koszmarny okulista kontra matka wariatka - Stłuczone lustro\nNie cierpię chodzić z dziećmi po lekarzach, a nachodziłam się z obydwojgiem trochę już. Zazwyczaj było tak, że co lekarz to opinia a ja wychodziłam z tych wizyt głupsza niż przedtem. Albo dowiadywałam się, że histeryzuje, albo że czegoś nie zauważyłam odpowiednio wcześnie. Jakaś paranoja.\nW związku z przeprowadzką, musiałam pożegnać wszystkich sprawdzonych specjalistów i rozejrzeć się tutaj za nowymi. Było kilka tematów pilnych: neurolog, endokrynolog, psycholog i okulista. Większość oczywiście prywatnie bo szybko się nie dało inaczej. Miałam trochę zaległości z G. Tam kompletnie nie było czasu ani środków na lekarzy. Trzy z tych wizyt oczywiście wprawiły mnie w ciężką depresję i poczucie winy. Bo Dziobak ma nadwagę, bo nie odżywia się zdrowo, mało się rusza itd. On jak słyszy, że idziemy do lekarza to dostaje furii. Bo wie co usłyszy. Ja tez wiem i też idę zawsze nastawiona bojowo i w pełnej gotowości do ataku. W końcu to najlepsza obrona.\nWiększych atrakcji nie spodziewałam się tylko u okulisty. Tam musiałam wziąć dwójkę bo wadę wzroku odziedziczyli po mnie niestety. Młody bardzo mocne okulary musi nosić a Smerfetka przestała swoje nosić jak zniszczyła druga parę z rzędu a ja nie miałam kasy na następną. Jej silny zez w międzyczasie praktycznie całkowicie zniknął. Wiedziałam, że potrzebna, mimo wszystko, będzie kontrola więc zapisałam obydwoje do losowo wybranej przychodni, najbliżej domu. Upewniłam się wcześniej u pani rejestratorki, czy pan doktor ma podejście do dzieci. Wiadomo to badanie wymaga dobrego podejścia i współpracy dziecka z lekarzem. Moje Dziobaki już nie raz były badane przez okulistę więc wiedziałam, że wystarczy cierpliwość lekarza aby nie było problemów. No cóż….moje zdziwienie nie miało granic.\nPan doktor spóźnił się na wizytę jakieś półtorej godziny. Nie mówił dobrze po polsku…dowiedziałam się później, że jest Słowakiem. Mówił za to bardzo głośno i nerwowo. W poczekalni słyszałam jak pokrzykiwał na starsza panią w gabinecie. Trochę mnie to zaniepokoiło, ale miałam nadzieję, że do dzieci podejdzie spokojniej. Żeby ich czymś zająć wybraliśmy w międzyczasie oprawki w salonie optycznym znajdującym się w poczekalni. Bardzo mi się podobały, dzieciom też. I nawet nie były drogie. W końcu nadeszła nasza kolej. I zaczął się koszmar. Pan doktor od drzwi huknął na mnie, że dlaczego Dziobak ma takie byle jakie oprawki okularów – przy jego wadzie musi mieć inne a te są beznadziejne. Potem spojrzał na Smerfetkę i się zaczęło:\n-dlaczego ona z takim strasznym zezem nie ma okularów, (pierwsza moja myśl – jakim ku… zezem???)\n-ona już dawno powinna być po operacji, przecież to dziewczynka! – (Smerfetka już sztywna ze strachu – operacja jej się bardzo źle kojarzy)\n– jak pani mogła do tego dopuścić, co za beznadziejny lekarz ja prowadził wcześniej!- (mój poziom wkurwu już sięgał zenitu, ale myślę sobie – spokojnie nie stresujemy dzieci-)\nCiężko było mi zrozumieć co on mówił do nas, wydawał Dziobakowi polecenia, których dziecko nie rozumiało. Bardzo się starał, był wystraszony ale nawet bał się odezwać. Wg badania wyszło, że jego astygmatyzm bardzo się pogłębił, tylko że wg pana doktora to nie był problem. Problemem nadal był zez Smerfetki. Wypisał receptę i zaczęło się badanie młodej. Cały czas mi gadał, że jak mogłam coś takiego przeoczyć, że bez operacji się nie obejdzie, że dlaczego tak późno z dzieckiem przychodzę. Nie umiał jej zbadać, ona się strasznie starała patrzeć tam gdzie on kazał, nie ruszać głową. A on marudził, krzyczał, kazał mi iść precz od dziecka bo nie umiem jej zdyscyplinować. Oj… nie wytrzymałam. Jak huknęłam, że ja sobie nie życzę takiego traktowania, krzyczenia na moje dzieci i na mnie, że jak nie potrafi dziecka zbadać to ma mi oddać pieniądze a ja pójdę gdzieś indziej, że nie jest od tego żeby oceniać mnie jako matki…..No i się zaczęło, on idiotycznie tłumaczył się, że jest zmęczony, nie mówi dobrze po polsku, że mnie nie ocenia, że źle zrozumiałam. Ale wszystko takim tonem że cała przychodnia nas słyszała. W końcu stwierdził, że Smerfetka musi iść do szpitala na oddział, bo jest bardzo źle wada zmieniła się z plusów na minusy, zez ogromny. Wypisał skierowanie do prywatnej kliniki w Krakowie, którą prowadzi jego koleżanka. W tym czasie, młody chciał wyjść bo się bał, młoda płakała i mnie przepraszała, że nie udało się jej zbadać. Mi pękało serce i oczywiście nerwy puściły całkiem z płaczem mu wykrzyczałam, że ja się nie będę jemu tłumaczyć dlaczego dziecko dłuższy czas nie było u okulisty (bo cały czas mnie obwiniał, że jest tak źle). Wyszłam z gabinetu z dziećmi. Dziobak ubrał kurtkę i wyszedł, nie chciał żadnych oprawek stamtąd, chciał tylko wyjść. Smerfetki nie mogłam uspokoić całą drogę do babci. Cały wieczór płakała, a jej brat chodził nerwowy i nie mógł zasnąć. Babcia chciała jechać do przychodni i zamordować lekarza. Zostawiłam ich z dziadkami i pojechałam do domu ochłonąć. Płakałam pół nocy, uwierzyłam, że jestem fatalną matką, że pewnie coś zaniedbałam, byłam zła na siebie że dałam się ponieść emocjom. Nie mogłam się wyciszyć.\nNapisałam skargę na lekarza, trochę mi ulżyło, ale niesmak został. Musiałam iść do innego okulisty. Bałam się co usłyszę tym razem, jak zareaguje młoda.\nDwa dni później byłyśmy już w innej przychodni. Pani doktor bardzo miła z genialnym podejściem do dziecka. Oczywiście pierwsze słowa „o ależ tu jest zez, jakieś zaniedbanie”. Zjeżyłam się, ale nie skomentowałam niczego. Ja tego zeza wcale nie widziałam u niej. Widywałam dzieci z dużo większym zezem, bardzo widocznym. U młodej ledwo jedno oczko uciekało i to tylko w momentach wielkiego skupienia.\nBadanie było bardzo dokładne, z zakrapianiem oczu, sprawdzeniem wszystkiego dokładnie. Nie wyszła jej duża wada. Na drugi dzień miałyśmy przyjść na dobór szkieł i badanie kąta zeza. Byłam ciekawa tego badania. Po 10 minutach różnych testów usłyszałam, że dziecko ma delikatnego zeza, którego okulary skorygują całkowicie. Nie są potrzebne ani ćwiczenia, ani operacja ani nawet zaklejanie oczka. Pani doktor po obejrzeniu tych wyników, nie mogła uwierzyć i wysłała nas na dodatkowe testy, które potwierdziły to samo. Przy doborze szkieł okazało się, że wada wzroku nie jest duża. Niestety również występuje astygmatyzm ale nie tak ogromny jak u Dziobaka.\nI w ten o to sposób okazało się, że ta koszmarna wada, którą nam „zdiagnozował” pierwszy lekarz, nie istnieje. A nerwy moje i dzieci, do niczego nie były potrzebne.\nAha no i że jak matka mówi, że zeza nie ma – to nie ma! I już!\nPS. Koszt badania dwójki u pierwszego lekarza – 180zł\nKoszt badania Smerfetki (dwukrotna wizyta plus badanie konta zeza) – 180 zł\nKoszt okularów w sumie 1000 zł (Dziobaka szkła są bardzo drogie)\nJakaś masakra – dobrze że mam ich tylko dwoje bo bankructwo murowane 🙂\nStyczeń 30, 2016 Maj 4, 2017 NikulaDziobaki i inne zwierzęta domowe., Relacje subiektywne.dzieci, lekarz, matka, okulary, okulista, specjalista\n3 thoughts on “koszmarny okulista kontra matka wariatka”\nGrudzień 31, 2016 at 12:49 am\nokulary kupowane u Fielmanna mają ubezpieczenie roczne od uszkodzeń,kradzieży,zniszczenia,zgubienia itp.,więc przy dużym ”przerobie ”okularów lub ich wysokiej cenie warto…salony niestety dość daleko od Ciebie Kraków,Gliwice,Katowice http://www.fielmann.pl/salon-fielmann/ http://www.fielmann.pl/okulary/wielkie-swiadczenia.php\nKwiecień 7, 2016 at 10:25 am\nJa nie wiem, co ci okuliści powariowali teraz z tymi operacjami na zeza!\nJestem rocznik 1979. Od urodzenia mam wadę oscylującą ok. +5 (okulary zaczęłam nosić zaraz po 2. roku życia), dodatkowo jako dziecko miałam zeza zbieżnego na lewym oku. Fakt, moja lekarka wciąż się wnerwiała, że nic się nie poprawia (miałam długo traumę co do okulisty, bo dałam sobie wmówić, że to moja wina), ale nigdy nie kierowała mnie na żadną operację! Oczy należało ćwiczyć – zaklejać silniejsze oko (prawe) i robić jeszcze ćwiczenia na likwidację zeza. Zez zniknął zupełnie, kiedy miałam lat kilkanaście (znikał stopniowo) i jak poszłam na studia, oczy musiały mi się zmęczyć, kiedy patrzyłam bez okularów, żebym zrobiła lewym okiem jakiś mini – mini – zez.\nZ kolei moja siostrzenica (11 lat), miała operację już ze 3 lata temu na zeza i jak na razie wcale jej to nie pomogło!\nTak jak pisałam, z chodzeniem do okulistki miałam sporą traumę: „nic nie robisz, bo ci się oczy nie poprawiły!” – to ciągle słyszałam jako kilkulatka… A mi wada wzroku nie poprawiła się do dziś, tyle że zez zniknął, a był spory. Kiedy – będąc w liceum – wybrałam sobie inną okulistkę, byłam bardzo zdziwiona, kiedy ona zbadała mi oczy, porównała z ostatnią wizytą, powiedziała po prostu: „no, wada się nie pogłębiła, to dobrze, czy potrzebujesz nowe okulary, czy te jeszcze nie są zniszczone?” i żadnych wymówek, żadnych krzyków!\nTrzymaj się!!! Pozdrawiam serdecznie\nStyczeń 30, 2016 at 8:37 pm\nKoszmarne przeżycia. Dobrze, że już po wszystkim. Matka wie najlepiej i to jest najważniejsze Ewuś.\nPrevious Post kilka słów o ojcach i tęsknocie\nNext Post o depresji dziecięcej ……


Dlaczego ma być tak jak jest… | Smocze Opary\n…a nie jakoś inaczej? Np. teraz ludzie chodzą ubraniach a czemu nie mogą chodzić z gołym zadkiem jak pawiany? Nie ma tu dobrej odpowiedzi. Powiedzmy wcześniej ewolucyjny dobór naturalny rozwiązywał problem: widać ci z z gołymi zadkami wyginęli jak mamuty. Teraz zaś, dzięki postępowi technicznemu i wynalazkom żyjemy pod kloszem, co powoduje, że zachowania niesprawne ewolucyjne mogą się utrzymać. I to na różnych płaszczyznach: od hemofilii po feminizm.\nZ feminizmem poradzić se mogą tylko kobiety. Coraz więcej kobiet występuje przeciw feminizmowi. Weronika Kostrzewa, Antyfeministyczna, Kaja Godek, niewiasty z Ordo Iuris, etc. etc. Powstaną stosowne organizacje kobiece niedługo – tak mniemam… Ważne, aby organizacje odwoływały się wprost do kobiecości. O Narodowa Organizacja Kobiet jest:\nprof. Środa z koleżankami z Kongresu Kobiet wprowadzana jest przez czarownicę w rytuały, sprawowane między innymi w Noc Walpurgii. I to, co tam robią, “nie jest bez wpływu na sytuację polityczną”.


Jaślanie nagrodzeni w plebiscycie Podkarpackiego Trójmiasta – Jaslonet.pl\nStart/Sport/Jaślanie nagrodzeni w plebiscycie Podkarpackiego Trójmiasta\nJaślanie nagrodzeni w plebiscycie Podkarpackiego Trójmiasta\nZawodnicy JKS Czarni Jasło: Paweł Kasprzyk i Dariusz Bernacki zostali wyróżnieni w plebiscycie na najpopularniejszych sportowców i trenerów Karpackiego Trójmiasta.\nPlebiscyt został zorganizowany po raz pierwszy i adresowany był to trenerów i sportowców z Jasła, Krosna i Sanoka. Wzięło w nim udział ogółem 45 sportowców i 16 trenerów, reprezentujących 17 klubów i 13 dyscyplin sportowych.\nW dziesiątce Najpopularniejszych Sportowców Podkarpackiego Trójmiasta Roku 2009 miejsce szóste zajął Dariusz Bernacki – piłkarz JKS Czarni 1910 Jasło, a na miejscu ósmym uplasował się jego kolega Paweł Kasprzyk.\nPonadto do konkursu nominowani byli jeszcze Tomasz Dziobek, w kategorii sportowiec, a w kategorii trener Robert Podkulski.\nW kolejnych latach finał konkursu będzie się odbywał na przemian w każdym z miast Podkarpackiego Trójmiasta


FORUM PTT - :: Zobacz temat - Kudłate Warsztaty Trainz\nFORUM PTT - Strona Główna » DODATKI » NOWE » Kudłate Warsztaty Trainz\nOtwarty przez: Qń\n11-08-2012, 10:11\t Kudłate Warsztaty Trainz\nWysłany: 16-10-2016, 10:53\nFajne proszę pana :) Fajnie, że dalej takie cudeńka powstają.\nWysłany: 16-10-2016, 11:45\nBardzo ładnie wykonany i przykuwający uwagę swoim ceglanym kolorem obiekt przemysłowy.\nWysłany: 16-10-2016, 11:48\nW T:ANE wygląda świetnie! Czekam na kolejne dodatki\nWysłany: 16-10-2016, 16:42\nO, jaki fajny, przyda się tu i ówdzie\nWysłany: 21-10-2016, 19:08\nDziś szybciutko, bo o 20 Hobbit na TVNie.\nBrakuje mi do kolekcji dwóch czy trzech wersji Kof'a (w tym spolszczonej, z którą mam pewne problemy z niesformym 3D), więc wziąłem na warsztat wersję DR 100 z dwoma zbiornikami ustawionymi wzdłużnie na masce oraz chłodnicą na dachu.\nSztuka, którą zreskinowałem nosi (lub nosiła) numer 100 821-2 - po przemianowaniu 1 czerwca 1970 roku, oryginalne oznaczenie to Kbf 5281:\nRozpocząwszy służbę w 1944 roku lokomotywa została odstawiona w czerwcu 1998 roku w Nordhausen.\nW 2002 roku trafiła do zakładów IGENO, które zajmują się wytwarzaniem podzespołów hydraulicznych i mechanicznych dla przemysłu kolejowego na małą skalę - od tamtej pory słuch o tym Kof'ie zaginął i jego losy nie są mi znane.\nJako atrakcję dodałem wiaderko na stopniu po jednej stronie oraz dzięki uprzejmości Korzenia możemy cieszyć się dodatkiem na podestach po obu stronach w postaci płóz:\nOsoby zainteresowane zapraszam na stronę.\nDwa tematy na dziś.\n1. Köf 6140.\nMaszyna wciągnięta na ilostan DB w grudniu 1950 roku jeździła w pierwotnym oznaczeniu do 1968 i 1973 jako odpowiednio 321 151-3 i 324 057-9.\nW latach 79-87 Kofik został skazany na zapomnienie w Gremberg, skąd został wyrwany przez firmę... LEGO, gdzie dostał odpowiedni schemat malowania.\nPo 15 latach służby pośród klocków Malczan został przekazany do VTG-Lehnkering AG, Waggonwerkstatt Syke-Barrien\nReskin do pobrania wiadomo skąd.\n2. Nastawnia, którą wynalazłem na jednym ze zdjęć od Brutzerów. Pobierać i cieszyć się.\nWysłany: 12-02-2017, 22:45\nNastawnia-przyjemniaczek, biere! :)\nLEGO Koff - nowa seria klocków, hehe. Nigdy bym nie pomyślał, że oni mogą używać kolei.\nWysłany: 26-02-2017, 20:28\nJa też bym nie pomyślał, a tu Flickr sprawił niespodziankę :p\nDziś szybciutko, to jeszcze zdążę wyskoczyć na bro z kolegą.\nKilan przypomniał mi o istnieniu takiej miejscowości jak Lauscha, gdzie znajduje się przeurocza nastawnia, którą mamy w niezłej jakości na tekstury.\nTakże ten. Wiecie co i jak.\nWysłany: 27-02-2017, 00:59\nNie ma tylniej góry wymodelowanej to nie pobieram! Z ciekawości pokaż flickra z nastawnią - bo miła jest a i zdjęcie chciałbym zobaczyć\nWysłany: 27-02-2017, 06:15\nFlickra nie mam żadnego, z pomocą przychodzi Google: https://upload.wikimedia.org/wikipedia/commons/4/49/Lauscha-Bahnhof-4.jpg\noraz nasi koledzy zza Odry, którzy mają smykałkę do tworzenia tras realnych :p http://www.trainzdepot.ne...70226-0002-jpg/ http://www.trainzdepot.ne...70226-0005-jpg/\nWysłany: 27-02-2017, 10:28\nJa mówiłem o tej wcześniejszej!\nWysłany: 27-02-2017, 19:52\nNo kurde, to się wysławiaj pełnymi zdaniami a nie jak moja żona - skrótami myślowymi :D :D i ja mam się domyślać o co chodzi :D\nWysłany: 27-02-2017, 20:53\nMichał, fajnie że się nią zająłeś, ale niestety nastawnia z Lauschy wymaga jeszcze trochę pracy i serca, ściślej 2 szczegóły:\n-Okap, jego wysięg w oryginale jest znacznie większy.\n-Załamanie bryły dachu, jest bardzo charakterystyczne dla pruskich nastawni, trzeba by to było dorobić. Modelarsko nie jest to trudne.\nWarto by też dopracować pewne niuanse, np. wysokość okien na wszystkich 3 ścianach frontowych jest w realu taka sama, w modelu okno na ścianie bocznej z jakichś powodów kończy się niżej. Upewnij się tez czy klatka schodowa ma prawidłowe proporcje, gdyż w modelu okienka wydają się rozciągnięte wszerz i niższe niż w oryginale. Skąd taki efekt?\nWysłany: 24-06-2017, 20:00\nDo Lauschy jeszcze wrócę w przypływie weny.\nWrzucam dziś dwa tematy, które od kilkunastu tygodni zaśmiecały mi głowę, mianowicie:\n1. Dom z Powilcza - fototex załatwiony dzięki Kanclerzowi, któremu serdecznie dziękuję. Model do lekkich nie należy - 908 kilo tekstur o niecałe pińset poly. Model zalegał tak długo, że nie mogłem już na niego patrzeć - odpalałem Gmaxa co jakiś czas, poprawiłem to i owo i miałem go dosyć na długo - mam świadomość niedociągnieć i niedoróbek ale na razie nie mam zamiaru się nimi zajmować, więc proszę o niespinanie pośladów ;)\n2. Nastawnia z Sigmaringen zrobiona z fotki od Brutzerów.\nW razie uwag czy pytań zapraszam na priv.\nWysłany: 24-06-2017, 21:08\nOcena moja tego jest taka: das alles ist Deutschland.\nWysłany: 20-07-2017, 18:42\nPodczas przeglądania Jedynego Słusznego Konta na Flickr trafiłem na dwa zdjęcia Kof'a "TOM", którego reskin oddaję Wam do użytkowania.\nDla zainteresowanych: POBIERZ!\nOstatnio zmieniony przez Kudłaty 20-07-2017, 18:42, w całości zmieniany 1 raz\nZ małym opóźnieniem śpieszę z pochwałami, bardzo ładnie Ci to wyszło. Przyda się. Miejscowość nazywa się Podwilcze a nie Powilcze, nieopodal biegła linia Białogard Wąskotorowy – Lepino Trójkąt ale czy tenże budynek był z niej widoczny, to nie wiem.\nWysłany: 25-01-2018, 20:56\nDziś bez szału. Na fotkach Brutzerów wyniuchałem most kolejowy, który udało mi się przenieść do Tereni:\nNiestety ale mój Trainz dostał głupawki i screeny zapisują się dużo ciemniejsze/przesycone kontrastem i nie będę Was męczył marnymi obrazkami z gry, musicie zaufać, że model dobrze się prezentuje. Polygonów 376, i tyle samo kilo textur.\nW gotowej wersji przęsło ma ok. 60m długości, dodatko w CDP załączyłem każdy element - przyczółek, filar i przęsło jako osobne dodatki:\nMost w całości <kuid:632724:255>\nUprzedzam potencjalne uwagi - nie, nie chce mi się robić tego w spline :p\nZapraszam do pobieralni: POBIERZ!\nWysłany: 14-10-2018, 16:55\nPo raz kolejny dzięki nieocenionej pomocy Pawła_15 udało mi się postawić na nogi stronę :)\nNiestety poprzedni adres przepadł, w związku z tym wybrałem nową nazwę domeny a co za tym idzie nową nazwę wątku - Kudłate Warsztaty Trainz. Zapraszam do odwiedzin na stronę, na którą będę stopniowo dodawał moje kuidy:\nNiestety jest to proces czaso- i pracochłonny, jeżeli poszukujecie czegoś z mojej twórczości to dawaj cie znać czy w wątku cz w prywatnej wiadomości - Wasze zgłoszenia będę przywracał w obieg jako pierwsze :)\nJeszcze raz dziękując Pawłowi zapraszam do śledzenia postępów prac na stronie.\nWysłany: 08-01-2019, 18:41\nPostanowiłem zrealizować pomysł wykonania modelu, który od jakiegoś czasu chodził mi po głowie ale odsuwałem go w czasie z powodu bardzo niskiej dostępności dokumentacji w postaci zdjęć. Przełamałem się jednak i oto co udało mi się poskładać.\nSeria pojazdów ciężarowych F10/12/16 szwedzkiego producenta Volvo zaczęła być produkowana w 1977 roku i trwała aż do roku 1993. Na szczęście spośród 200 000 wyprodukowanych pojazdów można było zaobserwować sporą flotę tych pojazdów na naszych rodzimych drogach - pod logiem przewoźnika Pekaes, który w latach '80 postanowił wymienić przestarzałe pojazdy m.in. Fiata, Steyra oraz poprzedników F12 - serii F88/89. W ten sposób na ulice naszego kraju trafiło kilkaset tych pojazdów, które pełniły służbę głównie podczas transportu ładunków na Bliski Wschód.\nNa razie chciałbym zaprezentować dwa modele tej serii - F12 z niską kabiną sypialną, które było najbardziej popularne w Pekaesie oraz F10 Eurotrotter, który - z tego, co mi wiadomo - nie ma odniesienia historycznego u naszego przewoźnika ale był widywany na naszych drogach.\nVolvo F12 w czasach produkcji cieszyło się dużą ergonomią kabiny, standardami bezpieczeństwa oraz dobrymi osiągami - wyposażone w sześciobiegową skrzynię biegów oraz ok. 300 konny silnik stanowiły poważnego konkurenta dla Jelczy, których kierowcy "skazywani" byli na 5-6 tygodniową tułaczkę do np. Teheranu. Dzięki nowej technologii, która była mniej awaryjna czas takiej podróży skracał się do 3-4 tygodni.\nNa razie do pobrania oferuję wersję "złom" oraz "czynną".\nNiestety produkcje tej serii będą raczej mało różnorodne ze względu na niemal całkowity brak materiału foto ale nie ustaję w poszukiwaniach.\nDo zestawu oczywiście dodaję naczepę z logo Pekaesu w dwóch wersjach - z podniesionymi oraz opuszczonymi łapami.\nDruga sprawa to temat nieco bardziej ekscentryczny jeśli chodzi o dizajn - Volvo F10 Eurotrotter. Jak na swoje czasy pojazd ten był dość nowatorski w stylistyce i dzięki niej pozwalał zwiększyć możliwości ładunkowe zarówno w wersji z naczepą jak i w tandemie dzięki podwyższeniu kabiny, w której nadal można było odpoczywać. Dziś udostępniam do pobrania wersję tandem w randomowym malowaniu, udało mi się znaleźć w sieci trochę materiałów na produkcję kilku następnych reskinów więc na pewno pojawią się jeszcze kolejne sztuki dla urozmaicenia.\nKończę jednocześnie zapraszając do odwiedzin na mojej stronie: http://kwt.ovh/index.php/...cenery?start=20\nWarto dodać, że te samochody po dziś dzień cieszą się bardzo dużą popularnością wśród kolekcjonerów. Zadbana sztuka potrafi kosztować kilkaset tysięcy złotych - to samo tyczy się starszych serii F88/89.\nZachęcam do uważnego rozglądania się po swojej okolicy ponieważ przypadkiem można natrafić na jeszcze eksploatowane F12/16 - na przykład w mojej okolicy dalszą służbę pełni "teherańskie" F12 z pierwszych serii - z okrągłymi światłami, w której na trzyosiowym podwoziu zainstalowano zabudowę asenizacyjną :)\nOstatnio zmieniony przez Kudłaty 08-01-2019, 19:04, w całości zmieniany 2 razy\nWysłany: 08-01-2019, 19:28\nPiękne! Gruba robota. Biorę od razu - od jakiegoś czasu zacząłem przywiązywać większą wagę do ruchu drogowego na swojej mapie i wszelkie modele z szeroko pojętego okresu i wykonane na takim poziomie cieszą oko. Nie do przecenienia jest fakt, że ktoś wziął na swoje barki temat motoryzacji "osierocony" przez Tatę Muminka. Wielkie brawa i ukłony z mojej strony!.\nOstatnio zmieniony przez MalignusPL 08-01-2019, 19:29, w całości zmieniany 1 raz\nWysłany: 08-01-2019, 20:18\nCieszą dwie wiadomości, a w zasadzie trzy. Pierwsze, to że żyjesz i powróciłeś (mam nadzieję, że na dłużej) do modelowania. Drugie, to produkcja transportu kołowego który ostatnio był tylko na barkach jednej osoby. Trzecią dobrą wiadomością jest wskrzeszenie strony z dodatkami . Ciekawe pojazdy, szczególnie dla tych co gustują w epoce końca XXw.\nWysłany: 08-01-2019, 22:02\nFajne, ale mógłbyś się bardziej postarać i zrobić go jeszcze jako towar do mojego Sdggmmrs'a.\nOstatnio zmieniony przez rysztur 08-01-2019, 22:02, w całości zmieniany 1 raz\nWysłany: 09-01-2019, 08:12\nFajnie, że wróciłeś do działania i robisz coś innego niż tabor. Dodatków scenery nigdy dość. W sumie nie będę się powtarzał, bo Ryszard już wyczerpał temat.\nPo prostu kawał świetnej roboty i dobre opracowanie\nWysłany: 10-01-2019, 10:29\nFajne, ale mógłbyś się bardziej postarać :-P i zrobić go jeszcze jako towar do mojego Sdggmmrs'a.\n<OT:> Bude release? :P <EOOT>


Kisiel po krakowsku - KobiecaPilka.pl - piłka nożna kobiet\nKisiel po krakowsku\nAsia Kisiel ma za sobą swoje pierwsze pół roku w Krakowie. - Ten rok był dla mnie pełen zmian i wyrzeczeń - przyznaje.\nNie często zdarzają się transfery zawodniczek pomiędzy jedną a drugą grupą pierwszej ligi kobiet. W tym roku na zmianę klubu i przeprowadzkę z jednego na drugi kraniec Polski zdecydowała się Joanna Kisiel. Siedemnastoletnia zawodniczka latem przeszła ze Sztormu AWFiS Gdańsk grającego w północnej grupie I ligi do Wandy Kraków grającej na tym samym poziomie rozgrywkowym ale w grupie południowej.\n- Dlatego mijający 2018 rok pod względem piłkarskim, jak i prywatnym był dla mnie pełen emocji, stresu oraz zmian - mówi Asia Kisiel, która od pół roku gra Klubie Sportowym Wanda Kraków. - Rozstałam się ze Sztormem, gdzie grałam przez ostatnie cztery lata. Ten czas wspominam bardzo pozytywnie. Zdobyłam ogromne doświadczenie u boku trenera Roberta Chałaszczyka - przyznaje Asia, która pochodzi z obrębu Trójmiasta. Zanim trafiła do Sztormu grała razem z chłopakami w GSS Pszczółki. Co ciekawe, w tym samym momencie, kiedy postanowiła wyjechać znad morza pod Wawel w jej rodzinnych Pszczółkach utworzono żeńską drużynę i pod nazwą Potok zaczęła ona rywalizować w pomorskiej III lidze.\nJak siedemnastolatka odnalazła się w zupełnie nowym miejscu, oddalonym od rodzinnego domu o całą... Polskę - Przyjęto mnie tutaj niesamowicie, za co bardzo dziękuję dziewczynom, jak i trenerom oraz dyrektorowi klubu. Dzięki nim zaaklimatyzowałam się w tak krótkim czasie w nowym mieście, klubie i również w nowej szkole - opowiada defensywnie usposobiona piłkarka. Jak sama przyznaje, choć nadal gra w I lidze to czuje się tak jakby inaczej. - Wiem, że to ten sam poziom rozgrywkowy, ale przez to, że jest to zupełnie inna grupa to grają w niej zespoły i zawodniczki, przeciwko którym w większości wcześniej nie miała okazji grać. Niby to samo, a jednak coś zupełnie innego - śmieje się zawodniczka Wandy.\nW swoim nowym zespole Kisiel grała jesienią regularnie. Należy do niej koszulka z numerem 11. Po połówce sezonu w I liga kobiet, gr. południowa jej Wanda Kraków zajmuje 7. miejsce w lidze. - Wierzę, że w nowej rundzie poprzez ciężką pracę pokażemy swoją jeszcze lepszą stronę - zapewnia. Ostatnim tegorocznym sportowym akcentem w którym grała Wanda i brała w nim udział Kisiel były Młodzieżowe Mistrzostwa Polski U18 w futsalu, które odbyły się w Toruniu. - Niestety mojemu klubowi nie udało się obronić złotego medalu wywalczonego rok wcześniej. Zajęłyśmy teraz V miejsce. Cóż taka jest piłka, raz się wygrywa raz przegrywa - mówi z pokorą.\n- Ten rok z pewnością był dla mnie pełen zmian i wyrzeczeń. Dziękuję wszystkim, którzy mnie wspierali w tym roku. Mam nadzieję, że nowy rok przyniesie mi wiele nowych wyzwań i doświadczeń - kończy Joanna Kisiel z pierwszoligowej Wandy Kraków.


Ruszyliśmy wybrzeżem na znane nam miejsce Islaya caligophila, które mieliśmy nadzieję zobaczyć z kwiatami.\nWróciliśmy do auta, coś zjedliśmy i pojechaliśmy w kierunku Chipana. Dobra asfaltowa droga doprowadziła nas do kopalni minerałów tego salaru, jednak nie o to nam chodziło. Jadąc tą drogą wcześniej zauważyłem odchodzącą na zachód drogę gruntową. Wróciliśmy do niej i pomimo jej dość kiepskiego stanu zdecydowaliśmy, a właściwie to ja zdecydowałem, kontynuować jazdę. Droga była bardzo długa i gdy już zapadał zmrok, po prawej stronie dostrzegliśmy dolinkę, do której nie prowadziła żadna droga, ale Darek stwierdził, że tam dojedzie. Tak też zrobił i wreszcie mogliśmy rozbić namioty. Już przy ostatnich promieniach słońca dostrzegłem w skałach poszukiwane przez nas Islaya iquiquensis z zamkniętymi już o tej porze dnia kwiatami.\nIslaya iquiquensis GM1554, którym towarzyszyły wyłącznie wysokie\nWiele z roślin kwitło, chociaż u niektórych były już owoce, a nawet znalazłem kilka z czarnymi nasionami. Bardzo mnie to ucieszyło, ponieważ Islaya iquiquensis jest w kolekcjach bardzo rzadko spotykana, a jeżeli już, to rośliny te są potomkami roślin przywiezionych do Europy przez F.Rittera. Wiele czasu też spędziliśmy na fotografowaniu, po czym pognaliśmy w kierunku San Pedro de Atacama.\nZatrzymaliśmy się jeszcze w miejscu, gdzie ma rosnąć nieznana mi z nazwy Copiapoa eremophila. Kwitło tu kilka kwiatów, np.:\n- Argemone hunnemannii GM1555.2, ale też znana nam z innych miejsc Copiapoa haseltoniana GM1555.4, no może z trochę dłuższymi cierniami\nżółto pomarańczowymi kwiatkami o ciekawej budowie - Dinemagonum ericoides GM1555.3, oraz\nDeuterocohnia chrysantha, ale na skałach pojawiły się nieliczne:\n-Copiapoa haseltoniana Copiapoa humilis longispina GM1556, które znane są bardziej\npod nazwą Copiapoa oliviana. Paposo 290 mnpm\nDalsza nasza droga poprowadziła nas na stare stanowisko Thelocephala malleolata. Rośliny nawet nie miały pąków kwiatowych. Sławek poszukiwał na równinie tych roślin oraz\nnie schowaną przed wzrokiem populację Thelocephala napina ”fulva”.\n- Haageocereus sp. GM1580.1, płożące się po skalnych, niedostępnych ścianach\n- Horridocactus kunzei GM1582 Quebrada San Juan 140 mnpm\n- Neoporteria senilis ssp. elquiensis GM1589\n- Copiapoa coquimbana GM1589.1\nTrichocereus skottsbergii GM1597.1 o cienkich i licznych cierniach Trichocereus litoralis GM1597.2 o niespotykanie grubych i mocnych\ncierniach u tutejszej populacji Mina Talca 40 mnpm\nNeoporteria senilis „multicolor” GM1603, które ciernie zgodnie z pierwotnym opisem były w różnych odcieniach: ciemnożółte, miodowe, brązowe, czarne, przy czym każda roślina była jednolicie ubarwiona, ale każda z kilku rosnących obok nieco inaczej. Rio Illapel 210 mnpm


Kalina Maria Bogdańska - ku pamięci. Ogrody Wspomnień. Cmentarz Internetowy\nKalina Maria Bogdańska (Bogdańska)\nData urodzenia / odejścia: *środa, 11-07-1923\nKalendarium: Nie żyje od 75 lat. Żyła 21 lat (7733 dni).\nMiejsce śmierci / pochówku: Warszawa ul. Widok 16 / Wojskowe Powązki\nRodzice: Janina Zofia Bogdańska (Dąbrowska), Aleksander Franciszek Bogdański (Bogdański)\nProfil stworzony przez: Witold Bogdański, 2019-09-10\nHarcerka, działała w konspiracji w Kedywie Kolegium C. Maturę zrobiła na tajnych kompletach w liceum im. Marii Konopnickiej w Warszawie, a potem studiowała medycynę na tajnym uniwersytecie, w tzw. szkole Zaorskiego. Kolegium C włączono 3 sierpnia 1944 r. do Batalionu Kiliński jako 8. Kompanię. Kalina była w nim sanitariuszką w II plutonie. Kalina jest upamiętniona na tablicy w krużganku kościoła Św. Antoniego w Warszawie przy ul. Senatorskiej.\nUpamiętniona na tablicy epitafijnej poległych żołnierzy batalionu "Kiliński" w kw. B 24, rząd 2, grób 11.\nPoległa ratując rannego 11. września 1944 r. przy ul. Widok 16 w Śródmieściu. Została pośmiertnie przedstawiona do odznaczenia Krzyżem Walecznych. Pochowana po ekshumacji z grobu przy ul. Widok 18 pochowana w marcu 1945 r. na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w kwaterze A 23, rząd 6, grób 22.\nKalina Maria Bogdańska Data urodzenia: 11-07-1923 Data odejścia: 11-09-1944 Dodany przez: Witold Bogdański, 2019-09-10 Dodany dnia: 2019-09-10\nKiedy odbył się ślub Kalina Maria Bogdańska z ?\nKalina Maria Bogdańska\nData urodzenia: 11-07-1923\nData odejścia: 11-09-1944


Mayer Ergonomiczne krzesło rosnące z dzieckiem Smarty różowe - ErgoPoint\n> Zdrowe siedzenie>Ergonomiczne krzesła dla dzieci>Mayer Ergonomiczne krzesło rosnące z dzieckiem Smarty różowe\nTrzeci wariant z suportem ( Kółkiem pełniącym rolę podnóżka ) dla dzieci od 7 do 18 roku życia z regulacją wysokości od 42 do 54 cm.\nTkanina 100% polyester Wytrzymałość: 20 000 cykli siedzenia\nFotel Smartydostępny w 2-óch kolorach tapicerki:\nZrobiliśmy córce nowy pokój, lecz najtrudniejsze było jego umeblowanie. W Ergopoint znaleźliśmy świetne krzesło dla dziewczynki w kolorze różowym, idealnie dobranym do koloru wnętrza. Córka bardzo je chwali twierdząc, że jest bardzo wygodne i niezwykle komfortowe. Dziękujemy!!\nKupiłem, dzieci używają, polecam, produkt solidny dobrej firmy :)


otwarty związek - Kobieta.gazeta.pl\nQUIZ: Jeśli byłeś na tradycyjnym polskim weselu, na pewno znasz te przeboje Nie ma tradycyjnego polskiego wesela bez tego przeboju. "Jesteś szalona, mówię ci..." Sprawdź! Rozwiąż QUIZ\ni nie przeszkadza jej, że czasami zdarzy mu się "skok w bok". Bez przesady, lubię się napić z moimi fanami. Czasem zdarza mi się wylądować w nie swoim łóżku. Jestem w sumie poliamorystą, a moja obecna żona jest bardzo wyluzowana i mamy cudowny, otwarty związek. Okazuje się, że Maria Tymańska ma zdecydowanie\n. Być może zachowawczość Brada Pitta wynika z faktu, że jego o 29 lat młodsza wybranka... ma męża i żyje z nim w otwartym związku. Nowa dziewczyna Brada Pitta ma męża Nicole Poturalski od ośmiu lat jest żoną Rolanda Mary'ego, 68-letniego milionera i właściciela restauracji. Para wychowuje razem\n"Była nieduża, szczupła i miała ogromne oczy, nieprawdopodobnie duże. Od pierwszej chwili pobytu w szkole wiadomo było, że zetknęliśmy się ze zjawiskiem. Szczególnym" - słowami Gustawa Holoubka najlepiej można opisać Kalinę Jędrusik. Urodziła się 5 lutego 1930 roku w Gnaszynie, 23 lata później\nNiedawno w mediach wybuchła afera wokół Tymona Tymańskiego i jego żony. Wszystko zaczęło się od wywiadu, którego muzyk udzielił w "Fakcie". Wyznał w nim, że ze swoją partnerką żyją w otwartym związku i czasami zdarza mu się wylądować w nie swoim łóżku. Kiedy Maria Tymańska się o tym dowiedziała\nKilka miesięcy temu trafiłam na serial "Wanderlust", dostępny na platformie Netflix. Opowiada on historię psychoterapeutki Joy, która znudzona życiem seksualnym, proponuje mężowi otwarty związek. Z początku niechętny pomysłowi Alan w końcu daje się namówić na eksperyment. Łatwo się domyślić\n, to jak to jest z zazdrością w otwartych związkach? No oczywiście jest. Myślę sobie, że obydwoje z Tomaszem mieliśmy etapy - w różnych momentach - w których byliśmy o siebie zazdrośni. Uważam, że każdy będzie czuł zazdrość - w takim związku, który chce ze sobą być, w którym osoby\nGwiazdy bez tajemnic tylko na Gazeta.pl "Wymyślił, że Kalina ma być symbolem seksu...". Z okazji premiery filmu "Bo we mnie jest seks" przypominamy tekst-sylwetkę bohaterki, Kaliny Jędrusik. W czasach, kiedy na sklepowych półkach trudno było znaleźć coś poza octem i musztardą, ona prosiła o\nProblem zaczyna się bowiem w momencie, gdy jedna ze stron zostanie ugodzona strzałą Amora i zaczyna "czuć coś" do drugiej. A takie sytuacje pojawiają się w większości relacji mających w założeniu wzajemne zaspokajanie potrzeb seksualnych bez emocjonalnego przywiązania. Nie chodzi tu tylko o


Dom - Radź Sobie\nKiedy warto wykorzystać taśmę do ćwiczeń?\nButelka na wodę – jedno rozwiązanie, wiele możliwości!\nKiedy warto wypożyczyć narzędzia pneumatyczne i jak to zrobić?\nDom 9 stycznia, 2022\nNarzędzia pneumatyczne są przydatnymi elementami nie tylko w zakładzie przemysłowym, ale i domowym warsztacie. Niektóre z nich warto zakupić, a inne wypożyczyć, ponieważ będą potrzebne tylko jednorazowo. W jakich wypadkach przydaje...\nZ przeprowadzką wiąże się zawsze wiele emocji. Niektóre z nich są pozytywne, ale możemy również odczuć smutek czy stres. O ile dorośli potrafią sobie z tymi emocjami poradzić, o tyle...\nDom 7 stycznia, 2022\nBlacha na dach cieszy się ogromną popularnością wśród mieszkańców, którzy pragną mieć nie tylko pięknie wyglądający dom, ale jednocześnie zależy im na trwałości oraz uniwersalności. Blachodachówka oraz blacha trapezowa różnią się...\nChcesz zobaczyć Bałtyk zimą? Zarezerwuj apartament w Kołobrzegu!\nDom 16 grudnia, 2021\nSzukasz miejsca na zimowy wypoczynek bez tłumów? Jedź nad Bałtyk! W sezonie, w którym większość kraju szusuje na nartach lub przynajmniej podziwia majestat ośnieżonych szczytów z perspektywy góralskiej karczmy, mało...\nŚniadanie mistrzów – czyli czekoladowe pancakes z owocami\nDom 22 listopada, 2021\nPierwszy posiłek musi być pożywny i dostarczać energii na resztę dnia. Jeśli uwielbiasz z rana zjeść coś na słodko, koniecznie powinieneś wypróbować nasz przepis na czekoladowe pancakes z owocami. Puszyste...\nDom 7 listopada, 2021\nChoć nie każdy zdaje sobie sprawę, dodatki do salonu są bardzo istotnym elementem aranżacji wnętrza. Tak naprawdę do od nich, a nie od mebli, zależy finalny charakter aranżacji. Powinny być więc...\nPompy ciepła – jak to działa i czy warto się na nie zdecydować?\nDom 27 października, 2021\nJeszcze nigdy wybór rodzaju ogrzewania nie obejmował aż tylu różnych możliwości. Co prawda jesteśmy aktualnie w okresie przejściowym, w którym rezygnuje się z kotłów na paliwa stałe. Wybierając bardziej ekologiczne rozwiązania,...\nDom 24 sierpnia, 2021\nDom 12 sierpnia, 2021\nLampy do pokoju dziennego – jakie są moje opcje?\nDom 11 sierpnia, 2021\nWybór odpowiedniej lampy do każdego pomieszczenia w domu jest ważny, a w szczególności do salonu. Żyrandole kryształowe to mile widziana opcja, która wygląda niezwykle elegancko i dostojnie, ale oczywiście można zdecydować...


Zapisy TRICLUB – sezon 2017-2018 – TRICLUB\nZapisy TRICLUB - sezon 2017-2018\nW skład oferty TRICLUB wchodzą treningi grupowe oraz indywidualna opieka trenerska. Na naszej stronie zamieściliśmy najbardziej popularne wśród zawodników pakiety sportowe w dziale CENNIK. Każdy zawodnik z uwagi na swój stopień wytrenowania ma inne potrzeby, dlatego podkreślamy, iż jest to nasza propozycja. Istnieje możliwość indywidualnego dopasowania liczby i rodzaju usług do każdego zawodnika. Wszelkie pytania prosimy kierować do osób odpowiedzialnych za kontakt.\nZapisy na treningi pływackie oraz triathlonowe są prowadzone poprzez następujący FORMULARZ.\nPodejmij wyzwanie – treningi grupowe\nTreningi skierowane są do zawodników, którzy chcą doskonalić swoje umiejętności oraz korzystać z motywacji płynącej z treningów w grupie. Do treningów grupowych należą treningi pływackie, biegowe, kolarskie oraz łączone (zakładki). Dla przykładu w Warszawie treningi pływackie odbywają się na pływalni przy ulicy Inflanckiej, Esperanto oraz Księcia Trojdena, treningi biegowe na stadionie miejskim przy Agrykoli, treningi kolarskie i zakładki są organizowane w różnych lokalizacjach (Bielany, Wola, Łomianki). Jak nazwa wskazuje „Podejmij wyzwanie – treningi grupowe” skierowane są przede wszystkim dla osób początkujących i średnio zaawansowanych pragnących spróbować swoich sił w triathlonie. Na każdym treningu grupowym jest obecny trener, który czuwa nad poprawnością i techniką wykonywanych ćwiczeń. Obecność grupy zawodników motywuje do zwiększonego wysiłku, obowiązkowej obecności na treningach oraz daje możliwość wymiany cennych doświadczeń. Poniżej przedstawiamy najczęściej wybierane przez zawodników pakiety zajęć grupowych:\nPakiety zajęć grupowych mogą być również dopasowane indywidualnie do każdego zawodnika zgodnie z zapotrzebowaniem. Z racji remontu pływalni przy ul. Inflanckiej do czasu jego ukończenia (listopad 2017) wszystkie treningi pływackie z harmonogramu będą odbywały się na pływalni przy ul. Esperanto. Aktualny cennik pakietów obejmujących pływanie przy ul. Esperanto znajduje się w formularzu.\nPakiet PŁYWANIE. Treningi grupowe ukierunkowane są na doskonalenie techniki pływackiej (część techniczna) oraz poprawę cech motorycznych (część zadaniowa). Dla każdej grupy treningi odbywają się dwa razy w tygodniu. W treningach grupowych mogą uczestniczyć osoby, które są w stanie przepłynąć 1,5-2,5 kilometra na treningu i potrafią pływać kraulem, żabką i grzbietem w stopniu średnim. Sprzęt używany podczas treningów to: łapki, płetwy, pullbuoy, rurka czołowa (istnieje możliwość zakupu ze zniżką TRICLUBową). Koszt udziału w treningach grupowych to 320zł-Esperanto / 250zł-Inflancka miesięcznie (8 treningów). W cenie pakietu jest wliczone wejście na basen.\nJeżeli nie jesteś w stanie przepłynąć na treningu 1500 metrów lub dopiero chcesz się nauczyć pływać lub po prostu chcesz w małej grupie poprawić technikę pływania, to rekomendujemy treningi „Pływanie technika” (harmonogram poniżej). Dzięki bardzo małej grupie trener może więcej czasu poświęcić właśnie Tobie i w krótszym czasie osiągniesz pożądany efekt. Koszt udziału w treningach „Pływanie technika” to 480zł (8 treningów) lub 240zł (4 treningi). W cenie pakietu NIE jest wliczone wejścia na basen (pływalnia honoruje karty sportowe).\nIstnieje również możliwość spotkań indywidualnych z trenerem. Przynosi to najszybsze efekty w nauce i poprawie techniki pływania. Trener może nagrać i omówić materiał wideo, a także dostosować ćwiczenia, ich trudność oraz intensywność. Może powtórzyć wiele razy oraz jeżeli potrzeba może wrócić do łatwiejszych ćwiczeń. Cel treningu, termin i lokalizacja są ustalane indywidualnie z zawodnikiem.\nPakiet TRIATHLON koncentruje się na minimum, jakie potrzebne jest początkującemu i średnio zaawansowanemu zawodnikowi triathloniście. W cenie pakietu przewidziane są dwa grupowe treningi pływackie w tygodniu oraz możliwość uczestniczenia w treningach biegowych, kolarskich i zakładkowych organizowanych przez TRICLUB zgodnie z harmonogramem. Harmonogram treningów znajduje się na zdjęciu powyżej. Ponadto pakiet TRIATHLON oferuje grupowy plan treningowy udostępniany każdemu zawodnikowi. Grupowy plan treningowy jest zestawem treningów z zadaniami, które zawodnik może i powinien wykonywać indywidualnie poza treningami grupowymi, w których uczestniczy. Plan ten zawiera również treści realizowane na treningach grupowych. Jeżeli nie możesz uczestniczyć w którymś treningu, to dzięki planowi wiesz, jakie zadania trzeba zrealizować samodzielnie.\nIstnieje możliwość wyboru pakietu TRIATHLON bez udziału w treningach pływackich. W ten sposób będziesz mieć plan treningowy do samodzielnej realizacji (uwzględniający treningi: pływackie, kolarskie i biegowe) oraz możliwość dołączenia do treningów biegowych.\nDojdź do perfekcji – indywidualna opieka trenerska\nJak sama nazwa wskazuje „Dojdź do perfekcji – indywidualna opieka trenerska” jest usługą przeznaczoną w szczególności dla zawodników pragnących osiągnąć sprecyzowane cele sportowe. Indywidualna opieka trenerska daje zawodnikowi pełen monitoring przez trenera procesu przygotowania do zawodów.\nPakiet INDYWIDUALNY PLAN TRENINGOWY jest skierowany do zawodników, którzy chcą w sposób efektywny przygotować się do startu w zawodach. Indywidualny plan treningowy przewiduje:\nzebranie informacji o zawodniku\nindywidualne spotkanie z trenerem w celu wyznaczenia celów startowych oraz harmonogramu startów\nstworzenie planu treningowego wraz z periodyzacją treningu\nprzesyłanie przez trenera indywidualnego planu treningowego oraz możliwość jego modyfikacji\nbieżący monitoring i kontrola realizacji planu treningowego\nZawodnicy z indywidualnymi planami mają możliwość konsultacji zadań z trenerem drogą mailową oraz telefoniczną. Bezpośrednia współpraca z trenerem gwarantuje osiągnięcie wymarzonych celów i wyników w relatywnie najkrótszym możliwym czasie.\nPlany treningowe i komunikacja z zawodnikiem prowadzone są poprzez arkusze Google Spreadsheets. Monitoring treningu w zależności od posiadanego urządzenia pomiarowego prowadzony jest przez training peaks, garmin connect, polar flow i inne.\nPakiet INDYWIDUALNY PLAN TRENINGOWY PLUS jest to połączenie pakietu Indywidualny Plan Treningowy oraz Pakietu Triathlon. Indywidualny Plan Treningowy Plus jest optymalnym zestawieniem usług trenerskich. Zawiera indywidualny plan treningowy oraz możliwość uczestniczenia we wszystkich zajęciach grupowych, w tym treningach pływackich.\nPakiet TRIATHLON EXCLUSIVE jest to połączenie pakietu Indywidualny Plan Treningowy Plus oraz zajęć indywidualnych. Pakiet Exclusive przeznaczony jest dla zawodników szczególnie wymagających, którzy kładą duży nacisk na zajęcia indywidualne.


RIO o długu Łomży „pozytywnie z uwagą” - ::4lomza.pl:: Regionalny Portal\nRIO o długu Łomży „pozytywnie z uwagą”\nRegionalna Izba Obrachunkowa w Białymstoku przyglądała się długom Łomży i planom władz miasta odnośnie ich spłaty. Te na koniec tego mają sięgnąć 116 mln zł, a tylko w tym roku miasto ma pożyczyć blisko 20 mln zł, z czego ponad 6 mln na spłatę wcześniejszych kredytów. Władze zakładają jednak, że w przyszłym roku wszystko się odwróci. Począwszy od 2015 roku w Łomży nie będą zaciągane już żadne kredyty, dług publiczny ma sukcesywnie maleć, a miasto ma osiągać dodatnie wyniki budżetu, z którym mamy spłacić stare długi. RIO akceptując ten ambitny plan dostrzega jednak w nim i pewną słabostkę – to, jak się wydaje, nadmierny optymizm.\nW poniedziałek w miejski BIP opublikowł przesłaną do ratusza ponad trzy miesiące temu Uchwałę Składu Orzekającego Regionalnej Izby Obrachunkowej w Białymstoku z dnia 24 stycznia 2014 r. w sprawie wyrażenia opinii o prawidłowości planowanej kwoty długu oraz o możliwości sfinansowania deficytu określonego w uchwale budżetowej miasta Łomża na 2014 rok. Generalnie RIO wydał opinię pozytywną, ale „z uwagą”. I - jak się wydaje - ta uwaga dotyczy ambitnych założeń.\nRIO zauważa, że uchwalony na 2014 rok budżet miasta zakładał różnicę między planowanymi dochodami a wydatkami budżetu (deficyt) na kwotę 13 734 875 zł która ma być pokryta z kredytu długoterminowego. Ale w tym roku miasto ma zaciągnąć także kredyt długoterminowy – na kwotę ponad 6 mln zł „tytułem spłaty wcześniej zaciągniętego długu publicznego”.\nTymczasem w uchwale w sprawie wieloletniej prognozy finansowej władze Łomży zapisały, że od 2015 roku nie prognozuje się pozyskiwania nowych tytułów dłużnych.\n- Począwszy od 2015 roku dług publiczny ma sukcesywnie maleć, miasto ma też osiągać dodatnie wyniki budżetów, które mają służyć finansowaniu rozchodów tytułem spłat planowanych i zaciągniętych zobowiązań – opisuje Skład Orzekający RIO podkreślając, że przedstawione w prognozie wartości wskazują, że w latach 2014-2027 nie zostanie naruszona ustawowa granica długu zapisana w art. 243 ustawy o finansach publicznych. - Przyjęte w prognozie założenie zachowania tej relacji jest oparte zarówno na planowanej realizacji dochodów ze sprzedaży majątku w latach 2014-2024 (przy czym najwyższe wpływy dochodów z tego źródła szacuje się w latach 2014-2015), jak też projekcji wartości nadwyżek operacyjnych, czyli dodatnich różnic między dochodami a wydatkami bieżącymi. Skład Orzekający zauważa, że począwszy od 2015 roku nadwyżki operacyjne prognozowane są na bardzo wysokim poziomie (także na tle danych z lat 2011-2013), ze stałą tendencją wzrostową - z przyjętego na 2014 rok budżetu wynika saldo operacyjne w wysokości 9 977 494 zł, na 2015 rok prognozuje się nadwyżkę operacyjną o wartości 21 491 505 zł. Taka prognoza powoduje, że począwszy od 2017 roku różnice między wskaźnikami planowanej w poszczególnych latach łącznej kwoty spłaty zobowiązań a dopuszczalnymi wskaźnikami spłaty są wysokie. W ocenie Składu Orzekającego założenia przyjęte w prognozie wieloletniej wymagają stałego monitorowania poziomu ich realizacji oraz zachowania dyscypliny w wykonaniu budżetów na poszczególne lata, a zwłaszcza utrzymania na zakładanym poziomie dynamiki wydatków bieżących. Niezrealizowanie wartości istotnych z punktu widzenia ustalania dopuszczalnych w poszczególnych latach wskaźników spłaty zobowiązań może bowiem negatywnie wpłynąć na procesy uchwalania i wykonywania budżetów na kolejne lata, zważywszy że najwyższe rozchody tytułem spłaty zaciągniętego długu publicznego mają być realizowane w latach 2018-2020.\nwt, 13 maja 2014 08:07\nData ostatniej edycji: wt, 13 maja 2014 08:53:32


#DobryKler – Blog: Twitter Twins\nCiekawostki / Opinie\ndodany przez: Małgorzata Wanke-Jakubowska · 25 września 2018\nZa sprawą filmu Wojciecha Smarzowskiego, który w tym tygodniu wchodzi na ekrany kin, a już wywołał gorącą dyskusję, i to zarówno entuzjastów tego obrazu, jak krytyków, temat Kościoła i księży trafił na czołówki mediów. Wcześniej emocje rozgrzewał list abp. Vigano na temat episkopatu USA, sięgający dostojników watykańskich, potem precedensowy wyrok na księdza, już wydalonego ze zgromadzenia, przyznający ofierze zakonnika gigantyczne odszkodowanie, aż w końcu rewelacje dotyczące ks. Stryczka i Szlachetnej Paczki. Trochę się tego zebrało.\nDlatego tak spodobała mi się spontaniczna akcja na Twitterze pod hashtagami #DobryKler lub #KochamKościół – internauci dzielili się swoimi pozytywnymi doświadczeniami z kontaktów z księżmi, z którymi zetknął ich los. Bo, jestem przekonana, tych gorliwych, pobożnych, prawych i ofiarnych księży jest niemało i warto pokazać ich sylwetki. By były jako wzór do naśladowania i świadczyły o tym, że choć zdarzają się przypadki naganne (gdzież ich nie ma), nie wszystko jest złe i nie wszyscy są źli.\nMoże miałam szczęście, ale moje doświadczenie w kontaktach z księżmi było zawsze pozytywne.\nPamiętam, jak po śmierci ojca (mama wtedy nie pracowała i początkowo nie miała prawa do emerytury po zmarłym mężu) proboszcz ówczesnej naszej parafii pw. Karola Boromeusza we Wrocławiu nie przyjął pieniędzy za pogrzeb z powodu naszej trudnej sytuacji materialnej. Gdy z mężem po pięciu latach tułaczki po Wrocławiu w wynajmowanych pokojach, zamieszkaliśmy w końcu w spółdzielczym mieszkaniu, odwiedzający po kolędzie nowych parafian proboszcz ks. prof. Eugeniusz Tomaszewski nie przyjął od nas zwyczajowej ofiary. – Dacie, jak się trochę dorobicie – powiedział, widząc nader skromne urządzenie naszego 47-metrowego M-4 na wrocławskim Biskupinie, w którym zresztą mieszkamy do dziś.\nTakich przykładów mogłabym przytaczać więcej, znam też wielu wspaniałych księży całkiem prywatnie, ale tu chcę przedstawić sylwetkę nieżyjącego już proboszcza parafii Świętej Rodziny we Wrocławiu ks. Stanisława Pikula, który pełnił tę posługę niemalże ćwierć wieku (1978–2002). Nie było mu początkowo łatwo w środowisku wrocławskiej inteligencji uniwersyteckiej, zamieszkującej należące do parafii osiedla Biskupin, Sępolno i Bartoszowice, po swoim poprzedniku intelektualiście i przy dwóch wikarych legitymujących się stopniami doktora. Wielu wiernych z uwagą przysłuchiwało się jego kazaniom prostym, zrozumiałym, często ilustrowanym przykładami zapadającymi w pamięć, dalekimi od górnolotnych wywodów naukowych i oratorskich popisów. Pamiętam, jak tłumaczył, że ludzkie potrzeby trzeba widzieć blisko siebie, a nie udzielać się charytatywnie, a nie dostrzegać na przykład niedołężnej sąsiadki, potrzebujących pomocy starych rodziców czy krewnych. Zjednał sobie parafian dobrocią, otwartością na ludzkie potrzeby i tytaniczną wręcz, ofiarną pracą. Szybko to docenili, mimo że nie wygłaszał tak głębokich teologicznie kazań, ale mówił o rzeczach ważnych w sposób prosty i komunikatywny, zazwyczaj trafiając w sedno.\nGdy wprowadzono stan wojenny i mój mąż ukrywał się przez blisko rok, ksiądz proboszcz już na początku stycznia 1982 roku poprosił mnie po Mszy św. do zakrystii – chciał mi wręczyć pieniądze jako pomoc od parafii. Podziękowałam i odmówiłam, zapewniając, że mąż nie został zwolniony z pracy, ma urlop naukowy na uczelni, więc na razie wsparcie finansowe nie jest mi potrzebne. Inni, będący zapewne w większej potrzebie, z tego skorzystali. To nasz kościół stał jednym z centrów pomocy rodzinom represjonowanych w latach osiemdziesiątych i takich jak ja zaproszonych do zakrystii było więcej. Zresztą w organizację tej pomocy włączyło się wielu parafian i prowadzona ona była na szeroką skalę.\nTo niejedyne dzieło charytatywne, które powstało przy tej parafii. Rodziły się one z potrzeb ludzi. Ks. Pikul umiał ich słuchać i był otwarty na różnorodne inicjatywy. To tu powstała kuchnia dla ubogich i bezdomnych wydająca posiłki (przyjeżdżali tu ludzie z całego miasta, a osobom przykutym do łóżek wolontariusze codziennie przynosili gorącą zupę z wkładką mięsną i chlebem). Tu zorganizowano punkt wydawania odzieży, biuro bezpłatnych tłumaczeń i porad prawnych, dla dzieci została zorganizowana świetlica środowiskowa, w której wielu uczniów uzyskiwało pomoc w odrabianiu lekcji. W czasie wakacji organizowane były półkolonie, zaczął funkcjonować Klub Seniora. Był czas, gdy z inicjatywy księdza proboszcza działało swoiste biuro pośrednictwa pracy – raz w miesiącu spotykały się osoby poszukujące na przykład opiekunki do dziecka lub osoby starszej, a także ci, którzy takiej pracy poszukiwali. Pamiętam, jak dzięki temu znalazłam opiekunkę dla naszej mamy. Bardzo dobrą zresztą, która miała doświadczenie pielęgniarskie i przygotowanie do opieki nad chorymi. Nie sposób wręcz zliczyć tych wszystkich inicjatyw, które były przez księdza proboszcza podejmowane i z powodzeniem realizowane. Wiele z nich przetrwało do dziś.\nPamiętam czas Powodzi Tysiąclecia w 1997 roku i niedzielną Mszę św. w momencie, gdy kulminacyjna fala szła przez Wrocław. Zagrożony zalaniem był parafialny cmentarz. Ks. Pikul zaapelował wtedy do wiernych, mówiąc, że wprawdzie Eucharystia jest bardzo ważna, ale dziś każdy kto może, niech opuści kościół i stanie do walki z żywiołem. Bo to jest w tym momencie najważniejsze. Osiedle i cmentarz zostały uratowane a wysiłek ludzi nie poszedł na marne.\nKs. Stanisław Pikul z powodzeniem łączył pracę stricte duszpasterską z organizowaniem działalności społecznej i charytatywnej, ale też i przedsięwzięć budowlanych. To za jego proboszczowania wybudowany został dom katechetyczny i plebania (wcześniej księża zajmowali część pomieszczeń w bloku mieszkalnym przy ul. Monte Cassino). Dom został umiejętnie zagospodarowany, gdy religia wróciła do szkół. Służy jako miejsce warsztatów dla dzieci, a także pomieszczenia dla sklepu i księgarni.\nDziełem życia księdza proboszcza była budowa nowego kościoła. Parafia Świętej Rodziny była za duża (25 tys. mieszkańców) i pilne było jej rozdzielenie na dwie części. Musiało minąć piętnaście lat starań i zabiegów (1982–1997), by na biurko ks. Stanisława Pikula trafiła Uchwała Rady Miejskiej przekazująca grunt pod budowę nowego kościoła. Zakres działalności społecznej i charytatywnej zrobił na radnych tak duże wrażenie, że postanowiono odstąpić działkę przy ul. Jackowskiego za symboliczną złotówkę i wyrazić zgodę na postawienie na niej kościoła.\nBudowa pochłonęła ks. Pikula całkowicie – wybór projektu, wykonawców i nadzór nad pracami, współpraca z architektem i konstruktorem. I cały czas troska o ludzi w to zaangażowanych, aby nic im się nie stało, by nie zdarzył się jakiś nieszczęśliwy wypadek. Odbiło się to na jego zdrowiu, zaczął niedomagać i w 2002 roku przeszedł na emeryturę, pozostając w parafii jako rezydent. W tej roli nadal służył wiernym jako spowiednik i powiernik wielu spraw. A długie kolejki przy jego konfesjonale świadczyły o tym, że cieszył się ogólnym szacunkiem i zaufaniem.\nPrzede wszystkim ceniono w nim wielką wyrozumiałość, cierpliwość i niezwykłą wrażliwość na wszelkie niedostatki i biedę.\nPozostawił po sobie ręcznie pisaną kronikę, która posłużyła m.in. do odtworzenia dziennika budowy kościoła św. Faustyny, gdy ten się zapodział. Była żywym świadectwem tamtych czasów, pokazując jej autora jako człowieka niezwykłej pokory i dobroci.\nKs. Stanisław Pikul doczekał erygowania nowej parafii pw. św. Faustyny we Wrocławiu w 2003 roku. Była to dla niego wielka radość. Zmarł 13 grudnia 2010 roku i spoczął na cmentarzu parafialnym Świętej Rodziny, takie bowiem życzenie wyraził w swoim testamencie.\nWięcej na temat ks. prał. Stanisława Pikula można znaleźć w specjalnym numerze „U Świętej Rodziny”.\n3 styczeń, 2017\n2 styczeń, 2018\n13 czerwiec, 2017\n25 września 2018 o 08:41\nMamy wielu wspaniałych księży, ale spotkałem tez takich, do których miałem poważne zastrzeżenia. Święcenia kapłańskie nie dają patentu na świętość. Ksiądz jest człowiekiem i ma swoje słabości.\nWierni mają obowiązek pomagać mu w spełnianiu trudnej misji. Dla niektórych osób atakowanie księży może służyć usprawiedliwianiu własnych błędów.\nParafianin, były... pisze:\n„Ksiądz jest człowiekiem i ma swoje słabości.” to fakt, pokazuje to doskonale przykład Stanisława Pikula.\nJest dom katechetyczny, zbudowany w dużej mierze rękami „czynu” ministrantów w czasie kiedy przestał być potrzebny. Akcja, dam Ci pieniądze… OK, łatwo. Ale kiedy należało się wykazać jako człowiek, milczał.\nNiech te dwie ceglane budowle pozostaną świadectwem osiągnięć\n25 września 2018 o 12:46\nSpotkałam przewspaniałego proboszcza ś.p. Stefana Księżpolskiego i wspominam go jako nadzwyczajnego człowieka. Podejrzewam że dzisiaj całym sercem byłby z papieżem Franciszkiem. Kiedyś powiedział, że pozycja księży jest szczególna bo ich indywidualne grzechy obciążają nie tylko człowieka ale cały Kościół. Jak bardzo miał rację widać szczególnie teraz. Spotkałam także innych wspaniałych księży i zakonników na szlaku pielgrzymim. Szczególnie bliscy mojej rodzinie są Misjonarze Krwi Chrystusa z ks. Mariuszem oraz często wspominany jest ks. Jarosław Klimczyk z Kanoników Laterańskich Regularnych. Wyjątkowi ludzie i kapłani z prawdziwym powołaniem.\nChoć byli także tacy, z którymi do dzisiaj mi nie po drodze. Najgorsze jest kiedy dostanie się cios od księdza, czyli kogoś kogo obdarza się szczególnym zaufaniem, gdy się jest w naprawdę trudnej sytuacji. Jednak ze wszystkiego można wyjść. Trzeba tylko pamiętać że wspólnotę tworzymy wszyscy, i wierni świeccy, i księża. Powołanie do kapłaństwa nie jest równoznaczne z bezgrzesznością, choć nie można tolerować zbrodni, szczególnie przeciwko bezbronnym. Jeśli nie będzie oczyszczenia nie będzie zaufania i wspólnoty.\n25 września 2018 o 13:13\nOsoby, które mają stały kontakt z Kościołem, z pewnością spotykali i spotykają wspaniałych księży. Ks. Jan Twardowski, o. Jacek Salij, o. Marcin Babraj, księżą marianie z mojej parafii na Marymoncie, obecny proboszcz ks. Marcin Jurak MIC. Z ponad 20-letniej pracy w Katolickiej Agencji Informacyjnej i w związku z tym bardzo licznych kontaktach z duchownymi, wynika, że w przeważającej części to osoby ofiarne, zaangażowane, ciężko pracują.\nSą także obojętni, rozgoryczeni, którzy traktują świeckich z wyższością, przywiązują nadmierną wagę do spraw materialnych. Według mnie ci nijacy są bardzo poważnym problemem, jednym z najpoważniejszych. A co robimy my, świeccy? Narzekamy. Mało jest takich, którzy zwracają uwagę, że ksiądz źle się zachował, za krótko był podczas kolędy, niewłaściwie zachował się wobec starszej kobiety. Arcybiskup – senior Damian Zimoń z Katowic twierdzi, że na Śląsku starsze kobiety potrafią takiego „księżoszka” ustawić do pionu i że to funkcjonuje. Gdyż jesteśmy wspólnotą, odpowiadamy za siebie, nie tylko oni za nas, ale także my za nich.\n25 września 2018 o 16:27\nMyślę, że wielu z nas zna wspaniałych, oddanych swojej posłudze księży i doświadczyła ich dobroci. Jestem od ponad 45 lat w parafii księży salezjanów, dlatego musiałam przyzwyczaić się do częstych zmian – proboszcza co sześć lat a wikarych co dwa do czterech lat. Najdłużej był w mojej parafii duszpasterz akademicki bo aż osiem lat. Poznałam więc wielu księży i przyznać muszę, że zawsze świadomość, iż kończy się okres kierowania parafią, łączył się ze smutkiem. Bo to byli dobrzy, oddani parafianom księża. I właściwie dopiero co zdążyliśmy się poznać. Żaden z nich nie miał możliwości zostawić po okresie swojej posługi tak dużego i bogatego dorobku, jak ks. Stanisław Pikul, ale każdy zostawił jakiś ważny ślad. Pamiętam jednego z najbardziej oddanych księży, który był wikarym w mojej parafii w czasie, gdy moi synowie przystępowali do pierwszej Komunii św. zostawali ministrantami. To był trudny okres stanu wojennego, niedoborów żywności. Ksiądz Kazimierz Rapacz miał szczególny dar pracy z dziećmi i młodzieżą. W czasie jego posługi było ogromne grono ministrantów, dla których organizowane były wakacyjne wyjazdy. Współpraca z partnerską parafią w Dortmundzie, skąd przyjeżdżały dary w postaci mleka w proszku i konserw umożliwiały organizację aprowizacji. To wszystko odbywało się we współpracy z rodzicami, na taki obóz jechały dwie, trzy mamy ministrantów, które przygotowywały posiłki dla kilkudziesięciu uczestników i uczestniczek, bo była też grupa dziewcząt ze scholi. Wspaniała atmosfera, wycieczki w góry, śpiew i modlitwa. Chłopcy, ale i dziewczyny uwielbiały księdza Rapacza, cenili i lubili go rodzice. Bo ksiądz odwiedzał rodziny swoich uczniów i ministrantów, zwłaszcza gdy któryś z nich zachorował. Po czterech latach trzeba było pożegnać księdza. Pamiętam spontaniczną akcję dzieci, które napisały list do Papieża Jana Pawła II z prośbą o to, by ksiądz Rapacz został w naszej parafii.\n25 września 2018 o 22:51\nNie mogę pominąć milczeniem tego komentarza, miałam bowiem szczęście poznać ks. Kazimierza Rapacza i przyjrzeć się z bliska jego pracy z dziećmi. Odpowiedziałam na jego prośbę i podjęłam się trudnej roli przygotowania posiłków dla dzieci i młodzieży (razem z drugą panią, mamą ministranta) podczas wakacyjnego pobytu, zorganizowanego przez tego księdza. Warunki iście spartańskie, zimna woda do mycia, konieczność palenia pod kuchnią i około setki młodych do wykarmienia. Wstawanie około 4 rano, by przygotować kanapki na śniadanie i prowiant na drogę. Potem obiad i kolacja, a po skończonej pracy wspólne śpiewanie z księdzem i klerykami. Podziwiałam księdza Rapacza jak sprawnie organizował dyżury do pomocy w kuchni i panował nad tak liczną grupą żywiołowych dzieciaków w wieku od 8 do 18 lat. Atrakcje, gry, zabawy, ale też codzienna Msza św., modlitwa i wszystko we wspaniałej atmosferze. Mimo trudu, który musiałam ponieść, to był wspaniały pobyt. Mam do dziś symboliczny upominek, który dostałam od księdza na koniec – książkę z piękną dedykacją i wyrazami wdzięczności. Zachowałam z tego pobytu miłe wspomnienia i wiele sympatii do księdza Rapacza.\n26 września 2018 o 12:23\nTo co mam do napisania może wydać się błahe,dla mnie i większości ludzi na moim osiedlu to jednak bardzo ważne.\nMoja parafia jest młodą parafią,obchodziliśmy 21-lecie jej powstania we wrześniu.\nParafia liczy ok.600 rodzin czyli niewiele ponad 2 tys.wiernych.Z czego w życiu parafii uczestniczy czynnie ok.400 rodzin.\nPowstawała ona w bólach i to ogromnych.Ponieważ osiedle jest specyficznym osiedlem.Same domki jednorodzinne w 80% zamieszkałe przez ,,elitę,, Lekarze,sędziowie,prokuratorzy oraz tzw.ludzie sukcesu.Przez kilkanaście lat wiele z tych rodzin nie uczestniczyło w życiu Kościoła w ogóle. I nie myślę tu o naszej parafii ale ogólnie o Kościele,ponieważ wtedy przynależeliśmy do sąsiedniej parafii.\nW momencie decyzji śp.biskupa Materskiego o powstaniu parafii,na osiedlu rozpętała się wręcz burza. Z radością tę wiadomość przyjęło nas kilkanaście rodzin.Reszt była oburzona,zbulwersowana i posuwająca się wręcz do koszmarnych rzeczy ze ścięciem poświęconego Krzyża włącznie. Uważali,że Kościół nie jest tu nikomu potrzebny.\nI wtedy właśnie przyszło pracować naszemu pierwszemu proboszczowi,ks.Darkowi.Człowiekowi wykształconemu,wykładowcy Metafizyki na KUL-u.Wiem,że był to ciężki okres w Jego życiu,który w rezultacie przypłacił utratą zdrowia.Ale to co pozostawił po sobie jest nie do przecenienia.I najbardziej chodzi tu o aspekt duchowy.Przez swoje zaangażowanie,umiejętność rozmowy z ludźmi o różnym poziomie wykształcenia i różnych zainteresowaniach doprowadził do tego,że ogromna część ludzi obojętnych religijnie,zaczęła interesować się tym co dzieje się w Kościele.Z wielu takich domów przyszli chłopcy aby zostać ministrantami.Dziewczynki chodziły na scholę.Parafia zaczęła żyć. Ks.Darek namówił do współpracy ks.Jarka. Młodego ks.który powrócił z Rzymu i został duszpasterzem akademickim a obecnie jest Rektorem Seminarium. Obydwaj dawali z siebie wszystko aby scalić parafię.Choć obaj mieszkali poza parafią i musieli codziennie dojeżdżać do Kaplicy. Dzięki Nim powstało wiele przyjaźni, trwających do dzisiaj.Ludzie pozamykani w swoich domach,wzajemnie się poznali i coraz chętniej pomagali przy wszystkich uroczystościach kościelnych.\nPowstał parafialny Caritas,Kółka Różańcowe,grupa biblijna,schola a ministranci nie zawsze mieścili się za ołtarzem.\nTo była ciężka i bardzo oddana praca naszego parafialnego pasterza i Jego współpracownika.\nTeraz od 8 lat mamy nowego proboszcza ks.Piotra. Budowniczego nowego Kościoła.Wspaniałego organizatora a jednocześnie przyjaciela nas wszystkich.Ks.Piotr powołał do życia w parafii Rycerzy Kolumba,męskie kółka różańcowe a ministrantami zostali niektórzy ojcowie młodszych ministrantów.\nI taki jest właśnie ten prawdziwy ,,Kler,, pełen oddania dla drugiego człowieka.\nMam świadomość,że księża to nie święci.Zdarzają się różne złe rzeczy w Kościele.\nI Ci którzy krzywdzą innych powinni za to odpowiedzieć ale nie pozwólmy aby wszyscy byli tak niesprawiedliwie oceniani.\nTo my jako katolicy musimy modlić się za naszych kapłanów.\nJan Śliwa odniósł się do tematu poruszonego w tym tekście na Twitterze. Napisał m.in.:\nJa byłem na Mszy św. >2500 razy i nikt mnie nie skrzywdził. Przeciwnie, spotkałem wielu sympatycznych i mądrych księży. Tu do Szwajcarii często przyjeżdżają doktoranci, to i kazania na poziomie. Świetnie organizują pracę, także spotkania przy kawie i ciastku – ludzie współpracują.\nI tak – raz na miesiąc jest msza ze szczególnym udziałem dzieci. Kto ma głupie myśli, niech się smaży w piekle. W kościele są wszystkie generacje, od niemowlaków po emerytów. Na zmianę czytamy, kto umie – gra na gitarze lub organach. W niedzielę dobrze to robi. Polecam!\nA jak przedstawia księży film Kler? Widziałem trailer, słyszałem opinie, starczy. Jak rechot w ubeckiej kantynie. Ja wiem, że dzięki wierze i Kościołowi Polska przetrwała 200 lat. Mnie to cieszy. Innym przeszkadza.\n30 września 2018 o 16:45\nJak to celnie ujął w swoim komentarzu pan Jurek święcenia kapłańskie nie dają patentu na świętość. Nie dają też jak to niegdyś bywało automatycznie autorytetu i szacunku wśród wiernych. Przeciwnie – księża są zwykle oceniani surowiej niż „zwyczajni ludzie”. I to nie dziwi – są „na świeczniku” i oczekuje się, że będą świecić przykładem życia wg zasad, które głoszą. Trudno jednak nie zauważyć, że znowu wracają czasy, gdy księża stają się ulubionym obiektem ataków i hejtu w wojnie polityczno-światopoglądowej. Środowiska antychrześcijańskie, lewicowo-liberalne i związane z nimi media nagłaśniają wszelkie negatywne przypadki, fabrykują plotki i pomówienia by wytworzyć przekonanie, że cały stan duchowny jest całkowicie zdemoralizowany. W ten sposób chcą zdyskredytować cały chrześcijański światopogląd i system wartości.\nMyślę, że jako członkowie Kościoła powinniśmy starać się o to, by obraz duchowieństwa nie był wypaczony.Mam na myśli obraz jaki funkcjonuje w publicznych jak i prywatnych rozmowach, a także ten jaki mamy we własnym umyśle. Negatywne historie są bardzo nośne, chętnie rozsiewane i często mocno się zakorzeniają w świadomości ludzi. Dlatego trzeba dla równowagi mówić o tych pozytywnych przykładach tak jak to czyni Pani w powyższym tekście.\nChciałbym przy okazji wyrazić moje uznanie dla odwagi księży i sióstr zakonnych udzielających się na portalach społecznościowych. Narażając się często na chamskie ataki i pomówienia dają świadectwo wiary, bronią Kościół a również zwyczajnie rozmawiają z ludźmi.\nI jeszcze jedno, dla mnie oczywiste: nawet najbardziej gorszące zachowanie niektórych księży nie jest argumentem za porzuceniem wiary, udziału we mszy świętej i sakramentach. Niestety często sie tak zdarza. Znam wielu zdawać by się mogło rozsądnie myślących ludzi, dla których złe postępowanie księdza stało się „dowodem na to, że nie ma Boga”. Strasznie to bezsensowne, ale dobrze, żeby księża mieli świadomość, że tak bywa.\nCo do filmu „Kler” to nie sądzę by jego obejrzenie w jakimkolwiek stopniu zmieniło moje postrzeganie księży, biskupów, Kościoła. Jak mówią sami jego twórcy nie jest to film dokumentalny – nie odzwierciedla stanu kleru a jak myślę co najwyżej stan umysłu jego twórców. Mam trochę pokusę by na niego iść, choćby po to by ktoś nie zarzucił: „jak możesz sie wypowiadać kiedy nie oglądałeś” Chyba jednak nie ulegnę tej pokusie… Mam wrażenie, że ten film stał się obecnie pewnym manifestem środowisk antyklerykalnych. Nie widzę sensu nabijać statystyk propagatorom tej ideologii.\n1 października 2018 o 15:57\nDziękuję za zainteresowanie moim ostatnim tekstem i ciekawe komentarze. Sylwetki wspaniałych kapłanów zaprezentowały: Ania Białoszewska, Alina Petrowa, moja siostra, Ewa Oczkowska i Rafał Kubara. Pojawiły się też w ich wypowiedziach oceny natury ogólnej, a mianowicie, że święcenia kapłańskie nie dają patentu na świętość, o czym wspomniał Jerzy Strzelczyk, który dodał, że wierni mają obowiązek pomagać księżom w spełnianiu trudnej misji. O potrzebie upominania księży, którzy błądzą, wspominały Alina Petrowa i Ania Białoszewska, a o konieczności modlitwy za kapłanów pisał Rafał Kubara. Zasmucił mnie wpis byłego parafianina, tym bardziej, że pojawiła się tu insynuacja dotycząca nieżyjącego już księdza („kiedy należało się wykazać jako człowiek, milczał”). Sprowadzenie dokonań księdza proboszcza do dwóch ceglanych budowli (pominął trzecią, czyli nowy kościół) jest, moim zdaniem, krzywdzące. Opisałam tu dzieła charytatywne, które z jego inicjatywy i przy aktywnym jego udziale powstały. Można dodać także pomysły i inicjatywy duszpasterskie, jak np. popołudniowe Msze św. dla przedszkolaków i ich rodziców, które ksiądz proboszcz sam celebrował, katechezy dla rodziców dzieci pierwszokomunijnych, zapraszanie wybitnych rekolekcjonistów, a także wykładowców np. w ramach Dni Kultury Chrześcijańskiej, które w czasach komunizmu były swoistą trybuną wolego słowa, otwartość i sprzyjanie tworzenia grup i wspólnot parafialnych. No cóż, jak ktoś chce widzieć tylko dwa ceglane budynki i to wybudowane z pieniędzy parafian (a niby z jakich miałyby być), to jego problem. Widać, że nie był aktywną częścią wspólnoty naszej parafii i oceniał ją jakby z zewnątrz. Takie opinie są zawsze jednostronne.\nSkomentuj Alina Petrowa Anuluj pisanie odpowiedzi\nNastępny wpis Nie jestem rowerowym aktywistą\nPoprzedni wpis Stryj Leonard


Bolesław Oleksiak, lat 14. W czasie okupacji i Powstania Warszawskiego mieszkał przy ul. Opoczyńskiej 11.\nOkoło godziny 16-ej dotarliśmy do Dworca Zachodniego. Umieszczono nas w jednym z kilkunastu wagonów pociągu, który wkrótce ruszył w kierunku zachodnim. Nie wiedzieliśmy, dokąd nas wiozą. O tym, że wieźli nas do obozu przejściowego w Pruszkowie, dowiedzieliśmy się od mieszkańców Ursusa, w którym pociąg miał krótki postój. Wylegli oni tłumnie na peron, podając nam przez okna napoje i jabłka. Radzili, aby uciec z pociągu przed jego dojechaniem do Pruszkowa.\nKiedy pociąg ruszył, matka zadecydowała, że uciekniemy z niego przy najbliższej okazji. Okazją tą było zatrzymanie się pociągu na stacji w Piastowie. Przez niepilnowane przez konwojenta drzwi wybiegliśmy na pusty peron, chowając się za filarami, podtrzymującymi dach poczekalni. Niemiecki konwojent zauważył naszą ucieczkę. Wyskoczył z wagonu, odbezpieczając broń. Nie zdążył jej jednak użyć, gdyż pociąg ruszył. Niemiec zrezygnował z puszczenia po nas serii z automatu i zdążył wskoczyć do toczącego się powoli pociągu.\nNa peronie znalazł się ktoś, kto zaprowadził naszą pięcioosobową grupę (razem z nami uciekła z pociągu także pani Loewenstein) do pobliskiego domu. Przenocowaliśmy w nim wraz z wieloma innymi uciekinierami z poprzednich transportów.\nNastępnego dnia wyruszyliśmy pieszo do Brwinowa. Dotarliśmy do niego po kilku godzinach. Pani Loewenstein zamieszkała w domu swoich znajomych przy ulicy Słonecznej. Nas, znajomi ci zaprowadzili do piętrowego budynku przy ulicy Biskupiej, stanowiącego własność pani Burchacińskiej miejscowej dentystki. W jej domu zamieszkiwaliśmy od początku trzeciej dekady sierpnia 1944 roku do 18 stycznia 1945 roku.\nOddała nam do dyspozycji obszerną, położoną na piętrze kuchnię. Spaliśmy we czworo, obok siebie, na zbitej pryczy. Do snu przykrywaliśmy się starą odzieżą właścicielki domu.\nPo kilku tygodniach pani Burchacińska przyjęła do tej kuchni na zamieszkanie jeszcze trzy uciekinierki z transportu. Były to dwie starsze, nobliwe panie i ich służąca Rózia.\nWłaścicielce domu udało się zameldować nas wszystkich w sposób stwierdzający, jakoby zamieszkaliśmy u niej jeszcze w czerwcu. Te antydatowane zameldowania, uwidocznione w naszych kennkartach pozwoliły nam wyjść cało z ulicznych i domowych łapanek. Żandarmi bowiem, zameldowanych przed 1 sierpnia 1944 roku w Brwinowie warszawiaków, nie zabierali ze sobą i nie wywozili do obozów.\nZ Warszawy wyszliśmy tak, jak staliśmy. Nie mieliśmy ze sobą jakichkolwiek nadających się do spieniężenia rzeczy. Pozbawieni byliśmy bielizny i ciepłej odzieży. Chodziliśmy i spaliśmy w tych samych letnich ubraniach.\nGłód porządnie dawał się nam we znaki. Miejscowa komórka RGO zaopatrywała nas codziennie tylko w cienką zupę i od czasu do czasu w chleb. Istniała wprawdzie możliwość zaopatrywania się w niektóre artykuły spożywcze u miejscowych sklepikarzy i rolników, nie mieliśmy jednak w ogóle pieniędzy.\nPo kilku tygodniach głodowania udało się rodzicom pożyczyć od kogoś trochę gotówki. Za pożyczone pieniądze nabyli w Mszczonowie od rolników sery, jajka i śmietanę i handlowali nimi na brwinowskim targu. Dzięki temu przestaliśmy głodować.\nPaździernikowe dni były coraz chłodniejsze. Zarobionych na handlu pieniędzy nie starczyło na zakup ciepłej odzieży.\nKtóregoś dnia matka wraz z panią Matusiakową (także uciekinierką z transportu) udała się pieszo do zrujnowanej Warszawy, licząc na znalezienie w piwnicy naszego warszawskiego mieszkania ciepłej odzieży. Ta trwająca blisko dwa dni wyprawa (obie niemłode już kobiety przybyły ponad 40 kilometrów po terenie pełnym żołnierzy i żandarmów) zakończyła się powodzeniem. Udało się im ominąć posterunki i dostać do piwnic domu przy ul. Opoczyńskiej. Znalazły w nich sporo różnej ciepłej odzieży, którą w tobołkach przytaszczyły pieszo do Brwinowa. Dzięki ich wyczynom mieliśmy wreszcie w czym przechodzić jesień i zimę.\nZ chwilą nadejścia zimy ciągłe przemieszczanie się wojsk niemieckich i kolaboranckich oddziałów węgierskich i ukraińskich, uniemożliwiało rodzicom zajmowanie się handlem, który był podstawą naszej egzystencji w Brwinowie. Znów zaczęliśmy głodować. Do dnia wkroczenia do miasta wojsk radzieckich i polskich, to jest do 17 stycznia 1945 roku, udało się nam przeżyć głównie dzięki pomocy pani Burchacińskiej, dzielącej się z nami żywnością.\nZnacznie polepszyły naszą sytuację materialną pieniądze uzyskane przeze mnie od kioskarzy, za „zorganizowanie" Niemcom papierosów. Po upadku Powstania, żołnierze niemieccy przywozili z Warszawy do Brwinowa samochodami ciężarowymi ogromne ilości obuwia, odzieży i innych artykułów, sprzedając je miejscowej ludności. Wykorzystałem kiedyś nieuwagę kierowcy samochodu wypełnionego skrzynkami i zabrałem z jednej z nich kilkanaście pudełek polskich przedwojennych papierosów „Mewa".\nZa około 1500 papierosów otrzymałem tyle pieniędzy, że całej naszej rodzinie wystarczyło na chleb, marmoladę, sacharynę aż do dnia wyzwolenia Brwinowa przez wojska radzieckie.\nWszyscy zdolni do pracy warszawiacy robili, co mogli, aby przetrwać okres okupacji, aby doczekać się zwycięstwa aliantów. Pomoc udzielana przez RGO była znikoma, a więc niewystarczająca. Dlatego też warszawiacy podejmowali się zajęć nigdy przedtem nie wykonywanych. Mój ojciec - były pracownik Biblioteki Narodowej utrzymywał się z drobnego handlu. Handlem wypiekanymi przez siebie ciastkami trudniły się starsze nobliwe panie, zamieszkujące wraz z nami. Pomagała im w tym moja siostra. Ja ze względu na swój wiek (w czerwcu 1944 roku ukończyłem 14 lat) żadnych obowiązków nie miałem. Czas spędzałem na spacerach po mieście, czytaniu gazet i wypożyczanych mi przez panią Burchacińską książek. Syn właścicielki domu - Jerzy Burchaciński utrzymywał się z naprawy sprzętu elektrotechnicznego. W swoim warsztacie naprawiał także oficerom niemieckim radioodbiorniki. Pomagałem mu w naprawach w związku, z czym pozwalał mi słuchać w warsztacie audycji rozgłośni BBC w języku polskim. Słuchaliśmy także audycji radiowych z wyzwolonego Lublina. Dzięki audycjom radiowym orientowałem się nieźle w sytuacji na frontach i byłem przekonany, że oczekiwana wielka ofensywa wojsk radzieckich rozpocznie się wkrótce. Szybką klęskę hitlerowskich Niemiec wyczytać można było nawet z gadzinowego „Nowego Kuriera Warszawskiego". Zamieszczony został w nim przez dowództwo niemieckie apel do Polaków, wzywający do wspólnej zbrojnej walki z Armią Czerwoną. Apel ten oczywiście pozostał bez echa. Dowiedziałem się, że żaden Polak nie zhańbił się zgłoszeniem do punktu werbunkowego. Nikt nie kwapił się także do kopania rowów przeciwczołgowych, do czego wzywały ludność regionu podwarszawskiego, niemieckie odezwy. W końcu Niemcy zmusili burmistrza Brwinowa do wytypowania osób, do wykonania tych prac. Wytypowany został także mój ojciec. Wraz z innymi musiał przez kilka dni kopać rowy gdzieś w okolicach Nowego Dworu. Po powrocie powiedział mi, że był naocznym świadkiem rozstrzelania dwóch jehowitów za odmowę wznoszenia umocnień przeciwczołgowych. Obaj woleli zginąć niż postąpić wbrew przekonaniom.\nW dniu rozpoczęcia się wielkiej styczniowej ofensywy, przebywałem wraz z zaprzyjaźnionym chłopcami na podbrwinowskich łąkach. Po usłyszeniu potężnego, niezapomnianego odgłosu tysięcy dział, każdy z nas zorientował się, że od dawna oczekiwana ofensywa wreszcie rozpoczęła się. Udaliśmy się śpiesznie do miasteczka, w którym wrzało jak w ulu. Wszędzie było pełno uciekającego wojska. Szosą w kierunku Błonia gnały niemieckie samochody i pojazdy pancerne. Za nimi biegały jeszcze w kolumnach marszowych, lecz w popłochu liczne oddziały hitlerowskiej piechoty. Za Niemcami podążała konno i na wozach dywizja węgierska. Jeszcze ostatni Węgrzy nie zdążyli zniknąć nam z oczu, kiedy nadleciała eskadra radzieckich samolotów. Dopadły one uciekających na podmiejskich polach. Wkrótce zasłane zostały one setkami trupów żołnierzy niemieckich i węgierskich, rozbitymi wozami i zniszczonym sprzętem wojennym. Kilka godzin później do miasta wjechały pierwsze radzieckie czołgi. Zatrzymały się na rynku, gdzie otoczone zostały tłumem rozentuzjazmowanych ludzi. Po krótkim postoju, po powitaniu radzieckich żołnierzy przez burmistrza, czołgi ruszyły kontynuować pościg za Niemcami. Wkrótce do Brwinowa wjechały nowe oddziały, a wśród nich polscy artylerzyści. Rosjanie, których skierowano na kwaterę do pani Burchacińskiej, byli dobroduszni i serdeczni.\nKiedy dowiedzieli się, że wypędzono nas z Warszawy, obdarowali nas puszkami konserw mięsnych.\nCała nasza rodzina nie wyobrażała sobie życia poza Warszawą. Dlatego też dalsze pozostawanie w Brwinowie nie miało sensu. 18 stycznia 1945 roku wczesnym rankiem wyszliśmy z miasteczka i torami kolejowymi udaliśmy się w kierunku stolicy. Dotarliśmy do niej po kilku godzinach. Początkowo zamieszkiwaliśmy w przystosowanej odpowiednio piwnicy, a później przenieśliśmy się do jednego z mniej zniszczonych mieszkań na parterze.\nPo kilku tygodniach ojciec wznowił pracę w Bibliotece Narodowej, a siostra podjęła pracę w jednej z szybko uruchomionych fabryk. Matka zajęła się prowadzeniem domu. Ja przyjęty zostałem do drugiej klasy Gimnazjum i Liceum im. Hugona Kołłątaja przy ulicy Polnej.\nRozpoczęło się dla całej naszej rodziny normalne życie w wolnym kraju.


Ogród Wertykalny w banku | Clematis - ogrody wertykalne\nOgród Wertykalny w banku\nZieleń roślin wprowadza do wnętrza przytulność i ułatwia odprężenie. Aby nadać przestrzeni ciepłego charakteru, zdecydowaliśmy się na aranżację niezwykłej, zielonej dekoracji, która przyjmuje formę zielonej ściany. Takie rozwiązanie bez wątpienia przyciąga uwagę, ujmuje prostotą i urozmaica aranżację.\nZielona ściana jest dominującym elementem wystroju Sali Obsługi Klienta Banku Pałuki w Żninie. Sprawia, że wnętrze jest nowoczesne i przyjazne, co było głównym założeniem projektanta.\nBujna zieleń znakomicie komponuje się z pozostałymi elementami wyposażenia sali. Drewniane panele na ścianach w połączeniu z roślinami sprawiają, że wnętrze prezentuje się ekskluzywnie, a jednocześnie naturalnie.\nAby zapewnić zielonej ścianie jeszcze bardziej efektowny wygląd, zamontowano dyskretne oświetlenie, które rzuca na rośliny łagodne, ciepłe światło. We wnętrzu zastosowano kojące barwy ziemi, takie jak beż i szarość, które wraz z minimalistycznym wystrojem oraz soczystą zielenią na ścianie zapewniają klientom banku poczucie bezpieczeństwa i wprawiają ich w dobry nastrój.\nDopełnieniem ogrodu wertykalnego są niekonwencjonalne meble o organicznych kształtach. Nowoczesny charakter wprowadzają do wnętrza designerskie pufy, stoliki oraz podwieszana kanapa. Całość prezentuje się lekko, świeżo i oryginalnie.


Bitcoin zdobywa kolejny bastion | OSnews.pl\nKryptowaluta trafiła właśnie pod strzechy Microsoftu. Od teraz amerykańscy użytkownicy sklepu z aplikacjami od Microsoftu mogą kupować gry i programy płacąc za nie Bitcoinami.\nKolejny duży gracz na rynku technologicznym zdecydował się na wprowadzenie płatności kryptowalutowych. Microsoft chce przyciągnąć do siebie klientów, którzy za cyfrowe dobra są skłonni zapłacić cyfrową walutą. Bitcoinem zapłacimy za gry, aplikacje, muzykę i filmy zakupione w sklepach Windows, Windows Phone, Xbox Games, Xbox Music oraz Windows Video. Na razie usługa dostępna jest wyłącznie dla amerykańskich konsumentów, ale jeśli przyjmie się wśród użytkowników, niewykluczone, że trafi także na pozostałe rynki.\nJak poinformował Coindesk, partnerem strategicznym Microsoftu został Bitpay i to on będzie odpowiedzialny za obsługę transakcji oraz ewentualne reklamacje. W sklepach Microsoftu jednorazowo można wydać do 100 dolarów w Bitcoinach, a zakupić można wyłącznie cyfrowe produkty, co oznacza, że na razie nie ma możliwości płacenia Bitcoinami np. za smartfony z serii Lumia.\nMicrosoft wyprzedził ruchy swoich głównych rywali na rynku mobilnych, Google i Apple, jako pierwszy integrując funkcjonalność portfela kryptowalutowego w swoich sklepach. Popularność Bitcoinów rośnie z dnia na dzień i zdobywa zainteresowanie kolejnych, dużych korporacji takich jak Dell czy PayPal, dlatego prędzej czy później wszystkie firmy, które chcą liczyć się na rynku, mogą zostać zmuszone do zainwestowania w kryptowaluty.\nObecnie głównym wrogiem i hamulcem Bitcoina nie jest jego słaba rozpoznawalność, a niestabilny kurs. Jeśli ten ustabilizuje się, Bitcoin ma duże szansę stać się pełnoprawnym, popularnym środkiem płatniczym.\nNastępny wpis Wiadomości Google nie dla Hiszpanów\nPoprzedni wpis Przeglądarka od BitTorrent


Akita. Objawienia i przesłania. Tomasz P. Terlikowski Księgarnia Św Pawła\n» Akita. Objawienia i przesłania. Tomasz P. Terlikowski\nAkita. Objawienia i przesłania. Tomasz P. Terlikowski\nMaksymilian M. Kolbe Biografia świętego męczennika Tomasz P. Terlikowski\nMówiono o nim, że posiada niezwykły umysł, jest genialnym organizatorem i wielkim wizjonerem.\nCena: 34,90 zł 44,90 zł (netto: 33,24 zł 42,76 zł )\nTomasz P. Terlikowski podąża śladami Sługi Bożego Wenantego Katarzyńca i przekonuje: ten cichutki zakonnik pokaże, jak wielkim jest orędownikiem !\nMaksymilian M. Kolbe Biografia świętego męczennika. Tomasz P. Terlikowski. ( OKŁADKA FILMOWA)\nMówiono o nim, że posiada niezwykły umysł, jest genialnym organizatorem i wielkim wizjonerem. Nie ma wątpliwości, że był także kapłanem, który przyjął głęboko do serca ewangeliczną prawdę o tym, że nie ma większej miłości od tej, gdy ktoś życie oddaje za przyjaciół swoich.\nDroga krzyżowa i Męka Pana Jezusa z Wenantym Katarzyńcem. Tomasz P. Terlikowski\nW drodze z Maryją. Ferdinando Carignani.


Od elektrowni słonecznych po sneakersy. W jaki sposób otwieramy się na obieg zamknięty? – MamStartup\nStrona główna - Ekologia - Od elektrowni słonecznych po sneakersy. W jaki sposób otwieramy się na obieg zamknięty?\nOtaczające nas środowisko naturalne to jeden wielki obieg zamknięty. Dla przykładu można przywołać cyrkulację wody czy tlenu. Bilans zawsze jest równy 0. O dziwo, stosunkowo niedawno człowiek zaczął wdrażać to zjawisko do codziennych czynności, przemysłu i gospodarki.\nObieg zamknięty gospodarki to nic innego jak wydłużanie żywotności bądź nadawanie „drugiego życia” produktom, które lądują w śmietnikach. Mamy tutaj do czynienia z rozwiązaniem wręcz idealnym. Zyskują wszyscy – konsumenci, producenci i środowisko.\nIdea obiegu zamkniętego przedostała się do wielu branż. Stało się to możliwe dzięki innowacjom rozwijanym przez startupy. Z tych niebanalnych pomysłów korzystaj zarówno „przeciętny Kowalski”, jak i koncerny oraz światowe korporacje.\nPodstawą gospodarki o obiegu zamkniętym jest szeroko pojęty recykling. Obecnie każda branża może się pochwalić produktami bądź ich elementami, które powstają z recyklingowanych materiałów i same nadają się do kolejnego przetworzenia.\nNa przykład, australijski startup Happy Planet Toys oferuje zabawki w pełni nadające się do recyklingu. Są one produkowane ze zużytych butelek po mleku. Materiał posiada ma certyfikat FDA (jako przeznaczony do kontaktu z żywnością).\nProdukty Happy Planet Toys mają rozwijać kreatywność i świadomość proekologiczną najmłodszych. Startup przekazuje również 10% zysku z zabawek organizacjom zajmującym się ochroną środowiska.\nPolski rynek również jest pełen rozwiązań wspierających gospodarkę o obiegu zamkniętym. Ciekawym procesem jest upcykling, w którym specjalizuje się Trashki – firma z południa Polski.\n– Główną ideą działania firmy był i jest upcycling, czyli w tym wypadku odzysk materiałów reklamowych, uznawanych za odpady, po zakończonych kampaniach outdoorowych. Działalność startupu można najkrócej opisać jako szycie reklamowych gadżetów na zlecenie firm i instytucji z powierzonego materiału poreklamowego. Ta usługa stała się główną częścią biznesu pod nazwą Trashki Upcycling. W ofercie dla biznesu obecnie znajduje się 11 modeli toreb, plecaków i akcesoriów. Klientami firmy Trashki Upcycling są takie firmy i instytucje jak: ING Bank Śląski, Coca Cola, Orange, Nespresso, Ikea, Tauron, Bank Ochrony Środowiska, HSBC, Stroer Media, Skanska Property, Texner, PZU, Miasto Kraków, Urząd Marszałkowski Województwa Małopolskiego oraz wiele instytucji kulturalnych. Sklep on-line skutecznie sprzedaje cały asortyment, aczkolwiek są to limitowane serie i ograniczone ilości produktów. Właścicielka firmy prowadzi także warsztaty dotyczące projektowania i szycia toreb z materiałów odpadowych – opowiada Łukasz Porębski z Trashki.\nPierwsze kroki, firma Trashki stawiała już w 2010 roku. Dzisiaj jest to rozpoznawalna marka, która wymiernie przyczynia się do wydłużenia użyteczności materiałów reklamowych.\n– Powszechnie znane marki reklamują swoje produkty, usługi, wydarzenia na wielkopowierzchniowych przestrzeniach reklamowych, realizując kampanie marketingowe w wielu miastach jednocześnie. Kampanie takie trwają najczęściej koło miesiąca i cały materiał trafia później do utylizacji, jeżeli firmy nie zauważają problemu własnych odpadów reklamowych. Są to setki, często tysiące metrów kwadratowych materiału. Jako nośnik reklamy zewnętrznej używane są przede wszystkim siatki mesh, które dzięki swej konstrukcji są lżejsze od banerów oraz przepuszczają zarówno powietrze, jak i światło, dlatego nie niosą za sobą ryzyka katastrofy budowlanej oraz mogą być wykorzystywane do największych ekspozycji i instalowane bezpośrednio na elewacjach budynków, nawet tych z oknami. W naszej działalności chodzi o stworzenie obiegu zamkniętego, kiedy tego typu materiały są ponownie przerabiane na gadżety reklamowe, których jakość pozwala na ich ponowną ekspozycję w różnych kanałach marketingowych takich jak np. media społecznościowe – dodaje Łukasz Porębski.\nCzary z fusów\nRównie ciekawą działalność prowadzi kolejny polski startup – EcoBean. Obserwując konsumpcyjny styl życia i nieodwracalne zmiany, które niesie on dla naszej planety, pomysłodawcy startupu opracowali technologię waloryzacji fusów kawy.\n– Energia i zasoby wykorzystywane w całym procesie produkcji kawy są marnowane, gdy zużyte fusy (SCG) trafiają na wysypisko. Odpady te są ponadto odpowiedzialne za stale powiększające się składowiska oraz wysoką emisję metanu i dwutlenku węgla zanieczyszczającego środowisko. Każda tona biomasy kawy generuje ponad 600 kg CO2. Na świecie wypijanych jest około 2,5 mld filiżanek kawy dziennie. Z tego 1/3 w Europie, największym rynku spożycia kawy. To generuje ogromne ilości odpadów. Tylko w Polsce ilość SCG szacuje się na 235 000 ton rocznie. EcoBean chce rozwiązać problem, który dotyczy każdego z nas, dostarczając rozwiązanie, które można wdrożyć w biznesie i zaoszczędzić ponad 20 % emisji CO2 w całym łańcuchu wartości kawy, poprzez przetwarzanie SCG pochodzących z codziennej działalności kawiarni, parków biurowych, stacji paliw, węzłów komunikacyjnych itp. – mówi Marcin Koziorowski, CEO & Co- Founder EcoBean.\nEcoBean wychodzi naprzeciw potrzebom branży kawowej a jednocześnie misji środowiskowej. Każda operacja biznesowa wymaga działań związanych z gospodarką odpadami, które są kosztowne i czasochłonne.\n– EcoBean zapewnia kompleksową usługę, odbierając zużyte fusy kawy bezpośrednio z obiektów klienta. Przekształcając go w zaawansowane bioprodukty, dostarczamy naszym klientom wkład promocyjny/CSR. Opracowana przez nas unikalna technologia waloryzacji fusów kawy sprawi, że działalność związana z kawą będzie bardziej przyjazna dla środowiska, a jednocześnie zapewni klientom biznesowym i indywidualnym, zainteresowanym wymianą produktów z tworzyw sztucznych, ekologiczną alternatywę, począwszy od produktów jedno i wielorazowego użytku (kubki, sztućce, słomki), poprzez olej kawowy aż po wysokobiałkowe dodatki do pasz dla zwierząt – podsumowuje CEO startupu.\nObieg zamknięty to nie tylko recykling. To również wydłużanie żywotności produktów. Regenerowanie czy naprawa maszyn to nic nowego. Innowacją w tym obszarze jest jednak poszerzająca się gama urządzeń, których żywotność można wydłużyć.\nNiemiecki startup SunCrafter produkuje elektrownie słoneczne wykorzystując wycofane z eksploatacji moduły fotowoltaiczne. Najczęściej pochodzą one z przemysłowych farm słonecznych. Regeneracja jest oparta o autorską technologię EasyPanel.\nZałożeniem startupu jest dostarczanie czystej energii wszędzie tam, gdzie nie dociera ogólnodostępna sieć energetyczna. Oferta SunCrafter została wzbogacona o produkty wspierające infrastrukturę ładującą pojazdy elektryczne.\nZostając przy zielonej energii, Holenderski startup COCO Automotive przeprojektowuje i przebudowuje wyeksploatowane samochody spalinowe na pojazdy elektryczne.\nDziałania COCO Automotive można śmiało zaliczyć do upcyklingu. Zastosowanie elektrycznego układu napędowego sprawia, że pojazdy bardziej zaawansowane technologicznie niż w momencie, gdy wyjeżdżały z fabryki.\nRegeneracja nie musi się kojarzyć z przemysłem ciężkim bądź energetyką. Coraz częściej wydłużamy żywotność przedmiotów codziennego użytku. Doskonałym przykładem takiej działalności jest firma Sneaker Boyz, która specjalizuje się w renowacji obuwia.\n– Sneaker Boyz zrodziło się z potrzeby. Zanim założyłem działalność, kolekcjonowałem buty. Sam o nie dbałem, ponieważ na rynku nie było firm świadczących takie usługi. Kiedy w USA pojawił się trend na tego typu działania stwierdziłem, że skoro sam dbam o swoje buty i umiem to robić to dlaczego nie robić tego innym. Tak powstało właśnie Sneaker Boyz. Z czasem bardzo mocno się rozwinęliśmy i zaczęliśmy robić personalizację. Od prostych projektów po obuwie szyte od podstaw. Nasze hasło – „buty to twoja wizytówka” towarzyszy nam w rozwijaniu każdego nowego projektu – opowiada Dariusz Niedźwiedź, właściciel Sneaker Boyz.\nBlockchain w obiegu zamkniętym\nNowością w gospodarce o obiegu zamkniętym jest technologia blockchain. Mimo że na pierwszy rzut oka oba pojęcia nie mają wiele wspólnego, to blockchain może wspomóc obieg zamknięty na wielu płaszczyznach.\nNorweski startup Empower stworzył platformę, której celem jest certyfikowanie tworzyw sztucznych z recyklingu i zwiększanie ich dostępności dla potencjalnych nabywców z całego świata.\nPonadto Emower udoskonalił norweską ideę, która opiera się na płaceniu 0,3 euro za każdą oddaną, plastikową butelkę. Rozwiązanie startupu polega na rozszerzeniu takiej polityki do skali globalnej. Jest to możliwe dzięki technologii blockchain, która pozwala na bezproblemowe śledzenie i monetyzację plastiku – nawet w krajach trzeciego świata, gdzie większość populacji nie jest ubankowiona.\nAmerykański startup BanQu stworzył platformę łańcucha dostaw. Jej działanie jest oparte na technologii blockchain, która służy do uwierzytelniania transakcji. Ułatwia to firmom zarządzanie zapasami, pomaga zminimalizować ryzyko i zapobiega stratom w tranzycie.\nZapewniając przejrzystość łańcuchów dostaw, rozwiązanie startupu rozwija gospodarkę o obiegu zamkniętym, umożliwiając takie przeprowadzenie takich operacji jak optymalizacja wartości surowców wtórnych.\n#EcoBean #Ekologia #obieg zamknięty #recykling #SneakerBoyz #Trashki #upcykling


HelloZdrowie › Styl Życia › Ratujmy pszczoły przed suszą! Jak zrobić poidło, które im pomoże, a nie zaszkodzi?\nJak zrobić poprawnie poidło dla pszczół? 🐝🐝🐝 Mamy suszę, dobrze jest pomóc owadom, a w sieci krąży mnóstwo zdjęć, które pokazują poidła nie do końca dla nich bezpieczne. Pszczela rodzina potrzebuje szklanki wody na dobę, a podczas suchych dni – nawet trzy. Pszczoły korzystają z porannej rosy czy kałuż – ale podczas suszy o kałuze trudno… 😔. ⠀ Dzisiaj #zielonywtorek, ale nic Wam nie ugotuję, ani nie pokażę, jakie mam sposoby na niemarnowanie żywności. Siedzę na 40 kartonach, bo się przeprowadziłam i wyzwaniem jest znalezienie czegokolwiek 🤷♀. Ale podczas spaceru z Apolonią, znalazłam chwilę na zebranie kamyków i kawałków kory do poidła dla pszczół. Po co? Ma pomóc pszczołom podczas suszy. Przygotowanie zajmuje dosłownie minutę, a położyć go można balkonie, parapecie czy w ogrodzie. ⠀ Kilka wskazówek: ⠀ 🐝 warto dodawać wodę regularnie, bo pszczoły długo uczą się nowego miejsca, ale szybko go zapominają ⠀ 🐝 postaw poidło w ciepłym miejscu – jak czytam na stronie pszczelamatka – inaczej tułów pszczoły wyziębi się i nie będzie w stanie poderwać się do lotu ⠀ 🐝 do środka można włożyć włożyć węgiel, keramzyt, mech (ale nie ten z lasu, tego brać nie można! ☝), korę, patyczki, torf, piasek – woda nie musi być czysta ⠀ 🐝 naczynie najlepiej dość płaskie (np. ceramiczna podstawa), musimy zapobiegać otwartej powierzchni wody, żeby pszczoły się nie … potopiły – do tego dobry jest właśnie mech czy kora, patyki – wówczas pszczoły będą mogły sobie bezpiecznie usiąść ⠀ ps. Przygotowując posta korzystałam z porad Miód od kulmy @miododkulmy i Pszczela matka @pszczolkanowacka.


Akwarium założone 20.04.2019\nwymiary: 80cm x 35cm x 40cm\noświetlenie: 2x24w t5 (2x6500) + 1x16w aquael leddy sunny\nfiltr: ikola 400maxx\npodłoże: piasek kwarcowy 0,8-1,2mm +kulki gt + pałeczki nawozowe\n24x bystrzyk amandy\n1+2 pielęgniczka kakadu orange\nNawożenie: carbo, żelazo, potas, azoo plant premium\nNa dniach będzie zmieniane oświetlenie na belkę aquael leddy slim 32w, niestety świetlówki już ledwo świecą i coś w elektryce pada, bo okropnie grzeją (temperatura wody bez grzałki 26-27stC). I zawszę marzyłam o otwartym akwarium z hydroponiką więc czas zacząć się realizować\nPowrót z klasą. Podobają mi się takie wyspy z korzeni.\nDorwałam na olx nowe szkło - jest 5cm wyższe i full opti - i tu koniec dobrych wieści.\nPo przeniesieniu aranżu +/- tydzień później zaczęła się szafka rozklejać (cóż ma 4 lata, a ja jak robię podmiany to mocno chlapię, a i przy przeprowadzce do nowego domu okleina odlazła jak zahaczyliśmy w transporcie). Czekam na zamówioną nową.\nWychaczyłam belkę leddy slim sunny 32w w lombardzie. Po zmianie oświetlenia wysyp glonów.\nA teraz gwóźdź programu\nSzybka instrukcja jak zabić akwarium - nie polecam robić tego!\nZastosuj carbo w podwójnej dawce ze strzykawki na glony\nPo podmianie wody zapomnij że już dolałaś carbo i dolej jeszcze raz\nJak tylko się zorientowałam zrobiłam podmianę 80%, dałam dodatkowe napowietrzenie i węgiel do filtra. Teraz trzeba czekać na efekt.\nObecny bilans - 8 trupków + pewnie będą popalone rośliny\nZmieniło się dużo\nSzkło teraz jest ow i o wymiarach 80x35x45\nOświetlenie: aquael leddy slim 32w sunny\nObsada: 1+1 kakadu, 8x kirysek pstry, 12x amandy, 12x gupik\nDoszło co2 z bimbrowni (na razie dozuje dzwonem)\nNo i bardzo dużo roślin doszło.\nJakoś się kręci jeszcze glon nie odpuścił ale jest nieźle\nPrzyjemne dla oka szkiełko ..brawo\nWyspy zawsze mają swój urok.\nszkiełko optiwhite czy float nie wiesz może ?\n01.08.2019 11:59 (Ten post był ostatnio modyfikowany: 01.08.2019 11:59 przez raiders.)\n(28.07.2019 23:33)Mieciu12 napisał(a): szkiełko optiwhite czy float nie wiesz może ?\nPrzecież napisane ze OW ....\nCytat: A teraz gwóźdź programu\nnie jesteś sama koleżanko ...zrobiłem to samo i wyleczyłem się z carbo chyba na dobre ..... też mi się zachciało zielony nalot z korzeni i kamieni usuwać za pomocą carbo to i tak zrobiłem poszły chyba ze 3 strzykawki na 100L po czym podmiana 30L wody no ale po podmianie tak się zakręciłem ze dałem jeszcze 20 mil carbo do wody bezpośrednio :\nWracam wieczorem ,a w zbiorniku mleczko .. otoski na dnie ,krewety na dnie ,bolbitis czarny ,bucki liście gubią ...... qwa człowiek głupi ze tak się zakręcił pierwszy i ostatni raz\n112L "Lawagami " raiders 23 19 911 24.03.2017 01:30\nAktualny czas: 17.09.2019, 04:11 Polskie tłumaczenie © 2007-2017 Polski Support MyBB