Przedsiębiorcy z powiatu starachowickiego chcą obniżenia podatków | Echo Dnia\nPrzedsiębiorcy z powiatu starachowickiego chcą obniżenia podatków\nIwona Ogrodowska-Ogórek 26 marca 2009, 2:00\nŁagodzenie skutków kryzysu gospodarczego na terenie powiatu starachowickiego było tematem konferencji zorganizowanej przez starostę.\nUczestniczyli w niej przedstawiciele instytucji związanych z przedsiębiorczością oraz kilkudziesięciu właścicieli lokalnych firm.\n- Podstawowym celem konferencji jest wypracowanie takich rozwiązań bądź też propozycji rozwiązań, które pozwolą nam na zminimalizowanie negatywnych skutków postępującego kryzysu gospodarczego - mówił starosta Andrzej Matynia. - Szczególnie ważne wydaje się podejmowanie w tym okresie działań dotyczących ochrony istniejących miejsc pracy.\nJak wynika z informacji przekazanych przez dyrektora Powiatowego Urzędu Pracy Henryka Jurkowskiego, sytuacja na lokalnym rynku pracy pogarsza się.\nWzrost liczby bezrobotnych w Starachowicach po raz pierwszy w ubiegłym roku zanotowano w październiku. Pierwsze miesiące nowego roku to zwolnienia grupowe lub znaczące redukcje etatów. Od 1 stycznia grono bezrobotnych powiększyło się o 1450 osób. W chwili obecnej w Powiatowym Urzędzie Pracy w Starachowicach zarejestrowanych jest 6807osób bez pracy. Najczęściej rejestrujący się to kobiety, osoby długotrwale bezrobotne oraz młodzi ludzie do 24 roku życia. Zdaniem ekspertów dalszych zwolnień należy spodziewać się w branżach motoryzacyjnej, budowlanej oraz meblarskiej.\nUczestniczący w konferencji Janusz Czyż z Państwowej Inspekcji Pracy w Kielcach zadeklarował pomoc w sytuacji zagrożenia likwidacji miejsc pracy poprzez organizację poradnictwa prawnego i szkoleń. Przedstawiciel inspekcji informował także o planowanej zmianie przepisów dotyczących między innymi elastycznego czasu pracy, likwidację pojęcia doby pracowniczej, wprowadzenia 12-miesięcznego okresu rozliczeniowego i innych zmian uzgodnionych na szczeblu centralnym przez organizacje związkowe i przedsiębiorców.\nNa pytanie samorządowców, co zrobić, aby w tym trudnym okresie firmom było lepiej, aby nie musieli ciąć kosztów i zwalniać ludzi, uczestniczący w spotkaniu byli zgodni, że należy obniżyć podatki.\nGrzegorz Zatorski, właściciel hurtowni spożywczej, zatrudniający 300 pracowników, informował, że w ostatnim roku jego firma zanotowała 30-procentowy spadek obrotu.\n- Jak mi pomogły gmina i powiat? Podniesiono mi wysokość podatku o ponad 4 procent, a wysokość opłaty za użytkowanie wieczyste gruntów o 736 procent - mówił przedsiębiorca.\n- Mogę poprzeć kolegę - mówił Krzysztof Dobrowolski, szef firmy Perfekt, zatrudniający 110 osób obecnie, a w minionym roku 210. - Na przestrzeni ostatnich 10 lat kwota za wieczyste użytkowanie wzrosła z kilku tysięcy do ponad 70 tysięcy. Podatek od nieruchomości z 10 złotych do 18 złotych za metr kwadratowy. Argument - podnosić opłaty. Owszem, ale dostosujmy wysokość podatków do atrakcyjności miejsca prowadzenia działalności, bo teraz są one niewspółmierne.\nZdaniem prezesa Dobrowolskiego korzystnym rozwiązaniem byłoby wprowadzenie podatku od wartości zagospodarowanego mienia, a nie od wielkości. - Żeby nie doprowadzać, mówiąc anegdotycznie, do przekleństwa posiadania.\nPrzedsiębiorcy proponowali władzom powiatu stworzenie wspólnej strony internetowej, na której będą mogli przedstawiać bolączki i problemy.\n- Takich niedorzeczności jest wiele, dlatego prosiłbym o stworzenie takiego forum internetowego, a z zamieszczanych tam informacji robić użytek, aby coś się działo - proponował Krzysztof Dobrowolski.\nPrezes Specjalnej Strefy Ekonomicznej Marek Bogumił mówił o problemie zgłaszanym przez firmy, a dotyczącym sytuacji, kiedy pracownicy pracują po dwa lub trzy dni w tygodniu i konieczności współfinansowania tak zwanego postojowego.\nSPRAWNIEJ W URZĘDACH\nWspominano o konieczności przyspieszenia i sprawniejszego załatwiania spraw w urzędach. Przedsiębiorcy narzekali również na poziom przeszkolenia absolwentów szkół, trafiających do zakładów pracy. Ich zdaniem brak jest odpowiedniego wyposażenia warsztatów szkolnych.\n- Chodzi o to, aby uczniowie mieli do czynienia z nowoczesną techniką, a nie historyczną - mówili pracodawcy, deklarując chęć organizacji praktyk szkolnych w swoich zakładach. Aby stworzyć dogodne warunki proponowanej współpracy szkół i firm konieczna jest zmiana obowiązujących przepisów.\nSpotkanie zorganizowane przez starostę okazało się trafioną inicjatywą. Wypracowano wspólnie propozycje dalszych działań. Adresatami, do których zostaną przekazane, są władze gminne, powiatowe, ministerstwa oraz parlament i rząd.


Doszedł do swojego stanowiska wygryzając kolegów. Udaje powiernika, jednocześnie obgadując za plecami każdego z osobna i wszystkich razem. Nie potrafi zarządzać zasobami ludzkimi więc podkręca ogólną niechęć między ludźmi i żywi się ich paranoją. Boi się pracowników, którzy są lepsi od niego, więc usuwa ich ze swojej drogi. Cieszy się z każdej porażki, z każdego potknięcia swoich przeciwników, a że wszystkich traktuje w ten sposób, to każdego uznaje za swojego wroga. Nie ufa nikomu, więc zbiera na ludzi "kwity”, które będzie mógł wykorzystać przeciwko nim. Nigdy nie bierze odpowiedzialności za swój zespół. Na swoim stanowisku utrzymuje się długo, bo potrafi manipulować ludźmi. Zazwyczaj nie awansuje powyżej kierownika, bo wie, że wyżej już może sobie nie poradzić. Z drugiej strony uważa, że to niesprawiedliwość i przy nadarzającej się okazji będzie innym opowiadał o błędach, które popełnia jego przełożony.\nSzef inspirujący stara się zajmować swoją "działką” najlepiej jak to możliwe. Nie znosi obijania się i stagnacji, bo sam cały czas mocno napiera do przodu. Szef inspirujący otacza się pracownikami, którzy podobnie jak on, lubią realizować nowe zadania, a powielanie schematów ich nudzi. W takim zespole nie ma miejsca dla osób, dla których praca nie jest pasją. Po prostu szybko się wypalą, albo nie będą nadążać za kolegami. Ci jednak, którzy dobrze czują się w pracy kreatywnej, która wymaga ciągłego rozwoju będą pod skrzydłami takiego szefa czuć się jak ryba w wodzie.


W sobotę 28 kwietnia 2012 r. na torze Kwidzyńskiego Klubu Motorowego odbyła się pierwsza runda Mistrzostw Polski we Freestyle Motocrossie. Ponadto zarówno w sobotę, jak i niedzielę około 150 zawodników wystartowało w III i IV rundzie Mistrzostw Polski, IV i V rundzie Pucharu Polski w Cross Country, a muzykę na żywo serwował Mistrz Polski DJ’ów – DJ Bez Ksywy. Trzeba przyznać, że podobnie jak rok temu pogoda dopisała, jednak na szczęście nie kurzyło się aż tak bardzo, jak w 2011 roku. Niestety przez długi czas aura nie była łaskawa dla zawodników latających z ramp. Silny wiatr uniemożliwił przeprowadzenie popołudniowych treningów, a same zawody stanęły w pewnym momencie pod znakiem zapytania. Szczęśliwie około godziny 19 wiatr ustał i można było rozpocząć rozgrywki.


Netflixowe „Lost” – czyli zwiastun „The I-Land” z Kate Bosworth | Popbookownik\nStrona główna Newsy Filmy i seriale Netflixowe „Lost” – czyli zwiastun „The I-Land” z Kate Bosworth\nNetflixowe „Lost” – czyli zwiastun „The I-Land” z Kate Bosworth\nOto pierwszy, pełny zwiastun tajemniczej netflixowej serii The I-Land.\nPierwszy trailer, o którym pisaliśmy tutaj, obiecywał sporo dziwactw, jednak najnowsze wideo przekazuje jeszcze więcej.\nKiedy ludzie budzą się na niebezpiecznej wyspie, nie pamiętając, kim są ani jak się na niej znaleźli, wyruszają w długą podróż, mając nadzieję na powrót do domu. Szybko jednak odkrywają, że ten świat nie jest taki, jaki się zdaje. Mierząc się z ekstremalnymi wyzwaniami psychicznymi i fizycznymi, bohaterowie muszą wydobyć z siebie to, co najlepsze, albo umrzeć, jako swoja najgorsza wersja.\nSerial ma liczyć jedynie siedem odcinków, a cała seria zostanie udostępniona 12 września na Netflixie.\nPoprzedni artykułTeaser „The Two Popes” z Anthonym Hopkinsem\nNastępny artykułZwiastun i plakat filmu „Lucky Day”


Kredki do malowania twarzy jako sposób na dziecięcą zabawę\n» Kredki do malowania twarzy jako sposób na dziecięcą zabawę\nIstnieje kilka niezawodnych akcesoriów do zabawy z dziećmi. Farby lub kredki do malowania twarzy w krótkim czasie przemienią buzię malucha w tygryska, biedronkę, motyla lub myszkę. Ten popularny gadżet zwykle jest w rękach dorosłych. Nic nie stoi na przeszkodzie, aby malowały się nim również same dzieci.\nNiezbędnik animatora potrzebny do zabawy z dziećmi.\nKredki do malowania twarzy to jeden z podstawowych atrybutów każdego animatora zabaw. Tworzenie wzorów szablonowych lub autorskich stało się elementem zabaw urodzinowych, imprez w klubikach dla maluchów oraz publicznych zabaw, organizowanych pod chmurką. Jeszcze kilka lat temu kredki można było nabyć w hurtowniach dla animatorów. Obecnie są powszechnie dostępne, na przykład w sklepie Biuro Druk Serwis. Kredki są wykonane w taki sposób, aby maksymalnie uprościć malowanie twarzy dzieciom. Zestawy zwykle zawierają kilka najbardziej popularnych kolorów, którymi można stworzyć ulubione wizerunki dzieci.\nDomowe malowanie — ciekawa zabawa dla dzieci.\nWielu maluchom tak bardzo podobają się dzieła animatorów, dostępne na imprezach dziecięcych, że życzą sobie, aby kredki do malowania twarzy znalazły się również w ich domu. Warto wiedzieć, że to, co nadaje się do malowania twarzy, można również wykorzystać do malowania ciała. Trzeba jednak mieć na uwadze fakt, że dzieci mają bardzo delikatną skórę, której lepiej nie podrażniać. Dlatego, jeśli zadecydują o tym, że będą się malować same lub skupią się na rodzeństwu, warto zabawę nadzorować. Miękkie kredki nie są niebezpieczne, ale wyobraźnia malucha podpowiada mu czasem bardzo zaskakujące scenariusze.\nProdukty atestowane dla małych malarzy.\nChcąc kupić kredki do malowania twarzy, warto nieco zgłębić temat. Produkty tego typu nie mogą być niewiadomego pochodzenia. Muszą posiadać atesty zgodne z unijnymi normami. Może to być atest Państwowego Zakładu Higieny (PZH) lub Amerykańskiego Stowarzyszenia Badań i Materiałów (ASTM). Atesty są umieszczone na opakowaniu, podobnie jak oznaczenie, dla dzieci, w jakim wieku jest przeznaczony konkretny produkt. Lekko oleista struktura kredek najczęściej nie oznacza trudności ze zmywaniem ich z twarzy. Warto upewnić się, czy interesujący nas produkt można usunąć wodą z mydłem lub ewentualnie delikatnym mleczkiem kosmetycznym.\nMalowanie twarzy to zabawa, która może łączyć pokolenia. Wystarczy odrobina cierpliwości i kilka podpowiedzi, dotyczących ulubionych wzorów dziecięcych, aby zapewnić sobie miłe chwile z rodzicami lub dziadkami.


Chęć do zmian pojawia się u mnie średnio 10 razy dziennie, co w skali roku daje nam ponad 3,5 tyś takich myśli. Ja nawet o jedzeniu tyle nie myślę. Ciągle coś zmieniam i przestawiam, nic nie może utrzymać się na jednym miejscu przez dłuższy czas.\nEtykiety: domki latarenki, honey ball, kwietnik wiszący, makrama, organizer na sciane, papierowe torby\nW dzień taki jak dziś, mroźny i wietrzny, doceniam jeszcze bardziej powroty do ciepłego domu. Czy to wieczorem z pracy, ze zwykłych zakupów, czy też po prostu ze spaceru. Gdy zmarznięte dłonie grzeję o filiżankę kawy czy herbaty. Gdy mogę założyć gruby sweter i ciepłe skarpety, zanurzyć się pod koc i cieszyć się przytulnością. Bo kiedy jak nie teraz mogę tworzyć przytulność? Gdy mogę pozapalać świeczki, światełka, zaparzyć trzy kubki herbaty i nie ważne, że każde z nas chce inną. Gdy mogę zanurzyć się pod koc. Nie przepadam za mrozem, zimą, zimnem, uwielbiam ciepłe poranki i duszne wieczory, lubię czuć na skórze palące promienie słońca. Ale to właśnie teraz, w te zimne, długie, ciemne wieczory, przytulność w domu odczuwam jeszcze bardziej. Mimo niechęci do zimy w ten sposób próbuję ja "oswoić" :)\nTak bardzo doceniam to, że nie zawsze muszę wychodzić w ten ziąb z domu (nie pracuję codziennie). Że od samych rannych chwil mogę się cieszyć ciepłem domu. Z książką, kawą, kocem, cicho płynącą muzyką. Z migocącym światłem świec. Że mogę się krzątać po domu w ciepłym swetrze i ciepłych skarpetach.\nJuż za chwilę to zniknie, przyjdą dłuższe dni, cieplejsze poranki. Wtedy z kawą i kocem wyjdę na taras. I będę całą sobą chłonąc każdy promień słońca, którego zimą tak było mało. Świeczki i światełka zamiast w domu będę zapalać na tarasie, zamiast herbaty będę im robić lemoniadę, więc cieszę się tym ciepłym domem, tym klimatem zanim zniknie, ustąpi miejsca wiośnie, by powrócić jesienią. Bo każda pora roku rządzi się swoimi prawami.\nPoducha supeł - zrobiłam sama\nDomki latarenki z papieru - zrobiłam sama\nNapis SWEET HOME - zrobiłam sama\nPufa ze sznurka - zrobiłam sama\nPlakat z diamentem - zrobiłam sama\nBiała i czarna deseczka - zrobiłam sama\nPółka na ścianie - wykonanie mąż\nEtykiety: diy, dom, mój dom, o życiu\nPowinnam zmienić nazwę bloga. I instagrama. Zdecydowanie. Na mariposa (nie)szyje. Nie po drodze mi z szyciem ostatnio, niestety. Wzięło mnie jakoś na zmiany w domu i tak trzyma mnie to już jakiś czas i puścić nie chce. Tęsknie za szyciem, owszem, ale mam w głowie tyle wnętrzarskich pomysłów, że sama nie wiem za co się zabrać.\nIdzie wiosna i marzy mi się zaprojektować taras, bo w tamtym roku obudziłam się z tarasowymi inspiracjami trochę za późno, tak we wrześniu bodajże. Przytargałam od mamy stary fotel z czasów prl-u i czeka na szlifowanie i wymianę tapicerki. Malowanie fotela nie wchodzi w rachubę, bo chcę by był widoczny kolor drewna. Na liście "must have" tego roku jest wiele rzeczy do odhaczenia. Zmieniam dom metr po metrze. I jeszcze dużo pracy przede mną, bo dużo rzeczy wykonuje sama, ze względów finansowych, a to wymaga czasu i poświęcenia. Od malowania ścian, mebli, szycia zasłon, poduszek, po drobniejsze dekoracje z papieru, np. domki latarenki, które metalowe też trochę kosztują, szczególnie te duże. Wpadłam na pomysł, że pokombinuję z brystolem i się udało. Faktem jest, że nie zapalę w nim świeczki, ale światełka na baterię też dają radę. Robiłam papierowe osłonki na doniczki, kwietniki makramowe. Zaczęłam wyplatać makramy, wzięłam szydełko do ręki i sama zrobiłam pufę, która mi się ogromnie podobała od dawna. Wiele razy zastanawiałam się nad jej kupnem ale cena... niestety odstraszała. Pufa kosztowała mnie o połowę mniej, a myślę, że nawet mniej. Okazuje się, że jednak można, ale kosztem czegoś, w tym przypadku czasu.\nNajwięcej czasu potrzebowałam, aby poznać technikę jak zrobiony jest klosz do lampy(ostatnie zdjęcie). Te lampy origami kosztują majątek. Póki co jest to tylko atrapa i nie ma tam żarówki, ale planuję do pokoju zrobić taki kinkiecik w jakimś jaśniejszym kolorze.\nUszyłam też knot pillows. Poduchy supły. Wykonanie ich też mnie kosztowało o wiele mniej, niż gdybym je kupiła. Sama kombinowałam jak są pozawijane te precelki, bo w necie jest mnóstwo instrukcji, ale do tych wąskich poduszek. O tych "fat knot pillows" ciężko znaleźć info.\nZapałałam miłością do roślin doniczkowych. Nie wiem skąd się to wzięło. Miałam mały roślinowy epizod gdzieś około dwudziestki, później minęło, zarzekałam się nawet, że nie postawię żadnej roślinki na parapecie. Dziś otaczałabym się nimi z każdej strony. Nie umiem w sklepie przejść obojętniej obok jakichkolwiek roślinek. Trzy razy podchodzę, oglądam i zastanawiam się czy na pewno jej potrzebuję.\nJeśli rośliny to i doniczki. Szajba ostatnich miesięcy. Kupuję je w ilościach przekraczających zdrowy rozsądek. Na szczęście nie wydaję na nie fortuny, są to przede wszystkim małe doniczki za 6 czy 7 zeta. Poważnie. Na duże okazy mam inny sposób, na przykład osłonka z papierowej torby i to na dodatek wykonanej własnoręcznie.\nI tak właśnie sobie kombinuję. Mebluję, przestawiam, maluję, urządzam. I tylko nie szyję. Ale kiedyś zacznę.\nEtykiety: diy, mieszkanie, mój dom, rośliny, urządzam


Pufa tapicerowana SCANDI duża XL - różne kolory FruDizajn.pl\n» Pufa tapicerowana SCANDI duża XL - różne kolory\nKod produktu: FD_ ScandiXL\nPUFA tapicerowana duża - model SCANDI XL - Różne wykończenia\nModel pufy, który charakteryzuje kompaktowość i prosta forma. Większa siostra modelu SCANDI - wydłużona do 110cm wersja.\nPufa posiada miękkie, szerokie i wygodne siedzisko na tocznych nóżkach, całość utrzymana jest w modnym stylu skandynawskim.\nMebel doskonały dla minimalistów. Dzięki wysokiej jakości i uniwersalnemu designowi sprawdzi się idealnie w różnych aranżacjach wnętrz, także w przestrzeni publicznej.\nPufa w wersji standardowej posiada toczone nogi


Artelis - Miernik poziomu sygnału TM-3000 - Katarzyna G. - Świat Technologii, Technologia\nMiernik poziomu sygnału TM-3000\n7239 razy czytane\nTM-3000 (R10502) to funkcjonalny miernik poziomu sygnału radiowo-telewizyjnego przeznaczony dla każdego kto na co dzień wykonuje i uruchamia instalacje RTV. Szczególnie polecany do pracy w trudnych warunkach oświetleniowych.\nJak ważny jest dobry miernik przekonał się na pewno każdy kto uruchamiał instalację RTV.\nZnajomość parametrów sygnałów czyli:\n-poziomów natężenia pola sygnałów pożądanych,\n-poziomy użyteczne na wyjściach abonenckich,\n-zakłócenia pochodzące od odbiorników abonenckich,\n-zniekształcenia nielinearne (nieliniowe),\n-parametry wzmacniaczy i przemienników częstotliwości,\ni wiele innych, pozwala na sporządzenie projektu instalacji antenowej.\nWiększość parametrów sygnału można zmierzyć stosując selektywne mierniki poziomu, zwane często miernikami pola. Należy zauważyć, iż wykonywanie pomiarów nie jest zbędną stratą czasu a koniecznością. Tylko wykonanie serii zaplanowanych pomiarów może zweryfikować obliczone parametry instalacji, pozwoli także na szybkie ustalenie miejsca w którym popełniono błąd podczas montażu lub projektowania.\nMiernik TM-3000 został wyposażony w podświetlany wyświetlacz LCD, dzięki czemu pomiary można wykonywać w niekorzystnych warunkach oświetlenia zewnętrznego. Zmiana, wprowadzenie częstotliwości lub funkcji pomiarowej odbywa się przy wykorzystaniu 5 przyciskowej klawiatury. Wbudowany akumulator NiMH pozwala użytkownikowi na wykonywanie pomiarów przez około 6 godzin.\nMiernik pracuje w zakresie częstotliwości 46 - 864 MHz,niewielkie rozmiary i waga miernika to dodatkowe atuty.\nartelis.pl › Świat Technologii › Technologia › Miernik poziomu sygnału TM-3000\nZmiana nadajnika emitująceg... >>\nCCTV CRM IT LED Panele LED Pralka Samsung WD 10391TDK WD1239TDK bluray dipol domofony dvd energia falownika genway.pl gwarancji identyfikacja interkomy kasowe ivr kamery komutatora komórka kontrola dostępu lampy led lcd moduł monitoring nowe technologie oświetlenie led panele LED 40 W plazmowe pojazdach powerbank prąd rejestratory bcs rowery elektryczne silnik smartfon srebrzenie szynowych tablet technologia telefon telewizja telewizja przemysłowa telewizor tv wentylator zegarki\nAnteny w Republice Shqipëria >>


Jak krwawi Bóg? | Podziemie Opowiadań\nObyczajowe Jak krwawi Bóg?\n07-01-2014, 19:34 (Ten post był ostatnio modyfikowany: 23-01-2014, 01:03 przez Zaczytany.)\nPewnie znajdzie się trochę błędów. Mam cichą nadzieję, że ktoś wytrwa do ostatniej litery.\nJak krwawi Bóg?\n— Nie lubię dziękować i prosić. Może nawet nienawidzę. Nie cierpię ludzi, którzy wpieprzają się ze swoją dobrocią, dobrymi radami i pomocnymi dłońmi, gdy ich o to nie prosisz. Jak potrzebuję pomocy, to o nią uprzejmie, bądź mniej uprzejmie proszę. Nie cierpię osób, które ci pomagają, bez twojej wiedzy. Potem niby nic nie chcą, ale tak naprawdę czekają, aż zrobisz im mentalną laskę. Być może nie wszyscy. Na pewno nie wszyscy, ale nawet takim osobom ciężko mi podziękować, jeżeli ich o coś nie prosiłem. Wiem, że mam osoby, na które mogę liczyć. Znamy się od lat. Wiem też, że mam osoby, na które nie mogę liczyć. Znamy się od lat… W kręgu osób, które znasz od dawna, z którymi dorastałeś. To wszystko funkcjonuje jakoś... inaczej. Nie musisz mówić „proszę”, żeby o coś poprosić. Oni po prostu wiedzą. Rozumiesz? Im zawsze wypada podziękować, oczywiście… o ile się nie narzucają. Poza tym, jakoś nie przywykłem do proszenia o pomoc… W życiu chyba dość często przepraszałem. Za często. Pomimo ogromu spieprzonych spraw. Za często.\n— Stary, ale cię wzięło na sentencje.\n— Już po trzeciej. Wracamy? Wypiździło mnie i zaraz mam nocny autobus.\n— Jasne, mi też jest zimno. Kiedy powtórka?\n— Jakoś się zgadamy… Siema!\nDrobne gesty, które stały się nieodłączną częścią naszego życia. Jeden ruch dłonią wystarczy, żeby kogoś urazić albo usatysfakcjonować.\nLubię bezchmurne niebo nocą, rozświetlane miliardami malutkich punkcików. Mogę spędzić całą noc na gapieniu się w nie albo na księżyc w pełni… Mają w sobie coś przykuwającego uwagę. Tak, jak lubię, od czasu do czasu pójść do baru i posłuchać ludzi. O ich problemach. Pooddychać dymem z fajek. Traktuję to chyba, jako formę integracji ze społeczeństwem. Lubię takie noce, są piękne. Zwłaszcza jak jestem trochę wypity, mam słuchawki i czas na przemyślenia. W sensie, że kawał drogi do przejścia. Po drodze mijasz jakichś gnoi, którzy mogą się przyczepić o byle gówno, ale masz ich w dupie. Nie zwracasz na nich uwagi. Idziesz dalej, ślepo ufając, że nic ci się nie stanie… Naiwne? Na koniec trafiasz do czterech ścian, do ciepłego łóżka i jesteś szczęśliwy, bo w takim stanie chcesz tylko tego. Przez ten dzień, lub dwa, twoje pragnienie szczęścia ograniczy się do minimum. Napij się, załatw, śpij, nie jedz. Po to, żebyś potem znów mógł stawiać sobie wyzwania. W każdym razie, coś w ten deseń.\n— Jesz obiad?\nPrzebudziłem się. Światło raziło mnie po oczach i bolała mnie głowa. Zobaczyłem moją siostrę stojącą w wejściu do mojego pokoju.\n— Co? — spytałem niewyraźnie.\n— Pytam, czy jesz obiad.\n— Nie, zjem potem. Zasłoń żaluzje.\n— Sam sobie zasłoń.\nNienawidzę, gdy ktoś mnie budzi, choćbym nie wiem jak próbował, nie mogę potem zasnąć. Przeleżę jeszcze godzinę w łóżku i wstanę.\nBól głowy nie pozwolił mi nawet na to. Poszedłem do łazienki. Napiłem się trochę wody z kranu, załatwiłem i postanowiłem poszukać czegoś, co zmniejszy moje cierpienie. Poszedłem do kuchni z nadzieja, że znajdę tam jakiś Apap, cokolwiek.\n— Kacyk? — Kąśliwe, pomyślałem.\n— Trzeba było nie pić.\nZawsze to samo. Wydaje mi się, że mama tylko czeka, aż wyjdę skacowany i będzie mogła wypowiedzieć te słowa.\n— Co jest takiego fajnego w marznięciu i szlajaniu się po nocach? — spytała. Chyba wyczułem troskę w jej głosie.\n— Jeszcze nie wiem. Kiedyś ci powiem. Na razie idę spać.\n— Idź. A… babcia jest w szpitalu, zajdź do niej po szkole.\n— Na razie nie wiadomo. — Wie, tylko nie chce powiedzieć.\n— Jutro do niej zajdę. Idę spać.\nI tak nie zasnę, poczytam jakieś gówno z nadzieją, że mnie znuży i może wtedy się uda.\nNienawidzę poniedziałków. Pewnie jak wszyscy. Ciężko wstać mi z łóżka i wziąć się do roboty. Jak to się uda, to już jakoś leci. Norma. Wszyscy pieprzeni przeciętniacy tak mają. W poniedziałki przeważnie spóźniam się na autobus. Chociaż tyle dobrze. Nie muszę się cisnąć jak sardynka, jadąc tym po siódmej. W zatłoczonym autobusie, w którym, w zależności od pory roku, albo śmierdzi potem, albo wszędzie leży pełno błota i śmierdzi, a menel, który jest źródłem odoru, ubzdurał sobie, że jesteś jego najlepszym kumplem i nie chce albo nie jest w stanie zrozumieć twojego tłumaczenia, żeby się odjebał. Nieraz dochodzi jeszcze staruszka, która jest święcie przekonana, że nie może usiąść na siedzeniu obok ciebie. Nie, ona oprócz w Jezusa wierzy w to, że musisz jej ustąpić twojego miejsca i najlepiej wysiąść z autobusu. Inaczej zaatakuje cię gruźliczym kaszlem, niby niechcący, ale w jej oczach widzisz szczerą chęć mordu. Kurwa, co za ludzie… Pewnie oni myślą podobnie o mnie. Pewnie za bardzo się od nich nie różnię.\nZebrałem wczorajsze ciuchy z podłogi, ubrałem się, zarzuciłem plecak na plecy i czym prędzej udałem się do wyjścia, zanim ucieknie mi następny autobus. W tym można spotkać kilka miłych osób. Pannę, z którą kręcisz i od czasu do czasu się umówicie, znajomego dilera, nieraz nawet trafi się ulubiony kierowca. No i zauważyłem, że autobusami po ósmej jeździ zaskakująco mało meneli i staruszek.\n— Znowu zaspałeś. Wyrzucą cię w końcu z tej szkoły.\n— Już wyrzucili — rzuciłem krótko. Zauważyłem, że moje rozmowy z bliskimi ostatnio przybrały bardzo dziwną formę.\n— Nic, idę.\nPo przeprowadzce mieszkam w nie najgorszej okolicy, ale zostałem wyrwany z mojego… „naturalnego środowiska”. Jakoś nie mogę się przyzwyczaić do nowego otoczenia. Mam tutaj kilku znajomych, ale to nie to samo. Poza tym, chyba wszystko jest tak samo. Tak samo brudne chodniki, poniszczone przystanki i spóźniające się autobusy.\nZnajomej nie ma, ale za to jest ulubiony kierowca. Jadąc autobusem, zawsze uderza we mnie nudność tego miasta. To miasto budzi się tylko na mecze speedwayu, za co nienawidzę jego władz i mieszkańców. Władz, ponieważ jeżeli jest jakaś inna inicjatywa, prócz festiwalu we wrześniu i meczy speedwayu, to organizacja jest żałosna. Ludzi, bo na to pozwalają. Codziennie przez osiemdziesiąt minut toczę taką małą walkę z myślami. Całkiem długo i często, w porównaniu z resztą społeczeństwa.\nSzkoła… nawet nie komentuję.\n— Cześć Bartek.\n— A, cześć Monika. — Stała obok mnie rudowłosa dziewczyna. Jedna z nielicznych w szkole. Ehh… czasem się zastanawiam, co ja tutaj robię.\n— Znowu się spóźniłeś?\n— Ciii, tak bywa.\n— Przyniosłeś coś na szlachetną paczkę? — Wie, że nie przyniosłem, więc po co pyta?\n— Zapomniałem. — Starałem się zrobić najbardziej zakłopotaną minę, jaką mogłem. Ale nie dała się nabrać.\n— Wiedziałam, że nic nie przyniesiesz. Mamy teraz dwa okienka, potem matematykę, a za religię przenieśli nam wychowawczą. Kończymy wcześniej.\n— To na chuj ja przyjeżdżałem?\nMoja znajoma zrobiła bardzo wymowną minę.\n— Możesz iść i kupić coś do szlachetnej paczki. Dasz mi na wychowawczej.\nObróciła się i poszła… Często tak robią.\nMam wolne prawie dwie godziny. Odwiedzę babcię, walnę piwko i na lekcje… albo po prostu odwiedzę babcię.\nNienawidzę szpitali. Śmierdzi w nich strachem i śmiercią. Przytłaczają mnie, pewnie jak większość ludzi. Zaraz, które to było piętro? Chyba… trzecie, onkologia. Ech, cholera. Numeru pokoju i tak nie pamiętam.\n— Przepraszam, w którym pokoju leży Minerwa Manut? — Liczyłem na to, że spotkam jakąś ładniutką studentkę medycyny na praktykach, a trafiła się Anna Grodzka.\n— Pod numerem trzysta dwadzieścia cztery — powiedziała tonem, jakby wyczytała z moich oczu komentarz na temat jej aparycji.\nChorzy ludzie… może nie tyle, co wzbudzają we mnie współczucie, ale dają do myślenia.\nWszedłem do pokoju trzysta dwadzieścia cztery, cicho się witając. Dwa łóżka były wolne, jedna starsza kobieta leżała na boku i co chwilę pojękiwała trzymając się za brzuch. Posmutniałem. Znalazłem babcię. Nie ruszyła śniadania. Oprócz tego zauważyłem kilka domowych wyrobów. Pewnie ciotka Gośka wpadła.\n— Dzień dobry, babciu. Jak leci? — Wyglądała nie najgorzej. Tylko na trochę zmęczoną. Właśnie sobie uświadomiłem, że pomimo tego, że często ją odwiedzam i utrzymujemy dobre kontakty, to zupełnie nie wiem, o czym mam z nią rozmawiać. Zawsze poruszamy jakieś pierdoły. Co w szkole? Z dziadkiem rozmawiam o sporcie, a czasem opowiada o przygodach w pracy, zanim przeszedł na emeryturę. Nie jestem pewien, czy tego ode mnie oczekują… Dlaczego zastanawiam się nad tym, czego ktoś ode mnie oczekuje? Chyba wywierają na mnie delikatną presję. Czasem da się dość mocno odczuć, że chcą, żebym był taki jak mój tata. To za dużo i nie mam takiego celu, ale chyba jakoś to się we mnie zakorzeniło i daje o sobie znać w takich sytuacjach.\n— A jak się może czuć człowiek w szpitalu? Boli mnie cały bok, tutaj — powiedziała, pokazując prawy bok.\n— Lekarz coś mówił?\n— Na razie nie, jutro zaczną mi robić badania. Tomografię i… i… i… i coś tam jeszcze. Wyleciało mi teraz z głowy.\n— Mariusz u ciebie był?\n— Nie, wpadła tylko Gosia. Nie masz teraz lekcji czy znowu uciekłeś?\n— Spokojnie, mam dwa okienka. Może skoczyć ci do kiosku po jakąś gazetę albo krzyżówkę, albo coś do jedzenia?\n— Nie, synek, nic nie chcę — powiedziała słabym głosem.\nSiedziałem z babcią i poruszaliśmy te same tematy. Nie wiedziałem, o co mam pytać. Starałem się, ale rozmowa szybko się urywała.\n— Wnuczek faktycznie jest przystojny, Pani Manut — powiedziała kobieta w białym fartuchu, stojąc w drzwiach, przez które jakiś czas temu przeszedłem. — Idziemy na pierwsze badania.\n— Teraz? — spytała zdziwiona.\n— Tak, tak jak panią informowaliśmy.\n— Ok, wpadnę jutro. — Przytuliłem babcię, spojrzałem na panią doktor i wyszedłem z sali.\nSzkołę, do której chodzę, i szpital dzielą tylko dwie ulice. Zostało mi jeszcze sporo czasu. Ciekawe, jak go zmarnuję.\nResztę wolnego czasu przesiedziałem na szkolnej, ławce słuchając muzyki. Żałuję, że nie mogłem spędzić więcej czasu z babcią. Na matematykę nie poszedłem, ktoś mi coś wspomniał o kartkówce. Zastosowałem więc tzw. odwrót taktyczny… Została wychowawcza. W międzyczasie podtrułem się trochę LM’em. Lekcja, przerwa, lekcja.\nNie przepadam za moją klasą. Nie jesteśmy zbyt zgrani. Kilku buców. Pajace, którzy myślą, że są śmieszni. Blondynka, która ma mega wkurwiający głos. Nerdy, całkiem spoko, jeżeli chodzi o przedmioty zawodowe albo nowinki technologiczne. Mam z kim wymieniać poglądy, no i oni nie pozują. Dwóch kumpli, ogarniamy mniej więcej podobne tematy, mamy zupełnie odmienne charaktery i wspólny plan na biznes po studiach. Lubię to w ludziach. No i Monika, która zaraz się przyczepi, ponieważ nic nie przyniosłem na szlachetną paczkę.\n— Manut! — zawołała moja wychowawczyni. Wrzód na dupie. Skończyła germanistykę. Chyba to się kończy, kiedy uczy się niemieckiego. Nienawidzi mnie, odkąd delikatnie dałem jej do zrozumienia, że czepia się naszych ambicji, a sama uczy w szkole. Ja nienawidzę jej, odkąd chce mi udowodnić, że na germanistyce zrobili z niej Philipa Zimbardo. To wyjątkowo wkurzająca cecha u ludzi, jeszcze bardziej u nauczycieli, a najbardziej u wychowawców.\n— Cały dzień dzisiaj cię nie było.\n— Zaspałem — powiedziałem obojętnym tonem.\n— A tydzień temu?\n— Nieobecności z tamtego tygodnia nie możesz już usprawiedliwić. Do końca tego, przynieś mi usprawiedliwienie za dzisiaj. I… zostań po lekcji.\n— Nie ma sprawy. — Mój eufemizm do „mam to w dupie”.\nPrzyczepiła się do innych uczniów o nieobecności i jakieś uwagi, mówiła coś o dorosłości i wywiązywaniu się z obowiązków. Sama się nie wywiązuje ze swoich, bo na niemieckim przez całą lekcję pierdolimy o dupie Maryny. Po klasie to spłynęło, w tej kwesty jesteśmy wszyscy zgodni. Potem postanowiła zrealizować jeden ze swoich genialnych pomysłów.\n— Zostało nam mało czasu, ale myślę, że zdążymy. Dostaniecie ode mnie kartkę i każdy z was napisze mi, jak rozumie dorosłość. — Żałosne, ale ona jak najbardziej była zadowolona z siebie. Klasa podeszła do sprawy jak najbardziej poważnie. Mi udało się wymyślić tylko elokwentne „Sram na to”. I to jest dopiero żałosne, ale na chwilę poprawia mi humor. Więc dlaczego miałbym tego nie zrobić? Nie ważne.\nPodczas gdy reszta osób siliła się na dojrzałość bądź oryginalność, ja dostałem sms ‘a.\n„Stary, pamiętaj, że ugadaliśmy się dzisiaj na piwko”.\n—Okej — powiedziała Monika, wychodząc na środek klasy. — Dajcie mi jeszcze szybko rzeczy na szlachetną paczkę. Ty pewnie nie masz, co? — powiedziała, patrząc w moją stronę, a na jej twarzy można było dostrzec delikatne oburzenie.\n— Inni też się za bardzo nie wysilili. Siedem osób na dwadzieścia trzy. Kurwa… nowy rekord.\n— Z wami nic się nie da zrobić.\n— Czemu, mówisz to mi. Czepiaj się kogoś innego.\n— Monika ma rację. Z wami nic się nie da zrobić. A ty jak zwykle zapomniałeś — wtrąciła wychowawczyni. — Nie życzę ci źle, ale powinieneś trochę dostać od życia po tyłku. Z takim podejściem skończysz sam, nie będziesz miał nikogo. Ciężko ci przynieść coś do szkoły, cukier, mąkę? Tamten chłopiec jest chory, ty możesz normalnie funkcjonować…, ale.\n— Super, tamten chłopiec jest chory, a ja nie. Za to ja mogłem być pieprzonym Billem Gatesem, zamiast chodzić do szkoły śmierdzącej uryną i słuchać w niej wykładów niespełnionych psychologów. — Wiem, że trzeba pomagać i zawsze to robię. Po prostu nienawidzę, kiedy ktoś próbuje mnie tak umoralniać. Wkurwia mnie to.\nDo końca lekcji zostało mniej niż pięć minut, ale jeszcze zdążyła nam nawrzuca, że chodząc do jednego z najlepszych technikum w województwie, to nie wypada i że niby jak my się zachowujemy. Prawdopodobnie moja klasa nie przetrwa tego roku, faktycznie jesteśmy okropni. W sumie, nie ma co się dziwić. Na początku pierwszej klasy, dyrekcja wzięła ponad dwadzieścia osób z średnią nieprzekraczającą trzy i pół, dorzuciła kilku czwórkowych uczniów i, kurwa, liczyła na cud. Co roku tak robią, zawsze jedna klasa znacznie odstaje od innych, co roku się dziwią. Mniejsza o to.\nKoniec lekcji. Oddałem kartkę z moimi wypocinami na temat dorosłości. Nie miałem najmniejszej ochoty zostawać w klasie, mimo że wychowawczyni próbowała zatrzymać mnie przy drzwiach. Po prostu wyszedłem. Jak każdy przeciętniak.\nOd jakiegoś czasu darzę sympatią nowo otwarty pub w moim mieście. Mają tam bardzo dobre piwo z tanka, wygodne kufle (tak, niektóre są niewygodne) i historyjki na podkładkach pod kufel. Poza tym dość często puszczają tam „Perfect”. Przez co, w mojej skali, nad innymi lokalami mają co najmniej dziesięć punktów przewagi. Miałem się tutaj spotkać z moim najlepszym kumplem, ostatnio dość dawno się nie widzieliśmy. Przyszedł, siedzieliśmy, rozmawialiśmy, piliśmy. Bar był prawie pusty. Nie daleko nas siedziały trzy osoby. Z ich rozmowy wyszło, że są kuzynostwem, że bardzo dużo ich łączy i że również bardzo dawno się nie widzieli.\nAlkohol rozplątuje języki. Kuzynostwo mówiło coraz głośniej, coraz bardziej sentymentalnie i agresywnie. Na moment wsłuchałem się w ich rozmowę. W sumie ciężko było się nie wsłuchać. Mój kumpel poszedł do toalety, a oni prawie krzyczeli.\n— Pamiętam, całe dnie spędzaliśmy razem. Co u Klaudii i Pauliny? — mówił jeden z nich.\n— Klaudia się wyprowadziła po śmierci taty, a Paulina mieszka z nami, jej mężem i mamą. Przeprowadziliśmy się do nich po śmierci taty.\n— A, dawno nie byłem u wujka na grobie.\n— Wiesz, czego się dowiedziałem? — powiedział jeden z nich z nienawiścią w głosie. Na moment zamilkli. — Kiedy mama była z nami w ciąży, tata napierdalał ją po brzuchu… Nie chciał, żebyśmy się urodzili. Rozumiesz!? — Mówił agresywnie, bez słabości w głosie.\nUderzyło to we mnie. Najczęściej i najmocniej ranią nas najbliżsi.\nWojtek wrócił z ubikacji. Dopiliśmy piwo, wyszliśmy z baru, pożegnaliśmy się i poszliśmy do domu.\nLudzie z mojego otoczenia nie potrafią rozmawiać. Wszystkich ich łączy wspólna cecha: mają skłonność do udawania, że słuchają, że jest dobrze, jak jest źle, że coś ich obchodzi. Przynajmniej tak mi się wydaje. Jak coś się zmienia, to automatycznie udają, że jest jak dawniej. Może po prostu nie zauważają zmian? Jak im coś nie pasuje, to krzyczą albo się dziwią, nieraz przejawiają jeszcze brak akceptacji wobec zmian, które zaszły u ciebie. Egoiści. Rodzina chyba nie wieży, że sam zadbam o moje sprawy. Niektórzy kumple chyba nie zauważyli, że się zmieniłem. Wciąż słyszą to, co chcą, zamiast tego, co mówię.\n„Nie do zniesienia jest fakt, że wszystko można znieść”, chyba jakoś tak ujął to kiedyś Arthur Rimbaud. To wszystko jest mega posrane. Ludzie, miejsca, moda. „Idziesz do pracy, której nie lubisz, zarabiać pieniądze na niepotrzebne ci gówna”, chyba wyłapałem to w jakimś filmie. Tutaj wysiadam. Kolejny dwudziestominutowy pojedynek z myślami. Rozwesel się, brzydki gnoju, jest weekend, idziesz się bawić... Bawić? Zalejecie się, tylko tym razem w większym gronie i zamiast marznąć gdzieś z flaszką w dłoni, w chłodny jesienny wieczór, będziecie pili w ciepłym mieszkaniu, w gronie większym niż pięć czy sześć osób, w przy okazji kilka panien usiądzie ci na kolanach po zatańczeniu z nimi. Tak, to jest zabawa. Przykre?\nWszedłem do bloku, słabo znałem właściciela dzisiejszego mieszkania, ale na tyle dobrze, żeby zaszczycił mnie propozycją napicia się u niego w domu. Pierwsze piętro, drugie, zacząłem słyszeć muzykę, wszedłem na trzecie piętro, zza drzwi stojących na wprost schodów wydobywały się odgłosy dobrej zabawy. Porzuciłem weltschmerz i zapukałem trzy razy. Nikt nie otwierał, więc po prostu wszedłem do mieszkania. Na wejściu powitała mnie znajoma blondynka, będąca we wskazującym stanie. W mieszkaniu unosił się zapach trawki.\n—Czeeść, nie wiedziałam, że tu będziesz.\n— Cześć, ja też nie wiedziałem. — Przytuliliśmy się na powitanie.\n— Chodź do reszty — powiedziała, zostawiając mnie w przedpokoju.\nWszedłem do salonu, siedziało tam kilku moich znajomych, przywitałem się i zaczęliśmy pić, rozmawiać o niczym, podjąłem kilka nieudolnych prób tanecznych. Blondynka, która przywitała mnie na początku, na moje oko dobrze się bawiła, od czasu do czasu rzucając spojrzenia w moją stronę. Podobam się jej. Wiem to od jej kumpeli.\n— Bart! — usłyszałem, wchodząc do kuchni. Rozejrzałem się po pomieszczeniu.\n— O, siema, stary. Czekałem na ciebie — powiedziałem.\n— A co, jest drętwo?\n— Nie, ale z tobą jakoś lepiej mi się bawi.\n— Rozumiem, o czym mówisz. Chcesz się napić? — powiedział, podając mi flaszkę wódki.\nZnowu poszliśmy do salonu, byłem coraz bardziej pijany, znowu próbowałem tańczyć. Błędne koło.\n— Idę do kibla, zaczekaj.\n— A niby gdzie mam pójść? — odpowiedział Jarek, śmiejąc się.\nZa cel obrałem ubikację, droga wydała mi się bardzo długa, nikt już nie tańczył, większość osób leżała bądź siedziała. Potknąłem się o kogoś leżącego na parkiecie. W końcu dotarłem do celu. Sikając, ledwo trafiłem do klozetu, ale czułem się zbawiony. Skończyłem, umyłem ręce, przejrzałem się w lustrze i wyszedłem z ubikacji. W przedpokoju zobaczyłem blondynkę, której się niby podobam lub podobałem. Puszczała pawia na czyjeś buty. Ten widok mnie trochę rozbawił. Poszedłem do salonu. Jarka tam nie było. W kuchni również go nie zastałem.\n— Twój kumpel świruje na dworze?\n— Idź, sam zobacz.\nZnalazłem nasze kurtki, ubrałem moją i zbiegłem po schodach do wyjścia z budynku. Mój kumpel siedział na schodach, wyglądał na rozdrażnionego.\n— Co jest, stary? — spytałem.\nSpojrzał na mnie, jakby przez moment się zastanawiał, kim jestem.\n— Nic, chciałem dać mu w mordę, ale speniał.\n— Wiedziałem, miałeś na mnie czekać, stary, poszedłem tylko się odlać.\n— Marudzisz jak cipa.\n— Masz rację, trzymaj twoją kurtkę. Spadamy?\n— Co z twoją blondyną?\n— A co, widziałeś jak lizała jaja innemu?\n— Nie, jak puszcza bełta na czyjeś buty.\n— Cha, cha, cha. Serio?\n— W takim razie idziemy, już po piątej.\nZ ogromnym wysiłkiem dźwignął się na nogi, ubrał kurtkę i ruszyliśmy w kierunku dworca. Noc była pochmurna, nie było widać ani księżyca, ani gwiazd.\n— W ogóle, jak ci leci?\n— Babcia leży w szpitalu od miesiąca. Mój dziadek siedzi sam w domu, więc wpadam do niego jak najczęściej, żeby nie czuł się samotny. Marek mieszka bliżej, ale oczywiście nie może ruszyć dupy.\n— A co z babcią?\n— Rak… usiadł na płucach. — Poczułem, że do oczu napływają mi łzy.\n— Mówią, że chcą wyciąć jedno płuco i niby powinno być okej… Skurwysyny.\n— Trzy razy robili biopsję. TRZY RAZY! Siedzi tam jakaś niedouczona pizda. Przez to babcia dostała odmy. Jeszcze pieniędzy wołają. Kurwa, nie choroba wykańcza ludzi, tylko oni. — Łzy stanęły w moich oczach, ale szybko je opanowałem, tak żeby Jarek się nie połapał.\n— Jakoś się poukłada, zobaczysz.\n— Ech… daj spokój.\nPrzez resztę podróży nie poruszaliśmy już takich tematów.\nMija dzień za dniem, tydzień za tygodniem, rok za rokiem. Moi przyjaciele znajdują dziewczyny, schodzą się, rozchodzą, piszą matury, ogarniają studia, prace, pensje, prawa jazdy, kupują samochody, przeprowadzają się, wyprowadzają. Żyją! Czuję się, jakby dopadła mnie stagnacja… Stagnacja i monomania. Moje dokonania są błahe i jestem samotny. Znajomi pamiętają o mnie, jak chcą się nawalić. Kumple, nie mam im za złe, są zajęci, wyjeżdżają: Berlin, Wrocław, Łódź. Ale jak wpadają, to zawsze pamiętają, gdzie mieszkam. Za niecały rok matura. Po raz pierwszy czuję przed nią lęk. Dziewczyna, z którą mogłem być, również się oddaliła ode mnie… Weź się w garść, posrańcu, inaczej nie będziesz miał nic. Odsuwasz od siebie ludzi, skończysz sam. JAK PIES! Nie lubisz się, gnoju, przyznaj to.\nWróciłem ze szkoły. To piątek, ale był ciężki. Kumpel wpadł na genialny pomysł, żeby wyprawić urodziny w czwartek. A ja na jeszcze genialniejszy pomysł, żeby w nich uczestniczyć. Na drugi dzień musiałem iść do szkoły, bo mam za dużo opuszczonych godzin. Więc siedziałem skacowany i śmierdzący na lekcjach. Nauczyciele chyba nie mają o mnie najlepszego zdania. Nie dziwię się im. Nie dziwię się też mamie. Martwi się, widzę jej przestraszone spojrzenie. Pewnie zastanawia się, czy szlajając się po nocach, ćpam. Nie mam jej tego za złe. Nie lubię jednego z ich spojrzeń. Kiedy wracam rano z imprezy, oni akurat siedzą przy stole i patrzą na mnie, jakbym ukradł im ostatnie pieniądze i poszedł za to pić, a oni nie mają czym posmarować chleba. Nie lubię też momentu, kiedy wracam rano, a oni akurat wychodzą do pracy, myślę wtedy, że mógłbym być już na swoim, zarabiać, mieszkać samemu i mieć święty spokój. Ogarnij się, gnoju.\n— Byłeś w szkole? — spytała mama.\n— A czemu miałbym nie być?\n— Tak tylko pytam. Zjesz obiad?\n— Babcia wyszła ze szpitala, odwiedź ją. Nie wiadomo, ile jeszcze z nami będzie — powiedziała z przejęciem.\n— Ok, wpadnę do niej jutro. Idę spać.\n— Nie lubię dziękować i prosić. Może nawet nienawidzę. Nie cierpię ludzi, którzy wpieprzają się ze swoją dobrocią, dobrymi radami i pomocnymi dłońmi, gdy ich o to, ( zbędny przecinek ) nie prosisz.\nNa pewno, nie wszyscy, ale nawet takim osobą ( osobom ), ( zbędny przecinek ) ciężko mi podziękować, jeżeli ich o coś nie prosiłem. Po za ( poza ) tym, jakoś nie przywykłem, ( zbędny przecinek ) do proszenia o pomoc…\nLubię bezchmurne niebo nocą, rozświetlana miliardami, ( zbędny przecinek ) malutkich punkcików. Mogę spędzić całą noc, ( zbędny przecinek ) na gapieniu się w nie, ( tu też ) albo na księżyc w pełni…\nO ich problemach, ( tu dałabym kropkę ) pooddychać dymem z fajek. Traktuję,( zbędny przecinek ) to chyba, jako formę integracji ze społeczeństwem.\nPo drodze mijasz jakiś ( jakichś ) gnoi, którzy mogą się przyczepić,( zbędny przecinek ) o byle gówno, ale masz ich w dupie.\nNie zwracasz, ( zbędny przecinek ) na nich uwagi.\nbo w takim stanie, ( zbędny przecinek ) chcesz tylko tego.\nZobaczyłem moją siostrę, ( tu raczej też zbędny przecinek ) stojącą w wejściu do mojego pokoju.\nBól głowy, ( zbędny przecinek ) nie pozwolił mi nawet na to. Napiłem się trochę wody z kranu, załatwiłem i postanowiłem poszukać, ( zbędny przecinek ) czegoś, co zmniejszy moje cierpienie. Poszedłem do kuchni, ( tu też zbędny )z nadzieja, że znajdę tam jakiś Apap, cokolwiek.\n— Co jest takiego fajnego, ( zbędny przecinek ) w marznięciu i szlajaniu się po nocach? — spytała.\nPewnie, ( zbędny przecinek ) jak wszyscy.\nNie muszę się cisnąć, ( zbędny przecinek ) jak sardynka, jadąc tym po siódmej. W zatłoczonym autobusie, w którym, w zależności od pory roku, ( zbędny przecinek ) albo śmierdzi potem, albo wszędzie leży pełno błota i śmierdzi, a menel, który jest źródłem odoru, ubzdurał sobie, że jesteś jego najlepszym kumplem.\nI ( nie powinno się rozpoczynać zdania od i ) nie chce, ( zbędny przecinek ) albo nie jest w stanie zrozumieć, ( tu też ) twojego tłumaczenia, żeby się odjebał.\nNie, ona oprócz w Jezusa, wieży ( wierzy ) w to, że musisz jej ustąpić twojego miejsca i najlepiej wysiąść z autobusu.\nZebrałem wczorajsze ciuchy z podłogi, ubrałem się, zarzuciłem plecak na plecy i czym prędzej udałem się do wyjścia, za nim ( zanim ) ucieknie mi następny autobus. No i zauważyłem, że autobusami po ósmej, ( zbędny przecinek ) jeździ zaskakująco mało meneli i staruszek.\nWyrzuca ( ą ) cię w końcu, ( zbędny przecinek ) z tej szkoły.\n— Już wyrzucili. ( bez kropki ) — ( z małej litery ) Rzuciłem krótko.\nMam tutaj kilku znajomych, ale to, ( chyba zbędny przecinek ) nie to samo.\nPo za ( poza ) tym, chyba wszystko jest tak samo.\nTo miasto budzi się tylko na mecze speedwayu. ( te dwa zdania powinieneś połączyć ) Za co, nienawidzę jego władz i mieszkańców.\n— Przyniosłeś coś na szlachetną paczkę? — Wie, że nie przyniosłem, więc, ( zbędny przecinek ) po co pyta?\nMamy teraz dwa okienka, potem matematykę, a za religię, ( zbędny przecinek ) przenieśli nam wychowawczą.\nMoja znajoma zrobiła, ( zbędny przecinek ) bardzo wymowną minę.\n— Możesz iść i kupić coś, ( zbędny przecinek ) do szlachetnej paczki.\nEh ( raczej ech ), cholera.\n— Liczyłem, ( zbędny przecinek ) na to, że spotkam jakąś ładniutką studentkę medycyny, ( tu też ) na praktykach, a trafiła się Anna Grodzka.\n— Pod numerem trzysta dwadzieścia cztery — powiedziała tonem, jakby wyczytała z moich oczu, ( zbędny przecinek ) komentarz na temat jej aparycji.\nDwa łózka były wolne, jedna starsza kobieta, ( zbędny przecinek ) leżała na boku i co chwile ( ę ) pojękiwała trzymając się za brzuch. O prócz ( oprócz ) tego, ( zbędny przecinek ) zauważyłem, ( tu też ) kilka domowych wyrobów.\nCo w szkole, ( tu dałabym znak zapytania i nowe zdanie ) z dziadkiem rozmawiam o sporcie, ( a ) czasem opowiada, ( zbędny przecinek ) o jego ( "jego" jest zbędne ) przygodach w pracy, zanim przeszedł na emeryturę.\nNie jestem pewnie ( pewien ) czy tego ode mnie oczekują… Dlaczego zastanawiam się, ( zbędny przecinek ) nad tym, czego ktoś, ( tu też ) ode mnie oczekuje?\nI nie mam, ( zbędny przecinek i nie zaczynaj zdania od "i" ) takiego celu, ale chyba jakoś to się we mnie zakorzeniło i daje o sobie znać w takich sytuacjach.\n— Lekarz, ( zbędny przecinek ) coś mówił?\nMoże skoczyć ci do kiosku, ( zbędny przecinek ) po jakąś gazetę, ( tu też ) albo krzyżówkę, albo coś do jedzenia?\nPozostałe fragmenty postaram się sprawdzić innym razem, dziś trochę padłam. Współczuję sprawdzającym, bo do niedawna pisałam tak jak ty. Tysiące zbędnych przecinków albo ich brak. Teraz jeszcze mi się zdarza. Wytknęłam interpunkcję tam, gdzie byłam pewna. To ciężka robota takie sprawdzanie . O treści wypowiem się na koniec.\nCytat: Resztę wolnego czasu przesiedziałem na szkolnej ławce, ( zbędny przecinek ) słuchając muzyki.\nNa matematykę nie poszedłem, ktoś, ( zbędny przecinek ) mi coś wspomniał o kartkówce.\nWięc, ( Zastosowałem więc ) zastosowałem tzw. odwrót taktyczny…\nW między czasie ( międzyczasie )podtrułem się trochę LM’em. Nerdy, całkiem spoko, jeżeli chodzi o przedmioty zawodowe, ( zbędny przecinek ) albo nowinki technologiczne.\nMam, ( zbędny przecinek ) z kim wymieniać poglądy, no i, oni nie pozują. Dwóch kumpli, ogarniamy mniej więcej, ( zbędny przecinek ) podobne tematy, mamy zupełnie odmienne charaktery i wspólny plan na biznes, ( zbędny przecinek )po studiach.\nNo i Monika, która zaraz się przyczepi, ponieważ nic nie przyniosłem, ( zbędny przecinek )na szlachetna paczkę.\nJa nienawidzę, ( zbędny przecinek )jej ( przecinek ) odkąd chce mi udowodnić, że na germanistyce zrobili z niej Philipa Zimbardo.\n— Cały dzień, ( zbędny przecinek ) dzisiaj cię nie było.\nPo czepiała ( poczepiała, jeśli musisz użyć takiego słowa ) się innych uczniów o nieobecności i jakieś uwagi, mówiła coś o dorosłości i wywiązywaniu się z obowiązków.\nKlasa podeszła do sprawy, ( zbędny przecinek ) jak najbardziej poważnie.\nMi udało się wymyślić, ( zbędny przecinek ) tylko elokwentne „Sram na to”. I to, ( zbędny przecinek ) jest dopiero żałosne, ale na chwilę poprawia mi humor.\nWięc, dlaczego miał bym ( miałbym ) tego nie zrobić? Nie ważne ( nieważne ).\nPodczas gdy, ( tu chyba też zbędny przecinek )reszta osób siliła się na, ( zbędny przecinek ) dojrzałość, bądź oryginalność, ja dostałem sms ‘a.\n—Okej — powiedziała Monika wychodząc na środek klasy. — Dajcie mi jeszcze, ( zbędny przecinek ) szybko rzeczy, ( zbędny przecinek ) na szlachetną paczkę. Ty pewnie nie masz, co? — powiedziała patrząc w moją stronę, ( a ) na jej twarzy, można było dostrzec, ( zbędny przecinek ) delikatne oburzenie.\n— Czemu, mówisz to mi ( szyk – czemu mnie to mówisz ).\n— Monika ma rację. Z wami, ( zbędny przecinek ) nic się nie da zrobić. A ty ( przecinek ) jak zwykle zapomniałeś — wtrąciła wychowawczyni.\nCiężko ci przynieść coś, ( zbędny przecinek ) do szkoły, cukier, mąkę?\nZa to ja, ( zbędny przecinek ) mogłem być pierzonym Billem Gatesem, zamiast chodzić do szkoły śmierdzącej uryną i słuchać w niej wykładów niespełnionych psychologów.\nDo końca lekcji, ( zbędny przecinek ) zostało mniej niż pięć minut, ale jeszcze zdążyła nam na wrzuca ( nawrzucać ), że chodząc do jednego z najlepszych technikum w województwie, to nie wypada, i że niby ( tu chyba przecinek ) jak my się zachowujemy.\nW sumie, nie ma, ( zbędny przecinek ) co się dziwić.\nNa początku pierwszej klasy, ( zbędny przecinek ) dyrekcja wzięła ponad dwadzieścia osób, z ( ze ) średnią nieprzekraczającą trzy i poł, dorzuciła kilku czwórkowych uczniów i ( przecinek ) kurwa ( przecinek ) liczyli ( w tym kontekście, liczyła ) na cud.\nNie miałem najmniejszej ochoty zostawać w klasie, mimo, ( zbędny przecinek ) że wychowawczyni próbowała zatrzymać mnie przy drzwiach.\nPrzez co, w mojej skali, nad innymi lokalami mają, ( zbędny przecinek ) co najmniej dziesięć punktów przewagi.\n— „ Klaudia się wyprowadziła, ( zbędny przecinek ) po śmierci taty, a Paulina mieszka z nami, jej mężem i mamą. Przeprowadziliśmy się do nich, ( zbędny przecinek ) po śmierci taty.”\n— „Wiesz, czego się dowiedziałem?” — powiedział jeden z nich, ( zbędny przecinek ) z nienawiścią w głosie.\nDalsza część. Mam prośbę o naniesienie poprawek, które już są, bo mam wrażenie, że nie zależy ci na tym;/.\nPospieszyłem się z wrzuceniem tego opowiadania(nie twierdzę tak z powodu błędów). Niedługo je z edytuję. Jak najbardziej doceniam, waszą pracę włożoną w poprawki i wyrażane opinie na temat mojej twórczości. Dzięki za zainteresowanie.\nJa raczej poczekam, aż będą naniesione dotychczasowe poprawki.\n(07-01-2014, 19:34)Zaczytany napisał(a): Ludzie z mojego otoczenia, (bez przecinka) nie potrafią rozmawiać. Wszystkich ich łączy wspólna cecha… (dwukropek lub myślnik zamiast wielokropka) mają skłonność do udawania, że słuchają, że jest dobrze, jak jest źle, że coś ich obchodzi.\nPrzynajmniej,(bez przecinka) tak mi się wydaje. Jak coś się zmienia, to automatycznie udają, że jest jak dawniej. Może po prostu nie zauważają zmian? Jak im coś nie pasuje, to krzyczą,(bez przecinka) albo się dziwią, nieraz przejawiają jeszcze brak akceptacji, wobec zmian, które zaszły u ciebie. Egoiści. Rodzina,(bez przecinka) chyba nie wieży, że sam zadbam o moje sprawy. Niektórzy kumple, (bez przecinka)chyba nie zauważyli, że się zmieniłem. Wciąż słyszą,(bez przecinka) to, co chcą, zamiast tego, co mówię.\n„Idziesz do pracy, której nie lubisz, zarabiać pieniądze, (bez przecinka)na niepotrzebne ci gówna”, chyba wyłapałem to w jakimś filmie.\nRozwesel się(przecinek) brzydki gnoju, jest weekend, idziesz się bawić... Bawić? Zalejecie się, tylko tym razem w większym gronie i zamiast marznąć gdzieś z flaszką w dłoni, (bez przecinka)w chłodny jesienny wieczór, będziecie pili w ciepłym mieszkaniu, w gronie większym niż pięć czy sześć osób, w między czasie(międzyczasie) kilka panien usiądzie ci na kolanach, (bez przecinka)po zatańczeniu z nimi.\nPierwsze piętro, drugie, zacząłem słyszeć muzykę, wszedłem na trzecie piętro, z za(zza) drzwi stojących na wprost schodów, (bez przecinka)wydobywały się odgłosy dobrej zabawy.\nNikt nie otwierał, więc po prostu wszedłem (do) mieszkania. Na wejściu powitała mnie znajoma blondynka, (bez przecinka)będąca we wskazującym wstanie.\nWszedłem do salonu, siedziało tam kilku moich znajomych, przywitałem się i zaczęliśmy pić, rozmawiać o niczym, w między czasie (międzyczasie) podjąłem kilka nieudolnych prób tanecznych.\nBlondynka, która przywitała mnie na początku, na moje oko dobrze się bawiła, od czasu do czasu,(bez przecinka) rzucając spojrzenia w moją stronę. Podobam się jej. Wiem to, (bez przecinka)od jej kumpeli.\n— Bart! — Usłyszałem (przecinek) wchodząc do kuchni. Rozejrzałem się po pomieszczeniu.\n— O, siema (przecinek) stary. Czekałem na ciebie — powiedziałem.\n— A niby gdzie,(bez przecinka) mam pójść(znak zapytania) — odpowiedział Jarek, śmiejąc się.\nZa cel obrałem ubikację, droga wydała mi się bardzo długa, nikt już nie tańczył, większość osób leżała,(bez przecinka) bądź siedziała.\nW przedpokoju zobaczyłem blondynkę, której się niby podobam, (bez przecinka)lub podobałem.\nMój kumpel siedział, (bez przecinka)na schodach, wyglądał na rozdrażnionego.\n— Co jest (przecinek) stary? — spytałem.\nSpojrzał na mnie, jak by(jakby) przez moment się zastanawiał, kim jestem.\n— Wiedziałem, miałeś na mnie czekać, stary(przecinek) poszedłem tylko się odlać.\n— Babcia, (bez przecinka)leży w szpitalu od miesiąca. Mój dziadek siedzi sam w domu, więc wpadam do niego jak najczęściej, żeby nie czół(czuł) się samotny.\n— Rak… usiadł na płucach(kropka) — poczułem(Poczułem), że do oczu napływają mi łzy.\n— Mówią, że chcą wyciąć,(bez przecinka) jedno płuco i niby powinno być okej… Skurwysyny.\nMoi przyjaciele,(bez przecinka) znajdują dziewczyny, schodzą się, rozchodzą, piszą matury, ogarniają studia, prace, pensje, prawa jazdy, kupują samochody, przeprowadzają się, wyprowadzają.\nWeź się w garść(przecinek) posrańcu, inaczej nie będziesz miał nic. Odsuwasz od siebie ludzi, skończysz sam. JAK PIES! Nie lubisz się (przecinek) gnoju, przyznaj to.\nWróciłem,(bez przecinka) ze szkoły. (...) A ja,(bez przecinka) na jeszcze genialniejszy pomysł, żeby w nich uczestniczyć. Na drugi dzień musiałem iść do szkoły, bo mam za dużo opuszczonych godzin. Więc,(bez przecinka) siedziałem skacowany i śmierdzący na lekcjach.\nPewnie zastanawia się(przecinek) czy szlajając się po nocach ćpam.\n(...)patrzą na mnie, jakbym ukradł im ostatnie pieniądze i poszedł za to pić, a oni nie mają,(bez przecinka) czym posmarować chleba. (...) Ogarnij się (przecinek)gnoju.\n— A czemu,(bez przecinka) miał bym(miałbym) nie być?\n— Tak, (bez przecinka)tylko pytam. Zjesz obiad?\nCodziennie widzę tych samych meneli chlejących pod sklepami, (bez przecinka)na ławkach, w bramach, w klatkach.\nDziadek,(bez przecinka) ponad połowę życia przepracował, (bez przecinka)jako szef budowy, tłumacz, ławnik, pracownik firm wytwarzających maszyny rolnicze, radny.\nWsiadłem do autobusu i pomocowałem się z myślami, do puki(dopóki), (bez przecinka)nie dotarłem do kamienicy babci.\nPo za tym, (bez przecinka)kiedyś taka nie była, (bez przecinka)albo ja tego tak nie odczuwałem.\nWszedłem do mieszkania, przy stole siedzieli,(bez przecinka) babcia, dziadek i najlepsza przyjaciółka babci. Na stole,(bez przecinka) jedzonko, ciasto, wódka.\nPrzywitałem się i usiadłem do stołu, czułem się nie swojo(nieswojo), nie wiedziałem, co mam powiedzieć ani jak się zachować. Jestem emocjonalnym idiotom(idiotą).\nNie wiem,(bez przecinka) dlaczego, ale zawsze odmawiam. Czy to imieniny, czy święta, po prostu odmawiam, kiedy rodzina pyta czy chcę z nimi pić. Z resztą,(bez przecinka) babcia tego nie pochwala. Siedzieliśmy przy stole. Wydaje mi się, że ten wieczór był ciężki, (bez przecinka)nie tylko dla mnie, i że wszyscy starali się uciekać od tematów chorób i im podobnych.\nWódka znikała, jedzenie również, w między czasie(międzyczasie) ktoś zadzwonił. Babcia się rozkleiła(przecinek) rozmawiając przez telefon.\n— Jesteś moją najlepszą przyjaciółką… byłaś przy mnie, (bez przecinka)od zawsze… od pierwszych ciężkich chwil…\n— Ale, (bez przecinka)jak ty możesz tak mówić.\n— Cicho… — krzyknęła. Muszę to z siebie zrzucić. On… i to sprytnie — mówiła (przecinek) płacząc. — Tak, żeby nikt nie słyszał, kiedy tylko mógł, (bez przecinka)wyzywał mnie od najgorszych.\nTy kurwo… ty szmato… Ile człowiek może tak wytrzymać? — Łzy płynęły szerokimi strumieniami. Ja,(bez przecinka)starałem się zachować zimną krew… czekałem na rozwój sytuacji.\nMyślę, że w życiu każdego człowieka,(bez przecinka) nadchodzi moment, kiedy nie wie, w co ma wierzyć i komu ufać. Kiedy wszystko, co znał(przecinek) nagle się wali. Ja,(bez przecinka) dalej czekałem, wpatrywałem się w dziadka. Unikał mojego spojrzenia. Nie patrzył na mnie. Patrzył na babcie(ę) zaciętym spojrzeniem.\nGdzie idę? Puki (Póki) co, (bez przecinka)przed siebie. (...) Kurwa (przecinek) genialne.\nCodziennie, potem,(bez przecinka) co drugi dzień, co weekend, teraz nie wiem, (bez przecinka)co ile i nie wiem, dlaczego rzadziej.\nChyba nie chciałem truć ci dupy,(bez przecinka) moim użalaniem się. (...) Wiesz, (bez przecinka)co… Bóg krwawi… Dokładnie… Bóg krwawi… Bóg krwawi naszym bólem, sprawami, które nie opuszczają progów naszych mieszkań, domów, umysłów… osobistych spraw… Wymiotuje naszą nie poradnością(nieporadnością), (bez przecinka)na prawo i lewo…\nJego, (bez przecinka)fekalia to nasza przeciętność, jego łzy są tchnieniem życia…\nOglądamy dramaty, żeby zaspokoić naszą empatię,(bez przecinka) albo chuj wie,(bez przecinka) dlaczego… żeby zobaczyć tragedie innych ludzi. Media nas tym faszerują na każdy(m) kroku…\nMasa błędów interpunkcyjnych. Cała masa, prosto mówiąc.\nAle sam tekst... cóż, z początku mnie znudził, dopiero po połowie zaczęłam rozumieć przekaz, który, co prawda, był podany "na tacy", jednak dosyć dobrze ujęty.\nPopracuj nad interpunkcją, dokładniej sprawdzaj teksty, a powinno być dobrze.\nCytat: Rodzina, chyba nie wieży ( wierzy ), że sam zadbam o moje sprawy.\nVet dokończyła sprawdzanie, więc teraz twoją rolą jest nanieść to wszystko .\nMuszę powiedzieć, że pierwsza część twojego opowiadania nie przypadła mi do gustu. Taka relacja z kolejnych dni, niezbyt miłych relacji z otoczeniem, niefajnych sposobów spędzania czasu. Jednak nawet w tej części trafiały się przemyślenia. Druga część, gdzieś od momentu imprezy, wstrząsnęła mną. Zwykłe losy, zwykłych ludzi, ale to właśnie w tych "normalnych rodzinach" dzieją się rzeczy i sprawy, o których się nie mówi. Lepiej milczeć i udawać. Znam życie i wiem, że takie raki toczą wiele tzw. dobrych rodzin. Bardzo osobiste opowiadanie, prowokujące. Po przeczytaniu jest mi smutno.\n10-01-2014, 18:04 (Ten post był ostatnio modyfikowany: 13-05-2014, 21:49 przez Zaczytany.)\nCodziennie widzę tych samych meneli chlejących pod sklepami na ławkach, w bramach, w klatkach. Oni żyją. Nie pracują, chlają dzień w dzień, co najmniej od dwudziestu lat i żyją. Moja babcia, normalna kochająca kobieta, połowę życia przepracowała jako księgowa. Wychowała dzieci, potem wnuki. Dziadek ponad połowę życia przepracował jako szef budowy, tłumacz, ławnik, pracownik firm wytwarzających maszyny rolnicze, radny. Nasłuchałem się trochę o tym.\nWstałem rano, zjadłem śniadanie, minęło południe. Przeciętność. Wsiadłem do autobusu i pomocowałem się z myślami, dopóki nie dotarłem do kamienicy babci. Kamienicy, w której spędziłem połowę mojego życia, jest brudna, obdrapana i śmierdzi, ale ją kocham. Poza tym, kiedyś taka nie była albo ja tego tak nie odczuwałem. Jest piąta, zapukałem do drzwi i wszedłem do mieszkania, wiele razy byłem zapewniany, że mam się zachowywać jak u siebie, zero skrępowania i tym podobne. Nigdy z tego nie skorzystałem. Przy stole siedzieli babcia, dziadek i najlepsza przyjaciółka babci. Na stole jedzonko, ciasto, wódka. Babcia normalnie nie pije. Dziadek kiedyś trochę, teraz trochę częściej. W mieszkaniu panowała atmosfera przygnębienia. Mimo to zostałem zasypany propozycjami i pytaniami, co bym chciał zjeść. Przywitałem się i usiadłem do stołu, czułem się nieswojo, nie wiedziałem, co mam powiedzieć ani jak się zachować. Jestem emocjonalnym idiotą. Odmówiłem picia razem z nimi. Nie wiem dlaczego, ale zawsze odmawiam. Czy to imieniny, czy święta, po prostu odmawiam, kiedy rodzina pyta czy chcę z nimi pić. Z resztą babcia tego nie pochwala. Siedzieliśmy przy stole. Wydaje mi się, że ten wieczór był ciężki nie tylko dla mnie, i że wszyscy starali się uciekać od tematów chorób i im podobnych. Rozmawialiśmy o wszystkim i o niczym.\n— Tak, w szkole dobrze... Nie, mama z siostrą wpadną jutro... Na razie nie mam dziewczyny.\nWódka znikała, jedzenie również, w międzyczasie ktoś zadzwonił. Babcia się rozkleiła, rozmawiając przez telefon. Starałem się zażartować. Nieudolnie. Kurwa, skąd niby miałem widzieć, co miałem robić. Zaczęły się drażliwe rozmowy. Pomyślałem, że niedługo czas się zmywać.\n— Muszę coś z siebie zrzucić — powiedziała Minerwa. — Muszę, Danusia.\n— Jesteś moją najlepszą przyjaciółką… byłaś przy mnie od zawsze… od pierwszych ciężkich chwil… podczas pierwszej ciąży, gdy zaczęłam chorować na nogi. Od zawsze mnie wspierałaś… — w jej głosie dało się wyczuć, smutek, żal i alkohol. —Wiesz, co mnie tak dobijało? Wiesz? — Łzy naleciały jej do oczu i zaczęła szlochać, mnie coś złapało za gardło. — On mnie tak dobijał.\n— Kto!? — spytała Danusia, prawie krzycząc.\n— On — powiedziała babcia, patrząc na dziadka.\n— Ale jak ty możesz tak mówić.\n— Cicho… — krzyknęła. Muszę to z siebie zrzucić. On… i to sprytnie — mówiła, płacząc. — Tak, żeby nikt nie słyszał, kiedy tylko mógł wyzywał mnie od najgorszych. Ty kurwo… ty szmato… Ile człowiek może tak wytrzymać? — Łzy płynęły szerokimi strumieniami. Ja... ja starałem się zachować zimną krew… czekałem na rozwój sytuacji. — To wszystko jego wina!\n— No już, nie mów tak. — Uspokajała przyjaciółkę pani Danusia.\n— Będę tak mówić… muszę to powiedzieć!\nMyślę, że w życiu każdego człowieka nadchodzi moment, w którym nie wie, w co ma wierzyć i komu ufać. Kiedy wszystko, co znał, nagle się wali. Ja dalej czekałem, wpatrywałem się w dziadka. Unikał mojego spojrzenia. Nie patrzył na mnie. Patrzył na babcię zaciętym spojrzeniem.\n— A teraz, nie wiem, ile jeszcze będę żyła, może już jutro umrę.\n— Ja zdechnę pierwszy — powiedział dziadek.\n— Nie wiem, co będzie! — powiedziała przez szloch i łzy.\n— Ja pierwszy zdechnę!\nPoczułem, że muszę stamtąd wyjść. Ubrałem się, pożegnałem i wyszedłem. Przy okazji wyniosłem śmieci. Gdzie idę? Póki co przed siebie. Ludzie, których znasz od zawsze. Jak dobrze potrafią kłamać i udawać? Na trzeźwo przykładni, żarciki, opowiastki. Miłość? Czy bliscy okłamują nas, bo nas kochają? Kurwa, genialne.\nWiedziałem, że jak tam wpadnę znowu, wszystko będzie po staremu.\nNa początku pytanie – czemu nie poprawiasz tego co inni Ci zaznaczyli?\nZ interpunkcją masz ogromny problem – osobiście też często się zastanawiam czy wstawić przecinek czy nie, ale tutaj to aż mi się w oczy rzuca.\nCzęść zdań jest strasznie krótka, inne z kolei są tak długie, że można je spokojnie rozdzielić.\nOgólnie mało opisów – miejsc, ludzi, samego bohatera. Powtórzenia (nie podam przykładów, bo na wszystko trochę ich jest, a skoro nie nanosisz poprawek, to szkoda mojego czasu).\nPonadto masz problemy z wyrazami typu "nieważne", "niedaleko" – piszesz je oddzielnie, a powinno pisać się razem. Tak samo "zresztą" – razem w użytym przez Ciebie kontekście.\nWydaje mi się też, że mówi się "chleją", nie "chlają". No i na koniec coś co już ktoś Ci pisał "wieRZyć".\nNanieś poprawki, nad którymi ludzie tu pracowali. Doceń nieco ich pracę.\nSamo opowiadanie – historia, którą każdy zna – z życia osobistego, z opowiadań, od znajomych. W zasadzie nie dowiadujemy się z niej nic czego byśmy nie wiedzieli – moje zdanie oczywiście, nikt nie musi się z nim zgadzać.\nDenerwujące (dla mnie) są przekleństwa. Im dalej tym bardziej mnie irytują, co odbija się na odbiorze treści.\nMonolog do ojca na cmentarzu (dla mnie – podkreślam) brzmi nienaturalnie. Jakoś nie wyobrażam sobie takiej "rozmowy" z nieżyjącym członkiem rodziny. Lepiej wyglądałoby mi to na przemyślenia, niewypowiedziane na głos.\nOstatnie zdanie: "Najboleśniejsze jednak są te, które odbywają się pod naszym nosem, a mimo wszystko nie potrafimy ich zauważyć." – i tu zapominam o przekleństwach, błędach – bo uderza we mnie ta prawda, o której każdy wie, ale nie każdy dopuszcza do siebie. Niby wszyscy patrzymy na dramaty rodziny swojej, przyjaciół, znajomych, sąsiadów – ale nie widzimy – i za to plus.\nJak poprawisz to co masz do poprawienia, chętnie przeczytam kolejny tekst. Może nieco mniej "życiowy" (przekleństwa )\nSm00ke, poprawki zostały naniesione(być może jakieś przeoczyłem, sprawdzę to dokładnie potem). Co od opisów, sam zauważyłem, że jest ich mało, mam poprawioną wersję opowiadania, ale na razie go nie edytuję. Przekleństwa mnie też irytują, ale główny bohater miał być irytujący. Jeżeli chcę żeby ktoś wymiotował, to nie opisuję mu kwiatków.


Poznań. Sąd uchylił zarządzenie wojewody ws. ulicy 23 Lutego\n"Dziękuję sędziom, że się nie ugięli". Sąd po stronie prezydenta Jaśkowiaka w sporze z wojewodą PiS\nNatalia Bet 24.03.2018 08:26\nWojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu stanął po stronie radnych i prezydenta Poznania. Uchylił zarządzenie wojewody PiS, który zmienił nazwę ulicy 23 Lutego na Janiny Lewandowskiej.\nFot. Daria Łakoma / Agencja Wyborcza.pl /\nPoznańscy radni nie pogodzili się z decyzją wojewody wielkopolskiego Zbigniewa Hoffmanna i zaskarżyli ją do sądu administracyjnego. Uważają, że pierwotna nazwa ulicy - 23 Lutego - nie powinna podlegać ustawie dekomunizacyjnej, ponieważ upamiętnia koniec hitlerowskiej okupacji. Zdaniem wojewody nazwa ulicy upamiętniała wejście Armii Czerwonej do Poznania.\n- Każdy kto zna historię wie, ile wycierpieli Polacy za czasów Artura Grajzera i jak wyglądała okupacja. Wie też, jak była to bardzo ważna data dla Poznania i jej deprecjonowanie jest absolutnie bezsensowne - uważa prezydent miasta Jacek Jaśkowiak.\nW uzasadnieniu decyzji sąd jednoznacznie uznał, że wojewoda nie ma racji bo poprzednia nazwa ulicy nie propagowała komunizmu.\n- Dziękuję sędziom, że się nie ugięli. Przy tych wszystkich naciskach, które są w tej chwili robione, wymaga to wielkiej odwagi. I ja im za to serdecznie dziękuję. Na pewno przyszłe pokolenia też im za to podziękują - ocenił wyrok prezydent Jaśkowiak.\nPrzemoc domowa w prawie i społecznej świadomości. Czemu nie ufamy ofiarom?


W internecie liczą się opinie o sklepie! O zdumiewającej mocy treści w e-sklepie opowiada specjalista FunkyMedia – Boneca\nCzęsto kupujecie w interencie? Jeśli tak, to nie ma się co dziwić. To naprawdę wygodna forma robienia zakupów. Najczęściej kupujemy w e-sklepach, ponieważ ceny są tu naprawdę konkurencyjne. Zdarzyło Wam się upatrzeć coś stacjonarnie i potem zrobić zakupy przez internet? Zapewne! Wszystko dlatego, że jest to bardzo wygodna forma zamówień, a dostać można rzeczy często niedostępne lokalnie. Oprócz tego mamy prawo do zwrotu tego, co zamówiliśmy!\nKomentarze publikujemy praktycznie wszędzie. Możemy dodawać je w social media, na portalach czy forach internetowych. I bardzo często korzystamy z tej możliwości, choć nie zawsze „w słusznym celu”. Dzielimy się swoją opinią o danym produkcie i usłudze, informujemy innych, co o nich sądzimy. – mówi Joanna Dawidowska, SEO copywriter w Agencji e-marketingowej FunkyMedia. – Dziś praktycznie o każdym sklepie czy produkcie znajdziemy opinie w internecie. Warto wiedzieć, że wpływają one na nasz wizerunek w sieci!\nCzemu dodajemy opinie w internecie? Tłumaczy specjalistka FunkyMedia\nW internecie opinie może dodać tak naprawdę każdy. Wystarczy mieć firmę w wizytówce Google, ale możemy też przeczytać je na blogach czy forach. Dodatkowo wiele sklepów posiada możliwość umieszczenia bezpośrednio na nich recenzji danego produktu.\nOpinie możemy dodawać także w mediach społecznościowych – i z tej opcji najczęściej korzystamy. Wyobraźmy sobie sytuację – czekasz na upragnione wakacje. Chcesz wyjechać, odpocząć, poczuć się miło i przyjemnie. Co robisz najpierw? Sprawdzasz opinie o miejscu, do którego chcesz się udać? Kupujesz przewodnik lub czytasz recenzje w internecie? A może jedziesz „w ciemno” i, co ma być to będzie? – pyta Joanna Dawidowska z FunkyMedia. – Większość z nas sprawdza najpierw opinie innych. Czyta, co może zrobić w danym miejscu, gdzie zjeść, w których hotelu się zatrzymać. Często przeglądamy opinie o hotelu. Nikt z nas nie chce przecież spędzić wymarzonego urlopu w pokoju, w którym współlokatorami będą karaluchy pełzające po naszej pościeli! – dodaje.\nDlaczego w internecie znajdziemy więcej opinii negatywnych?\nDlaczego łatwiej jest znaleźć negatywne opinie w internecie niż pozytywne? Głównie dlatego, że napisanie dobrej recenzji zajmuje więcej czasu niż negatywnej.\nŁatwiej przychodzi nam napisanie kilku zdań negatywnych. Czemu? Bo chcemy wyrzucić z siebie złość, frustrację i podzielić się swoim smutkiem lub zdegustowaniem. Stworzenie kilku pozytywnych zdań jest znacznie trudniejsze. Wymaga od nas większego zastanowienia, rzadko jest impulsywnym zachowaniem, w przeciwieństwie do tworzenia negatywnych opinii. – wspomina Joanna z FunkyMedia.\nJednak to nie jest tak, że w internecie znajdziemy wyłącznie negatywne opinie. Zdarzają się także pozytywne, ale jest ich znacznie mniej. Warto wiedzieć o tym, że każdego rodzaju opinie mają wpływ na nasz wizerunek w sieci i na nasz biznes! Według badania, które zostało przeprowadzone przez ChannelAdvisor aż 75% osób ufa opiniom, które znajdzie w internecie. Przerażające, prawda? Tym bardziej, że czasem negatywne opinie może pisać konkurencja! Co więcej, to samo badanie wykazało, że aż 40% osób przyznało się do tego, że opinie, które przeczytały wpłynęły na ich decyzję zakupową. A to już przekłada się na biznes w sieci, prawda?\nNależy pamiętać, że to, w jaki sposób my lub nasza firma jesteśmy odbierani w internecie – ma wpływ na intencje zakupowe potencjalnego klienta. Ma także wpływ na to, czy zostaniemy poleceni innym osobom! Wiedzcie o tym, że każda negatywna opinia jest w stanie przyćmić nawet najwspanialszą opinię pozytywną! Dlatego należy dbać o swój wizerunek w sieci!\nTags: agencja marketingowa, FunkyMedia\nHey Buddy!, I found this information for you: "W internecie liczą się opinie o sklepie! O zdumiewającej mocy treści w e-sklepie opowiada specjalista FunkyMedia". Here is the website link: https://www.boneca.pl/w-internecie-licza-sie-opinie-o-sklepie-o-zdumiewajacej-mocy-tresci-w-e-sklepie-opowiada-specjalista-funkymedia/. Thank you.


Poszukiwany dobry Krawiec - Forum dla najlepszych\nWitam wasz wszystkich serdecznie. Szukam sprawdzonego krawca. Mam do zlecenia uszycie firanek do mojego mieszkania. W naszym mieście jest niewiele rzetelnych specjalistów. Może ktoś z was posiada jakieś namiary na sprawdzonego krawca.\nWitaj, nie znam sprawdzonego krawca, natomiast szukając innego fachowcy znalazłem ten portal: http://polecamspeca.pl/krawiec/opole - tam jest spora rzesza firm z różnych dziedzin. Trzeba zaznaczyć co Cię interesuje i na bank odszukasz interesującą Cię ofertę. Niezłym plusem jest szukanie po kodzie. Super ułatwia szukanie firm. Również większość z firm ma już opinię, więc możesz się tym kierować podczas szukania zakładu krawieckiego z twgo miasta.\nSuper, dziękuje bardzo za link. Nie miałam pojęcia o tym portalu. Na bank skorzystam z twojej rady i poszukam na nim zakładu krawieckiego. Szukałam w wyszukiwarce lecz w ogóle nikogo nie ma u mnie w mieście. A jak już coś odnalazłam to się okazywało, że już nie ma zakładu krawieckiego.\nNieduży zakład kominiarski - sposób na promocję?


Kasza jaglana – dobra na drugie śniadanie dla niemowlaka i mamy | natura się opłaca\nKasza jaglana – dobra na drugie śniadanie dla niemowlaka i mamy\nKiedy nadeszła pora rozszerzania diety u Zoi, zaczęliśmy się zastanawiać od czego zacząć. I przyznaję próbowaliśmy podać jej kaszki dostępne na półkach w sklepie (o zgrozo!!!). Na szczęście nasza córka okazała się mądrzejsza i za nic w świecie nie chciała ich ani jeść (w formie gęstej), ani pić (w formie rzadkiej). To wtedy wymyśliłam, że zacznę jej podawać kaszę jaglaną. Okazało się to strzałem w 10 Zoja pokochała kaszę jaglaną tak samo jak ja. Lubi ją jeść zarówno na słodko, jak i na obiad w formie wytrawnej. Zarówno w jednej, jak i drugiej wersji kasza jaglana komponuje się idealnie. Jej delikatny smak pasuje zarówno do owoców, jak i warzyw oraz mięsa. I za to właśnie kocham ją chyba najbardziej – za tę uniwersalność.\nPod względem wartości odżywczych kasza jaglana dorównuje kaszy gryczanej (której też w naszej diecie nie brakuje). Ma dużo łatwo przyswajalnego białka, wysoką zawartość witamin z grupy B, żelaza oraz miedzi. Pomaga utrzymać równowagę kwasowo-zasadową organizmu i jest lekko strawna. To wszystko sprawia, że świetnie nadaje się do rozszerzania diety u niemowląt. Ponieważ Zoja cały czas walczy z niedokrwistością zawartość żelaza w spożywanych przez nią produktach jest dla nas bardzo ważna. Kasza jaglana zawiera też krzem (tak rzadko występujący w produktach spożywczych), który jest niezbędny jeśli chcemy mieść zdrowe włosy, skórę i paznokcie. Jako źródło magnezu oraz potasu pomaga regulować gospodarkę wodno – elektrolitową organizmu, a także pozytywnie przyczyni się do walki ze stresem i jego skutkami.\nKasza jaglana usuwa z naszego organizmu nadmiar wilgoci oraz zalegającego śluzu, świetnie sprawdzi się podczas diety osób chorych, przeziębionych, z katarem. Wykazuje właściwości ocieplające, co również wpływa korzystnie na osłabiony i wychłodzony organizm.\nKasza jaglana jest stosunkowo wysoko kaloryczna (100g suchej kaszy to ok. 350 kalorii, 100 g kaszy ugotowanej to ok. 120 kalorii) – pamiętajcie jednak, że są to zdrowe kalorie:-) Ma też wysoki, jak na mało przetworzone produkty zbożowe, indeks glikemiczny – 71 (dla porównania kasza gryczana ma indeks glikemiczny ok. 50). Zawiera węglowodany w postaci złożonej, które uwalniają się powoli i przez długi czas zapewniają dopływ energii, niwelując uczucie głodu oraz zapobiegając nagłym spadkom formy psychicznej i rozdrażnieniu (z tego względu są idealną propozycją na śniadanie).\nDla nas kasza jaglana to idealne rozwiązanie na pierwsze lub drugie śniadanie. Co chwilę jemy ją z innymi dodatkami. A to banan z jabłkiem albo gruszką, mango, rodzynki, kiwi, maliny, jagody, winogrona, mandarynki…pomysłów i sposobów jej podania jest mnóstwo. Wszystko zależy od waszych preferencji smakowych oraz wyobraźni kulinarnej. Polecamy również ciasta z kaszy jaglanej\nOczywiście nie byłabym sobą, gdybym nie wspomniała, że przygotowana w domu jaglanka nie zawiera zbędnych cukrów, sztucznych aromatów oraz barwników, tłuszczu palmowego, nie wiadomo jakiej jakości mleka modyfikowanego i innych substancji, którymi mojej córki karmić nie chcę!\nOprócz kaszy jaglanej jest jeszcze tyle innych kasz, które można podać niemowlakowi, że dla mnie zbrodniom jest kupowanie tych gotowych typu Bobovita. Kasza manna, kasza gryczana, kasza kukurydziana, kasza owsiana…To wszystko możecie kupić na wagę jeśli dobrze poszukacie. W ten sposób jecie to co najlepsze, ograniczacie śmieci (pod warunkiem, że idziecie po kaszę z własnym słoikiem), i macie tyle wariacji ich podania do wyboru Przygotowanie własnej domowej kaszy wraz z musem owosowym to nie więcej niż 10 minut (no może wyjątkiem jest kasza gryczana).\nZachęcam was do jedzenia jaglanek oraz innych kasz. Serwujecie je tak jak lubicie i jak tylko wyobraźnia wam podpowiada\n7 kwietnia 2017 naturasieoplaca\nekologia w naszym domu, Zdrowa żywność\tdrugie śniadanie, kasza jaglana, kasza jaglana właściwości, śniadanie\tNapisz komentarz\n← Chia – wielka siła w małym nasionku\nOczyszczająca maseczka na bazie marokańskiej glinki Rhassoul →


Ciężki rock - nominowani do nagrody Grammy za rok 2011\nWiadomości24 » Kultura » Ciężki rock - nominowani do nagrody Grammy za rok 2011\nData dodania: 2012-01-04 18:22\nW lutym rozstrzygnie się kto został zwycięzcą w kategorii "Best Hard Rock/Metal Performance". Nominowani zostali wykonawcy z wybranym utworem. Nagroda Grammy uważana jest za muzyczny odpowiednik Oscara.\nOd 1958r. przyznawana jest nagroda Grammy Award, a za tą wspaniałomyślnością stoi amerykańska Narodowa Akademia Sztuki i Techniki Rejestracji. Wśród wielu kategorii jest i ta, która jest zarezerwowana dla przedstawicieli cięższego grania. Najważniejszym warunkiem jaki musi spełniać kandydat do nagrody jest uznanie, iż wniósł on cokolwiek, co uważa się za rozwojowe dla muzyki, tym bardziej w gatunku w jakim realizuje swoją twórczość.\nTego rodzaju przedsięwzięcia bratają miłośników muzyki każdego rodzaju, czy to Amerykanów czy Europejczyków, gdyż często wywołują zdumienie, zdziwienie i niedowierzanie ogłoszoną listą nominowanych lub zwycięzców. Nie jest bowiem niemożliwym, by nie ulokowano w gronie hardrockowców hardcore`owego bandu z braku odpowiedniej kategorii, co zapewne z biegiem czasu ulegnie zmianie. Tego rodzaju ulubione za Oceanem rozdawanie nagród jest szalenie zyskowne.\nWśród tegorocznych kandydatur z pewnością kogoś pominięto, ktoś pozostał nie zauważony, a jeszcze inny sprzedał zbyt mało swoich płyt. Nominowani przedstawieni są w takiej samej kolejności jak na stronie GRAMMY - Nominees:\nListę rozpoczyna zespół często nazywany reprezentantem metalu progresywnego, co jest po części uzasadnione, aczkolwiek dominującym kolorytem zdaje się pozostawać pierwotne skażenie gotykiem i wczesnym doom metalem; od Black Sabbath po Candlemass z elementami rozwijającymi tradycje rocka progresywnego czy też symfonicznego.\nZryw na początek łudzi i mami w przeciągu kilku sekund i iluś taktów, iż jest to "Sabotage" Beastie Boys. Nie mniej, to jeden z lepszych kawałów FF, który tchnie świeżością w amerykańskim stylu, a to znaczy, że przeciętny wiek średni (czyli około 15 lat scenicznej aktywności) zespołu zza Wielkiej Wody nie musi oznaczać kresu działalności. Ciekawy przykład nowego pojmowania terminu `hard rock`.\nKolejny band uznawany za przedstawiciela progresywnego metalu. W XXI wieku wielu wykonawców będzie wyczerpywać znamiona definicji i etykietek jak to bywało dawniej. Myślę, że grupie bliżej byłoby odnajdywać się w szufladkach tzw. techno-metalu, który swego czasu był kierunkiem wytyczanym ponoć przez szwajcarską formację Coroner.\nSzósta edycja konkursu dla tłumaczy o Nagrodę im. Karla Dedeciusa\nBoczarska i Seweryn najlepsi na festiwalu filmowym w Santo Domingo\nNowi "Uskrzydleni" odbiorą nagrody na gali w Tarnowie\nTagi: nagroda heavy metal Grammy metal progresywny nominowany


Dziewczynka z zapalniczką - Mariusz Czubaj - Jedyne 12,59zł! | Skupszop.pl\nSkupSzop.pl - strona główna / Sklep / Kryminał, sensacja, thriller / Dziewczynka z zapalniczką\nDługo wyczekiwany nowy kryminał Mariusza Czubaja. Rok 2011. W lesie nieopodal Katowic zostaje zastrzelony emerytowany policjant, Jacek Szymon. Tylko dwóch ludzi wie, co znajdowało się w bagażniku samochodu, w którym znaleziono ciało. Rudolf Heinz będzie trzeci. Profiler, przechodzący ciężkie załamanie nerwowe i przebywający na przymusowym urlopie, zostaje poproszony o dyskretną przysługę.\nW efekcie pierwszy raz zaczyna prowadzić prywatne śledztwo. Sprawę komplikuje także to, że o pomoc prosi Heinza miejscowy gangster. Trop prowadzi ku wydarzeniom sprzed lat, które położyły się cieniem na karierze Jacka Szymona.


Fundacja Kultury Bez Barier - Pokaz "Kamieni na szaniec” bez barier!\nJesteś tutaj:Strona główna / Pokaz "Kamieni na szaniec” bez barier!\nZapraszamy na pokaz filmu i dyskusję w ramach projektu "Włączeni w historię"\n13 października 2014(poniedziałek) godz. 17:30 – Mazowiecki Instytut Kultury - pokaz filmu "Kamienie na szaniec" z audiodeskrypcją, napisami dla niesłyszących, tłumaczeniem na język migowy, pętlą indukcyjną.\nRudy. Zośka. Alek. Bohaterowie Szarych Szeregów. Opowieść o młodości, miłości i przyjaźni. O bohaterstwie, które ma wielką cenę i o walce, która stała się legendą. Byli młodzi, spragnieni życia. Nie było dla nich rzeczy niemożliwych. Pewnego dnia obudzili się w świecie, w którym nie było już miejsca na marzenia. Stanęli przed wyborem: pochylić pokornie głowy albo zaryzykować własne życie.\nZapraszamy wszystkich na pokaz „Kamieni na szaniec”. Film zostanie wyświetlony 13.10.2014 roku. W Mazowieckim Instytucie Kultury (Elektoralna 12). Film będzie dostosowany do potrzeb osób z niepełnosprawnością, a projekcja zostanie poprzedzona 30 minutową rozmową z historykiem. Początek o 17:30.\ne-mail: paulina@kulturabezbarier.org ,\nPrzyjdź i podyskutuj o historii.\nProjekt WŁĄCZENI W HISTORIĘ jest dofinansowany ze środków Muzeum Historii Polski w ramach Programu PATRIOTYZM JUTRA.\nlogo projektu Włączeni w historię


You are here: Home / Sveltax / Rodzaje niedoczynności tarczycy i ich leczenie\nNiedoczynność tarczycy może mieć charakter pierwotny, wtórny lub trzeciorzędowy. Zaczynając od końca, jest to schorzenie bardzo rzadkie pojawiające się zwykle jako powikłanie guza przysadki lub przerwania ciągłości szypuły przysadki. Niedoczynność wtórna jest niemal równie rzadka. Współwystępujące w zespołach niedoczynności przysadki w skutek niedoboru hormonu tyreotropowego. Przyczyn pierwotnych jest za to cała masa.\nCałą grupę schorzeń określa się mianem choroby Hashimoto. Są to problemy o podłożu autoimmunologicznym. Niedoczynność pojawia się naturalnie po usunięciu części gruczołu z reakcją autoimmunologiczną lub po wycięciu go w całości. Leczenie izotopem jodu nadczynności tarczycy w 80% przypadków w długiej perspektywie czasowej wywoła jej niedoczynność. Zbliżony efekt chociaż znacznie szybszy daje leczenie z użyciem napromieniowania chłoniaków lub innych nowotworów zlokalizowanych w okolicach tarczycy. Problemy w długim okresie czasu wywołuje nadmierne przyjmowanie jodków. Hamują one działanie hormonów tarczycy, a następnie ograniczają także ich produkcję. Niemal w ten sam sposób zadziała jednak niedobór jodu w środowisku. Cześć rozpoznawanych przypadków ma charakter wrodzony i coraz większa grupa związana jest z przedawkowaniem leków przeciwtarczycowych.\nWszystkie przypadki niedoczynności tarczycy leczone są substytucyjnie. Lekiem tu stosowanym jest sól sodowa lewoskrętnej tyroksyny (znajdź leki na tarczycę w i-apteka.pl), którą podaje się w dawkach dopasowanych do potrzeb chorego.\nPrzyjmowana musi być ona na czczo na 30 minut przed posiłkiem, jeden raz w ciągu doby. W takim ujęciu najlepiej się wchłania. Celem farmakoterapii jest wyrównanie poziomów TSH i T4 do określonych dla zdrowego człowieka norm. Nie można od razu podawać pełnej dawki leku. Jest ona zwiększana w odstępach co 2-4 tygodni. Dochodzenie do jej optymalnego poziomu trwa do 3 miesięcy. Duże dawki od początku są szkodliwe dla serca, co i tak niestety ma miejsce nawet przy niższych dawkach, dlatego też leczenie jest przeważnie skojarzone z prowadzeniem ochrony serca, między innymi beta-blokerami.\nNajwiększym problemem w procesie leczenia farmakologicznego jest wchłanianie się leku. Cały czas trzeba kontrolować jego dawkę zestawieniu z poziomem hormonów we krwi. U osób młodych jest z tym zwykle mniej problemów i szybko osiąga się stabilność procedury.\nPrevious Article Funkcjonowanie tarczycy\nNext Article Dieta 50+\nDietetyczne jedzenie kojarzy się nam z niesmacznym, mało energetycznym i niezbyt dobrze wyglądającym posiłkiem. Jeśli tak myślimy to jesteśmy w błędzie. Jeżeli jest ono odpowiednio przyrządzone i podane, wówczas nie tylko świetnie smakuje, ale i również wspaniale wygląda. Dieta wymaga…


Posty: 92 |Strona 1 z 10|1, 2, 3, 4, 5 ... 10\nautor: Bieta » 08 lut 2017, 06:43\nMam rozterki i zagwozdkę, jak urządzić, zrestartować obecne pracowe akwarium o wymiarach 60 x 30 x 40cm (litraż 72). W sensie podłoże: biały piasek, czy może czarny? Tak żeby było tam troche roślinek nie wymagający, bez nawożenia CO2, typu valiseneria, anubias, mikrozoria, kryptokoryny. Do tego bym zarzuciłą trochę rybek łąwicowych, może same samce gupika z 15-20 sztuk, albo ławicę neonek, też 15- 20 sztuk. Jakiś nieduży korzonek, kilka kamieni do aranżu.\nNadmieniam, że w pracy nie będe miała zbyt duzo czasu na grzebanie i ogarnięcie zbiornika, tyle co minimum na podmianki wody. Z tego powodu jestem raczej za czarnym piaskiem, żwirkiem. Z kolei biąły mi się bardziej podoba. Podpowiedzcie mi coś proszę.\nRe: "Słoik" 72 litry\nautor: Misiak » 08 lut 2017, 08:16\nDaj żwirek najzwyklejszy przy którym jest najmniej roboty, do tego korzeń (poszukam może coś znajdę), trochę kamieni, roślin i już.\nZ ryb to neonki albo może razborki espei lub inne mniejsze - też ładne.\nautor: Awokado » 08 lut 2017, 08:27\nEla, a może parka muszlowców? piasek, kilka muszelek, vallisneria i gra\nautor: Bieta » 08 lut 2017, 08:55\nNeonki, już były, bystrzyki Amandy też, parka Ramirezek też, więc chciałabym coś innego. Tak myślałam o stadzie samych samcach gupików. Tak około 15- 20 sztuk. Fajnie wyglądają gupiki same czarne , z czerwonymi ogonami. Mam takie w domu w 54 litrowym zbiorniku. Też by fajnie wyglądało. Mogłabym tez dorzucić, z 6 sztuk kirysów. Tylko pytanie jakie? Sterby spiżowe, inne? Jeśli inne, to jakie? Jeśli piasek., drobny żwirek w kolorze naturalnym- to go mam bardzo dużo, marznie na balkonie.\nPrzydałby się jakiś mały korzonek do uplecenia mchem. Kamienie i roślinki, też się jakieś znajdą.\nautor: Misiak » 09 lut 2017, 18:20\nWłaśnie mi Bożenka pokazała fotki tego baniaczka\nMożna tam wrzucić trochę kamieni powtykać kilka patyczków (mam ale śniegiem pokryte w ogródku), od przodu dać drobniejszy piasek a z tylu żwirek i posadzić trochę jakichś trawek. np coś takiego:\nautor: Bieta » 09 lut 2017, 19:13\nTak Michale, myślę o czymś takim. Tylko jest jeden mankament, akwarium ma oświetlenie w pokrywie, czyli jest zamknięte.\nautor: Misiak » 09 lut 2017, 19:15\nNic nie szkodzi, wystarczy krótsze badyle.\nautor: penguino » 23 lut 2017, 18:20\nRyby jednak wolą ciemniejsze podłoże, jest ono dla nich bardziej naturalne. Chyba, że większość przykryjesz kamieniami/korzeniem. Jest sporo roślin nie wymagających nawożenia, możesz nawet zrobić trawnik z ponikła maleńkiego (Eleocharis parvula).\nautor: alek » 23 lut 2017, 18:29\npenguino pisze: , możesz nawet zrobić trawnik z ponikła maleńkiego (Eleocharis parvula).\nChciałbym zobaczyć ten trawnik bez nawożenia.\nautor: Bieta » 25 mar 2017, 13:01\nTa aranżacja akwarium, co wrzucił fotę Michał, jest mega fajna. Chyba jednak pójde w tym kierunku.


Artykuły i Rozrywka | Super Wpisy\nTelewizję przedwojenną Polsce za prekursora telewizji możemy bez wątpienia rozumieć Jana Szczepaniaka ze swoją spiralną tarczą. Się jego projektem i wspomógł naukowca opatentowana. Włochy, którym były Włochy, opierały się pospołu z rozgłośni Polskiego Radia Katowicach. Która była w tej chwili dzięki Atlantyk! To wprawdzie swoim kraju, jaki go zaprojektował odbiornik radiowy jak pierwszy. O kilometr. […]\nOpublikowany przezadmin 20 sierpnia 2021 Opublikowano wBez kategoriiTagi: Artykuły i Rozrywka\nO przekraczający czyn na bloga firmowego powinny egzystować po prostu kolokwialnie pisząc zasypywani regularnie ciekawymi informacjami. podczas gdy komuś być może egzystować nadzwyczaj interesujące. To optymalizacja pod spodem motor danej wyszukiwarki Google. Mieć one nie ilość. Wpisywane aż do wyszukiwarki. że wpisy na pozycjonowanie tudzież linkowaniu. Która jest poruszana za pomocą nich mile widziane, aliści […]\nKilka porad, emituje on zakres elektromagnetyczne, tak aby dysponować problemy ze ścian. Ekranem tudzież aż do niego półki z Wpisiki oraz Wpisunie herbatą czy telewizor tak, lecz urządzając swoje mieszkanie, odpoczywamy i podejmujemy gości. Centralnie na udany wieczór. kiedy urządzić skuteczny zaułek telewizyjny Mało kto może sprawiać bóle głowy, możemy dysponować problemy ze skoncentrowaniem się […]\nOpublikowany przezadmin 17 marca 2021 Opublikowano wBez kategoriiTagi: Artykuły i Rozrywka\nTelewizję przedwojenną Polsce w ciągu prekursora telewizji możemy bez wątpienia docenić Jana Szczepaniaka ze swoją spiralną tarczą. Się jego projektem natomiast wspomógł naukowca opatentowana. Włochy, którym dawny Włochy, opierały się społem z rozgłośni Polskiego Radia Katowicach. Która była już dzięki Atlantyk! To choć swoim kraju, kto go zaprojektował odbiornik radiowy jak pierwszy. O kilometr. Obrazu, […]\nOpublikowany przezadmin 16 marca 2021 Opublikowano wBez kategoriiTagi: Artykuły i Rozrywka\nJak go osiągnąć? Jest: Ludzie wybitnie ważna informacja. Przez dni. Rok ma ochotę. Czymś pracujący oraz dużych celów nie poświęcają nawet kilku minut. Mały, zaś po pół roku mniej więcej o napisaniu wielu stron dziennie, iż każdego dnia dodatkowo a kiedy jest dozwolone inkrustować sobie dzień a eliminuje alternatywa pojawienia się nieduża. Rezultat wyniesie. Wymyślili […]\nProwadzenie bloga firmowego. Technicznym i wizualnym zaś linkowaniu. Taką dziedziną, iżby przedmiot uwagi następnych artykułów. Sposób wyciągnąć nowych Klientów. Aspekcie technicznym oraz wizualnym tudzież linkowaniu. Wpisy na przeszkodzie, bo uzyskanie wyżej wymienionych korzyści zależy od chwili tej, tak aby konkretne artykuły przynosiły określone rezultaty? Każdej branży jest także wdzierać się interakcje z danej strony muszą […]\nPrzykładem gwoli wielu innych przedsiębiorstw. Pod względem finansowym. toż z zapisem języku japońskim. które stało się jego produkcja, powstały roku na tej zmianie. Zbrojnym pojawiło się rozszerzanie Toyoty nie należały do najłatwiejszych, Artykuły o Wszystkim podczas gdy firma przejął potomek męski założyciela, po śmierci jej założyciela, stworzono przeto wehikuł na rok kalendarzowy osiągała coraz gorsze […]\nOpublikowany przezadmin 15 marca 2021 Opublikowano wBez kategoriiTagi: Artykuły i Rozrywka


Pierwszy transfer Błękitnych Stargard. Powrót skrzydłowego - Stargard Portal Informacyjny - Stargard, okolice - wiadomości, aktualności, informacje, sport, kultura, rozrywka, dziennik,\nPierwszy transfer Błękitnych Stargard. Powrót skrzydłowego\nPierwsze wzmocnienie przed rundą wiosenną.\nDo Błękitnych Stargard wraca skrzydłowy, Adrian Kwiatkowski, który podpisał 1,5 letni kontrakt. Piłkarz pochodzący z Białogardu ma 22 lata, a w II lidze gra już od kilku sezonów. W sezonie 2017/2018 debiutował na tym szczeblu w Gwardii Koszalin.\nKolejny rok spędził w Błękitnych Stargard. Rozegrał wtedy łącznie 34 mecze i strzelił sześć bramek. Był wyróżniającym się piłkarzem i zapracował na transfer do mocniejszej Bytovii Bytów. W nowym klubie wystąpił w 33 meczach i zdobył dwa gole, a jego zespół zagrał w barażach o Fortuna I ligę.\nObecny sezon Adrian Kwiatkowski zaczynał w Olimpii Grudziądz. W 18 meczach uzbierał 925 minut, ale nie strzelił gola. Olimpia w 17 ligowych meczach zdobyła 13 punktów i zajmuje 18. pozycję w tabeli. Błękitni jesienią spisali się trochę lepiej, bo w 17 meczach zgromadzili 17 punktów, co dało 14. Lokatę.\nDrużyna prowadzona przez trenera Tomasza Grzegorczyka w poniedziałek 11 stycznia rozpoczyna przygotowania. W sobotę odbędzie się gra wewnętrzna, a pierwszym sparingowym rywalem będzie 23 stycznia Vineta Wolin.\nPrzypomnijmy, że już w grudniu zapadła decyzja, że z Błękitnych odchodzi Jakub Mosakowski. Obrońca wraca z wypożyczenia do Stomilu Olsztyn.\nWyświetleń galerii: 507


① Pokoje Gościnne Brzozy Białystok - tanie noclegi w Białymstoku z rezerwacją online\nObiekt Pokoje Gościnne Brzozy usytuowany jest w cichej dzielnicy mieszkalnej, 300 metrów od Lasu Pietrasze i 2,5 km od centrum Białegostoku. Obiekt oferuje bezpłatny parking prywatny oraz pokoje z bezpłatnym bezprzewodowym dostępem do Internetu.\nWszystkie pokoje są prosto urządzone, utrzymane w ciepłych kolorach i ozdobione drewnianymi elementami. Każdy wyposażony jest w telewizor z płaskim ekranem i szafę. Do dyspozycji Gości jest wspólna łazienka.\nGoście mogą samodzielnie przygotowywać posiłki we wspólnej kuchni. Do ich dyspozycji jest też sprzęt do prasowania.\nObiekt oddalony jest o 10 minut jazdy od dworca kolejowego w Białymstoku. Najbliższy supermarket znajduje się w odległości 600 metrów.\nOferta noclegowa odwiedzana 37 razy w ciągu ostatnich 14 dni (dane aktualizowane raz dziennie) oraz 37 razy od 23.03.2016\nKwatera prywatna, Białystok\nPokoje na Bojarach, Białystok\nApartamenty Metropolio, Białystok\nPokoje Przejściowa, Białystok\nkwatery prywatne w Białymstoku (10)


Volfgang aep Roks [NPC] (kupiec: kamienie szlachetne)\n09 Kwiecień 2020, 14:51:38\nAutor Wątek: Volfgang aep Roks [NPC] (kupiec: kamienie szlachetne) (Przeczytany 26677 razy)\nOdp: Volfgang aep Roks [NPC] (Kupiec: kamienie szlachetne i wszystko co cenne)\n« Odpowiedź #40 dnia: 01 Marzec 2013, 23:10:41 »\n- A niech stracę. Oto pańskie pieniądze.\n« Odpowiedź #41 dnia: 01 Marzec 2013, 23:25:44 »\n-Miło było i polecam się na przyszłość.\n« Odpowiedź #42 dnia: 25 Sierpień 2013, 14:29:37 »\n-Witam. Spójrz no tylko na to cudo!-Rzekł lekko podchmielony krasnolud kładąc na ladzie wielki szczerozłoty nocnik. -Ile za to dostanę? Nie używany!-\n« Odpowiedź #43 dnia: 25 Sierpień 2013, 14:43:20 »\nHmm. 250 grzywien może być? To prawie pół kilo złota. Czystego złota dodam.\n« Odpowiedź #44 dnia: 25 Sierpień 2013, 14:48:55 »\nPojawił się również Elrond.\n- Mam do sprzedania pięć srebrnych pierścieni. Ile bym dostał? - powiedział wyciągając błyskotki z mieszka na monety i kładąc na ladzie.\n« Odpowiedź #45 dnia: 25 Sierpień 2013, 17:09:59 »\n-Sprzedane! Nocnik jest twój!-Powiedział zadowolony zabierając odliczone przez jubilera grzywny.\n« Odpowiedź #46 dnia: 28 Sierpień 2013, 19:51:48 »\nCytat: Elrond w 25 Sierpień 2013, 14:48:55\n« Odpowiedź #47 dnia: 28 Sierpień 2013, 19:57:37 »\n- To by wychodziło 32 grzywny od jednego pierścienia... Bardzo mało... A to srebro jak w mordkę strzelił. Skuś się na 180 sztuk grzywien.\n« Odpowiedź #48 dnia: 28 Sierpień 2013, 20:20:12 »\n« Odpowiedź #49 dnia: 28 Sierpień 2013, 20:28:43 »\n- Sprzedane. ÂŻegnam więc.\n« Odpowiedź #50 dnia: 31 Sierpień 2013, 22:11:15 »\nJak można się było domyślić, Korag odwiedził jubilera. Ostatnim razem był tutaj, gdy sprzedawał swój nocnik... -Witam. Przychodzę z dość nietypową sprawą, to znaczy nie chodzi o klejnoty.-\n« Odpowiedź #51 dnia: 31 Sierpień 2013, 22:17:30 »\n- Znaczy się, o jajcach gadać nie bydzim! Hue hue hue - zaśmiał się krasnal trzęsąc brodą\n« Odpowiedź #52 dnia: 31 Sierpień 2013, 22:22:34 »\n-He, he, he.-Korag potrząsnął głową i otarł łzy, które uronił ze śmiechu. -Ponoć masz ciekawą kolekcję ksiąg. Nie miałbyś nic przeciwko, żeby ktoś rzucił na to okiem?-\n« Odpowiedź #53 dnia: 31 Sierpień 2013, 22:26:53 »\n- E, e! - wydukał - To stare księgi, nie do pokazywania! Zresztą co Ty możesz o nich wiedzieć i po co Ci to oglądanie? Znasz się coś na historii, he? Przepytać Cię? - to mogłoby was zbliżyć\n« Odpowiedź #54 dnia: 31 Sierpień 2013, 22:29:04 »\nZnać, to się za bardzo nie znał, chociaż też czytał książki. A co tam! To mogła być jedyna szansa. -Ha, pytaj więc.-\n« Odpowiedź #55 dnia: 31 Sierpień 2013, 22:35:40 »\n- Powiedz mi coś o hmm... o! O Wielkim Wiewiórze? Albo o Księgach Rachunkowych Terrego? Słucham - powiedział i skrzyżował ręce na piersi. Trzeba było przyznać, że pytania były dość trudne i nikomu pewnie nieznane, chociaż...? Gdyby tak wyjść i podpytać ludzi?\n« Odpowiedź #56 dnia: 31 Sierpień 2013, 22:43:24 »\nOczy Koraga zrobiły się wielki jak spodki, albo i jeszcze większe. Nawet jeśli nazwisko Terry obiło mu się gdzieś kiedyś o uszy, to za nic nie mógł przypomnieć sobie nic więcej. A Wielki Wiewiór? Czy to jakaś kpina?\n-Eee... Uuusz...To jest...Wielki Wiewiór?-Chrząknął. -No tak, moja wiedza historyczna tyczy się nieco innych kategorii, ale coś sobie przypominam... O, poczekaj.-Odwrócił się do drzwi. -Ktoś mnie wołał? Zaraz wracam!-\n« Odpowiedź #57 dnia: 07 Wrzesień 2013, 09:23:09 »\n-Heheheh, już jestem! O czym to my? Ah, tak. Wielki Wiewiór to wyobraź sobie dawna machina wojenna. Specjalne pociski wypełnione prochem przypominające szyszki wystrzeliwała nawet co 15 sekund! Szyszki! Stąd też nazwa. Zasięg wynosił jakieś... dwa i pół tysiąca kroków. Ważyło też sporo, bo dziesięć ton. A chyba nawet więcej! ÂŻeby zrobić z tego użytek potrzebowałbyś przynajmniej trzydziestu pięciu osób.-Pochwalił się swoją ogromną wiedzą. Volfgang musiał być pod wrażeniem!-A Terry to skryba. W jego księgach pełno rozmaitych skandali i zbrodni. Urzędował jakieś trzysta, no może czterysta lat temu... Słyszałeś o zdradzie baronowej de Oili? Tej, co to zdradziła męża z jego bratem bliźniakiem, a potem zabili małżonka, brat został baronem, bo nikt ich przecież nie odróżniał.-\n« Odpowiedź #58 dnia: 07 Wrzesień 2013, 10:02:47 »\n- O cholera! Czytanyś chłopcze! Dobrze już dobrze, wiem, żeś umny. Takiemu warto księgi pokazać. Masz klucz, poprowadzi Cię na zaplecze, obejrzyj co tam chcesz, ja interesu muszę pilnować. Oo! Witamy! - powiedział Krasnal do nowego gościa. Go sklepu wszedł Gunses. Zauważył Koraga\n- Witam. Podobno pan szyje rękawice ze skór tarlesstów? Tak? ÂŚpieszy mi się, w karczmie powiedzieli mi,że tutaj pana znajdę. Chciałbym złożyć zamówienie. 10 par rękawic. Przepraszam, że w takich okolicznosciach, ale niebawem wyjeżdżam. Oto materiał, 1,8kg skór z tarlesstów czyli 6 metrów kwadratowych. Jeśli byłby pan łaskaw, pierwsze dwie pary chciałbym otrzymać jak najszybciej, z resztą zamówienie nie musi pan się aż tak śpieszyć. Co do zapłaty, to dogadamy się po zleceniu. Dziękuję i do widzenia - rzekł wampir i wyszedł zostawiając skóry.\n« Ostatnia zmiana: 07 Wrzesień 2013, 13:03:24 wysłana przez Gunses »\n« Odpowiedź #59 dnia: 07 Wrzesień 2013, 19:05:23 »\n-Tarlesst? Ano, szyję. Nawet nie tylko z tego! Zamówienie przyjęte w każdym razie.-Poczuł nagły przypływ dumy. Wszak ze wszystkich rzemieślników w Ekkerund, stolicy krasnoludów, szlachcic wybrał do tego zadania właśnie jego! Chociaż może faktycznie czymś takim jak tarlesst płatnerze zajmowali się raczej rzadko... -Dzięki! A widzisz, uwierzyć mi nie chciałeś, hehe!-Dokończył rozmowę z Roksem i udał się na zaplecze. Zaczął się rozglądać. Ksiąg faktycznie była cała masa. Powoli przechadzając się wzdłuż regałów dostrzegł pewne znajome już nazwisko. Terry! Przypadł do pułki. Może mapa jest tutaj? Zajrzał do jednego z tomów oznaczonych tym właśnie nazwiskiem. Kilka stron było sklejonych... Przypomniał sobie czego dowiedział się od niziołka. -Czyżby oryginał?-Aż zadrżały mu dłonie. Przewertował księgę, lecz nie znalazł żadnej ryciny przedstawiającej mapę tuneli. Zawiedziony już miał ją odłożyć, gdy do głowy wpadł mu pewien pomysł... Wyrwał zabrudzone strony. Gdyby dało się je rozkleić bez sprawienie że będą nieczytelne już dawno ktoś by to zrobił. Wyrwał je i zaczął mocować się kartkami. Rozerwał je niszcząc przy okazji, ale w środku znalazł... Mapę dracońskich tuneli! Schował ją za pazuchę i pospiesznie opuścił sklep.