Sobótka, Ślęża – informacje, wydarzenia, noclegi, atrakcje » » Asfaltowy maratończyk, Ślęża i biegowi górale – relacja z Górskiego Maratonu Ślężańskiego\nTe góry chodziły za mną od jakiegoś czasu. Owszem zdarzało mi się już startować w biegach górskich na krótszych dystansach, ale maratony, czy biegi ultra, czyli kwintesencja biegów górskich, zawsze zostawiałem na jakąś mniej lub bardziej odległą przyszłość. Na czas, kiedy o życiówkę na płaskim będzie już trudno, a siły i wytrzymałości będzie jeszcze dość.\nWiedziałem, że biegi górskie, na chwilę obecną, to nie jest optymalna dyscyplina dla mnie. Moje treningi celują zazwyczaj w płaski w maraton czy półmaraton. Podbiegów nie piłuję zbyt często. Zbiegi też nie są moją mocną stroną, bo ani techniki zbiegania nigdy nie szliowałem, ani ryzykanctwa u mnie nie ma w nadmiarze. Ot lubię góry, a owszem, lubię samotne krosy po lesie, lubię nawet o Ślężę zahaczyć okazjonalnie, ale jeżeli chodzi o zawody, to jednak nie ma jak płaskie, atestowane, szybkie trasy, gdzie osiągnięty wynik łatwo jest porównać z wcześniejszymi osiągnięciami. Gdzie od startu do mety biegnie się na granicy swoich możliwości, a zatrzymanie się, choćby na sekundę, jest niewybaczalnym nietaktem. Lubię to uczucie, kiedy znowu udaje się przesunąć granice własnych możliwości o kolejne kilka sekund.\nGdy jednak się mieszka w Sobótce, gdzie biegi górskie są bardzo popularne a sama góra kusi swoją obecnością każdego dnia, gdzie o miejscowych biegaczach górskich takiech jak Krystian Ogły, czy ostatnio Mariusz Kupczak, mówi się tylko z szacunkiem i to takim jaki należy się legendom, gdzie Wojtek Franaszczuk na wspomnienie o Alpach zadaje tylko pytanie „To kiedy znowu jedziemy?”, a do tego Alek Łężniak razem ze swoją zgrają sandalników, bardzo barwnych i zuchwałych osobistości, o niczym innym jak góry nie chce słyszeć. W takich okolicznościach było czymś zgoła oczywistym, że prędzej czy później przyjdzie mi się z górami i z biegowymi góralami zmierzyć, na poważnie, najlepiej na królewskim dystansie.\nSandalnicy Alka Łężniaka / fot. Jacek Bagiński\nOkazja nadarzyła się jednak wcześniej, niż się spodziewałem. Kilka miesięcy temu, gdy Grzesiu Kurpa opublikował trasę nowinki, Górskiego Maratonu Ślężańskiego, wiedziałem, że jest ona skrojona specjalnie dla mnie. Owszem było na niej 1300 m przewyższeń, była dwa razy Ślęża, ale też było prawie 25 km w miarę płaskiej, równej trasy, i to na moim treningowym podwórku. Trasy, na której znałem każdy kamień, każdą koleinę, każdy znak na drzewie. Właśnie te 25 km po zachodniej stronie Ślęży było kluczowe, bo pozwalało rzucić wyzwanie biegowym góralom, pozwalało by nadrobić straty, które z pewnością podczas zdobywania i zbiegu ze Ślęży się pojawią.\nPlan przygotowań był prosty. Życiowa forma na półmaraton w Budapeszcie już była i w ciągu trzech tygodni tę formę należało przekuć na jej dłuższą, górską, wersję. Pierwsze kilka dni po półmaratonie poświęciłem na regenerację i spokojne bieganie, a w piątek już Ślęża (wstyd się przyznać, ale dopiero pierwszy raz w tym roku), potem w niedzielę Ślęża ponownie, ale tym razem jako część 31 km wybiegania. To był bardzo ważny trening, trzygodzinna wycieczka biegowa z Wojtkiem Franaszczukiem, jeszcze na niepełnej regeneracji. Ważny, bo była to moja pierwsza 30-tka w tym roku. Od Florencji praktycznie zaniechałem takich długich treningów, skupiając się bardziej na szybkości, a do półmaratów czy dziesiątek długie wybiegania rzędu 20-25 km były wystarczające. 30-tka okazała się bardzo udana, po 3 godzinach biegu byłem nadal rześki, co wskazywało, że organizm nie zapomniał swoich maratońskich lekcji z zeszłego roku.\nKolejny tydzień bardzo był bardzo mocny, z kilometrażem ponad 90 km, w tym: znowu Ślęża, dwa biegi lekkie w tempie 4’20, Interwał 2x5km w tempie 3’49 i 3’45, czyli to czego nie byłem w stanie ukończyć przed Budapesztem, w sobotę kros 13 km w tempie 4’17 (rekord jednej z moich treningowych leśnych pętli), a w niedzielę trening pod superkompensację, czyli kilometrówki w tempie 3’25-3’30. O ile cały tydzień napawał optymizmem, to niedziela przyniosła rozczarowanie. Kilometrówki robiło mi się bardzo trudno, nogi były ciężkie i zakwaszone, udało mi się zachować założone tempo przez 6 interwałów, a potem odpuściłem dalszą część treningu, choć w planie miałem zrobić ich 9. Miałem zagwozdkę. Skąd ta nagła niemoc, skoro cały tydzień był niemal idealny. Mógł zawinić sobotni kros, ale to było tylko 13 km i nie wydawał się być aż tak wyczerpujący. Mogły zawinić buty, bo ze względu na deszczową pogodę i grząską bieżnię biegłem w S-labach z górską podeszwą i bardzo niskim dropem, w których biegam bardzo rzadko. Prawodopodobnie zawiniło jednak coś innego, coś bardzo banalnego. Otóż w sobotę wieczorem dzieci namówiły mnie na kilka gier sportowych na kinekcie. Trochę wirtualnego boksu, trochę nart, trochę skakania w siatkówkę plażową i te wszytkie niepozorne mięśnie, które przy bieganiu są mało angażowane, dostały nagle niespodziewany wycisk.\nOstatni tydzień to już luz. We wtorek lekki bieg z przebieżkami, po którym optymizm powrócił, a potem to już same świńskie truchty plus czwartkowe oznaczanie trasy z Grzesiem Krupą.\nBałem się tego maratonu i tych gór. Nie przerażał mnie sam dystans, nie przerażały mnie też same góry. Przerażało mnie 4 godziny ciągłego biegu, a konkretnie ta ostatnia czwarta godzina. Nigdy nie biegłem dłużej niż przez 3h 7min, czyli tyle co w maratońskim debiucie. Potem już zawsze było poniżej 3h, więc ta czwarta godzina była dla mnie terra incognita. Nie wiedziałem jak zachowa się mój organizm, ani czego mogę się wówczas spodziewać, a do tego ta czwarta godzina to miałabyć Ślęża szlakiem czerwonym, czyli coś, czym uczestnicy poprzednich edycji GPŚ-a zwykli straszyć swoje dzieci.\nKolejną niewiadomą było to ile dodatkowych kalorii będzie mnie tych 1300 m przewyższeń kosztować? Pytanie istotne, bo ten deficyt kalorii będzie trzeba na trasie uzupełnić. Przy standardowym maratonie, który biegnie się na pograniczu progu mleczanowego, przeciętny deficyt w moim przypadku wynosi około 800 kcal. Jeżeli się tych kalorii w ciągu biegu nie dostarczy w postaci żeli, bananów, izotoników, czy innych czekolad, to dochodzi do bolesnego spotkania z maratońską ścianą.\nTutaj ten deficyt z pewnością miał być dużo wyższy, a że spożyć i przyswoić tyle jadła w trakcie czterech godzin biegu raczej nie sposób, to pozostała opcja zredukowania tempa, tak by pozyskiwanie kalorii z tłuszczów było bardziej efektywne. Ostatecznie zdecydowałem pobiec ten maraton przy średnim tętnie HR160, czyli jakieś 5 uderzeń poniżej poziomu progu mleczanowego. Do tego 8 żeli energetycznych + woda na każdym punkcie. Z pomocą przyszedł mi również fakt, że moja Ania zdecydowała się na wolantariat w trakcie biegu. Własna osobista wolontariuszka na Rozdrożu Bialskim, jedynym punkcie gdzie mieliśmy przebiegać trzykrotnie, to było więcej niż mogłem sobie wymarzyć.\nNa dzień przed zawodami na maraton zapisanych i opłaconych było 62 zawodników, w tym najmocniejsi: Jacek Sobas, Marcin Wróbel i Rafał Kot. O ile Jacek Sobas wydawał się być poza zasięgiem, o tyle z pozstałą dwójką, typowymi góralami, była szansa powalczyć. Gdyby to był płaski asfaltowy maraton, to rywalizacji tej bym się nie obawiał, ale był to maraton górski, co dawało im istotną przewagę. Tak czy owak, gdzieś w głębi, marzyło mi się pudło OPEN. Wśród rywali z gminy Sobótka najgroźniejsi wydawali się Marek Gandziarowski oraz Tomasz Niedźwiedź (który ostatecznie się nie zapisał), oboje w swojej karierze zdołali ukończyć Zimowy Górski Maraton Ślężański z czasem poniżej 4 godzin, a to oznaczało, iż lekceważyć ich nie należy.\nW dniu zawodów dowiedziałem się, że na maraton przepisał się Mariusz Kupczak, przez co zarówno podium OPEN jak i zwycięstwo w gminie nagle się oddaliło.\nOstatecznie oprócz Mariusza na maraton przepisał się też Daniel Krasulak (top 10 wśród górali w Polsce według Ligi Dare2B), dopisał się również Maciej Otręba (Zwycięzca Chudego Wawrzyńca 80), zabrakło natomiast Rafała Kota, ale informacji to tych trzech zawodnikach nie znałem jeszcze w trakcie biegu.\nTuż przed startem minuta ciszy ku upamiętnieniu Adama Palichleba. Był sobótczaninem, biegaczem i społecznikiem. Osobiście nie miałem okazji go poznać. W czasach, gdy on wygrywał klasyfikację gminną w Półmaratonie Ślężańskim, ja o bieganiu wiedziałem niewiele. Kiedyś jednak, gdy już temat biegania chodził mi po głowie, miałem okazję przeczytać tekst, napisany przez Antoniego Stankiewicza, zdaje się, że przy okazji pierwszego GPŚ-a. Antoni, z sobie typowym przerysowaniem, przedstawiał Adama Palichleba jako biegowego giganta. Jako osobę, która rozpoczynając treningi w wieku czterdziestu lat, osiągneła pułap 3 godzin w maratonie. Właśnie to zdanie było jednym z kamyczków, które poruszyły moją biegową lawinę. Skoro Adam Palichleb zaczął dopiero w wieku 40 lat i zaszedł tak daleko, to ja, a miałem wówczas 35 lat, teoretycznie mogę zajść jeszcze dalej.\nW pierwszej lini wystartowali Pavel Brydl, faworyt półmaratonu, Jacek Sobas i Mariusz Kupczak.\nSobótczanie Mariusz Kupczak, Piotrek Perkowski i Alek Łeżniak na starcie / fot. Jacek Bagiński\nStart Górskiego Maratonu Ślężańskiego, Górskiego Półmaratonu Ślężańskiego oraz Ślężańskiej Dychy / fot. Jacek Bagiński\nNa starcie zagadałem się z Arkiem Zubem i przez to utkwiłem trochę w tłumie na dalszych pozycjach. Nie był to wielki problem, bo zamierzałem zacząć spokojnie, ale też wyprzedzanie na dość wąskiej leśnej drodze kosztowało mnie troszkę gimnastyki. Po kilkuset metrach dogoniłem Wojtka Franaszczuka i już wiedziałem, że znalazłem odpowiednie towarzystwo do kontynuowania biegu. Wojtek, jak zdecydowana większość zawodników, biegł półmaraton. Obok nas biegł Maciek Ogrodnik, faworyt do wygrania gminnej klasyfikacji GPŚ-a. Mariusz Kupczak, ten sam, który jeszcze kilka chwil wcześniej mnie przestrzegał by tę pierwszą Ślężę zrobić bardzo spokojnie, rozpoczął dużo mocnej, podążając krok w krok za Jackiem Sobasem.\n2 km trasy, na prowadzeniu maratonu Daniel Krasulak, za nim grupa pościgowa z Jackiem Sobasem / fot. Paweł Młyński\n2 km trasy, grupa z Jackiem Sobasem (na drugiej pozycji wśród maratończyków) / fot. Paweł Młyński\n2 km trasy, Marcin Wróbel na 4 pozycji wśród maratończyków, za nim grupa z miejscowymi półmaratończykami Maciejem Ogrodnikiem (330) i Wojtkiem Franaszczukiem / fot. Paweł Młyński\nTempo na tych pierwszych kilometrach miałem pomiędzy 4’10 a 5’30, biorąc pod uwagę, że było ciągle pod górę, to całkiem przyzwoite. Tętno oscylowało w granicach 160-165, czyli odrobinę więcej niż zakładałem, ale nie na tyle by panikować. Praktycznie od samego początku straciłem rachubę ilu maratończyków jest przede mną, przy trzech dystansach startujących jednocześnie i bez biegu w samym czubie połapać się było nie sposób. Biegłem więc swoje, na ściganie się przyjdzie czas później.\nPo trzecim kilometrze wbiegamy na Rozdroże Bialskie, gdzie stoi moja ulubiona wolontariuszka. Dobrze, dotarła na miejsce, więc będę miał swoje żele. Póki co biegłem zupełnie na lekko, ledwo z jednym żelem w kieszeni. Za Rozdrożem Bialskim niebieski szlak wchodzi w las i jest mocno pod górę, ponad 200 m przewyższenia na jednym kilometrze. Tutaj idę, tak jak na treningu. Bieg w moim przypadku się na tym odcinku nie opłaca. Tempo podejścia wychodzi niecałe 12’, jeszcze kilkaset metrów, żel zjedzony i jesteśmy na szczycie. Tam kubek wody na punkcie żywnościowym i dalej w drogę.\nMariusz z czołówką już na podejściu zniknął mi z oczu. Wojtek Franaszczuk odrobinę się oddalił, ale wciąż blisko. Dobry znak, tempo mam porównywalne z czołowymi półmaratończykami w gminie.\nZbieg niebieskim szlakiem przez Skalną Perć, prawdopodobnie najpięknieszy fragment Masywu Ślęży, nie ma jednak czasu podziwiać widoków. Łatwo tu pomylić trasę wśród tych głazów, a i kroki trzeba stawiać z głową. Zbliżając się do jednej ze skałek, widzę grubą poziomą gałąź, stworzoną do tego by się na niej wspomóc. Łapię ją z automatu obiema rękami, odrywam obie nogi od podłoża i próbuję przelecieć nad kamieniem. Kiedy jednak jestem już po drugiej stronie i widzę jak daleko mam do ziemi, decyduję jednak nie puszczać owej gałęzi, i zgodnie z zasadą wahadła wracam to punktu wyjścia. Krzyczę w ostatniej chwili do tych, którzy biegną za mną, a oni jakimś cudem wymijają mnie. Kończy się na salwach śmiechu i sugestiach jakobym miał pomylić dyscypliny sportu. Chwilę później znów gonimy na złamanie karku. Ktoś z przodu pomylił trasę, a całe nasze stado pobiegło za nim. Przeciskamy się przez chaszcze, gałęzie i inne błota, jest, udało się odnaleść ścieżkę. Kilka sekund pewnie straciliśmy, ale chyba nie aż tak dużo. Doganiam Wojtka Franaszczuka. Biegnę tuż przy nim przez jakiś czas. Wojtek krzyczy: „Radek to ty?”. Tak to ja, odpowiadam. Wojtek wpadł już w biegowy trans i świat zewnętrzny dociera do niego jedynie w ogólnym zarysie. Końcówka zbiegu, źle stawiam stopę i… w ułamku sekundy widzę jak moneta rzucona przez los obraca się w powietrzu… orzełek – skręcenie, reszka – nie… wypada reszka. Biegnę dalej.\nKończy się zbieg, maraton na prawo, półmaraton na lewo. Okazuje się, że cała grupa, z którą biegłem, skręca w lewo, a ja nagle zostaje na trasie zupełnie sam. Nawet żadnego dziesięciokilometrowca nie ma wokół. Biegnę w dół drogą Piotra Włosta. Znam ją dość dobrze. Nie jest idealna do zbiegania, ale i tak lepsza niż to co będzie niżej. Siódmy kilometr biegnę w tempie 4’06, to jeszcze nie jest optymalne tempo, ale chcę troszkę uspokoić tętno oraz by stopa doszła w pełni do siebie. Na Rozdrożu Bialskim dostaję od Ani pas biodrowy z 4 żelami i wodą. Nakładam go i o dziwo biegnie mi się lepiej. Kolka, która zaczynała się pojawiać na zbiegu, znika jak ręką odjął. Kolejny kilometr wychodzi już 3’36. Biegnę sam, nikogo przede mną, nikogo za mną. Będę musiał przywyknać to tego widoku dzisiaj, tak będzie już niemal do końca. Kolejne kilometry zbiegu wychodzą między 4’01 a 3’48. Średnie tętno spada poniżej 160.\nW okolicach 9 km dogania mnie ktoś. Rzut oka na numer, zielony. Mówię do niego by cisnął, bo już niedaleko do mety, a na mnie niech nie patrzy, bo ja biegnę maraton. Chwilę biegnie jeszcze ze mną a potem zaczyna swój finisz.\n9 km trasy, Dyrektor Biegu Grzesiu Krupa w roli pilota, za nim lider maratonu Daniel Krasulak / fot. Paweł Młyński\n9 km trasy, Jacek Sobas i Mariusz Kupczak na drugiej i trzeciej pozycji, ze stratą do lidera około 30″ / fot. Paweł Młyński\n9 km trasy, Tadeusz Sitek (418) na trzecim miejscu w Ślężańskiej Dyszcze, za nim Marcin Wróbel na 4 pozycji wśród maratończyków ze stratą do lidera około 1’30” / fot. Paweł Młyński\n9 km trasy, Radek Puchała (autor relacji) na 5 pozycji ze stratą do lidera około 3’30”, za nim Marcin Atłachowicz (408) na 5 pozycji w biegu na 10.2 km / fot. Paweł Młyński\n9 km trasy, Sebastian Michalski na 6 pozycji maratonu, ze stratą do lidera około 6′ / fot. Paweł Młyński\nZbliżam się „Pod Wieżycę”, tam gdzie jest meta dla dziesiątki i punkt odżywczy dla nas. Planowałem, że na tym odcinku zjem dwa żele, kolejne dwa przełożę do kieszeni, wypije wodę, zostawię pas biodrowy na punkcie i pobiegnę dalej na lekko. Zdecydowałem jednak biec dalej z pasem. Pić mi się prawie w ogóle nie chciało, żel wmusiłem w siebie ledwie jeden, a do tego ten pas biodrowy na zbiegach stabilizował podbrzusze. Jakby co to zawsze mogę go zostawić jak zbiegnę z Gozdnicy.\n10.2 km trasy, wolontariusz Adam Michalski wskazuje trasę maratończykom / fot. Paweł Młyński\n10.2 km trasy, wolontariuszki oczekujące na zawodników na mecie Ślężańskiej Dychy / fot. Jacek Bagiński\nPrzebiegam przez metę dziesiątki. Czas w okolicach 58 min. Adam Michalski kieruje mnie od razu na dalszą część trasy. Łapię kilka słów spikera. Mówi coś o trzecim miejscu, ale nie jestem pewien czy dobrze słyszałem. Czyżby przede mną tylko Maniek z Sobasem? Nie wydaje mi się. Z tego zamieszania mijam punkt żywnościowy i biegnę dalej. Za chwilkę widzę przed sobą biegnącego zawodnika. Poznaję charakterystyczną sylwetkę, to Tadeusz Sitek. Mijam go, ma zielony numer. Acha, jeszcze chwilę temu biegł dziesiątkę, a teraz sobie truchta w najlepsze. Biegnę wokół Gozdnicy, trasa znajoma z Biegu Niezłomnych. Tętno już się uspokoiło, rozpoczyna się ta bardziej płaska część maratonu, więc czas zacząć gonić uciekinierów. Po okrążeniu Gozdnicy znowu powrót w okolice schroniska. Tam przy nawrotce na amfiteatr wolontariusz krzyczy, że mam 3 i pół minuty straty do Sobasa. Pytam go ilu przede mną mówi, że czterech, ale czwarty gdzieś tam pobiegł. Acha, czyli jestem piąty, 3’30″ straty do Sobasa, choć mnie bardziej interesuje ile mam straty do Mańka, ale tego już nie zdążyłem ustalić. Nie byłbym pocieszony gdybym wiedział, że moja strata do Mariusza jest identyczna. Może lepiej, że nie wiedziałem.\nZbiegam w dół przez amfiteatr, potem znowu znajomy podbieg z Biegu Niezłomnych, a dalej czarny szlak. Tam mógłym biec nawet po omacku. Staram się trzymać równe, dynamiczne tempo. Międzyczasy wychodzą zazwyczaj 4’25 na płaskim lub 4’45 jak jest więcej pod górę. Dobrze, choć liczyłem, że będę tutaj trochę szybszy.\nKilometry mijają, biegnę ciągle przez las, w samotności. Na treningach w ogóle mi to nie przeszkadza, ale teraz marzę by dostrzec choćby skrawek koszulki przeciwnika gdzieś w oddali. Wtedy ten pojedynek nabrałby bardziej rzeczywistego charakteru, a tak jest jakiś taki wirtualny. Ktoś tam z przodu biegnie przede mną, ktoś jest za mną, ale nikt nikogo nie widzi. Czy nadrabiam czy tracę, któż to wie. Ciężko się zmobilizować by przyspieszyć kiedy nie ma zająca, choć doskonale wiem, że jeżeli mam moją stratę nadrobić, to właśnie teraz, na tym odcinku.\nKtoś krzyczy coś z góry, chyba moje imię. Co, kibic jakiś? Tutaj, w środku lasu? To pan Henryk Załęski był na grzybach w okolicy. Grzyby grzybami, ale akurat jemu widok biegnącego maratończyka nigdy nie będzie obojętny.\nMijam kapliczkę na drzewie, znajomą, przy drodze do Sadów. Teraz będzie podbieg i punkt żywnościowy. Na punkcie sąsiad, Kamil Bąkowski. Zatrzymuję się na kubek wody i ćwiartkę pomarańczy. Kamil mówi, że trzech jest przede mną, 2 i pół minuty straty do ostatniego. A więc nadrobiłem minutę. Niezbyt wiele, ale to zawsze jakaś motywacja, której tak mi brakowało. Tak jakbym przyspieszył. Biegnę przez Kwarcową Górę. Kolejna płaska, równa, znajoma droga. Tempo w okolicach 4’45, a na podbiegach 5’30, tętno równe, stabilne, około 160.\n22 km, kolejne rozdroże z wolontariuszem, krzyczy mi, że mam 2 minuty straty. Dobrze, ktokolwiek biegnie przede mną to słabnie. Już czuję jego krew. Biegnę swoje, nie zwalniam.\n24 km, ponownie Rozdroże Bialskie, oddaję Ani mój pas biodrowy, a dostaje od niej nowy, taki minimalistyczny z czterema żelami i wodą. Pytam Ani czy daleko do Mańka. Mówi, że daleko. Co? Nie taka miała być odpowiedź. Dwie minuty to wcale nie jest daleko. Biegnę dalej. Krzyczy jeszcze w oddali, że jestem piąty. Uświadamiam sobie, że chyba zadałem złe pytanie. Przecież ten czwarty przede mną to wcale nie musi być Mariusz.\n24 km trasy, lider maratonu Jacek Sobas / fot. Gosia Mazur\n24 km trasy, Daniel Krasulak i Mariusz Kupczak, druga i trzecia pozycja, ze stratą około 2′ do lidera / fot. Gosia Mazur\n24 km trasy, Marcin Wróbel, 4 pozycja ze stratą około 4′ do lidera / fot. Gosia Mazur\n24 km trasy, Radek Puchała, 5 pozycja ze stratą około 6′ do lidera / fot. Gosia Mazur\nKolejne dwa kilometry są płaskie, równa droga, taka jak lubię, od razu tempo wzrasta do 4’20. Kolejne rozdroże, tutaj czarny niedźwiedź odbija w górę na Skalną. Według mapy tędy miała prowadzić trasa, ale oznaczenia wyraźnie wskazują by biec dalej prosto. Biegnę według oznaczeń. Czyżby Grzesiu Krupa w osatniej chwili zmienił trasę i biegniemy prosto na Tąpadłą? Bardzo bym go polubił za taki prezent, ale wietrzę tu jakiś podstęp. Oznaczenia są tu dość gęste, więc nie mam wątpliwości, że dobrze biegnę. Dobiegam do wolontariusza, który wskazuje by biec w lewo, schodami pod górę. Wiedziałem! Grzesiu by nie odpuścił okazji by się nad nami poznęcać. Będzie trzeba zaliczyć tą Skalną, tylko nie tą drogą, którą pierwotnie miałem na myśli.\nNa schodach idę. Spokojnie, wiem, że dopóki nie wejdę na samą górę, nie ma sensu się szarpać. To już 26 kilometr, jeszcze dużo przede mną. W pewnym momencie, już prawie na samej górze, gubię drogę. Przedzieram się wśród gałęzi, liści i czarnych ślężańskich gabr. Idę trochę na wyczucie, ale w końcu oznaczenia trasy pojawiają się znowu. Na szczycie Skalnej znajoma ścieżka i zbieg. Na tym akurat trenowałem kilka razy, więc mogę tu zbiegać odważniej. Ale też nogi już nie te by rumakować. Międzyczas na 27 km, czyli podejście i kawałek zbiegu wychodzi 12’43, sam zbieg w tempie 6’15, czyli niewiele wolniej niż na treningu. Na trasie jest dużo turystów. Jedni kibicują, inni spoglądają z zaciekawieniem, bądź odrobiną dezaprobaty.\nZa zbiegiem znowu wypłaszczenie i prosta droga na Tąpadłą. Na drodze zwalone drzewo, a zaraz za nim ktoś ubrany na sportowo w czerwonej koszulce, próbuje sobie rozmasować mięśnie łydek. Skurcze, widok dość powszechny na trasach maratońskich, jak się okazuje również wśród najlepszych. A więc to Ciebie goniłem tyle czasu. Przebiegam obok niego. To Daniel Krasulak. Stoi, próbuje rozciągnąć pokurczone mięśnie. Na jego twarzy widać rozczarowanie. Jedno z rodzaju tych kiedy czegoś bardzo chcesz, ale mnie masz na to żadnego wpływu. Pytam go „czy wszystko ok?” Odpowiada, że tak i życzy mi udanej zabawy. A więc jestem już czwarty. Maniek, szykuj się, idę po Ciebie.\nJak się później okazało, to nie Daniela Krasulaka goniłem cały ten czas, a Marcina Wróbla. Jeżeli wierzyć Garminowi to przed schodami miałem do niego już tylko 1’30” straty, ale na schodach znowu mi uciekł. Gdyby ta strata była odrobinę mniejsza, na tyle, bym dostrzegł w oddali jego sylwetkę, może losy tego maratonu potoczyłyby się nieco inaczej.\nZbiegam na Przełęcz Tąpadłą. Wszędzie tłumy turystów, jak to w weekend, ale maratończyków jakoś nie widać. Przebiegam przez drogę i słyszę głośny doping z punktu żywnościowego. Aż chce się przyspieszyć. Bieganie u siebie ma niewątpliwą zaletę pod tym względem. Z daleka widać jaskrawo czerwone włosy, to nie może być nikt inny niż Monika Jackowicz. Krzyczą mi z daleka, że mam 5 minut straty do Sobasa. Co oni wszyscy mają z tym Sobasem? Mnie intersuje ile mam straty do trzeciego, a nie do pierwszego. Jakoś od początku biegu mój umysł nie dopuszczał możlowości, że liderem mógłby być ktoś inny. Na punkcie zatrzymuję się i uzupełniam moją tubkę z wodą. W pierwszej części biegu mało piłem i teraz organizm dopomina się wody podówjnie. 250 ml od Ani zniknęło w przeciągu kilklu kilometrów. Przemiła wolontariuszka wlewa mi dwa pełne kubki. Monika mówi, że mam 2 minuty straty do Mariusza i wygania mnie z punktu, bo piąty już pojawił się na horyzoncie. 2 minuty? Dwa razy mi nie trzeba powtarzać.\nBiegnę dalej. Za chwilę zaczyna się ponad 100 metrowy podbieg pod Radunię. Kolejny odcinek na którym w założeniu pozwalałem sobie na marsz. Dopóki podbieg jest w miarę łagodny to biegnę. W pewnym momencie tracę z oczu oznaczenia trasy, a że droga prowadzi ciągle pod górę, to nie jestem pewnien czy nie wbiegnę aby na samą Radunię. Tego rejonu nie znam na tyle dobrze aby biec na pamięć, więc wypatruje wstążek. Są, a więc wszystko dobrze. Pod koniec podbiegu łapie kątem oka zieloną koszulkę KB Sobótka. Jest i Maniuś, za chwię mi znika, bo jest już na samej górze, ale to mi wystarcza, już mi nie ucieknie. Na ten widok czekałem przez ostatnie dwie godziny.\nNa wypłaszczeniu wokół Raduni, to jest 31 km trasy, znowu widzę Mariusza. Biegnie chwiejnie, przechyla się na boki. Moje tempo 4’25 jest zdecydowanie szybsze i jest kwestią około minuty nim go dogonię. Nie daję się zwieść jego pozornemu kryzysowi. Zbyt dobrze go znam, by nie wiedzieć, że ma niesamowite zdolności do regeneracji w biegu. Jak złapie drugi oddech, to na Ślęży mi znowu ucieknie. Mam niecałą minutę by wymyśleć coś, co zniechęci go do pościgu za mną. W mojej głowie, na prędce, układam perfidny, szelmowski plan. Bardzo Mańka lubię i szanuję, często biegamy drużynowo i wspieramy się, ale tutaj, na naszym Ślężańskim podwórku, gdzie walka dodatkowo toczy się o III miejsce OPEN, nie ma miejsca na sentymenty.\nGdy dobiegam do Mariusza, włączam moją bardziej dynamiczną wersję biegu i wkładając w głos największą dawkę energii, krzyczę do niego: „Maniek, dawaj! Gonimy Sobasa! Mamy tylko 5 minut straty, a on już słabnie.” Nie, nie zamierzałem gonić Jacka Sobasa. To tylko teatr. Mariusz na to, z wielkim cierpieniem w głosie, mówi, że przepuklina mu wyszła, że jelita się poprzewracały i nie wie czy w ogóle skończy. Po chwili dodaje: „Radziu, goń sam tego Sobasa.”\nAż mi się głupio zrobiło. Ja sobie jaja robię, a tu człowiek naprawdę cierpi. Żeby uciszyć wyrzuty sumienia proponuje Mańkowi żelka, ale na jego jelita żel raczej mu nie pomoże.\nChwilę później mijam punkt kontrolny pomiaru czasu i z powrotem na Tąpadłą. Zbieg z Raduni robię dość szybko, by zyskać bezpieczną przewagę. Przepuklina przepukliną, ale to w końcu Maniek, kto go tam wie, do czego jeszcze jest zdolny.\nMiędzyczasy czołówki maratończyków na punkcie kontrolnym 32 km:\n1 SOBAS Jacek Kędzierzyn-koźle #sobasteam #wrocławskieiten Ks `koziołek` Kędzierzyn-koźle 02:45:08\n2 WRÓBEL Marcin Wrocław Im-motion.pl Team 02:47:35\n3 PUCHAŁA Radosław Sobótka Kb Sobótka 02:50:58\n4 KUPCZAK Mariusz Rogów Sobócki Kb Sobótka 02:51:09\n5 OTRĘBA Maciej Wrocłaaw Triathlon Club Wroclaw 02:59:02\n6 JANIK Paulina Jelenia Góra Karkonosz Running Team Szklarska Poręba 03:09:07\n7 GANDZIAROWSKI Marek Sobótka Wataha Sobótka 03:10:57\n8 BONDARA Sylwia Warszawa Alpin Sport Team Jacekbiega Running Team 03:13:17\nDobiegam znowu do punktu na Tąpadłej, znowu postój na tankowanie wody, którą teraz pochłaniam w coraz większych ilościach. W ciągu tych kilku sekund mówię wolontariuszom, że Mariusz ma problem z przepukliną i gdyby się za chwilę nie pojawił, by poszli go ratować. Na punkcie jest pani z pogotowia i przysłuchuje się temu co mówię.\nRuszam dalej, za jakieś 2 kilometry zacznie się podbieg na Ślężę. Z przodu nikogo, z tyłu też czysto. III miejsce OPEN mnie satysakcjonuje, tym bardziej, że nie ma kogo gonić z przodu. Powoli instynkt łowcy zmienia się w instynkt przetrwania.\nPodejście czerwonym już nie biegnę. Spokojnie, ale pewnie, idę do góry. Powoli odczuwam drobne skórcze w mięśniach czworogłowych. Nie są na tyle mocne by utrudniały marsz pod górę, ale obserwuję je z ciekawością, bo spotyka mnie to pierwszy raz w życiu. Podejście się dłuży. Już chcę być na Ślęży, a wciąż jeszcze daleko. Nikogo przede mną, nikogo za mną, jedynie turystów mijam okazjonalnie. Patrzą z ciekawością na zajechanego gościa, który szybkim krokim idzie pod górę, zgięty w pół i podpierający swoje uda rękoma. Wreszcie wierzchołek, udało się. Na samej górze znowu biegnę, ale powoli. Na szczycie mnóstwo ludzi, ale żadnego zawodnika. Widzę punkt żywnościowy na środku polany i dobiegam do niego. Wolontariusze siedzą i wydają się być zdziwieni moją obecnością. Na stoliku stoją trzy kubki z wodą. Podchodzę do nich i niczym koneser mocnych trunków wypijam trzy setki, jedną po drugiej. Spoglądam jeszcze raz na wolontariusza, wskazuje mi którędy zbiegać, więc biegnę. Teraz już tylko w dół do mety.\nNa zbiegu próbuję rozwinąć taką samą prędkość jak na treningu, ale okazuje się to dużo trudniejsze. Nogi są już ciężkie, skurcze pojawiają się coraz częściej. Droga jest kamienista i nierówna. Im szybciej biegnę, tym częściej się potykam i kilkukrotnie muszę wyhamowywać. Biegnę dalej mimo to. W pewnym momencie potykam się ponownie. Lecę w powietrzu, szykuję się by wyhamować i czuję jak łapie mnie skurcz w obu łydkach jednocześnie. Nie wiem czy skurcz złapał mnie jeszcze w powietrzu, czy też przy zetknięciu z podłożem, ale jakimś cudem ląduję na kamienistej drodze, niczym Adam Małysz bijąc rekord skoczni, choć bez telemarku. Zwalniam. Nie ma sensu aż tak ryzykować, skoro nogi już takie niepewne. Za „Panną z Rybą” droga już jest lepsza, potem zbieg do czarnego szlaku. Jestem coraz bliżej mety. Na czarnym szlaku znowu czuję się pewnie. Przyspieszam. To jest najszybszy fragment Biegu Niezłomnych, mój ulubiony, tak więc i tym razem biegnę tak jakby to była dycha. Na 41 km udaję się osiągnąć tempo 3’50. Już prawie meta, widzę z daleka zabudowania, chcę jeszcze przyspieszyć. Trochę to bez sensu, bo ani nikogo przede mną, a po ostatnim kilometrze, z pewnością nikogo za mną. Idę w trupa mimo to. Nie odczułbym pełnej satysakcji z biegu, gdybym nie przycisnął na finiszu. Inna sprawa, że mój czas będzie rekordem trasy KB Sobótka, więc przyzwoitość wymaga by jeszcze dodać na koniec coś od siebie.\nNa ostatnich dwustu metrach przed metą organizm się buntuje. Kolka, moja stara znajoma z maratońskich tras, przypomina o sobie dosadnie i poniewiera mną brutalnie. Na metę dobiegam już wolniej, z grymasem na twarzy. Jest III miejsce OPEN. Udało się. Ktoś podaje mi medal. Gdy zatrzymuję się, czuję, że jestem osłabiony i muszę się o coś oprzeć. Znajduje wzrokiem metalowy słup od latarni i siadam operając się o niego plecami. Oddech mam wciaż przyspieszony. Muszę wygladać kiepsko, bo wybucha mała panika wśród wolontariuszy. Wszyscy chcą mi pomóc, a ja zwyczajnie potrzebuję kilku minut by posiedzieć przy tym słupie. Nie stało się nic nadzwyczajnego, nic czego bym wczęsniej nie doświadczył. Ot przeszarżowałem odrobinę w końcówce. Zauważam mikrofon koło mojej twarzy. Acha, spiker, Maciek Głowacki, zadał mi pytanie i oczekuje odpowiedzi. Nie słyszałem pytania i nie bardzo jestem w stanie powiedzieć coś z sensem, więc tylko mówię: „Za dziesięć minut”. Przychodzi kolejna osoba i pyta mnie, jak mi pomóc. Proszę o wodę. Nawet nie tyle, żebym był jakiś skrajnie odwodniony, bardziej by zająć czymś wolontariuszy. Mniej się o mnie martwią, jak dostają jasne i proste komunikaty. Dostaję wodę, powoli dochodzę do siebie. Zjawia się Antoni i jeszcze kilka osbób z KB Sobótka. Gratulują mi wyniku. Opowiadam im co wydarzyło się z Mańkiem. Jak jestem już z powrotem w formie, jest rozmowa z Maćkiem Głowackim. Potem wywiad do reportażu Krzysia Tatrockiego. Po reakcji otoczenia czuję, że udało mi się zrobić naprawdę dobry wynik. III miejsce OPEN Sobótczanina, w biegu rozgrywanym w Sobótce, do tej pory chyba jeszcze nikomu się nie udało. Najwyżej to chyba Krystian Ogły był czwarty w Sobótczańskiej Dziesiąctce. No i Maniek piąty w Biegu Niezłomnych. Do tego był to jeszcze dość trudny, żeby nie powiedzieć prestiżowy, bieg.\nOstatecznie uzyskałem czas 3:53:48, czyli jakieś sześć minut szybciej od planu minimum. Ze stratą 4’39” do zwycięskiego Jacka Sobasa i 4’11” do drugiego Marcina Wróbla.\nW gminie jestem pierwszy, drugi Mariusz, który dobiega na piątej pozycji OPEN, osiem minut po mnie. Trzeci jest Marek Gandziarowski z czasem 4:29:28.\nDekoracja najlepszych maratończyków gminy Sobótka / fot. Jacek Bagiński\nGłówni organizatorzy Górskiego Maratonu Ślężańskiego, od lewej: Ewa Palichleb, Przemek Palichleb, Grzegorz Krupa, Antoni Stankiewicz / fot. Jacek Bagiński\nWyniki najlepszej dziesiątki maratończyków OPEN:\n1 SOBAS Jacek Kędzierzyn-koźle #sobasteam #wrocławskieiten Ks `koziołek` Kędzierzyn-koźle 03:49:09\n2 WRÓBEL Marcin Wrocław Im-motion.pl Team 03:49:37\n3 PUCHAŁA Radosław Sobótka Kb Sobótka 03:53:48\n4 OTRĘBA Maciej Wrocłaaw Triathlon Club Wroclaw 03:59:59\n5 KUPCZAK Mariusz Rogów Sobócki Kb Sobótka 04:01:54\n6 JANIK Paulina Jelenia Góra Karkonosz Running Team Szklarska Poręba 04:18:43\n7 BONDARA Sylwia Warszawa Alpin Sport Team Jacekbiega Running Team 04:20:40\n8 GANDZIAROWSKI Marek Sobótka Wataha Sobótka 04:29:28\n9 FURMAN Sławomir Szczepanów Akb Esemas 04:30:58\n10 LEWICKI Filip Jelcz-laskowice Kb Harcownik Jelcz-laskowice 04:37:27\nAutor relacji: Radek Puchała\nAutorzy fotografii: Jacek Bagiński, Paweł Młyński, Gosia Mazur


9 czerwca 2018 michalAktualności, Wydarzenia "Klub Przodujących Szkół"\nDo uroczystości tej przygotowywano się wiele miesięcy. Warto było, bo wszystkie jej części odbyły się w pięknej oprawie merytorycznej i artystycznej. Nie zawiedli też Patroni Honorowi i fundatorzy sztandaru, wśród których był także KSPS, zaproszeni goście z Warszawy, Lublina, Ryk, Kłoczewa i Czernica. Wśród nich byli : Senator RP, Lubelski Kurator Oświaty, Przewodnicząca KSPS, władze samorządowe powiatu Ryki i gminy Kłoczew, wszyscy dyrektorzy szkół z tej gminy, liczne grono rodziców i Przyjaciół szkoły. Wszystkich serdecznie powitała Pani Beata Kania – Dyrektor SP z Oddziałami Przedszkolnymi w Czernicu. Mszę polową odprawił Proboszcz Parafii z udziałem ks. Kanonika i towarzyszących mu księży oraz chóru składającego się z utalentowanych uczniów tej szkoły pracującej w 28 Drużynie Harcerskiej.\nNiezwykle ważną częścią uroczystości było poświęcenie i wręczenie sztandaru i nadanie imienia Orła Białego tej szkole, poświęcenie i odsłonięcie tablicy pamiątkowej, a także przyjęcie tek wspaniałej społeczności szkolnej do Klubu przodujących Szkół KSPS.\nGoście nie szczędzili w swoich wystąpieniach gratulacji, życzeń i słów podziwu dla gospodarzy tej niezwykłej uroczystości. Przewodnicząca KSPS – Zofia Grzebisz-Nowicka serdecznie pogratulowała i podziękowała wszystkim byłym i obecnym nauczycielom, byłym i obecnym uczniom oraz ich rodzicom za 100 lat wspólnego wysiłku dla oświaty i dobrego wychowania kilku pokoleń Czernica. Z radością i satysfakcją podkreśliła swoją 45-letnią współpracę i więzi emocjonalne z tą szkołą i mieszkańców Czernica. Przypomniała także zasługi w tych przedsięwzięciach byłej Przew. KGW w Czernicu – Kazimiery Kapustowej i b. Dyrektor tej szkoły – Teresy Beczek Kostyry, która przez 29 lat dzielnie nią kierowała. Podkreśliła także wartości patriotyczne, narodowe, wolnościowe, historyczne, o które społeczność szkolna musi dbać każdego dnia mając za patrona swojej szkoły Orła Białego. Dodała przy tym, że w Polsce szkół mających to imię jest dotychczas 66, a w woj. lubelskim tylko 2, a będzie teraz 67 w kraju i 3 w woj. lubelskim.\nAkt przyjęcia Szkoły Podstawowej im. Orła Białego z Oddziałami Przedszkolnymi w Czernicu do Klubu Przodujących Szkół Przewodnicząca KSPS – Zofia Grzebisz-Nowicka wręczyła : Dyrektor SP – Beacie Kani, byłej Dyrektor – Teresie Beczek-Kostyrze, Przewodniczącej Rady Rodziców – Annie Pudło i byłej Przew. – Anecie Okoń oraz Przewodniczącej Samorządu Uczniowskiego – Julii Łubiance.\nSerdecznie pogratulowała całej społeczności szkolnej przynależności do tak elitarnego Klubu, życzyła aby te niezwykle ważne dzisiejsze wydarzenia, jakimi są Jubileusz 100-lecia, wręczenie sztandaru, nadanie imienia Orła Białego i wręczenie Aktu przyjęcia szkoły do Klubu Przodujących Szkół były inspiracją do nowych wyzwań edukacyjno-wychowawczych dla dobra kolejnych pokoleń w następnym 100-leciu tej wspaniałej społeczności szkolnej . Wyraziła przekonanie, że społeczność szkolna tej szkoły sprosta tym wyzwaniom. Do gratulacji i życzeń dołączyła upominki książkowe dla obecnej i byłej Dyrektorki, obecnej i byłej Przewodniczącej Rady Rodziców, dla Przewodniczącej Samorządu Uczniowskiego, a dla szkoły 5 tomów „Historii Powszechnej Polski”. Poinformowała także, że 2 uczennicom najbardziej zasłużonym w pracy Samorządu Uczniowskiego została przyznana przez KSPS nagroda po 1000,00 zł i zostały zaproszone na 14-dniowe warsztaty samorządowe do Jastrzębiej Góry.\nOprawę artystyczną całej uroczystości przygotowali, pod kierunkiem swoich nauczycieli, utalentowani uczniowie SP w Czernicu. Było wiele braw, radości i podziwu dla młodych artystów.\nNa zakończenie uroczystości odbyło się spotkanie integracyjne , które również przebiegło w niezwykle serdecznej, wręcz rodzinnej atmosferze.\nOgromne brawa i podziękowania dla Gospodarzy !!!\nPrevious Previous post: XVI Ogólnopolskie Mistrzostwa Szkół w Scrabble w SP Nr 2 im. Marszałka Józefa Piłsudskiego w Kutnie – szkole należącej do Klubu Przodujących Szkół KSPS w dn. 25 maja 2018 r.\nNext Next post: Uroczyste podsumowanie kolejnych edycji 5 Gminnych Konkursów pod hasłem „CHROŃMY BY PRZETRWAĆ – CHROŃMY BY ŻYĆ” w Zespole Szkolno-Przedszkolnym w Jedlińsku w dn. 7 czerwca 2018 r.


EG-tablice „Nakaz psa na smyczy” - EG System sklep\nStrona główna1 » Znaki bezpieczeństwa2 » Znaki BHP3 » Znaki nakazu BHP4 » EG-tablice „Nakaz wyprowadzania psa na smyczy”\nSzynoprzewody dużej mocy\nSzynoprzewody średniej mocy\nSzynoprzewody małej mocy\nSzynoprzewody do odbiorników ruchomych\nButy BHP – 5 najważniejszych zalet\nZarówno na placu budowy, jak i w zakładach produkcyjnych buty BHP są niezbędnym, podstawowym wyposażeniem każdego pracownika. Zanim kupisz obuwie ochronne dla swoich pracowników lub dla siebie, to zapoznaj się z pięcioma najważniejszymi zaletami tego rodzaju butów.\nEG-tablice „Nakaz wyprowadzania psa na smyczy”\nNumer katalogowy EG System:EG-424\nPo zakupie otrzymasz: 4 punktów!\nDostępne materiały -- wybierz --biała, samoprzylepna folia typu "JAC" o grubości 0,08 mmbiała płyta o grubości 1 mm\nDostępne wymiary -- wybierz --110x110mm110x140mm225x275mm52x74mm\nCena brutto: 1,28 zł\nPrzy zakupie powyżej 1000 PLN otrzymujesz dodatkowe rabaty\nza min. 1000 PLN brutto otrzymasz rabat 1%\nza min. 3000 PLN brutto otrzymasz rabat 3%\nza min. 5000 PLN brutto otrzymasz rabat 5%\nProdukty w promocji nie podlegają progom rabatowym.\nDodatkowy rabat obowiązuje przy zamówieniu złożonym przez sklep internetowy.\nKupując ten produkt otrzymasz od nas 4 punktów, które będziesz mógł wymienić na nagrodę w naszym programie lojalnościowym.\nDotyczy tylko Klientów zarejestrowanych i zalogowanych w naszym sklepie.\nJeżeli nie jesteś jeszcze naszym klientem i chcesz otrzymać 1000 punktów na start - ZAREJESTRUJ SIĘ JUŻ DZIŚ.\nDodatkowo możesz również otrzymać 500 punktów za recenzję tego produktu.\nEG-tablice „Nakaz wyprowadzania psa na smyczy”.\nNakaz wyprowadzania psa na smyczy\nZnak wg PN-93/N-01256/03\n110x110mm (znak bez podpisu)\nNapisz recenzję do tego produktu, a otrzymasz od nas 500 punktów które będziesz mógł wymienić na nagrodę w naszym programie lojalnościowym.\nDotyczy to tylko Klientów zalogowanych w naszym sklepie.\nEG-tablice „Ogólny znak nakazu”\n1,28 zł brutto1,04 zł netto\nEG-tablice „Nieszczęśliwe wypadki zgłaszać kierownictwu”\nEG-tablice „Urządzenie może obsługiwać tylko osoba uprawniona”\n1,82 zł brutto1,48 zł netto\nEG-tablice „Nakaz stosowania ochrony oczu”\nEG-tablice „Nakaz stosowania ochrony głowy”\nEG-tablice „Nakaz stosowania ochrony słuchu”\nEG-tablice „Załóż maskę ochronną!”\nEG-tablice „Nakaz stosowania ochrony stóp”\nEG-tablice „Nakaz stosowania ochrony rąk”\nEG-tablice „Nakaz stosowania osłony twarzy”


Fenomenalne wideofilmowanie Łódź to profesjonalna technologia. Doskonała produkcja filmowa Łódź nakręci niezwykłe, a co więcej unikalne ujęcia.\n» Słoneczne wideofilmowanie Łódź\nGenialne wideofilmowanie Łódź to kapitalna technologia. Rewelacyjna produkcja filmowa Łódź zrobi przepiękne, a co więcej nieprzeciętne ujęcia.\nJesteśmy profesjonalną firmą jubilerską o wieloletniej tradycji. Z branżą jubilerską jesteśmy związani od 20 lat. Nasza pracownia jubilerska oferuje: obrączki ślubne, pierścionki złote, pierścionki zaręczynowe, pamiątki chrztu, bransoletki męskie i damskie oraz biżuteria złota. Dla zarejestrowanych\n» Ochrona łódź, monitoring łódź oraz dodatkowo usługi porządkowe łódź -\nAtos to grupa ludzi, dzięki którym słowo ochrona łódź nabierze nowego znaczenia. Hasło ochrona ATOS jest tym samym co pewność, bezpieczeństwo i spokój. Firma Atos wie jak zagwarantować innym bezpieczeństwo, wie co zrobić żeby wszyscy poczuli się spokojnie, wie co oznacza słowo ochrona. Łódź jako sie


Atrium Mosty w Płocku powiększy się o przychodnię - Detal\nAtrium Mosty w Płocku powiększy się o przychodnię\nAutor: plock.wyborcza.pl 28 grudnia 2017 09:33\nCentrum Medyczne Medica planuje otworzyć swoją placówkę w Atrium Mosty w Płocku. – Mamy już podpisaną umowę, kończą się prace projektowe. Zajmiemy powierzchnię ok. 300 m kw. na pierwszym piętrze – mówi serwisowi plock.wyborcza.pl Krzysztof Jaworski, prezes Centrum Medycznego Medica.\nPrzychodnia będzie tam, gdzie dawniej była szkoła tańca. Jeśli wszystko pójdzie zgodnie z planem, powinna zacząć działać na przełomie czerwca i lipca przyszłego roku.\nBędzie to przychodnia POZ, ma przyjmować pacjentów na podstawie umowy z NFZ. Prezes nie chce na razie zdradzać, jakie jeszcze będą działać gabinety (poza tymi z lekarzami pierwszego kontaktu).\nDlaczego Medica wybrała Atrium Mosty? – W innych miastach widziałem przychodnie w galeriach handlowych i całkiem nieźle tam działają. Atrium Mosty to dobre miejsce, odwiedzane przez wiele osób – uważa Jaworski. Dodaje, że atutem dla niego są również ruchome schody, winda i duży parking.\nAtrium Mosty RSS Centrum Medyczne Medica RSS galerie handlowe RSS


Książka stawia pytanie o to, gdzie w tym systemie produkcyjno-materialistycznym jest miejsce na człowieka, z jego samotnością i nieporadnością? Gdzie jest miejsce na przyjaźń? Na bliskość z człowiekiem? Ta książka i nas dotyczy, którzy pracowaliśmy w korporacji albo w firmach, gdzie kruszono ludzi jak w tej książce mysz była kruszona.\nInna interpretacja to problem zła. Kto postąpił źle, a kto jest ofiarą? Jak karać zło? Kiedy zło jest nagradzane i nazywane zaradnością życiową?\nJak my odnosimy się do niepełnosprawnych i najsłabszych?


Prawdą jest, że narzekamy na te starsze babcie a często bywa tak, że to one okazują najwięcej serca i życzliwości. Polskie społeczeństwo daje przyzwolenie na traktowanie kobiet w ciąży bez szczególnej uprzejmości. Wyobrażacie sobie sytuację, żeby kobieta w ciąży w kolejce w aptece powiedziała, że ma pierwszeństwo? Toż to by ją ludzie przecież zjedli żywcem, gdyby mogli.\nTak , zdarzaja się czasem wyjątkowo miłe sytuacje. Pamiętam jak raz w tramwaju sobie stałam , 5 miesiąc , wię c nie było widać , wszyscy na mnie krzywo patrzą , ze względu na oryginalny wygląd... i nagle jakiś turysta zobaczył mnie , wstał , zaczęliśmy gadać...;\nZamieszczone przez NajMeri88\nOwszem , zjedliby , ale tak się zabawnie składa , że nawet na tym aptecznym okienku już chyba w każdej aptece wisi karteczka , że kombatanci , honorowi dawcy krwi i tak dalej mają prawo do wzięcia leków poza kolejką. Ale jak niby aptekarz miałby tego pilnować?\nW moim otoczeniu kobiety w stanie błogosławionym traktuje się raczej z należytym szacunkiem, to znaczy mają wszędzie pierwszeństwo, ustępuje im się miejsca w kolejce, autobusie, w sklepie, u lekarza. Nie wiem, czy to dobrze, czy źle. W końcu ciąża to nie choroba.\nO mnie Jestem w ciąży, mam termin porodu na 2016-03-10 zobacz kalendarz\nMnie spotkała dosyc przykra sytuacja i to gdzie.... Wraz z mężem wybraliśmy się do Częstochowy, żeby podziękowac za wielki, mały cud. Jak zawsze, roi się tam od pielgrzymów w różnym wieku (ale mam wrażenie, że od tych starszych w większości). Mój mąż znalazł miejsce obok starszej Pani i poprosił ją, by usunęła parasolkę z ławeczki, żeby ciężarna żona mogła uczestniczyc we mszy siedząc. Kobieta tylko się obruszyła i powiedziała, że to miejsce jest zajęte. Gdzie się podziało współczucie dla bliźniego i wsparcie dla kobiet w ciąży?\nAle rzadko zdarza się, że ktoś ustąpi, szczególnie starsi ludzie, nie wiem dlaczego ale są bardzo roszczeniowi.\nLubię nowoczesne i modne meble oraz oryginalny design.\nTak, zauważyłam, że młodzi panowie są najbardziej "ludzcy" Odpowiedz z cytatem\nA ja tak się przyzwyczaiłam do obojętności, że jak ktoś mi ustąpi miejsca w autobusie, to jestem w takim szoku, że zapominam powiedzieć dziękuję Odpowiedz z cytatem\nKurczę, to aż taka rzadkość?\nO mnie Jestem w ciąży, mam termin porodu na 2016-10-04 zobacz kalendarz\nA ja Wam powiem co mi się wczoraj przydarzyło...\nNie wiem, czy widziałyście ale rozpoczęły się wyprzedaże w CCC, więc pojechałam z mamą kupić sobie jakieś klapki na lato (zapinanie sandałów nie jest już takie łatwe ) Kolejka była dosyć spora, więc stałam grzecznie i czekałam na swoją kolej. Były otwarte dwie kasy, ale kolejna była jedna. Za mną stanęła mama z dwiema córkami (jedna może miała około 16 lat, druga około 8). Gdy nadeszła moja kolej, panie które stały za mną wepchały się... byłam w szoku... powiedziałam " przepraszam, ale ja też stoję w kolejce"...\nPanna 16-letnia spojrzała na mój brzuch i szyderczo się uśmiechnęła i odwróciła twarz... nie wspominając o tym, że ich mamusia nawet nie zareagowała na moje słowa...\nWiecie przykre to jest... nie chodzi mi o to nawet, że jestem w ciąży, ale o to że jest taka znieczulica i brak empatii w stosunku do innych... generalnie zakończyło się tym, że moja mama zaczęła głośno komentować a ja czekałam dalej na swoją kolej\nzasady żywieniadziecko w szpitaludzieci gwiazdwakacje z niemowlakiem


16 marca 2019 Tagged Limahl, Never Ending Story\nLimahl nazywa się właściwie Christopher Hamill i urodził się w Wigan w 1958 roku. Odniósł wielki sukces muzyczny na rynku muzycznym solo i wraz ze zespołem Kajagoogoo.\nPiosenkę skomponował Giorgio Morodera, zaś słowa napisał do niej Keith Forsey. Piosenka odniosła wielki sukces komercyjny. Co ciekawe nie odznacza się ona wyraźnie zarysowany początkiem i końcem, co nawiązuje do tytułu.\nIn her face, the mirror of your dreamsMake believe I’m everywhere\nIs the answer to a never ending storyReach the stars, fly a fantasy\nDream a dream, and what you see will beRhymes that keep their secrets\nIs the answer to a never ending storyShow no fear for she may fade away\nIn your hands the birth of a new dayRhymes that keep their secrets\nIs the answer to a never ending story Odwróć się i spójrz, a w twarzy jej\nW jej oczach zobaczysz odbicie Twoich snówWmawiaj sobie, że jestem wszędzie\nKlucz do niekończącej się opowieściSięgnij gwiazd, skrzydła fantazji niech poniosą cię\nWyśnij sobie sen, a marzenia i sny kiedyś spełnią sięWiersze strzegące swych sekretów\nDo tajemnicy niekończącej się opowieściNigdy nie okazuj lęku bo inaczej zgaśnie i wypali się\nW twoich dłoniach iskierka narodzin nowego dniaWiersze dotąd chroniące swych sekretów\nAlex Band, Harry Holland and Dieter Reith, Gerda Gabriel und Peter Ehrlicher, Eva Hurychová, Almuric, The Birthday Massacre, Creamy, Dragonland, Miu Sakamoto, New Found Glory, Joe Milner, Samuel Palmer, Piccolo Coro dell’Antoniano, Michał Kwiatkowski, Martha Issová (2017)\nOne thought on “Hity naszych ojców: Limahl – Never Ending Story”\n18 lutego 2022 o 09:14


Pozostałe - OKatalog - Katalog Katalogów OK 1\nJeśli masz zamiar ekspresowo i bezproblemowo zbyć swój samochód, to najbardziej optymalnym wyborem na jaki możesz się zdecydować będzie skorzystanie z najlepszego skupu aut. To przede wszystkim w tym miejscu możesz sprzedać swe auto w zadowalającej Ciebie cenie, a poza tym nie będziesz zmuszony się zamartwiać o wiele formalności. Oczywiście jeśli będziemy chcieli zdecydować się na taki krok to koniecznością jest, aby wytypowany przez nas skup aut był w jak\t...\nData dodania: 23.10.2013 o godz: 17:55\nProwadzimy wynajem minibusów i autokarów w Łodzi, w kraju i za granicą. Naszym atutem są niskie ceny. Jesteśmy licencjonowanym przewoźnikiem osób z wieloletnim doświadczeniem w zakresie transport ludzi. Plus Tour oferuje przewozy osób komfortowymi i pewnymi samochodami. Posiadamy flotę nowych busów, minibusów i autobusów. Naszych klientów transportują nowoczesne autokary turystyczne marki Mercedes z pełnym wyposażeniem (TV, WC, klimatyzacja, nagłośnienie) ...\nZawarcie związku małżeńskiego to jeden z najpiękniejszych dni naszego życia. Z pewnością chcielibyśmy, żeby limuzyna na ślub szczecin była dodatkową atrakcją. I dlatego dużą uwagę poświęcamy na wybór odpowiedniego samochodu, który zawiezie nas na ślub i wesele. Dla nas priorytetem jest, aby wnętrze każdego samochodu było czyste i świeże, a karoseria lśniła połyskiem. Mamy zawodowych kierowców, którzy zadbają o bezpieczne dowiezienie Państwa na wyznaczone m\t...\nWarsztat mechanika, który skupia swoją pracę na usuwaniu wgnieceń bez ponownego lakierowania pojazdu. Zajmuje się reperowaniem uszkodzeń powstałych z gradobicia, stłuczek, czy powstałe z powodu wandalizmu. Główna zaleta to precyzja naprawy. Na stronie warsztatu można zobaczyc fotografie przykładowego skutku usunięcia wgnieceń.\t...\nData dodania: 29.10.2010 o godz: 14:53\nPosiadająca swoją siedzibę we Wrocławiu firma Gastral zaprasza do skorzystania ze swoich usług. Na rynku funkcjonujemy od 1995 roku oferując usługi związane z ogrzewaniem niezależnym, klimatyzacją oraz chłodnią samochodową. Jesteśmy Autoryzowanym Centrum Serwisowym Webasto i Eberspächer. Posiadamy niezbędny specjalistyczny sprzęt oraz szereg części zamiennych. Nasi pracownicy to doświadczeni fachowcy, którzy świadczą usługi na najwyższym pułapie. W celu om\t...\nSkuteczna auto pomoc to my! Firma Adkar Zarzycki z lokalizacją w Gorzowie Wielkopolskim nigdy nie odmawia jej udzielenia żadnemu klientowi, bez względu na czas i miejsce (zarówno w kraju, jak i za granicą). Zapewniamy okazały wachlarz usług 24 h na dobę w obszarze holowania pojazdów o ładowności do 5 ton, renowacji mechanicznych, czy też awaryjnego odpalania oraz otwierania aut. Specjalizujemy się też w sprzedaży aut i części. Dysponujemy monitorowanym par\t...\nData dodania: 07.03.2014 o godz: 11:59\nSkup Aut Firma SkupCentrum\nCzy firmy oferujące skup samochodów to słuszny wybór dla wszystkich konsumenta? Czy takie miejsca faktycznie godne są naszej uwagi? Naturalnie, że tak. Przemawia za nimi bardzo wiele plusów, z którymi z całą pewnością trzeba się zapoznać. Przede wszystkim skup aut to miejsce, gdzie możemy zbyć nie tylko pojazd w dobrym stanie, ale dodatkowo pojazdy powypadkowe czy też z mechanicznymi wadami. Prócz tego mnóstwo skupów oferuje także skup samochodów nietypowy\t...\nData dodania: 23.10.2013 o godz: 18:30\nSIMPLYCARS24 wypożyczalnia samochodów z kierowcą\nW Bydgoszczy mieści się siedziba firmy Simplycars24. Oferujemy wynajem samochodów osobowych albo dostawczych na bardzo atrakcyjnych warunkach. Istnieje możliwość najmu weekendowego, podstawienia pojazdu we wskazane miejsce jak również negocjacji ceny. Dla stałych klientów przygotowaliśmy wyjątkową ofertę. Gwarantujemy bezpieczeństwo czy też najwyższy standard naszych samochodów (każdy posiada klimatyzację, ABS, poduszki powietrzne bądź inne udogodnienia). ...\nData dodania: 02.11.2016 o godz: 19:49\nWynajem podnośników koszowych - Lifto\nNa polskim rynku działamy już nieprzerwanie od ponad dziesięciu lat. Specjalizujemy się w wynajmowaniu urządzeń dźwigowych, takich jak podnośniki koszowe, nożowe i gąsienicowe w Warszawie oraz okolicach. Nasze podnośniki sprawdzają się doskonale podczas wszelkich prac i zadań, jakie należy wykonywać na różnych wysokościach. Podnośniki można wykorzystywać podczas budowy i rozbiórek różnych budynków, mycia okien wieżowców, umieszczania reklam na billboardach\t...\nData dodania: 22.08.2019 o godz: 8:30\nPrzedsiębiorstwo Motofach, prowadzące swoją aktywność w Rzeszowie, świadczy od dziesięciu lat usługi z zakresu napraw samochodowych, sprzedaży części zamiennych do aut oraz przewozu także polskiego, jak i zagranicznego. Wysoce wykwalifikowani mechanicy i elektrycy dokładają wszystkich starań, tak aby przyjęte do serwisu auta zostały naprawione błyskawicznie oraz z największą precyzją. Niezawodne samochody zapewniają szybkie dostarczenie powierzonych przez ...\nData dodania: 06.03.2014 o godz: 13:40\nWymiana oleju (1), wynajem samochodów Bydgoszcz (1), wtryski (1), mondeo płock (1), wynajem samochodów (8), samochody (20), opakowania plastikowe (1), wynajem busów łódź (2), biura rachunkowe Łódź (1), wtryskiwaczy (1), opony lodz (1), mk1 (1), autobusy wesele (1), masaż warszawa (2), wynajem podnośników warszawa (1), mondeo plock (2), podnośniki gąsienicowe warszawa (1), przewóz osób łódź (2), opony zimowe łódź (1), wynajem busów zagranica (1), Lodz (25), tanie opony letnie (1), biuro księgowe łódź (1)


Trening Jaguara. Obudź w sobie pewność siebie i osiągaj zamierzone cele. Wydanie II rozszerzone - audiobook - Kiosk OnLine. e-Booki,Książki,e-Gazety,AudioBooki\nTagi: amazonii, indian, intuicją, jaguar, jaguara, jak być wolnym, obudź, obudź się, planeta ziemia, poczucie wartosci, trening, wnętrza, zwierciadło\nKup Trening Jaguara. Obudź w sobie pewność siebie i osiągaj zamierzone cele. Wydanie II rozszerzone - audiobook


Prezenty dla taty nie powinny być powtarzalneJesteś na stronie: boogiebrainfestival.pl\nklucz, prezent, telefon\nNie ma chyba mężczyzny, który nie interesowałby się różnorakimi nowinkami ze świata techniki, przez to może się okazać, że idealnym prezentem jaki będziemy mieli szansę podarować ukochanemu mężczyźnie, będą gadżety. Ma szansę to okazać się telefon komórkowy, który posiada tak nieprawdopodobne funkcje, że właściwie ma szansę zastąpić nawet komputer, może to być nawigacja, odpowiednio skonstruowany zegarek.\nCzy masz trudność ze znalezieniem fascynujących danych na prezentowany temat? Jeśli tak, to nie przejmuj się, tylko prześledź treść (www.ilustris.pl/plakaty-autorskie,2,5599), a na pewno się nie zawiedziesz.\nCo chwilę pojawiają się jakieś nowe oferty, zatem nie musimy posiadać


Żywienie w chorobach wątroby – Ostropest plamisty – jak wyleczyć wątrobę?\nPaździernik 23, 2012 Lipiec 18, 2018 Opublikowany w Artykuły\nOsoby chore na wątrobę, trzustkę, pęcherzyk i drogi żółciowe powinny stosować dietę lekkostrawną z ograniczeniem tłuszczu, bo konieczne to jest ze względu na upośledzone trawienie oraz wchłanianie w tych przypadkach chorobowych.\nUwaga! Należy tutaj ograniczyć tłuszcz zwierzęcy, a także obfitujący w cholesterol, a więc taki, który pochodzi z mięsa, wędlin, mleka, jaj oraz tłuszcz dodawany do pieczywa i potraw.\nTrzeba również unikać pokarmów z dużą ilością błonnika.\nZ diety usunąć gruboziarniste produkty zbożowe, a warzywa i owoce jeśc w postaci gotowanej, rozdrobnionej lub w postaci przecierów.\nJeżeli jest dobra tolerancja, to na surowo można jeść drobno startą marchew i sałatę.\nCzego nie wolno jeść przy chorobach wątroby?\npokarmy wzdymające (groch, fasolę, warzywa kapustne, cebulowe, pory, szparagi, śliwki, gruszki, czereśnie;\nużywki (alkohol, kawę naturalną, kakao, mocną herbatę);\nsmażenie, pieczenie na tłuszczu;\npokarmy nieświeże, z dodatkiem środków konserwujących;\nsmalec, boczek, łój, słonina, podroby;\nżółtka jaj, tłuste, mleko;\nzupy na wywarach mięsnych, kostnych;\ntłuste wędliny, mięsa, ryby, konserwy;\nkaszę gryczaną, pęczak.\nmleko, kefir, jogurt niskotłuszczowy, chude twarogi;\npieczywo pszenne, czerstwe;\nchude wędliny, chude mięsa (cielęcina, indyk, kurczak) gotowane lub duszone bez obsmażania, pieczone w folii i pergaminie;\nścięte białka jaj;\ndżemy bez pestek, marmolady, miód;\nchude ryby (dorsz, sola, mintaj, morszczuk, sandacz) oleje: słonecznikowy, sojowy, rzepakowy, bezerukowy, masło, miękkie margaryny, oliwa z oliwek dodawana na surowo;\nwarzywa gotowane(marchew, seler, pietruszka, pomidory bez skórki, kabaczki);\nowoce jagodowe, truskawki, winogrona bez pestek, owoce cytrusowe, banany, brzoskwinie, morele gotowane, jabłka pieczone, gotowane;\nmakarony niskojajeczne, ryż, kasza manna, kasza jęczmienna;\nprzyprawy: sól, sok z cytryny, zielona pietruszka, koper, rzeżucha, melisa, cynamon, majeranek, wanilia.\nProdukty spożywcze dostosowane do diety w chorobach wątroby\ndieta dla wątrobydieta na chora watrobędieta przy chorobie wątrobydieta przy marskości wątrobydieta w chorobach wątrobydieta w chorobie wątrobydieta w marskości wątrobydieta wątrobowa co jeśćdieta wątrobowa jadłospisdieta wątrobowa lekkostrawnadieta wątrobowa potrawyprzepisy na dietę wątrobowąregeneracja wątroby dietawątroba dieta przepisy\nPrevious: Previous post: Jak rozpuścić kamienie żółciowe?\nNext: Next post: Objawy bólu wątroby\n2 myśli na temat “Żywienie w chorobach wątroby”\nPingback: Dieta po usunięciu woreczka żółciowego « Ostropest plamisty – jak wyleczyć wątrobę?


Normalne wraca...\tWyróżniony\nJanusz KorwinMikke, kobiety, mózg, mężczyźni, demokracja, Lewica, Miller, Anna Grodzka, Europa, Wielka Wojna,\nNiedługo dowiemy się, że uczeni nepalscy odkryli nieoczekiwanie, że gdy się płaci zasiłki samotnym matkom, to rośnie liczba dzieci pozbawionych ojców, a gdy się płaci zasiłki bezrobotnym, to rośnie liczba bezrobotnych.\nOtóż to, że kobiety i mężczyźni myślą i postępują zupełnie inaczej – jest rzeczą oczywistą i nie wymagającą badań naukowych. Mężczyźni uwielbiają dominować – i gotowi są nawet w tym celu popełniać głupstwa – podczas gdy kobiety oczekują raczej, że da im się wskazówki, jak mają postępować. I tyle.\nByłem kiedyś opiekunem kobiecej drużyny brydżowej. I odkryłem, że w dyskusjach po rozdaniu kobiety zawsze pytają: „Czy zagrałam poprawnie?". Mężczyźni pytają: „Czy zagrałem najlepiej, jak mogłem?". Mężczyzna w dążeniu do doskonałości gotów jest łamać reguły – np. chcąc jak najszybciej dojechać na miejsce łamie reguły ruchu drogowego – podczas gdy kobieta stara się przede wszystkim przestrzegać reguł – nawet, jeśli wydają się jej one bezsensowne.\nDlatego właśnie etatyści i socjaliści, zwolennicy „państwa opiekuńczego" tak strasznie nalegają na to, by w polityce jak najwięcej do powiedzenia miały kobiety. Gotowi są przy tym łamać reguły tak ukochanej przez siebie demokracji – bo czym innym, niż ograniczeniem wolnej woli wyborców jest wymóg, by połowę miejsc na listach zajmowały kobiety? Bo kobiety będą posłusznie przestrzegały reguł ustanowionego przez NICH reżymu – a, co więcej, kobiety będą głosowały za „państwem opiekuńczym", gdyż to, że ktoś się nimi opiekuje, uważają za naturalne. Mężczyzna nie znosi, by ktoś mu niańkował – i „nanny state" usiłuje zwalczyć.\nCzy Państwo nie zauważają, że Lewica mówi o „parytecie", o „równouprawnieniu"... ale jako idole Lewicy występowali kiedyś Marx-Engels-Lenin-Stalin, potem Keynes i Galbraith, przywódcami partyj lewicowych są Oleksy, Miller, Biedroń, Palikot... Z kobiet wybija się tylko p. Krzysztof Bęgowski vulgo „Anna Grodzka".\nPonad połowa laureatów Nobla z ekonomii to lewicowcy. Nagród tych przyznano bodaj 55 – i tylko jedną z nich – dzieloną zresztą z p. prof. Oliwerem Williamsonem – otrzymała (po wielkich wrzaskach, że jakąś babę trzeba znaleźć) śp. Eleonora Ostrom - za zupełnie czwartorzędne prace o zarządzaniu przez gminy przybrzeżnymi łowiskami ryb.\nOtóż twierdzenia o „równouprawnieniu" powodują u kobiet głębokie kompleksy i poczucie winy. Bo „powinna" być równouprawniona: powinna rozwiązywać równania różniczkowe i skakać na motocyklu w Extreme Sports - a ona nie potrafi.\nTymczasem w normalnym świecie od kobiet nie oczekuje się wynalazków (nawet mopa i tampony o.b. wymyślili mężczyźni!!) - natomiast oczekuje się rzeczy bezcennych: czułości, wierności, oddania, poświecenia, troskliwości, pieczołowitości, dokładności... I kobiety są w tym dobre. Aleksander Macedoński rozciął węzeł gordyjski mieczem – a kobieta podłubałaby, podłubała... i by go rozplątała!\nDzieci ktoś musi rodzić, ktoś musi się nimi opiekować. Małe dzieci potrzebują kobiety-opiekunki. I do tego Pan Bóg je stworzył. I ten, kto odciąga kobiety od tej roli – ten po prostu żyje w świecie XX-wiecznych przesądów.\nEuropa wkroczyła w Erę Rozwoju po 1815 roku, po obaleniu „zdobyczy" rewolucji francuskiej i epoki Napoleona i przywróceniu monarchii. La Belle Epoque trwała do fin de siecle, a nawet dalej – i skończyła się wraz I wojną światową. Po 1914 roku Europa weszła w erę ciemności, w erę demokracji, w erę dyktatury głupiego motłochu dowodzonego przez cwanych politycznych macherów.\nLato 1812 roku – roku rozpoczęcia Wielkiej Wojny, która skończyła się klęską Napoleona – było wyjątkowo upalne. To samo było w roku 1914 i w roku 1939...\nCzy Epoka Głupoty i Demokracji zakończy się w miarę pokojowo i do nowej Pięknej Epoki, Epoki Wolności przejdziemy gładko – czy też upadnie w wyniku zawieruchy wojennej, a obecnie rządzące skorumpowane elity „unijne" trzeba będzie wyrżnąć fizycznie?\nLato, w każdym razie, robi się gorące...\nOstatnio zmienianywtorek, 05 sierpień 2014 12:31\nProfilaktyka i partnerzy\nWięcej w tej kategorii: « Jeszcze jedni totalniacy Mr Justice »


Niespokojny płomień - mobi, epub, pdf / Louis de Wohl 14,62 zł | eBook w Gandalf.com.pl\nCena detaliczna: 17,21\n\nNiespokojny płomień - mobi, epub, pdf - opis produktu:\nNiespokojny płomień - mobi, epub, pdf - szczegółowe informacje:\nNiespokojny płomień - mobi, epub, pdf - recenzje klientów\n20,68 zł taniej -20%\nPrzejmujący opis psychozy maniakalno-depresyjnej napisany przez lekarza dotkniętego tą chorobą. Profesor Kay Redfield Jamison jest psychologiem, terapeutą i jednym z największych autorytetów w zakresie problematyki związanej z psychozą maniakalno-depresyjną. Doświadczyła tej choroby również osobiście. Przez cały okres swojej kariery akademickiej...\nNowa bestsellerowa powieść z komisarzem Wallanderem i jego ostatnie śledztwo! W latach 80. XX wieku w Szwecji miały miejsce incydenty z nieznanymi obiektami pływającymi, pojawiającymi się na Bałtyku. Niespokojny człowiek to kryminał polityczno-szpiegowski oparty na wydarzeniach z czasów schyłku zimnej wojny. Zarazem jest to poruszająca opowieść o starości...\nKurt Wallander przenosi się do domku pod Ystad i sprawia sobie psa, o czym zawsze marzył. Komisarz starzeje się, cierpi na różne dolegliwości i samotność. Pewnego dnia dowiaduje się od córki, że będzie dziadkiem. Ojcem dziecka i przyszłym mężem Lindy jest Hans, syn Hearing;kana von Enkego, emerytowanego oficera marynarki wojennej.\nPrzejmujący opis psychozy maniakalno-depresyjnej napisany przez lekarza dotkniętego tą chorobą. Profesor Kay Redfield Jamison jest psychologiem, terapeutą i jednym z największych autorytetów w zakresie problematyki związanej z psychozą maniakalno-depresyjną. Doświadczyła tej choroby również osobiście. Przez cały okres swojej kariery akademickiej cierpiała...\nNiespokojny człowiek Książka audio MP3\nBestsellerowa powieść Henninga Mankella-kryminał polityczno-szpiegowski oparty na wydarzeniach z czasów zimnej wojny! Kurt Wallander przenosi się do domku pod Ystad i sprawia sobie psa, oczym zawsze marzył. Komisarz starzeje się, cierpi na różne dolegliwościi samotność. Pewnego dnia dowiaduje się od córki, że będzie dziadkiem. Ojcem dziecka i przyszłym...


Ekspansja McDonald’s na rynek japoński – jak do niej doszło? | Twoja Druga Pensja\nEkspansji McDonald’s na rynek japoński dokonał Den Fujita, przedsiębiorca tak samo optymistyczny, otwarty i pracowity jak Ray Kroc.\nJuż w wieku 26 lat założył własną firmę, która wyjątkowo zajmowała się importem, co nie pasowało do typowego wyobrażenia japońskiego biznesmena. Japończycy bowiem raczej znani się z eksportu. Kiedy firmy odzieżowe zaczęły podbijać rynki międzynarodowe, Fujita stał się największym importerem ubrań i akcesoriów, między innymi takich projektantów jak Christian Dior. O McDonald’s usłyszał podczas biznesowej podróży do Stanów Zjednoczonych, gdzie również miał okazję spróbować fast foodów. Dowiedział, że korporacja planuje objąć zasięgiem cały świat, co było dla niego świetną informacją, ponieważ twierdził, że kultura japońska powinna czerpać z zachodnich koncepcji. Nie zgadzał się jednak do końca z ideą ekspansji, którą prezentowała centrala. Uważał, że należy uruchomić McDonald’s jako autonomiczny japoński podmiot, choć z siedzibą w Oak Brook, ponieważ był pewny, że jego rodacy nie będą zainteresowani produktami amerykańskimi. Dlaczego? Z jednego prostego powodu. Japończycy mają kompleks niższości w szczególności w kontekście rzeczy, które pochodzą z zagranicy. Wszystko z tego powodu, że praktycznie cała ich kultura pochodzi z zewnątrz, począwszy chociażby od pisma, które przybyło do ich z Chin i buddyjskiej religii, która również nie jest tworem samych Japończyków. Po II wojnie światowej natomiast wszystko, co nowe, przybyło do nich z Ameryki, między innymi Coca Cola czy IMB.\nFujita miał dużo racji. Japończycy potrafili znienawidzić coś tylko i wyłącznie dlatego, że pochodziło ze Stanów Zjednoczonych. Ten powód był wystarczający. W obliczu tych faktów, w 1971 roku razem z Diichiya Banking Company oraz McDonald’s utworzyli spółkę, w której każda ze stron kontrolowała 50% udziałów. Fujita został prezesem i dyrektorem zarządzającym nowo powstałej spółki, a następnie wykupił udziały pozostające w rękach Diichiya Banking Company. Od tej pory to on stawiał warunki na rynku japońskim. Mogłoby się wydawać, że Japończycy, którzy byli tak negatywnie nastawieni do wszystkiego, co amerykańskie, za nic w świecie nie podążą za McDonald’s. Fujita jednak perfekcyjnie wykorzystał ich słabości, aby zrobić biznes.\nKiedyś, udzielając wywiadów, powiedział do reporterów, że powodem, dla którego Japończycy są niscy i mają żółtą skórę jest to, że od ponad 2 tysięcy lat nie jedzą nic poza ryżem i rybami. Poza tym wyznał, że zna sukces na odczarowanie tej „wady”. Otóż Japończycy przez następne tysiąc lat powinni jeść hamburgery i ziemniaki. Za ich sprawą mają stać się wysocy, ich skóra wybieleje, a włosy zmienią kolor na jaśniejszy. Trzeba przyznać, że była to niezwykle podła zagrywka, choć u nas najprawdopodobniej spowoduje uśmiech na twarzy. Była ona jednak jednocześnie niezwykle skuteczna, ponieważ od tego momentu hamburgery zaczęły się sprzedawać jako rewolucyjne produkty.\nRadą, którą Fujita otrzymał od McDonald’s, a którą całkowicie zignorował, było polecenie budowania restauracji na przedmieściach. W Stanach Zjednoczonych ten pomysł świetnie się sprawdzał. Jednak prezes japońskiego oddziału zupełnie nie zgadzał się z tą koncepcją. Twierdził, że restauracje jak najbardziej powinny stać w środku miasta z jednego, prostego powodu. Amerykanie przyjeżdżający do Japonii zawsze szli w kierunku dobrze im znanego McDonald’s. Japończycy zaś, widząc, że ludzie z USA masowo jedzą hamburgery, dochodzili do wniosku, że musi to być coś naprawdę dobrego. Było to świetne spostrzeżenie. Hamburgery w Japonii odniosły sukces. Dla centrali McDonald’s był to świetny przykład na to, że amerykańskie jedzenie i styl konsumpcji może przyjąć się dosłownie wszędzie.\nFujita miał jednak świadomość, że za sukcesem japońskiego McDonald’s stoją Japończycy, a nie Amerykanie. Jednocześnie wiedział, że stylu odżywiania starych mieszkańców swojego kraju nie zmieni, dlatego chciał jak najszybciej zacząć edukację młodych ludzi. Z tego też powodu rozpoczął kampanię telewizyjną, która była maksymalnie przystosowana do lokalnego rynku. Jednocześnie zmienił też nazwę McDonald’s, która od tego momentu nazywała się Makudonaldo, ponieważ to słowo było znacznie łatwiej wymówić. Sukces był oszałamiający. W 1993 roku Japonia miała już 1040 restauracji z łączną sprzedażą na ponad 1,6 miliarda dolarów, co dało jej pozycję lidera w rankingu państw, w których McDonald’s podjął próbę ekspansji. Udało się jej wyprzedzić nawet Kanadę, kraj kulturowo bliski Stanom Zjednoczonym, co było wręcz nieprawdopodobne, choć warto pamiętać o bardzo dużej populacji Japonii w stosunku do północnego sąsiada USA.\nŹródło zdjęcia: https://www.flickr.com/photos/stockcatalog/39151288024


marz 17.06.2011 07:00\nBałkańsko-amerykańsko, a raczej punkowo-cygańsko rozpocznie się czerwcowa odsłona festiwalu Rock In Summer. Jeśli chcesz zobaczyć ?coolest man alive? Eugene'a Hutza i spółkę w akcji weź udział w naszym konkursie.\nGogol Bordello - okładka płyty\nEugene Hutz, albo raczej Jewgienij Aleksandrowicz Nikołajew. Pochodzenie romsko-rosyjsko-ukraińskie. Urodzony na Ukrainie, mieszkający na stałe w USA (choć ostatnio podobno przeniósł się do Brazylii). A pomiędzy jednym a drugim podróżujący po Polsce, Węgrach, Austrii i Włoszech.\nTo on przyćmił na wielkim ekranie główną kreację Elijah Wood'a w "Everything is Illuminated" i sprawił, że grany przez niego zakochany w Ameryce, kaleczący angielski Alex, jest najbardziej wyrazistą postacią nie tylko w całym filmie, ale i w kinie ostatnich lat:\nNiewielu tak jako on rozkochało w sobie "królową" Madonnę. Eugene zrobił to na tyle intensywnie, że ponoć sama prosiła go o zagranie głównej roli w jej debiucie reżyserskim "Miłość i seks". Dobrze że się zgodził, bo chyba tylko on potrafił ocalić postać bełkoczącą kabalistyczne frazesy i uliczne slogany w egzotycznym akcencie od całkowitego niezrozumienia. A potem przyćmić swoją energią lekko fałszującą królową popu na wielkim koncercie Live Earth:\nBo Eugene Hutz, to przede wszystkim muzyk. DJ, gitarzysta, wokalista i twórca tekstów. Żaden inny DJ nie serwuje tak wybuchowej mieszanki muzyki cygańskiej, dubu, punka i elektroniki. Tylko on mógł wpaść na pomysł stworzenia kolektywu J.U.F. ("Jewish-Ukrainian Freundschaft") - wraz z izraelskim Balkan Beat Box. Ale przede skompletować z imigrantów z Europy Wschodniej, Izraela, Etiopii i Ekwadoru punkowo-cygański band, który z serca Nowego Jorku podbił świat.\n21 czerwca ten oryginalny muzyczny tabor wjedzie na scenę warszawskiej Stodoły (zamiast zapowiadanego wcześniej koncertu na świeżym powietrzu w Parku Sowińskiego) i zagra np. tak:\nJak zapewniają organizatorzy będzie to jedyny występ zespołu w Polsce podczas tegorocznych wakacji. Jeśli nie masz jeszcze biletu, a chcesz zobaczyć Gogol Bordello w akcji przekonaj nas! Napisz, które wcielenie lidera szalonych "gypsy punks" zrobiło na Tobie największe wrażenie i dlaczego. 10 najbardziej przekonujących odpowiedzi nagrodzimy biletami na wtorkowy koncert.\nFundatorem biletów jest:\nOdpowiedź wraz z uzasadnieniem i swoim adresem zamieszkania przyślij na mejla: kultura_news@agora.pl. Czekamy w piątek i sobotę do końca dnia!\nPartnerem Rock In Summer i innych festiwali jest Hortex, który na swoim profilu na FB ma do rozdania ponad 1000 biletów!>>\ndarcie mordy i popisywanie się a nie muzyka, heh\nTaki KULT trochę Kazik trochę Bregovic. Ludo-Punk Rock. To już było milion razy. I nie chciałbym, zeby mój sąsiad tego słuchał :)\nnie napisałabym tak. to poprawna forma?\nRekomendacja pani madonny mi wystarczy, by omijac z daleka........\nJak najbardziej poprawna.\nA właśnie, że źle, bo nie odmienia się "mejla" tylko "mejl". Bo to jest troszeczkę tak jakby powiedzieć "Proszę wysłać mi lista" zamiast "list" :)


Księgarnia Świętego Jacka ❯ Produkty ❯ Książki ❯ Duchowość ❯ Egzorcyzmy ❯ Wyznania egzorcysty\nStrona główna / Książki / Popularni autorzy / Wyznania egzorcysty\nŚwiatowy bestseller. 14 wydań w języku włoskim, przekłady w 12 językach. Ks. Gabriele Amorth – doktor prawa, kapłan Towarzystwa świętego Pawła, egzorcysta diecezji rzymskiej, przewodniczący Międzynarodowego Stowarzyszenia Egzorcystów. Jak się bronić przed złym duchem? Jakie są objawy obecności i działania szatana? Czy istnieją gusła, czary, uroki? Czy możemy się od nich uwolnić?\nAutor dzieli się długoletnim doświadczeniem egzorcysty. Zachęca do przeciwstawiania się działaniu szatana mocą Słowa Bożego, sakramentów i autentycznego życia chrześcijańskiego.\nilość Wyznania egzorcysty\nDuchowość, Egzorcyzmy, Książki, ks. Gabriel Amorth, Popularni autorzy


#PoKrakosku odc. 2 | Pojedynek niepokonanych | WATCH EKSTRAKLASA\n#PoKrakosku odc. 2 | Pojedynek niepokonanych\nW środę spotkają się dwie niepokonane jeszcze na wiosnę drużyny. Do Krakowa przyjeżdża podbudowana cennym zwycięstwem z Lechem Poznań kielecka Korona. Szykuje się mecz walki, w którym piękno futbolu zejdzie na drugi plan. Piłkarzom przyjdzie rozegrać mecz w wyjątkowo trudnych warunkach. Trwające od kilku dni mrozy spowodowały, że niektórzy głośno zaczęli mówić o przełożeniu kolejki. Ostatecznie ten pomysł nie spotkał się z akceptacją i o 18:00 przy Reymonta rozbrzmi pierwszy gwizdek sędziego.\nPostawa wiślaków w ubiegłą niedziele delikatnie mówiąc nie przyjęła się ze zrozumieniem większej części kibiców. Po bardzo słabym meczu, w którym zawiedli praktycznie wszyscy piłkarze czas uderzyć się w pierś i wyciągnąć wnioski. Marnym pocieszeniem jest fakt, że widzieliśmy w obecnym sezonie już gorsze mecze w wykonaniu piłkarzy Białej Gwiazdy. Wspomnijmy chociaż mecz z Lechem (zremisowany cudem 1-1) albo wrześniowe mecze w Kielcach. To był dramat w czystej postaci. Do dziś zastanawiam się, jakim cudem po tej masakrze Kiko Ramirez utrzymał postawę.\nTrener Carrillo odrobił lekcję. Jak zapewnił na konferencji prasowej „Spodziewam się intensywnego i trudnego meczu, bo gramy z drużyną, która prezentuje bardzo dobry poziom fizyczny, świetnie wygląda w pojedynkach. Jeśli traci piłkę, to od razu stara się ją odzyskać, doskakując do rywala. Z bardzo dobrej strony pokazują się także napastnicy Korony, na pochwałę zasługuje również druga linia. Tempo na pewno będzie wysokie, ale jesteśmy przygotowani, przeanalizowaliśmy mocne strony przeciwnika, lecz wzięliśmy także pod uwagę ich słabości. Żadna drużyna nie ma jedynie zalet. Jutro wyjdziemy na boisko z myślą o zwycięstwie”\nWydaje mi się, że dopiero po pierwszej połowie trener rzeczywiście zrozumie na czym polega twarda gra. Kto z obecnej kadry Wisły może podjąć walkę z piłkarzami Korony nastawionymi na taką grę? Na pewno Wasyl i Llonch. W takim meczu nie do przecenienia byłby udział Głowackiego niestety z powodu kontuzji na pewno nie zagra. Zabraknie też innego walczaka w drużynie. Uraz Patryka Małeckiego jest niewielki ale z powodu trudnych warunków atmosferycznych i bliskości kolejnego spotkania sztab trenerski postanowił nie ryzykować pogłębienia kontuzji. Kto wie czy nie zobaczymy w tym meczu powracającego po kontuzji Veleza?\nNajbardziej trzeba uważać na dwóch piłkarzy kielczan. Nika Kaczarawa i Goran Cvijanović udowodnili, że są bardzo groźni. Mocno przemeblowana linia defensywna Wisły musi być niezwykle czujna. Cieszy dobra dyspozycja w ostatnich meczach Buchalika ale o czyste konto może być bardzo trudno. Liczę, że uda się je zachować po raz ósmy w tym sezonie ale łatwo nie będzie. Ostatnie mecze nie były udane dla najlepszego strzelca Białej Gwiazdy. Carlitos co prawda strzelił bramkę na 1-0 w Gdańsku ale na „wiosnę” nie przekonuje. Złośliwi twierdzą, że ostatni udany drybling miał w ubiegłym roku. Dobrą formę prezentuje natomiast Imaz i w nim upatruję lidera w najbliższym meczu.\nDaniel: Przed meczem w Gliwicach chciałeś przesunąć Carlitosa na skrzydło. Niestety coraz częściej gra samolubnie, miesza się sam ze sobą? Co się z nim stało?\nMaciek: Też chciałbym to wiedzieć Stefan. Mitrović w jednym z wywiadów powiedział, że rozmawiał z Carlitosem o Chinach. Może uczy się Chińskiego tak intensywnie, że nie ma czasu myśleć o grze w piłkę? A już całkiem poważnie, to wydaje mi się, że nie zmieniło się nic w jego grze. Od początku czarował zwodami, mijał dwóch, trzech, nawet czterech obrońców rywali, a na końcu ładował bramkę. Wszystko co między słupki, a poprzeczkę, to w sieci. Wejście w ligę miał chyba aż za dobre, bo zespoły zaczęły ustawiać się pod niego i teraz jest podwajany i bardzo ciasno kryty. Dodajmy do tego obniżkę formy, albo najzwyczajniej brak szczęścia i efekt mamy jaki mamy, a ponieważ wszystkie oczy są skupione na niego, to każdy błąd jest uwypuklony i widoczny bardziej niż u reszty piłkarzy.\nDaniel: W Gliwicach był rzeczywiście mocno kryty. Mi się wydaje, że gubi go zbyt duża pewność siebie. Może myśli, że jest najlepszy w lidze i co nie zrobi to obrońcy z podziwem mu się rozstąpią? Mam nadzieję, że przytrafi mu się jutro rzut wolny i znajdzie drogę do siatki.\nDaniel: W internecie rozgorzała dyskusja – gramy w takich warunkach czy nie gramy? Czas oddzielić chłopców od mężczyzn?\nMaciek: Ja sam będąc jeszcze dzieckiem, uwielbiałem grać na śniegu, bo można było robić kilkumetrowe wślizgi i nożyce bez obawy o poobijanie tyłka o betonowe boisko. Niestety granie na osiedlu to nie to samo, co granie profesjonalne i tutaj nie warunki muszą być dużo lepsze. Tak samo jak w pokerze, można pograć ze znajomymi na stole w domu, ale turniej rozgrywasz już na specjalnym meblu i z dealerem. Moim zdaniem trzeba zmienić nie tylko strukturę ligi (zmniejszyć ligę, zrobić ją bardziej elitarną, zamiast ciągnąć słabiaków za uszy), ale i system rozgrywania. Nie ma sensu grać w zimie na kiepskich boiskach, kiedy można grać w lecie na zielonej trawce, a i śmiem stwierdzić, że przy wyższej frekwencji na stadionach, nawet pomimo wakacji.\nDaniel: Ok, ale czy Legia nie była w stanie przygotować dzisiaj odpowiednio murawy? Dali radę. Mi się wydaje, że w większości klubów ciągle górę bierze zaściankowe myślenie. Nie używajmy ogrzewania murawy bo szkoda prądu. Ok jest zimno ale gramy w XXI wieku. Jak idziesz do kasyna zagrać to masz wszystko na cycuś i krupier nie tłumaczy się, że karty są zniszczone bo przecież jeszcze się nie potargały więc można grać.\nDaniel: Emocje po ostatnim meczu zdążyły opaść? Jak według Maćka potoczy się spotkanie z Koroną?\nMaciek: Bardzo boję się meczu z Koroną z kilku powodów. Może zabrzmi to absurdalnie mając w pamięci poprzedni mecz, ale mamy piłkarzy bardziej technicznych niż Kielczanie i obecna aura bardziej im przeszkadza. Korona jedzie na ambicji, ryje ziemię korkami od pierwszej do ostatniej minuty i będzie to robić niezależnie od warunków pogodowych. Jeśli pogoda się nie zmieni, a z tego co wiem, to się nie zmieni, wyrokuję ciężkie i niestety przegrane spotkanie. Jedyna nadzieja w tym, że nigdy nie trafiam z wynikiem 🙂\nDaniel: Łatwo nie będzie ale urodzony optymizm podpowiada, że po ciężkim i wyrównanym meczu w szczęśliwych okolicznościach wygramy 2-1. Aczkolwiek wolałbym uniknąć nerwowej końcówki. Imaz I Boguski (kiedyś musi coś strzelić). Mój optymizm podzielają użytkownicy Twittera. W momencie gdy wysyłam ten tekst 56% wierzy w zwycięstwo, 24% obstawia remis a na porażkę nastawia się 20 %.\nJak będzie? Przekonamy się już dzisiaj o 18:00!\n#Pokrakosku to cykl felietonów przygotowanych przez kibiców Wisły Kraków. Zapowiedzi meczów Białej Gwiazdy oczami fanatyków. To się czyta!\nTagi#PoKrakoskuKorona KielceWisła Kraków


Wypadanie włosów po ciąży - ABC - Portal Kosmetologiczny\nWypadanie włosów po ciąży dotyka wielu kobiet. Na temat tego zjawiska krążą różne mity. W poniższym artykule prezentujemy zbiór najważniejszych i sprawdzonych informacji na temat wypadania włosów po ciąży i podpowiadamy, jak zadbać o skórę głowy w tym trudnym okresie.\nWypadanie włosów po ciąży ma przyczyny hormonalne\nWypadanie włosów po ciąży wiąże się z zachwianiem gospodarki hormonalnej organizmu. Nadmierne wypadanie włosów, czyli utrata ponad 100 włosów dziennie, spowodowane jest zmianami stężenia poszczególnych hormonów, o czym szerzej piszemy w poniższej tabeli.\nW ciąży kobiety często zauważają poprawę stanu włosów. Wynika to z dobroczynnego wpływu estrogenów na cebulki włosowe,\nNiestety, gwałtowny spadek poziomu estrogenów w organizmie po porodzie predysponuje do zwiększonego wypadania włosów i ogólnego pogorszenia się ich kondycji,\nPodwyższone stężenie prolaktyny we krwi może przyczyniać się do długotrwałego wypadania włosów po ciąży,\nW warunkach fizjologicznych, prolaktyna utrzymuje się na wysokim poziomie podczas laktacji,\nZ hiperprolaktynemią mogą borykać się także osoby stosujące leki przeciwdepresyjne lub zmagające się z chorobami neurodegeneracyjnymi.\nKOMPLEKSOWE DERMOKOSMETYKI NA WYPADANIE WŁOSÓW KUP TERAZ\nPonieważ wypadanie włosów w ciąży jest zjawiskiem rzadko obserwowanym, włosy, które nie wypadały stopniowo przez 9 miesięcy, tracimy „na raz” już po porodzie. To budzi u wielu kobiet niepokój, tymczasem to całkowicie normalne zjawisko – mówi Karolina Formela, kosmetolog\nWypadanie włosów po ciąży może trwać kilka miesięcy\nWypadanie włosów po ciąży rozpoczyna się zazwyczaj około 3 miesiące po porodzie. Czas utrzymywania się tej przypadłości waha się w zależności od osoby. Niekiedy mija nawet kilka miesięcy, zanim nowe włosy zaczynają odrastać.\nKiedy kobieta zauważa u siebie wypadanie włosów po ciąży, może zacząć działać, by przyspieszyć proces odnowy włosów. Na przykład może skorzystać ze sprawdzonych dermokosmetyków o naturalnym składzie – mówi Marcin Bielonko, członek zarządu Farmacia Verde\nNiestety, u niektórych kobiet wypadanie włosów po ciąży się przedłuża. Przyczyną trwania takiego stanu przez okres dłuższy niż 9 miesięcy jest zwykle karmienie piersią, które wiąże się z wysokim poziomem prolaktyny we krwi. Również długotrwały stres nasila produkcję tego hormonu i przyczynia się do utraty włosów.\nWypadanie włosów po ciąży zwykle jest przejściowym zjawiskiem. Nie musisz się jednak godzić na kilkumiesięczne zmagania z niesatysfakcjonującą fryzurą. Wypadaniu włosów po ciąży można przeciwdziałać, a kiedy już wystąpi, warto niwelować jego skutki. Sprawdzonym sposobem na poprawę stanu włosów jest odpowiednia dieta. Należy zadbać o wysoką podaż witamin i minerałów oraz zwiększyć ilość białka i aminokwasów siarkowych. Do menu warto wprowadzić warzywa, owoce, produkty zbożowe pełnoziarniste oraz mięso i jaja w odpowiednich ilościach.\nDodatkowo, by uzupełnić dietę, można pokusić się o suplementację witamin w tabletkach. Na rynku istnieje szeroki wybór preparatów wzmacniających włosy. Sięgajmy po te o jak najbogatszym składzie.\nKolejnym sposobem na wypadanie włosów po ciąży jest używanie skutecznych dermokosmetyków. Takie specyfiki powinny zawierać w swojej recepturze jak najwięcej substancji aktywnych pochodzenia naturalnego. Kobiety karmiące piersią powinny jednak zasięgnąć wcześniej porady specjalisty, zanim zdecydują się na stosowanie jakichkolwiek środków – dotyczy to zarówno suplementów na włosy, jak i kosmetyków.\nZobacz również jak zapobiec łysieniu\nDelpos – dermokosmetyki na wypadanie włosów po ciąży i nie tylko\nPo pierwszej ciąży włosy wypadały mi garściami. Nie wiedziałam co robić, zdecydowałam się nawet na drastyczne skrócenie włosów, bo wstydziłam się, że są tak przerzedzone. W drugiej ciąży byłam już mądrzejsza. Pod okiem specjalisty zaczęłam stosować dermokosmetyki Delpos i tym razem moje włosy nie doznały żadnego uszczerbku – pisze pani Maria z Sopotu\nDelpos to profesjonalne kosmetyki do pielęgnacji włosów: szampon, odżywka i płyn do skóry głowy. Zawarte w nich ekstrakty roślinne, naturalne oleje, olejki eteryczne i witaminy odżywiają i wzmacniają cebulki włosowe oraz pobudzają mikrokrążenie w obrębie skóry głowy. Dzięki temu przyczyniają się do zredukowania problemów z wypadaniem włosów i pobudzenia porostu nowych, mocnych włosów.\nNauczona doświadczeniem moich znajomych, stosuję odpowiednie dermokosmetyki i o wypadaniu włosów po ciąży nie ma mowy! Moje włosy nawet się wzmocniły i są ładniejsze niż przed ciążą – pisze pani Karolina z Zabrza\nDermokosmetyki Delpos działają zarówno stosowane profilaktycznie, jak również po zauważeniu pierwszych objawów utraty włosów.\nWypadanie włosów po ciąży powinien kontrolować specjalista\nMimo że wypadanie włosów po ciąży często przechodzi samoistnie, warto je zgłosić specjaliście, który zleci odpowiednie badania i zaproponuje indywidualnie dobrane metody walki z utratą włosów. Konsultacja z trychologiem da nam gwarancję bezpiecznego leczenia problemu. Jest to szczególnie istotne dla kobiet w okresie karmienia piersią, ponieważ nie wszystkie specyfiki mogą być bezpiecznie stosowane w tym momencie życia.\n1. Czym jest spowodowane wypadanie włosów po ciąży?\nWypadanie włosów po ciąży ma swoje przyczyny w wahaniach poziomów hormonów: estrogenów oraz prolaktyny. Z ich negatywnym wpływem na cebulki włosowe można sobie radzić poprzez wprowadzenie odpowiedniej diety, a także poprzez systematyczną aplikację sprawdzonych dermokosmetyków o naturalnym składzie (np. Delpos).\n2. Ile może trwać wypadanie włosów po ciąży?\nTo zjawisko może trwać od kilku tygodni do nawet 3-4 miesięcy. U niektórych kobiet ten stan przeciąga się nawet do ponad 9 miesięcy! Żeby przyspieszyć odnowę włosów i zapobiegać ich wypadaniu, warto zacząć stosować odpowiednie dermokosmetyki z bogatym, naturalnym składem.\n3. Kiedy można zauważyć wypadanie włosów po ciąży?\nWłosy zaczynają zwykle wypadać ok. 3 miesięcy po porodzie. Temu procesowi można przeciwdziałać chociażby poprzez codzienną aplikację odpowiednio dobranych dermokosmetyków z dużą zawartością naturalnych składników aktywnych.\n4. Jak można pokonać wypadanie włosów po ciąży?\nWypadanie włosów po ciąży można zniwelować poprzez świadome dbanie o swoje zdrowie i odpowiednią pielęgnację włosów oraz skóry głowy. Warto pomyśleć o zmianie diety na zdrowszą, o suplementacji witamin i minerałów, a także o wzmocnieniu włosów poprzez stosowanie naturalnych dermokosmetyków.\n5. Czy wypadanie włosów po ciąży powinnam zgłosić specjaliście?\nTak. Wypadanie włosów po ciąży można zmniejszyć domowymi sposobami, zawsze jednak warto zasięgnąć porady specjalisty. Pomoże on dobrać odpowiednie naturalne dermokosmetyki, a także upewni się, że są to preparaty, które będą bezpieczne w okresie karmienia piersią.\n3. Sobstyl M., Tkaczuk-Włach J., & Jakiel G: Diagnostyka hormonalna łysienia kobiet. Przegląd Menopauzalny, 14(1), 52, 2010\n4. Kanlayavattanakul, M. Hair loss and herbs for treatment. J. Cosmet. Dermatol. 12, 210–222, 2013\nzabiegi na cellulit masaż bańką chińską na cellulit redukcja cellulitu krem powiększający do biustu skuteczne zabiegi na cellulit zabiegi kosmetyczne na cellulit dieta przeciw cellulitowi dieta na cellulit dieta na cellulit na udach masaż na cellulit usuwanie cellulitu endermologia zabiegi zwalczające cellulit cellulit dieta zabieg na cellulit masaże na cellulit zapalenie tkanki łącznej leczenie dieta na cellulit jadłospis picie wody a cellulit jaka dieta na cellulit