Pług do kłada - quad do odśnieżania . Wielofunkcyjność quadów - Kurs Bezpiecznej Jazdy,\nHome » Motoryzacja » Pług do kłada – quad do odśnieżania . Wielofunkcyjność quadów\nPosted By aniol-osk.pl on kw. 1, 2018 |\nDzięki dokupieniu i zamontowaniu dodatkowych akcesoriów, quad może zyskać zupełnie nowe, przydatne funkcje. Jakie? Podpowiadamy w poniższym artykule.\nW zależności od tego, jaki model quada posiadamy, mamy możliwość takiej modernizacji naszej maszyny, aby zyskała one zupełnie nową użyteczność.\nProducenci quadów pozwalają więc na przykład na dokupienie kultywatorów, dzięki którym praca na działce czy w ogrodzie będzie o wiele prostsza i szybsza.\nPług do kłada\nPodobną funkcję spełnia pług do quada. Ten dodatkowy osprzęt umożliwia łatwe i błyskawiczne zgarnięcie ziemi czy innego materiału w jedno miejsce. Pług do kłada nie kosztuje wiele, a znacznie podnosi efektywność i komfort pracy.\npług do śniegu do quada – quad do odśnieżania\nSzczególnie dobrze sprawuje się pług do śniegu do quada, pozwalający na komfortowe odśnieżanie chodnika, podjazdu czy ścieżki prowadzącej do domu. Dokupując więc jeden element, zyskujemy multifunkcyjność urządzenia, które, w razie potrzeby, sprawdzi się jako quad do odśnieżania lub zgarniania ziemi.\nPodsumowując, warto zainwestować w quad z pługiem i w inne dodatkowe akcesoria, aby uzyskać nowe własności użytkowe sprzętu.\nChampion f303. Samodzielny przegląd quada Quad, jak każda maszyna, powinna być poddawana regularnym przeglądom. Nie trzeba tego robić u mechanika. Wystarczy samodzielnie poświęcić trochę czasu i dokładnie...\nKultywatory do quadów – czy warto je kupować? Sporo posiadaczy quadów zastanawia się, czy warto inwestować w dodatkowe akcesoria i sprzęty do swej maszyny. Czy to konieczny wydatek? Jakie zyski...\nMaxxis goldspeed. Jak zmienić wygląd swojego quada? Quady to maszyny, które z pewnością przyciągają wzrok i wprawiają w dumę swoich właścicieli. Ci ostatni bardzo często chcą jednak zmienić wygląd...\nKoła i felgi do quada. Jakiego quada kupić? Bogaty wybór rynkowy quadów sprawia, że osoba, która pierwszy raz staje przed zakupem tej maszyny, ma prawdziwy dylemat: jakiego quada kupić? Która...\nWyjeżdżamy na urlop Planując swój urlopowy wyjazd wielu z nas staje przed decyzją jaką formę transportu wybrać, aby była ona najkorzystniejsza …\nZazwyczaj myśląc o wakacjach wyobrażamy sobie wyjazd autobusem lub samolotem i nocleg w hotelu. Jednak istnieją osoby, które od wakacji oczekują …\nCzystość w samochodzie. W dzisiejszych czasach korzystamy bardzo często z naszych samochodów. Z ich pomocą większa część społeczeństwa dojeżdża każdego dnia …\nSzukanie powierzchni magazynowej dla swojej firmy należy zacząć od analizy swoich potrzeb i badając magazyny do wynajęcia w danej lokalizacji. Oto …\nNie wiem czy można wyjawić te tajemnice skrywaną przez setki, dziesiątki lat w naszym pięknym, cudownym, niepowtarzalnym kraju. Nadszedł jednak ten …\nKonsekwencje rozwoju motoryzacji\nDbamy o nasz samochód


Dobre wieści ze szpitali dotyczące zdrowia siatkarzy Karpat - MiastoJaslo.pl\nDobre wieści ze szpitali dotyczące zdrowia siatkarzy Karpat\nwtorek, 10 luty 2015 11:00\nDobre wieści ze szpitali dotyczące zdrowia siatkarzy Karpat Wyróżniony\nDobre wieści napłynęły do nas wczoraj z Centrum Urazowego Medycyny Ratunkowej i Katastrof Szpitala Uniwersyteckiego w Krakowie. Otóż stan Bartosza Wojtala nie jest tak poważny, jak to wcześniej podawano.\nW niedzielę 8 lutego naszych zawodników znajdujących się w szpitalach w Krakowie, Brzesku i Bochni odwiedziła delegacja KSS Karpaty Krosno z prezesem klubu Andrzejem Hojnorem na czele.\nJak się okazało Bartosz Wojtal nie jest w śpiączce farmakologicznej, został w sobotę 7 lutego wybudzony przez lekarzy i jego ogólny stan jest określany jako dobry. Nie stwierdzono u niego większych obrażeń wewnętrznych jak również nie amputowano mu kończyn. Z Bartoszem nie jest najgorzej. Ma problemy z nogą, ale jest przytomny, jego stan jest stabilny. Krystian i Joanna są potłuczeni, nie mają złamań. Gorzej jest jeśli chodzi o sferę psychiczną. To dla nich wielka trauma – mówi Andrzej Hojnor,\nKlub od pierwszych godzin po otrzymaniu informacji o wypadku zbiera najnowsze wiadomości o stanie zdrowia zawodników i zawodniczki. Joanna Prokop i Kamil Lisowski w dniu dzisiejszym tj. 9 lutego br. zostali wypisani do domów.\nWszyscy zawodnicy zostali zapewnieni o wsparciu ze strony władz klubu i całego środowiska siatkarskiego w Krośnie w tych trudnych dla nich chwilach.\nZarząd KSS Karpaty Krosno zobowiązał się do udzielenia im wszystkim w miarę swoich możliwości niezbędnego wsparcia na wszystkich potrzebnych płaszczyznach.\nJak dodaje prezes:\nŚmierć Darka i Kamila to dla nas wielki cios. Siatkarze i siatkarki w Krośnie stanowią jedną wielką rodzinę. Znają się, grają ze sobą, uczą się i spędzają wolny czas. Jeszcze w piątek wszyscy się widzieli, uśmiechali… Dzisiaj /tj. 9 lutego/ mamy zaplanowane spotkanie drużynowe. Spróbujemy się nawzajem wesprzeć, podnieść. Nie będzie to łatwe – dodaje.\nTermin pogrzebu Dariusza Zborowskiego. 12 lutego br./czwartek/ o godzinie 12.00. w Śmieszkowie k. Piły rodzinnej miejscowości Darka.\nW ostatniej drodze naszemu zawodnikowi, koledze i przyjacielowi będzie towarzyszyć grupa kilkudziesięciu osób z Krosna.\nZ Krosna do Śmieszkowa wyjedzie autokar złożony z przedstawicieli i pracowników Państwowej Wyższej Szkoły Zawodowej, studentów, zawodników i zawodniczek Karpat, członków Zarządu KSS Karpaty Krosno, członków Rady Miasta Krosna, oraz Klubu Kibica.\nPogrzeb Kamila Maja odbędzie się w piątek 13 lub sobotę 14 lutego br. w Zabrzu, rodzinnej miejscowości Kamila.\nDokładne informacje opublikowane zostaną po potwierdzeniu terminu na stronie klubu www.karpaty-krosno.pl\nWięcej w tej kategorii: « Bożena Macek - Lubaś radną Rady Powiatu w Jaśle Dotacje celowe dla klubów sportowych »


Owoce i Warzywa - Nasi Przyjaciele\nStrona główna Zdrowie i Uroda Owoce i Warzywa – Nasi Przyjaciele\nPod skórką jabłka zawierają, mniej więcej, trzydzieści różnych minerałów. Regularne spożywanie jabłek zapobiega astmie. Witamina C w miąższu pozwala na przyswojenie żelaza, wzmacnia tkanki. Owoców nie należy obierać, ani gotować, gdyż niszczy to wszelkie witaminy. Jabłka można pokroić na grube kawałki – witamina C jest wytwarzana na powierzchni miąższu z udziałem tlenu i światła. Kawałki jabłka można zamrozić. Dzięki optymalnej technologii przechowywania w chłodni, jabłka są dostępne przez cały rok. Przechowywane poprawnie, zachowują do 20 procent witamin.\nDzięki zawartości witaminy C, przewyższają zalety zdrowotne cytryn i pomarańczy. 200 g truskawek zawiera dzienną porcję witaminy C, czyli 100 miligramów. Wyraźna korzyść uzyskiwana jest z truskawek rodzimych i sezonowych, czyli od maja do lipca. Najlepiej zjadać je zaraz po zerwaniu (w ciągu 24 h), ponieważ przechowywane tracą aromat. Truskawki szybko pleśnieją, tracą tlen i, wrażliwą na ciepło, witaminę C. Alternatywą są mrożone truskawki – zamrożone zachowują witaminy.\nSpośród wszystkich rodzajów owoców, zawierają duże dawki witaminy A: 100 g moreli zawiera 1,6 mg beta karotenu, czyli cztery razy więcej niż śliwki. Wtórne związki fitochemiczne są częściowo przekształcane przez organizm w witaminę A i chronią go przed wolnymi rodnikami. Dojrzały owoc to ten, który poddaje się naciskowi palca. Rodzime morele można jadać od czerwca do sierpnia. Po czterech dniach przechowywania, tracą połowę witamin.\nKapusta jest dostępna przez cały rok, dostarcza dużo witaminy C i E. Po dwunastu minutach gotowania, ilość tych witamin maleje do 35%, zatem najlepiej spożywać ją na surowo. Białej kapusty nie trzeba myć, a wystarczy liście kapusty pokroić w drobne paseczki.\n„Pokrojona biała kapusta traci po jednej godzinie 26% witamin. Najlepiej wymieszać ją z octem i sokiem z cytryny, a to o połowę zmniejszy utratę witamin” – uniwersytet Maxa Rubnera.\nGdy kupujesz kapustę, to sprawdź czy nie ma na niej plam i dziur.\nKapustę należy przechowywać w lodówce, najlepiej w hermetycznym opakowaniu. Przechowujmy nie dłużej niż tydzień, ponieważ wtedy traci tylko 18 % witamin.\nW 100 g ziemniaków znajduje się prawie 20 mg witaminy C. Świeże ziemniaki pachną ziemią i mają równomiernie rozłożony kolor żółto-brązowy.\nWedług Federalnego Centrum Żywienia obrane ziemniaki tracą 15% witamin. Lepszą opcją jest ugotowanie ziemniaków, ale w mundurkach w małej ilości wody. Ziemniaki mają miesięczny termin ważności, gdy są przechowywane w suchym miejscu. Według badań Uniwersytetu Maxa Rubnera ilość witaminy C w tym czasie zmniejsza się o 40%. Wyjątkowo zdrowe są ziemniaki od czerwca do października.\nPoprzedni artykułKalendarz Księżycowy – 17 lipca 2020\nNastępny artykułKalendarz Księżycowy – 18 lipca 2020


European Commission - PRESS RELEASES - Press release - Komisja zainicjowała debatę na temat przyszłych ram wydajniejszych i inteligentniejszych systemów informacyjnych do celów zarządzania granicami i zapewnienia bezpieczeństwa wewnętrznego\nKomisja zainicjowała debatę na temat przyszłych ram wydajniejszych i inteligentniejszych systemów informacyjnych do celów zarządzania granicami i zapewnienia bezpieczeństwa wewnętrznego\nKomisja Europejska przyjęła dziś komunikat w sprawie wydajniejszych i inteligentniejszych systemów informacyjnych dla ochrony granic i bezpieczeństwa, w którym określono możliwe sposoby usprawnienia zarządzania granicami zewnętrznymi i podniesienia poziomu bezpieczeństwa wewnętrznego w UE dzięki istniejącym i przyszłym systemom informacyjnym. Dzisiejszy komunikat inicjuje proces strukturalnego udoskonalenia architektury unijnego systemu zarządzania danymi z pełnym poszanowaniem praw podstawowych, gwarantując zwłaszcza ochronę danych osobowych. W komunikacie sformułowano działania służące poprawie funkcjonowania i interoperacyjności istniejących systemów informacyjnych i potencjalnych nowych systemów z myślą o wyeliminowaniu luk informacyjnych.\nPierwszy wiceprzewodniczący Komisji Frans Timmermans powiedział: „Służby graniczne i organy ścigania muszą w razie konieczności dysponować odpowiednim dostępem do wszystkich istniejących baz danych, aby uzyskać wsparcie w wykonywaniu swoich konkretnych zadań.Skuteczniejsza wymiana informacji to kwestia, której nadaliśmy priorytetowe znaczenie w Europejskiej agendzie bezpieczeństwa, a ostatnie ataki tylko umocniły nasz przekonanie o słuszności naszych działań. Znajdziemy sposób, by zrealizować ten cel, dbając jednocześnie o bezpieczeństwo danych obywateli oraz dopilnowując, by nie naruszano ich prawa do prywatności. Naszą intencją nie jest stworzenie swego rodzaju unijnego „wielkiego brata”, lecz zapewnienie wszystkim naszym służbom informacyjnym, służbom granicznym i służbom bezpieczeństwa inteligentnego, proporcjonalnego i dokładnie uregulowanego dostępu, którego potrzebują, by wykonywać spoczywające na nich zadanie, czyli by chronić nas i swobody, których bronimy”.\nKomisarz ds. migracji i spraw wewnętrznych Dimitris Avramopoulos dodał: „Ataki terrorystyczne na naszym terytorium uwydatniły zagrożenie dla naszego bezpieczeństwa w momencie, gdy musimy się zmierzyć z kryzysem migracyjnych o niespotykanych dotąd rozmiarach. Wymiana informacji ma krytyczne znaczenie w kontekście obu tych zjawisk. Nasze straże graniczne, organy celne, funkcjonariusze policji i organy sądowe muszą mieć dostęp do niezbędnych informacji oraz odpowiednich narzędzi, aby móc szybko, wydajnie i skutecznie reagować na te problemy”.\nNa szczeblu UE istnieje szereg systemów informacyjnych, które pozwalają funkcjonariuszom straży granicznej i funkcjonariuszom policji uzyskać informacje na temat osób przekraczających granice, jednak dostęp do tych systemów ze strony właściwych organów oraz architektura systemów zarządzania danymi nie pozwalają skutecznie zaradzić obecnym zagrożeniom. Interoperacyjność systemów informacyjnych wskazano już jako priorytetowe wyzwanie w Europejskiej agendzie bezpieczeństwa; na kwestię tę uwagę zwróciła również Rada Europejska i Rada ds. Wymiaru Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych.\nZainicjowane dziś prace będą stanowić uzupełnienie wniosku w sprawie utworzenia Europejskiej Straży Granicznej i Przybrzeżnej, wniosku dotyczącego dyrektywy w sprawie danych dotyczących przelotu pasażera i zmienionych wniosków w sprawie sytemu wjazdu/wyjazdu, które przedłożono dzisiaj. Komisja postanowiła powołać grupę ekspertów wysokiego szczebla ds. systemów informatycznych i interoperacyjności z udziałem agencji UE, ekspertów krajowych i zainteresowanych instytucji, aby zainicjować ten proces. W oparciu o wyniki prac grupy ekspertów Komisja przedstawi Parlamentowi Europejskiemu i Radzie konkretne koncepcje stanowiące podstawę wspólnej dyskusji na temat dalszych kroków.\nW ramach tego procesu refleksji Komisja wystąpi również o opinię Europejskiego Inspektora Ochrony Danych i krajowych organów ochrony danych skupionych w Grupie Roboczej Art. 29. Poszanowanie praw podstawowych wymagać będzie dobrze zaprojektowanych i prawidłowo stosowanych technologii i systemów informacyjnych. Technologia i systemy informacyjne mogą pomóc organom publicznym w ochronie praw podstawowych obywateli. Celem Komisji jest opracowanie strategii, która pozwoli skuteczniej chronić granice zewnętrzne i podnieść poziom bezpieczeństwa wewnętrznego z pełnym poszanowaniem wymogów w zakresie ochrony danych.\nEuropa to mobilne społeczeństwo. Wewnętrzne i zewnętrzne granice przekraczają codziennie miliony obywateli UE i obywateli państw trzecich. W 2015 r. Unię odwiedziło ponad 50 mln obywateli państw spoza UE, którzy w sumie ponad 200 mln razy przekroczyli granice zewnętrzne strefy Schengen. Oprócz tego legalnego ruchu turystycznego w samym 2015 r. w następstwie konfliktu w Syrii i sytuacji kryzysowych w innych miejscach na świecie zanotowano 1,8 mln przypadków nielegalnego przekroczenia zewnętrznych granic Europy.\nUtworzenie strefy Schengen bez granic wewnętrznych przyniosło znaczne korzyści obywatelom Unii i unijnym przedsiębiorcom. Aby zapewnić wysoki poziom bezpieczeństwa wewnętrznego i swobodny przepływ osób w obrębie strefy Schengen, wobec braku granic wewnętrznych w strefie Schengen należy zadbać o silnie chronione i solidne granice zewnętrzne.\nNa szczeblu UE funkcjonuje szereg systemów informacyjnych, które zapewniają funkcjonariuszom straży granicznej i funkcjonariuszom policji dostęp do istotnych informacji na temat osób. Istniejące systemy informacyjne powinny być w pełni wykorzystywane przez państwa członkowskie i właściwe agencje UE, a tam, gdzie tego jeszcze nie dokonano, należy stworzyć techniczne łącza do wszystkich tych systemów i baz danych. Kwestią niecierpiącą zwłoki jest również wyeliminowanie utrwalonych niedociągnięć w procesie zasilania unijnych baz danych stosownymi informacjami oraz w procesie wymiany informacji w całej Unii.\nW razie konieczności i w miarę możliwości należy w przyszłości zapewnić wzajemne połączenie systemów i ich interoperacyjność. Należy ponadto ułatwić jednoczesne przeszukiwanie systemów, aby zapewnić funkcjonariuszom straży granicznej lub policji dostęp do wszystkich istotnych informacji, gdy wymagają tego wykonywane przez nich zadania.\nArchitektura systemów zarządzania danymi powinna mieć strukturę modułową, w pełni wykorzystując najnowsze rozwiązania techniczne i uwzględniając kwestię ochrony prywatności już w fazie projektowania. Pełne poszanowanie wszystkich praw podstawowych zarówno obywateli UE, jak i obywateli państw trzecich, zgodnie z Kartą praw podstawowych, od samego początku powinno stanowić obowiązkowy element całego procesu.\nNOTATKA PRASOWA: Pakiet w sprawie inteligentnych granic: pytania i odpowiedzi\nKomunikat prasowy: Silniejsze i bardziej inteligentne granice w UE. Komisja proponuje ustanowienie systemu wjazdu/wyjazdu\nARKUSZ INFORMACYJNY: Silniejsze i inteligentniejsze granice w Unii Europejskiej. System wjazdu/wyjazdu


Data publikacji: 13.01.2022 A A A\nNajwiększe interaktywne muzeum nastawione na zabawę już w Polsce\nKonsumowanie rozrywki przechodzi w zupełnie nowy wymiar. Funzeum to miejsce gdzie poruszane są wszystkie zmysły, a technologie odgrywają kluczową rolę. Można bawić się światłem, kolorem oraz elementami interaktywnej wystawy. To nowy rodzaj muzeum, które zapewnia niestandardowe doznania.\nSiła jego przyciągania tkwi w nowatorskim pomyśle tworzenia ekspozycji. Po pierwsze nastawione jest na widza, nie spotkamy tu zbiorów ułożonych w gablotach lecz przestrzenie pozwalające zanurzyć się w interakcjach. Zniknęły też zakazy fotografowania i rozmów, można robić tyle zdjęć ile się podoba. Ekspozycje mają zarazem dostarczać informacji, pozwalać na zabawę oraz wciągać. Ważniejsze od eksponatów jest poruszenie zmysłów.\nZnajdujące się tu instalacje są nowoczesne i nowatorskie dzięki swojej interaktywności. W obecnych czasach zwiedzający nie chcą już tylko być biernym odbiorcą lecz aktywnym uczestnikiem i dobrze się bawić. Interaktywne wystawy są wielotematyczne, zmuszając uczestnika do wysiłku, a zastosowanie nowych mediów i bajkowa scenografia przenoszą w zupełnie inny świat. Klimat każdej pozwala doświadczyć prezentowanej tematyki na samym sobie.


Test Zespołu Suchego Oka\nSprawdź swój wzrok…\nZobacz, czy istnieje u Ciebie ryzyko wystąpienia zespołu suchego oka. Zmierz swój SBUT (Symptomatic Tear Break-Up Time)*\n- czas objawowego przerwania filmu łzowego.\nMrugnij 2 razy\ni włącz stoper.\nPatrz na wprost.\nMasz przygotowany stoper lub zegarek.\nTeraz czytaj uważnie poniższe wskazówki.\nMusisz to wykonać w JEDNYM CZASIE\ni nie mrugaj\ni w tym samym czasie\nW chwili obecnej na Twoim zegarku upływa czas w sekundach...\nPatrz na wprost i nie mrugaj!!!\npieczenie, kłucie, suchość lub ból\nzatrzymaj zegarek i przejdź do następnego kroku.\nZanotuj czas od ostatniego pełnego mrugnięcia\ndo pierwszego poczucia dyskomfortu.\n(pieczenie, podrażnienie, suchość itp.)\nZanotowany wynik to właśnie Twój SBUT.*\nUwaga! Jeżeli wyniósł on 5 sekund lub mniej,\nmożesz mieć zespół suchego oka!\nTwój film łzowy ulega przerwaniu zbyt szybko. Tym samym pozostawia niechronioną powierzchnię oka. Warto to dokładnie sprawdzić.\nZasięgnij porady okulisty!\nZdiagnozuje on zaburzenie i zaplanuje odpowiednie postępowanie.\nZapytaj o możliwość stosowania nawilżających kropli do oczu\nKto by przewidział, że menopauza może prowadzić do zespołu suchego oka? Na szczęście moja ginekolog wysłała mnie do okulisty, który zalecił krople do oczu SYSTANE® ULTRA bez konserwantów.


szczepienia w mukowiscydozie - Oddech Życia\nszczepienia w mukowiscydozie\nOddech Życia\t Paź 16, 2019 0\nTylko 1 proc. dzieci w Polsce co roku szczepi się przeciwko grypie, a to grupa szczególnie narażona na tę chorobę. Szczepić też powinny się kobiety w ciąży, bo grypa grozi jej utratą lub komplikacjami. Sprawdź, czy wiesz, kto powinien się…\nOddech Życia\t Sty 17, 2019 0\nOdra: Czy wystarczy zaszczepić się raz w życiu, czy szczepienia trzeba powtarzać, żeby być odpornym?\nOddech Życia\t Lis 6, 2018 0\nNie ma leków, które zahamowałyby rozwój wirusa odry. Zarazić się możemy także na odległość np. przebywając w jednym autobusie z osobą chorą - podkreśla w rozmowie z PAP dr Paweł Grzesiowski, sekretarz Zespołu Ekspertów do Spraw Programu…


I co na to nasze matoły z ratusza ??? - Płock - Forum dyskusyjne | Gazeta.pl\npytia_plocka 26.11.09, 22:08\nPrezes Vive - Bertus Servaas chciałby w przyszłym roku awansować do najlepszej "ósemki" Ligi Mistrzów. Żeby ten cel osiągnąć, Bogdanowi Wencie w zespole potrzebne są pewne wzmocnienia. Chodzi o dwóch szczypiornistów prezentujących bardzo wysoki poziom.\nŻeby do transferów mogło dojść, niezbędni są możni sponsorzy i pieniądze. Przedstawicielom Vive, na sponsorowanie udało się namówić ogólnopolską firmę Lewiatan. To nie koniec. Podczas spotkania w Lidze Mistrzów z Bośnią Gas Sarajewo i Chambery na parkiecie i bandach reklamowych umieszczone były w kieleckiej hali banery Cersanitu i Opoczna. Właścicielem obu firm jest Michał Sołowow, który oglądał mecz kieleckiego zespołu z drużyną z Bośni i Hercegowiny - pisze "Przegląd Sportowy".\nSołowow to jeden z najbogatszych ludzi w Polsce. W 2008 roku w rankingu miliarderów świata miesięcznika "Forbes" zajął 652 miejsce. Jego majątek oszacowano na 1,9 mld dolarów. Czy biznesmen na dobre zainwestuje w naszych mistrzów Polski? - Pożyjemy, zobaczymy - mówi nieco enigmatycznie na łamach "Przeglądu Sportowego" prezes kieleckiego klubu - Bertus Servaas.\nVive prowadzi rozmowy z wieloma firmami. "Przegląd Sportowy" nieoficjalnie dowiedział się, że chodzi o Polską Grupę Energetyczną, Polskie Górnictwo Naftowe i Gazownicto, a także koncerny piwowarskie.\nGość: kibol Re: I co na to nasze matoły z ratusza ??? IP: *.197.c76.petrotel.pl 29.11.09, 10:49\nMatoły tego nie rozumieją dla nich to za trudne To inny język\nGość: dr elegnem [...] IP: 213.251.189.* 29.11.09, 10:58\nPolska wojenka o Polańskiego?\nWielki comeback Andrżeja Leppera !\nĆwiczenia "Gotowość 2004" w Urzędzie Wojewódzkim


Szczepienie – najlepsza ochrona przed grypą – Naczelna Izba Aptekarska\nZ początkiem września rozpoczął się kolejny sezon epidemiczny zachorowań na grypę i infekcje grypopodobne. Grypa, pozornie błaha, grozi bardzo poważnymi powikłaniami (m.in. zapaleniem płuc i oskrzeli, mózgu, opon mózgowych czy mięśnia sercowego i osierdzia), które mogą wystąpić u każdego, niezależnie od wieku i stanu zdrowia. Pamiętajmy, że najlepszym zabezpieczeniem jest szczepionka. Szczepionki na sezon 2017/2018 są już na polskim rynku dostępne. W tym roku po raz pierwszy można skorzystać ze szczepionek czterowalentnych, które zapewniają najszerszą możliwą ochronę przed grypą.\nW Polsce szczyt zachorowań na grypę przypada między styczniem a marcem. Specjaliści radzą, by szczepić się jak najwcześniej, już we wrześniu, ale na szczepienie nie jest za późno nawet w marcu. Przeciwciała ochronne po szczepieniu przeciwko grypie są wytwarzane w organizmie ludzkim już 7 dnia od szczepienia.\nWedług Programu Szczepień Ochronnych na rok 2017, szczepienia przeciwko grypie zalecane są m.in. przewlekle chorym dzieciom i dorosłym, osobom w stanach obniżonej odporności, kobietom w ciąży lub planującym ciążę, dzieciom w wieku od ukończenia 6 miesiąca życia do 18 roku życia, osobom w wieku powyżej 55 lat.\nW sezonie epidemicznym 2016/2017, od 1 września 2016 r. do 30 kwietnia 2017 r., zarejestrowano w woj. łódzkim 234 257 zachorowań i podejrzeń zachorowań na grypę. W analogicznym okresie sezonu 2015/2016 odnotowano 191 662 takie przypadki.\nNatomiast w całej Polsce, według danych Narodowego Instytutu Zdrowia Publicznego – Państwowego Zakładu Higieny (NIZP-PZH), w sezonie 2016/2017 stwierdzono 3 793 770 zachorowań i podejrzeń zachorowań na grypę, 13 779 hospitalizacji oraz 24 zgony z powodu powikłań pogrypowych.\nW ostatnich latach wyszczepialność przeciwko grypie w Polsce jest na stałym, bardzo niskim poziomie. Według NIZP-PZH, w sezonie epidemicznym 2016/2017 przeciwko grypie zaszczepiło się jedynie 3,4% Polaków, podczas gdy w innych krajach jest dziesięciokrotnie większy odsetek zaszczepionej populacji.\nZgodnie z rekomendacjami Światowej Organizacji Zdrowia (WHO), na sezon grypowy 2017/2018, jak co roku, przygotowano szczepionki przeciwko grypie o zmienionym składzie w porównaniu z sezonem poprzednim, by zapewnić skuteczną ochronę przed aktualnie występującymi szczepami wirusa grypy.\nDo pobrania materiały opracowane przez Ogólnopolski Program Zwalczania Grypy ⇒ http://opzg.pl ⇐ więcej\nPatronem honorowym Programu jest Państwowa Inspekcja Sanitarna.\nŹródło informacji: http://www.pis.lodz.pl


Życie jest darem, szanuj je i ciesz się nim. Tami45.: 2010-06-13\nDziwne jest nasze życie, takie nieustabilizowane jak przyroda. Nie ma nic pewnego. Plany sypią się w drobny mak. Marzenia pozostają nadal tylko marzeniami. Obietnice, stoją w miejscu, tylko czas pędzi nieubłaganie naprzód. Już połowa czerwca, a ja jestem ze wszystkim jeszcze w kwietniu. Dosłownie. Te wszystkie zamiary, nadzieje jakie wiązałam z nadejściem wiosny pozostały tylko w mojej głowie. Od kwietnia nic się nie zmieniło. Przestałam pisać swoje opowiadania, które dawały mi radość tworzenia, a także dość znaczący zastrzyk finansowy. Nie wiem co się stało z moim dawnym zapałem, a może wena uleciała i już nie wróci? Córka dalej nie szuka pracy, koszty utrzymania rosną, zaległości w płatnościach też, a ja czekam bezproduktywnie sama nie wiem na co.\nCud się nie zdarzy, nikt nie sprezentuje mi paru tysięcy złotych, a totka nawet przestałam grać, bo ostatnio nawet trójki nie udało mi się trafiać. Kiedyś to i czwórka od czasu do czasu była. Kompletna posucha u mnie w głowie, w chęciach do czegokolwiek i w planowaniu. Po co planować skoro i tak nic nie robię. Lenistwo u mnie przybiera na sile. To już jest mega lenistwo. Od kwietnia zbieram się porobić porządki w szafach, w regale i dalej wszystko jest tak jak było. A ja tylko upycham ciuchy na półkach, na fotelu. Zaczęłam kosić przerośniętą trawę dokoła domu. trochę skosiłam ale w połowie przestałam. Doszłam do wniosku, że po cholerę to kosić skoro za tydzień i tak odrośnie. Pokrzywy już niedługo będą wyższe ode mnie. Patrzę na to badziewie i tylko wzruszam ramionami. Totalny tumiwisizm. Myślałam, początkowo, że to tzw, przesilenie wiosenne, potem, że chwilowa stagnacja po katastrofie pod Smoleńskiem, potem ulewy i powodzie, teraz znów upał nie do wytrzymania. Wszystko jest takie nieprzewidywalne. A tu cholera znikąd pomocy. Cokolwiek chciałabym zrobić czy naprawić przy domu, za wszystko trzeba płacić. Wiele sama potrafię i umiem zrobić ale mi się nie chce. Po prostu nie chce. Nawet do mamy mi się nie chce pojechać, bo wiem, że brat jeżdzi co tydzień więc ja sobie spokojnie koczuję w domu, a mama czeka. Wprawdzie rozmawiam z nią po dwa razy dziennie ale wiem, że chciałaby mnie zobaczyć, na żywo. Tak się cieszyłam, że udało mi się schudnąć 10 kilogramów ale teraz czuję, że znów trochę przytyłam. Nie ruszam się i tyle. Siedzę przy komputerze, opycham się kanapkami i tyję. Chociaż z tym muszę zrobić porządek, bo nie chce wracać do dawnej wagi. Na dzisiaj już dość skamlania. Idę spać, bo zaraz świt. Już słyszę pobudki ptaszków. Ładnie śpiewają.\nZatytułowałam post " Po burzy', a nic o burzy nie napisałam. A burza była gigantyczna. Od dziesiątej w nocy do drugiej lało jak z cebra, a pioruny trzaskały raz za razem, tak z ja nawet miałam stracha chociaż lubię i burzę i nie boję się.\nBłyskawice były tak duże i często, że można przy ich świetle było czytać książkę na polu. Przez jakiś czas nie było prądu ale nie za długo. Na szczęście piorun nie rozwalił transformatora.\nAutor: Azalia o 03:25 3 komentarze:


Zaginiony mąż, tajemnica w tle i on, nieznośny detektyw, czyli "Odwet"! | Arystokratki spod księgarni\nZaginiony mąż, tajemnica w tle i on, nieznośny detektyw, czyli "Odwet"!\nIntrygująca, tajemnicza i zaskakująca, taka właśnie jest książka Moniki Kortez. Postanowiłam, że w niewielkim odstępie czasowym przeczytam dwie powieści o podobnych tematykach, z czego jedna nie miała w sobie nic z kryminału, natomiast „Odwet” gdzieś tam wokół niego krążył, dzięki czemu spodobał mi się o wiele bardziej o lektury numer jeden. Przepiękna okładka oraz ciekawy opis sprawiło, że nie mogłam doczekać się przeczytania tej powieści. Przyznam, była to dobra książka, która może Wam się spodobać. Wystarczy lubić motyw zaginięcia, romansu oraz sekretów, powoli ujawniających się z każdą następną stroną. Zacznę jednak od samego początku.\n„Wcześniej wtargnęła w jego świat jak huragan. Przybysz z obcego miasta. Zachwycająca istota, która przewróciła jego życie do góry nogami. Zrobi wszystko, by do niej wrócić”\nHistoria opowiada nam o młodej, pięknej kobiecie, Morgan, która wydawałoby się, że posiada wszystko, czego dusza zapragnie. Wyszła za mąż za wspaniałego, kochanego człowieka, ma dwójkę cudownych dzieciaków, z których może być dumna, prowadzi firmę wspinającą się po szczeblach możliwości. Niestety, jeden ze zwykłych szarych dni Morgan zmienia się nie do poznania. Bez śladu znika jej mąż, dlatego ta silna, twarda kobieta XXI wieku od razu rozpoczyna działanie, chcąc zrozumieć, co się stało z Marciem. Na jej drodze staje dawna znajomość, ktoś, kogo Morgan wcale nie chciała więcej widzieć, ktoś, przez kogo zamknęła swoje serce na miłość, wiedząc, iż nikogo nie pokocha bardziej niż mężczyznę sprzed lat. Mimo wszystko jest jej ostatnią deską ratunku, by dowiedzieć się, gdzie jest Marc, ale czy poradzi sobie z tym, co niesie ta pomoc i co odkryje w trakcie śledztwa? O tym musicie przekonać się, sięgając po lekturę.\n„Odwet” to dobra, niezbyt długa książka, której akcja nie pędzi jak szalona, ale też nie stoi w miejscu. Na początku poznajemy bohaterów, dzięki czemu potrafimy ich odróżnić, by następnie zaskoczyć nas tajemniczym zniknięciem męża Morgan, wydawałoby się niekonfliktowego, poukładanego, porządnego człowieka. Bardzo spodobał mi się wątek kryminalny oraz jego rozwiązanie. Nie było jakoś przesadnie zaskakujące czy też wygórowane, ale wielu rzeczy nie zdążyłam się domyślić, za co ogromny plus leci w stronę autorki. Niestety nie zdołałam polubić głównych bohaterów tej powieści. Dlaczego? Już się ładnie tłumaczę. Morgan to ten typ kobiety, który potrafi niejednokrotnie zdenerwować. Niezależna panna XXI wieku, trzymająca na wodzy emocje, poświęcająca pracy aż nadto czasu. W wielu momentach zachowywała się dość irracjonalnie, gdyż rozumiem, przeszłość tak znienacka pojawia się w naszych progach, uczucia wychodzą na wierzch, ale mimo wszystko właśnie zaginął jej mąż. Czy to aby na pewno dobry czas na odkopywanie starych brudów, ponoszenie się emocjom jak za dawnych lat i dawanie się uwodzić jakiemuś żałosnemu burakowi? Och, Morgan, ogromnie się na tobie zawiodłam! To taka rozumna, inteligentna kobieta, a jednak często w walce na rozum, wygrywało serce oraz ciało. Następny w kolejce jest tajemniczy Gregory, którego nie potrafiłam znieść. Mężczyzna przegrał na starcie tym, co zrobił bohaterce w przeszłości, i tym, że nie zrozumiał niczego z tamtej lekcji, nadal zachowując się jak egoistyczny dupek, nie patrząc na innych. Chce tego, to musi to dostać, a sprzeciwy nie wchodzą w grę. Rozumiem, to miał być bad boy, ale naprawdę przesadzał. Główna bohaterka miała na imię Morgan, nie „księżniczka”, więc ciągłe zwracanie się do niej w ten sposób wywoływało u mnie kolejną falę przewrotów oczami. Ten typ tak działał mi nerwy, że to poezja, jeśli jednak właśnie o to chodziło autorce, to jak najbardziej się udało: dało się nienawidzić Grega. Mimo wszystko postaci wyszły barwne i charakterystyczne, więc tu również wstawiam dużego plusika, pomimo niechęci do detektywa.\n„Nie zmienimy swojej przeszłości, Beatrice, ona zawsze pozostanie z nami, to nasza część. Przeszłość pozostanie przeszłością, musimy wyciągnąć z niej wnioski. To się już stało, nie możesz nic zmienić, rozpamiętywanie tego i obwinianie się nie doprowadzi do niczego dobrego”\nPrawda jest taka, że mimo wielu niedociągnięć, spraw, nad którymi można byłoby popracować, to książka zwyczajnie mi się podobała. Ponownie była to powieść umilająca późny wieczór przy winie, czy poranek przy kawie. Lubię lektury, które zawierają w sobie wątek kryminalny, lubię wtedy wytężać umysł, doszukiwać się winnych czy podejrzanych, czuć się jak sam detektyw Hector Palma z „Odwetu” czy Malanowski z serialu „Malanowski i partnerzy”.\nW książce pojawia się również rodzinny sekret, który był ukrywany od wielu, wielu lat. Powoli, z rozdziału na rozdział czytelnik ma okazję dowiedzieć się więcej na temat przeszłości zarówno Morgan, tak i jej męża oraz jego rodziny z Włoch. Retrospekcja ukazująca dawną znajomość Mo była miłym umilaczem i przerywnikiem od poszukiwań Marca, od planowanej wizyty w Mediolanie, od ciągłego denerwowania się na detektywa i jego „księżniczko”. Tytułowy odwet jeszcze może zaskoczyć czytelnika, bijąc brawa dla naszej nieposkromionej bohaterki i powiedziałabym, że nie do końca wiernej żony, gdyż jej zachowanie wielokrotnie było… raczej niepoważne w stosunku do sytuacji, która rozgrywała się na jej oczach.\n„Odwet” to krótka, lecz intrygująca historia poruszająca kilka wątków. Rodzinne brudy, relacje z przeszłości wpływające na teraźniejszość bohaterów, nasz irytujący detektywik, poszukująca żona i tajemnica, która nikomu nie daje spokoju. Kto uprowadził Marca, czy on w ogóle żyje? Jaki był powód do tak desperackiego czynu i kto jest wmieszany w tę całą farsę? Jeśli tak jak ja na początku jesteście ciekawi tego, co kryje w sobie książka o tak pięknej okładce, koniecznie zerknijcie do jej wnętrza i sami odkryjcie wszelakie tajemnice, które być może mocno Was zaskoczą!\nWesołego Mikołajka przy okazji, kochani!\narystokratkaa , kryminał , książki , kultura , literatura , literaturapiękna , literaturapolska , novaeres , opinia , przedpremierowo , recenzja , romans , zaczytani


Zlot - czy chcemy się czegoś nauczyć ? - Forum Subaru - Forum SIP\nZlot - czy chcemy się czegoś nauczyć ?\ndodany przez Dyrekcja, 15 Maj w Forum Subaru\nJest możliwość zaproszenia pana Dworaka na spotkanie dotyczące ruchu drogowego. Nie chodzi o prelekcję, ale raczej o pogadankę na temat, z którym spotykamy się na co dzień, czyli rozumienie, czy też interpretacja przepisów ruchu drogowego. Jako że tematyka ta przewija się na Forum w wątkach cham na drodze, oraz właśnie przepisy ruchu drogowego można by nurtujące kwestie przy tej okazji wyjaśnić. Byłaby też możliwość zapytania o konkretne zdarzenia, z którymi się spotkaliśmy w praktyce.\nCzy jesteście Państwo zainteresowani udziałem w takim spotkaniu ?\nDwa lata temu mieliśmy gościa z Japonii. Zapisałem spotkanie na liście spraw do zrobienia na zlocie, przygotowałem kilka pytań, po czym w ferworze Plejadowych spotkań towarzyskich, spacerów, pogaduszek w gronie znajomych... wyleciało z głowy że jest spotkanie.\nWstyd jak byk był... i jest do dzisiaj.\nZ tego co pamiętam kilka osób było w podobnej sytuacji.\npo czym w ferworze Plejadowych spotkań towarzyskich, spacerów, pogaduszek w gronie znajomych... wyleciało z głowy że jest spotkanie.\nGeneralnie ciekawa inicjatywa, ale nie jestem zainteresowany. Co prawda mam kilka pytań jak zachować się na konkretnych skrzyżowaniach, ale żeby opisać tę sytuację musiałbym ją narysować na jakiejś dużej kartce. Wątpię żeby wszyscy widzieli / byli zainteresowani moim pytaniem. Do tego ogólny harmider... Już niektórym na szkoleniu pilotów ciężko wytrzymać\nJa chciałbym z p.Dworakiem podyskutować ale niestety mnie nie będzie.\nMoże w przyszłym roku - jest zapis w regulaminie, że w zlocie nie uczestniczą tylko posiadacze Subaru, więc wystąpię o odstępstwo.\nZ całym szacunkiem, sympatią, empatią i zrozumieniem ale jak dla mnie i patrząc na dotychczasowe doświadczenia zlotowe: strata czasu. Ale zaprosić można\nObejrzałem kiedyś filmik z Panem Dworakiem jak jechał ulicami Krakowa i komentował parkowanie krakowian. Jakoś tak to było " Patrzcie Państwo, przecież oni tu stoją "kryminalnie".\nNauki nigdy dość więc chętnie wezmę w takim spotkaniu udział, ale zgodzić trzeba się z @Izotom, że warunkach zlotu organizacja takiego spotkania może być trudna.\nPatrzcie Państwo, przecież oni tu stoją "kryminalnie".\nCóż, przejeżdżając koło tak zaparkowanych samochodów też podobne słowa cisną się na usta...\n14 godzin temu, Dr Zybertowicz napisał:\nOczywiście sprawdzimy, czy są na miejscu odpowiednie warunki. Natomiast samo spotkanie ( jeżeli do niego dojdzie ) byłoby we czwartek, a więc jeszcze przed samą "zlotową gorączką "\n21 godzin temu, Sebastian32 napisał:\nProblem nie do rozwiazania jeszcze przez wiele lat ... albo nigdy.\n18 minut temu, Sebastian32 napisał:\nProblem do rozwiązania w 5 minut - są lawety, są blokady na koła, wystarczy konsekwentnie stosować i ludzie by się szybko nauczyli porządku. Ale nikt się nie chce narażać zmotoryzowanym wyborcom\nAle nikt się nie chce narażać zmotoryzowanym wyborcom\nTo chyba nie ta przyczyna - hasło "opłata emisyjna" jest jak się domyślam znane\nPrzeciętny Kowalski raczej się nie zorientuje, że do ceny paliwa dorzucono enty narzut. A odholowanie pojazdu czy blokada na kole zaboli bezpośrednio. Nie wiem jak inaczej wytłumaczyć tą indolencję miast i tolerowanie parkowania na zakazach gdzie popadnie (Katowice to dobry przykład)\nProblem do rozwiązania w 5 minut - są lawety, są blokady na koła, wystarczy konsekwentnie stosować i ludzie by się szybko nauczyli porządku.\nDzisiaj, w sumie jak co dzień, musiałem prosić o interwencje straż miejską, bo jakiś kierowca zastawił wyjazd.\nCo mnie rozłożyło na łopatki to pytanie - dokładnie pod którym numerem budynku ?\nPowiedziałem, że w sumie na całej uliczce stoją nieprawidłowo zaparkowane pojazdy, to strażnik odpowiedział, ze tylko zajmą się tylko tym jednym pojazdem.\nNie wierzę, ze ulicą która jest na zdjęciu Dyrekcji nie przejeżdża żadna służba.\nPrzejeżdżają tylko nie interweniują. Odwracają głowę.\nA widać , że bordowy Nissan stoi tak od dłuższego czasu.\nTemat niewątpliwie trudny do rozwiązania, ale kilka akcji SM w okolicy m.in. ul. Prusa w KR uporządkowało parkowanie.\nTyle, że odchodzimy tą dyskusją od pierwotnego pytania. Jeśli spotkanie odbędzie się w czwartek jestem obecny.\nNo właśnie chodzi o to, że wszelakie służby u nas mają wszystko w d... i ludzie robią, co chcą. Ale przyzwolenie na to idzie z góry przecież\nW dniu 15.05.2018 o 14:07, Dyrekcja napisał:\nDobry pomysł. Też jestem zainteresowany.\nW moim przekonaniu nauki nigdy za wiele. Sam podczas ostatniej rozmowy z p. Dworakiem dowiedziałem się, czy autobus np. przywożący turystów do Krakowa może jechać "bus-pasem" ( kto zna prawidłową odpowiedź ?)\nJa wolę, żeby jechał.\nczy autobus np. przywożący turystów do Krakowa może jechać "bus-pasem" ( kto zna prawidłową odpowiedź ?)\nNie może ... chociaż mógłby\nkto zna prawidłową odpowiedź ?\nJak sama nazwa wskazuje - może\nTo pewnie zależy od tego czy w środku są sympatycy partii rządzącej czy opozycji\nTo zależy czy jedzie z Sosnowca\nChyba nie może, bo to autokar, a nie autobus.


Przekłute uszy - tego lata znów zwracamy uwagę na kolczyki! | Zeberka\nPrzekłute uszy – tego lata znów zwracamy uwagę na kolczyki!\nBiżuteria Kolczyki Trendy\nWygląda na to, że boom na przekłute uszy wrócił na dobre. Instagramem zawładnęły właśnie zdjęcia uszu zdobionych kolczykami – i to nie byle jak! Nie wystarczy już standardowa jedna dziurka w każdym uchu. Im ich więcej, tym lepiej!\nBrzmi tandetnie? Nic bardziej mylnego. Wielkie, ciężkie koła czy inne zdobne wzory odkładamy na bok na rzecz kilku małych, minimalistycznych i delikatnych kolczyków.\nKolczyki w uszach były jednym z mocniejszych trendów lat 90. i początku lat 2000 – każda młoda dziewczyna miała w tamtym czasie przekłute uszy i z dumą nosiła w nich zwracające uwagę kolczyki. W następnych latach trend odszedł na chwilę w zapomnienie – kolczyki wciąż były ładnym dodatkiem do stylizacji, jednak nie zwracaliśmy na nie już tak wielkiej uwagi.\nTeraz jednak wszystko wskazuje na to, że moda wróciła. Przeglądając Instagrama, na pewno zdążyłyście się już natknąć na liczne zdjęcia przekłutych uszu. Prym wiodą minimalistyczne, słodkie połączenia kilku różnych kolczyków. Jednak tak naprawdę to od was zależy, na co się zdecydujecie – w wyborze wzorów panuje całkowita dowolność. Mogą to być łańcuszki, cienkie koła, czy zwykłe perły na sztyfcie. Ważne jedynie by kolczyków było jak najwięcej.\nMusimy przyznać, że chociaż same nie mamy przekłutych uszu, bardzo nas korci, by zrobić to jak najszybciej!\nPost udostępniony przez Astrid & Miyu (@astridandmiyu) Cze 13, 2019 o 9:02 PDT\nPost udostępniony przez Brian Keith Thompson (@bodyelectrictattoo) Kwi 5, 2019 o 11:01 PDT\nPost udostępniony przez Astrid & Miyu (@astridandmiyu) Sty 30, 2019 o 3:50 PST\nPost udostępniony przez J. Colby Smith (@jcolbysmith) Maj 5, 2017 o 10:56 PDT\nPost udostępniony przez J. Colby Smith (@jcolbysmith) Kwi 13, 2019 o 1:16 PDT\nPost udostępniony przez Wish and Whim Jewelry (@wishwhimjewelry) Kwi 11, 2019 o 3:10 PDT\nPost udostępniony przez Wish and Whim Jewelry (@wishwhimjewelry) Gru 16, 2018 o 12:20 PST\nPost udostępniony przez J. Colby Smith (@jcolbysmith) Sie 22, 2017 o 9:33 PDT\nPost udostępniony przez Astrid & Miyu (@astridandmiyu) Cze 23, 2019 o 12:00 PDT


Kary TSUE dla Polski. Rzecznik rządu: Polska będzie podejmowała kroki prawne - Polsat News\nKary TSUE dla Polski. Rzecznik rządu: Polska będzie podejmowała kroki prawne\n20.01.2022, 15:05 Polska\n- Polska będzie podejmowała kroki prawne, aby nie dopuścić do łamania traktatów unijnych - zapowiedział rzecznik rządu Piotr Müller komentując informację o tym, że KE wysłała do Polski wezwanie do zapłaty kary w związku z niewykonaniem decyzji TSUE dotyczącego Izby Dyscyplinarnej SN.\n"Traktaty w UE przestały obowiązywać, a nowym prawodawcą stał się TSUE"\n- Po przeanalizowaniu odpowiedzi od Polski na list z 22 grudnia Komisja Europejska doszła do wniosku, że Polska nie dostarczyła dowodów na to, że wykonuje decyzję wydaną przez Trybunał Sprawiedliwości UE z 14 lipca ubiegłego roku. Środki podjęte przez Polskę zostały uznane (...) za niewystarczające. Komisja Europejska wysłała w związku z tym w środę pierwsze wezwanie do zapłaty za okres od 3 listopada 2021 roku do 10 stycznia 2022 roku - poinformował w czwartek rzecznik Komisji Europejskiej ds. wymiaru sprawiedliwości Christian Wigand.\nDodał, że po pierwszym wezwaniu, Komisja będzie wysyłała kolejne co miesiąc. - Należność powinna zostać uregulowana w ciągu 45 dni od chwili otrzymania wezwania. Polska powinna pilnie wdrożyć decyzję Trybunału z 14 lipca - mówił Wigand.\nMüller zwrócił uwagę, że w krajach UE toczy się zasadniczy spór o kwestie bezprawnego poszerzania kompetencji Unii Europejskiej. - Komisja Europejska w różnych dokumentach między innymi w Krajowym Planie Odbudowy próbuje umieszczać warunki, co do których nie ma podstaw prawnych. Podejmuje w ten sposób próby głębokiej ingerencji w wyłączne kompetencje krajowe, zastrzeżone dla państw członkowskich - mówił rzecznik rządu.\nDodał, że również w innych krajach UE, m.in. we Francji, Danii, Włoszech, Rumunii podnoszone są zarzuty, co do rozszerzenia kompetencji UE poza przyjęte przez kraje traktaty unijne. - Polska będzie podejmowała kroki prawne, aby nie dopuścić do łamania traktatów unijnych - podkreślił Müller.\nIZBA DYSCYPLINARNAKARY DLA POLSKIPIOTR MÜLLERPOLSKATSUE\nCzytaj więcej: Sąd Najwyższy wysłał pytania do TSUE ws. sędziów delegowanych


Nasza cena 29.71PLNPLN\nCena katalogowa 30,59 PLN\nObniżka -3%0,88 PLN\n7,78 PLN18,54 PLN\n39,91 PLN51,59 PLN\nMaska do nurkowania Spokey ELI została wykonana z najwyższej jakości materiałów, które gwarantują bezpieczeństwo pod wodą, zapewniają długie i satysfakcjonujące użytkowanie. Jej kształt oraz kołnierz wykonany z PVC, który bardzo łatwo się zasysa, doskonale dopasowuje się do twarzy. Duże szkło hartowane zwiększa perspektywę oraz szerokość widzenia pod wodą. Maski do nurkowania Spokey zostały wykonane z wykorzystaniem najnowszych technologii. Są znakomicie uszczelnione, co sprawia, że woda nie dostaje się do wnętrza podczas nurkowania. Szkło ELI zostało wykonane ze szkła hartowanego TG, ramka z PC, a kołnierz oraz pasek z PVC. Takie zastosowanie materiałów sprawia, że użytkowanie maski jest całkowicie bezpieczne!\n54,34 PLN63,62 PLN


Gra o tron (edycja ilustrowana) [George R.R. Martin] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00236 005660 18997968 na godz. na dobę w sumie\nAutor: George R.R. Martin Liczba stron: 1000\nISBN: 9788365676481 Data wydania: 2016-11-28\nGeorge R.R. Martin Gra o tron Tytuł oryginału A Game of Thrones ISBN Copyright © 1996 by George R.R. Martin Foreword copyright © 2016 by John Hodgman Illustrations, unless otherwise noted, copyright © 2016 by George R. R. Martin Maps copyright © 2011 by Jeffrey L. Ward All rights reserved Copyright © 1998, 2016 for the Polish translation by Zysk i S-ka Wydawnictwo s.j., Poznań Wydanie przejrzał i poprawił Michał Jakuszewski Niektóre z ilustracji ukazały się wcześniej w następujących publikacjach: The World of Ice and Fire (New York: Bantam Books, 2015); the 2009, 2011, 2012, and 2014 A Song of Ice and Fire calendars (New York: Bantam Books, 2009, 2011, 2012, 2014); oraz na kartach do gier karcianych RPG opartych na Grze o tron Illustrations by Michael Komarck on pgs. 142 and 736 copyright © Fantasy Flight Games Illustrations by Michael Komarck on pgs. 260 and 932 copyright © Dynamite Entertainment Illustration by Michael S. Miller on pg. 180 copyright © Dynamite Entertainment Heraldic crests by Jennifer Sol Cai (Velvet Engine) copyright © George R. R. Martin Szczegółowy spis autorów ilustracji został zamieszczony na końcu książki Projekt graficzny okładki Tobiasz Zysk Opracowanie graficzne i techniczne Barbara i Przemysław Kida Zysk i S-ka Wydawnictwo ul. Wielka 10, 61-774 Poznań tel. 61 853 27 51, 61 853 27 67 faks 61 852 63 26 dział handlowy, tel./faks 61 855 06 90 sklep@zysk.com.pl www.zysk.com.pl Wszelkie prawa zastrzeżone. Niniejszy plik jest objęty ochroną prawa autorskiego i zabezpieczony znakiem wodnym (watermark). Uzyskany dostęp upoważnia wyłącznie do prywatnego użytku. Rozpowszechnianie całości lub fragmentu niniejszej publikacji w jakiejkolwiek postaci bez zgody właściciela praw jest zabronione. Konwersję do wersji elektronicznej wykonano w Zysk i S-ka Wydawnictwo.\nSpis treści Okładka Strona tytułowa Strona redakcyjna Dedykacja Przedmowa Mapy PROLOG BRAN CATELYN DAENERYS EDDARD JON CATELYN ARYA BRAN TYRION JON DAENERYS EDDARD TYRION CATELYN SANSA EDDARD BRAN CATELYN JON EDDARD TYRION ARYA DAENERYS BRAN EDDARD JON EDDARD CATELYN SANSA EDDARD TYRION ARYA EDDARD CATELYN EDDARD DAENERYS BRAN TYRION EDDARD CATELYN JON TYRION EDDARD SANSA EDDARD DAENERYS EDDARD JON EDDARD ARYA SANSA JON BRAN DAENERYS CATELYN TYRION SANSA EDDARD CATELYN JON DAENERYS TYRION CATELYN DAENERYS ARYA BRAN SANSA DAENERYS TYRION JON CATELYN DAENERYS Dodatek Podziękowania Podziękowania do wydania ilustrowanego Spis ilustracji Wszystkie rozdziały dostępne są w pełnej wersji książki\nPrzedmowa John Hodgman George R.R. Martin nie lubi się śpieszyć. Dlatego żart, którym rozpoczynam tę przedmowę, zacząłem pisać dwadzieścia lat temu, kiedy ukazało się pierwsze wydanie Gry o tron, ale zakończyłem pracę nad nim dopiero teraz. Prawdę mówiąc, nie przeczytałem tej książki w 1996 roku (a przedmowę odesłałem do wydawcy tylko z tygodniowym opóźnieniem). Nie przeczytałem wtedy Gry o tron, ponieważ byłem głupim snobem. W tych starożytnych czasach, gdy miałem dwadzieścia parę lat i uważałem się za dorosłego mężczyznę, nie czytałem już zbyt wiele fantasy. Byłem przekonany, że to czysty eskapizm, ucieczka do bezsensownych magicznych królestw, w których zło ponosi klęskę, a bohaterstwo nie tylko spotyka się z nagrodą, lecz jest naprawdę możliwe. A gdy wreszcie przeczytałem tę książkę — w roku 2010, podobnie jak zapewne niektórzy z was zainspirowany zapowiedzią powstania serialu telewizyjnego — nadal byłem trochę głupawy i skłonny do snobizmu. Czy naprawdę chcę to zrobić? — pytałem sam siebie, czytając pierwsze strony. Przeczytać książkę o smokach? Rzecz jasna, dość szybko uświadomiłem sobie, że książka, którą czytam, wcale nie opowiada o smokach, lecz o znacznie straszliwszych potworach: o ludziach. A choć w jego świecie nie ma zbyt wiele magii, George R.R. Martin ma w zanadrzu trochę niewiarygodnych sztuczek. W tej chwili nie będzie to już spoilerem, jeśli powiem, że GRRM to nadzwyczajny pisarz. Naprawdę zachwycający i to nie tylko ze względu na swe sławne zaskakujące zwroty akcji, lecz również z powodu niezwykłej zdolności wczuwania się w emocje ludzi — mężczyzn i kobiet, arystokratów i nisko urodzonych, rodziców, dzieci i wilkorów (które, formalnie rzecz biorąc, nie są ludźmi, ale czytajcie dalej). Każdy punkt widzenia jest w pełni żywy, niepodobny do innych i opiera się na głębokich warstwach wspomnień, uprzedzeń i pragnień. Nawet jeśli nienawidzimy którejś postaci, rozumiemy ją, a niekiedy również trzymamy za nią kciuki. Trudno jest sobie wyobrazić, że wszystko to zrodziło się w umyśle jednego faceta mieszkającego w Santa Fe. Równie niełatwo jest ogarnąć bogactwo i realizm wymyślonego świata, który stworzył — wszystkie jego kultury, religie oraz drzewa genealogiczne, rozgałęziające się i splatające ze sobą, głębię nie tylko samej jego historii, lecz również rozmaitych sposobów, na jakie ludzie ją pamiętają i świadomie zakłamują; ogrom pracy włożonej przez autora w zapoznanie się z architekturą średniowiecznych zamków, terminologią dotyczącą elementów zbroi, metodami wyszywania, a także potrawami. Całe mnóstwo szczegółowo opisanych, cudownie wymyślnych dań — o ile dobrze sobie przypominam, najczęściej wspomina się o rozmaitych rzeczach, którymi faszeruje się łabędzie. Bogactwo tła wyczarowanego dla tej książki — która sama w sobie jest dość obszerna — skłania mnie ku podejrzeniu, że jest ona dziełem setki pisarzy występujących pod pseudonimem „George R.R. Martin”. Albo dziełem kompulsywnego umysłu szaleńca. Spotkałem jednak George’a R.R. Martina. On istnieje naprawdę, jest wesołym, dalekim od szaleństwa człowiekiem i nie dręczą go żadne obsesje, poza być może dotyczącymi wyników osiąganych przez New York Jets. Tym, co naprawdę przyciągnęło mnie do tej książki i co uważam za jej największą zaletę, jest jednak jej bezlitosny charakter. Sam George bynajmniej nie jest bezlitosny. Jest skłonnym do śmiechu człowiekiem, chętnie poświęcającym czas innym i służącym im radą na temat tego, gdzie znaleźć najlepsze burritos w Nowym Meksyku. Nie chodzi nawet o okrucieństwo największej niespodzianki w tej książce, o której zapewne dowiedzieliście się już z telewizji, ani o sadyzm, jakim cechują się niektóre postacie. Rzecz w tym, że autorowi udało się oddać prawdziwą brutalność średniowiecznego świata. To nie jest festyn renesansowy i z pewnością nie eskapizm. To brutalny, pozbawiony magii świat. Życie jest tu krótkie, na każdym kroku ludziom zagraża przemoc, choroby, wypadki oraz obojętna natura. Choć bardzo lubię serial i rozumiem, dlaczego w roli Jona Snow obsadzono młodego, przystojnego mężczyznę, a nie, powiedzmy, chudego, dziwacznego piętnastolatka, ponowna lektura książki przyprawiła mnie o ostry szok, gdy sobie przypomniałem, że dzieci Starków naprawdę są dziećmi, a Ned Stark w chwili rozpoczęcia książki liczy sobie trzydzieści pięć lat i ma szczęście, że pożył tak długo. A mówimy tu o szlachcie. Jeśli chodzi o biednych, słabych i nisko urodzonych, często przypomina nam się, że prawo nic w praktyce nie znaczy. Jako astmatyk, którego oboje rodzice pochodzą z klasy pracującej, nie poradziłbym sobie w Westeros zbyt dobrze. Zapewne byłbym tym chłopakiem od rzeźnika, któremu Ogar wypruł od niechcenia flaki, a potem wszyscy o nim zapomnieli. (No dobra, to spoiler, ale niezbyt duży, a poza tym zapewne i tak byście się tego domyślili). W przeciwieństwie do większości powieści fantas, nikt raczej nie mógłby marzyć o życiu w świecie przedstawionym w tej książce. Chyba żeby ktoś był Lannisterem i mógł się cieszyć wszelkimi przywilejami. Książka nie jest też zbyt wyrozumiała dla gatunku fantasy. W końcu to eskapistyczne uzależnienie Sansy od dawnych opowieści oraz romantycznej papki o Florianie i Jonquil skłania ją do katastrofalnej zdrady otaczających ją rzeczywistych ludzi. (Spoiler? Nazwijmy to zapowiedzią). Całą opowieść przepełnia też szczególnie częsty u ludzi rodzaj fantazji, nostalgia. Wspiera się ona na dwóch błędnych wyobrażeniach — że przeszłość była lepsza od teraźniejszości i że naprawdę możemy do niej powrócić. Raz po raz przypomina się nam, że to, co uważaliśmy za prawdę o dobrych dawnych dniach, jest w ponad połowie kłamstwem, a walka o przywrócenie dawnych porządków w Siedmiu Królestwach (ale z której ery? Który szalony król albo zdobywca był najlepszy?) jest bezsensowną, krwawą grą, a gdy ludzie się jej oddają, prawdziwa przeszłość — groza i ciemność czające się na północy — powraca, by pochłonąć wszystkich. W tej książce jest wielu takich, którzy pragną uczynić Westeros znowu wielkim — w taki czy inny sposób. Niektórych lubimy. Innych nienawidzimy. Jednakże — podobnie jak w świecie rzeczywistym — większość z nich powoduje jedynie bezcelowe cierpienia i zniszczenie, a na koniec wszyscy przegrywają. Być może brzmi to przygnębiająco i cynicznie, ale w tym właśnie kryje się wspaniałość tej powieści. Triumfy, jeśli się zdarzają, nie są tanie. Przypomina nam to o naszych zwycięstwach, pomaga odnaleźć sens w porażkach i ostrzega przed próżnością. Starkowie — szlachetni, ale omylni, a do tego, powiedzmy, niefartowni — są bohaterami powieści dlatego, że wiedzą, iż czas płynie tylko w jedną stronę, a przyszłość jest ważniejsza od przeszłości. Nadchodzi zima. Co więcej, książkę czyta się niewiarygodnie przyjemnie. Cieszę się, że miałem pretekst, by do niej wrócić, i zazdroszczę wam doświadczenia, jakim będzie pierwsze spotkanie z nią. Muszę was jednak przed czymś ostrzec: natychmiast zapragniecie więcej. I wiecie co? Czekają na was tysiące kolejnych stron. A gdy już dojdziecie do końca, zaczniecie, jak wszyscy, zawracać autorowi głowę, domagając się ukończenia cyklu. Jeśli poczujecie podobny impuls, wiedzcie, że to błąd. Czy książka kończy się bez rozwiązania części wątków? Czy niektóre postacie znajdują się w lepszej sytuacji niż na początku, ale inne w gorszej? Czy opowieść nie jest skończona? Wszystko to jest prawdą, ale to samo dotyczy każdego dnia waszego życia? Cieszcie się tą książką i następnymi. Każda z nich jest na swój sposób kompletna. Uwaga, spoiler: historie, które dla wszystkich kończą się szczęśliwie, nie zdarzają się w prawdziwym życiu. To tylko fantasy.\nPROLOG — Powinniśmy wracać — nalegał Gared, kiedy las zaczął pogrążać się w mroku. — Dzicy nie żyją. — Czyżbyś bał się zmarłych? — spytał ser Waymar Royce z cieniem uśmiechu na ustach. Gared nie dał się sprowokować. Był mężczyzną w sile wieku, skończył pięćdziesiąt lat i widział już niejedno paniątko; większość z nich przychodziła i odchodziła. — Zmarli to zmarli — oświadczył. — Nic nam do nich. — Czy oni rzeczywiście nie żyją? — dopytywał się Royce. — Jakie mamy dowody? — Will ich widział — powiedział Gared. — Jeśli on twierdzi, że oni nie żyją, to ja mu wierzę. Will domyślał się już wcześniej, że prędzej czy później wciągną go do swojej kłótni. Pragnął jednak, by nastąpiło to później. — Moja matka opowiadała mi, że zmarli nie mają głosu — wtrącił. — Moja niańka mówiła to samo, Will — odpowiedział Royce. — Nie wierz w nic, co ci opowiadają przy piersi. Istnieją rzeczy, których można się nauczyć nawet od zmarłych. — Jego głos odbił się echem w pogrążającym się w mroku lesie. — Przed nami długa droga — zauważył Gared. — Osiem dni, może dziewięć, a już zapada noc. Ser Waymar zerknął na niego obojętnie. — Codziennie zapada mniej więcej o tej samej porze. Gared, czyżbyś bał się ciemności? Will widział ściągnięte usta Gareda i błyski gniewu w jego oczach schowanych pod czarnym kapturem grubego płaszcza. Od czterdziestu lat Gared służył w Nocnej Straży i nie przywykł, by traktowano go lekceważąco. Ale nie tylko o to chodziło. Will wyczuwał jeszcze coś pod zranioną dumą starca. Można było to wyczuć niemal namacalnie; nerwowe napięcie graniczące ze strachem. Will podzielał ten niepokój. Od czterech lat służył na Murze. Kiedy po raz pierwszy wysłano go na zewnątrz, w jednej chwili przypomniał sobie wszystkie dawne opowieści, że aż go zemdliło. Później wydawało mu się to śmieszne. Teraz miał już za sobą ze sto wypraw i niestraszne mu było ciemne odludzie. W ten sposób południowcy nazywali nawiedzany las. Tak było aż do dzisiaj, ponieważ tego wieczoru było inaczej. Opadająca na las ciemność sprawiała, że czuł dreszcz na całym ciele. Przez dziewięć dni jechali na północ, potem na północny zachód i znowu na północ. Oddalali się coraz bardziej od Muru w pogoni za bandą dzikich grabieżców. Każdy kolejny dzień stawał się bardziej nieznośny od poprzedniego. Dzisiejszy okazał się najgorszy ze wszystkich. Liście szeleściły niczym żywe stworzenia, poruszane wiejącym z północy zimnym wiatrem. Przez cały dzień Will miał wrażenie, że coś ich obserwuje, coś zimnego i nieustępliwego, co z pewnością nie darzyło go sympatią. Gared podzielał jego odczucia. Will pragnął, by jak najszybciej popędzili i schronili się za bezpiecznym Murem, lecz nie mógł tego powiedzieć swojemu dowódcy. A już na pewno nie takiemu dowódcy. Ser Waymar Royce był najmłodszym synem starego rodu posiadającego zbyt wielu przodków. Był przystojnym, osiemnastoletnim mężczyzną o szarych oczach i niezwykle szczupłej sylwetce. Rycerz patrzył z góry ze swojego czarnego rumaka na Willa i Gareda, którzy jechali na drobniejszych koniach. Ubrany był w czarne skórzane buty, czarne wełniane spodnie, czarne rękawice z kreciej skóry i wspaniałe okrycie, które stanowiła czarna lśniąca kolczuga nałożona na warstwy czarnej wełny i garbowanej skóry. Ser Waymar służył w Nocnej Straży od niespełna pół roku, lecz nie można było powiedzieć, że nie przygotował się do swojego zajęcia. Przynajmniej jeśli chodzi o stroje. Szczególnego blasku dodawało mu jego futro z soboli: czarne jak noc, grube i miękkie niczym grzech. „Założę się, że sam je wszystkie pozabijał — mówił wcześniej Gared do swoich towarzyszy przy winie. — Pewnie poukręcał im łby nasz dzielny wojownik”. Roześmiali się razem z nim. Trudno jest przyjmować rozkazy od człowieka, z którego śmiejesz się za jego plecami — pomyślał Will, dygocąc na grzbiecie swojego konia. Gared pewnie czuł to samo. — Mormont powiedział, że mamy ich wytropić, i tak zrobiliśmy — odezwał się głośno Gared. — Nie żyją. Nie będą nas więcej niepokoić. Przed nami ciężka droga. Nie podoba mi się ta pogoda. Jeśli spadnie śnieg, powrotna podróż może potrwać nawet i dwa tygodnie, a śnieg to najmniejsze zło, jakiego należy oczekiwać. Mój panie, czy widziałeś kiedyś lodową burzę? Młody rycerz wydawał się nie zwracać na niego uwagi. Wpatrywał się w zmrok z miną na wpół znudzoną, na wpół roztargnioną, dobrze znaną jego podwładnym. Will jeździł z nim wystarczająco długo, by nauczyć się, że w takiej chwili lepiej mu nie przerywać. — Will, opowiedz mi jeszcze raz, co widziałeś. Dokładnie, niczego nie opuszczaj. Przed wstąpieniem do Nocnej Straży Will był myśliwym. A dokładniej mówiąc, kłusownikiem. Wolni Mallistera przyłapali go na gorącym uczynku w lesie swojego pana, jak ściągał skórę z kozła, tak więc miał do wyboru: przywdziać czarny strój albo stracić rękę. Nikt nie potrafił poruszać się po lesie równie cicho jak Will, o czym szybko przekonali się jego czarni bracia. — Obóz znajduje się dwie mile stąd, tuż za wzgórzem, nad strumieniem — powiedział Will. — Podkradłem się najbliżej, jak tylko mogłem. Jest ich ośmioro, mężczyźni i kobiety. Dzieci nie widziałem. Postawili szałas przy skale. Śnieg prawie całkiem go przykrył, ale ja zauważyłem. Nie palili ognia, lecz wyraźnie widziałem wykopany dół. Nikt się nie poruszył. Długo ich obserwowałem. Żywi nie wytrzymaliby tak długo, nie poruszając się. — Widziałeś krew? — Nie — przyznał Will. — A jakąś broń? — Miecze i łuki. Jeden z nich miał topór. Wyglądał na ciężki, z podwójnym ostrzem. Okrutna broń. Leżał na ziemi, tuż przy jego ręce. — Zwróciłeś uwagę na ułożenie ciał? Will wzruszył ramionami. — Dwoje z nich siedzi pod skałą, a pozostali leżą na ziemi. Jak zabici. — Albo pogrążeni we śnie — zauważył Royce. — Zabici — upierał się Will. — Na drzewie, wśród gałęzi, dostrzegłem kobietę. Pewnie stała na straży. — Uśmiechnął się słabo. — Pilnowałem się, żeby mnie nie zobaczyła. Ona także się nie poruszała. — Nie potrafił opanować drżenia. — Masz dreszcze? — spytał Royce. — Trochę — mruknął Will. — To z zimna, panie. Młody rycerz zwrócił się w stronę siwego zbrojnego. Ścięte mrozem liście zaszeptały dookoła, a rumak Royce’a skoczył niespokojnie. — Gared, jak myślisz, co ich mogło zabić? — spytał obojętnym głosem ser Waymar. Otulił się szczelniej swoim długim czarnym futrem. — Chłód — odpowiedział Gared zdecydowanym głosem. — Zeszłej i poprzedniej zimy, kiedy byłem jeszcze prawie chłopcem, widziałem, jak ludzie zamarzali z zimna. Ludzie opowiadają o zaspach głębokich na czterdzieści stóp i o wiejącym z północy lodowatym wietrze, lecz prawdziwym wrogiem jest chłód. Skrada się ciszej niż Will; najpierw trzęsiesz się, dzwonisz zębami i tupiesz, marząc o grzanym winie i miłym ognisku. Potem chłód przenika cię, wypełnia twoje ciało i nie masz już siły z nim walczyć. Łatwiej jest po prostu usiąść albo położyć się spać. Podobno na końcu nie czujesz bólu. Słabniesz i ogarnia cię senność; wszystko zamazuje się i czujesz, jakbyś tonął w morzu ciepłego mleka. Ogarnia cię błogi spokój. — Cóż za wymowność — zauważył ser Waymar. — Nie podejrzewałem cię o coś takiego. — Paniczyku, ja zaznałem podobnego chłodu. — Gared ściągnął z głowy kaptur, odkrywając okaleczone miejsca, w których kiedyś miał uszy. — Uszy, trzy palce u nóg i mały palec lewej dłoni. Miałem szczęście. Mój brat zamarzł na warcie z uśmiechem na ustach. Ser Waymar wzruszył ramionami. — Powinieneś się cieplej ubierać, Gared. Gared rzucił młodemu rycerzowi gniewne spojrzenie, a blizny wokół otworów po uszach, które obciął mu maester Aemon, zaogniły się od gniewu. — Zobaczymy, jak ciepło się ubierzesz, kiedy przyjdzie zima. — Nasunął na głowę kaptur i wtulił głowę między ramiona, pogrążając się w ponurym milczeniu. — Skoro Gared twierdzi, że to zimno... — zaczął Will. — Will, pełniłeś warty w zeszłym tygodniu? — Tak, panie. — Przecież nie było tygodnia, żeby nie wychodził na kilkanaście cholernych wart. Do czego on zmierzał? — Jaki był wtedy Mur? — Wilgotny, kapało — odpowiedział Will, marszcząc czoło. Teraz zrozumiał, o co chodzi rycerzowi. — Nie mogli zamarznąć, skoro Mur płakał. Nie było jeszcze aż tak zimno. Royce mu przytaknął. — Bystry chłopak. W zeszłym tygodniu mieliśmy trochę przymrozków, trochę też popadał śnieg, ale z pewnością nie nadeszły jeszcze mrozy, które by zabiły ośmioro dorosłych ludzi. Ludzi ubranych w skóry i futra, mających schronienie i możliwość rozpalenia ogniska. — Rycerz uśmiechał się pewny siebie. — Will, zaprowadź nas tam. Chcę zobaczyć tych nieżywych na własne oczy. Teraz już nie było rady. Został wydany rozkaz, a honor nakazywał go wypełnić. Will jechał na przedzie; jego kudłaty, drobny wierzchowiec stąpał ostrożnie przez splątane zarośla. Poprzedniej nocy spadł niewielki śnieg i przykrył kamienie, korzenie i zagłębienia czyhające na nieostrożnych jeźdźców. Za nim podążał ser Waymar Royce na swoim ogromnym czarnym rumaku, który prychał niecierpliwie. Nie był to najlepszy koń na pościg, tylko kto powie o tym paniątku. Za nim jechał Gared. Stary żołnierz mruczał do siebie pod nosem w czasie jazdy. Zapadał coraz większy zmrok. Bezchmurne niebo przybrało kolor ciemnej purpury, barwę starego siniaka, a potem sczerniało. Ukazały się pierwsze gwiazdy, półksiężyc. Źródła światła, które ucieszyły Willa. — Możemy jechać szybciej — powiedział Royce, kiedy ujrzeli całą tarczę księżyca. — Nie na tym koniu — odparł Will. Strach sprawiał, że stawał się zuchwały. — Może pojedziesz przodem, mój panie. Ser Waymar Royce nie raczył odpowiedzieć. Gdzieś w głębi lasu rozległo się wycie wilka. Will zatrzymał konia pod wykrzywionym starym grabem i zsiadł z niego. — Dlaczego się zatrzymujesz? — spytał ser Waymar. — Lepiej będzie, jeśli dalej pójdziemy pieszo. To już za tamtym wzgórzem. Royce siedział przez chwilę nieruchomo ze wzrokiem utkwionym w dal. Zimny wiatr zaszeptał w koronach drzew. Jego obszerne czarne futro z soboli poruszyło się, jakby ożyło na moment. — Coś mi się tutaj nie podoba — mruknął Gared. Młody rycerz posłał mu szyderczy uśmiech. — Niby co? — Nie czujesz? — spytał Gared. — Posłuchaj ciemności. Will domyślał się, o co chodzi Garedowi. W ciągu czterech lat służby w Nocnej Straży nie bał się tak bardzo ani razu. Co to było? — Wiatr. Szeleszczące liście. Wilk. Gared, czego boisz się najbardziej? — Nie doczekawszy się odpowiedzi, Royce zsunął się zgrabnie z siodła. Przywiązał mocno wierzchowca do gałęzi zwieszającego się konaru z dala od pozostałych koni i wyciągnął z pochwy długi miecz. Na rękojeści zalśniły klejnoty, a promienie księżycowego blasku ześlizgnęły się po jego ostrzu. Wspaniały miecz, wykuty w zamkowej kuźni, nowy, sądząc z wyglądu. Will podejrzewał, że jeszcze nigdy nikt nie zamachnął się nim w porywie gniewu. — Drzewa rosną tutaj bardzo gęsto — ostrzegł go Will. — Twój miecz, panie, może się zaplątać. Lepszy będzie nóż. — Jeśli będę potrzebował rady, zwrócę się do ciebie — odpowiedział młody lord. — Gared, zostań tutaj i pilnuj koni. Gared zsiadając z konia, rzekł: — Zajmę się ogniskiem. — Jaki z ciebie stary głupiec! Jeśli w lesie czają się wrogowie, to ogień jest ostatnią rzeczą, jakiej nam trzeba. — Istnieją wrogowie, których można odpędzić ogniem — powiedział Gared. — Niedźwiedzie, wilki i... inne istoty. — Żadnego ognia. — Ser Waymar zacisnął usta. Kaptur skrywał twarz Gareda, lecz mimo to Will dostrzegł błysk w jego oczach, kiedy ten spojrzał na rycerza. Przez moment obawiał się, że starzec sięgnie po broń. Był to krótki, brzydki miecz z rękojeścią zniszczoną od potu i ostrzem wyszczerbionym od licznych walk, lecz Will nie miał wątpliwości, co by się stało z paniątkiem, gdyby Gared wyciągnął go z pochwy. — Żadnego ognia — mruknął Gared, wbijając wzrok w ziemię. Royce przyjął to za wystarczający dowód uległości i odwrócił się do Willa. — Prowadź. Ruszyli przez zarośla, a potem w górę zbocza, aż dotarli na jego grzbiet, skąd wcześniej Will obserwował obcych, ukryty pod drzewem strażniczym. Ziemia pod cienką warstwą śniegu była wilgotna i śliska, pełna zdradliwych korzeni i kamieni. Will wspinał się bezszelestnie. Za to z tyłu dochodziło ciche pobrzękiwanie kolczugi młodego lorda, szelest liści i ściszone przekleństwa, kiedy gałęzie czepiały się jego miecza i futrzanego okrycia. Bez trudu odnalazł ogromne drzewo strażnicze, którego gałęzie zwieszały się prawie do samej ziemi. Will podczołgał się na brzuchu po śniegu i błocie i spojrzał na pustą polanę. Serce w jego piersi zamarło. Przez moment nie miał odwagi oddychać. Blask księżyca ukazywał wyraźnie całą scenę: popiół w palenisku, przykryty śniegiem szałas, ogromny głaz i mały, na wpół zamarznięty strumień. Nic się nie zmieniło. Zniknęły tylko ciała. Wszystkie. — Bogowie! — Usłyszał za sobą. Miecz przeciął gałąź, kiedy ser Waymar Royce dotarł na grzbiet wzgórza. Stanął obok drzewa; z mieczem w dłoni oraz w spływającym z ramion i łopoczącym na wietrze futrze tworzył niezwykle malowniczą postać, doskonale widoczną na tle rozgwieżdżonego nieba. — Na dół! — syknął Will. — Coś tu jest nie tak. Royce nawet nie drgnął. Spojrzawszy na pustą polankę, roześmiał się. — Will, zdaje się, że twoi zmarli zwinęli obóz. Will chciał mu odpowiedzieć, ale nie mógł wydobyć z siebie głosu, nie potrafił znaleźć odpowiednich słów. To niemożliwe. Przesuwał wzrokiem po opuszczonym obozowisku i zatrzymał go na toporze. Ogromny berdysz o podwójnym ostrzu leżał dokładnie w tym samym miejscu, w którym go widział wcześniej. Bardzo cenna broń... — Wstawaj, Will — rozkazał ser Waymar. — Tam nikogo nie ma. Przestań się chować po krzakach. — Will wykonał niechętnie rozkaz. Ser Waymar obrzucił go spojrzeniem pełnym dezaprobaty. — Nie mam zamiaru wracać do Czarnego Zamku z mojej pierwszej wyprawy jako pokonany. Znajdziemy tych ludzi. — Rozejrzał się dookoła. — Na drzewo. Szybko. Szukaj ognia. Will odwrócił się bez słowa. Nie było sensu się sprzeciwiać. Wiatr wiał coraz mocniej. Czuł jego przenikliwe zimno. Podszedł do ogromnego, szarozielonego drzewa i zaczął się na nie wspinać. Niebawem ręce miał lepkie od żywicy. Zniknął wśród igieł. Strach wypełniał mu żołądek, niczym niestrawiony posiłek. Szeptem odmówił modlitwę do bezimiennych bogów lasu i wysunął z pochwy swój sztylet. Wspinał się, trzymając go w zębach. Smak zimnego żelaza w ustach dodał mu trochę otuchy. Nagle z dołu dobiegło wołanie młodego rycerza. — Kto tam? — Jego głos zabrzmiał niepewnie. Will zamarł w bezruchu, nasłuchując i wytężając wzrok. Las odpowiedział szelestem liści, szumem lodowatej wody strumienia, pohukiwaniem sowy. Inni nie wydali najmniejszego dźwięku. Kątem oka Will dostrzegł jakiś ruch. Blade postacie przemykające przez las. Odwrócił głowę i zdążył zauważyć w ciemności biały cień. Tylko przez krótką chwilę. Gałęzie drzew poruszyły się łagodnie, drapiąc się nawzajem drewnianymi palcami. Will otworzył usta, by ostrzec młodego rycerza, lecz słowa jakby zamarły w jego gardle. Może się mylił. Może to był tylko ptak, odbicie na śniegu, gra księżycowego światła? Nie był pewien, co widział. — Will, gdzie jesteś? — zawołał ser Waymar. — Widzisz coś? — Obracał się powoli, zaniepokojony, z mieczem w dłoni. Pewnie już ich wyczuł, podobnie jak Will. Nikogo jednak nie było widać. — Odpowiedz mi! Dlaczego zrobiło się tak zimno! Rzeczywiście ogarnął ich straszny chłód. Will przycisnął twarz do pnia, drżąc. Czuł na policzku lepką i słodką żywicę. Z ciemności lasu wyłonił się cień. Stanął naprzeciwko Royce’a. Wysoki, chudy i twardy jak stare kości, o skórze białej jak mleko. Kiedy się poruszał, wydawało się, że jego zbroja zmienia kolor; w jednej chwili była biała jak śnieg, w następnej ciemna jak cień, upstrzona cętkami szarozielonej barwy drzew, które migotały nieustannie niczym światło księżyca na wodzie. Will usłyszał, jak ser Waymar Royce wypuszcza z sykiem powietrze. — Nie zbliżaj się — rzucił ostrzegawczo młody rycerz. Jego głos załamał się, jak głos chłopca. Odrzucił do tyłu poły czarnego futra, by uwolnić ramię, i ujął miecz w obie dłonie. Wiatr zamarł. Panowało przenikliwe zimno. Inny bezszelestnie zrobił krok do przodu. Will dostrzegł w jego ręku miecz, jakiego jeszcze nigdy nie widział. Z pewnością nie został wykuty ze stali znanej człowiekowi. Niemal przezroczyste ostrze ożywało w blasku księżyca; oglądany z boku, krystaliczny miecz pozostawał prawie niewidoczny. Wokół jego krawędzi igrało niebieskawe migotanie, upiorny blask. Will wyczuwał, że miecz jest ostrzejszy od brzytwy. Ser Waymar stanął dzielnie do walki. — A zatem zatańcz ze mną. — Uniósł broń nad głowę. Jego dłonie drżały, może pod ciężarem oręża, a może z zimna. W tej chwili Will pomyślał, że młody rycerz nie jest już chłopcem, lecz mężczyzną, jednym z Nocnej Straży. Inny zatrzymał się. Will zobaczył jego oczy: niebieskie, lecz niebieskie taką głębią, jakiej nie znajdzie się w oczach ludzkiej istoty. Ich błękit płonął niczym lód. Oczy Innego spoczęły na uniesionym w górę drżącym mieczu, obserwowały ślizgające się po nim zimne światło księżyca. W Willa wstąpiła otucha, lecz tylko na krótką chwilę. Wynurzali się z ciemności bezszelestnie. Najpierw dwóch, potem trzech... czterech... pięciu... Być może ser Waymar poczuł towarzyszący im chłód, lecz nie widział ich, nie słyszał. Will powinien ostrzec dowódcę. To było jego obowiązkiem. I jego wyrokiem, gdyby go spełnił. Zadrżał i przywarł mocniej do drzewa. Blady miecz przeciął powietrze. Stalowe ostrze ser Waymara wyszło mu naprzeciw. Spotkały się, lecz nie rozległ się dźwięk uderzenia metalu o metal; jedynie ledwie słyszalny, wysoki odgłos podobny do przepełnionego bólem krzyku zwierzęcia. Royce odparował cios, potem następny i odskoczył w tył. Kolejne cięcia i znowu musiał się wycofać. Postacie z tyłu stały nieruchomo i przyglądały się, pozbawione twarzy, milczące, a ich migocące zbroje sprawiały, że pozostawały prawie niewidoczne. Czekały. Pojedynek toczył się nieprzerwanie i miecze nacierały na siebie co chwilę, Will zaś miał ochotę zatkać uszy za każdym razem, kiedy rozlegał się dziwny, zawodzący zgrzyt. Teraz ser Waymar dyszał ciężko, wyczerpany, a pot z jego czoła parował w blasku księżyca. Ostrze jego miecza pokrywał szron. Inny tańczył ze swoim jasnoniebieskim promieniem. Wreszcie Royce zasłonił się o sekundę za późno. Blade ostrze przedarło się przez kolczugę pod jego ramieniem. Młody lord krzyknął z bólu. Spomiędzy pierścieni kolczugi wypłynęła krew. Parowała w zimnym powietrzu, a jej czerwone krople wydawały się czerwone jak ogień, kiedy dotykały śniegu. Ser Waymar potarł dłonią swój bok. Rękawica z kreciej skóry ociekała krwią. Inny powiedział coś w obcym języku, nieznanym Willowi. Jego głos zabrzmiał jak trzask lodu na jeziorze; niewątpliwie była to jakaś drwina. Ser Waymar poczuł przypływ wściekłości. — Za Roberta! — zawołał i skoczył do przodu; uniósłszy pokryty szronem miecz, zadał cios z boku. Inny zasłonił się niedbałym ruchem. Kiedy oba miecze spotkały się, stalowe ostrze pękło. Nocną ciszę rozdarł przeraźliwy krzyk spotęgowany echem, a długi miecz rozsypał się na setki kawałków, które leciały niczym deszcz igieł. Krzycząc okropnie, Royce opadł na kolana i zakrył oczy. Krew tryskała spomiędzy jego palców. Przyglądający się podeszli bliżej, jakby na dany znak. W śmiertelnej ciszy miecze wznosiły się i opadały. Zimna rzeź. Blade ostrza przechodziły przez kolczugę, jakby to był jedwab. Will zamknął oczy. Z dołu dochodziły głosy i śmiech ostry jak sople lodu. Kiedy po długim czasie odważył się wreszcie otworzyć oczy, na polanie nie było nikogo. Wciąż siedział na drzewie, bojąc się oddychać, a księżyc przemykał powoli po czarnym niebie. Wreszcie, zdrętwiały, zszedł na ziemię. Ciało Royce’a spoczywało na śniegu, twarzą do ziemi, z jednym ramieniem odrzuconym w bok. Na jego grubym, czarnym futrze z soboli widniały liczne przecięcia. Kiedy tak leżał, widać było wyraźnie, jaki był młody. Zaledwie chłopiec. Nieopodal znalazł to, co zostało z miecza: kawałek metalu rozerwany i skręcony niczym drzewo uderzone piorunem. Przyklęknął, rozglądając się ostrożnie, i podniósł metal. To będzie jego dowód. Gared wszystko zrozumie, a jeśli nie on, to ten Stary Niedźwiedź, Mormont, i maester Aemon. Czy Gared czeka jeszcze przy koniach? Musi się spieszyć. Podniósł się. Nad nim stał ser Waymar Royce. Z jego wspaniałej szaty pozostały strzępy, tak samo jak z twarzy. Odłamek miecza przebił mu lewe oko. Prawe było nadal otwarte. Jego źrenica płonęła niebieskim blaskiem. Oko patrzyło. Will wypuścił z dłoni okruch metalu. Zamknął oczy i zaczął się modlić. Długie, zgrabne palce musnęły jego policzek i zacisnęły się na jego gardle. Schowane były w rękawicach z delikatnej kreciej skórki, lepkiej od krwi, lecz przeraźliwie zimnej.\nBRAN Ranek był pogodny, lecz zimny, co zwiastowało koniec lata. Wyruszyli o świcie, by zobaczyć egzekucję. Bran, ogromnie podniecony, był jednym z dwudziestu, którzy się na nią udawali. Po raz pierwszy uznano, że jest już na tyle dorosły, by pojechać z panem ojcem i braćmi i obserwować, jak wymierza się sprawiedliwość. Był to siódmy rok życia Brana, a dziewiąty rok lata. Mężczyznę wyprowadzono już wcześniej przed ogrodzenie niewielkiego grodu wśród wzgórz. Robb sądził, że jest to dziki, zaprzysiężony Mance’owi Rayderowi, Królowi za Murem. Na samą myśl o tym Bran poczuł gęsią skórkę. Przypomniał sobie opowieści Starej Niani. Od niej dowiedział się, że dzicy są okrutni, kradną, mordują i handlują ludźmi. Zadawali się z olbrzymami i wampirami, nocą porywali dziewczynki i pili krew z wypolerowanych rogów. A ich kobiety w czasie Długiej Nocy sypiały z Innymi i rodziły na wpół ludzkie istoty. Mężczyzna, którego ujrzeli, przywiązany mocno do muru w oczekiwaniu na egzekucję, okazał się jednak stary i wychudzony, niewiele wyższy od Robba. Stracił na mrozie uszy i palec, a ubrany był na czarno, podobnie jak bracia z Nocnej Straży, tyle tylko, że jego odzienie było brudne i postrzępione. Para z ludzkich i końskich oddechów mieszała się w zimnym powietrzu poranka, kiedy pan ojciec rozkazał odwiązać mężczyznę i przywlec przed ich oblicza. Robb i Jon siedzieli nieruchomo na grzbietach swoich koni ustawionych po obu stronach kuca Brana, który starał się, by wyglądać na więcej niż siedem lat, i udawał, że taki widok nie jest mu obcy. Delikatny powiew wiatru poruszył bramą grodu. Nad ich głowami zatrzepotał proporzec rodu Starków z Winterfell: szary wilkor pędzący przez śnieżnobiałe pole. Ojciec Brana siedział nieruchomo na koniu, a jego długie brązowe włosy powiewały na wietrze. Miał trzydzieści dwa lata, lecz postarzała go krótko przystrzyżona broda przetykana siwizną. Tego dnia w jego oczach czaiło się ponure spojrzenie, a on sam ani trochę nie przypominał człowieka, który opowiada wieczorem przy ogniu o Erze Herosów i dzieciach lasu. Jakby zdjął maskę ojca — pomyślał Bran — i założył maskę lorda Starka z Winterfell. W chłodzie poranka zadawano pytania i padały odpowiedzi, lecz później Bran niewiele pamiętał z tego, co zostało powiedziane. Wreszcie pan ojciec wydał rozkaz i dwaj strażnicy przyciągnęli obdartego mężczyznę do pnia grabu na środku placu. Położyli mu głowę na twardym, czarnym pieńku. Lord Eddard Stark zsiadł z konia, a jego podopieczny, Theon Greyjoy, przyniósł jego miecz, Lód. Ów ostrze miał szerokie jak dłoń mężczyzny, a długością przewyższał nawet wzrost Robba. Wykute z valyriańskiej stali za pomocą magii, było ciemne jak dym i bez jakiejkolwiek szczerby. Ojciec zdjął rękawiczki i podał je Jory’emu Casselowi, kapitanowi gwardii przybocznej. Ujął Lód w obie ręce i przemówił: — W imieniu Roberta z Rodu Baratheonów, Pierwszego Tego Imienia, Króla Andalów, Rhoynarów oraz Pierwszych Ludzi, wyrokiem Eddarda z Rodu Starków, Lorda Winterfell i Namiestnika Północy skazuję cię na śmierć. — Po tych słowach uniósł miecz wysoko nad głowę. Jon Snow, brat bękart Brana, przysunął się do niego. — Trzymaj mocno kuca — szepnął. — I nie odwracaj się. Ojciec zauważy, jeśli się odwrócisz. Bran trzymał mocno kuca i nie odwrócił się. Ojciec pozbawił skazańca głowy jednym pewnym cięciem. Krew trysnęła na śnieg, czerwona jak letnie wino. Jeden z koni stanął dęba i trzeba było go mocno trzymać, by się nie spłoszył. Bran nie mógł oderwać oczu od krwi. Patrzył, jak śnieg wokół pnia pije ją łapczywie, zmieniając barwę. Odcięta głowa odbiła się od korzenia i zatrzymała dopiero tuż przy nogach Greyjoya. Theon był chudym, ciemnowłosym młodzieńcem w wieku dziewiętnastu lat, którego wszystko śmieszyło. Teraz także roześmiał się i kopnął głowę. — Błazen — mruknął Jon na tyle cicho, by nie usłyszał tego Greyjoy. Położył dłoń na ramieniu Brana, a ten spojrzał na przyrodniego brata. — Dobrze się spisałeś — przemówił Jon z powagą. Jon miał czternaście lat i już nieraz patrzył, jak wymierzano sprawiedliwość. Kiedy wyruszyli w długą powrotnę drogę do Winterfell, jakby się ochłodziło, chociaż ustał wiatr, a słońce stało wyżej na niebie. Bran i jego bracia jechali daleko z przodu przed całą grupą; jego kuc z trudem nadążał za końmi. — Dezerter umarł dzielnie — oznajmił Robb. Był rosłym młodzieńcem, który z każdym dniem stawał się większy. Z karnacji podobny do matki: jasna cera, rudawobrązowe włosy i niebieskie oczy Tullych z Riverrun. — Przynajmniej nie okazał się tchórzem. — Nie — powiedział cicho Jon Snow. — To nie była odwaga. On był śmiertelnie przerażony. Widziałem to w jego oczach. — Oczy Jona były szare, prawie czarne, lecz były to oczy, przed którymi nic się nie ukryło. Jon miał tyle lat, co Robb. Wcale nie byli do siebie podobni. Jon był smukły i ciemnowłosy, Robb muskularny i jasnowłosy; Jon zwinny i pełen gracji, jego przyrodni brat zaś silny i szybki. Robb nie wydawał się zdziwiony. — Niech Inni wydrapią mu oczy — zaklął. — Umarł dzielnie. Ścigamy się do mostu? — Zgoda — odparł Jon i ścisnął piętami boki konia. Robb zaklął i popędził za nim galopem, pokrzykiwał i śmiał się głośno, tymczasem Jon jechał w milczeniu, skupiony. Ich konie wyrzucały kopytami w górę tumany śnieżnego pyłu. Bran nie próbował ich gonić. Jego kuc nie miał szans z końmi. Jechał wolno, nie przestając myśleć o oczach skazanego mężczyzny, które przedtem zobaczył. Niebawem śmiech Robba umilkł i las znowu pogrążył się w ciszy. Zamyślony, nie usłyszał, kiedy ojciec i jego świta go dogonili. — Dobrze się czujesz, Bran? — spytał ojciec, który nieoczekiwanie znalazł się u jego boku. — Tak, ojcze — odpowiedział. Spojrzał w górę. Jego pan ojciec, owinięty w futra i skóry, patrzył na niego ze swojego ogromnego rumaka niczym olbrzym. — Robb twierdzi, że tamten człowiek umarł dzielnie, ale Jon uważa, że się bał. — A co ty myślisz? — zainteresował się ojciec. Bran zastanowił się. — Czy można okazać dzielność, bojąc się jednocześnie? — Tylko wtedy można być naprawdę dzielnym — oświadczył ojciec. — Czy rozumiesz, dlaczego to zrobiłem? — To był dziki — stwierdził Bran. — A dzicy porywają kobiety i sprzedają je Innym. Jego pan ojciec uśmiechnął się. — Znowu słuchałeś opowieści Starej Niani. W rzeczywistości ten człowiek złamał przysięgę, zdezerterował z Nocnej Straży. Nie ma ludzi bardziej niebezpiecznych. Dezerter dobrze wie, że jego los jest przesądzony, jeśli da się złapać, dlatego nie cofnie się przed nawet najpodlejszą zbrodnią. Ale mnie nie o to chodziło. Nie pytałem cię, dlaczego on zginął, lecz dlaczego ja muszę robić to osobiście. Bran nie potrafił odpowiedzieć na to pytanie. — Król Robert ma kata — rzekł niepewnie. — Tak — przyznał ojciec. — Podobnie jak jego poprzednicy, Targaryenowie. Lecz my postępujemy według starszych zwyczajów. W żyłach Starków wciąż płynie krew Pierwszych Ludzi. Wierzymy, że ten, kto wydaje wyrok, sam powinien go wykonać. Jeśli chcesz odebrać komuś życie, powinieneś spojrzeć mu w oczy i wysłuchać jego ostatnich słów. Jesteś mu to winien. Kiedy nie masz odwagi tego uczynić, skąd możesz wiedzieć, że ten człowiek zasługuje na śmierć? Któregoś dnia ty, Bran, zostaniesz chorążym Robba, będziesz zasiadał we własnej twierdzy i sam wymierzał sprawiedliwość. Gdy nadejdzie ta chwila, musisz pamiętać, żeby nie stała się ona dla ciebie przyjemną, lecz też nie wolno ci odwracać wzroku. Władca, który chowa się za płatnym katem, szybko zapomina, czym jest śmierć. W tym momencie na grzbiecie wzgórza pojawił się Jon. Machając ręką, krzyczał: — Ojcze, Bran, chodźcie szybko, zobaczcie, co znalazł Robb! — W następnej chwili już zniknął za wzgórzem. Podjechał do nich Jory. — Jakieś kłopoty, panie? — Bez wątpienia — odparł pan ojciec. — Zobaczmy, co tam znowu nabroili moi synowie. — Ruszył kłusem, a Jory, Bran i pozostali pojechali za nim. Znaleźli Robba na północnym brzegu rzeki. Jon siedział jeszcze na koniu obok niego. Na koniec lata spadły obfite śniegi, dlatego Robb stał w zaspie po kolana z odrzuconym kapturem, tak że słońce odbijało się od jego jasnych włosów. Trzymał coś na rękach. Obaj rozmawiali podnieconymi i ściszonymi głosami. Jeźdźcy zbliżali się do młodzieńców ostrożnie przez zaspy, starając się wybierać równą drogę na niepewnym gruncie. Pierwsi dotarli do nich Jory Cassel i Theon Greyjoy. Greyjoy jechał, śmiejąc się i żartując. Bran usłyszał, jak tamten wypuszcza z sykiem powietrze. — Bogowie! — zawołał, próbując utrzymać równowagę na koniu, kiedy sięgnął po miecz. Jory trzymał już swój w dłoni. — Robb, odsuń się od tego! — zawołał, a jego koń stanął dęba. Młodzieniec uśmiechnął się tylko i spojrzał sponad tego, co trzymał na rękach. — Ona już nic ci nie zrobi, Jory — powiedział. — Zdechła. Bran czuł rozpierającą go ciekawość. Chętnie pognałby do przodu na swoim kucu, lecz ojciec kazał im zsiąść z koni jeszcze przy moście i dalej pójść pieszo. Bran zeskoczył na ziemię i pognał do przodu. Teraz także Jon, Jory i Theon zdążyli już zsiąść z koni. — Na siedem piekieł, co to jest? — odezwał się Greyjoy. — Wilk — rzekł Robb. — Odmieniec — odpowiedział Greyjoy. — Popatrz, jaki jest duży. Bran czuł, jak mocno bije mu serce, kiedy przebrnął przez zaspę sięgającą mu do pasa i stanął u boku brata. Ujrzał ogromną, ciemną postać, martwą i na wpół zagrzebaną w zakrwawionym śniegu. W szarej, kudłatej sierści lśnił lód, a nad zdechłym zwierzęciem unosił się słaby odór zepsucia. Bran dostrzegł robaki pełzające po oczach i pożółkłe zęby w pysku. Największe jednak wrażenie zrobiły na nim rozmiary zwierzęcia. Wilk był większy od jego kuca, dwukrotnie większy od największego ogara z psiarni jego ojca. — To nie jest odmieniec — oznajmił Jon spokojnie. — To jest wilkor. One są większe od wilków. — Nie widywano ich od dwustu lat na południe od Muru — wtrącił Theon Greyjoy. — Teraz jednak widzę — odparł Jon. Bran oderwał wzrok od potwora i wtedy dokładniej przyjrzał się temu, co Robb trzyma na rękach. Wydał okrzyk radości i podszedł bliżej. Szczenię przypominało kulkę z szaroczarnego futra. Oczy miało jeszcze zamknięte. Popiskując smutno, macało pyskiem ślepo po piersi Robba w poszukiwaniu mleka. Bran niepewnie wyciągnął rękę. — Śmiało — zachęcił go Robb. — Możesz go dotknąć. Bran pogłaskał szybko szczenię i odwrócił się do Jona, który powiedział: — Trzymaj. — Jego przyrodni brat podał mu drugie szczenię. — Jest ich pięć. — Bran usiadł na ziemi i przytulił wilczka do twarzy. Poczuł miękkość i ciepło jego sierści. — Wilkory w królestwie po tylu latach — mruknął Hullen, koniuszy. — To mi się nie podoba. — To znak — stwierdził Jory. Ich ojciec zachmurzył się. — Jory, to tylko zdechłe zwierzę — powiedział, choć sam wydawał się zatroskany. Kiedy obchodził wilka, śnieg zaskrzypiał pod jego butami. — Czy wiadomo, co ją zabiło? — Ma coś wbite w gardło — odezwał się Robb, dumny, że potrafi odpowiedzieć, zanim jeszcze spytał go ojciec. — Tam, pod samą szczęką. Lord Eddard przyklęknął i wsunął dłoń pod łeb zwierzęcia. Po-tem szarpnął i podniósł rękę wysoko, tak by wszyscy zobaczyli. Trzymał w niej kawałek rogu, oderwaną rosochę umazaną krwią. Stojący dookoła zamilkli. Patrzyli na rogi z niepokojem i żaden nie śmiał się odezwać. Nawet Bran wyczuwał ich strach, choć nie rozumiał, czego się boją. Ojciec odrzucił róg i wytarł dłonie o śnieg. — Dziwi mnie, że przeżyła na tyle długo, żeby się oszczenić — orzekł. Jego słowa przerwały krąg milczenia. — Może nie przeżyła — powątpiewał Jory. — Słyszałem... może wilczyca zdechła, zanim urodziły się szczenięta. — Zrodzone z martwych — wtrącił ktoś. — Jeszcze gorzej. — Nieważne — rzucił Hullen. — One też niedługo zdechną. Okrzyk rozpaczy zamarł w gardle Brana. — Im szybciej, tym lepiej — wtrącił Theon Greyjoy, wyciągając miecz. — Bran, dawaj tutaj tę bestię. Szczenię przytuliło się do niego, jakby rozumiało ludzkie słowa. — Nie! — zawołał gwałtownie Bran. — On jest mój! — Odłóż miecz, Greyjoy — rozkazał Robb. Przez moment wydawało się, że przemawia jak ojciec, jak lord, którym kiedyś miał zostać. — Zatrzymamy te szczeniaki. — Chłopcze, nie możesz tego zrobić — rzekł Harwin, syn Hullena. — Okażemy serce, zabijając je — dodał Hullen. Bran spojrzał na pana ojca, spodziewając się pomocy, lecz napotkał tylko jego nachmurzone oblicze. — Synu, Hullen ma rację. Lepiej zadać im szybką śmierć, niż pozwolić, by zdychały powoli z zimna i głodu. — Nie! — Odwrócił głowę, czując napływające do oczu łzy. Nie chciał płakać w obecności ojca. Robb także nie chciał ustąpić. — W zeszłym tygodniu oszczeniła się ruda suka ser Rodrika — powiedział. — Przeżyły tylko dwa szczeniaki, więc będzie miała dość mleka. — Rozerwie je na strzępy, gdy tylko spróbują się przystawić. — Lordzie Stark — odezwał się Jon. Ten oficjalny ton wywołał zdziwienie. Bran wpatrywał się w niego pełen nadziei. — Znaleźliśmy pięć szczeniaków — kontynuował Jon. — Trzy samce i dwie samice. — I co z tego, Jonie? — Ty masz pięcioro dzieci z prawego łoża. Trzech synów i dwie córki. Ta wilczyca jest jakby symbolem twojego rodu. Los zesłał te szczenięta twoim dzieciom, panie. Bran zauważył zmianę na twarzy ojca, dostrzegł też spojrzenia, jakie wymienili między sobą stojący dookoła mężczyźni. Poczuł ogromną miłość do Jona. Pomimo swoich siedmiu lat dobrze zrozumiał, czego dokonał jego brat. Liczba zwierząt i ludzi zgadzała się tylko dlatego, że Jon nie wymienił samego siebie. Wspomniał o dziewczynkach, nawet o małym Rickonie, lecz nie wymienił bękarta noszącego nazwisko Snow, nazwisko zwyczajowo nadawane ludziom na północy, którzy mieli pecha urodzić się bezimiennie. Ojciec szybko zrozumiał. — A zatem, Jonie, nie chcesz szczenięcia dla siebie? — spytał łagodnie. — Wilkor widnieje na sztandarze rodu Starków — zauważył Jon. — Ja nie noszę ich nazwiska, ojcze. Pan ojciec przyglądał mu się uważnie. Robb natychmiast wykorzystał chwilę milczenia. — Ojcze, sam się zajmę szczeniakiem — wtrącił. — Namoczę ręcznik ciepłym mlekiem i dam mu do ssania. — Ja też! — krzyknął Bran. Lord długo mierzył uważnym spojrzeniem swoich synów. — Łatwo powiedzieć, ale trudniej zrobić. Nie pozwolę, żebyście zawracali głowę służbie. Jeśli chcecie zatrzymać szczeniaki, sami musicie je karmić. Jasne? — Bran przytaknął mu gorliwie. Szczeniak poruszył się i polizał jego policzek ciepłym językiem. — Sami je też wytresujecie — dodał ojciec. — Wy i nikt inny. Obiecuję, że nikt z psiarni nie dotknie nawet palcem tych potworów. Niech was bogowie mają w opiece, jeśli zaniedbacie swoje zwierzęta, odniesiecie się do nich brutalnie albo źle je wytresujecie. To nie są jakieś tam kundle, które będą żebrać o jedzenie i uciekną przed kopniakiem. Wilkor urwie ci rękę z taką samą łatwością, z jaką pies rozrywa szczura. Czy wciąż chcecie je zatrzymać? — Tak, ojcze — potwierdził Bran. — Tak — powtórzył jak echo Robb. — Szczeniaki mogą zdechnąć bez względu na to, jak bardzo będziecie się starali. — Nie zdechną — zapewnił go Robb. — Nie pozwolimy im zdechnąć. — A zatem zatrzymaj je. Jory, Desmond, zabierzcie pozostałe. Czas wracać do Winterfell. Dopiero kiedy wsiedli na konie, Bran pozwolił sobie zakosztować słodkiego smaku zwycięstwa. Jechał ze szczeniakiem wciśniętym głęboko i bezpiecznie pod ubranie. Zastanawiał się, jak go nazwać. Kiedy wjechali na most, Jon gwałtownie zatrzymał konia. — O co chodzi, Jon? — spytał pan ojciec. — Nie słyszycie? Bran słyszał wycie wiatru w konarach drzew, stukot końskich kopyt na drewnianym moście i popiskiwania głodnego szczeniaka, lecz Jon nasłuchiwał czegoś jeszcze. — Tam — powiedział Jon i pogalopował z powrotem przez most. Patrzyli, jak zsiada z konia w pobliżu zdechłej wilczycy i przyklęka. W następnej chwili wracał już do nich uśmiechnięty. — Pewnie odłączył się od pozostałych — uznał Jon. — Albo został odpędzony — dodał Eddard Stark, spoglądając na szóstego szczeniaka. Ten był zupełnie biały, a oczy miał czerwone jak krew skazańca, który został stracony tego ranka. Bran zauważył zdziwiony, że tylko ten jeden szczeniak otwiera już oczy. — Albinos — zauważył Theon Greyjoy z wymuszonym uśmiechem na ustach. — Zdechnie jeszcze przed tamtymi. Jon Snow rzucił chłodne spojrzenie podopiecznemu ojca. — Nie sądzę, Greyjoy — oznajmił. — On należy do mnie. Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki\n<a href="http://cyfroteka.pl/ebooki/Gra_o_tron__edycja_ilustrowana_-ebookRO/p118861i195472" target="_blank" title="Gra o tron (edycja ilustrowana) [George R.R. Martin] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="http://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Gra o tron (edycja ilustrowana) [George R.R. Martin] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


Turnusy rehabilitacyjne - dofinansowania - Centrum Zdrowia i Wypoczynku Baltic Resort w Darłówku\nTurnusy to zjazdy, które odbywają się w tzw. grupach zorganizowanych – muszą liczyć co najmniej 20 osób. Są to osoby o podobnych potrzebach rehabilitacyjnych, których podobieństwo weryfikowane jest rodzajem i stopniem niepełnosprawności. Taki podział wynika między innymi z różnorodności zabiegów stosowanych w czasie turnusów rehabilitacyjnych. Turnusy trwają zwykle 14 dni. Dla każdej z grup turnusowych przygotowywany jest specjalny program rehabilitacji, który zawsze jest realizowany z pacjentami przez wykwalifikowaną kadrę uwzględniającą specjalistów z dzieciny fizjoterapii, kinezyterapii, hydroterapii etc.\nTurnusy rehabilitacyjne to znakomita okazja do podniesienia nie tylko sprawności fizycznej i poprawienia stanu zdrowia, ale również do nawiązania nowych znajomości i wzmożenia aktywności społecznej. Zorganizowane działania grupowe poza poprawą zdrowia w ramach rehabilitacji leczniczej gwarantują dobre towarzystwo pozostałych uczestników turnusu, co przyczynia się do aktywności międzyludzkiej.\nPFRON ( Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych) posiada specjalny fundusz, z którego środki na dofinansowanie turnusów rehabilitacyjnych mogą czerpać osoby spełniające kryteria:\n1. Posiadanie orzeczenia:\na) o zakwalifikowaniu przez organy orzekające do jednego z trzech stopni niepełnosprawności lub\nb) o całkowitej bądź częściowej niezdolności do pracy na podstawie odrębnych przepisów lub\nc) o niepełnosprawności wydane przed ukończeniem 16 roku życia\n2. Kryteria dochodowe:\na) przeciętny miesięczny dochód podzielony przez liczbę osób we wspólnym gopsodarstwie domowych, wyliczony za kwartał poprzedzający wniosek o dofinansowanie nie może przekraczać 50% przeciętnego wynagrodzenia lub w przypadku osób samotnych 65%przeciętnego wynagrodzenia w gospodarstwie domowym.