Tytuł: 31.08 (jutrzejsza prasa)\nNapisane: środa, 31 sierpnia 2011, 20:18\nTakie oto tematy zagościły 72 lata temu na pierwszych stronach gazet:\nWieczór Kurjer. Wydanie z 01.IX.1939:\nNapisane: środa, 31 sierpnia 2011, 20:34\nParyskie koła polityczne i prasa (...) i zaznaczają, że zarówno Francja jak i Wielka Brytania są gotowe wypełnić wszystkie swe zobowiązania wobec Polski ...\nNapisane: środa, 31 sierpnia 2011, 20:45\nChyba nikogo nie zaskoczę spiskową teorią dziejów, ale gazeta z 1 września a już w kinach grali "Dziesięciu z pawiaka". Analogia taka sama jak ta, że pod WTC na kilkanaście minut przed zawaleniem (wyburzeniem budynku) służby ratownicze dostały rozkaz do ewakuacji.\nP.S. Dlaczego ogłoszenie laryngologa jest otoczone ogłoszeniami "weneryczne, płciowe"\nNapisane: środa, 31 sierpnia 2011, 20:52\nPo zapoznaniu się z prasą, troszkę faktów.\nWszyscy znamy z historii że pierwsze strzały padły z pancernika SH na Składnicę tranzytową. Otóż nie.\nPoniżej kalendarium. Może komuś, kiedyś się przyda.\n1 września 1939 roku. Tczew. Godzina 4:40. Eskadra luftwaffe atakuje pozycje polskich saperów osłaniające dwa mosty graniczne. Celem ataku jest niedopuszczenie do zniszczenia przeprawy z Prus. Mosty zostają jednak w porę wysadzone.\nDwie minuty po tym o 4:42 na Wieluń spada fala niemieckich bomb z 76 pułku bombowców nurkujących.\n4:47. Schlezwig Holstein otwiera ogień na pozycje Wojskowej Składnicy Tranzytowej na Westerplatte.\nTak rozpoczyna się II Wojna Światowa, która w trakcie swego trwania pochłonie 60 milionów ofiar.\nO 4:50 Niemcy zaatakowali budynek Poczty Polskiej w Gdańsku przy placu Heweliusza 1. Masywnego gmachu przez 14 godzin bronili pocztowcy pod dowództwem Konrada Guderskiego.\nO 8:00 w domu Wysokiego Komisarza Ligi Narodów Carla Burchardta zjawił się gauleiter Albert Forster i oświadczył, że traktat wersalski został obalony i Gdańsk został wcielony do Rzeszy. Nakazał przedstawicielowi Ligi Narodów opuścić w ciągu dwóch godzin miasto. Po złożeniu ustnego protestu Burchardt w asyście niemieckiego samochodu policyjnego wyjechał z Gdańska i udał się do stolicy Litwy – Kowna.\nNiedaleko Kłobucka Wołyńska BK z Armii „Łódź” zatrzymała uderzenie 4 Dywizji Pancernej niszcząc około 70 czołgów i pojazdów pancernych wroga.\n„Nocy dzisiejszej odwieczny wróg nasz rozpoczął działania zaczepne wobec Państwa Polskiego co stwierdzam wobec Boga i historii. W tej chwili dziejowej zwracam si1)ę do wszystkich obywateli państwa w głębokim przeświadczeniu, że cały naród stanie w obronie swojej wolności, niepodległości i honoru, skupi się dookoła Wodza Naczelnego i jego sił zbrojnych i da godną odpowiedź napastnikowi, jak to się już nieraz dział w historii stosunków polsko-niemieckich. Cały naród pobłogosławiony przez Boga, w walce o swoją świętą i słuszną sprawę, zjednoczony z Armią , pójdzie ramię przy ramieniu do boju i pełnego zwycięstwa.”\nZałamało się niemieckie uderzenie z Prus Wschodnich na umocnienia pod Mławą, bronione przez Armię „Kraków”.\nO 10:00 w berlińskim gmachu Kroll-Oper Adolf Hitler w szarej kurtce polowej wygłosił przemówienie do Reichstagu, poinformował w nim o rozpoczęciu działań wojennych przeciw Polsce. Podkreślił, że Polacy odrzucili jego ofertę korekty Korytarza odpowiadając mobilizacją, gwałtem i terrorem. „ Od 5:45 odpowiadamy strzałem na strzał. Od tej godziny płacimy bombą za bombę” Wprowadził tym niemiecka opinię publiczną w błąd wywołując wrażenie, że polskie działania wojenne zaczęły się wcześniej, a Niemcy zostały zmuszone do kontruderzenia.\n2 września.. sobota..\nOd godziny 5:50 z przerwami trwały naloty bombowe na Warszawę. Mieszkańcy stolicy zaopatrywali się w suszone wędliny i puszki z konserwami.\nWesterplatte broniło się nadal. Nalot na Westerplatte dwóch dywizjonów samolotów Ju-87 Stuka niszczy Wartownię Nr 5. Donosiły o tym komunikaty radiowe podnosząc całą Polskę na duchu. Niewielu jednak wiedziało, że tego dnia dowodzący obroną Westerplatte mjr Sucharski przeszedł załamanie nerwowe i chciał poddać swą placówkę, jego obowiązki przejął kpt. Dąbrowski podejmując wraz z żołnierzami decyzję o dalszej obronie. Szybko reorganizuje obronę i opanowuje powstały po bombardowaniu chaos.\nPod Jordanowem 10 Brygada Kawalerii Zmotoryzowanej pod dowództwem płk. Maczka zniszczyła 50 czołgów niemieckich należących do XXII Korpusu Pancernego.\nRankiem po raz pierwszy weszła do akcji Brygada Bombowa 18 samolotów P-23 „Karaś” zaatakowało pod Częstochową XVI Korpus Pancerny zrzucając bomby i ostrzeliwując w locie koszącym wozy bojowe wroga.\nWokół wojsk polskich pozostających w Borach Tucholskich zaczął się zamykać pierścień okrążenia. W ciągu soboty położenie Armii „Kraków” uległo znacznemu pogorszeniu, została ona zagrożona z północy i południa, wycofywała się wzdłuż Wisły z umocnionych pozycji na Śląsku przegrupowując się poza Dunajec i Nidę. Wszędzie wojska polskie zaczynały się cofać.\n„ My Polki – matki i żony walczących żołnierzy polskich mówimy do Was, matki i żony żołnierzy niemieckich. Stawiamy wyżej honor niż życie, ale Waszym najbliższym wypadł cięższy los- walczą o niesłuszną sprawę, walczą o grabież. My bronimy naszej ziemi i naszej wolności. Przypominamy Wam, że Waszych mężczyzn rzuciło na rzeż kłamstwo i opętanie. Przypomnijcie sobie miliony trupów z wojny światowej. Czy teraz chcecie powtórzyć to po raz drugi? Jesteście współodpowiedzialne za zło które się dzieje.”\n3 września... niedziela...\nOd samego rana nad Warszawą pojawiły się niemieckie samoloty, bombardowano również okoliczne miasteczka takie jak Konstancin, gdzie bomby spadły m. in. na willę ambasadora USA Drexell Biddle’a a także Otwock, Grodzisk Mazowiecki, Pruszków i Legionowo. Padło wiele ofiar w ludziach.\nArmie „Łódź”, „Kraków” i „Pomorze” znajdowały się w odwrocie. Rankiem Niemcy zajęli Częstochowę. 55 DP opuściła Katowice, odtąd śląską stolicę bronić mieli harcerze i byli powstańcy śląscy.\nWojska niemieckie zajęły Częstochowę, Radomsko i Katowice. Gen. Rómmel, pod naciskiem całej 8. Armii Blaskowitza i części sił 10. Armii von Reichenaua sprowadził do boju wszystkie swoje odwody.\nKoło południa, gdy w okolicach Bydgoszczy znajdowała się niemiecka 50 DP w mieście dywersanci zaatakowali wycofujące się wojska polskie. Doszło do kilkugodzinnych walk. Część pojmanych Niemców rozstrzelano, innych wysiedlono. Propaganda niemiecka nadała tym wydarzeniom nazwę "Blutsonntag" - "krwawa niedziela". Po wkroczeniu Wehrmachtu rozpoczęły się represje na ludności polskiej za udział w "krwawej niedzieli" - egzekucje i wywózki do obozów koncentracyjnych.\nW porcie wojennym na Helu lotnictwo niemieckie zatopiło stawiacza min „Gryfa” i niszczyciela „Wichra”.\nO wschodzie słońca pancernik „Schlezwig-Holstein” podjął kolejną próbę złamania polskiego oporu Westerplatte – kolejny raz bezskutecznie.\nX i XV dywizjony nowoczesnych polskich bombowców P-37 „Łoś” atakowało pod Radomskiem, Kamieńskiem i Wieluniem niemieckie kolumny pancerne.\nGen. Tadeusz Piskor otrzymał rozkaz utworzenia z oddziałów skoncentrowanych w rejonie Wisły Armię „Lublin”.\nCały dzień 19 DP z Armii „Prusy” toczyła z niemiecką 1 DPanc. walki o Piotrków Trybunalski. Wieczorem Niemcy zajęli płonące miasto.\nNaczelny Wódz wydał rozkaz armiom „Pomorze”, „Poznań”, „Łódź” i „Modlin” utworzenia jednolitej obrony na prawym brzegu Wisły i Sanu oraz nad Biebrzą i Narwią.\nDotychczasowy dowódca Armii „Łódź” gen. Juliusz Rómmel został mianowany dowódcą nowo utworzonej Armii „Warszawa”.\nPod Iłżą 3,12,36 DP z Armii „Prusy” zadały Niemcom ciężkie straty.\nNa północ od Warszawy wojska niemieckie zajęły dwie podstołeczne miejscowości – Brok i Ostrów Mazowiecki.\npiątek, 8 września 1939 roku\nArmie „Poznań” i „Pomorze” posuwały się w stronę dolnej Bzury by tam uderzyć na nieprzyjaciela.\n„ Obywatele stolicy! Działania bojowe mogą przenieść się pod mury Warszawy. Władze cywilne zmuszone były do ewakuacji. W ślad za nią rozpoczęła się zbędna ewakuacja ludności męskiej , która może być potrzebna tu na miejscu. Obywatele! Warszawę trzeba obronić! Pomożecie tej akcji powracając natychmiast do normalnych zajęć i wykonując wszystkie zlecenia, jakie będziecie otrzymywać. Dzisiejszej nocy stanęliście licznie do kopania rowów. Tak powinniście postępować nadal! Wracajcie więc do swoich zajęć. Pomagajcie wojsku mężną postawą oraz utrzymywaniem ładu i porządku, by nie odrywać wojska od pracy bojowej. Gen. bryg. Czuma 8 IX 1939 ”\nOkoło godziny 18:00 niemieckie czołgi i patrole motocyklowe wdarły się na krańce Woli i Ochoty. Wyparte jednak zostały przez polskich obrońców atakujących z okien, dachów i zza płotów.\nWarszawa ostrzeliwana była po raz pierwszy przez artylerię polową. Liczne pożary wybuchły na Złotej, Śliskiej, Siennej i Sosnowej.\nNiemieckie radio ogłosiło komunikat Oberkomando der Wehrmacht: „ Niemieckie oddziały pancerne wdarły się dziś o 17:15 do Warszawy”\nsobota, 9 września 1939 roku\nNad ranem Naczelny Wódz Rydz-Śmigły przekazał dowódcy Armii „Poznań” gen. Tadeuszowi Kutrzebie hasło droga radiową „Słońce wschodzi” dając tym rozkaz do ataku na wojska niemieckie.\nArmia „ Karpaty” wycofała się w stronę Przemyśla, a Armia „ Kraków” za San.\nO 17:00 Armia „Poznań” uderzeniem na Stryków rozpoczęła bitwę nad Bzurą.\nW ZSRR rozpoczęła się mobilizacja rezerwistów i racjonowanie benzyny.\nniedziela, 10 września 1939 roku\nW bitwie nad Bzura Polacy odnotowali znaczne sukcesy, odbili z rąk niemieckich Skotniki, Piątek i Łęczycę.\nponiedziałek, 11 września 1939 roku\nPod Radomskiem skapitulowała Armia „Prusy”, do niewoli niemieckiej dostało się około 60 tysięcy żołnierzy.\nWarszawę kolejny dzień ostrzeliwała ciężka artyleria, obrońcy odparli ataki od strony Wawrzyszewa. Zbombardowany został Belweder, obrona przeciwlotnicza strąciła dwa samoloty, z których jeden spadł w okolicach Alei na Skarpie. Załoga OPL w podzięce została obrzucona kwiatami przez warszawskie dziewczęta. Na Ochocie zatrzymano niemiecka ciężarówkę z akumulatorami, jej załoga wysłana z dostawą z Radomia przekona była, że polska stolica zajęta jest przez Wehrmacht, w myśl podawanych przez ostatnie dni fałszywych informacji przez niemiecka agencję DNB.\nwtorek, 12 września 1939 roku\nLwów okrążyła 14 Armia niemiecka.\nW obliczu zbliżania się niemieckich czołgów do Lwowa wojewoda lwowski Alfred Biłyk wygłosił przez radio krzepiące przemówienie do mieszkańców miasta.\nOkoło godziny 14:30 ulicą Gródecką do Lwowa wdarły się pierwsze oddziały niemieckie – 14 samochodów i 7 motocykli. Ciężkie walki trwały aż do 19:00, wówczas Niemcy przeszli do obrony. Tym samym załamał się niemiecki zamiar opanowania Lwowa zmotoryzowanym zagonem.\nśroda, 13 września 1939 roku\nZaczął zamykać się niemiecki pierścień wokół Warszawy.\nDowódca frontu Południowego gen. Sosnkowski podjął decyzję przebicia się do Lwowa, by wzmocnić obronę miasta i osobiście pokierować nowo utworzoną Armią „Małopolska”.\nStolica poniosła krwawe straty w czasie całodziennych nalotów, spore szkody miały miejsce w żydowskiej dzielnicy – Nalewkach.\nW rejonie Brześcia nad Bugiem gen. Franciszek Kleeberg rozpoczął formowanie SGO „Polesie”.\nResztki Armii „Łódź” weszły do Modlina. Dowództwo nad nimi objął gen. Wiktor Thomme.\nZe Składnicy Uzbrojenia w Hołosku zwożono ciężarówkami do Lwowa jej zasoby. Ostatni transport zdobyli Niemcy. Łącznie zdołano uratować 50 ton uzbrojenia.\nPo zajęciu przez wojska niemieckie Kortumowej Góry i Zboisk Lwów został odcięty od Lasów Janowskich i Brzuchowic.\nczwartek, 14 września 1939 roku\nNiemcy zajęli Przemyśl i Gdynię.\nDo stolicy Łotwy – Tallina przybył ORP „Orzeł”.\nRadio Wilno ogłosiło, że do Warszawy przebija się Armia „Poznań”. Równocześnie nadało orędzie prezydenta Wilna Wiktora Maliszewskiego do mieszkańców Warszawy:\n„Wasza godna podziwu i uwielbienia postawa spotyka się z naszym powszechnym uznaniem. Hołd poległym! Cześć tym, którzy walczą z bronią w ręku. Cześć tym, którzy nie zeszli ze swoich stanowisk. Cześć wszystkim mieszkańcom Warszawy, którzy nie ulękli się ataków wroga.”\nW wyniku bombowego nalotu na stolicę pożar wybuchł w warszawskim drapaczu chmur – Prudentialu przy placu Napoleona.\npiątek, 15 września 1939 roku\nW trakcie marszu w kierunku Lwowa resztki Armii „Kraków” poniosły dotkliwe straty w starciu z oddziału niemieckimi w rejonie szosy Jarosław-Tomaszów Lubelski-Zamość.\nDowództwo Armii „Warszawa” powołało Straż Obywatelską, jej przewodniczącym został Stefan Starzyński.\nAdolf Hitler z wieży kościoła w podwarszawskich Glinkach obserwował atak na praskie przedmieścia.\nsobota, 16 września 1939 roku\n„ Nieprzyjaciel, który dotychczas bombardował nas z samolotów obecnie gnębi Warszawę natarciem artyleryjskim. Do pocisków musimy się przyzwyczaić, musimy w dalszym ciagu okazywać tyle cichego bohaterstwa, ile go okazuje dotychczas stolica. Musimy dalej normalizować nasze życie, sprzątać ulice, ulice i domy, aby nie zakradły się do nich choroby. Prowadzimy dalej walkę na każdym odcinku. Pamiętajmy o tym, że każdy z nas pracując – walczy.”\nW wyniku niemieckich nalotów zamilkły Radio Wilno i Radio Baranowicze. Odtąd nadawało prócz Radia Warszawa II tylko Radio Lwów.\nWładze estońskie zdecydowały się internować ORP „Orzeł”.\nniedziela, 17 września 1939 roku\nTak też się stało. Od rana na całej polsko-radzieckiej granicy dokonując zdradzieckiego ciosu w plecy czerwonoarmiści wkroczyli do Polski. Pierwsze walki podjęły z nimi placówki KOP nad graniczną rzeką Zbrucz. Dochodziło również do walk powietrznych.\nNad Bzurą Armie „Poznań” i „Pomorze” zostały rozbite. Ich resztki poprzez Puszczę Kampinoską usiłowały przebić się do Warszawy.\n20 DPZmot. Zajęła Brześć nad Bugiem. XIX Korpus Pancerny po dojsciu do linii kolejowej Lublin – Kowel odciął polskiemu Frontowi Północnemu drogę odwrotu za Bug.\n„ Obywatele…I znów okryło się hańbą lotnictwo niemieckie bombardując domy bezbronnej ludności na Żoliborzu, wzniecając pożary w osiedlu robotniczym… I znów artyleria niemiecka zniszczyła zabytki sztuki i kultury, bombardowano zamek, kościół ewangelicki i szpitale… Straszliwe zniszczenie jakiego dokonał nieprzyjaciel w Warszawie nie osłabiło naszego ducha i nie złamało nas, lecz w imieniu maltretowanej ludności Warszawy zwracam się do rządów Wielkiej Brytanii i Francji jakiej i kiedy udzielą pomocy, chciałbym wiedzieć miarodajnie od rządów naszych sprzymierzonych, kiedy udzielą nam pomocy?”\nWładze Rzeczypospolitej wraz z Wodzem Naczelnym znalazły się w Kosowie oddalonym od granicy z Rumunią około 10 kilometrów.\nponiedziałek, 18 września 1939 roku\n3 i 4 Armie niemieckie ostrzeliwały Warszawę z pocisków artyleryjskich. Resztki Armii „Poznań” dotarły stolicy, zbliżały się do niej również Podolska i Wielkopolska BK.\nPopołudniu rozpoczęła się obrona Wilna. Dowodzili nią dowódca Obszaru Warownego „Wilno” ppłk Tadeusz Podwysocki oraz zastępca dowódcy OK III płk dypl. Jarosław Okulicz-Kozaryn. Obaj byli przekonani, że miasto należy bronić.\nPierwsze oddziały sowieckie zaatakowały od strony Nowej Wilejki ulicami Antokolską i Senatorską w kierunku Góry Zamkowej i Mostu Zielonego. Ciężkie straty poniosły oddziały KOP „Troki” broniące cmentarza na Rossie. Czołgi sowieckie zostały obrzucone przez młodzież butelkami z mieszanką zapalającą.\nO godzinie 22:00 dowódca OK VI we Lwowie gen. Władysław Langner otrzymał informację,że od strony Tarnopola ruszyły na Lwów oddziały Armii Czerwonej. «\nwtorek, 19 września 1939 roku\nO godzinie 2:30 w nocy sowiecki batalion pancerno-zmotoryzowany zaatakował barykady na lwowskim Łyczakowie. Natarcie zostało odparte. Nad ranem Sowieci zajęlo Winniki pod Lwowem.\nZałoga obrony Lwowa otrzymała znaczne ilosci broni i amunicji wolnymi jeszcze liniami kolejowymi ze Kamionki Strumiłowej i Dubna.\nRankiem rozpoczęło się decydujące natarcie niemieckie na Oksywie.\nGen. Piskor na czele Armii „Lublin” bezskutecznie próbował odbić Tomaszów Lubelski.\nW rejonie Młocin i Wólki Węglowej 14 pułk ułanów Jazłowieckich po szarży na niemieckie czołgi przedarł się na warszawskie osiedle Bielany. Oddziały gen. Romana Abrahama w rejonie Lasek próbując wejść do Warszawy poniosły straty w walce z Niemcami.\nMimo codziennych nalotów Warszawa starała się żyć normalnie, otwarte były sklepy i urzędy. Pod osłoną nocy mieszkańcy sprzątali ulice z zalegającego na nich gruzu i szkła.\nO godzinie 17:30 obrońcy Oksywia poddali się. Dowodzący jego obroną płk Stanisław Dąbek popełnił samobójstwo.\nśroda, 20 września 1939 roku\nOblegająca Lwów Grupa Armii „Południe” otrzymała rozkaz wycofania się za linię Wisły i Sanu i pozostawienia miasta Armii Czerwonej. Poza ta linię wycofywać zaczęła się również Grupa Armii „Północ”.\nczwartek, 21 września 1939 roku\nNocą do Grodna przybyła BK rez. „Wołkowysk”. Wraz z nadejściem świtu rozpoczęły się kolejne walki o miasto. Oddziały 6BPanc atakowały koszary 29 Pułku Artylerii Lekkiej na ulicy Jerozolimskiej. W godzinach popołudniowych walki przeniosły się do centrum miasta. Czerwonoarmiści wykorzystywali nierzadko grodzieńskich cywilów jako żywe tarcze – tak jak w przypadku 10-letniego Tadka Jasińskiego. Wieczorem wojska sowieckie zajęły Grodno, jednak do nocy broniły się jeszcze nieliczne punkty oporu : Zamek Królewski oraz koszary 81 Pułku Piechoty.\nW godzinach popołudniowych Warszawę opuściło 178 dyplomatów i 1200 cudzoziemców. Spod Hotelu Bristol wyruszyły samochody i miejskie autobusy docierając do pozycji niemieckiej 3 Armii na Pradze. Dalej podróż odbywała się pod niemiecka eskortą. Zawieszenie broni trwało około godziny.\npiątek, 22 września 1939 roku\nPod Kodziowcami niedaleko granicy litewskiej zwycięski bój z czołgami sowieckim toczyła GO „Wołkowysk”.\nGen. Langner udał się do Winnik, do siedziby 6 Armii sowieckiej. Podpisał tam akt kapitulacji Lwowa. Rosjanie zobowiązali się w nim dotrzymać wcześniejszych obietnic.\nZgodnie z planem Lwów miał być przekazany stronie sowieckiej o godzinie 13:00.\nMiędzy godzinami 14:00 a 15:00 oficerowie i żołnierze zebrali się na Placu Bernardyńskim przed siedzibą DOK VI skąd mieli udać się do Winnik w celu rejestracji. Podczas marszu ulicą Łyczakowską wskutek zamieszania spowodowanego przejazdem w przeciwnym kierunku grupy sowieckich czołgów wielu polskich obrońców zbiegło. Reszta w większości zginęła w Katyniu wiosną 1940 roku.\nPodczas oblężenia Warszawy zginął gen Werner von Fritsh, w latach 1935-1938 Naczelny Dowódca Wojsk Lądowych Rzeszy.\nJednostki 110 p uł pod dowództwem mjr Henryka Dobrzańskiego-Hubala wycofały się w rejon Kielc. Niebawem mjr Dobrzański utworzył w Górach Świętokrzyskich Oddział Wydzielony Wojska Polskiego.\nsobota, 23 września 1939 roku\nGO „Wołkowysk” przekroczyła granicę z Litwą, została tam internowana.\nAby utworzyć sobie drogę w kierunku Węgier oddziały Frontu Północnego bezskutecznie atakowały 10 Armię niemiecką między Zamościem, Tomaszowem Lubelskim a Lublinem.\nPrezydent Warszawy Stefan Starzyński wygłosił przez radio przemówienie do mieszkańców:\nniedziela, 24 września 1939 roku\nW Tarnopolu gen. Władysław Langner spotkał się z I sekretarzem KC Komunistycznej Partii USRR Nikitą Chruszczowem oraz dowódcą radzieckiego Frontu Ukraińskiego komandarmem Siemionem Timoszenką. Rozmowy dotyczyły przestrzegania przez Sowietów umowy kapitulacyjnej. Rozmówcy gen. Langnera zapewnili go pokojowych intencjach rządu ZSRR i zaproponowali aby udał się do Moskwy osobiście się o tym przekonać.\nponiedziałek, 25 września 1939 roku\nOd świtu trwał największy z dotychczasowych nalot bombowy na Warszawę. Uczestniczyło w nim około 400 samolotów, które zrzuciły 600 ton bomb. Naloty wspomagał również silny ostrzał artyleryjski. Atak niemiecki obserwował Adolf Hitler przebywający w kwaterze dowódcy 8 Armii, gen. Jochannesa Blaskowitza w Grodzisku Mazowieckim. We wszystkich warszawskich szpitalach płonęły pożary. Paliły się gmachy MSW na Nowym Świecie oraz Ministerstwa Skarbu na Placu Bankowym, gmachy teatrów na Placu Teatralnym oraz zabudowa mieszkalna na Marszałkowskiej, Nowym Świecie, Królewskiej, Chmielnej, Świętokrzyskiej, Placu Żelaznej Bramy i innych ulicach. Pożarów już nikt nie gasił, większość ulic wskutek zalegającego gruzu stało się nieprzejezdnymi dla samochodów. Pożary ogarnęły w wielu miejscach całe kwartały domów. Po raz pierwszy tego dnia nie ukazały się żadne gazety stołeczne. Dzień ten przeszedł do historii jako „lany poniedziałek”.\nWarszawa została poddana jako pierwsze miasto podczas II wojny światowej nalotom dywanowym. Ich celem było zdławienie oporu przed generalnym szturmem.\nPrzebywający w rumuńskiej miejscowości Bicaz internowany Prezydent RP Ignacy Mościcki poinformował listownie ambasadora w Paryżu Łukaszewicza, że na mocy konstytucji kwietniowej wyznacza na swego następcę gen. Bolesława Wieniawę-Długoszowskiego – dotychczasowego ambasadora w Rzymie.\nCiężkie walki trwały na Helu. Półwysep helski atakowany był przez dwa niemieckie pancerniki „Schlezwig-Holstein” i „Schlesien”.\nwtorek, 26 września 1939 roku\nW Dowództwie Obrony Warszawy zaczęto rozważać kapitulację. Po popołudniu w jej sztabie w gmachu PKO u zbiegu ulic Świętokrzyskiej i Marszałkowskiej odbyła się narada wojenna. Obecni byli m. in.dowódca Armii „Warszawa” gen. Rómmel, jego zastępca gen. Kutrzeba, prezydent Starzyński oraz szef propagandy płk Lipiński. Zapadła wówczas decyzja o kapitulacji Warszawy.\nRząd francuski na ręce ambasadora Juliusza Łukaszewicza złożył oficjalny protest:\n„Rząd francuski został poinformowany przez ambasadora RP w Paryżu, że Prezydent RP desygnował swego ambasadora w Rzymie jako ewentualnego swego następcę. Proszę natychmiast zakomunikować panu Mościckiemu, że rząd francuski nie mając zaufania do wyznaczonej osoby nie widzi, ku żywemu swemu żalowi, możliwości uznania jakiegokolwiek rządu powołanego przez gen. Wieniawę.”\nTuż przed zachodem słońca na ostrzeliwanym Polu Mokotowskim w Warszawie wylądował prototypowy PZL.P-46 „Sum”, internowany uprzednio w Rumunii i porwany w Bukareszcie przez polskich pilotów. Na jego pokładzie przybył mjr Edmund Galinat z rozkazem dla gen. Rómmla od Wodza Naczelnego. Rozkaz brzmiał:\n„Posyłam majora Galinata do Warszawy z zadaniem powołania do życia polskiej organizacji podziemnej do walki z Niemcami. Obejmie on w niej dowództwo i kierownictwo. Naczelny Wódz Marszałek Rydz-Śmigły 26 IX 1939”\nśroda, 27 września 1939 roku\nGen. Tadeusz Kutrzeba oraz szef sztabu Armii „Warszawa” płk dypl. Aleksander Pragłowski udali się do siedziby dowódcy 8 Armii niemieckiej gen. Blaskowitza na Okęciu. Uzgodniono zawieszenie ognia aby podjąć rozmowy o kapitulacji. O godzinie 14:00 na całym froncie warszawskim zaprzestano ognia. Rozpoczął się dwudniowy rozejm. Ludność nie wiedziała jeszcze o tym, ale korzystając z zaprzestania walk mieszkańcy stolicy masowo wychodzili ze schronów i piwnic na zniszczone ulice. Tego dnia po kilkudniowej przerwie ukazała się w mieście również prasa. Był to pierwszy numer „Gazety Wspólnej”. Zamieszczono w niej komunikat:\n„ Po czterech dniach i nocach bezustannego niemal bombardowania stolica przeżywa dziś dzień nieco lżejszy. Brak elektryczności, który unieruchomił drukarnie, uniemożliwił prasie kontynuowanie jej pracy. Obecnie jednak udało się wydawnictwu Gońca Warszawskiego, Kuriera Porannego, Czasu, Wieczoru Warszawskiego, Expressu Porannego uruchomić niniejsza gazetę wspólną. W skromnych rozmiarach i zmniejszonym nakładzie będziemy jednak starali się wydawać ją codziennie, aby choć częściowo zaspokoić odczuwany powszechnie głód wiadomości. Informacje nasze, oczywista, są tylko fragmentaryczne. Ograniczamy się na razie do podania tylko tych wiadomości, które było już nadane przez radio warszawskie na krótkich falach, ale które z powodu braku prądu nie mogły odbierane na zwykłych odbiornikach sieciowych.”\nczwartek, 28 września 1939 roku\npiątek, 29 września 1939 roku\nW Warszawie dogasał pożary. Po południu pierwsze oddziały Wehrmachtu weszły do miasta. Na ulicach pojawiły się ciężarówki Niemieckiego Czerwonego Krzyża.\nsobota, 30 września 1939 roku\n„Obywatele! Czytajcie i wykonujcie wczorajsze moje zarządzenie, wydane w wykonaniu Dowództwa Polskiego z Niemieckim. Nie chodźcie bez potrzeby po mieście nawet w dzień. W nocy od 19 do 5 chodzenie po mieście grozi śmiercią, a bramy domów muszą być zamknięte na klucz. Za rabunek i strzelanie – kara śmierci. Obywatele – sami dopomóżcie mi!”\n„Halo, halo! Czy nas słyszycie? To nasz ostatni komunikat. Dziś oddziały niemieckie wkroczyly do Warszawy. Braterskie pozdrowienie przesyłamy żołnierzom walczącym na Helu i wszystkim gdziekolwiek się jeszcze znajdują. Jeszcze Polska nie zginęła. Niech żyje Polska!”\n60 DP „Kobryń” pod Milanowem odniosło zwycięstwo nad oddziałami sowieckimi.\nniedziela, 1 października 1939 roku\nWehrmacht w ciągu dnia zajął całą Warszawę.\nGestapo i SS zajęły gmach Ministerstwa WRiOP w al. Szucha 25 oraz gmach NIK w al. Szucha 23.\nO 14:30 niemiecki trałowiec M 85 zatonął w wyniku trafienia na minę postawioną przez ORP „Żbik”. Był jedyny niemiecki statek zatopiony przez Polaków czasie kampanii wrześniowej.\nSGO „Polesie” wkroczyło do Kocka niedaleko Lublina.\nponiedziałek, 2 października 1939 roku\nPod Kockiem rozpoczęła się ostatnia bitwa kampanii wrześniowej. SGO „Polesie” walczyło z 13 i 29 DZmot. Tego dnia Polacy wzięli około 200 jeńców.\nwtorek, 3 października 1939 roku\nW Warszawie ukazał się pierwszy numer konspiracyjnego czasopisma pod tytułem Monitor Informacyjny Związku Powstańców Niepodległościowych. Była to tajna organizacja utworzona przez byłych powstańców śląskich.\nNiemieckie służby wywiadu odkryły na warszawskim Mokotowie tajne archiwum polskiego wywiadu – Oddziału II Sztabu Głównego. Sześcioma ciężarówkami zostały one wywiezione do Berlina, do głównej siedziby Abwehry. W wyniku wykrycia akt na terenie Rzeszy zostało zdekonspirowanych około 400 informatorów polskiego wywiadu.\nśroda, 4 października 1939 roku\nczwartek, 5 października 1939 roku\nDo Warszawy przybył Adolf Hitler. Odebrał w Alejach Ujazdowskich defiladę zwycięstwa. Pojawił się również na Placu Marszałka Piłsudskiego. W związku z przybyciem wodza III Rzeszy ruch ludności w centrum miasta został całkowicie wstrzymany.\nOd wczesnego ranka SGO „Polesie” oraz towarzyszące jej 50 DP „Kobryń” oraz 60 DP „Brzoza” nacierały na oddziały niemieckie próbując przebić się w kierunku Dęblina. Wskutek wiadomości o zbliżaniu się silnych zgrupowań sowieckich do pomocy Niemcom gen. Kleeberg wydał około godziny 19:30 rozkaz kapitulacji przed wojskami niemieckimi.\npiątek, 6 października 1939 roku\nNapisane: środa, 31 sierpnia 2011, 21:34\n... Między 5 a 9 października w trakcie postoju w gajówce Podgórze leżącej na południowy–zachód od Bodzentyna, major Henryk Dobrzański zakomunikował żołnierzom decyzję o pozostaniu w kraju, wierząc, że wiosną 1940 r. ruszy ofensywa aliantów. Tam też przyjął pseudonim Hubal ...\nNapisane: sobota, 3 września 2011, 00:04\nJeszcze jedna data: 7 października 1939 ORP Orzeł (po ucieczce z Tallina 18 IX) kończy patrolowanie Bałtyku i odchodzi przez Sund do Anglii. Jego pokład to były ostatnie metry kwadratowe niepodległej RP na naszych wodach terytorialnych.\nNapisane: niedziela, 4 września 2011, 21:38\nPiękne jest to, że przypominacie...\nNapisane: wtorek, 20 września 2011, 09:16\nWszystko fajnie, ale powiem Wam, że mnie szlag trochę trafia jak ciągle czytam, że mamy żal do Anglików, czy Francuzów, że nas olali. Każdy się martwi o siebie.\nCo robiły polskie władze (Rydz-Śmigły i spółka), którym od dawna było wiadomo, że się Hitler zbroi pomimo traktatu wersalskiego, dlaczego Polska nie była gotowa na to uderzenie - zwłaszcza mając po obu stronach takich sąsiadów. Bardzo mnie dziwi, że po wojnie bolszewickiej polska armia tak bardzo mało się rozwinęła ... o ile w ogóle można mówić o rozwoju.\nDostaliśmy od szkopów i ruskich w d...ę na własne życzenie i powinniśmy mieć pretensje do siebie, że się przed tym należycie nie uchroniliśmy.\nNapisane: wtorek, 20 września 2011, 10:13\nTo temat na długą dyskusję, chyba za długą, żeby ją sprawnie wieść na forum i nie skończyć jej jechaniem bo bandzie.\nPowiem tylko, że łatwo jest analizować, krytykować i utyskiwać z perspektywy dzisiejszej wiedzy, którą mamy po fakcie. Tak samo przecież jest z Powstaniem Warszawskim. I z każdą inną sytuacją historiczną, czy to będzie bitwa czy krach na giełdzie. Dzisiaj już "wiemy" co trzeba było zrobić i jakie błędy popełniono.\nA taktyka i strategia tamtego czasu opierała się o ówczesne rozumienie przestrzegania zasady "pacta sunt servanda" Nikt wtedy nie planował wygrywać tej wojny w pojedynkę - liczono na to, że uda się uniknąć strat w ludziach i materialnych. Bo prawdziwa wojna to NIE gra strategiczna na komputerze, tylko prawdziwi ludzie, którzy giną.\nOdnośnie przypominania, ma ono sens dla mnie:\n- z szacunku dla tamtych ludzi bez których poświęcenie i niezachwianego przekonania, że warto, nie byłoby dzisiaj Polski. I dla mnie osobiście nie jest wszystko jedno czy mówię po niemiecku czy rosyjsku czy po polsku. Mam poczucie, że jesteśmy inni i mimo Polskich wad i przywar cieszę się, że mama szansę być Polakiem. Mentalnościowo postawa żołnierzy września to kompletnie odwrotny biegun do tego co obserwuję dzisiaj - dzisiaj wszystko nam się należy i nic nam się nie chce. Społeczeństwo obywatelskie współodpowiedzialne to pomysł z bajki braci Grimm niestety.\n- cały czas uzupełniamy swoją o wiedzę o tym jak to wyglądało, pojawiają się nowe fakty i nowe teorie.\n- mieliśmy ciekawe, skuteczne i nowoczesne rodzaje broni i formacje - dzisiaj uważa się, że przesunięcie sił na południowy zachód mogło skutecznie zatrzymać Blitzkrieg jeśli nie zmienić losy całej kampanii. Dla mnie osobiście to jest po prostu ciekawe. Ja np. uważam, że Armia Poznań, powinna powędrować na Berlin (skoro tam nie bardzo miałby kto im stanąć na drodze), narobić zamieszania i potem okrążyć agresorów od południowego zachodu.\n- mam osobiste powody, żeby w jakiś sposób odczuwać II wojnę jako kawałek mojej osobistej historii, nie tylko rodzinnej. Np. jak byłem w podstawówce, ponieważ mieszkałem na ulicy Guderskiego, odwiedzałem wdowę po dowódcy obrony Poczty Polskiej w Gdańsku. Po kilkudziesięciu latach wciąż miała w przedpokoju rowery swojego syna i męża, który przepadli w 1939 roku*. Byłem potem na jej pogrzebie. Może z takich powodów wrzesień nie jest dla mnie abstrykcyjnym "casem" w historii działań wojennych.\nCo do twojej sugestii, że trzeba było się przygotować do walki na śmierć i życie a nie oglądać na sojuszników - mam wątpliwości czy dalibyśmy radę na dwóch frontach. W kontekście zasobów ludzkich i sprzętowych tylko wyraźne bolesne klęski być może "zniechęciłyby" agresorów. Różnica potencjałów była znacznie większa niż w 1920. I tak w ostatecznym rozrachunku musielibyśmy liczyć na "pomocną dłoń". Ale to oczywiście tylko moje gdybanie.\n*Velo nie wiem jakie, miałem 11,12 lat bodaj i nie zwracałem uwagi na to.\nNapisane: wtorek, 20 września 2011, 10:46\nSiege, ależ owszem, byliśmy przygotowani na atak niemiec. Na całej długości granic, rozmieszczone były główne armie. Wschodnia granica była słabo broniona.\nUzbrojenie armii polskiej nie było takie tragiczne jak podaje się w wielu książkach czy programach. Obecnie sprawa ta jest powoli prostowana.\nNa wyposażeniu mieliśmy doskonałe czołgi lekkie 7TP, Vickers, Renault R-35, Hotchkiss H-35, wiele tankietek rozpoznania.\nArtyleria posiadała szeroką gamę dział polowych, haubic, działek p-panc, zdolnych zniszczyć każdy pojazd przeciwnika w 39 roku. Lotnictwo także mogło się pochwalić doskonałymi samolotami Karaś, Czajka czy bombowcami Łoś, oraz innymi o starszej konstrukcji.\nW końcu broń strzelecka zwykłego strzelca to nie tylko wszechstronnie pokazywane Visy czy Mausery we wszelakim wydaniu ale także pistolety maszynowe, ręczne i lekkie karabiny maszynowe, ciężkie karabiny maszynowe czy najcięższe KM np Hotchkiss czy 20mm nkm wz 38.\nWiększość ludzi w wojnie obronnej 39 roku widzi po stronie polskiej galopującą kawalerię z szablami. Owszem mieli szable. Na wysposażenie oddziałów kawalerii wchodził także poniższy sprzęt:\nKawaleria to była bardzo silna i mobilna formacja. Konie słuzyły do transportu, nie do walki. Identycznie jak to miało miejsce w armii niemieckiej. Kolumny pojadów transportowych pokazywane na filmach propagandowych ,nijak miały się do realiów (tabory konne, rowerowe i piesze).\nPolska armia, po wojnie z bolszewikami rozwijała się. Młode państwo formowało się. Były ogromne problemy z inflacją, rozbudową przemysłu, fabryk, technologii, rolnictwa. Zgodnie z przyjętymi falowymi planami odbudowy państwa, powstawały okręgi przemysłowe i po wprowadzeniu reform, zaczeto wychodzić na prostą. Przed wybuchem wojny nakłady na rozbudowę wojska i utrzymanie armii były o wiele większe w stosunku nawet do współczesnej Polski. Rozwijała się bardzo polska myśl techniczna. Przykładami może być projekt cięzkeigo czołgu 10 TP, czy dalmierza do dział p-lot. (działającego prawie jak radar).\nO klęsce armii polskich nie zdecydowało wyposażenie, wyszkolenie czy dowodzenie na poszczególnych odcinkach frontu. Główną przyczyną klęski było rozciągnięcie obrony na długości wszystkich granic od Prus po Słowację, rozlokowanie różnych formacji wojsk w małych grupach, nie tworzono silnych formacji pancernych czy artyleryjskich. Zastosowanie przez III Rzeszę doktryny wojny błyskawicznej opartej na silnych, głębokich atakach pancernych zaskoczyło nie tylko polaków, ale także samych niemców. Nie byli w stanie w poczatkowym okresie inwazji dostarczać zaopatrzenia do daleko wysuniętych pozycji jakie zdobyły oddziały pancerne. Kilka lat po wrześniu ten sam manewr zaskoczył francuzów.\nWojska polskie, nie chcąc dopuścić do przerwania frontu i okrążenia pojedynczych armii, zmuszone były cofać się w zależności od ataków niemieckich.\nW tym czasie nieliczne oddziały polskie dokonywały kontrataków głęboko na teren Rzeszy. Ataki były przeprowadzane małymi siłami ale były. 2 września silna grupa kawalerii wsparta oddziałem pancernym, przełamała linię frontu, zajmując niemiecką Wschowę. Zniszczono garnizon SS spalono urzędy. Takie akcje były na całej długości granicy.\nNa wybrzeżu, bateria Laskowskiego trzymała daleko niemieckie okręty i lotnictwo, które ponosiło poważne straty. Brygada Pościgowa broniąca Warszawy rozbijała kolejne fale Luftwaffe. Wycofujące sięz pod Mławy oddziały polskie zdziesiątkowały ogniem artylerii strzelającej na wprost niemieckie oddziały. Straty wśród atakujących były ogromne, wśród polaków około 800 ludzi. Brygada Pancerna Maczka niszczyła spore ilości niemieckich czołgów, sama prawie nie ponosząc strat. Pod Mokrą powstrzymano niemieckie natarcie, zadając poważne straty. Pociąg pancerny zniszczył min niemieckie wozy zaopatrzenia i artylerię. We wsi Mużyłowice przebijające się oddziały polskie pod osłoną nocy przy użyciu bagnetów, siekier, szabel, saperek (byle cicho, bez strzałów) zdziesiątkowały obozujące oddziały motorowe pułku SS Germania zdobwając ogromne ilości sprzętu, paliwa i amunicji.\nOczywistym jest iż nie byliśmy w stanie odeprzeć całości natarcia. Jednak jeszcze 4 czy 5 września nie zauważona została cała Armia Poznań ! Jedna l liczniejszych i lepiej uzbrojonych. Rozkazem dowództwa musiała się wycofać, zamiast jak proponował np gen Sosnkowski, zaatakować z flanki niemieckie formacje. W tym rejonie bardzo rozciągnięte i zaskoczone silną obroną polaków.\nPolacy przed 17 Września byli gotowi utworzyć potężną linię obrony opartą o przedmoście rumuńskie i Warszawę, po Bałtyk.\nBłąd w dowodzeniu jakim było kontrnatarcie pod Bzurą (zwłaszcza zmiana decyzji o kierunku natarcia w ostatniej chwili) spowodowała zniszczenie 2 polskich armii. Rozkaz zmiany kierunku nie dotarł do wszystkich oddziałów, czego skutkiem było to że liczne atakowały osamotnione, lub zostały zaskoczone przez wroga w trakcie przegrupowania.\nNa pewno ogromnym błędem Dowództwa Naczelnego było opuszczenie stolicy i tym samym odcięcie się od punktów łączności. Wojsko pozostało bez rozkazów a dowodzący nie mogli nawiązać kontaktu z odcinkami frontów.\nZgodnie z postanowieniami traktatów o współpracy militarnej, Alianci jak Francja czy Anglia byli zobligowani przyjść z pomocą Polsce w przypadku agresji niemiec, jeśli Polska bedzie stawiała czynnie opór przez kilka dni (nie pamiętam ile ale chyba 3).\nZarówno Francja jak i Anglia po traumie Wielkiej Wojny, nie kwapiły się do kolejnych strat w europie. Zwłaszcza Francja, zabezpieczona jak jej się wydawało, nieprzebytymi liniami fortyfikacji nie chciała wychodzić poza bezpieczne bunkry.\nOwszem, oba kraje wypowiedziały wojnę III Rzeszy, ogłosiły nabór do armii i tyle. Co do oceny postępowania Aliantów, nie mnie to oceniać, ja własne zdanie mam. Hitler panicznie bał się inwazji od strony granicy z Francją. Liczebność wojsk francuskich na pograniczu była wielokrotnie większa niż służb ochrony granicy III Rzeszy. Każdy atak zwieńczony był by sukcesem. Tu zadziałała jednak polityka i propaganda.\nGdyby nie fakt agresji sovietów na wschodzie. armie polskie były w stanie powstrzymać natarcie niemieckie na jakiś czas przynajmniej, na wcześniej obranych liniach obrony. Były nawet w stanie przeprowadzić potężny kontratak. Na zapleczu zgromadzono całą broń ciężką, pancerną oraz rezerwy. Jak długo by się utrzymały to ciężko powiedzieć. Możliwe że gdyby nie agresja soviecka, Alianci zdecydowali by się na pomoc zbrojną. Możliwe że niemcy ponosząc dotkliwe straty utknęli by w wwojnie pozycyjnej. Pamiętajmy że Blitzkrieg był atakiem eksperymentalnym i w przypadku jego załamania, plany zakładały zwolnienie frontu i przyjęcie taktyki wyniszczającej.\nJedno jest pewne, Polska przed wybuchem woojny 39 roku nie była słaba militarnie tak jak by sieto wydawało.\nSłaba czy silna, to pojęcie dosyć względne. Pamiętam z książki z historii te zestawienia ile i jakiego wyposażenia było po obu stronach. Niemcy nas zmietli - może nie tak błyskawicznie jak zamierzali, ale szans z nimi nie mieliśmy - więc pod tym względem byliśmy bardzo słabi.\nPowstania Warszawskiego nie oceniam, bo z relacji wielu zwykłych uczestników jasno wynika, że nawet gdyby odgórnie nie ogłoszono wybuchu, to ludzie ruszyli by do walki, bo już nie mogli wytrzymać okupacji.\nNapisane: wtorek, 20 września 2011, 23:31\nNiestety Siege - sprawa nie jest taka prosta, jak to przedstawiasz. Dexter ma wiele racji... Przy okazji - widzę, że nie tylko pióra (choć różnej proweniencji), ale także inne hobby mamy podobne...\nPolska była wówczas słabsza od Niemiec - to nie ulega wątpliwości. Niższy dochód narodowy, słaby przemysł (który jednak był intensywnie rozwijany - COP, Gdynia) skutkowały również słabszym wyposażeniem naszej armii. Nie oznacza to jednak, że nie byliśmy całkiem bez szans. Mieliśmy podpisane układy obronne z Wielką Brytanią i Francją, polskie władze mogły więc liczyć, że chociaż we własnym interesie oba mocarstwa jednak wykonają swoje zobowiązania. Rolą polskiej armii było związanie maksymalnie dużych sił niemieckich prze czas odpowiednio długi do rozwinięcia ofensywy na zachodzie. I to zadanie zostało wypełnione. Realizacja zobowiązań sojuszników nie wykroczyła poza działania pozorne (francuskie samoloty latając nad Niemcami zrzucały ulotki, zamiast bomb!).\nSami jednak szans na zwycięstwo faktycznie nie mieliśmy. Niestety nasi sojusznicy nie docenili i zlekceważyli znaczenie porozumienia niemiecko-sowieckiego (pakt Ribbentrop-Mołotow). Czy Polska mogła rozwinąć skutecznie obronę na "przedmościu rumuńskim" jest sprawą dyskusyjną, ale trzeba też pamiętać, że zużycie amunicji i materiałów wojennych przez armię niemiecką było ogromne i zapasy były na ukończeniu.\nPodnoszone przez kryrtyków i recenzentów sprawy zacofania technologicznego polskiej armii też nie do końca odpowiadają prawdzie. Na pewno nie wynikało to z głupoty, bądź nieudolności polskich władz. Doktryna wojenna Polski do lat 30-tych zakładała główne zagrożenie ze strony Sowietów i tak była też organizacja i plany wojenne. Potęga niemiecka rozwinęła się dopiero w drugiej połowie lat 30-tych (Hitler doszedł do władzy w 33-im). Jeżeli dodamy do tego słaby przemysł samochodowy, brak odpowiedniej bazy motoryzacyjnej, słabo rozwiniętą sieć połączeń drogowych, to możliwości nagłej modernizacji (czytaj: motoryzacji) wojska były naprawdę nikłe. Jak Dexter słusznie pisze, kawaleria na koniach jeździła, ale walczyła pieszo!\nNiektórzy porównując armię i sprzęt Polski i Niemiec dokonują takiego drobnego nadużycia, porównując polskie czołgi z roku 1939 (7TP o wadze 9 ton i uzbrojone w działko 37mm) z niemieckim Tygrysem z roku 1943/4 (60 ton, armata 88mm). Problem w tym, że w 1939 Tygrys nie był nawet planowany. Niemcy mieli głównie czołgi Panzer I (6 ton, 2 karabiny maszynowe), które stanowiły 50% stanu i Panzer II (10 ton, działko 20mm), tyle że mieli ich dużo. My byliśmy opóźnieni o 2-3 lata, co i tak było ogromnym wysiłkiem państwa. Trzeba bowiem pamiętać, że wydatki wojskowe w przedwojennej Polsce procentowo były wyższe niż w innych krajach (w odniesieniu do dochodu narodowego, a raczej budżetu państwa).\nPolska dość wcześnie zdiagnozowała zagrożenie ze strony Niemiec (plan "Zachód" opracowany przez gen. Kutrzebę) i trafnie przewidziała niemieckie plany operacyjne. Być może można było od razu skrócić front, by efektywniej skupić siły. Wymagałoby to jednak oddanie bez walki dużej części terytorium, co ze zrozumiałych względów nie było możliwe. Przeciwko nam działały również granice - długa granica z zachodu, od północy Prusy Wschodnie, a od południa - zajęta przez Niemców Czechosłowacja. Takie położenie sprawiało, że położenie strategiczne było ekstremalnie trudne. Pozostawały tylko pakty obronne i tego Polska dokonała.\nW 1939 Polska wypełniła swoje zobowiązania sojusznicze z nawiązką. Nie można tego natomiast powiedzieć o naszych sojusznikach, którzy (a zwłaszcza Francja) mieli potencjał i niepowtarzalne możliwości, i tylko przez swoje kunktatorstwo ich nie wykorzystali, za co zresztą bardzo szybko zapłacili ogromną cenę, niewspółmiernie wysoką w stosunku do ryzyka z 1939.\nNapisane: środa, 21 września 2011, 10:45\nNie jest to forum historyczne i nie chce mi się pisać takich elaboratów, więc pozwalam sobie na uproszenia - nie twierdzę, że sprawa jest banalna.\nW tym co piszesz jest jednak sporo upiększeń - plan zachód rozpoczęto opracowywać na pół roku przed wybuchem wojny, a Hitler głosił zamiary poszerzenia lebensraumu już w Mein Kampf. Nawet zakładając jednaki, że podbój w celu realizacji tego postulatu stał się realnym zagrożeniem na długo przed rozbiorem Czechosłowacji, więc o jakim dobrym przygotowaniu my tu mówimy.\nSzarże ułanów z szablami na czołgi to romantyczny mit, literacka/malarska przenośnia - jak jeleń na rykowisku - nie wiem po co o tym w ogóle wspominasz\nZgoda, Polska znajdowała się wówczas pomiędzy dwoma agresywnymi sąsiadami i miała do obrony bardzo trudne granice, jednak przy tych warunkach, tym bardziej należy uznać, że ówczesne władze po prostu zawaliły sprawę i się nie przygotowały.\nPrzemysł samochodowy nigdzie nie był wówczas dobrze rozwinięty, a jednak produkowaliśmy samochody i motocykle w CWS - to m.in. z tego okresu pochodzi najlepszy polski motocykl, jaki kiedykolwiek wyprodukowaliśmy - porównywalny z motocyklami Harleya Davidsona czy Indiana. Prawda jest taka, że Niemcy potrafili się uzbroić, a my nie - różnica może być jedynie w dużej rzeszy bezrobotnych Niemców, którym przemysł zbrojeniowy zapewnił byt, ale jak już wspomniałem, wcale nie uważam, że sytuacja była prosta, jednak mówienie, że więcej się zrobić nie dało jest jeszcze bardziej nietrafne - dowód: Niemcom się dało.\nO czym warto również pamiętać, to że był wreszcie to okres, gdy w Polsce się uspokoiło, a rząd nie zmieniał się co kilka dni.\nNapisane: środa, 21 września 2011, 20:00\nForum nie jest historyczne, ale wątek owszem.\nNie twierdzę, że nie dało się zrobić więcej - ot choćby zamiast budować 4 niszczyciele (wtedy - kontrtorpedowce) i kilka okrętów podwodnych, które i tak do niczego sensownego się nie przydały, lepiej było przeznaczyć te pieniądze na zakup nowych czołgów, czy samolotów.\nA tak w ogóle rozpoczęła nam się na forum toczona od 39-go dyskusja o odpowiedzialności ówczesnych rządów za klęskę wrześniową. Zwolennicy sanacji twierdzili, że nie dało się zrobić, a przeciwnicy (endecja, zwolennicy Sikorskiego) - że przyczyną klęski była nieudolność rządów sanacyjnych.\nA prawda jak zwykle leży gdzieś pomiędzy...\nNiemcom faktycznie się udało (?), mieli dobrze rozwinięty przemysł ciężki, ale też dyktaturę, ograniczone prawa obywatelskie, terror, obozy koncentracyjne, a po 6 latach rządów Hitlera - ogromny deficyt budżetowy. Dla Hitlera wojna była koniecznością - ale nikt w Europie nie chciał wierzyć, że po hekatombie wojny światowej ktoś się odważy jeszcze raz. Premier Wielkiej Brytanii wracając z Monachium był święcie przekonany, że uratował pokój światowy.\nNapisane: czwartek, 22 września 2011, 19:54\nPrzeczytałem z wielką przyjemnością, tym bardziej, że niektóre podane informacje, usłyszałem po raz pierwszy.\nDzięki @Dex za kawał dobrej roboty.\nNapisane: niedziela, 25 września 2011, 22:03\nOczywiście że wobec potęgi niemiec nie mieliśmy większych szans na wygranie starcia.\nObrona granic morskich, była tak samo ważna jak i obrona ziem.\nCo i jak zrobiono źle, ciężko oceniac z punktu widzenia współczesności.\nNiemcy ciągnęli ostatkiem sił i porażka w Polsce była by porażką reżimu. Wyśrubowane plany, naciągnięta gospodarka, to spowodowało że zbrojenia szybko postępowały. Wystarczył jednak mały kamyk na drodze, by wszystko gruchnęło.\nPolska po wojnie 20 roku (skrzetnie ukrywanej do lat 80tych w podręcznikach), była w pewnym sensie tym, co spowodowało agresję w 39 roku. Ten fakt oddalony o 19 lat, ciążył na Sovietach, zwłaszcza na Generassimusie, który to poniekąd osobiście przyczynił się do klęski armii czerwonej wstrzymując posiłki armii Budionnego. Chciał te oddziały zatrzymać dla siebie.\nZmuszeni do pokoju Sovieci, nie mieli zamiaru odpuścić pomsty po klęsce Wielkiej Armii Czerwonej w walce z "Bandą Polskich oficerów".\nNa dniach wchodzi do kin film.\nBitwa Warszawska. W jakimś tam stopniu tamte wydarzenia są powiązane z przyczynkiem do ataku na RP w dniu 17 września 1939 roku.\nPoniżej postaram się w dośc przydługim elaboracie przybliżyć sytuację i fakty wojny Polsko - Sovieckiej. Nie Polsko- Bolszewickiej, bowiem nie z Bloszewizmem a z Sovietami przyszło nam wojować.\nWiem, forum nie jest historyczne, ale temat jest zupełnie offtopem. Skoro jest chociaż jedna osoba, która to czyta, to warto pisać.\nNapisane: niedziela, 25 września 2011, 22:23\nBolszewicy początkowo próbowali zająć północno-wschodnie ziemie Rzeczypospolitej, przede wszystkim Wileńszczyznę.\nPo zakończeniu I wojny światowej i wycofaniu się z tych terenów wojsk niemieckich na przełomie 1918 i 1919 r., wkroczyły tam oddziały Armii Czerwonej i przełamały opór złożonej z Polaków samoobrony wileńskiej. Wkrótce walki przerodziły się w regularną wojnę. 14 lutego 1919 r. niewielki oddział Wojska Polskiego zajął Berezę Kartuską na Polesiu. Oddane tam strzały długo uznawano za początek konfliktu między Polską a bolszewicką Rosją. Obecnie historycy przyjmują jednak, że wojna wybuchła 1 stycznia 1919 r. – w dzień\nrozpoczęcia walk czerwonoarmistów z członkami samoobrony wileńskiej.\nSytuacja Polski w chwili rozpoczęcia wojny była niezwykle trudna. Trwały już walki z Ukraińcami, niepewny był los ziem zachodnich, struktury administracyjne państwa dopiero powstawały, kraj zmagał się z problemami\ngospodarczymi, spowodowanymi zniszczeniami wojennymi i niedawną przynależnością ziem polskich\ndo trzech różnych państw Jednak co najważniejsze Wojsko Polskie dopiero było organizowane. Jego trzon mieli stanowić żołnierze polskich formacji walczący w I wojnie światowej\n(legioniści, byli żołnierze Korpusów Polskich w Rosji, byli żołnierze armii austriackiej, niemieckiej\ni rosyjskiej) oraz przebywający we Francji żołnierze Armii gen. Józefa Hallera, o których powrót\ndo kraju usilnie zabiegano. Wybitne zasługi w dziele budowy sił zbrojnych położył gen. Kazimierz\nSosnkowski, działacz przedwojennych wojskowych organizacji niepodległościowych, wyższy oficer\nLegionów Polskich, a od marca 1919 r. wiceminister spraw wojskowych i jeden z najbliższych\nwspółpracowników Józefa Piłsudskiego.\nMimo wszystkich trudności dowództwo polskie zdecydowało o podjęciu w kwietniu 1919 r. ofensywy przeciwko bolszewikom.\nZnakomity manewr kawalerii pod dowództwem płk. Władysława Beliny-Prażmowskiego, wspartej piechotą\ngen. Edwarda Rydza-Śmigłego, zaskoczył przeciwnika i doprowadził do odzyskania Wilna.\nWkrótce Polacy zdobyli również Lidę i Nowogródek oraz odparli bolszewickie kontrataki na Wilno. W następnych miesiącach oddziały polskie kontynuowały działania zaczepne – 8 sierpnia 1919 r. zajęły Mińsk, a trzy tygodnie później Bobrujsk, gdzie po raz pierwszy użyły czołgów. W walkach tych odznaczyła się znakomicie wyszkolona i uzbrojona Grupa Wielkopolska, dowodzona przez gen. Daniela Konarzewskiego. Siły polskie starły się z wojskami sowieckimi również na Polesiu, a w czerwcu na Wołyniu i osiągnęły\nznaczące sukcesy. Ostatecznie Armia Czerwona została odrzucona na linię biegnącą\nwzdłuż Dźwiny (w rejonie Połocka), Berezyny, Słucza, górnego Bohu i dalej do granicy\nrumuńskiej. Wówczas na rozkaz Józefa Piłsudskiego wstrzymano ofensywę.\nDecyzja Wodza Naczelnego związana była nie tylko z wyczerpaniem polskich oddziałów, ale\nprzede wszystkim z wydarzeniami w Rosji, gdzie wrogie bolszewikom wojska białych pod dowództwem\ncarskiego generała Antona Denikina święciły wówczas największe triumfy. Ich zwycięstwo mogło stanowić duże niebezpieczeństwo dla Polski, biali bowiem zgadzali się na istnienie niepodległej Rzeczypospolitej wyłącznie w granicach byłego Królestwa Polskiego. Państwo w takim kształcie nie byłoby jednak suwerenne i nie mogłoby samodzielnie funkcjonować. Kontynuowanie ofensywy w sojuszu z białymi oznaczałoby w tej sytuacji walkę o odebranie bolszewikom i przywrócenie Rosji spornych obszarów rękami i krwią polskiego żołnierza.\nDlatego Marszałek odrzucił propozycje Denikina podjęcia wspólnych działań, słusznie uważając, iż w danej chwili czerwona Rosja stanowi mniejsze niebezpieczeństwo.\nStanowisko Piłsudskiego związane było również z sytuacją na terenach zachodnich, które były przedmiotem sporu z Niemcami i mogły się stać przyczyną konfliktu. Niebezpieczeństwo to zostało zażegnane dopiero w styczniu 1920 r. po ratyfikacji przez Niemcy postanowień traktatu wersalskiego.\nDo tego czasu jednak siły Denikina zostały rozbite pod Tułą, m.in. przez przybyłą z Kubania 1. Armię Konną\nSiemiona Budionnego, i w popłochu cofały się na południe Rosji.\nOsobną kwestią była postawa państw ententy – Francji, Wielkiej Brytanii i Włoch – wobec\nkonfliktu polsko-bolszewickiego. Mocarstwa zachodnie niechętnym okiem patrzyły\nna sukcesy polskie na wschodzie. Liczyły na zwycięstwo wojsk białych i były gotowe\nzaakceptować pozostawienie w granicach rosyjskich większości obszarów dawnej Rzeczypospolitej\nz wyjątkiem ziem byłego Królestwa Polskiego. Dlatego też przywódcy ententy wstrzymali się\nz ustaleniem wschodniej granicy Polski w traktacie wersalskim w czerwcu 1919 r. i zignorowali skutki\npolskiej ofensywy na północnym-wschodzie. Kilka miesięcy później, 8 grudnia 1919 r., zdecydowali\no narzuceniu Polsce tzw. linii Curzona (nazwa pochodzi od nazwiska brytyjskiego ministra spraw\nzagranicznych George’a Curzona) i przyznali Polakom prawo do tworzenia administracji na obszarze\nleżącym na zachód od Grodna, Brześcia, Rawy Ruskiej i na wschód od Przemyśla. Tak wytyczona\ngranica nie miała uzasadnienia politycznego, narodowościowego i historycznego, a pokrywała się\nw znacznej części z zachodnią granicą Rosji po III rozbiorze Polski i przecinała na południu ziemie\nRzeczypospolitej znajdujące się od 1772 r. pod zaborem austriackim.\nJesienią 1919 r. przedstawiciele Polski i bolszewików przystąpili do rozmów o zawieszeniu\nbroni. Do spotkania doszło na stacji kolejowej w Mikaszewiczach na Polesiu. Porozumienie nie\nbyło jednak możliwe. Dla bolszewików rokowania były jedynie pretekstem, chodziło im głównie\no zyskanie na czasie, aby przerzucić na front oddziały z głębi Rosji. Moskwa odmawiała również\nzaprzestania walki z ukraińskimi siłami niepodległościowymi, na co nalegali Polacy. Rozmowy zostały\nwięc zerwane, choć do wznowienia bardziej intensywnych działań na froncie nie doszło. Jedynie na\npoczątku 1920 r. wojska polskie pod dowództwem gen. Rydza-Śmigłego przystąpiły do ofensywy\nw kierunku Dyneburga, wspierając Łotyszy w walce o to miasto.\nPod koniec stycznia 1920 r. Rosjanie zaproponowali wznowienie rozmów pokojowych, licząc\nzarówno na efekt propagandowy takiego kroku, jak i na uzyskanie czasu niezbędnego do\nkoncentracji sił przeciwko Polakom. Koncepcję ofensywy przygotował Borys Szaposznikow,\nbyły carski oficer, od 1918 r. pełniący wyższe funkcje w dowództwie Armii Czerwonej. Jego\nplan zakładał uderzenie na pozycje polskie w kwietniu 1920 r. na białoruskim odcinku frontu,\na następnie opanowanie całej Rzeczypospolitej. Warto dodać, że ten sam Szaposznikow od 1937 r.\nkierował Sztabem Generalnym Armii Czerwonej i zaplanował przeprowadzenie agresji na Polskę\n17 września 1939 r. Dowództwo sowieckiej armii, kierowane przez Siergieja Kamieniewa, przyjęło\nplan Szaposznikowa 10 marca 1920 r. Jednocześnie władze bolszewickie odrzuciły propozycję\npolskiej dyplomacji z końca marca 1920 r., aby podjąć rozmowy pokojowe w Borysowie, ponieważ\nmiasto to znajdowało się na kierunku planowanego natarcia.\nPiłsudski, opierając się na meldunkach wywiadu, przewidywał możliwość rosyjskiej ofensywy. O zbliżającej się nieuchronnie konfrontacji świadczył również wzrost napięcia na froncie i wznowienie walk na niektórych odcinkach. Ze starć tych, m.in. pod Latyczowem i o Mozyrz, Polacy wyszli zwycięsko.\nMarszałek nie sądził jednak, aby te lokalne sukcesy zniechęciły bolszewików. Dlatego zdecydował\no wyprzedzeniu sowieckiego uderzenia i zaatakowaniu nieprzyjaciela na ukraińskim odcinku\nfrontu. W tym celu postanowił zawrzeć sojusz polityczno-wojskowy z przywódcą Ukraińskiej Republiki Ludowej atamanem Symonem Petlurą.\nIdea tego sojuszu wpisywała się w koncepcję federacyjną Piłsudskiego. Marszałek, nawiązując\ndo tradycji Jagiellonów i unii lubelskiej, zakładał utworzenie przez Polskę federacji z niepodległą\nUkrainą, Białorusią i Litwą. Liczył, że w przyszłości ten związek państw byłby w stanie przeciwstawić\nsię zarówno Rosji, jak i Niemcom.\nW kwietniu 1920 r. porozumienia polityczne i wojskowe z Petlurą zostały podpisane.\nPolska zobowiązywała się w nich do wsparcia Ukraińców w walce o niepodległe\npaństwo. Graniczną rzeką między Polską a jej nowym sojusznikiem miał być Zbrucz.\nJednocześnie dobiegły końca przygotowania do ofensywy. Planów Naczelnika Państwa nie\nzmieniły meldunki o koncentracji znacznych sił bolszewickich na północno-wschodnim odcinku\nfrontu, co wskazywało, że właśnie na Białorusi nastąpi główne uderzenie Armii Czerwonej.\n25 kwietnia 1920 r. sprzymierzone wojska polsko-ukraińskie ruszyły do ataku. Od razu też odniosły\npierwsze sukcesy; zajęły Żytomierz, Berdyczów i – po zaciętym boju – ważny strategicznie dworzec\nkolejowy w Koziatynie. Broniąca dostępu do Kijowa sowiecka 12. Armia została zmuszona do\nopuszczenia swych pozycji nad rzeką Teterew. Czerwonoarmiści, pokonani, ale nie rozbici, wycofali\nsię, pozostawiając w Kijowie nieliczne oddziały. Pierwszy polski patrol wjechał do centrum miasta\nzdobycznym tramwajem 7 maja. Wkrótce cały Kijów znalazł się w polskich rękach.\nTen spektakularny sukces wywołał w całej Rzeczypospolitej powszechną falę entuzjazmu.\nZdobycie Kijowa porównywano do zajęcia tego miasta przez Bolesława Chrobrego w 1018 r.,\na marszałek Sejmu Ustawodawczego Wojciech Trąmpczyński, jeden z czołowych polityków\nniechętnej Piłsudskiemu Narodowej Demokracji, w specjalnym telegramie gratulował Wodzowi\nNaczelnemu i składał podziękowania za krwawy i bohaterski trud, który zbliża nas do upragnionego\npokoju i kładzie nowe podwaliny pod potęgę państwa polskiego.\nTriumf Polaków okazał się jednak chwilowy. Mieszkańcy Ukrainy nie poparli Petlury, a już pod koniec maja Armia Czerwona przystąpiła do kontrofensywy. Polskie dowództwo zostało zaskoczone zarówno jej rozmachem, jak i pojawieniem się na froncie nowej formacji – osławionej 1. Armii Konnej Siemiona Budionnego. Tworzyły ją cztery dywizje kawalerii, wspierane przez konne wozy wyposażone w ciężkie\nkarabiny maszynowe (tzw. taczanki), artylerię i cztery pociągi pancerne.\nPierwsze uderzenie Budionnego, które nastąpiło 27 maja, zostało krwawo odparte przez piechotę (zdobyto nawet dwa bolszewickie pociągi pancerne). Jednak 5 czerwca 1920 r. kawaleria sowiecka przełamała front\npod Samhorodkiem i – po zajęciu Żytomierza i Berdyczowa – wyszła na tyły wojsk polskich. O wiele bardziej mobilna niż piechota […], – pisał prof. Paweł Wieczorkiewicz – mająca możność łatwej koncentracji, była\nw stanie dokonać przełamań frontu w najsłabiej obsadzonych miejscach i następnie buszować bezkarnie na tyłach, niszcząc linie łącznościowe i komunikacyjne, zakłócając pracę sztabów, niszcząc mniejsze jednostki, odcinając drogi odwrotu i uniemożliwiając odtworzenie ciągłej linii obronnej. […] Sprawnie manewrująca Armia Konna – co stanowiło zasługę jej sztabu kierowanego przez kadrowych oficerów armii carskiej – była praktycznie nieuchwytna dla piechoty, a dzięki swej liczebności nazbyt silna, aby mogły ją zaszachować pojedyncze i rozproszone pułki, a nawet brygady czy dywizje polskiej kawalerii.\n10 czerwca oddziały polskie opuściły Kijów i tocząc zacięte boje, rozpoczęły systematyczny odwrót z zajmowanej części Ukrainy. Podejmowane kilkakrotnie próby zatrzymania i rozbicia 1. Armii Konnej kończyły się niepowodzeniem. Drogę przemarszu żołnierzy Budionnego znaczyły nie tylko liczne mordy na wziętych do niewoli żołnierzach polskich, ale również gwałty na ludności cywilnej, którą bezlitośnie rabowano, a jej domostwa palono.\nW czasie, gdy na Ukrainie trwały walki, na froncie północno-wschodnim (białoruskim) również wznowiono działania wojenne. Kierowane przez niezwykle ambitnego i marzącego o rozgromieniu Polaków komfronta (dowódcę frontu) Michaiła Tuchaczewskiego siły bolszewickie uderzyły 14 maja na pozycje polskie nad Berezyną. Początkowo czerwonoarmiści przełamali opór słabszych liczebnie oddziałów polskiej 1. Armii i odparli przeciwuderzenie. Jednak dwa tygodnie później polska kontrofensywa powstrzymała natarcie Tuchaczewskiego.\nNa początku czerwca 1920 r. Polacy ponownie zajęli obszar do linii rzek Auty i Berezyny.\nBył to jednak chwilowy sukces. Miesiąc później, 4 lipca, wojska bolszewickiego Frontu Zachodniego jeszcze raz ruszyły na polskie okopy. Biegli jeden obok drugiego, jeden za drugim. Na ich miejsce szły nowe zastępy. Ramię w ramię.\nW drugiej połowie lipca odwrót polskiego wojska na froncie północno-wschodnim zamienił się w paniczną ucieczkę. Szczególną rolę w przełamywaniu kolejnych polskich pozycji odegrał 3. Korpus Kawalerii (Kawkor) Gajka Bżyszkiana, nazywanego Gaj--Chanem. 14 lipca kawalerzyści Gaj-Chana wtargnęli do Wilna, a 19 lipca do Grodna.\nPróba odzyskania miasta, podjęta przez dywizję gen. Lucjana Żeligowskiego, nie powiodła się.\nZdobycie i utrzymanie Grodna nie przyszło jednak Rosjanom łatwo. Gaj-Chan meldował swoim przełożonym, że w walkach utracił 500 zabitych, wielu rannych i aż siedem dni bardzo drogiego czasu. W zdobytym mieście czerwoni kawalerzyści dokonali licznych mordów i gwałtów.\nPolskie dowództwo początkowo zamierzało zatrzymać nacierających bolszewików na linii Bugu, lecz te plany przekreśliła utrata twierdzy brzeskiej. Wkrótce w ręce nieprzyjaciela wpadły Białostocczyzna, Podlasie i północne Mazowsze. Na zajmowanych ziemiach Rzeczypospolitej bolszewicy zaczęli tworzyć własny aparat władzy. Miał nim kierować Tymczasowy Komitet Rewolucyjny Polski z siedzibą w Białymstoku. Na jego czele stanęli polscy komuniści:\nFeliks Kon, Julian Marchlewski i Feliks Dzierżyński – twórca i kierownik zbrodniczej bolszewickiej policji politycznej, potocznie nazywanej Czeka (od skrótu WCzK – Wszechrosyjska Komisja Nadzwyczajna do Walki z Kontrrewolucją i Sabotażem). Była ona odpowiedzialna za masowe i barbarzyńskie zbrodnie, których ofiarami padali przedstawiciele wszystkich grup społecznych i narodów zamieszkujących dawne imperium carów. Podobne działania Czeka prowadziła również na ziemiach polskich, przede wszystkich wobec przedstawicieli polskich elit.\nWobec pogarszającej się sytuacji militarnej rząd Rzeczypospolitej zaapelował o pomoc do państw ententy.\nWśród nich główną rolę odgrywała Wielka Brytania – niechętna Polsce i zmierzająca do porozumienia z Rosją Lenina. Stosunek Anglików do Polaków dobrze oddawały mocne słowa Maurice’a Hankeya, jednego z przedstawicieli brytyjsko-francuskiej misji wysłanej do Polski:\n„premier wie, że żywię do Polaków zarówno\nwstręt, jak i pogardę i że nie wierzę, w dłuższej\nperspektywie, że można cokolwiek zrobić, żeby\nich uratować, a wreszcie, że wątpię, aby zasługiwali\nTaki pogląd był wynikiem m.in. skutecznego działania propagandy bolszewickiej, która od początku 1920 r. głosiła, że przyczyną konfliktu była postawa władz polskich, zmierzających do zagarnięcia etnicznych ziem rosyjskich. W efekcie wielu ówczesnych polityków, a później także historyków, właśnie Polskę uznawało za agresora w tej wojnie. Pogląd ten pokutował przez dziesiątki lat, pojawiał się nawet w niektórych publikacjach\npowstałych po 1989 r.\nPodczas zorganizowanej 10 lipca 1920 r. pod brytyjskim przywództwem konferencji w Spa w Belgii mocarstwa\nzachodnie zażądały od polskiego premiera Władysława Grabskiego uznania linii Curzona za wschodnią granicę Rzeczypospolitej.\nLos Śląska Cieszyńskiego i Małopolski Wschodniej miał zostać rozstrzygnięty w późniejszym czasie. W zamian oferowano pośrednictwo w pertraktacjach pokojowych z bolszewikami i obiecano dostawy sprzętu wojskowego. Ostatecznie pomoc ta sprowadziła się do oddelegowania do Polski grupy francuskich oficerów z gen. Maxime’em Weygandem na czele, którzy występowali jako doradcy w Wojsku Polskim (był wśród nich mjr Charles de Gaulle, przyszły prezydent Francji). Prawdą więc okazały się słowa brytyjskiego marszałka Henry’ego Wilsona wypowiedziane w Spa do szefa sztabu Wojska Polskiego gen. Tadeusza Rozwadowskiego,\nżeby Polska nie liczyła na jakąkolwiek realną interwencję nie tylko wojskową, ale również dyplomatyczną, a przyszłość państwa polskiego, któremu bolszewicy szykują zagładę, leży wyłącznie w rękach samych Polaków.\nTymczasem, mimo ustaleń poczynionych z Grabskim, Brytyjczycy wysłali do Lenina notę z ofertą nie tylko\nwytyczenia granicy polsko-rosyjskiej opartej w dużej części na linii Curzona, ale też z propozycją przejęcia przez bolszewików kontroli nad całą Małopolską Wschodnią (obszar na wschód od Przemyśla). Dodatkowo\npremier Lloyd George naciskał przez swojego ambasadora w Warszawie, by władze polskie przyjęły warunki pokoju przedstawione przez bolszewików, którzy żądali zgody na granicę wzdłuż linii Curzona, likwidacji niemal całej armii oraz przemysłu zbrojeniowego. Przyjęcie tych warunków pozbawiałoby państwo polskie\nniepodległości i sprowadziłoby je de facto do roli sowieckiej republiki.\nSytuacja Rzeczypospolitej była wówczas niezwykle trudna. Nieliczne transporty kolejowe z uzbrojeniem,\nwysyłane głównie przez rząd francuski, były zatrzymywane przez Czechów, Niemców, władze Wolnego Miasta Gdańska, a nawet Belgów. Na Śląsku miejscowi Niemcy organizowali antypolskie manifestacje popierające bolszewików. Wyrazem wrogiej postawy ludności Gdańska, zamieszkanego w większości przez Niemców, było\nutrudnianie zejścia na ląd wracającym drogą morską do kraju żołnierzom 5. Dywizji Syberyjskiej w pierwszych dniach lipca. Pełnego wsparcia walczącej Polsce udzieliła jedynie Stolica Apostolska. Jej przedstawiciel\ndyplomatyczny, nuncjusz Achille Ratti (przyszły papież Pius XI), nie opuścił zagrożonej Warszawy nawet wówczas, gdy wyjechali z niej dyplomaci innych państw.\nWarunki narzucone w Spa przyjęto w kraju z oburzeniem. Grabski podał się do dymisji, a na czele nowo powołanego Rządu Obrony Narodowej stanął przywódca ruchu ludowego Wincenty Witos. Wicepremierem został socjalista Ignacy Daszyński.\nWcześniej, 1 lipca 1920 r., powołano Radę Obrony Państwa, zrzeszającą przywódców politycznych i przedstawicieli wszystkich klubów parlamentarnych. Zasiedli w niej m.in. Roman Dmowski, Władysław Grabski, Maciej Rataj oraz dowódcy wojskowi – Józef Piłsudski, gen. Tadeusz Rozwadowski i gen. Kazimierz Sosnkowski.\nNa apel Marszałka tysiące mężczyzn wstępowało do Wojska Polskiego. Zaczęto również formować Armię Ochotniczą, na czele której stanął gen. Józef Haller. Akces do niej zgłosiło w ciągu niespełna miesiąca blisko 100 000 osób, wśród nich wielu uczniów gimnazjalnych i harcerzy. Wpłacano ofiary pieniężne na armię, a poparcie dla władz manifestowały wszystkie ugrupowania polityczne i grupy zawodowe. Piętnowano tchórzostwo, uchylanie się od służby wojskowej i odmowę ponoszenia ofiar materialnych na potrzeby prowadzonej wojny.\nDo walki w obronie zagrożonej niepodległości wzywali duchowni wszystkich wyznań. W liście\npasterskim biskupów polskich do narodu pisano, że bolszewicy szczególną nienawiścią\npałają wobec katolickiej Polski, bo gdy niektóre mocarstwa zeszły ze swej pierwotnej drogi,\naby zawierać z tym wrogiem umowy, własnego niepomne niebezpieczeństwa, Polska jedna oparła\nsię pokuśnym wołaniom tego wroga i jakby murem stanęła, aby mu wstęp do siebie z zachodu\nEuropy zagrodzić. Dlatego to wróg ów poprzysiągł jej zniszczenie i zemstę. Podobnie oceniali\nzamiary bolszewików duchowni ewangeliccy. Do obrony niepodległości wzywali polscy Żydzi. Ich\nzaangażowanie lapidarnie wyraził wiceprezydent Lwowa Filip Schleicher: Nastrój powszechny moich\nwspółwyznawców streszcza się w haśle: z Polską i dla Polski.\nW pierwszej połowie sierpnia 1920 r. wojska frontu dowodzonego przez\nTuchaczewskiego zagroziły Warszawie. Główny kierunek ich natarcia miał\njednak przebiegać na północ od stolicy Polski – Sowieci zamierzali\nprzekroczyć Wisłę w rejonie Płocka i Włocławka. Celem bolszewików było oskrzydlenie\nsił polskich od północy i zajęcie ich zaplecza oraz przecięcie połączenia komunikacyjnego\nWarszawy z Gdańskiem. Tuchaczewski, naciskany przez Lenina, opracował\nkoncepcję kampanii opartą na strategii rosyjskiego feldmarszałka Iwana Paskiewicza,\nktóry w 1831 r. w podobny sposób przeprowadził operację mającą na celu stłumienie\npowstania listopadowego. Komfronta (dowódca frontu) liczył przy tym na wsparcie\nwalczących na Ukrainie wojsk Frontu Południowo-Zachodniego, przede wszystkim na\n1. Armię Konną. Tymczasem oddziały te, wbrew oczekiwaniom, a nawet wbrew\nrozkazom głównodowodzącego Armii Czerwonej Siergieja Kamieniewa, zatrzymały\nsię na przedpolach Lwowa. Kierujący na południu Aleksandr Jegorow, Siemion\nBudionny oraz Józef Stalin mieli bowiem własne ambitne plany polityczne i wojskowe.\nZamierzali zdobyć Lwów, a następnie skierować się na Czechosłowację i Węgry (gdzie\ndopiero niedawno stłumiono komunistyczną rewoltę), a później – do Włoch. Ten\nbrak porozumienia i koordynacji działań między bolszewickimi frontami i dowódcami\nprzyczynił się do sukcesu polskiej kontrofensywy.\nNiepowodzenie nad Bugiem zmusiło Wodza Naczelnego do szukania rozstrzygnięcia na\nprzedpolach Warszawy. Plan nowego kontruderzenia, naszkicowany przez Piłsudskiego\ni opracowany przez Sztab Generalny pod kierunkiem gen. Rozwadowskiego, został\nostatecznie zatwierdzony przez Marszałka 6 sierpnia. Zakładał on z jednej strony powstrzymanie\nnatarcia bolszewików na linii Wisły między Włocławkiem a Modlinem oraz obronę stolicy,\na z drugiej – wyprowadzenie decydującego uderzenia na południowym skrzydle nieprzyjaciela.\nPolacy zamierzali przełamać front poniżej Warszawy, wyjść na tyły bolszewików, a następnie okrążyć\nich i zniszczyć. Najważniejszym i najtrudniejszym elementem tego planu było skoncentrowanie\nw tajemnicy przed nieprzyjacielem grupy uderzeniowej nad Wieprzem. Wyznaczone w skład tej\ngrupy jednostki musiały zostać niepostrzeżenie wycofane z frontu, a potem w bardzo krótkim czasie\n– zająć nowe pozycje. W tym decydującym momencie wojny polska armia została podzielona na\ntrzy fronty. Oddziały Frontu Północnego broniły pozycji od Włocławka do Dęblina, jednostki Frontu\nŚrodkowego zajmowały stanowiska od Dęblina po Brody, wojska Frontu Południowego rozlokowano\nod Brodów do granicy rumuńskiej.\nDecydująca rola miała przypaść grupie operacyjnej kierowanej osobiście przez Wodza\nNaczelnego. Składały się na nią jednostki wydzielone z wojsk Frontu Środkowego.\nSzczególnie wysokie walory prezentowały zwłaszcza 1. i 3. Dywizja Piechoty Legionów\n(gen. Stefana Dąba-Biernackiego i gen. Leona Berbeckiego), 14. Wielkopolska Dywizja Piechoty\n(gen. Daniela Konarzewskiego) oraz 21. Dywizja Górska (gen. Andrzeja Galicy). 12 sierpnia Piłsudski opuścił stolicę i wyjechał do kwatery grupy w Puławach. Dzień później rozpoczęła się decydująca o losie Polski bitwa pod Warszawą.\nBitwa Warszawska składała się z kilku mniejszych bojów – walk o Radzymin i pod Ossowem,zmagań nad Wkrą, obrony Płocka, bitwy o Ciechanów i Nasielsk, kontrataku znad Wieprza. Pierwszego dnia potężne sowieckie uderzenie spowodowało utratę Radzymina – część obrońców w popłochu opuściła swoje pozycje.\nWówczas Polacy rzucili do ataku oddziały ochotnicze, które mimo słabego wyszkolenia walczyły z wielkim\nmęstwem i determinacją. Zacięty bój w rejonie Radzymina i Ossowa toczył się przez następne dwa dni. Radzymin kilkakrotnie przechodził z rąk do rąk. Dopiero wieczorem 15 sierpnia udało się jednostkom polskim ostatecznie zająć zniszczone miasto i opanować kryzys na tym odcinku frontu.\nNad Wkrą 5. Armii gen. Sikorskiego przyszło walczyć z prawie trzykrotnie silniejszym przeciwnikiem. Mimo to Polacy utrzymali pozycje i przeszli do kontruderzenia, w wyniku którego 15 sierpnia zajęli Ciechanów, a nazajutrz Nasielsk. W tym pierwszym mieście w ręce polskie wpadła zniszczona jedyna radiostacja bolszewickiej 4. Armii, co w dużej mierze przyczyniło się do zagłady tej jednostki w następnych dniach.\nSukcesy te mogły jednak zostać zniwelowane przez korpus Gaj-Chana. Jego oddziały próbowały\nprzekroczyć Wisłę pod Płockiem i Włocławkiem. W obronie obu miast stanęli obok\nnielicznych żołnierzy także mieszkańcy, w tym kobiety i dzieci. Pod wpływem tych\nwydarzeń, jak również wobec braku rozstrzygnięć pod Radzyminem Marszałek\nprzyśpieszył o jeden dzień uderzenie znad Wieprza. Tak później wspominał ten\nmoment: Zestawiwszy po kilka razy wszystkie próby rachunku, zdecydowałem dwie\nrzeczy: wycofać ku południowi większą część naszej 4-ej armii i zaryzykować osłonę\npołudniową, wyciągając z niej dwie dywizje, które uważałem za najlepsze – 1-szą\ni 3-cią legionowe. Następnie ostatecznie postanowiłem, że kontratak poprowadzę\nsam, chociaż z góry w ten sposób przesądzałem, że wprowadzam wskutek tego bezład\nw dowodzeniu, gdy biorę może na czas dłuższy dowodzenie bezpośrednie małej zaledwie\nczęści wojsk, których byłem naczelnym wodzem […]. Dn. 16-go rozpocząłem atak.\nOświcie na pozycje bolszewickiej Grupy Mozyrskiej spadło uderzenie dywizji Piłsudskiego.\nAtak polski był skierowany w stronę Mińska Mazowieckiego, Siedlec, Międzyrzecza\ni Włodawy, wprost na tyły walczących pod Warszawą sił Tuchaczewskiego. Nieliczne\noddziały tworzące Grupę Mozyrską zostały bez trudu rozbite. Natarcie armii Naczelnego Wodza\nbyło tak piorunujące, tak niespodziewanie gwałtowne, że cała środkowa siła bolszewicka nie mogła\noprzeć mu się ani godziny. Bita bez opamiętania, spychana z każdej pozycji, cała siła ta zaczęła\npędzić w przerażeniu na Siedlce, Brześć Litewski i dalej. Wraz z uchodzącymi bolszewickimi\nżołnierzami uciekli również członkowie Tymczasowego Komitetu Rewolucyjnego, którzy w leżącym\nnieopodal Warszawy Wyszkowie oczekiwali na upadek stolicy Polski.\nPaniczna ucieczka Rosjan spod Warszawy zmusiła również do odwrotu spod Płocka cieszący się wśród Polaków złą sławą 3. Korpus Gaj-Chana. Bolszewiccy kawalerzyści, odcięci od głównych sił, nie zamierzali jednak łatwo się poddać. Z szablą w ręku zdecydowali przebijać się przez otaczające ich zewsząd siły polskie.\n22 sierpnia pod Mławą, 23 pod Chorzelami, a później pod Myszyńcem i Kolnem zadali Polakom znaczne straty. Zasłynęli również z wyjątkowego okrucieństwa, którego przykładem było bestialskie mordowanie wziętych do niewoli żołnierzy. Ostatecznie 3.Korpus został okrążony i Gaj-Chan 26 sierpnia przekroczył granicę Prus\nWschodnich, gdzie wraz z całym swym wojskiem został internowany.\nBitwa Warszawska była wygrana. Siły Tuchaczewskiego zostały rozbite i zmuszone do\nodwrotu. Kilka lat temu okazało się, że do zwycięstwa w znacznym stopniu przyczynił się\nwywiad radiowy. Był on doskonałym źródłem wiedzy o działaniach Armii Czerwonej. Już\nw marcu 1920 r. Polacy znali treść sowieckich depesz i na bieżąco przekazywali je sztabowi Wodza\nNaczelnego. Bezcenne okazało się złamanie tuż przed bitwą szyfru „Rewolucja”, który służył\nTuchaczewskiemu do przesyłania rozkazów nacierającym armiom. W chwili rozpoczęcia uderzenia\nznad Wieprza zagłuszano sowieckie komunikaty cytatami z Biblii. W ten sposób uniemożliwiono\nbolszewikom łączność radiową na dwie doby.\nBitwa Warszawska została uznana przez niechętnego dotąd Polakom członka misji brytyjsko-\n-francuskiej lorda Edgara V. D’Abernona za osiemnastą najważniejszą bitwę w dziejach\nświata. Nie ma w tym żadnej przesady. Polacy zatrzymali marsz bolszewików na zachód. Nad\nWisłą rozstrzygnął się na pewno los Europy Środkowej, która została obroniona przed sowieckim\ntotalitaryzmem. W 1923 r. zdecydowano, że 15 sierpnia będzie Świętem Żołnierza. Uroczyste\nobchody zwycięstwa nad bolszewikami, zniesione po II wojnie światowej przez komunistów,\nzostały przywrócone dopiero w niepodległej Polsce, po roku 1989.\nWczasie, gdy pod Warszawą decydowały się losy Polski i Europy, 1. Armia Konna bezskutecznie\npróbowała opanować Lwów. Kolejnym jej celem był Zamość, broniony\nm.in. przez żołnierzy 31. Pułku Strzelców Kaniowskich i oddziały ukraińskie Marko\nBezruczki (siła niewielka, ale żołnierz wytrawny i wprost znakomity – pisał o nich Adam Grzymała-\n-Siedlecki). Kozacy Budionnego, mimo początkowej porażki pod Tyszowcami ze sprzymierzoną\nz Polakami brygadą kozaków esauła Wadima Jakowlewa, dotarli do miasta i natychmiast przystąpili\ndo szturmu. W pewnym momencie los miasta zawisł na każdym poszczególnym bagnecie, na\nkażdym poszczególnym ładunku, na każdym calu rozwiewu kulomiotowego. Ani jedna minuta\nw działaniu okopanej piechoty nie mogła być omylną, chybioną, bezużyteczną. I każdy poszczególny\nszeregowiec musiał być sobie komendantem i sędzią swego honoru żołnierskiego. Po trzech\ndniach bezskutecznych ataków Budionny cofnął się w kierunku Hrubieszowa i Komarowa. Tutaj\nczekały na niego siły polskie: 2. Dywizja Piechoty Legionów oraz grupa gen. Stanisława Hallera,\nzłożona z 1. Dywizji Jazdy i 13. Dywizji Piechoty. Wieczorem 29 sierpnia doszło do pierwszego starcia.\nZaskoczone pojawieniem się polskiej kawalerii posterunki bolszewickie poddały się prawie bez walki. Budionny zorientował się, że znalazł się w pułapce. Rozkazał swoim żołnierzom przebijać się przez polskie pozycje.\n31 sierpnia na polach pod Komarowem doszło do ostatniej wielkiej bitwy kawaleryjskiej w dziejach świata. Polacy ustępowali liczebnie Konarmii, ale walczyli z pełnym poświęceniem i determinacją, co przesądziło o wyniku starcia.\nW całodziennym boju padło prawie 300 ułanów i szwoleżerów. I choć 1. Armii Konnej udało się w końcu wyrwać z matni i przebić przez linie 2. Dywizji Piechoty Legionów, to jednak poniosła ona tak duże straty, że nie odegrała już znaczącej roli w dalszej fazie kampanii.\nTymczasem Tuchaczewski miał nadzieję na odwrócenie losów wojny i zatrzymanie nacierających Polaków.\nW drugiej połowie września 1920 r. zaczął gromadzić na linii Niemna nowe siły. Udało mu się również odtworzyć część jednostek rozbitych na przedpolach Warszawy. Piłsudski zdecydował się związać siły nieprzyjaciela od czoła i jednocześnie poprzez terytorium Litwy wysłać grupę uderzeniową, która miała obejść\nbolszewickie pozycje i zaatakować je od tyłu. Bój nad Niemnem rozpoczął się 20 września atakiem\ngen. Rydza-Śmigłego na Grodno. Trzy dni później ruszyła właściwa ofensywa, podczas której Polacy\nw zaciekłych walkach i ponosząc znaczne straty przełamali obronę Niemna, zdobyli Grodno i w kilku\nmniejszych starciach, m.in. w boju pod Lidą, rozbili siły Armii Czerwonej. Wojska polskie zaczęły się\nszybko przesuwać na wschód w pogoni za uciekającymi bolszewikami i wkrótce zajęły Mińsk.\n18 października 1920 r. walczące strony zawarły rozejm i działania wojenne przerwano. Mimo to dochodziło jeszcze\ndo sporadycznych walk z sowieckimi jednostkami, czasem nawet na tyłach frontu. W ostatnich dniach października\nliczny oddział bolszewicki, starając się przedostać na wschód, wtargnął na przedmieścia Białegostoku. Stacjonujący\nw mieście polski garnizon opanował sytuację w ciągu kilku godzin, ale czerwonoarmiści zdążyli zamordować część rannych i chorych żołnierzy przebywających w miejscowym szpitalu. 18 marca 1921 r. Polska i bolszewicka Rosja podpisały traktat pokojowy w stolicy Łotwy – Rydze. Rzeczpospolita otrzymała m.in. Nowogródczyznę, Polesie, Wołyń, zachodnią część Podola. Oba państwa zrzekły się wszelkich roszczeń terytorialnych. Zobowiązały się, że powstrzymają się od ingerencji w wewnętrzne sprawy i nie będą popierać działalności wymierzonej w drugą ze stron. Rząd bolszewicki\nmiał wypłacić Polsce wysokie odszkodowanie (30 milionów rubli) z tytułu eksploatacji jej ziem przez carską Rosję (warunek ten nie został dotrzymany) oraz zwrócić zrabowane dobra kultury. Traktat ryski pomijał jednak prawo Białorusinów i Ukraińców do suwerenności, dlatego ich elity narodowe uznały jego postanowienia terytorialne za równoznaczne z rozbiorem ich ziem przeprowadzonym przez Polskę i bolszewicką Rosję.\nZwycięstwo w wojnie z bolszewikami ocaliło nie tylko niepodległość Polski, odzyskaną po 123 latach\nniewoli, ale także suwerenność przynajmniej niektórych państw leżących we wschodniej i środkowej\nEuropie. Słusznie też bój z sowiecką Rosją nazwany został wojną o wszystko. Zwycięstwo umożliwiło\nPolakom swobodny rozwój przez następne kilkanaście lat. Adam Grzymała-Siedlecki pisał: Z otchłani klęski\nwydobyliśmy się na wierzch, aż ku szczytom triumfu. Sprawiły ten cud: armia, rząd i naród. Oby najdalsze\npokolenia mogły się uczyć na tym przykładzie, co można zdziałać, gdy w jedności i poświęceniu sprzęgnie się cały naród i poprzysięgnie sobie: muszę zwyciężyć!\nNapisane: niedziela, 25 września 2011, 23:11\nNapisane: poniedziałek, 26 września 2011, 11:26\nAno niestety przed IIWŚ zabrakło kogoś takiego jak Piłsudski, a i dziś może też (choć niekoniecznie już jako wojskowy) by się przydał ... ale niestety dziś również takiego nie ma.\nNapisane: poniedziałek, 26 września 2011, 18:15\nDexterze, świetna lektura. Dzięki za trud włożony w edukację forumowiczów głodnych faktów historycznych. Taka "Wojna polsko-sowiecka dla opornych".\nNapisane: poniedziałek, 26 września 2011, 19:37\nJeżeli chodziło tobie o przewrót majowy, to niektórzy politycy bez wojskowych mają ambicje dyktatorskie i podżegają organizacje religijne do przywrócenia inkwizycji.\nNapisane: poniedziałek, 26 września 2011, 20:59\nTak wiem, ale nie te czasy i przede wszystkim, nie ci ludzie\nNapisane: wtorek, 11 października 2011, 21:28\nDex, zaprawdę powiadam Ci, iż Twoja wiedza nt. II WŚ jest zaiste przeobszerna To bardzo fajne, że są ludzie w tym kraju mający trzeźwe spojrzenie na ten etap w naszej historii. W mojej ocenie - to właśnie świadomość historii własnego narodu jest chyba najlepszym przykładem patriotyzmu.\nW takich momentach jeszcze bardziej smuci mnie, iż aktualnie młodzi ludzie za przejaw "patriotyzmu" uważają ogolenie się na łyso i przyjęcie swastyki lub tryptyki za swój symbol...zwłaszcza w kraju, który chyba najbardziej odczuł wpływ dwóch ideologii totalitarnych...\nTo tak w ramach komentarza odnośnie ostatnich wydarzeń w podlaskiem...\nNapisane: piątek, 20 stycznia 2012, 12:53\nPonieważ Warszawka to moje miasto:\n1. Projekt rekonstrukcji Warszawy z 1935 roku - na ukończeniu\n2. „Przelot nad zdobytym miastem”. Warszawa oczami pilota Luftwaffe - na razie do zobaczenia tylko stacjonarnie\n3. I znana pozycja, Miasto Ruin, Bagiński - Przelot nad zburzoną Warszawą w kwietniu 1945. 85% budynków zburzonych, to co zostało w większości bez dachów.\nOstatnio edytowano piątek, 20 stycznia 2012, 12:55 przez MacKozinsky, łącznie edytowano 1 raz\nNapisane: piątek, 20 stycznia 2012, 12:55\nNapisane: piątek, 20 stycznia 2012, 13:01\nCałe życie patrzyli na mnie krzywo, że jestem z Warszawy, nasłuchałem się komentarzy i tak mi zostało z tą Warszawką\nPoza tym Warszawa to po wojnie zupełnie nowa jakość pod każdym względem. Ale tu się urodziłem, tu mieszkała moja rodzina przed wojną, więc jakie by nie było to moje\nEDIT: Tak a propos - pytanie otwarte - czy o Warszawiakach nadal się myśli i mówi nieprzychylnie? Tzn. wiem, że statystyka sprawia, ze prawie 2 mln ludzi tu mieszkających (czyli znacznie, znacznie więcej niż zameldowanych) z masą różnych, często niefajnych zachowań miało szansę zapracować sobie na kiepską markę, ale czy to jest w ogóle temat jeszcze?\nOstatnio edytowano piątek, 20 stycznia 2012, 13:13 przez MacKozinsky, łącznie edytowano 2 razy\nNapisane: piątek, 20 stycznia 2012, 13:07\nWiem...ale to bardzo pejoratywne określenie...powiedziałbym, że takie lekceważące i kpiące..."ooo ten palant to pewnie z Warszawki, wiadomo kto tam mieszka" !...wiesz o ci mi chodzi Tak jak i Centusie itp...\nNapisane: piątek, 20 stycznia 2012, 13:13\nWiem Inahon o co chodzi. I chyba w kontekście wojny słaby pomysł, żeby pisać Warszawka. Przepraszam Cię Warszawo ma ...\nNapisane: piątek, 20 stycznia 2012, 13:14\nNapisane: piątek, 20 stycznia 2012, 13:24\nTak a propos - pytanie otwarte - czy o Warszawiakach nadal się myśli i mówi nieprzychylnie? Tzn. wiem, że statystyka sprawia, ze prawie 2 mln ludzi tu mieszkających (czyli znacznie, znacznie więcej niż zameldowanych) z masą różnych, często niefajnych zachowań miało szansę zapracować sobie na kiepską markę, ale czy to jest w ogóle temat jeszcze?\nJest to jeszcze niestety temat trudny - szczególnie na Śląsku, Górnym Śląsku. Oczywiście kwestie na linii Warszawa - Górny Śląsk nadal nie zostały porozstrzygane... w sercach ludzi przede wszystkim. Dlaczego? "Warszawka" to niby lepszy świat zbudowany na "krzywdzie" śląskiej przestrzeni - zatem u rdzennych Górnoślązaków co rusz słyszy się lekceważące czy pełne skarg tony pod kątem właśnie tzw. "warszawki". Ale z tego, co wiem, także w stolicy Ślązaków traktuje się nieco po macoszemu, nieprzychylnie np. obserwowałam bardzo niefajne zachowanie na drogach w momencie, kiedy widzi się śląską rejestrację.\nStaram się być ponad tym. Warszawę lubię odwiedzać, a że znam swoją wartość jako człowieka samego w sobie, nie urażają mnie personalnie te `konflikty` postrzegania. Smucą jedynie.


POLISHSEAMEN :: Zobacz temat - AirSea Battle Concept\nPOLISHSEAMEN Strona Główna » Dział Ogólny » Ogólne sprawy » AirSea Battle Concept Poprzedni temat :: Następny temat\n#1 Wysłany: 15 Grudzień 2015, 20:11 AirSea Battle Concept\nZapraszam wszystkich zainteresowanych do obejrzenia (i ew. dyskusji) jak może wyglądać w niedalekiej przyszłości pełnoskalowy konflikt dwóch największych obecnie mocarstw.\n====== AirSea Battle concept ======\nMateriał dość długi jednak od tego momentu (około 1h 21') są już pytania słuchaczy (jeszcze nie przebrnąłem tej części).\nTa koncepcja to coś co można porównać z opracowaniem "Blitzkriegu" przed II WŚ.\nWytycza ona kierunki strategiczne rozwoju poszczególnych sił zbrojnych, ukazuje możliwe warianty działania (od dalekiej blokady poprzez bliską aż do uderzenia w głąb Chin) itp.\nMateriał wart zapoznania o tyle, że może ukazać dzisiejszy sposób myślenia analityków wojskowych i planistów.\nCo ciekawe to nie jest żadne SF tylko rzecz, która dzieje się na naszych oczach.\nDodaję kilka dokumentów odszukanych w sieci jako załączniki.\nOstatnio zmieniony przez pepe 15 Grudzień 2015, 20:18, w całości zmieniany 2 razy\n#2 Wysłany: 15 Grudzień 2015, 21:46\nDługie, ale ciekawe. Dzięki.\nTo może być kopalnia pomysłów na misje do DW.\nAmerykanie przyzwyczaili się do wojowania z przeciwnikami słabymi, że mogą podpłynąć i bombardować ... ile wlezie\notóż Chińczycy na to nie pozwolą, mają zdolność niszczenia baz\nOstatnio zmieniony przez PL_Cmd_Jacek 15 Grudzień 2015, 21:49, w całości zmieniany 1 raz\n#3 Wysłany: 15 Grudzień 2015, 22:28\nMyślę, że amerykanie nieco przespali odpowiedni czas na właściwe przygotowanie się do zaistniałej sytuacji. Koncepcja może być słuszna choć niekoniecznie w takich wariantach jak obecnie. Pytanie brzmi kiedy masa przekroczy próg krytyczny. Teoretycznie do 2049 r. Chiny mają utworzyć "Jedwabny szlak 2.0" i będzie prawdopodobnie za późno na wariant "dalekiej blokady".\nNiemniej jednak aż prosi się o zrealizowanie kampanii pod DW z wykorzystaniem zawartych wyżej koncepcji.\nCiesze się, że ktoś w to zajrzał\nP.S. powyższe pdfy zamieściłem choć jeszcze nie miałem czasy się z nimi dokładniej zapoznać. Na razie przejrzałem skrupulatnie tylko dwa z nich a resztę pobieżnie.\nPOLISHSEAMEN Strona Główna » Dział Ogólny » Ogólne sprawy » AirSea Battle Concept\nUapa Książki, zdjęcia, filmy wojenne oraz ciekawostki historyczne 0 6 Lipiec 2005, 11:08\nPL_Andrev Dodatki, mody i modowanie 24 19 Październik 2010, 20:04\nDW - Viking's Battle\n4th Sep 2015: DW.pl vs BETASOM Gość Patrole MULTI 8 5 Wrzesień 2015, 10:56\nSobotnia bitwa - Battle for Oilfield\nPL_Cmd_Jacek Patrole MULTI 0 22 Lipiec 2018, 13:52\nViking's Battle - bitwa z klanem BETASOM\n(rewanż) Gość Patrole MULTI 23 31 Październik 2015, 20:20


Jasnoszary zestaw wypoczynkowy do salonu Edris 4X - sklep Edinos.pl\n2 478 zł cena obniżona:\nElior PLN 2478.00 http://schema.org/NewCondition http://schema.org/InStock edinos.pl https://www.edinos.pl//Jasnoszary-komplet-wypoczynkowy-vintage-Edris-4X 2022-12-31\nRozglądasz się za designerskim zestawem wypoczynkowym, który nie zajmie zbyt dużo miejsca? Jesteś miłośnikiem wnętrz o charakterze vintage? Doskonale się składa! Marka Elior specjalnie dla Ciebie zaprojektowała zestaw wypoczynkowy Edris 4X, który oczaruje Cię swoją nietuzinkową prezencją! Minimalistyczna forma, naturalne materiały oraz efektowna kolorystyka tworząca przyjazną całość wprowadzającą do wnętrza magiczną atmosferę dawnych lat. Przekonaj się co ma do zaoferowania Edris 4X!\nChyba każdy z nas lubi słuchać historii z dawnych lat, gdy ktoś z rodziny długimi godzinami opowiada lata swojej młodości "jak to kiedyś było...". A gdyby tak przenieść część tych magicznych opowieści do swojego mieszkania? Znudziły Ci się już masowo produkowane meble i katalogowe aranżacje wnętrz wyglądające jak w co drugim domu? Chciałbyś zatrzymać czas w latach bez pośpiechu i przepychu? Z zestawem wypoczynkowym Edris 4X to możliwe! Edris 4X to projekt o ponadczasowym charakterze - nienachalna, minimalistyczna forma, naturalne materiały i efektowna kolorystyka. Doskonale wkomponuje się we wnętrza o charakterze vintage, ale także będzie świetnym akcentem wprowadzającym nutkę nostalgii we wnętrzu nowoczesnym. Miks starego z nowym jest obecnie bardzo modnym trendem pozyskującym coraz większą rzeszę fanów - dzięki temu powstają wnętrza oryginalne, lecz nie przytłaczające. Zestaw wypoczynkowy Edris 4X to prosta forma wykonana z naturalnego drewna, tapicerowana wysokogatunkowym materiałem odpornym na zniszczenia. Profesjonalnie wyprofilowane oparcie dba o kręgosłup, niezwykle miękkie siedzisko zapewnia komfort na najwyższym poziomie, a solidna podstawa zapewnia stabilność mebli. Popielata, niezwykle designerska tapicerka mebli wkomponuje się w całą gamę barw, podkreślając charakter wnętrza w wyjątkowy sposób. Dzięki niewielkim rozmiarom Edris4X nie zajmie wiele miejsca i wprowadzi do aranżacji wizualną lekkość. Zestaw wypoczynkowy Edris 4X to prawdziwe arcydzieło wśród mebli w stylu vintage - przeniesie Cię w czasie wprowadzając harmonię i niezwykle magiczną atmosferę. Jego potencjał wykorzystać możesz zarówno w salonie jak i na tarasie lub w przestrzeniach komercyjnych! Jesteśmy pewni, że zwróci uwagę każdego, kto pojawi się w twoim lokum!\nMarka Elior wychodząc naprzeciw Twoim oczekiwaniom podczas tworzenia zestawu wypoczynkowego Edris 4X zadbała o każdy najmniejszy szczegół tak, aby służył Ci bez zastrzeżeń przez długi czas. Swoją świetność zestaw ten zawdzięcza starannie wyselekcjonowanym, wysokogatunkowym produktom meblarskim, precyzyjnej pracy specjalistów oraz szeregowi nowoczesnych rozwiązań zastosowanych przy produkcji mebli. Designerska tapicerka w szlachetnym odcieniu popieli wykonana została z wysokiej jakości tkaniny Alcantar Pro, charakteryzującej się dużą odpornością na ścieranie i zabrudzenie oraz niezwykłą miękkością w dotyku (dzięki warstwie poliuretanu). Tkanina Alcantar Pro marki Elior, która jako jedyna na rynku produkowana jest z dokładnie wyselekcjonowanych ultramikrowłókien o objętości aż 24-razy drobniejszej od ludzkiego włosa, charakteryzuje się wyjątkową żywotnością, odpornością oraz niezwykłą łatwością w utrzymaniu. Posiada ponadprzeciętne cechy wytrzymałościowe, dzięki czemu unikniesz co sezonowej wymiany tapicerki. Tkanina Alcantar jest także bardzo praktyczna i można ją czyścić na mokro, co jest niezwykle istotne w przypadku mebli wykorzystywanych podczas posiłków. Solidna podstawa mebli stworzona została z najwyższej jakości naturalnego drewna charakteryzującego się wysoką gęstością na poziomie 720 mg/m3 oraz wyjątkowo dużą twardością o wyniku 78MPa w pomiarach metodą Janki. Nogi zostały poddane profesjonalnemu zabezpieczeniu antyalergiczną emulsją wodną, która chroni przed zarysowaniem oraz przetarciem drewna. Emulsje ochronne marki Elior produkowane na bazie wody są całkowicie wolne od formaldehydu , dzięki czemu charakteryzują się neutralnym zapachem. Nie zawierają substancji, które w trakcie użytkowania mebli mogą się ulatniać, ani innych szkodliwych związków chemicznych. Dzięki temu są dobrze tolerowane przez alergików oraz osoby wrażliwe i co najważniejsze - mają neutralny wpływ na zdrowie w przeciwieństwie do innych produktów konkurencji. Zestaw wypoczynkowy Edris 4X to ponadczasowy projekt zachwycający zarówno wyjątkowym designem jak i jakością na najwyższym poziomie. Jesteśmy pewni, że spełni on Twoje wszystkie oczekiwania zachwycając doskonałością przez długi, długi czas!\nWymiary: szerokość - 158 cm, głębokość - 67 cm, wysokość - 73,5 cm\nZestaw obejmuje 1x sofę 2-osobową, 1 x sofę 3-osobową.\nStwórz designerską aranżację wnętrza pełną ciepła i harmonii z pomocą zestawu wypoczynkowego Edris 4X. Nie rezygnuj z doskonałej jakości! Ciesz się perfekcyjnym wyglądem mebli przez długi czas. Zestaw wypoczynkowy Edris 4X kupisz teraz w niesamowitej cenie - jedyne 2478 zł! Nie czekaj i zamów już teraz!


PiS wysłał NAJLEPSZE SZCZEPIONKI do Rzeszowa? Szczepią wszystkich 05-04-2021 - Planeta\nSkandal w Rzeszowie. Szczepionki dla wszystkich, PiS maczało w tym palce? Fot: Jakub Kamiski/East News\nKolejna awaria, a może przekręt w programie szczepień? Do Rzeszowa trafiły gigantyczne dostawy szczepionki Pfizer. Szczepieni są nawet młodzi, zdrowi ludzie. PiS się tłumaczy.\nSeniorzy ciągle czekają na szczepienia przeciw COVID-19? Przewlekle chorzy nie wiedzą, kiedy zyskają odporność? To nic, jest takie miasto w Polsce, gdzie szczepi się nawet zdrowych 20-latków. Opozycja grzmi - to zagrywka PiS, jawna kampania wyborcza! PiS próbuje się bronić.\nMowa o Rzeszowie, gdzie wkrótce (9 maja) odbyć się mają wybory prezydenta miasta, a gdzie zaszczepiono już ponad 60 procent mieszkańców. Jak to możliwe?\nSzczepienia w Rzeszowie. Szczepionka nawet dla 20-latków\nW Poniedziałek Wielkanocny media w Polsce obiegła grafika ukazująca procent szczepień w największych miastach w kraju. Wynika z niej, że Rzeszów to miejsce, gdzie dotąd zaszczepiło się już blisko 63 procent mieszkańców - wykonano 119 tysięcy szczepień pierwszą dawką. W mieście mieszka 190 tysięcy osób.\nKolejne miasto z najwyższym odsetkiem szczepień, czyli Katowice, to ledwie 39 procent zaszczepionych mieszkańców. Na trzecim miejscu jest Poznań (36 proc) a dalej Lublin (34 proc.). W zdecydowanej większości polskich miast odsetek zaszczepionych mieszkańców nie przekroczył 30 procent, w niektórych (jak w Sosnowcu czy Zabrzu) to zaledwie kilkanaście procent wszystkich mieszkańców.\nI choć narodowy program szczepień miał zapewnić dostęp do szczepionek w pierwszej kolejności osobom starszym, schorowanym i przedstawicielom grup najbardziej zagrożonych zakażeniem, to dziś w Rzeszowie szczepi się nawet zdrowych 20-latków.\nDowiedziałam się o możliwości szczepienia od kuzynki, która zaszczepiła się w czwartek. Powiedziała mi, że wystarczy pojechać, stanąć w kolejce i bez problemu dostaje się szczepionkę Pfizera. Pojechałam w piątek około 18. Kolejka wiła się przez kilkadziesiąt metrów. Stanęłam w ogonku, powiedziałam, że jestem studentką szkoły strażackiej, weszłam i się zaszczepiłam. Nikt nie sprawdzał żadnych dokumentów, nie pytał o skierowanie, o SMS-y. Weszłam i dostałam zastrzyk\n- mówi w rozmowie z "Gazetą Wyborczą" 24-latka z Rzeszowa.\nSzczepionki dla wszystkich. PiS się tłumaczy\nO szczepieniu mieszkańców Rzeszowa bez jakiejkolwiek rejestracji i przestrzegania kolejności donosi poseł KO Dariusz Joński. Polityk dopytuje, jak to możliwe, że najlepsza ponoć szczepionka została masowo przekazana na Podkarpacie i może skorzystać z niej każdy chętny. Czy rząd PiS coś ukrywa?\nWczoraj Pfizerem można się było zaszczepić bez zapisów i e-skierowania w przynajmniej dwóch miejscach na Podkarpaciu. Zdjęcia z Rzeszowa, przed jednym z punktów szczepień. Szczepią każdego chętnego. Pfizerem. Czy rząd nam o czymś nie mówi?\nW rozmowie z WP polityk poinformował, że w dwóch przychodniach w Rzeszowie szczepienia bez kolejki, dla wszystkich chętnych, otwarte są już od dwóch tygodni!\nCzy to możliwe, że PiS wysłał szczepionki do Rzeszowa, bo już za miesiąc planowane są tam wybory prezydenckie? Zajmujący się programem szczepień Michał Dworczyk przekonuje, że w stolicy Podkarpacia nie dzieje się nic dziwnego, a na szczepienia do miasta zgłaszają się także osoby z innych miejscowości.\nDoniesienia o Rzeszowie i procencie zaszczepionych mieszkańców tego miasta NIE są prawdziwe. Wszystkie regiony szczepią w podobnym tempie. Rozmieszczenie punktów na Podkarpaciu powoduje, że mieszkańcy części regionu i pobliskich powiatów korzystają ze szczepień w Rzeszowie\n- tłumaczył w poniedziałek na Twitterze.\nNie zamierzał jednak wyjaśniać, czemu w mieście nie przestrzega się kolejności szczepień i z zabiegu mogą skorzystać nawet młodzi ludzie.\nMichał Dworczyk pandemia koronawirus Rzeszów szczepionki


Gdzie kupić Grès Cabotine Rose woda toaletowa dla kobiet 100 ml\nGrès Cabotine Rose woda toaletowa dla kobiet 100 ml\nGrès Cabotine Rose woda toaletowa dla kobiet 100 ml . Grès Cabotine Rose najlepsze ceny. Gres kup teraz. Zobacz pełny opis produktu >>>\nGrès Cabotine Rose woda toaletowa dla kobiet 100 ml gdzie kupić można kupić w sklepie internetowym 54 zł. Nie wahaj się odwiedzić sklepu, aby uzyskać więcej szczegółowych informacji o produkcie i poznać szczegóły produktu. Możesz wysłać swoje towary pocztą lub odebrać osobiście.\nZ e-sklepu iPerfumy.pl możesz wygodnie i bezpiecznie kupić Grès Cabotine Rose woda toaletowa dla kobiet 100 ml z Pwszystkich miast w Polsce co jest wielką zaletą zakupów internetowych. Pokaż ofertę i rabaty >>>\nRabat Grès Cabotine Rose woda toaletowa dla kobiet 100 ml\nJakość Grès Cabotine Rose woda toaletowa dla kobiet 100 ml jest zwykle sprzedawany po cenie 54 zł. Sprawdź sklep, aby uzyskać bardziej szczegółowe i dokładne informacje o towarze.\nNakupoval: Grès Cabotine Rose woda toaletowa dla kobiet 100 ml\n- Dostawa towarów Grès Cabotine Rose woda toaletowa dla kobiet 100 ml - szybka dostawa na terenie całej Polski.\nPolecamy e-sklep iPerfumy.pl możesz wygodnie zamówić Grès Cabotine Rose woda toaletowa dla kobiet 100 ml.\nZakup Grès Cabotine Rose woda toaletowa dla kobiet 100 ml\nGrès Cabotine Rose woda toaletowa dla kobiet 100 ml Znajdź i filtruj najlepszą cenę między e-sklepami. Możesz zaoszczędzić dużo pieniędzy. E-sklep jakościowy to na przykładiPerfumy.pl s dopravou - Info v obchodu. .\nMexx Black Man New Look woda toaletowa dla mężczyzn 30 ml


Szybkoschnący T-shirt ROLY® Zolder dla pani, kolor czarny, rozmiar S. - odziezturystyczna.pl\nT-SHIRT ZOLDER WOMAN CA6663\nNumer produktu: OT N34\nwybierz...BIAŁY: BIAŁY/ KORALOWY FLUO MELANŻBIAŁY: BIAŁY/CZARNY MELANŻCZERWONY: CZERWONY/CZERWONY MELANŻTURKUSOWY: TURKUSOWY/TURKUSOWY MELANŻCZARNY: CZARNY/CZARNY MELANŻJASKRAWY: ŻÓŁTY FLUO/CZARNY MELANŻ\nDamska, techniczna koszulka ROLY® Zolder jest uszyta z dwóch rodzajów dzianiny poliestrowej. Obie dzianiny są oddychające i szybkoschnące. Przód koszulki ma przestrzenny splot typu bird’s eye, który znacząco przyspiesza wysychanie. Tył, ramiona i rękawki są wykonane z dzianiny ze specyficznym efektem melanżowym, powstałym w skutek nierównomiernego farbowania przędzy. Krótkie rękawy są wszyte prosto, a pod szyją zastosowano okrągłe wykończenie. Boczne szwy przebiegają spod pach skośnie ku przodowi. Tył jest lekko wydłużony. Zolder to idealna koszulka do sportu oraz trójwarstwowej odzieży i aktywnej turystyki. Hiszpańska marka ROLY® przestrzega wysokich standardów produkcji i oferuje odzież wysokiej jakości.\n• damski T-shirt techniczny\n• połączenie: 2 kolory, 2 dzianiny\n• tył wydłużony\n• skośne, boczne szwy\n• lekka dzianina 135 g/m2\n- front: 100% poliester bird's eye\n- tył, rękawy: 100% poliester melanż\nTreningowa koszulka GAMEGEAR® Cooltex® dla pani\nElastyczny T-shirt sportowy SPIRO® dla pani


Włoszczowa opustoszała, ale koronawirus nie uderzył w inwestycje. Obwodnica, rewitalizacja Rynku i osiedli idą zgodnie z planem (ZDJĘCIA) | Echo Dnia Świętokrzyskie\nRewitalizacja włoszczowskiego Rynku. Aleksander Piekarski\n- Wszystko idzie zgodnie z przyjętymi harmonogramami. Urzędnicy są w stałym kontakcie z wykonawcami i na bieżąco sprawdzają sytuację na placach budowy. Do tej pory nie było zgłoszeń od firm dotyczących opóźnień z powodu pandemii koronawirusa. Roboty toczą się normalnym tokiem - mówi Grzegorz Dziubek, burmistrz Włoszczowy.\n- Jeśli chodzi natomiast o zaplanowane inwestycje, to przetargi będą ogłaszane, jednak w zależności od rozwoju pandemii, samorząd będzie na bieżąco podejmować w tym temacie decyzje - mówi burmistrz Grzegorz Dziubek. - Epidemia uderzyła w gospodarkę. Zejście z placu budowy oznacza straty i złamanie warunków umowy. Niewykluczone, że w najbliższym czasie mogą stanąć remonty dróg czy roboty rewitalizacyjne, ale też duże inwestycje komunikacyjne, takie jak obwodnica. Wszystko to uzależnione jest od rozwoju sytuacji. Nie wiemy, czy z uwagi na epidemię zostaną podwyższone ceny materiałów i wydłużony zostanie termin dostaw, co może wpłynąć na konieczność wprowadzenia korekt w dokumentacjach przetargowych. Ważne jest zdrowie ludzi, którzy pracują na budowach. Może będą potrzebne rozwiązania systemowe, bo na przykład unijne inwestycje rozlicza wiele instytucji - wyjaśnia burmistrz Grzegorz Dziubek.