Camini, Frontera, wózek wielofunkcyjny, ciemno zielony - smyk.com\nCamini, frontera, wózek wielofunkcyjny, ciemno zielony\nWózek 2w1 - Frontera\nCo to znaczy “Idealny wózek”? Jak wygląda? Jak się sprawuje? Czego oczekuje Mama? Czego Tata? Jak sprawić, by dziecko czuło się absolutnie bezpiecznie i przytulnie? Frontera to odpowiedź na te pytania. Powstała tam, gdzie przecinają się granice najlepszych idei.\nWózek został zaprojektowany i wyprodukowany w Polsce.\nW projektowaniu Frontery aktywnie uczestniczyli rodzice. Dzięki ich cennemu doświadczeniu powstał wózek wielofunkcyjny, który posłuży Tobie i Twojej rodzinie przez wiele lat.\nFrontera tworzona jest przez doświadczonych specjalistów, którzy rozumieją potrzeby rodziców. Każdy egzemplarz jest przez nich przygotowywany z dbałością o potrzeby Twojej rodziny. Produkty Camini są projektowane i produkowane wyłącznie w Polsce.\nFronterę intuicyjnie dostosujesz do potrzeb Twojego dziecka i Twoich. W w prosty sposób możesz m.in.: zmienić ustawienie oparcia i podnóżka, przedłużyć daszek, zmienić funkcję (gondola/spacerówka), przygotować wózek do transportu.\nZapytaliśmy rodziców jak powinien wyglądać ich wymarzony wózek, prześledziliśmy najnowsze trendy i dopracowaliśmy najdrobniejsze detale. Wszystko po to byś na każdym spacerze czuła się jak na paryskim wybiegu.\nPełen komfort w każdym terenie\nMaluszek słodko ułoży się w przestronnym wnętrzu gondoli lub wygodnie rozparty będzie podziwiał świat ze spacerówki. Drgania tłumią amortyzatory o regulowanej czułości. Co równie ważne koła mają grube gumowe opony, a ich wypełnienie stanowi specjalny żel są bezobsługowe, nie musisz wozić ze sobą pompki, dętki lub łatek.\nElegancka torba na akcesoria pomoże Ci dobrze przygotować się do spaceru. Pojemny, zamykany kosz na zakupy i inne potrzebne przedmioty ułatwi ich wygodne przewożenie. Odblask poprawi bezpieczeństwo wieczornych zakupów.\nPieczołowicie wybrane materiały\nWysokiej jakości materiały są esencją bezpieczeństwa. To one gwarantują: niezawodność i wytrzymałość, których Ty i Dziecko oczekujecie.\nZgodność z normami bezpieczeństwa\nFrontera jest produkowana zgodnie ze wszystkimi wymaganymi normami bezpieczeństwa i naszym własnym surowym systemem kontroli jakości.


Strona 1548 z 1651 Pierwszy ... 548 1048 1448 1498 1538 1546 1547 1548 1549 1550 1558 1598 1648 ... Ostatni\nManiu jestem, od piątku był wnusio a że miesiąc nie widzieliśmy się musiał wszystko opowiedzieć i to on uczył zdjęcia pokazywać ale coś się zepsuło i znów nici z tego.W piątek byłam w Biedronce,odstępu nikt nie trzyma w sklepie dość dużo ludzi następnym razem wybiorę się na zakupy do delikatesów ale dużo mniejszy wybór towarów ,trudno.Chciałam wstawić kwiatuszki jakie dostałam na urodziny a tak będe oglądać wasze piękne roślinki .Anulka domek niczego sobie.U nas też danych też nie chcą udostępnić ,ciekawa jestem jak to dalej się potoczy.\nOj, oj, oj… Znieczulałam się wczoraj bo podobno w czasie snu za mocno zaciskam szczeki i wszystkie zęby mnie bola. Byłam u dentysty i tak mi powiedział. Wczoraj dość mocno mnie bolały wiec się znieczuliłam. Chyba troszkę za mocno i jak się uda to dziś spacerku nie będzie.\nBonusia ślicznie w Twoim lesie nad jeziorem. Szkoda ze tu takie male fotki wkleiłaś.\nNo Aaatka, popraw się! Możesz trzy razy dziennie pisać a nie raz na trzy dni :mdr:.\nDomek duży, fakt ale ja lubie duże domy. Kasiory nie mam tylko tak sobie patrze co ewentualnie bym mogła kupić jak sprzedam obecny dom. Nie mam żadnych długów, emerytura mi wystarcza bo co stara baba potrzebuje? Ciochów mam dużo, kupowanie nowych straciło sens bo gdzie w nich pójdę? Z Misha na spacer?\nJa nie lubie psich obroży. Wole comiesięczną tabletkę. Ale nie firmy BRAVECTO! Podobno poprawili skład ale mojego zaufania NIGDY nie zdobędą. Misha ma te\nDziewczyna w pieskowym sklepie mi poleciła bo to daje swojemu. Zaufałam jej.\nMania tez myślę ze teraz, nawet jak zniosą zakazy to większość ludzi będzie trzymać dystans, będą myć ręce bo chyba jednak ta niepewność dobrze się w nas zadomowiła.\nJa bym nie zgłosiła ze cos zbiłam. Sklepy dobrze wiedza ze cos takiego stać się może. Dobrze ze tu nie ma musu zakładania rękawiczek na zakupach. Kto chce to proszę bardzo ale nie ma musu. Na rękawiczkach tak samo można przenosić bakterie. Narzeczona powinna nam tu wykład zrobić ale się schowała. Pewnie razem z Alba po cichu się odchudzają :p. (ooo Alba już się odnalazła)\nKnajpy pozamykane! Jedynie można kupić na wynos. Posiedzieć nie wolno ale jakiem staruszka mogę tuptu tuptu jeśli pozwolą. W stanie Queensland zluzowali trochę i mogą jeździć do 50 km od domu. To dla mnie i tak za mało..\nOpty nie lubie schodów ale ten dom zewnętrznie strasznie mi się podoba. Zresztą Hania powiedziała ze zamieszka w dolnej sypialni :mdr:. A jak ja już wlezę na góre to bym była na jednym poziomie który jest taki sam jak podwórko wiec nawet Misha by nie musiała latać po schodach. Poza tym pomieszkałabym tam tak długo jak jeszcze mogłabym po tych schodach włazić a później znowu bym sprzedała i poszła do wioski emerytów.. Poza tym ja co chwile w innej chałupie się zako****e wiec weźmiemy na wstrzymanie do momentu jak już w końcu sprzedam swoja!\nAlba urodzinki miałaś? Sto lat! Jak podasz dzień to na drugi rok zacelebrujemy z Tobą!\nAnoolka fajny ten domek ale też powiem,że duży..mój jest za duży a mniejszy...i powiem Ci,że z tym odkurzaczem dobrze,że na zmiany z Z biegamy..bo szybko by nas to znudziło kręcenie się z nim w kółko.\nDla Reksia Z kupił jakiś proszek na sierść to też źle jak wyjdzie na dwór to przecież wiatr zaraz to z niego zdmuchnie.\nWiesz Anoolka z ogródkiem to ja byłam tak umówiona z tą koleżanka z dzieciństwa.co jest w zarządzie,że w sobotę pójdę z ogródka wziąć co zechce a dziś miałam zdać klucze.\nSama mi mówiła,że jest chętna osoba na ten ogródek i to była nawet moja znajoma..ucieszyłam się bo wiedziałam,że zadba o niego.\nAle jak pojechałam w sobotę to się okazało,że działkę bierze dziewczyna, która miała działkę obok i chce sobie powiększyć.Nawet kluczy nie potrzebowała bo miała swoje ale dałam jej te mamy bo i do altanki będzie miała.\nUważam,że nic Ją nie powinno obchodzić co wykopuje bo powinna dostać we władanie w poniedziałek.\nMasz rację,że tam gdzie byłam jest przepięknie..znałam od dawna to miejsce a chciałam teraz pokazać Z.\nLudzi było dużo bo ciężko było zaparkować auto ale tak się po lesie rozeszli,że nie było tak tego widać i można było z dala się omijać.\nAatko dobrze na mnie trafiłaś na FB.. dobrą miałaś dedukcję!\nAlba urodzinowe sto lat Ci życzę, dużo zdrówka i spełnienia marzeń!\nAlba sto lat sto lat niech żyje żyje nam :love::love::love::love::love:\nJa dzis byłąm w lidlu w emeryckich godzinach to kilka babc łaziło , pustki totalne , załatwione szybko i sprawnie zakupy .\nOptuj no i jak sie wyrobiłas z robotkami ogrodowymi bo ja jeno zabezpieczyłam czesc host przed wydeptaniem przez tuptaka no i latała maszyna do podlewania .No ale ciepełko juz letnie sie robi a ta szmata coraz bardziej mnie wnerwia .\nBonusia mnie zaciekawiło ze to tak przekazywany ogrodek z rąk do rąk a zadnego odstepnego nie daje nabywca w koncu jest tam troche kasy włozone,to co tu wiem to te kilka tysiecy zawsze to kosztuje .\nAnoola ja wiem ze w sklepach maja to wliczone w koszta ale moja natura taka durnowata ,No to choc na wynos bys se wziełą i tak tuptu tuptu podreptała troche a to u was zakazy siadania , jak nie urok to sraczka .Yoanka napewno pochwali rękawiczki .\nNO ten dystans miedzy ludzmi to jedno a na dodatek wiekszosc pobozniejsza od papieza i na wszystkim sie zna .\nManiu - wyrobiłam się, ale jak nigdy, bardzo mnie wszystko męczyło. Nie wiem, czy to wina pogody, ale musiałam odpoczywać, bo mi się w głowie kręciło. Dlatego po południu już na huśtawce przesiedziałam, potem z lasu kilka brzozowych badylków przyniosłam na obramowania szyszek.\nKartofle posadzone, część dalii też. Mam nadzieję, że do zimnych ogrodników z ziemi nie wylezą i nie przepadną. Bo z kocem nad nimi stać nie będę...\nBonusiu, nie wiem jakie są zasady przekazywania działek, ale też uważam, że rośliny przeze mnie zakupione - należą do mnie, więc mogę sobie z nimi zrobić co zechcę. Wykopać i zabrać, przekazać komuś...\nSzkoda, że wcześniej nie zaczęłaś zabierać, jak jeszcze mama była właścicielką. Obyłoby się bez nerwów.\nAnulko - byłaś u dentysty ? Myślałam, że te "przybytki" też pozamykane. Trzeba się umawiać telefonicznie ?\nDla Alby - STO LAT !!! W zdrówku !\nPróbuję ze wszech miar..z każdej strony...zrobić wierszy obraz i nie wychodzi...ciut większy nie wchodzi tylko takie..nie wiem dlaczego tak się dzieje.\nTo zdjęcie to malutka cześć schodów ..wejście na górę wokół wczorajszego jeziora...muszę Wam powiedzieć,że mocno się zasapałam..ale wlazłam ...\nDziękuję za życzenia a zdrówka nigdy za dużo bo jakiś katar się przyplątał ale od dziś piję kit pszczeli to pewnie będzie dobrze.\nBonusiu szczawiki wysłane,mam nadzieję,że szybko dojda i nie spleśnieją ,bo były trochę mokre ponieważ wyciągałam je ze skrzynki którą już podlewałam.Cebulki tych roślinek można dzielić ,bo składają sie z członów.Jak już wspomniałam nie są mrozoodporne.\nManiu datury to jest prawie wspomnienie mam jeszcze 4 nie za duże donice ,które już wystawiłam,ale wszystkie duże już oddałam i dostałam za nie aż butelkę wina.https://www.youtube.com/watch?v=ke1Lk0UJ3AM\na to moje datury z przed lat i to wcale nie z okresu ich największej świetności.


OtokoClub - Media mainstreamowe odkrywają świat bez polityków\nTo mój głos o dostępie mediów bezpośrednio do polityków. Bo gdy wczoraj widziałem lamenty w telewizji, że dziennikarze będą odcięci od polityków w sejmie, pomyślałem „kto zyska, kto straci, jeśli niektórych gąb nie będziemy oglądać”.\nPomyślałem wczoraj, a tu masz, już dziś Jarosław Kurski (nie mylić z prezesem telewizji publicznej Jackiem Kurskim) pisze, jak to Wyborcza „przyłącza się do protestu mediów, który będzie polegać na zaniechaniu obsługi informacyjnej i publicystycznej dzisiejszych prac Sejmu”.\nPowiem szczerze, że nie znajduję nadto współczucia dla tych redakcji, które żyją z całego tego szumu medialnego i siłowym wpychaniu mikrofonów politykom w zęby. Gdyby ten „protest mediów” potrwał konsekwentnie długo, w co nie wierzę, to w rzeczywistości straciliby politycy, nie obywatele. Bo rozsądne społeczeństwo już dziś nie kupuje tej waty. Za to politycy bez mediów istnieć nie mogą. Ludzie bez polityków, przez czas jakiś, chętnie odpoczną.\nGłówne media jednak współżyją z politykami, niczym porosty w symbiozie, i jedni bez drugich nie przeżyją. Nie ma co się oszukiwać, istnieje nierozerwalna, uzależniająca więź polityków i mediów. Tu nie będzie długiego okresu „protestu mediów”, bo jak mogłyby bakterie żyć bez swojego grzyba poza porostem.\nNa marginesie, to proszę zważyć sytuację małych mediów i portali internetowych poza głównym nurtem, do których przecież zalicza się też OtokoClub, które nie znają świata polityków lub rzadko ocierają się o dużą politykę, a też walczą o uwagę Czytelników i Słuchaczy.\nKto ma trudniejsze życie? Tymczasowo protestujące media mainstreamowe, czy niezależne media codziennie walczące o przetrwanie?\nPrawica razem... właśnie tym... Czytaj więcej\n27.02.2017 @ 07.11\nBardzo trafna diagnoza i ocena. Przewaga Otokoclub na Wyborczą jest taka, że w wyborczej nikt inteligentny nie będzie szukał wiarygodnych informacji. Natomiast problem jest w tym, że rozgarnięci ludzie są w zdecydowanej mniejszości.\n09.01.2017 @ 10.02\nA i owszem - trudno już odróżnić media mainstreamowe od tzw. "niepokornych", cokolwiek by to znaczyło i jakkolwiek ustawilibyśmy kompas polityczny. Niestety, w dobie gdy dziennikarze nie poprzestają na informowaniu o rzeczywistości, lecz usiłują ją tworzyć, a do tego są nieustannie poddawani presji reklamodawców, newsy spod czapy i transmisje z politycznych awantur stały się ponurą codziennością tych, którzy nie poprzestając na obrazkach i emocjach, próbują uzyskać tylko (a może aż?) rzetelną informację. Dostają półprawdę, postprawdę i to, co ks. Tischner nazwać gówno prawdą. Na szczęście to nieliczna garstka: większość Polaków w ogóle nie czyta niczego poza podpisami na obrazkach. Więcej...\nCzy ucieszyłaby Cię zmowa medialna na niepokazywanie polityków w telewizji?\nTak, bardzo 100%\nNie, niemądry pomysł 0%


Zdrowy tryb życia wpływa na przebieg COVID-19. Ekspert tłumaczy\nZdrowy styl życia ma duże znaczenie dla przebiegu COVID i szybkości regeneracji u pacjentów, którzy przebyli infekcję – uważa dr Michał Chudzik z I Kliniki Kardiologii Uniwersytetu Medycznego w Łodzi, który prowadzi badania ozdrowieńców pod kątem odległych powikłań COVID-19\n„Przyjmujemy, że jeśli od początku choroby minęły 4 tygodnie i pacjent wciąż zgłasza objawy, trzeba uznać, że są to tzw. późne następstwa COVID-19. W grupie ozdrowieńców, którzy doznali choroby o lekkim przebiegu i przechorowali ją w warunkach domowych, takie dolegliwości zgłasza ok. 10 proc.” – podkreślił dr Chudzik.\nTagi COVID-19odpornośćtryb życia


" /> Dyskusje ogólne :: Szkoda czasu na przekonywanie tych, którzy życzą wam źle\nSzkoda czasu na przekonywanie tych, którzy życzą wam źle\nWysłany: Nie Maj 13, 2012 8:06 pm Temat postu: Szkoda czasu na przekonywanie tych, którzy życzą wam źle\nKażdy, kto uważa, że niepotrzebnie tracimy czas na dyskutowanie, czytanie, czy słuchanie tych, których celem strategicznym (niezbyt głęboko ukrywanym) jest zniszczenie nas utwierdzi się w tym dodatkowo po przeczytaniu tekstu pt. "Szkoda czasu na przekonywanie tych, którzy życzą wam jak najgorzej. Ojczyzna w potrzebie! Czyńcie swoją powinność", autorstwa Artura Bazaka zamieszczonego na wPolityce.pl.\nKongres "Polska-Wielki Projekt" wychodzi ze słusznego założenia, że odrodzenie polskości musi się dokonać przez rekonstytucję polskiej tradycji I oraz II Rzeczypospolitej. Odpowiedzi na wyzwania rozwojowe naszego państwa dotyczą w najgłębszym sensie życiodajnych źródeł naszej tożsamości, ukrytych w myśli i dziełach naszych antenatów.\nPrzy czym trzeba sobie zdawać sprawę z tego, że żyjemy w świecie ukształtowanym, czy raczej zdewastowanym przez dwa totalitaryzmy i ich współczesne mutacje, w cieniu serii tragedii, których kulminacją była katastrofa smoleńska. Dlatego nasze postulaty i programy muszą to uwzględniać.\nNie da się w prosty sposób przełożyć myśli dawnych elit patriotycznych na nasze warunki, ale niewątpliwie można z nich czerpać inspirację i pomysły. A przede wszystkim, trzeba je umiejętnie ożywiać, aby tworzyć warunki do coraz szerszego zainteresowania i identyfikacji z naszym podstawowym kodem narodowym, który pozwalał przetrwać Polsce w najgorszych czasach.\nTo powiedziawszy, chciałbym zaapelować do tych najwybitniejszych przedstawicieli młodego pokolenia konserwatywnej inteligencji, którzy dyskutowali na Kongresie "Polska-Wielki Projekt", aby konsekwentnie czynili to, co głoszą.\nNie widzę najmniejszego sensu ani potrzeby odwoływania się (nawet krytycznego) do intelektualnego zaplecza środowiska, które dostarczyło ideologicznej podbudowy do wystąpień hołoty z Krakowskiego Przedmieścia, plującej na starsze osoby, szydzące z najdroższych naszemu sercu symboli i stanowiące naturalny elektorat Ruchu Poparcia Putina (copyright: prof. Andrzej Nowak).\nJestem prawie pewien, że na spotkaniach w tym środowisku nikt nie polemizuje z konserwatywnym mesjanizmem. Jedyne, co was łączy, panowie to wspólni nauczyciele - jak śp. Tomasz Merta - i nic więcej. Tu nie ma miejsca na dyskusję i próby, zresztą karkołomne, znalezienia w myślach Agambenów i innych Źiżków konserwatywnego przesłania. To jak grzebanie, za przeproszeniem, w gównie w poszukiwaniu perły. Której zresztą tam nie ma.\nTradycja polskiej myśli konserwatywnej odtwarzana m.in. przez Ośrodek Myśli Politycznej jest przebogatym rezerwuarem, który należy "tłumaczyć" na współczesny język i nasze dylematy. Tych, którzy się tym zajmują jest niewielu, dlatego tym bardziej szkoda czasu i waszych wybitnych zdolności intelektualnych na zajmowanie się trzeciorzędnymi myślicielami, którzy nic nowego nam o Polsce powiedzieć nie mogą. Co najwyżej mogą tylko dostarczyć niezwykle złożonych pojęć, które nadają nimb powagi, ale w gruncie rzeczy są groteskowe i więcej zaciemniają niż wyjaśniają.\nProf. Andrzej Nowak na Kongresie oraz Jarosław Marek Rymkiewicz w swojej trylogii "Wieszanie"- "Kinderszenen" - "Samuel Zborowski" dali wam przykład, jak to robić należy.\nRoboty intelektualnej po naszej stronie jest zbyt wiele, żeby marnować czas na próby dyskusji z tymi, którzy chcą zniszczyć to wszystko, co dla nas najdroższe. Oni się zbroją w idee i zakładają kluby po całej Polsce, żeby otumaniać kolejne roczniki młodych inteligentów, a wy ciągle nie możecie wyzbyć się maniery przywoływania ich dorobku i usilnego zapraszania do wspólnych debat (które to zresztą zaproszenia oni olewają, pokazując gdzie wasze miejsce). Mówiąc klasykiem: jebał ich pies.\nTen błąd taktyczny doprowadził "katolików otwartych" do wyznaczania ich agendy przez lewackie środowiska i do cenzurowania dyskusji na temat prawd dla katolika oczywistych. Wyciągnijcie z ich doświadczenia naukę. Upadek miesięcznika "Znak" to przestroga dla tych, którzy czują się w obowiązku otwierać na środowiska, które mają gdzieś wymianę myśli, pragną tylko absolutnego podboju i unicestwienia drugiej strony.\nDo niedawna hasło ożywienia najlepszych polskich tradycji myślowych nie wychodziło poza ramy postulatu. Od niedawna uczniowie i uważni czytelnicy takich myślicieli, jak śp. Tomasz Merta, prof. Ryszard Legutko, prof. Andrzej Nowak, prof. Bogdan Szlachta, prof. Przemysław Żurawski vel Grajewski, prof. Zdzisław Krasnodębski czy Dariusz Gawin, żeby wymienić tylko niektórych, zaczęli faktycznie ten postulat realizować.\nPodobnie nie widzę żadnego celu w zapraszaniu takich osób jak Sebastian Duda, który wspólnie z szefem think tanku Platformy Obywatelskiej Jarosławem Makowskim napisał 10 maja 2010 r. artykuł żywcem zaczerpniętym z myśli Tomasza Turowskiego. Na dowód przytoczę tylko dwa fragmenty:\nWarto chyba jednak postawić sobie właśnie teraz i inne, może bardziej konkretne pytania. Jaką traumę przeżyć jeszcze musielibyśmy, by pojednanie polsko-rosyjskie stało się naszym udziałem za życia obecnych pokoleń? Czy po pełnych współczucia reakcjach tak licznych Rosjan na narodową tragedię Polaków ciągle mamy prawo domagać się od nich nieustannego okazywania skruchy? Czy nie byłoby to z naszej strony raczej przejawem pychy niż autentycznym poszukiwaniem sprawiedliwości? I w końcu, jeśli nie my zdobędziemy się na te profetyczne gesty, to kto uczyni to za nas? I jeśli nie teraz, to kiedy?\nTrzeba sobie dziś jasno powiedzieć: pojednanie jest możliwe i trzeba czynić wszystko, by stało się faktem. Należy też zdać sobie sprawę z tego, iż droga do pojednania z pewnością nie wiedzie przez politykę. Już pojawiają się fałszywe tony, które w empatycznych reakcjach Rosjan – a prominentnych rosyjskich polityków w szczególności – dostrzegają jedynie cynizm i wyrachowanie. [/b]Ten brak ufności w dobre intencje drugiej strony sprawia, iż podejrzliwość zatruwa samą możliwość pojednania. Dlatego tak wielką rolę do odegrania ma tu polski Kościół, w szczególności zaś jego hierarchowie. Nie wystarczy jednak już tylko powtórzyć słów wypowiedzianych do kogo innego i w innym kontekście w przeszłości. Za skierowanym do Rosjan zdaniem „przebaczamy i prosimy o przebaczenie” iść powinien gest o wielkim znaczeniu symbolicznym.[/b]\nEpiskopat Polski w tych okolicznościach powinien umieć zdobyć się na gest prawdziwie profetyczny. Czy takim gestem nie byłoby zaproszenie samego patriarchy Moskwy i prawosławnych rosyjskich biskupów na tegoroczne obchody Święta Matki Boskiej Częstochowskiej na Jasną Górę? Czy 26 sierpnia nie dalibyśmy w ten sposób całemu światu widomego znaku polsko-rosyjskiego pojednania? Czy przez ten gest polscy i rosyjscy wyznawcy Jezusa Chrystusa nie pokazaliby, iż chrześcijaństwo nie jest tylko „drewnianym żelazem”, lecz, gdy wspólnie zwracamy się w stronę największych dla nas świętości, rzeczywiście „zło dobrem zwyciężamy”?\nAby tak się jednak stało, obok katolickiej eucharystii nie może być w Częstochowie celebrowane tylko wspólne ekumeniczne nabożeństwo. Biskupi Cerkwi prawosławnej powinni mieć też możność odprawienia liturgii św. Jana Chryzostoma przed jasnogórskim ołtarzem. Skala tego wydarzenia wykroczyłaby wtedy daleko poza obszar polsko-rosyjskich relacji. Ba, mogłaby stać się nowym, wielkim impulsem dla od lat przeżywającego kryzys katolicko-prawosławnego dialogu ekumenicznego.\nJeśli jednak my – polscy i rosyjscy chrześcijanie – nie zdobędziemy się na odwagę, by zmierzyć się z zadaniem, jakie dziś wyznaczyła nam Historia, Ty Boże na niebie zapomnij o nas.\nSebastian Duda i Jarosław Makowski, Rzeczpospolita, 5 maja 2010\n(...) komentując tę tragedię [smoleńską -przyp. red.], powiedziałbym, że ona jest elementem narodzenia się nowego poziomu obywatelskiej samoświadomości Polaków, ale też – jestem absolutnie tego pewien - nowym etapem stosunków pomiędzy Polską i Rosją. Dlaczego? I Rosja, i Polska należą - myślę, że z tą opinią zgodziłby się zmarły tragicznie prezydent – są przedstawicielami tej samej ogromnej judeo-chrześcijańskiej tradycji, a wielkie rzeczy w tej tradycji zawsze rodziły się we krwi. I jestem pewien, że z tej krwi wyrośnie to, na co my wszyscy czekamy – wyrosną nowe, dobre stosunki pomiędzy Polską i Rosją. (...)\nMyślę, że dla każdego państwa, czy znajduje się ono w kontekście jakichś bardziej szerokich politycznych tworów, jak na przykład Unia Europejska, ale dla każdego państwa, i w danym przypadku dla Polski (dla Rosji również) ważny jest cel. Ważny jest cel nie życie z dnia na dzień, nie w odniesieniu do rzeczywistości, jak mówią Włosi, terra, terra – ziemia, ziemia, ale coś bardziej transcendentnego. I teraz, myślę, że u większości polskiej elity – i nie tylko elity, nawet to szerzej – jest takie realne przeczucie wielkich wyzwań cywilizacyjnych, które czekają Polskę i Rosję, niezależnie od tego jak byśmy się nie traktowali nawzajem. I naprawiać te stosunki, oprócz dwustronnego sensu, trzeba dla tego, abyśmy mogli razem decydować, jak przeciwstawiać się tym cywilizacyjnym wyzwaniom. Na przykład świetnie to wyczuwa cerkiew i patriarcha Kiriłł, taka wybitna osobowość. Ale i w Polsce są politycy i działacze innych organizacji, cerkiewnych również, którzy to świetnie dostrzegają, że trzeba nam się zjednoczyć w tym sensie, żeby przeciwstawiać się wyzwaniom cywilizacyjnym – geopolitycznym, ekonomicznym, demograficznym, socjalnym itd.\nTomasz Turowski, wywiad udzielony rosyjskiej stacji radiowej Finam.fm, 12 kwietnia 2010 r.\nTe bliźniacze wypowiedzi nie są przypadkiem. To element większej całości, którą określiłem kiedyś "operacją pojednanie". To bardzo niebezpieczne zjawisko, które na poziomie politycznym ujawnia się w formie szantażu wobec tych, którzy domagali się prawdy o katastrofie.\nPremier Donald Tusk jednał się z premierem Władimirem Putinem. Prezydent Bronisław Komorowski przyjmował prezydenta Dmitrija Miedwiediewa z otwartymi rękami. Minister Radosław Sikorski grzecznie słuchał tego, co ma mu do przekazania Siergiej Ławrow.\nW operacji "pojednanie" prym wiodła niezawodna "Gazeta Wyborcza" i jej dziennikarze, z których na szczególne wyróżnienie zasługuje Marcin Wojciechowski, dziękujący rosyjskim władzom tuż po katastrofie w Smoleńsku. "Gazeta" patronuje wszelkim inicjatywom mającym na celu ocieplenie wzajemnych relacji polsko-rosyjskich. Przypomnę tylko gazetową akcję znicz - czyli zachętę do palenia lampek na grobach radzieckich żołnierzy 9 maja - nad którą patronat roztoczył reżyser Andrzej Wajda.\nPojednanie i zbliżenie przebiega również w świecie nauki i kultury. Z polskiej strony zaangażowane są Ministerstwo Kultury, rozmaite instytucje i wiele uczelni, w tym jedna ze szkół gastronomicznych z Poznania, z którą związany jest Tomasz Turowski. Pan Aleksiej Miller z Gazpromu funduje polskim zdolnym studentom stypendia na największym polskim uniwersytecie. Pracuje polsko-rosyjska komisja ds. trudnych. Praca wre.\nA nad wszystkim unosi się duch dawnego Towarzystwo Przyjaźni Polsko-Radzieckiej, które zmieniło nazwę na Stowarzyszenie Polska-Rosja, ale to była jedyna zmiana, jaka zaszła w tym zacnym gronie.\nAle najniebezpieczniejszą formą "operacji pojednanie" po dwóch latach bezprecedensowej intensyfikacji dialogu polsko-radzieckiego, pardon..rosyjskiego, jest duchowe imprimatur samozwańczych "ekumenistów", odwracających znaczenie podstawowych pojęć.\nCzyż to nie genialne posunięcie? Zjednoczenie wspólnych wysiłków polskiego Kościoła i rosyjskiej Cerkwi prawosławnej przeciwko wyzwaniom cywilizacyjnym. To byłoby ukoronowanie wysiłków eks-jezuity Tomasza Turowskiego, który dwa dni po śmierci prezydenta Lecha Kaczyńskiego mówił swoim rosyjskim kolegom:\nZ tej krwi wyrośnie to, na co my wszyscy czekamy – wyrosną nowe, dobre stosunki pomiędzy Polską i Rosją.\nCzasami naprawdę z niektórymi nie warto rozmawiać, zwłaszcza jeśli odgrywają role ruskich pudeł rezonansowych. Rozmowa z ks. Piotrem Skargą, o. Stanisławem Konarskim i prezbiterem Hugonem Kołłątajem przyniesie o wiele więcej pożytku. Szkoda czasu panowie na przekonywanie tych, którzy życzą wam jak najgorzej. Ojczyzna w potrzebie! Czyńcie swoją powinność.


Dzisiaj gości: 85\n– Jest piękny... – szepnął student.\nOczy miał utkwione w drewnianej, piętrowej konstrukcji wznoszącej się na zalanej mrokiem polanie. Tuż za nią połyskiwał srebrny, nienaturalnie wielki księżyc w towarzystwie gwiazd, jakby chciał połknąć budynek. Uważny obserwator zauważyłby również przyczajoną sylwetkę za jednym z okien, ale poza tym obraz nic więcej nie przedstawiał. Cały jego urok tkwił w potyczce toczącej się między bladą księżycową poświatą a cieniami pełznącymi od strony łąki.\n– Aż mam dreszcze – dopowiedział.\n– Pamiętam, kiedy go malowałem – odparł siedzący w fotelu ślepiec. – Jedna z najciekawszych nocy w moim życiu.\nStudent spojrzał na nauczyciela łapczywym wzrokiem. Serce zabiło mu szybciej, zaczął odruchowo pocierać palce rąk z podniecenia.\n– Chciałbym usłyszeć o nim coś więcej – rzekł, czując, jak to pragnienie pali go w trzewia.\n– Ha! – wykrzyknął starzec. – Każdy by chciał. Takie opowieści piechotą nie chodzą.\n– Błagam, o żaden więcej pytać nie będę – nalegał żałośnie młodzieniec.\nMalarz wybuchnął śmiechem, który odbił się echem od każdego z jego\ndzieł, a w skromnie umeblowanym pokoju znajdowało się ich dość sporo. Pokrywały wszystkie cztery ściany, cechując się przy tym przeróżnymi wielkościami. W całości przypominały mozaikę, która osaczała każdego, kto wszedł do pomieszczenia. By uchwycić ich moc, trzeba było jednak przydzielić wyłącznie jednemu prawo głosu, koncentrując się wyłącznie na nim. Wtedy to płótno zaczynało nieskrępowanie przemawiać do odbiorcy, pokazując mu całe swoje piękno.\n– Będziesz pytał o każdy po kolei – oświadczył nauczyciel.\n– Nawet jeśli, czy coś w tym złego? – oburzył się uczeń.\n– Nie pozwalasz mi zdechnąć – rzucił oschle jego mentor. – Za każdym razem, gdy myślę, że już czas na mnie i że to kostucha stoi u moich drzwi, zjawiasz się ty i męczysz, męczysz pytaniami!\nStudent, słysząc o śmierci, zadrżał, ale już po chwili się opanował.\n– Nie ma mowy o umieraniu. Przynajmniej dopóki te obrazy nie zostaną przekazane we właściwe ręce – wygłosił stanowczo.\n– Zgniją ze mną w grobie – odrzekł artysta z cynicznym uśmiechem na twarzy. – To był błąd, że cię tu w ogóle wpuściłem.\n– Błąd czy\nnie, postanowione. Jeśli będzie trzeba, wykradnę.\n– Gdybyś wiedział, o czym ty mówisz.\nPo tym syknięciu przeciśniętym przez starcze, wybrakowane zęby, zapadła cisza. Młodzieniec stał, spięty i gotowy do działania – choć sam z pewnością nie miał pojęcia, jakiego – a jego nauczyciel tymczasem powoli łagodniał. Aż wreszcie zniknął mu z twarzy surowy wyraz. Gdy to się stało, rzekł spokojnie:\n– Usiądź. Powiem ci wszystko.\nUczeń zdjął obraz ze ściany i usadowił się w fotelu naprzeciwko swego rozmówcy, trzymając dzieło na kolanach i zerkając to na nie, to na usta tego, który miał podjąć opowieść.\n– Przyszedł do mnie mój stary znajomy, od tego się zaczęło. A że lubi on nachodzić mnie w porach raczej wieczornych, to musiał się trochę dobijać do drzwi. Gdy je otworzyłem...\nMężczyzna w płaszczu się ukłonił, po czym pozwolił sobie wejść do środka, nawet nie wycierając przedtem butów. Omiótł mieszkanie wzrokiem, wziął głęboki wdech, aż wreszcie rzekł:\n– Andrew, biedaku, brakuje ci weny.\nTenże Andrew, kompletnie zaspany, wciąż wpatrywał się w przybysza nieufnie, nie mogąc pojąć, kim on\n– Sam to namalowałeś? – zapytał gość, spoglądając na niewielką kolekcję obrazów rozłożoną pod ścianą. – To badziewie!\nOszołomiony tym pokazem zuchwalstwa malarz wreszcie otrzeźwiał i zmrużył bojowo oczy. Zapytał:\nWtedy tajemniczy przybysz spojrzał wprost na Andrew, pozwalając, by ten zmierzył go wzrokiem.\n– Samielu, to ty? – wydusił z siebie zdziwiony artysta po chwili namysłu.\n– A któż inny chciałby ci składać wizytę! – odparł jego przyjaciel.\nWzięli się w objęcia, a następnie zasiedli do stołu przy butelce wódki.\n– Za każdym razem wyglądasz inaczej – skonstatował gospodarz, napełniając kieliszki. – I za każdym razem mnie nabierasz.\n– Zawsze zwracaj uwagę na moje oczy. Takich nikt nie ma – obwieścił z dumą Samiel, po czym łyknął trunek.\nSzmaragdowe oczy o złotych obwódkach faktycznie wyglądały nietypowo. Aż Andrew miał sobie za złe, iż od razu ich nie zauważył.\n– Co cię tu sprowadza? – zapytał.\nGość mlasnął, pokręcił głową. Coś przeszkadzało mu w wyjawieniu celu wizyty.\n– Pij, a się dowiesz – odparł po chwili, gdy pytanie wisiało w\npowietrzu już odrobinkę za długo.\nPili razem, dopóki nie osuszyli flaszki. Wtedy Andrew, mocno wstawiony, podniósł się z zamiarem zdobycia kolejnej z lodówki, ale dłoń Samiela usadowiła go z powrotem.\n– Ty wiesz – zaczął bełkotać przybysz, nie zważając na protesty chcącego wstać gospodarza – że jesteś moim oczkiem w głowie, przynajmniej w dziedzinie malarstwa, prawda?\n– Schlebiasz mi – odbąknął pijany Andrew, pod wpływem komplementu zapominając o chęci zdobycia butelki.\n– Mówię, jak jest. Ale musisz wiedzieć, że beze mnie sobie nie poradzisz. To ja zadbałem o twój debiut, a teraz już czas zabrać się za coś... właściwszego. Trzeba wykorzystać twoje umiejętności.\nAndrew słuchał oniemiały, z rozdziawionymi ustami, koncentrując się na przyjemniejszych częściach wypowiedzi przyjaciela.\n– Potrzebuję takich jak ty, rozumiesz? – kokietował dalej Samiel. – I dlatego właśnie teraz zajmiemy się pewnym projektem.\nPodniecony malarz nadstawił ucha.\n– Wykonasz pewien cykl obrazów. Pokażę ci, co masz uchwycić na płótnie i tyle. Nic więcej.\n– Zaczynamy od teraz?\nSamiel uśmiechnął się od ucha do ucha,\njakby kamień spadł mu z serca.\n– A pewnie, nawet od teraz! – odparł, zaskoczony niespodziewanym optymizmem.\n– Co malować? – Gospodarz wstał i rozejrzał się po mieszkaniu. – Mów, a już się biorę do rzeczy.\n– Spokojnie, spokojnie – ostudził jego zapał przyjaciel. – Przecież nie chcę, żebyś mi malował szafę albo cokolwiek stąd.\n– Więc plener?\n– Jeszcze jaki.\n– Gdzie? W nocy? – dopytywał Andrew, pakując już swój sprzęt.\n– Zobaczysz – mruknął gość z nutką dumy i tajemniczości w głosie.\nKilka minut później drzwi od mieszkania trzasnęły.\nMężczyźni zeszli po schodach i wyszli przed blok. Tam jednak zamiast osiedla rozciągała się przed nimi szeroka łąka. Zaskoczony Andrew spojrzał w tył i przestraszył się jeszcze bardziej – budynek, który jeszcze przed chwilą opuścili, wyparował. Jego miejsce zajęły puste, trawiaste połacie.\n– Nie bój się – rzekł Samiel. – To tylko drobna sztuczka.\nI ruszył naprzód, a malarz za nim, ściskając pod pachą przenośną sztalugę i rozglądając się wokół w poszukiwaniu czegokolwiek. Wędrowali prosto ku ogromnemu księżycowi, który wisiał nisko\nnad ziemią i niemal dotykał linii horyzontu. Ta wędrówka zdawała się ciągnąć w nieskończoność, lecz gdy dotarli na miejsce, mieli wrażenie, że dopiero co opuścili mieszkanie.\nZatrzymali się przed drewnianą karczmą, stojącą jak gdyby nigdy nic pośród bezkresu traw.\n– Namalujesz tę karczmę – zakomenderował Samiel. – Skup się na księżycu, niech będzie ostoją jasności, którą cienie z łąki pragną zagarnąć swoimi mackami.\nAndrew słuchał tych i dalszych wskazówek w skupieniu, spoglądając na krajobraz i wyobrażając sobie, jak należy go uchwycić, albo raczej jak oczekuje tego jego towarzysz. Kiwał głową, mówił, że rozumie i że da radę, czym zresztą podwyższał wymagania względem siebie.\n– Uchwyć tam coś więcej! Zawrzyj w tej prostocie głębię, rozumiesz?\nMalarz wreszcie rozstawił swoją sztalugę, zamontował płótno i wziął pędzel do ręki. Zmarszczył brwi, przyglądając się uważnie budynkowi. Wtedy dostrzegł w jednym z okien czyjąś sylwetkę. Przeszły go dreszcze, zadrżała mu dłoń. Natychmiast umieścił tajemniczą postać na obrazie, przyznając jej pierwszeństwo\nprzed wszystkim innym. I choć była ona jedynie ciemną, grubą kreską, która zaraz miała zostać zatrzaśnięta w ramach budynku, biła od niej dziwaczna aura. Andrew postanowił, że za nic w świecie nie może stłamsić potencjału owej postaci i że będzie ona sercem obrazu.\n– Arcydzieło, przeczuwam arcydzieło! – delektował się zaangażowaniem malarza Samiel, zacierając jednocześnie ręce.\nArtysta przestał słuchać odkąd przeszedł do działania. Teraz liczyła się dla niego wyłącznie sztuka. Pracował ciałem, wytężając to wzrok, to dłonie, nie chcąc popełnić żadnego błędu, a umysłem trwał w transie, odcinając się zupełnie od części świata niezwiązanej z obrazem. Toteż nic dziwnego, że gdy rozległ się huk, Andrew malował dalej, nie pozwoliwszy się rozproszyć.\nSamiel natomiast runął na ziemię. Przez chwilę nie potrafił się zorientować, co go pociągnęło w dół, lecz dotknąwszy swojej klatki piersiowej, wszystko zrozumiał i ból, rozdzierający mu świadomość na coraz mniejsze kawałeczki, przestał być zagadką. Ranny zacisnął zęby, podkurczył nogi, palcami zaczął rwać źdźbła trawy, ale to nie\nuśmierzało cierpienia. Wreszcie, zdesperowany, chwycił Andrew za nogę i wyrzęził:\n– Trafił mnie, skurwysyn. I to czym...\nTe słowa zawisły w powietrzu bez odpowiedzi, nie wzbudziwszy żadnej reakcji ze strony zaabsorbowanego malarza. Samiel zawarczał ze złości, wypluł kilka przekleństw, po czym postanowił się sam sobą zająć. Poszukał miejsca, skąd wyciekała w zatrważającym tempie krew, po czym zaczął je uciskać. Szybko jednak zrozumiał, że w ten sposób funduje sobie tylko dodatkowe chwile przepełnione mękami i że musi zrobić coś więcej albo od razu się poddać. Spróbował zatem wstać, lecz wymęczone bólem kończyny odmówiły mu posłuszeństwa. Sfrustrowany za sprawą niepowodzenia, wydał z siebie żałosny skowyt. Temu żałosnemu dźwiękowi, ni skąd ni zowąd, zawtórował okrzyk, dobiegający od strony karczmy:\n– Biegnę, Chryste, już biegnę!\nZaraz potem do mężczyzn dobiegła kobieta, której szeroko otwarte i wybałuszone z powodu paniki oczy aż jarzyły się w ciemności.\n– Co się stało? Ktoś ranny? – zapytała Andrew, nie mogąc dojrzeć leżącego pośród trawy Samiela.\nArtysta nie zaprzątał sobie głowy\nrozmową, malował dalej.\n– Tutaj – wyjęczał pokrzywdzony.\nNieznajoma od razu przyklękła tuż przy nim i przyjrzawszy się, stwierdziła tonem, jakby zaraz miała zemdleć:\n– Tyle krwi, tyle krwi...\nSamiel, chcąc ją ocucić, chwycił jej nadgarstek, po czym resztką sił zacisnął na nim palce.\n– Ratuj mnie – rzekł ochryple.\n– Ale, ale – próbowała sklecić zdanie kobieta – co ja mam panu, pan już chyba umiera...\nRannego od wybuchu gniewu powstrzymał tylko męski, stanowczy głos, mówiący:\n– Odsuń się, ja go wezmę. Ty wracaj do środka.\nI chwilę później czyjeś umięśnione ręce uniosły rannego, po czym zabrały go w kierunku wypełnionego przytulnym ciepłem wnętrza karczmy. Andrew tymczasem malował dalej.\nUmieścili Samiela na wyłożonym szmatami stole, po czym ustawili się wokół niego. Każdy ze skonsternowaną miną i szeregiem gestów, świadczących o intensywnie zachodzącym procesie myślowym.\n– Ale z niego cieknie – rzekł ogromny facet w fartuchu, drapiąc się po owłosionym karku.\n– Przydałby się chirurg – zawyrokował pewien gładko ogolony blondyn w białej koszuli.\n– A pan się na tym nie zna? –\nzapytała urocza dziewczyna z nutką podziwu w głosie.\n– Co prawda kształciłem się dużo – odparł młodzieniec – ale nigdy w kierunku opatrywania ran.\n– Pan na pewno musiał słyszeć, jak to się robi – nalegała.\n– Ależ skąd – opierał się tamten. – W książkach, które czytałem, nic a nic o tym nie było.\n– No i co z tego – wtrącił się mięśniak. – Jesteś mądralą, a bez operacji on i tak zejdzie.\n– Dobrze już, dobrze – dał za wygraną inteligent. – Spróbuję, ale nic nie obiecuję.\nPrzerażony Samiel przysłuchiwał się tej rozmowie i nie miał pojęcia, czy tkwi w koszmarze, czy to naprawdę się dzieje. A gdy blondyn zaczął wydawać instrukcje swoim asystentom odnośnie przygotowania szczypców i ostrych noży, umierający już w ogóle pogubił się między jawą a snem. Wyszło mu to z pewnością na dobre, gdyż nie zauważył miny, z jaką erudyta stanął przy prowizorycznym stole operacyjnym, trzymając swoje narzędzia. Była ona mieszanką strachu, zagubienia i zniesmaczenia zadaniem, z którym oto młodzieńcowi przyszło się mierzyć.\n– Zaczniemy od wyjęcia kuli – zwrócił się do swojego zespołu\npseudochirurg, chcąc uzyskać od niego aprobatę dla swych działań.\n– No to dalej, bo ten tu już chyba chce zmykać z tego świata – odparł dryblas.\nIntelektualista wziął głęboki wdech, popatrzył na wykręconą z powodu bólu twarz Samiela i chwilę jeszcze postał, łudząc się, że pacjent umrze i tym samym cała ta szopka pozbawiona zostanie sensu i w efekcie tego zaniechana.\nGdy się wreszcie przemógł, zaczął grzebać w brzuchu nieszczęśnika, szukając utkwionego tam pocisku. Dziewczyna, obserwując ten barbarzyński zabieg, cała drżała, a żałosne jęki rannego wcale nie pomagały jej się uspokoić. Byczy facet natomiast sprawiał wrażenie nietkniętego przez całą tę sytuację. Oglądał wszystko z rozbawieniem.\n– Jest! – zawołał nagle pseudochirurg, wyciągając triumfalnie kulę.\nW tym samym momencie Samiel podniósł się do pozycji siedzącej i, ciężko sapiąc, ucisnął ranę. Zaskoczony zespół odskoczył w tył, pod ściany ciasnej izby, skąd obserwował dalsze poczynania tajemniczego przybysza. Ten powiódł po ich twarzach nienawistnym wzrokiem, po czym syknął:\n– Kto posłał to cholerstwo w moje flaki?\ndziewczyna nie odpowiedzieli, sparaliżowani lękiem. Tylko zarośnięty facet uchylił drzwi do innego pokoju i skinął w kierunku mieszczących się tam schodów.\n– Ach tak? – rzucił Samiel.\nPo czym zgramolił się ze stołu i pokazując zasklepioną ranę, ruszył na górę z jadowitym uśmiechem na ustach.\nNapotkał tam zdyszaną gospodynię siedzącą pod ścianą. Podniósłszy wzrok na cudownie uzdrowionego mężczyznę, kobieta przeżegnała się i omal nie zemdlała za sprawą zmęczenia i zdziwienia.\n– Gdzie ten zamachowiec? – warknął Samiel, rozglądając się gniewnie po korytarzu.\n– Zamknął się i nie chce wyjść ani rozmawiać – wyjaśniła mu żona dryblasa. – Jak to się stało, że pan...?\nPrzybysz tylko machnął ręką, ucinając jej pytanie i zbliżył się do zatrzaśniętych drzwi. Przyłożył do nich ucho i zaczął nasłuchiwać.\n– Modli się – wtrąciła gospodyni.\n– Słyszę – odparł z odrazą Samiel i cofnął się.\nSkrzyżował ręce na piersi oraz wlepił wzrok w podłogę, przybierając pozę naburmuszonego myśliciela. Podczas gdy on tak trwał, naradzając się z samym sobą, ciekawski zespół ratowniczy\nzdążył zgromadzić się za jego plecami, by obserwować dalszy obrót spraw.\n– Kto w ogóle jest w tym pokoju? – zapytał się gapiów.\n– Weteran wojenny – rzekła młoda dziewczyna, nie ukrywając podziwu dla żołnierza.\n– Zwykły staruch z muszkietem – doprecyzował dryblas.\nSamiel jeszcze chwilę coś obmyślał, aż wreszcie chwycił klamkę i otworzył drzwi. Pod jego naciskiem zamek tchórzliwie ustąpił, nie stawiając żadnego oporu.\n– Długo zwlekałeś – powitał go siwiec, przerywając swoje modły.\nWpierw klęczał on na podłodze, lecz szybko się poderwał i stanął, dumnie wypinając swoją pierś. Muszkiet tymczasem leżał nienabity pod łóżkiem.\n– Musiałem nastawić się psychicznie – odburknął przybysz, spoglądając prosto w oczy weteranowi.\n– Wyobrażam sobie, jak źle musisz się przy mnie czuć. Choć z pewnością gorzej znosisz swoją bezradność – rzekł staruszek, triumfując spokojem.\nSamiel zacisnął pięści, słysząc to. Miał ochotę rozłupać czaszkę rozmówcy.\n– Twoja pycha i zuchwałość cię zgubi – warknął.\nPokój wypełnił się pobłażliwym śmiechem żołnierza. Gdy ucichł,\nsiwowłosy podszedł do okna i spoglądając w mrok, zaczął snuć swoją opowieść:\n– Wyobraź sobie, że z nas dwóch to ty wykazujesz się tymi słabościami. Ja zostałem wybrany! We śnie...\nDym wespół z pyłem spowiły pole bitwy, okrywając poległych trumnami z kurzu. Skądś dobiegały jeszcze krzyki, skądinąd rozkazy. Dowódcy nawoływali cudownie ocalałych do walki, a rannych do ostatniej, heroicznej szarży na tkwiące gdzieś oddziały niedobitków.\nAmadeusz sam nie wiedział, czy jest jeszcze żywy, czy już martwy i tylko pozostaje mu znaleźć przejście wiodące do zaświatów. Otumaniony krwawym starciem, snuł się po pobojowisku, kurczowo ściskając swój muszkiet. Potykał się o kończyny zarówno zmarłych, jak i rannych, którzy, dostrzegłszy go, prosili o szybką śmierć. On jednak szedł bezlitośnie dalej, nie zatrzymując się. Mijał podobnych do siebie, zagubionych, którzy mierzyli w niego, pokrzykując. Nie bał się ani ich, ani ich gróźb bez pokrycia – skądś miał pewność, że jest bezpieczny, ale wyłącznie pod warunkiem, że i on ograniczy swoją rolę do obserwowania.\nKroczył jako świadek i bezstronny sędzia tej\nmasakry. Dreszczem współczucia, a nie grozy, przeszywały go nieliczne wystrzały, które wciąż od czasu do czasu wstrząsały pobojowiskiem. Przerażenie nadeszło, dopiero gdy wiatr przedarł kurtynę kurzu, odsłaniając przesiąknięty krwią krajobraz. Wszystkie dusze zdążyły do tego czasu ulecieć z ciał, przez co na rozległym polu panował tragiczny bezruch. Nieliczni, którzy jeszcze niedawno wciąż krążyli nieopodal, albo uciekli, albo poszerzyli grono ofiar.\nAmadeuszowi wyśliznął się muszkiet z rąk. Staruszek chciał go podnieść, lecz schyliwszy się, niewidzialna siła go powaliła, wlewając mu do umysłu najczarniejszą rozpacz. Wybuchnął płaczem. Odór krwi wdzierający się w nozdrza dusił go, a widok tysięcy martwych ciał wypalał weteranowi oczy.\n– Czemu, czemu? – zaczął szeptać, łkając bezradnie.\nW odpowiedzi rozległ się szyderczy chichot, który wkłuł się w serce żołnierza. Amadeusz, rozwścieczony tym jawnym bezczeszczeniem miejsca najgłębszej zadumy, poderwał się i zaczął się rozglądać wokół, chcąc uciszyć kpiarza. Nie mógł go jednak nigdzie zobaczyć. Zdesperowany zaczął więc krzyczeć ku niebiosom,\na te nagle przemówiły:\n– Wstań i walcz!\nToteż siwiec się obudził, cały zlany potem. Rozejrzał się po pokoju, wciąż słysząc śmiech, a nie potrafiwszy zlokalizować jego źródła, wyjrzał przez okno. Na zewnątrz panowała nieprzenikniona ciemność, zakrywająca cały świat. Starzec się przeraził, stwierdziwszy, iż to ona rechocze z tysięcy poległych. Chwycił więc swój muszkiet, nabił go i przeżegnawszy się, wymierzył lufę prosto w mrok. Szepnął jeszcze:\n– Boże, pobłogosław tę kulę, bo to jedyna kula, którą człowiek wystrzelił w imię sprawiedliwości.\n– A teraz ty, szyderco, przyłazisz mi wprost do pokoju – zakończył z pogardą dla Samiela.\n– Nie masz pojęcia, w co się wplątałeś – odparł tamten, łypiąc na boki, jakby obawiając się czegoś.\n– Nie, nie, nie. – Rozciął dłonią powietrze Amadeusz, akcentując błędność stwierdzenia intruza. – Ja się niczego nie obawiam, bo to ty wpakowałeś się tam, gdzie nie powinieneś. I nie przestraszysz mnie.\nSamiel zagryzł wargi. Chcąc wreszcie zakończyć tę farsę, odwrócił się do czteroosobowej grupki gawiedzi i powiedział:\n– Ten człowiek\npróbował dokonać zabójstwa, to szaleniec! Jest niebezpieczny i należy...\n– Sklej jadaczkę! – zawołał dryblas, występując z gromadki i wkraczając do pokoju. – Jeśli on ma rację...\n– Co znaczy, jeśli on ma... – przerwał mu zszokowany przybysz, lecz nim skończył, sięgnęła go pięść gospodarza.\nZwalił się na podłogę, ledwie przytomny. Wszystko w jego umyśle zawirowało, a ściany karczmy na moment się rozstąpiły, ukazując skrawek nieba. Wtedy to Samiel poczuł się dotkliwie obserwowany i to też wrażenie nieco go ocuciło. Natychmiast stanął na nogi, po czym, chwiejąc się, pogroził palcem napastnikowi i otworzył usta, chcąc coś powiedzieć.\n– Mnie się nie przerywa – oznajmił mięśniak, chwytając poturbowanego za nadgarstek, sugerując mu tym samym, żeby z taką zaczepną gestykulacją również dał sobie spokój.\n– Niech on po prostu stąd wyjdzie, tak będzie najlepiej – zaproponowała przerażona całym zajściem gospodyni. – Nie potrzebujemy kłopotów.\n– Chętnie pana odprowadzę – rzekła zalotnie najmłodsza, wyraźnie zapatrzona w Samiela.\n– Wyrzucacie rannego, a bandytę chcecie trzymać pod swoim\ndachem? – sfrustrował się poszkodowany.\nCała niedorzeczność tej sytuacji przechodziła jego najśmielsze wyobrażenia. Nigdy nie sądził, że kilku wieśniaków będzie mu dyktować upokarzające warunki. Toteż zaczął się nawet trząść ze złości.\nWyszarpnął swoją dłoń dryblasowi i rzekł:\n– Będziesz żałował tego, po czyjej stronie się opowiedziałeś.\nA następnie odwrócił się w stronę drzwi i ruszył naprzód. Inteligent, dziewczyna oraz gospodyni się rozstąpili, przepuszczając gościa. Ten, mijając ich, poświęcił kilka ułamków sekundy na przyjrzenie się twarzom tych ludzi. Uczony zdawał się nie wierzyć własnym oczom, bo był cały blady. Żona zarośniętego miała się podobnie. Wydawała się przerażona i w każdej chwili zdolna do omdlenia. Tylko najmłodsza uśmiechała się z niewiadomych przyczyn. Samiel docenił jej entuzjazm, chwytając ją za rękę i prowadząc za nim, na zewnątrz.\n– Skończyłeś, Andrew? – zapytał, dołączywszy wraz z nową towarzyszką do malarza.\nArtysta nie odpowiedział. Przypatrywał się wciąż tej samej kresce – postaci – stanowiącej póki co jedyny element dzieła.\ndiabła! – Złapał się za głowę jego przyjaciel. – Jak sobie chcesz, to sobie tutaj paćkaj tymi farbami w nieskończoność, ale już beze mnie! Mam dość tego miejsca. Wrócisz sobie sam, znasz zresztą drogę. Obraz odbiorę jakoś przy okazji.\nTo rzekłszy, odszedł razem z dziewczyną.\nNikt nie wie, ile czasu upłynęło, nim Andrew złożył sztalugę, spakował pędzle i z obrazem pod pachą ruszył ku domowi, usatysfakcjonowany swym dziełem. Szedł przed siebie, pośród kompletnych ciemności, z którymi podczas swojej pracy zaznajomił się na tyle wyśmienicie, by móc w nich czynić wszystko, co czyni się przy świetle. I choć bez tej umiejętności nie byłoby mowy o wiernym odwzorowaniu karczmy, to wkrótce potem malarz ją przeklął. Za sprawą zderzenia z drzwiami własnego mieszkania.\nNie spostrzegł, kiedy z łąki przeszedł z powrotem na klatkę schodową, w efekcie czego się nie zatrzymał i nie zapobiegł wypadkowi. Wpierw pomyślał, że jest noc, ale słyszał gwar uliczny dobiegający zza okna. Skonsternowany i zaniepokojony, poszukał po omacku klamki, po czym wszedł do siebie. Tam wymacał włącznik światła na ścianie. Pstryknął.\nA ciemność się nie rozpierzchła.\nOdnalazł swój ulubiony fotel i się w nim usadowił, odkładając tobołki obok niego. Powtarzał sobie, że należy zachować spokój, że wkrótce się wszystko wyjaśni. Czekał na Samiela. Znów nikt nie wie, ile czasu upłynęło, nim ten go odwiedził. W pewnym momencie po prostu rozległo się pukanie.\n– Proszę – zawołał Andrew łamiącym się z powodu długiego nieużytkowania głosem.\nGość wszedł i zawołał:\n– A tu zawsze tak samo wygląda!\nDopiero po chwili się zorientował, że coś jest nie tak. Przykląkł przed Andrew, a następnie przyjrzał mu się uważnie. Wreszcie zawyrokował:\n– Za długo tam siedziałeś.\n– Wylecz mnie z tego – odparł malarz, zrywając się w tym momencie, by desperacko chwycić przybysza.\nSamiel jednak zwinnie odskoczył, przez co artysta swą ofensywę zakończył wijąc się bezradnie na podłodze.\n– Co ja mam teraz zrobić!? Nie mam rodziny, nie mam nikogo ani nawet niczego!\nPrzerażony gość uciszał go tak, jak ucisza się płaczące dziecko. Gdy odniósł w tym sukces, powiedział spokojnie:\n– Wymyślimy coś, będzie dobrze...\nW tym momencie chwycił obraz i\nprzyjrzał mu się nad wyraz uważnie.\n– Niech mnie diabli, ty to potrafisz tym pędzlem...\n– Co mi po tym, skoro...\n– Cicho, błagam. Kontempluję sztukę.\nI tak stał, koncentrując wzrok na jednej linii kryjącej się w oknie karczmy, wokół której światło księżycowe przepychało się z ciemnością. Przez moment poczuł się nawet, jakby powrócił na tamto miejsce. Jakby spoglądał właśnie na celującego Amadeusza. Albo jakby oczami Andrew widział siebie, kłócącego się z gawiedzią. Te ożywione wspomnienia nieco go rozdrażniły, dlatego też odwrócił się od obrazu i skonstatował:\n– Nie chcę go. Jest wyśmienity, ale nie dla mnie. Niech tutaj zostanie.\nZdjął czyjeś zdjęcie ze ściany i na zwolnionym miejscu zawiesił dzieło.\n– A co mi po nim? – jęknął malarz.\nSamiel wzruszył ramionami, po czym usiadł naprzeciwko ślepca i oświadczył nieco strapiony:\n– To nie dzieje się pierwszy raz. Czasem trzeba zapłacić cenę, rozumiesz... Niektórym ciemność się wlała do uszu. – Tutaj zanucił fragment IX Symfonii Beethovena. – No, ale nie bój się. Nie zostawię cię.\nZłapał Andrew za ramię, pomógł mu się podnieść,\na gdy stali naprzeciwko siebie, mierząc się – jeden pustymi, wypaczonymi oczami, drugi pełnymi szacunku – oświadczył:\n– Od dziś będziesz żył tylko tym, co kochasz. Zresztą mam jeszcze mnóstwo rzeczy, które chciałbym utrwalić na płótnie. Wyobraź sobie nieskończoność wizji z nieskończonym potencjałem, który ujmiesz, jak zechcesz. Dam ci to.\n– Przecież nic nie widzę – załkał bezradnie malarz.\n– Tam, gdzie ci to wszystko skomponuję, będziesz widział. Bo nie jesteś ślepy. Nauczyłeś się po prostu wyśmienicie obserwować. Dostrzegać więcej. Zacznijmy od zaraz.\nChwycił Andrew za rękę i pociągnął go ku drzwiom.\n– Dlaczego pan zamilkł? – zapytał student.\n– Bo to już koniec tej opowieści – odparł malarz. – Tam dalej zaczyna się nowa.\nMłodzieniec w tym momencie rozdziawił usta, zrozumiawszy, co oznaczają te wszystkie obrazy zawieszone na ścianach. Poczuł się okropnie mały w stosunku do tej rzeszy nadnaturalnych krajobrazów oraz scen uwiecznionych na płótnie. Bał się przyjrzeć czemukolwiek, bo już wiedział, że sekrety kryjące się za uśmiechniętą nagą kobietą, pozującą przy leżącym koniu,\nto za wiele jak na jego umysł. Te plamy przesiąknięte były czymś, czego nawet Samiel się brzydził, skoro wszystko tu zostawił.\nToteż uczeń drżącymi rękoma odwiesił karczmę i poprzysiągł sobie, że nigdy więcej jej nie tknie. Ani niczego innego z tego pokoju. A tym bardziej nie pokaże nikomu.\n– Uwierzyłbyś, że on żadnego nie wziął? – odezwał się Andrew. – Zawsze coś w nich było nie tak.\n– Teraz wydają mi się takie... lepkie – wyznał student.\n– I dlatego są przeznaczone, by zgnić u boku ślepca. Tutaj są niegroźne.\nZapadła chwila ciszy. Artysta milczał, chcąc dać gościowi chwilę na oswojenie się z całą sytuacją. Ten właśnie tego potrzebował, gdyż przez jego umysł przewalała się lawina myśli, pytań oraz wątpliwości. Chciał coś powiedzieć, już nawet otwierał usta, nabrawszy powietrza, ale szybko je zamknął. W końcu jednak zebrał całą swoją odwagę i wznowił konwersację, mówiąc:\n– Skąd pan wie, co się działo w karczmie?\nAndrew od razu się uśmiechnął. Wzruszył ramionami.\n– Może nie wiem i zmyśliłem całą tę historię. A może malując tę karczmę, zespoiłem się z nią na tyle,\nby być świadkiem tego wszystkiego.\nStudent, nie mogąc się oprzeć, jeszcze raz utkwił wzrok w drewnianej konstrukcji przedstawionej na płótnie.\n– Ona nadal tam stoi?\n– A co z tymi ludźmi? – dopytywał ciekawski.\n– Amadeusz ruszył w ciemność wraz ze swoim muszkietem, wierząc, że Bóg go zaprowadzi z powrotem do światła. Tamten uczony się na to nie odważył. Na siedzenie w karczmie też nie. Zabił się po prostu.\n– A gospodarze?\n– Nadal tam są. Żyją razem i niczego im nie brakuje. Tak mi się przynajmniej wydaje.\n– Pan naprawdę jest tymi obrazami – wysnuł wniosek uczeń.\nAndrew nachylił się w jego stronę, po czym szepnął:\n– Kto wie, może wciąż cię obserwuję oczami tej dziewczyny, na którą sam patrzyłeś.\nStudent się wzdrygnął, przepełniony niepokojem. Od razu zerknął ku wspomnianej. Jej zastygłe oczy nie wydawały się inne niż wcześniej. Nie ruszały się, nie śledziły go.\n– No, ale wydaje mi się – zaczął malarz, poprawiając się w fotelu – że na ciebie już czas. Odpocznij. Potem przyjdź albo i nie, jak wolisz.\nMłodzieniec kiwnął głową, będąc przekonanym, że ten gest\nnie ujdzie uwadze jego nauczyciela. Gdy się żegnał, w jego głosie pobrzmiewała pewna ulga. Schodami nie zszedł, lecz zbiegł, a wypadłszy przed blok, całą piersią zaczerpnął świeżego powietrza. I na wszelki wypadek się przeżegnał.\n– Jest piękny... – szepnął student. Oczy miał utkwione w drewnianej, piętrowej konstrukcji wznoszącej się na zalanej mrokiem polanie. Tuż za nią połyskiwał srebrny, nienaturalnie wielki księżyc w towarzystwie gwiazd, jakby chciał połknąć budynek. Uważny obserwator zauważyłby również przyczajoną sylwetkę za jednym z okien, ale poza tym obraz nic więcej nie przedstawiał. Cały jego urok tkwił w potyczce toczącej się między bladą księżycową poświatą a cieniami pełznącymi od strony łąki. – Aż mam dreszcze – dopowiedział. – Pamiętam, kiedy go malowałem – odparł siedzący w fotelu ślepiec. – Jedna z najciekawszych nocy w moim życiu. Student spojrzał na nauczyciela łapczywym wzrokiem. Serce zabiło mu szybciej, zaczął odruchowo pocierać palce rąk z podniecenia. – Chciałbym usłyszeć o nim coś więcej – rzekł, czując, jak to pragnienie pali go w trzewia. – Ha! – wykrzyknął starzec. – Każdy by chciał. Takie opowieści piechotą nie chodzą. – Błagam, o żaden więcej pytać nie będę – nalegał żałośnie młodzieniec. Malarz wybuchnął śmiechem, który odbił się echem od każdego z jego dzieł, a w skromnie umeblowanym pokoju znajdowało się ich dość sporo. Pokrywały wszystkie cztery ściany, cechując się przy tym przeróżnymi wielkościami. W całości przypominały mozaikę, która osaczała każdego, kto wszedł do pomieszczenia. By uchwycić ich moc, trzeba było jednak przydzielić wyłącznie jednemu prawo głosu, koncentrując się wyłącznie na nim. Wtedy to płótno zaczynało nieskrępowanie przemawiać do odbiorcy, pokazując mu całe swoje piękno. – Będziesz pytał o każdy po kolei – oświadczył nauczyciel. – Nawet jeśli, czy coś w tym złego? – oburzył się uczeń. – Nie pozwalasz mi zdechnąć – rzucił oschle jego mentor. – Za każdym razem, gdy myślę, że już czas na mnie i że to kostucha stoi u moich drzwi, zjawiasz się ty i męczysz, męczysz pytaniami! Student, słysząc o śmierci, zadrżał, ale już po chwili się opanował. – Nie ma mowy o umieraniu. Przynajmniej dopóki te obrazy nie zostaną przekazane we właściwe ręce – wygłosił stanowczo. – Zgniją ze mną w grobie – odrzekł artysta z cynicznym uśmiechem na twarzy. – To był błąd, że cię tu w ogóle wpuściłem. – Błąd czy nie, postanowione. Jeśli będzie trzeba, wykradnę. – Gdybyś wiedział, o czym ty mówisz. Po tym syknięciu przeciśniętym przez starcze, wybrakowane zęby, zapadła cisza. Młodzieniec stał, spięty i gotowy do działania – choć sam z pewnością nie miał pojęcia, jakiego – a jego nauczyciel tymczasem powoli łagodniał. Aż wreszcie zniknął mu z twarzy surowy wyraz. Gdy to się stało, rzekł spokojnie: – Usiądź. Powiem ci wszystko. Uczeń zdjął obraz ze ściany i usadowił się w fotelu naprzeciwko swego rozmówcy, trzymając dzieło na kolanach i zerkając to na nie, to na usta tego, który miał podjąć opowieść. – Przyszedł do mnie mój stary znajomy, od tego się zaczęło. A że lubi on nachodzić mnie w porach raczej wieczornych, to musiał się trochę dobijać do drzwi. Gdy je otworzyłem... Mężczyzna w płaszczu się ukłonił, po czym pozwolił sobie wejść do środka, nawet nie wycierając przedtem butów. Omiótł mieszkanie wzrokiem, wziął głęboki wdech, aż wreszcie rzekł: – Andrew, biedaku, brakuje ci weny. Tenże Andrew, kompletnie zaspany, wciąż wpatrywał się w przybysza nieufnie, nie mogąc pojąć, kim on jest. – Sam to namalowałeś? – zapytał gość, spoglądając na niewielką kolekcję obrazów rozłożoną pod ścianą. – To badziewie! Oszołomiony tym pokazem zuchwalstwa malarz wreszcie otrzeźwiał i zmrużył bojowo oczy. Zapytał: – Kim pan jest? Wtedy tajemniczy przybysz spojrzał wprost na Andrew, pozwalając, by ten zmierzył go wzrokiem. – Samielu, to ty? – wydusił z siebie zdziwiony artysta po chwili namysłu. – A któż inny chciałby ci składać wizytę! – odparł jego przyjaciel. Wzięli się w objęcia, a następnie zasiedli do stołu przy butelce wódki. – Za każdym razem wyglądasz inaczej – skonstatował gospodarz, napełniając kieliszki. – I za każdym razem mnie nabierasz. – Zawsze zwracaj uwagę na moje oczy. Takich nikt nie ma – obwieścił z dumą Samiel, po czym łyknął trunek. Szmaragdowe oczy o złotych obwódkach faktycznie wyglądały nietypowo. Aż Andrew miał sobie za złe, iż od razu ich nie zauważył. – Co cię tu sprowadza? – zapytał. Gość mlasnął, pokręcił głową. Coś przeszkadzało mu w wyjawieniu celu wizyty. – Pij, a się dowiesz – odparł po chwili, gdy pytanie wisiało w powietrzu już odrobinkę za długo. Pili razem, dopóki nie osuszyli flaszki. Wtedy Andrew, mocno wstawiony, podniósł się z zamiarem zdobycia kolejnej z lodówki, ale dłoń Samiela usadowiła go z powrotem. – Ty wiesz – zaczął bełkotać przybysz, nie zważając na protesty chcącego wstać gospodarza – że jesteś moim oczkiem w głowie, przynajmniej w dziedzinie malarstwa, prawda? – Schlebiasz mi – odbąknął pijany Andrew, pod wpływem komplementu zapominając o chęci zdobycia butelki. – Mówię, jak jest. Ale musisz wiedzieć, że beze mnie sobie nie poradzisz. To ja zadbałem o twój debiut, a teraz już czas zabrać się za coś... właściwszego. Trzeba wykorzystać twoje umiejętności. Andrew słuchał oniemiały, z rozdziawionymi ustami, koncentrując się na przyjemniejszych częściach wypowiedzi przyjaciela. – Potrzebuję takich jak ty, rozumiesz? – kokietował dalej Samiel. – I dlatego właśnie teraz zajmiemy się pewnym projektem. Podniecony malarz nadstawił ucha. – Wykonasz pewien cykl obrazów. Pokażę ci, co masz uchwycić na płótnie i tyle. Nic więcej. – Zaczynamy od teraz? Samiel uśmiechnął się od ucha do ucha, jakby kamień spadł mu z serca. – A pewnie, nawet od teraz! – odparł, zaskoczony niespodziewanym optymizmem. – Co malować? – Gospodarz wstał i rozejrzał się po mieszkaniu. – Mów, a już się biorę do rzeczy. – Spokojnie, spokojnie – ostudził jego zapał przyjaciel. – Przecież nie chcę, żebyś mi malował szafę albo cokolwiek stąd. – Więc plener? – Jeszcze jaki. – Gdzie? W nocy? – dopytywał Andrew, pakując już swój sprzęt. – Zobaczysz – mruknął gość z nutką dumy i tajemniczości w głosie. Kilka minut później drzwi od mieszkania trzasnęły. Mężczyźni zeszli po schodach i wyszli przed blok. Tam jednak zamiast osiedla rozciągała się przed nimi szeroka łąka. Zaskoczony Andrew spojrzał w tył i przestraszył się jeszcze bardziej – budynek, który jeszcze przed chwilą opuścili, wyparował. Jego miejsce zajęły puste, trawiaste połacie. – Nie bój się – rzekł Samiel. – To tylko drobna sztuczka. I ruszył naprzód, a malarz za nim, ściskając pod pachą przenośną sztalugę i rozglądając się wokół w poszukiwaniu czegokolwiek. Wędrowali prosto ku ogromnemu księżycowi, który wisiał nisko nad ziemią i niemal dotykał linii horyzontu. Ta wędrówka zdawała się ciągnąć w nieskończoność, lecz gdy dotarli na miejsce, mieli wrażenie, że dopiero co opuścili mieszkanie. Zatrzymali się przed drewnianą karczmą, stojącą jak gdyby nigdy nic pośród bezkresu traw. – Namalujesz tę karczmę – zakomenderował Samiel. – Skup się na księżycu, niech będzie ostoją jasności, którą cienie z łąki pragną zagarnąć swoimi mackami. Andrew słuchał tych i dalszych wskazówek w skupieniu, spoglądając na krajobraz i wyobrażając sobie, jak należy go uchwycić, albo raczej jak oczekuje tego jego towarzysz. Kiwał głową, mówił, że rozumie i że da radę, czym zresztą podwyższał wymagania względem siebie. – Uchwyć tam coś więcej! Zawrzyj w tej prostocie głębię, rozumiesz? – Oczywiście, oczywiście! Malarz wreszcie rozstawił swoją sztalugę, zamontował płótno i wziął pędzel do ręki. Zmarszczył brwi, przyglądając się uważnie budynkowi. Wtedy dostrzegł w jednym z okien czyjąś sylwetkę. Przeszły go dreszcze, zadrżała mu dłoń. Natychmiast umieścił tajemniczą postać na obrazie, przyznając jej pierwszeństwo przed wszystkim innym. I choć była ona jedynie ciemną, grubą kreską, która zaraz miała zostać zatrzaśnięta w ramach budynku, biła od niej dziwaczna aura. Andrew postanowił, że za nic w świecie nie może stłamsić potencjału owej postaci i że będzie ona sercem obrazu. – Arcydzieło, przeczuwam arcydzieło! – delektował się zaangażowaniem malarza Samiel, zacierając jednocześnie ręce. Artysta przestał słuchać odkąd przeszedł do działania. Teraz liczyła się dla niego wyłącznie sztuka. Pracował ciałem, wytężając to wzrok, to dłonie, nie chcąc popełnić żadnego błędu, a umysłem trwał w transie, odcinając się zupełnie od części świata niezwiązanej z obrazem. Toteż nic dziwnego, że gdy rozległ się huk, Andrew malował dalej, nie pozwoliwszy się rozproszyć. Samiel natomiast runął na ziemię. Przez chwilę nie potrafił się zorientować, co go pociągnęło w dół, lecz dotknąwszy swojej klatki piersiowej, wszystko zrozumiał i ból, rozdzierający mu świadomość na coraz mniejsze kawałeczki, przestał być zagadką. Ranny zacisnął zęby, podkurczył nogi, palcami zaczął rwać źdźbła trawy, ale to nie uśmierzało cierpienia. Wreszcie, zdesperowany, chwycił Andrew za nogę i wyrzęził: – Trafił mnie, skurwysyn. I to czym... Te słowa zawisły w powietrzu bez odpowiedzi, nie wzbudziwszy żadnej reakcji ze strony zaabsorbowanego malarza. Samiel zawarczał ze złości, wypluł kilka przekleństw, po czym postanowił się sam sobą zająć. Poszukał miejsca, skąd wyciekała w zatrważającym tempie krew, po czym zaczął je uciskać. Szybko jednak zrozumiał, że w ten sposób funduje sobie tylko dodatkowe chwile przepełnione mękami i że musi zrobić coś więcej albo od razu się poddać. Spróbował zatem wstać, lecz wymęczone bólem kończyny odmówiły mu posłuszeństwa. Sfrustrowany za sprawą niepowodzenia, wydał z siebie żałosny skowyt. Temu żałosnemu dźwiękowi, ni skąd ni zowąd, zawtórował okrzyk, dobiegający od strony karczmy: – Biegnę, Chryste, już biegnę! Zaraz potem do mężczyzn dobiegła kobieta, której szeroko otwarte i wybałuszone z powodu paniki oczy aż jarzyły się w ciemności. – Co się stało? Ktoś ranny? – zapytała Andrew, nie mogąc dojrzeć leżącego pośród trawy Samiela. Artysta nie zaprzątał sobie głowy rozmową, malował dalej. – Tutaj – wyjęczał pokrzywdzony. Nieznajoma od razu przyklękła tuż przy nim i przyjrzawszy się, stwierdziła tonem, jakby zaraz miała zemdleć: – Tyle krwi, tyle krwi... Samiel, chcąc ją ocucić, chwycił jej nadgarstek, po czym resztką sił zacisnął na nim palce. – Ratuj mnie – rzekł ochryple. – Ale, ale – próbowała sklecić zdanie kobieta – co ja mam panu, pan już chyba umiera... Rannego od wybuchu gniewu powstrzymał tylko męski, stanowczy głos, mówiący: – Odsuń się, ja go wezmę. Ty wracaj do środka. I chwilę później czyjeś umięśnione ręce uniosły rannego, po czym zabrały go w kierunku wypełnionego przytulnym ciepłem wnętrza karczmy. Andrew tymczasem malował dalej. Umieścili Samiela na wyłożonym szmatami stole, po czym ustawili się wokół niego. Każdy ze skonsternowaną miną i szeregiem gestów, świadczących o intensywnie zachodzącym procesie myślowym. – Ale z niego cieknie – rzekł ogromny facet w fartuchu, drapiąc się po owłosionym karku. – Przydałby się chirurg – zawyrokował pewien gładko ogolony blondyn w białej koszuli. – A pan się na tym nie zna? – zapytała urocza dziewczyna z nutką podziwu w głosie. – Co prawda kształciłem się dużo – odparł młodzieniec – ale nigdy w kierunku opatrywania ran. – Pan na pewno musiał słyszeć, jak to się robi – nalegała. – Ależ skąd – opierał się tamten. – W książkach, które czytałem, nic a nic o tym nie było. – No i co z tego – wtrącił się mięśniak. – Jesteś mądralą, a bez operacji on i tak zejdzie. – Dobrze już, dobrze – dał za wygraną inteligent. – Spróbuję, ale nic nie obiecuję. Przerażony Samiel przysłuchiwał się tej rozmowie i nie miał pojęcia, czy tkwi w koszmarze, czy to naprawdę się dzieje. A gdy blondyn zaczął wydawać instrukcje swoim asystentom odnośnie przygotowania szczypców i ostrych noży, umierający już w ogóle pogubił się między jawą a snem. Wyszło mu to z pewnością na dobre, gdyż nie zauważył miny, z jaką erudyta stanął przy prowizorycznym stole operacyjnym, trzymając swoje narzędzia. Była ona mieszanką strachu, zagubienia i zniesmaczenia zadaniem, z którym oto młodzieńcowi przyszło się mierzyć. – Zaczniemy od wyjęcia kuli – zwrócił się do swojego zespołu pseudochirurg, chcąc uzyskać od niego aprobatę dla swych działań. – No to dalej, bo ten tu już chyba chce zmykać z tego świata – odparł dryblas. Intelektualista wziął głęboki wdech, popatrzył na wykręconą z powodu bólu twarz Samiela i chwilę jeszcze postał, łudząc się, że pacjent umrze i tym samym cała ta szopka pozbawiona zostanie sensu i w efekcie tego zaniechana. Gdy się wreszcie przemógł, zaczął grzebać w brzuchu nieszczęśnika, szukając utkwionego tam pocisku. Dziewczyna, obserwując ten barbarzyński zabieg, cała drżała, a żałosne jęki rannego wcale nie pomagały jej się uspokoić. Byczy facet natomiast sprawiał wrażenie nietkniętego przez całą tę sytuację. Oglądał wszystko z rozbawieniem. – Jest! – zawołał nagle pseudochirurg, wyciągając triumfalnie kulę. W tym samym momencie Samiel podniósł się do pozycji siedzącej i, ciężko sapiąc, ucisnął ranę. Zaskoczony zespół odskoczył w tył, pod ściany ciasnej izby, skąd obserwował dalsze poczynania tajemniczego przybysza. Ten powiódł po ich twarzach nienawistnym wzrokiem, po czym syknął: – Kto posłał to cholerstwo w moje flaki? Młodzieniec i dziewczyna nie odpowiedzieli, sparaliżowani lękiem. Tylko zarośnięty facet uchylił drzwi do innego pokoju i skinął w kierunku mieszczących się tam schodów. – Ach tak? – rzucił Samiel. Po czym zgramolił się ze stołu i pokazując zasklepioną ranę, ruszył na górę z jadowitym uśmiechem na ustach. Napotkał tam zdyszaną gospodynię siedzącą pod ścianą. Podniósłszy wzrok na cudownie uzdrowionego mężczyznę, kobieta przeżegnała się i omal nie zemdlała za sprawą zmęczenia i zdziwienia. – Gdzie ten zamachowiec? – warknął Samiel, rozglądając się gniewnie po korytarzu. – Zamknął się i nie chce wyjść ani rozmawiać – wyjaśniła mu żona dryblasa. – Jak to się stało, że pan...? Przybysz tylko machnął ręką, ucinając jej pytanie i zbliżył się do zatrzaśniętych drzwi. Przyłożył do nich ucho i zaczął nasłuchiwać. – Modli się – wtrąciła gospodyni. – Słyszę – odparł z odrazą Samiel i cofnął się. Skrzyżował ręce na piersi oraz wlepił wzrok w podłogę, przybierając pozę naburmuszonego myśliciela. Podczas gdy on tak trwał, naradzając się z samym sobą, ciekawski zespół ratowniczy zdążył zgromadzić się za jego plecami, by obserwować dalszy obrót spraw. – Kto w ogóle jest w tym pokoju? – zapytał się gapiów. – Weteran wojenny – rzekła młoda dziewczyna, nie ukrywając podziwu dla żołnierza. – Zwykły staruch z muszkietem – doprecyzował dryblas. Samiel jeszcze chwilę coś obmyślał, aż wreszcie chwycił klamkę i otworzył drzwi. Pod jego naciskiem zamek tchórzliwie ustąpił, nie stawiając żadnego oporu. – Długo zwlekałeś – powitał go siwiec, przerywając swoje modły. Wpierw klęczał on na podłodze, lecz szybko się poderwał i stanął, dumnie wypinając swoją pierś. Muszkiet tymczasem leżał nienabity pod łóżkiem. – Musiałem nastawić się psychicznie – odburknął przybysz, spoglądając prosto w oczy weteranowi. – Wyobrażam sobie, jak źle musisz się przy mnie czuć. Choć z pewnością gorzej znosisz swoją bezradność – rzekł staruszek, triumfując spokojem. Samiel zacisnął pięści, słysząc to. Miał ochotę rozłupać czaszkę rozmówcy. – Twoja pycha i zuchwałość cię zgubi – warknął. Pokój wypełnił się pobłażliwym śmiechem żołnierza. Gdy ucichł, siwowłosy podszedł do okna i spoglądając w mrok, zaczął snuć swoją opowieść: – Wyobraź sobie, że z nas dwóch to ty wykazujesz się tymi słabościami. Ja zostałem wybrany! We śnie... Dym wespół z pyłem spowiły pole bitwy, okrywając poległych trumnami z kurzu. Skądś dobiegały jeszcze krzyki, skądinąd rozkazy. Dowódcy nawoływali cudownie ocalałych do walki, a rannych do ostatniej, heroicznej szarży na tkwiące gdzieś oddziały niedobitków. Amadeusz sam nie wiedział, czy jest jeszcze żywy, czy już martwy i tylko pozostaje mu znaleźć przejście wiodące do zaświatów. Otumaniony krwawym starciem, snuł się po pobojowisku, kurczowo ściskając swój muszkiet. Potykał się o kończyny zarówno zmarłych, jak i rannych, którzy, dostrzegłszy go, prosili o szybką śmierć. On jednak szedł bezlitośnie dalej, nie zatrzymując się. Mijał podobnych do siebie, zagubionych, którzy mierzyli w niego, pokrzykując. Nie bał się ani ich, ani ich gróźb bez pokrycia – skądś miał pewność, że jest bezpieczny, ale wyłącznie pod warunkiem, że i on ograniczy swoją rolę do obserwowania. Kroczył jako świadek i bezstronny sędzia tej masakry. Dreszczem współczucia, a nie grozy, przeszywały go nieliczne wystrzały, które wciąż od czasu do czasu wstrząsały pobojowiskiem. Przerażenie nadeszło, dopiero gdy wiatr przedarł kurtynę kurzu, odsłaniając przesiąknięty krwią krajobraz. Wszystkie dusze zdążyły do tego czasu ulecieć z ciał, przez co na rozległym polu panował tragiczny bezruch. Nieliczni, którzy jeszcze niedawno wciąż krążyli nieopodal, albo uciekli, albo poszerzyli grono ofiar. Amadeuszowi wyśliznął się muszkiet z rąk. Staruszek chciał go podnieść, lecz schyliwszy się, niewidzialna siła go powaliła, wlewając mu do umysłu najczarniejszą rozpacz. Wybuchnął płaczem. Odór krwi wdzierający się w nozdrza dusił go, a widok tysięcy martwych ciał wypalał weteranowi oczy. – Czemu, czemu? – zaczął szeptać, łkając bezradnie. W odpowiedzi rozległ się szyderczy chichot, który wkłuł się w serce żołnierza. Amadeusz, rozwścieczony tym jawnym bezczeszczeniem miejsca najgłębszej zadumy, poderwał się i zaczął się rozglądać wokół, chcąc uciszyć kpiarza. Nie mógł go jednak nigdzie zobaczyć. Zdesperowany zaczął więc krzyczeć ku niebiosom, a te nagle przemówiły: – Wstań i walcz! Toteż siwiec się obudził, cały zlany potem. Rozejrzał się po pokoju, wciąż słysząc śmiech, a nie potrafiwszy zlokalizować jego źródła, wyjrzał przez okno. Na zewnątrz panowała nieprzenikniona ciemność, zakrywająca cały świat. Starzec się przeraził, stwierdziwszy, iż to ona rechocze z tysięcy poległych. Chwycił więc swój muszkiet, nabił go i przeżegnawszy się, wymierzył lufę prosto w mrok. Szepnął jeszcze: – Boże, pobłogosław tę kulę, bo to jedyna kula, którą człowiek wystrzelił w imię sprawiedliwości. – A teraz ty, szyderco, przyłazisz mi wprost do pokoju – zakończył z pogardą dla Samiela. – Nie masz pojęcia, w co się wplątałeś – odparł tamten, łypiąc na boki, jakby obawiając się czegoś. – Nie, nie, nie. – Rozciął dłonią powietrze Amadeusz, akcentując błędność stwierdzenia intruza. – Ja się niczego nie obawiam, bo to ty wpakowałeś się tam, gdzie nie powinieneś. I nie przestraszysz mnie. Samiel zagryzł wargi. Chcąc wreszcie zakończyć tę farsę, odwrócił się do czteroosobowej grupki gawiedzi i powiedział: – Ten człowiek próbował dokonać zabójstwa, to szaleniec! Jest niebezpieczny i należy... – Sklej jadaczkę! – zawołał dryblas, występując z gromadki i wkraczając do pokoju. – Jeśli on ma rację... – Co znaczy, jeśli on ma... – przerwał mu zszokowany przybysz, lecz nim skończył, sięgnęła go pięść gospodarza. Zwalił się na podłogę, ledwie przytomny. Wszystko w jego umyśle zawirowało, a ściany karczmy na moment się rozstąpiły, ukazując skrawek nieba. Wtedy to Samiel poczuł się dotkliwie obserwowany i to też wrażenie nieco go ocuciło. Natychmiast stanął na nogi, po czym, chwiejąc się, pogroził palcem napastnikowi i otworzył usta, chcąc coś powiedzieć. – Mnie się nie przerywa – oznajmił mięśniak, chwytając poturbowanego za nadgarstek, sugerując mu tym samym, żeby z taką zaczepną gestykulacją również dał sobie spokój. – Niech on po prostu stąd wyjdzie, tak będzie najlepiej – zaproponowała przerażona całym zajściem gospodyni. – Nie potrzebujemy kłopotów. – Chętnie pana odprowadzę – rzekła zalotnie najmłodsza, wyraźnie zapatrzona w Samiela. – Wyrzucacie rannego, a bandytę chcecie trzymać pod swoim dachem? – sfrustrował się poszkodowany. Cała niedorzeczność tej sytuacji przechodziła jego najśmielsze wyobrażenia. Nigdy nie sądził, że kilku wieśniaków będzie mu dyktować upokarzające warunki. Toteż zaczął się nawet trząść ze złości. Wyszarpnął swoją dłoń dryblasowi i rzekł: – Będziesz żałował tego, po czyjej stronie się opowiedziałeś. A następnie odwrócił się w stronę drzwi i ruszył naprzód. Inteligent, dziewczyna oraz gospodyni się rozstąpili, przepuszczając gościa. Ten, mijając ich, poświęcił kilka ułamków sekundy na przyjrzenie się twarzom tych ludzi. Uczony zdawał się nie wierzyć własnym oczom, bo był cały blady. Żona zarośniętego miała się podobnie. Wydawała się przerażona i w każdej chwili zdolna do omdlenia. Tylko najmłodsza uśmiechała się z niewiadomych przyczyn. Samiel docenił jej entuzjazm, chwytając ją za rękę i prowadząc za nim, na zewnątrz. – Skończyłeś, Andrew? – zapytał, dołączywszy wraz z nową towarzyszką do malarza. Artysta nie odpowiedział. Przypatrywał się wciąż tej samej kresce – postaci – stanowiącej póki co jedyny element dzieła. – Do diabła! – Złapał się za głowę jego przyjaciel. – Jak sobie chcesz, to sobie tutaj paćkaj tymi farbami w nieskończoność, ale już beze mnie! Mam dość tego miejsca. Wrócisz sobie sam, znasz zresztą drogę. Obraz odbiorę jakoś przy okazji. To rzekłszy, odszedł razem z dziewczyną. Nikt nie wie, ile czasu upłynęło, nim Andrew złożył sztalugę, spakował pędzle i z obrazem pod pachą ruszył ku domowi, usatysfakcjonowany swym dziełem. Szedł przed siebie, pośród kompletnych ciemności, z którymi podczas swojej pracy zaznajomił się na tyle wyśmienicie, by móc w nich czynić wszystko, co czyni się przy świetle. I choć bez tej umiejętności nie byłoby mowy o wiernym odwzorowaniu karczmy, to wkrótce potem malarz ją przeklął. Za sprawą zderzenia z drzwiami własnego mieszkania. Nie spostrzegł, kiedy z łąki przeszedł z powrotem na klatkę schodową, w efekcie czego się nie zatrzymał i nie zapobiegł wypadkowi. Wpierw pomyślał, że jest noc, ale słyszał gwar uliczny dobiegający zza okna. Skonsternowany i zaniepokojony, poszukał po omacku klamki, po czym wszedł do siebie. Tam wymacał włącznik światła na ścianie. Pstryknął. A ciemność się nie rozpierzchła. Odnalazł swój ulubiony fotel i się w nim usadowił, odkładając tobołki obok niego. Powtarzał sobie, że należy zachować spokój, że wkrótce się wszystko wyjaśni. Czekał na Samiela. Znów nikt nie wie, ile czasu upłynęło, nim ten go odwiedził. W pewnym momencie po prostu rozległo się pukanie. – Proszę – zawołał Andrew łamiącym się z powodu długiego nieużytkowania głosem. Gość wszedł i zawołał: – A tu zawsze tak samo wygląda! Dopiero po chwili się zorientował, że coś jest nie tak. Przykląkł przed Andrew, a następnie przyjrzał mu się uważnie. Wreszcie zawyrokował: – Za długo tam siedziałeś. – Wylecz mnie z tego – odparł malarz, zrywając się w tym momencie, by desperacko chwycić przybysza. Samiel jednak zwinnie odskoczył, przez co artysta swą ofensywę zakończył wijąc się bezradnie na podłodze. – Co ja mam teraz zrobić!? Nie mam rodziny, nie mam nikogo ani nawet niczego! Przerażony gość uciszał go tak, jak ucisza się płaczące dziecko. Gdy odniósł w tym sukces, powiedział spokojnie: – Wymyślimy coś, będzie dobrze... W tym momencie chwycił obraz i przyjrzał mu się nad wyraz uważnie. – Niech mnie diabli, ty to potrafisz tym pędzlem... – Co mi po tym, skoro... – Cicho, błagam. Kontempluję sztukę. I tak stał, koncentrując wzrok na jednej linii kryjącej się w oknie karczmy, wokół której światło księżycowe przepychało się z ciemnością. Przez moment poczuł się nawet, jakby powrócił na tamto miejsce. Jakby spoglądał właśnie na celującego Amadeusza. Albo jakby oczami Andrew widział siebie, kłócącego się z gawiedzią. Te ożywione wspomnienia nieco go rozdrażniły, dlatego też odwrócił się od obrazu i skonstatował: – Nie chcę go. Jest wyśmienity, ale nie dla mnie. Niech tutaj zostanie. Zdjął czyjeś zdjęcie ze ściany i na zwolnionym miejscu zawiesił dzieło. – A co mi po nim? – jęknął malarz. Samiel wzruszył ramionami, po czym usiadł naprzeciwko ślepca i oświadczył nieco strapiony: – To nie dzieje się pierwszy raz. Czasem trzeba zapłacić cenę, rozumiesz... Niektórym ciemność się wlała do uszu. – Tutaj zanucił fragment IX Symfonii Beethovena. – No, ale nie bój się. Nie zostawię cię. Złapał Andrew za ramię, pomógł mu się podnieść, a gdy stali naprzeciwko siebie, mierząc się – jeden pustymi, wypaczonymi oczami, drugi pełnymi szacunku – oświadczył: – Od dziś będziesz żył tylko tym, co kochasz. Zresztą mam jeszcze mnóstwo rzeczy, które chciałbym utrwalić na płótnie. Wyobraź sobie nieskończoność wizji z nieskończonym potencjałem, który ujmiesz, jak zechcesz. Dam ci to. – Przecież nic nie widzę – załkał bezradnie malarz. – Tam, gdzie ci to wszystko skomponuję, będziesz widział. Bo nie jesteś ślepy. Nauczyłeś się po prostu wyśmienicie obserwować. Dostrzegać więcej. Zacznijmy od zaraz. Chwycił Andrew za rękę i pociągnął go ku drzwiom. – Dlaczego pan zamilkł? – zapytał student. – Bo to już koniec tej opowieści – odparł malarz. – Tam dalej zaczyna się nowa. Młodzieniec w tym momencie rozdziawił usta, zrozumiawszy, co oznaczają te wszystkie obrazy zawieszone na ścianach. Poczuł się okropnie mały w stosunku do tej rzeszy nadnaturalnych krajobrazów oraz scen uwiecznionych na płótnie. Bał się przyjrzeć czemukolwiek, bo już wiedział, że sekrety kryjące się za uśmiechniętą nagą kobietą, pozującą przy leżącym koniu, to za wiele jak na jego umysł. Te plamy przesiąknięte były czymś, czego nawet Samiel się brzydził, skoro wszystko tu zostawił. Toteż uczeń drżącymi rękoma odwiesił karczmę i poprzysiągł sobie, że nigdy więcej jej nie tknie. Ani niczego innego z tego pokoju. A tym bardziej nie pokaże nikomu. – Uwierzyłbyś, że on żadnego nie wziął? – odezwał się Andrew. – Zawsze coś w nich było nie tak. – Teraz wydają mi się takie... lepkie – wyznał student. – I dlatego są przeznaczone, by zgnić u boku ślepca. Tutaj są niegroźne. Zapadła chwila ciszy. Artysta milczał, chcąc dać gościowi chwilę na oswojenie się z całą sytuacją. Ten właśnie tego potrzebował, gdyż przez jego umysł przewalała się lawina myśli, pytań oraz wątpliwości. Chciał coś powiedzieć, już nawet otwierał usta, nabrawszy powietrza, ale szybko je zamknął. W końcu jednak zebrał całą swoją odwagę i wznowił konwersację, mówiąc: – Skąd pan wie, co się działo w karczmie? Andrew od razu się uśmiechnął. Wzruszył ramionami. – Może nie wiem i zmyśliłem całą tę historię. A może malując tę karczmę, zespoiłem się z nią na tyle, by być świadkiem tego wszystkiego. Student, nie mogąc się oprzeć, jeszcze raz utkwił wzrok w drewnianej konstrukcji przedstawionej na płótnie. – Ona nadal tam stoi? – Tak myślę. – A co z tymi ludźmi? – dopytywał ciekawski. – Amadeusz ruszył w ciemność wraz ze swoim muszkietem, wierząc, że Bóg go zaprowadzi z powrotem do światła. Tamten uczony się na to nie odważył. Na siedzenie w karczmie też nie. Zabił się po prostu. – A gospodarze? – Nadal tam są. Żyją razem i niczego im nie brakuje. Tak mi się przynajmniej wydaje. – Pan naprawdę jest tymi obrazami – wysnuł wniosek uczeń. Andrew nachylił się w jego stronę, po czym szepnął: – Kto wie, może wciąż cię obserwuję oczami tej dziewczyny, na którą sam patrzyłeś. Student się wzdrygnął, przepełniony niepokojem. Od razu zerknął ku wspomnianej. Jej zastygłe oczy nie wydawały się inne niż wcześniej. Nie ruszały się, nie śledziły go. – No, ale wydaje mi się – zaczął malarz, poprawiając się w fotelu – że na ciebie już czas. Odpocznij. Potem przyjdź albo i nie, jak wolisz. Młodzieniec kiwnął głową, będąc przekonanym, że ten gest nie ujdzie uwadze jego nauczyciela. Gdy się żegnał, w jego głosie pobrzmiewała pewna ulga. Schodami nie zszedł, lecz zbiegł, a wypadłszy przed blok, całą piersią zaczerpnął świeżego powietrza. I na wszelki wypadek się przeżegnał.


Rower Cube 786000 Aerium HPA Pro - Skiteam.pl\nKup ten rower za 249,95 zł* miesięcznie\nReprezentatywny przykład dla zakupionych towarów i usług o wartości 4 999,00 zł: całkowita kwota kredytu 4 999,00 zł, okres kredytowania 20 miesięcy; wysokość raty 249,95 zł, całkowity koszt kredytu 0 zł, rzeczywista roczna stopa oprocentowania 0%.\nMultidyscyplinarni sportowcy - słuchajcie! Oto nasza odpowiedź na niekończący się wyścig z czasem. Wysokiej jakości aluminiowa, hydroformowana rama Aerium HPA łączy technologię profesjonalnej konstrukcji do jazdy na czas z aerodynamiczną pozycją jazdy roweru triatlonowego, a przy tym pozostaje wszechstronną, multidyscyplinarną konstrukcją. Ten rower dostarcza radości z jazdy, ale również rzuca wyzwanie Twoim konkurentom.\nWidelec: Dedacciai Black Fin Carbon Aero\nŁożyska sterowe: FSA Orbit Z Semi-Integrated 1 1/8"\nWspornik kierownicy: CUBE Performance Stem Pro, 31.8mm\nPrzerzutka tył: Shimano Ultegra RD-6800SS, 11-Speed\nPrzerzutka przód: Shimano Ultegra FD-6800F, Braze-On\nHamulce: Shimano BR-R561\nKorba: FSA Trimax Pro, 52x38T, 170mm (S), 172,5mm (M/L/XL)\nKaseta: Shimano CS-5800, 11-28\nKoła: Profile Design 30/TwentyFour Aero Clincher\nOpony: Conti Grand Sport Race SL, 25-622\nSiodło: CUBE RP 1.0\nSztyca podsiodłowa: CUBE Aero Prolight\nZacisk podsiodłowy: CUBE Aerium Aero Clamp\nWyposażyliśmy Aerium HPA w sprawdzone komponenty: napęd Shmano Ultegra oraz niezawodny mechanizm korbowy FSA Trimax Pro z tarczami 38 i 52T. W pełni karbonowy widelec Dedacciai Black Fin Aero łączy lekką konstrukcję ze znakomitą aerodynamiką koła Profile 30/Twentyfour oraz kierownica T4+ również robią swoje w obniżaniu oporu. Ta konstrukcja wyścigowa wyposażona jest w opony Continental Sport Race SL.\nMultidyscyplinarni sportowcy - słuchajcie! Oto nasza odpowiedź na niekończący się wyścig z czasem. Wysokiej jakości aluminiowa, hydroformowana rama Aerium HPA łączy tec


Nawróć się, już, teraz! Centrum Pojednania La Salette, Dębowiec\nAktualności ❯ Nawróć się, już, teraz!\nNawróć się, już, teraz!\nSobota, XXIX Tydzień zwykły, Rok A, II\nDzisiejszy fragment z Ewangelii św. Łukasza, jest zakończeniem nauczania z tak zwanego pierwszego okresu podróży do Jerozolimy. Jezus zmierza w stronę Świętego Miasta, aby tam oddać życie za zbawienie świata. W czasie tej podróży naucza i dokonuje znaków.\nW tej Ewangelii, słyszymy o dwóch wydarzeniach. Ci, którzy zginęli z ręki Piłata, podobnie jak ci, którzy stracili życie pod gruzami wieży w Siloe, nie byli na pewno święci. Ale to, że spotkała ich taka nagła i straszna śmierć, nie świadczy o ich większej grzeszności od tych wszystkich, którzy pozostali przy życiu.\nDziś patrzymy na świat, który jest zalękniony. Człowiek unika drugiego człowieka z obawy przed zarażeniem, w trosce o swoje życie i zdrowie. A na to wszystko Jezus odpowiada: jeśli się nie nawrócicie wszyscy podobnie zginiecie!. Na podstawie tych wydarzeń, Chrystus zwraca uwagę, co te wydarzenia dla mnie oznaczają? Te słowa są ostrzeżeniem i mają na celu poruszyć sumienia tych, którym się wydaje, że nie potrzebują Boga i Jego przykazań.\nA czy ty Go potrzebujesz? Jeśli tak to nawróć się i zacznij wydawać dobre owoce.\nks. Jakub Dudek MS – duszpasterz w Sanktuarium MB Saletyńskiej w Dębowcu


Jakiego typu dania są najlepsze dla naszego organizmu? ⋆ Sklep - Maja\nJakiego typu dania są najlepsze dla naszego organizmu?\nDzisiaj bardzo modne stało się zdrowe odżywianie – jeśli Ty również uległeś tej modzie i starasz się, aby w Twojej lodówce znajdowały się jedynie tylko ekologiczne, bez wątpienia zdajesz sobie również sprawę z faktu, jak dużo trzeba poświęcić na kupno takich zdrowych produktów. Oczywiście zdecydowanie jest to o wiele trudniejsze i bardziej czasochłonne niż robienie klasycznych zakupów w supermarkecie, jednakże bez wątpienia opłaca się poświęcić odrobinę czasu na to, aby odszukać dobre źródło ekologicznych produktów.\nPrzede wszystkim na pewno warto postawić na zdrowe oleje i oliwy (najzdrowsze oliwy – szczegóły w podanym źródle i oleje) – kiedy do tej pory smażyłeś swoje potrawy na zwykłym oleju, na pewno nadszedł odpowiedni czas aby to zmienić. Kiedy używałeś do smażenia dla przykładu masła, na pewno również nadeszła pora, aby wprowadzić pewne zmiany nawyków żywieniowych. Wiele olejów, a przede wszystkim masło, nie są przygotowane do tak dużych temperatur jak te występujące w czasie smażenia – wtedy olej czy masło rozgrzane do zbyt dużej temperatury po prostu zaczynają się palić, wydzielając szkodliwe substancje. Dlatego fajnie jest używać na przykład polskiego oleju rzepakowego, który nie tylko jest wielce zdrowy, ale również wytrzymuje ogromne temperatury. Jeśli chcesz wyjątkowo dbać o swoje zdrowie, na pewno powinieneś ograniczyć spożycie pieczywa z supermarketów, które ma bardzo małe wartości odżywcze.\nJeśli raz przekonasz się, jak smakuje zdrowe pieczywo, bez wątpienia nie będziesz chciał już nigdy wrócić do tradycyjnego chleba czy bułek. Warto zwrócić również uwagę na produkty, które najczęściej występują w przetworzonej postaci z nieciekawymi dodatkami – przykładowo pasztet (nieszkodliwe pasztety) lub parówki. Jeśli zdecydujesz się zakupić zdrowy pasztet, na pewno poczujesz od razu wielką różnicę. Kiedy jednak jesteś wegetarianinem albo weganinem, wówczas zdecydowanie właściwe dla Ciebie będą zdrowe produkty sojowe.\nCzy masz ochotę, poznać kolejne wiadomości? Jeśli tak, to kliknij ten odsyłacz i zobacz w artykule (https://heliosstrategia.pl/elektrownia-sloneczna/) więcej porad. One prawdopodobnie także Cię zainteresują.\nKiedy zdecydujesz się na spożywanie takich produktów, wtedy bez wątpliwości powinieneś sprawdzać, czy soja nie zawiera niezdrowego GMO.


Wycieczka Bałkany Wschodnie - Rekreacyjne - Albania\nMacedonia, Pozostałe, Czarnogóra, Albania\n17 - 28 sie 2022 12 dni 3 050zł\n14 - 25 wrz 2022 12 dni 2 750zł\nKosowo kojarzy się zazwyczaj z wojną, jaka toczyła się na Bałkanach w latach 90tych XX wieku. To jednak, już przeszłość. Obecnie sytuacja w Kosowie ustabilizowała się i znów przybywają tutaj turyści. Nie ma ich wielu, są jakby onieśmieleni, nieco przestraszeni, ale bardzo ciekawi tego niewielkiego kraju leżącego w sercu Bałkanów. A ma on do zaoferowania zaskakująco wiele: piękne krajobrazy, barwną kulturę i niezwykle przyjaznych ludzi, którzy tu mieszkają.\nOdnaleźć tutaj można starożytne klasztory, pełne prawdziwych skarbów sztuki sakralnej, cerkwie czy też krajobrazy niespotykane nigdzie indziej. Kosowo to kraj o historii znacznie starszej niż historia Polski. Można tu trafić na ślady starożytnych Greków i Rzymian, można odkryć pozostałości bizantyjskiej kultury i podziwiać osiągnięcia sztuki i architektury świata słowiańskiego doby średniowiecza. Pora odkryć kraj, który jest nie tylko najmłodszym państwem w Europie, ale też jednym z najbardziej tajemniczych...\nPrzy okazji zajrzymy też do Macedonii, Albani i Czarnogóry, te kraje nie raz już odwiedzaliśmy i zawsze przyjmowani byliśmy niezwykle gościnnie, nie sposób więc ich pominąć będąc w tej okolicy.\nRankiem docieramy do stolicy Macedonii, Skopije. Dzięki różnorodności stylów architektonicznych w Skopje można zobaczyć historię Bałkanów „w pigułce". Warto zejść na chwilę z wytyczonych szlaków i ulec czarowi niezwykłej atmosfery bałkańskiej metropolii.\nDopłata do samolotu +600 zł (w zależności od dostępności)\nTreść oferty oraz galeria zdjęć imprezy turystycznej Bałkany Wschodnie pochodzą od biura Cyklotramp, które jest organizatorem wyjazdu. Dzięki tej wyprawie można zwiedzić i poznać kulturę, tradycję oraz krajobraz takich krajów jak: Macedonia, Pozostałe, Czarnogóra, Albania. Wycieczka obejmuje wyżywienie typu własne. Główna forma aktywności podczas tego wyjazdu to Rekreacyjne, która pozwala na spędzenie wakacji w sposób aktywny. W przypadku zainteresowania ofertą prosimy o kontakt telefoniczny lub email. Gwarantujemy wiele wrażeń i wspaniałą przygodę.


AktualnościAktualnościUruchomienie Kliniki Pediatrii CMKP w Szpitalu w Dziekanowie Leśnym\nUruchomienie Kliniki Pediatrii CMKP w Szpitalu w Dziekanowie Leśnym\n9 listopada 2017 r. w Samodzielnym Zespole Publicznych Zakładów Opieki Zdrowotnej im. Dzieci Warszawy w Dziekanowie Leśnym odbyła się uroczystość obchodów 50-lecia istnienia Szpitala oraz uroczyste otwarcie Kliniki Pediatrii CMKP.\nW nowo pozyskanych pomieszczeniach Kliniki Pediatrii CMKP, mali pacjenci będą mieli zagwarantowane najwyższej jakości świadczenia zdrowotne. Zadaniem kliniki będzie również działalność dydaktyczna, w zakresie specjalistycznego kształcenia podyplomowego w zawodach medycznych, we wszelkich jego formach (tj. zajęcia seminaryjne, kursy szkoleniowe, kursy doskonalące, staże).\nDziałania te przyczynią się do zwiększenia liczby wysokowykwalifikowanej kadry medycznej, gwarantującej podniesienie dostępności i jakości udzielanych przez Szpital świadczeń zdrowotnych.


Z Królewskiego Miasta do Warszawy, czyli Jedyneczki na wycieczce w stolicy\nStrona główna / Wydarzenia / Z Królewskiego Miasta do Warszawy, czyli Jedyneczki na wycieczce w stolicy\nW piątek 20 września uczniowie klasy II a i III c z wychowawcami Justyną Domańską i Magdaleną Jagiełło oraz opiekunami Moniką Galant i Beatą Kordysiewicz udały się z wizytą do stolicy. Naszą przygodę zaczęliśmy od najsłodszego miejsca w Warszawie jakim jest Manufaktura Cukierków. Zobaczyliśmy tam, w jaki sposób metodą pochodzącą z XVII w., powstają małe słodkie, magicznie kolorowe arcydzieła. Karmelki oraz lizaki tworzone są na oczach widowni, która widzi jak słodka masa zyskuje cudowny zapach, magiczny kolor oraz fantazyjny kształt. Wszystkie produkty wykonane własnoręcznie począwszy od wylania gorącego karmelu na granitowy blat, po zabarwienie, nadanie mu smaku oraz krojenie. Wzięliśmy udział w Warsztatach Kręcenia Lizaków, podczas których mogliśmy samodzielnie wykonać własne lizaki.\nNastępnie udaliśmy się do Centrum Nauki Kopernik, niewątpliwie jednego z najważniejszych punktów naszej wycieczki. Jest to wspaniały ośrodek nauki, którego misją jest rozbudzanie ciekawości, wspomaganie samodzielnego poznawania świata i uczenia się. Wszyscy mogliśmy poznawać prawa nauki poprzez samodzielne przeprowadzanie doświadczeń na interaktywnych wystawach. Mieliśmy okazję własnoręcznie dokonywać wielu doświadczeń naukowych, zobaczyć na własne oczy mechanizmy funkcjonowania ludzkiego organizmu, urządzeń, wszechświata i wielu innych aspektów otaczającego nas świata. Tam zjedliśmy pyszny obiadek, po którym udaliśmy się na Stare Miasto, gdzie znajduje się Kolumna Zygmunta III Wazy. Pomaszerowaliśmy pod Zamek Królewski, gdzie podziwialiśmy piękno budynku, który został zbudowany w stylu barokowo - klasycystycznym. Następnie pośpieszyliśmy na Rynek Starego Miasta. Po środku placu stoi pomnik Warszawskiej Syrenki. Niebawem znaleźliśmy się przy Barbakanie. Mieliśmy okazję wejść do środka tej baszty i spacerować po średniowiecznych murach. Wracając w kierunku autokaru skręciliśmy na Plac Piłsudskiego, by tam zobaczyć Grób Nieznanego Żołnierza. Trafiliśmy tam na zmianę warty.\nWycieczka była bardzo udana. Dziękujemy uczniom oraz opiekunom za ten wspaniały, pełen wrażeń dzień.


Oświadczenie o prywatności - Pousada Solumar - Salvador - Brazylia\nNiniejsze oświadczenie o prywatności ma zastosowanie do strony internetowej o nazwie pousada-solumar-br.book.direct, której właścicielem jest i którą zarządza obiekt Pousada Solumar. Oświadczenie to opisuje sposób i zasady gromadzenia i wykorzystywania danych osobowych, które użytkownik udostępnia na naszej stronie: pousada-solumar-br.book.direct. Oświadczenie niniejsze określa również przysługujące Państwu prawa i możliwości w odniesieniu do przetwarzania Państwa danych osobowych przez nas oraz zawiera informacje, jak można uzyskać do nich dostęp i je aktualizować. Niniejsze oświadczenie o prywatności może ulegać okresowym zmianom. W związku z tym należy regularnie odwiedzać tę stronę, gdzie będzie publikowana jego aktualna wersja.\nTak, korzystamy z usług zewnętrznych dostawców, np. Booking.com, w celach analitycznych. Przy tej okazji wykorzystujemy technologie śledzenia, takie jak ciasteczka, sygnalizatory sieci web, tagi i skrypty. Booking.com może także umieszczać ciasteczka dla własnych celów, zgodnie z zapisami w http://www.booking.com/content/privacy.html. Zgromadzone informacje będą wykorzystywane w ramach zautomatyzowanych działań marketingowych, zarządzania relacjami z klientem oraz w systemach analityki biznesowej przez obiekt Pousada Solumar. Technologie te są używane do analizy trendów, administracji strony, śledzenia działań użytkowników związanych ze stroną i gromadzenia informacji demograficznych na temat bazy użytkowników. Istnieje prawdopodobieństwo, że otrzymamy indywidualne lub zbiorcze raporty sporządzone z wykorzystaniem takich technologii przez te spółki. Strony trzecie, z których usług korzystamy, zobowiązały się do prowadzenia swoich działań w sposób odpowiedzialny oraz przestrzegania dobrych praktyk i standardów w zakresie zarządzania danymi.\nMają Państwo prawo wglądu do przechowywanych przez nas danych osobowych na Państwa temat. Mogą Państwo poprosić o ich udostępnienie, wysyłając nam wiadomość e-mail na adres pousada-solumar@uol.com.br. W temacie takiej wiadomości prosimy wpisać „Prośba dotycząca danych osobowych”.\nProsimy o upewnianie się, że Państwa dane są poprawne i aktualne. Jeśli posiadane przez nas informacje są niepoprawne, nieaktualne lub nie mają zastosowania w odniesieniu do celów, dla których zostały zgromadzone, prosimy o kontakt pod adresem pousada-solumar@uol.com.br, abyśmy mogli je zaktualizować lub usunąć. Ustosunkujemy się do Państwa prośby w ciągu 30 dni. W niektórych przypadkach możemy jednak z przyczyn prawnych lub administracyjnych, takich jak prowadzenie rejestrów lub wykrywanie działań niezgodnych z prawem, być zobowiązani zachować pewne informacje.\nPousada Solumar kontroluje przetwarzanie danych osobowych zgromadzonych za pośrednictwem plików cookie i przy odwiedzeniu strony. Obiekt Pousada Solumar zlokalizowany jest pod adresem Avenida Amaralina, 531. Jeśli mają Państwo jakiekolwiek sugestie, prośby lub komentarze na temat prywatności, danych osobowych, plików cookie oraz sposobów postępowania z danymi osobowymi, mogą Państwo wysłać wiadomość e-mail na adres pousada-solumar@uol.com.br.


Ukraińskie problemy z wymiarem sprawiedliwości - (komentarze, ) - GazetaPrawna.pl - biznes, podatki, prawo, finanse, wiadomości, praca -\ngazetaprawna.plUkraińskie problemy z wymiarem sprawiedliwości\nautor: Michał Potocki05.11.2019, 07:50; Aktualizacja: 05.11.2019, 08:00\nRok po śmierci aktywistki Kateryny Handziuk wracają pytania o przyczyny niemrawych postępowań w ukraińskich sprawach na tle politycznym i o to, co dla reformy wymiaru sprawiedliwości chce zrobić ekipa prezydenta Wołodymyra Zełenskiego.\nAmerykańskich nacisków na Ukrainę było więcej »\n„Tak jak jej bliscy i rodzina oczekujemy na sąd i wyrok na mocodawców tego ohydnego przestępstwa” – napisała na Twitterze ambasada Niemiec w Kijowie. „Mam nadzieję, że sprawcy zostaną jak najszybciej pociągnięci do odpowiedzialności” – dodała ambasador Wielkiej Brytanii Melinda Simmons. Kateryna Handziuk była skonflikowana z lokalnymi elitami. Oskarżała o korupcję m.in. wysokich funkcjonariuszy chersońskiej policji.


Troja :: Cytaty z filmu\nFilm ?Troja? to ekranizacja kinowa znanej legendy greckiej. Książę Parys zakochuje się z wzajemnością w pięknej Helenie, żonie brata króla Myken, Agamemnona. Władca wykorzystuje obrazę honoru rodziny królewskiej do tego aby zaatakować potężną Troję, miasta w murach którego ukrywa się Parys. Wkrótce rozpoczyna się wojna i wieloletnie oblężenie Troi. Wkrótce pojedynek staczają też dwaj najpotężniejsi wojownicy ? Achilles i Hektor.\nPo dziesięcioleciach wojen Agamemnon, król Myken, [...]\nMówiłem Ci wczoraj i powtórzę to dzisiaj. [...]\nNie chcę oglądać kolejnej masakry. [...]\nUważaj, kogo obrażasz, stary królu. [...]\nto największy człowiek, jakiego widziałem. Nie chciałbym stanąć z nim do walki. [...]\nNie ma następnych?! [...]\nkrólowa Helena i ja pozdrawiamy was. [...]\nSilne ramię. Dzięki bogom, że zawarliśmy pokój. [...]\nRozumiesz, do robienia małych książąt. Chodź i zabaw się dzisiaj. [...]\nMam coś dla ciebie. [...]\nAż do dnia, kiedy spalą moje ciało, [...]\nUrocze stworzenie. [...]\nGdy byłeś dzieckiem ktoś upuścił cię na głowę? Czy taki się urodziłeś? Co pani potrafi ugotować? Placek kukurydziany, gotowane ziemniaki... Umiem robić kaszę manną. No... Podstawa w gotowaniu - to właśnie to.\nZwolniono opcje sprzedaży akcji na giełdzie. Mamy potwierdzenie odcisków palców. Opcje wygasły wczoraj o północy. Na dłuższą metę może się okazać, że to oszustwo, ale obecnie, jesteś całkowicie spłukany.\nMiały swój świt i będą mieć zmierzch. Przed świtem istniały siły ciemności.. Mroczne Elfy, które miały władzę absolutną. "Urodzone w wiecznej ciemności - Elfy, przyszły wykraść światło nam dane.


Samsung Galaxy Tab 10.1 GT-P7510 restatujr się samoczynnie - Pomoc techniczna - Forum Android.com.pl\ndodany przez spioh1, 6 Kwietnia 2015 w Pomoc techniczna\nTablet: iPad Air2\nMam problem z tabletem Samsung Galaxy Tab 10.1 model GT-P7510. Problem polega na tym że urządzenie cały czas się resetuje mniej więcej w równych odstępach czasu chwilę po uruchomieniu wyskakuje komunikat następującej treści " The application Videos (process com.google.android.videos) has stopped unexpectedely. Please try again." Po tym komunikacie następuje restart urządzenie i tak w kółko macieju. Próbowałem go zrootować ale jedyne co mi się udało to zainstalować custom recovery nie mam możliwości dostać się do pamięci urządzeni aby wgrać jakiś rom i potem z poziomu custom recovery uruchomić jego instalację, nie pomaga również factory reset. Proszę o pomoc w rozwiązaniu tego problemu.\nEdytowane 6 Kwietnia 2015 przez spioh1\nKoledzy potrzebuję jednoplikowy stock ROM do GT-P7510 taki który wgram Odinem nie mam innej możliwości bo bestia mi się cały czas resetuje coś się stało podczas aktualizacji i nie mam dostępu do pamięci wewnętrznej urządzenia żeby wgrać jakiś custom ROM z poziomu custom recovery\nSammobile - od wyboru do koloru\nDziękuję za odpowiedź ale nie chce coś iść za free może jakieś inne źródełko ?\nstrona jest darmowa, wystarczy założyć konto\nNa wstępie wielkie podziękowania dla "Igorius-a"\nUdało mi się zdjąć tego ROM-ka tablet wrócił do życia ale nie ładuje baterii czym może być to spowodowane ??!!\n[Dodano: 08 kwiecień 2015 - 21:21]\nzamykam temat winna była ładowarka