"Osobista geografia" Magdalena Wicherkiewicz - Dorota Berger\n"Mappa Mundi" dr hab. Małgorzata Wrześniak\n"Osobista geografia" Magdalena Wicherkiewicz\n"Pejzaże osobiste" dr. hab. Małgorzata Wrześniak\nO mnie » "Osobista geografia" Magdalena Wicherkiewicz\nWyprawy do miejsc tajemniczych i trudnodostępnych, choć upragninych. Zamknięte ogrody, pustelnie. Miejsca wyciszenia, gdzie przebywa się wobec natury, wpatrując się w bezkres horyzontu, gdzie zieleń dotyka błękitu. Widoki z góry, z lotu ptaka lub z wysokości konarów drzewa, by objąć przestrzeń szerokim spojrzeniem. Lub odkryć jeszcze inną, sobie tylko właściwą perspektywę. Dziecięco wyrazistą i radosną...\nTakie jest malarstwo Doroty Berger: „osobne” i osobiste. Może się wydawać, że jest zupełnie niezwiązane z czasami, w których powstaje. Jakby staroświeckie i niedzisiejsze. To pierwsze wrażenie. Tak naprawdę jest to malarstwo doskonale bezczasowe i uogólnione. I w podobny sposób pozbawione odniesień do realnej geografii. Choć dla Doroty Berger podróże, odwiedzanie nowych miejsc i wspominanie ich ma znaczenie ogromne. Można powiedzieć, że to podróże są tematem jej malarstwa, zaznaczyć trzeba jednak, że temat ten będzie rozumiany bardzo szeroko. Dorota Berger maluje zarówno wspomnienia z prawdziwych podróży, przede wszystkim na południe Europy, do Langwedocji i Toskanii, choć pojawia się też krajobraz znad Wisły, jak i miejsca, w których realność miesza się z marzeniem. Dorota odbywa wyprawy nie tylko „geograficzne”: podróżuje też przez sztukę, przybliża swoje fascynacje malarskie – wczesny renesans włoski, przede wszystkim – ulubionych sieneńczyków, literackie, architektoniczne – ogrody, parki, założenia klasztorne, pustelnie. Powstają w ten sposób bardzo osobiste pejzaże, których pełne zrozumienie wymaga od odbiorcy wrażliwości i wiedzy. Te ostatnie, by odczytać powtarzające się w obrazach Doroty Berger tropy-motywy, o literackich i artystycznych korzeniach: rzeka, źródło, drzewo, pustelnie, zamknięte ogrody, założenia klasztorne i przede wszystkim – labirynt. Wydaje się jednak, że Dorocie Beger nie chodzi o precyzyjne znaczenia, a raczej o zbudowanie atmosfery tajemniczej zagadkowości oraz o osobisty, współczesny kontekst. To dlatego, w jej obrazach, obok dawnych symboli, pojawiają się motywy zupełnie teraźniejsze: wieże widokowe, progi rzeczne.\nDla malarstwa Doroty Berger ważny jest aspekt patrzenia z góry, to jakby chcieć ujrzeć rzeczy i sprawy z innej, szerszej perspektywy. Dorota stosuje „różne punkty widzenia”, stąd rozmaite podwyższenia: schody, drabina do domku na drzewie, wieże widokowe. Czasem w jednym obrazie pojawia się kilka takich różnych intuicyjnych perspektyw, co nadaje mu pewien dziecięcy rys. Ale nie chodzi tu o banalność czy naiwność, raczej o szczególny rodzaj stylizacji przejawiający się poprzez formę – uproszczenie, ten rodzaj surowej szlachetności i świeżości, który tracimy wraz z wiedzą, kulturą. Dorota chce go zatrzymać. Dlatego w swoich obrazach łączy przeciwieństwa: uogólnienie ze skupieniem na szczególe i drobiazgowością, to, co realistyczne z intuicyjnym i fantastycznym.\nOstatnie obrazy Doroty Berger z cyklu „Miejsca zielone” (przez nią nazywane też „samotnymi”) przenika atmosfera melancholii, wyciszenia i skupienia. Pojawiają się na nich miejsca odludne, trudnodostępne: samotne wyspy, założenia klasztorne, latarnie morskie, cmentarze. To obrazy pewnego stanu szczególnego – kontemplacji, refleksji, skoncentrowania na tym, co wewnętrzne, by uzyskać zakłóconą codziennością harmonię. Kiedyś służyły temu zapomniane już dziś budowle – ermitaże, umiesczane w odosobnieniu pawilony ogrodowe, nieodzowne elementy parków dworskich. Warto wspomnieć, że motyw samotnego skupienia miał już w malarstwie Doroty Berger bezpośrednie przedstawienie w postaci świętego Hieronima, teraz umieszcza ideał vita contemplativaw ogólniejszej perspektywie.\nMożna powiedzieć, że atmosfera skupienia przenika całe malarstwo Doroty Berger, dotyczy również techniki. Jej obrazy powstają w sposób bardzo tradycyjny – są malowane temperą na desce. Lecz Dorota „unowocześnia” ją: nie gruntuje desek, maluje bezpośrednio na drewnie. Maluje delikatnie, cienko, jak akwarelą, tak, że poprzez farbę widoczne są słoje drewna. Gest malarski Doroty Berger jest kaligraficzny, z precyzją wydobywający szczegóły – fale wody, trawy, liście. Na koniec całość pokrywa werniksem, który nadaje obrazom charakterystyczne, melancholijne spłowienie. Ostatnie obrazy Doroty zamknięte sąw zielono-błękitnej tonacji. Werniks gasi intensywność kolorów, tak, że mamy wrażenie matowego zamglenia, tak charakterystycznego dla południa Europy. Nasycona zieleń pozostaje tylko w obrazach inspirowanych parkiem w Wilanowie.\nO malarstwie Amroggia Lorenzettiego pisano, że posługuje się” perspektywą kartograficzną”. Bliska jest ona także Dorocie Berger. Podobnie jak sieneński malarz, Dorota nie pozostawia widza nieruchomym, ale zachęca do przyjęcia różnych perspektyw, by z ostrością zobaczyć także odległe plany. Co więcej „kartograficzny język”, którym się posługuje, zdradza zamiłowanie do układów przestrzennych, do planów, map, dlatego realistyczne elementy przedstawienia uzupełnia geograficznymi znakami i symbolami. Buduje osobistą geografię. Malarstwo Doroty Berger przywołuje zapomniany język malarski, w którym symboliczne lączy się z estetycznym, dekoracyjne z bogactewm kulturowych odniesień, tworząc nową, osobistą syntezę. Dorota Berger należy do tego gatunku malarzy, których pełne docenienie wymaga od widza przygotowania, wyczucia. To nie typ ekspresyjnego odkrywcy nowych lądów , jak charakteryzuje go Zbigniew Herbert, ale eksploratora zatopionych wysp. To wrażliwość wyczulona na niuanse, subtelna i powściągliwa.\nWszelkie prawa zastrzeżone © 2021 | Powered by Quick.Cms | Webmaster by Galerie Artyczne Warszawa


Aktualności - Aktualności - Jedynka wita wiosnę - KOLBUSZOWA - Miejski Portal Internetowy - www.kolbuszowa.pl\n21 marca rozpoczęła się kalendarzowa wiosna, która jest zapowiedzią słonecznych dni i budzenia się przyrody do życia. Pierwszy dzień astronomicznej wiosny, to święto szczególne w uczniowskim kalendarzu. To również wyjątkowy dzień dla Szkoły Podstawowej Nr 1 im. H. Sienkiewicza w Kolbuszowej. Na ten dzień niezwykle starannie przygotowali się wychowankowie świetlicy szkolnej. W ramach realizowanej od października innowacji pedagogicznej, prowadzonej przez panie: Annę Micał i Elżbietę Małozięć- powstało bajeczne, rozśpiewane, roztańczone, budzące emocje przedstawienie, a sala gimnastyczna zamieniła się w kolorową łąkę z szumiącą rzeką, pełną kwiatów, owadów, mieszkańców lasu i cudacznych postaci.\nPo krótkiej przerwie pojawili się kolejni, mile oczekiwani goście- dzieci z kolbuszowskich przedszkoli. Wsparcia w sprawnym przebiegu tej części wydarzenia udzielili niezawodni członkowie szkolnego wolontariatu. Sala gimnastyczna wypełniła się małymi odbiorcami sztuki teatralnej. Emocje ukazane na scenie udzieliły się najmłodszych widzom. Przedszkolaki ekspresyjnie reagowały na postacie i rozgrywające się na scenie wydarzenia. Wraz z „Dziubalem Burym i Maciusiem Uśmiechalskim” powitały wiosnę i nie zwlekając, postanowiły szukać wszędzie jej radosnych oznak.\nNajwiększą tremę mali aktorzy odczuli przed ostatnią grupą gości- rodzicami, na którą niecierpliwie oczekiwali do godzin popołudniowych. Jednakże rozbrykane podczas przerwy Świetliczaki wykazały pełną mobilizację i mimo ujawniającego się już zmęczenia, z wielkim zaangażowaniem wcieliły się w swoje role i pokazały to, do czego przygotowywały się od miesięcy.\nPerfekcyjna gra, głośne śpiewy, wspólna zabawa i odpowiedzialne przekazanie treści zaskoczyło i rozczuliło dumnych rodziców swoich utalentowanych pociech.\nLicznik odwiedzin: 5 682 369


Zdrowe żywienie w pracy. Porady dla księgowych\nStrona główna INNE Co je księgowy?\nGdy zapytaliśmy zaprzyjaźnione Panie, reprezentujące tę profesję, to najczęściej usłyszeliśmy: kawę!\nA poważnie – poza poranną dawką kofeiny (i jeszcze jedną, i jeszcze, a dodatkowo w ciągu dnia cappuccino, małego espresso itp. itd) księgowe najczęściej sięgają po przyniesione z domu kanapeczki, pozostałości z wczorajszego obiadu – bo księgowa liczyć umie i „przecież nie wyrzucę” :) lub kupione w drodze do pracy drożdżóweczki. A i słodki baton, czekający na ciężkie chwile księgowej – spoczywa na dnie jej szuflady.\nA co możecie zmienić w swojej codziennej diecie, żeby mieć energię do pracy, cierpliwość do klientów i nadal… mieścić się w swój fotel?:)\nKilka podpowiedzi od specjalistów z Pure&Fresh:\nZamiast jasnej bułeczki – ciemny chleb? Nie, wcale nie musi być kwaśny, warto po prostu poszukać dobrej piekarni lub… upiec samemu ? ;)\nMamy lato czyli sezon na wszelkiego rodzaj zieleniny: sałaty, ogórki itp. Odwiedź ryneczek?\nA może wstań odrobinę wcześniej (słońce w lipcu świeci bardzo wcześnie. Przynajmniej teoretycznie ) i zrób swój ulubiony koktajl, który w butelce (na rynku jest naprawdę duży wybór kolorów, kształtów i cen) przyniesiesz do pracy niczym gwiazda?\nZamiast VATu ( Wyjątkowo Anty zdrowego Tłuszczu) posmaruj kanapkę niskotłuszczowym serkiem.\nA może pójdź na łatwiznę i temat smacznego, zdrowego, urozmaiconego jedzenia na cały dzień – zostaw profesjonalistom od cateringu dietetycznego? Oni dowiozą posiłki zdrowe, smaczne posiłki do pracy, a i zmywać nie trzeba, bo opakowania są jednorazowe!\nI pij, pij, pij. Najlepiej wodę, ale i zieloną herbatę. Nawodniony mózg lepiej pracuje, a wtedy błędów miej w papierach :)\nZobacz także: nasz test cateringów dietetycznych.\nPoprzedni artykułJaki adres dla działalności? Badamy wirtualne biura\nNastępny artykułZniżki dla honorowych dawców krwi – sprawdź zmiany


Jak zatrzymać wakacje na dłużej. Poradnik w dziesięciu krokach - Koneserzy.pl\nKończącym się wakacjom, urlopom i wolnym dniom towarzyszą zazwyczaj podobne uczucia: po prostu jest nam żal, że mijają. Co zrobić, aby powrót do codzienności nie był trudny? Jak po przyjeździe z urlopu przedłużyć atmosferę beztroski? Dziesięć sposobów, dzięki którym zatrzymamy odchodzące wakacje i dłużej będziemy cieszyć się wspomnieniami.\nPowroty z wakacji czy urlopów nie należą do najłatwiejszych: rozleniwieni beztroską i czasem spędzonym w urokliwych miejscach (nad morzem, jeziorem, w leśnej głuszy, w pięknym kraju lub w niezwykłym mieście) z trudem wracamy do tzw. szarej codzienności. A poza tym jest nam po prostu żal, że wolne dni mijają, a wraz z nimi lato – jedna z bardziej lubianych pór roku. Tuż po urlopie warto ponownie przeżyć to, co zapisało się w naszej pamięci i dzięki temu dłużej pozostać w wakacyjnym nastroju. Co zrobić, aby powrót do codzienności nie był trudny? W jaki sposób po przyjeździe do domu przedłużyć beztroską atmosferę wakacji? Prezentujemy nasz poradnik, składający się z dziesięciu punktów.\n1. Zadbaj o fazę przejściową. Nie rzucaj się od razu w rytm codziennych obowiązków – pozwól sobie na tzw. fazę przejściową. Nie przystępuj tuż po powrocie z urlopu do generalnych porządków, nie staraj się nadrobić w ciągu jednego dnia wszelkich zaległości – również w sferze zawodowej. Ułóż plan na najbliższy tydzień z czynnościami, jakie należy wykonać: zadania realizuj starannie, ale bez pośpiechu. Jeżeli od razu rzucisz się w wir zajęć, chcąc jak najszybciej nadrobić wszelkie zaległości, atmosfera wakacji pryśnie jak bańka mydlana w ciągu kilku godzin.\n2. Ciesz się naturą. Po powrocie z wakacji staraj się spędzać czas na wolnym powietrzu – póki aura na to pozwoli. Ciesz się ładną pogodą, pójdź na spacer, wybierz się na przejażdżkę rowerem, umów się z przyjaciółmi na piknik, zorganizuj weekendowy wypad w jakieś piękne miejsce (np. na łonie natury). Taka krótka wycieczka pozwoli tobie cieszyć się atmosferą wakacji nawet wtedy, kiedy twój urlop już się skończył. Ciesz się słońcem i sprzyjająca temperaturą powietrza – tak długo, jak to możliwe.\n3. Pielęgnuj wspomnienia. Zarezerwuj czas na spokojne obejrzenie wszystkich wykonanych przez ciebie podczas wakacji filmów i fotografii. Nie rób tego w żadnym wypadku w pośpiechu albo przy okazji innych czynności! Na przeglądanie urlopowych pamiątek zarezerwuj np. leniwe popołudnie czy spokojny wieczór. Amatorzy fotografowania i filmowania będą potrzebować przynajmniej kilku godzin – nie powinni przy tym odczuwać wyrzutów sumienia. Każdy z nas ma przecież nie tylko prawo do swojej pasji, ale także do cieszenia się jej efektami!\n4. Otocz się obrazami wakacji. Przeglądając wykonane przez ciebie podczas wakacji fotografie, wybierz te najpiękniejsze i opraw je w ramki, a następnie powieś na ścianie albo ustaw na stoliku nocnym lub biurku (również w pracy – o ile to oczywiście możliwe). Jedno z ulubionych zdjęć możesz wykorzystać jako tapetę pulpitu twojego komputera. Dzięki otoczeniu się obrazami z wakacji, będziesz mieć najpiękniejsze wspomnienia w zasięgu wzroku.\n5. Wyeksponuj pamiątki. Niektórzy przywożą z wakacji wiele pamiątek – inni nie kupują ich wcale, wychodząc z założenia, że i tak po jakimś czasie się je wyrzuca. Jeżeli należysz do grupy zbieraczy takich elementów, masz również w tym względzie pole do popisu. W celu przedłużenia atmosfery urlopu, wyeksponuj swoje najnowsze nabytki: ustaw je w widocznych miejscach – np.: na komodzie w salonie, na półce z książkami, na szafce w przedpokoju, na biurku. Pamiątki z wakacji będą miały podobne działanie, jak zdjęcia z urlopu, wyeksponowane w różnych punktach mieszkania.\n6. Zorganizuj wieczór wspomnień. Świetnym pomysłem na przedłużenie beztroskiej atmosfery jest zorganizowanie specjalnego wieczoru poświęconego wspomnieniom z wakacji. Zaproś więc rodzinę i przyjaciół na pourlopowe spotkanie, podczas którego opowiesz o swoich wrażeniach oraz przeżyciach, a także pokażesz zdjęcia lub filmy z wakacji. Goście będą z pewnością zachwyceni, ponieważ wszyscy lubimy oryginalne spotkania, którym towarzyszy ciekawy temat przewodni.\n7. Wspomnij smaki. Powakacyjny czas to dobry moment na to, aby nowe pomysły zrealizować również… w kuchni. Spróbuj więc swoich sił i przyrządź oryginalną potrawę. Może być to np. danie będące specjalnością w regionie, który udało się tobie zwiedzić podczas urlopu. Przepis możesz zdobyć na miejscu albo już po przyjeździe do domu znaleźć w Internecie. Przyrządzając potrawę możesz wykorzystać oryginalne przyprawy lub inne dodatki, przywiezione z danego regionu świata. Zwróć uwagę na to, że kulinarne specjały i nietypowe dania znajdziesz nie tylko w dalekich krajach, ale także w Polsce.\n8. Wspomóż się garderobą. Nie żegnaj się zbyt szybko z wakacyjną odzieżą – z tą, która towarzyszyła tobie na urlopie. Nie pakuj już na początku września do szaf i kufrów letniej garderoby – może się przecież okazać, że również w tym miesiącu będzie jeszcze piękna letnia pogoda. Nie zmieniaj od razu kolorowych wakacyjnych T-shirtów na ciemne szaro-bure koszulki: narzuć na nie sweter lub bluzę z długim rękawem i noś jeszcze do października. Szyję chroń przed chłodem kolorowymi chustkami, które pamiętają lato. Ciekawym drobiazgiem, urozmaicającym powakacyjny strój, jest etniczna biżuteria – szczególnie ta kupiona podczas dalekich wojaży. Wszystkie wymienione elementy spowodują, że również dzięki odzieży zachowany atmosferę urlopu na dłużej.\n9. Opisz i zaprezentuj. Świetnym sposobem na pozostanie dłużej w beztroskiej atmosferze jest opisanie lub zaprezentowaniu światu swoich wakacji. Jeśli prowadzisz bloga lub pamiętnik, dysponujesz doskonałym miejscem do tego, aby uwiecznić urlop. Niektóre zdjęcia możesz pokazać na portalu społecznościowym, na którym masz swoje konto. Jeżeli dodasz do nich odpowiednie opisy – np. w formie ciekawych informacji o miejscach, jakie udało się tobie odwiedzić, zainteresujesz z pewnością szeroki krąg znajomych. Dzięki temu dłużej będziesz cieszyć się minionymi wakacjami.\n10. Zacznij planować. Nic nie stoi na przeszkodzie, aby tuż po przyjeździe z urlopu, zacząć planować następny. Nie trzeba oczywiście robić tego w sposób szczegółowy – wystarczy pomyśleć o ogólnych zarysach, określić interesujące nas cele lub kierunki wyjazdu. Warto również poszukać ciekawostek w Internecie, zakupić w księgarni przewodniki, zasięgnąć informacji u przyjaciół i znajomych. Planowanie następnych wakacji wprawi ciebie w dobry nastrój – pozwoli także oderwać się od codzienności oraz na dłużej zachować wspomnienia związane z minionym urlopem.


Zawieszki do bransoletek - Zawieszki do biżuterii modułowej - SilverBeads\nPolecam 1299 Nie polecam 0\n» Charmsy zawieszki\nCharmsy zawieszki (0)\nD125 Stoper charms koralik modułowy srebro 925\nB415 Kwiaty charms koralik beads srebro 925\nK102 Wąż kolczyki sztyft srebro 925 węże\nB410 Kwiaty charms koralik beads srebro 925\nG205 Motor motocykl charms zawieszka srebro 925\nB574 Charms koralik beads modułowy srebro 925\nB401 Kwiaty charms koralik beads srebro 925\nSrebrne zawieszki są dostępne w wielu oryginalnych wzorach i wariantach kolorystycznych. Możesz stworzyć swoją własną historię lub też upamiętnić ważne chwile w Twoim życiu. Każde spojrzenie na rękę będzie wywoływać uśmiech i poprawiać nastrój. Na łańcuszku pięknie prezentuje się zarówno pojedyncza zawieszka do bransoletki modułowej, jak też połączenie kilku na raz.\nJednymi z najpopularniejszych i najbardziej pożądanych przez kobiety rodzajów biżuterii są bransoletki modułowe. Aby stworzyć taką bransoletkę potrzebujesz bazy oraz zawieszek do bransoletek modułowej. Wybierając najlepszy element swojej biżuterii weź pod uwagę styl ubierania i preferowaną kolorystykę. Charmsy w naszej ofercie to różnorodna kolekcja obejmująca bogactwo wzorów, od których nie można oderwać wzroku. Zachęcamy do tworzenia swojej autorskiej biżuterii.


kolejna fajna sesja, kolejne rowerowe dni, kolejne rekrutacje…\nSkwar +55 stopni w cieniu, pot leje się z czoła litrami. Jesteśmy 30 kilometrów za Warszawą, robimy sesję do kolejnego wydania wiecie chyba jakiego magazynu:) No i mamy ze sobą Profoto B1, super lampy! Rowerowo w nie mniejszym upale, ale ja uwielbiam upały. Monika chyba nie (przeczytała to, zauważyła literówkę i napisała mi, że lubi upały:). Odkrywam fajne rejony Warszawy. Na koniec rekrutacja na studia do Akademii Fotografii – ja w komisji z dyrektorem. Srogo było, ale fajni ludzie, będzie z nich dobry materiał na artystów.\nkategoria: mobilnie, różne tagi: akademia fotografii, anastazja, dawid markoff, galaxys8, podsumowanie, polka bikes, warszawa, wisła


17-11-15 22:14 #71\nNa mnie świetne wrażenie wywarła dr Katarzyna Przygoda. Byłam u niej co prawda tylko na usg ciąży w Lux Medzie, ale od razu wyczuwało się profesjonalizm i zaangażowanie.\nRównież po krótkim kontakcie, ale też bardzo pozytywnie oceniam dr Mazurek-Kantor, która specjalizuje się w prowadzeniu ciąży.\nJa prowadziłam swoje dwie ciąże w Lux Medzie, i obu lekarzy mogę polecić: pani Ziółkowska-Seta i pan Robert Witkowski. Ale moje ciąże były kompletnie bezproblemowe.\n18-11-15 10:28 #72\n27-11-15 13:17 #73\n21-01-16 05:04 #74\n21-01-16 19:56 #75\n26-04-16 09:27 #76\n16-09-16 09:04 #77\n21-02-17 15:46 #78\n14-03-17 09:45 #79\n20-03-17 14:22 #80


Rozmowa samotnego przechodnia z Surmią Wielkokwiatową\nPRZECHODZIEŃ: Liczne i piękne są drzewa Parku Śląskiego. Hydrę pamiątek, co zatapia szpony w spokojnym sercu, usypia ich szum. Widzę oto nieznaną mi wcześniej roślinę, drzewo przypominające odpoczywającego po marszu wędrowca. Pień jakby położył się w trawie, część gałęzi opiera wygodnie o skrawek pobliskiego muru, część zwiesza nad płycizną wody, jeszcze inne dźwiga niewysoko do góry. Jesień u kresu, a wielkie liście wciąż nie opadły. Przystanę tu i odpocznę, i zerwę sobie jeden z nich.\nSURMIA: Dlaczego to uczyniłeś?\nPRZECHODZIEŃ: Co słyszę? Jakieś słowa, czy szum drzewa mnie zwodzi?\nSURMIA: Jestem tutaj.\nPRZECHODZIEŃ: Rozglądam się i nikogo nie widzę.\nSURMIA: Stoję naprzeciw ciebie.\nPRZECHODZIEŃ: Myślałem, że jestem tu sam! Długowłosa kobieto, której jeszcze przed chwilą tutaj być nie mogło, kim jesteś?\nSURMIA: Twój rodzaj nazywa mnie Surmią zdobioną kwiatami, a mnie spodobało się to imię. Cały czas tu byłam i widziałam, jak do mnie podchodzisz, i poczułam, jak odrywasz liść, część mnie samej. Dlaczego mnie zraniłeś?\nPRZECHODZIEŃ: Bo liść ten wydał mi się piękny i zapragnąłem go mieć dla siebie. Jesteś panią tego drzewa?\nSURMIA: Jestem tym drzewem, każdym jego konarem, bruzdą kory, każdym liściem i chwilą ich szumu. Powiedz mi, przechodniu, dlaczego nie zabrałeś któregoś z tych, co leżą u twych stóp? Ten, który trzymasz w dłoni, byłby wciąż pośród żywych.\nPRZECHODZIEŃ: Niestety, pośród umarłych nie znalazłem żadnego tak pięknego.\nSURMIA: Nim upłynie dzisiejszy dzień, zerwany liść w niczym nie będzie różnił się od tych, które mogłeś ze sobą zabrać, podnosząc je z ziemi.\nPRZECHODZIEŃ: Pomyślałem: to tylko liść. Nie chciałem cię krzywdzić, Surmio, i żałuję teraz tego, co zrobiłem. Czy przyjmiesz moje przeprosiny?\nSURMIA: Zamiast pożałować go u kresu dni, kres przyśpieszyłeś. Nieodwracalny jest los, który podarowałeś, ale smutek zachowaj już tylko dla siebie. Powiedz mi lepiej, po co ci jego piękno? Rzekłeś, że to za jego sprawą postanowiłeś go zerwać.\nPRZECHODZIEŃ: Tak, ono sprawiło, że zechciałem go zabrać ze sobą i mieć na własność.\nSURMIA: Zabrać? Czyż nie był piękniejszy, kiedy cicho szumiał na gałęzi? I czy nie powiedziałeś przed chwilą, że pośród umarłych żaden nie wydał ci się tak piękny, jak żywy? Sam zaś go tego życia pozbawiłeś. To, co mówisz, przechodniu, i to, co czynisz, nie ma ze sobą związku. Czy inni z twojego rodzaju podobnie postępują?\nPRZECHODZIEŃ: Rzeczywiście, może to wydawać się dziwne. Chyba dopiero wtedy, gdy przedmiot, który sobie upodobaliśmy, możemy mieć blisko siebie i często go obserwować oraz zastanawiać się nad nim, zaczynamy rozumieć go pełniej i dostrzegać to, co w nim piękne, a co w innym przypadku byłoby przed nami ukryte. Powierzchowny kontakt czy przelotna obecność nigdy nie dadzą sposobności zrozumienia i dostrzeżenia piękna lub jego braku w tym, co istnieje.\nSURMIA: Mówisz tak mądrze, człowieku, a jestem tylko rośliną. Proszę, zastanówmy się nad tym, co powiedziałeś, bo chyba nie wszystko zrozumiałam. Czy oto stwierdziłeś, iż piękno odkrywa się z posiadaniem?\nPRZECHODZIEŃ: Tak to ująłem, tak mi się wydaje.\nSURMIA: Opowiedz mi zatem, przechodniu, o tym, kiedy to zdarza się, że ktoś z twego rodzaju odkrywa w sobie uczucie do innej osoby. Czy miłość też pragnie posiadać?\nSURMIA: Ale powiedz mi jeszcze, w którym momencie jest ona najsilniejsza i najmocniej trzyma w swojej władzy? Czy wtedy, gdy poznanie ukochanej osoby jest zupełne, czy też jeszcze nie, a może nawet bardzo nikłe?\nPRZECHODZIEŃ: Uważa się, że w miłości trudno o reguły. Mnie zdaje się jednak, że najsilniejsza jest ona w momencie, gdy nieznajomość wzajemnych zwyczajów pobudza zaciekawienie sobą ludzi na tyle, że zostają razem na dłużej jako kochankowie, i jeśli nie wyczerpuje się zbyt szybko, by ciągle mieli w sobie coś do odkrywania, i by to, co stanowi o charakterze partnera, było długo powodem do odczuwania zaciekawienia, a nie znużenia, które przychodzi później, z poznaniem obyczajów.\nSURMIA: Czyli to nie jest tak, że bieg czasu oraz poznanie podsycają uczucie, utrwalają miłość, czynią ją bardziej namiętną?\nPRZECHODZIEŃ: Na pewno tak nie jest, a przynajmniej nie słyszałem o nikim takim z mojego rodzaju, komu przydarzyłoby się coś podobnego. Ci, których znam, także nikogo takiego nie poznali, a i nie sądzę, by ich znajomi oraz znajomi ich znajomych słyszeli o czymś podobnym. Nie ma też o tym słowa w naszych opowieściach i legendach. Gdy namiętność pierwszego uczucia gaśnie, trzeba ją stale podsycać, aż wreszcie, kiedy już i na to nie mamy ochoty, o losie miłości decyduje siła przyzwyczajenia. Początek miłości jest zarazem jej szczytem. Niechby był jak najwyższy, ażeby było skąd spadać!\nSURMIA: Powiedz mi zatem, przechodniu, czy życie, które wiedzie twój rodzaj, może być szczęśliwe?\nPRZECHODZIEŃ: Żeby odpowiedzieć na to pytanie, musiałbym poznać, co rozumiesz jako szczęście? To, czym jest ono dla ciebie, dla człowieka może nim nie być. Podobnie różni ludzie inaczej mogą postrzegać i rozumieć to, co za nie uważają.\nSURMIA: Ustalmy więc najprostsze ramy, które nie obejmują wyłącznie doraźnej radości, ale też jej nie wykluczają. Nazwijmy szczęściem to, co sprawia, że choć dzięki przeszłym wydarzeniom obecny dzień życia wydaje się wspaniały, kolejny jego dzień jest czymś jeszcze bardziej oczekiwanym. To chyba nie zbyt wiele? Czy teraz już potrafisz odpowiedzieć na pytanie? Kiedyż więc takie szczęście jest największe i najgłębiej odczuwalne?\nPRZECHODZIEŃ: Wydaje mi się, że oczekiwanie przyszłości pamiętam jedynie z dzieciństwa. Wtedy to często zdarzało się, że wyobraźnia, pobudzona słowami osób bardziej doświadczonych życiem co do niespodzianek dnia następnego, miejsc, które odwiedzę lub osób, które poznam, całość istnienia redukowała do chwili obecnej, w której ciągle wyczekiwałem następnej. Wykraczamy wówczas jakby poza siebie, w marzenia i wyobraźnię. W dojrzałych latach na nowo ten stan budzi wyłącznie miłość, ale jest ona zbyt rzadka, żeby z czasem nie stawał się on coraz bardziej odległy i niedostępny doświadczeniu. Wreszcie cieszymy się nawet wtedy, gdy doznajemy go choćby za sprawą pamięci o nim, a nie dzięki niemu samemu. A bez miłości cenimy nie to, co przyciąga do dnia jutrzejszego i każe go wypatrywać, a raczej to, co od niego uwagę odciąga i rozprasza zawód, który przyniesie.\nSURMIA: Im większe doświadczenie, tym mniejsze możliwe szczęście?\nPRZECHODZIEŃ: Tak właśnie trzeba by powiedzieć.\nSURMIA: Czy nie inaczej sprawa ma się z pięknem?\nPRZECHODZIEŃ: Co masz na myśli?\nSURMIA: To, że nie odkrywasz piękna liścia wraz z poznaniem i posiadaniem, a raczej na nie wtedy obojętniejesz, podobnie jak to dzieje się z miłością i szczęściem. Byłoby wówczas inaczej, niż stwierdziłeś; otóż właśnie przelotna obecność i powierzchowny kontakt stanowią o pięknie, mimo że na początku rozmowy przyznałeś coś odwrotnego. Czy nie mam racji?\nPRZECHODZIEŃ: Rzeczywiście, może być tak, jak to przedstawiasz.\nSURMIA: Jaką zatem rolę grało piękno w decyzji o zerwaniu liścia? Czy możesz dać teraz inną i lepszą odpowiedź?\nPRZECHODZIEŃ: Piękno nie było celem, jak początkowo uważałem, a przyczyną jego zerwania.\nSURMIA: Czy to piękno tego, który trzymasz w dłoni, sprawiło, że przystanąłeś przy nim i postanowiłeś go zerwać?\nPRZECHODZIEŃ: Nie, z pewnością nie on sam dał temu przyczynę.\nSURMIA: Co więc to mogło być?\nPRZECHODZIEŃ: Sprowadził mnie do ciebie twój przechylony pień, splątane i pokryte bruzdami gałęzie oraz żywy kolor liści, które zachowały swą barwę mimo pory roku, a nade wszystko cichy szum na wietrze, nieodłączna pieśń drzewa. Jesteś piękna w całości, zielonolistna Surmio, a ja zapragnąłem zawładnąć choćby niewielką częścią ciebie, która by tę całość przypominała.\nSURMIA: Ale co jest takiego w całości, co sprawia, że jest piękna, a czego ten szczątek, który trzymasz w dłoni, już nie posiada i czym nigdy już nie będzie?\nPRZECHODZIEŃ: Pozwól mi się zastanowić. Kiedy o tym teraz myślę, zdaje mi się, że całość oznacza coś więcej, niż samą siebie. Gdy latem kładę się na trawie, zamykam oczy i słucham szumu drzew, nie jestem w stanie poznać, ile ich jest. Może jedno, może kilka, może szumi cały las? Nieskończoność dostępna w nieskrępowanym dźwięku. Swoboda od wszelkiego przymusu, której drzewo jest przypomnieniem.\nSURMIA: Przyznaj więc, że nierozumne jest rozpatrywanie pojęć, o których powiedzieliśmy, we fragmentach. Czy nie na tym polega ich sens, by nas w nich nie zamykały, a poza siebie daleko wywodziły? Czyż nie jest tak, że tylko wówczas istnienie może wydać się czymś innym, niż ciągiem przypadkowych reakcji na podobnie przypadkowe bodźce?\nPRZECHODZIEŃ: Ależ oczywiście, Surmio, że nie ma sensu i że jest przypadkowe to, co robię i czym się łudzę. Nie bierzesz pod uwagę tego, z kim rozmawiasz. Nawet jeśli zapomniana jest całość na rzecz fragmentu, znajdziesz wielu ludzi, którzy oczarowani są jego ułomnym pięknem i nie czują drżenia w sercach na myśl o jego niepełności lub nawet szpetocie. Podobnie ze szczęściem, nie potrzebują pomyślnego wiatru, który zapowiada im nadchodzące rozkosze, bo cieszy ich dostatecznie chwila obecna, a większą jeszcze sprawia przyjemność, gdy nieprzewidziany i ślepy jest szczęśliwy los. Miłość również daje się nam w swych spazmach rejestrować po kawałku, w rozbitych częściach, które z osobna stają się sobie wystarczalne i nie potrzebują złożenia z przeszłością i przyszłością, na których może i jest spleciona, choć ja w niej dostrzegam jedynie przypadek. Oto jest pułap, którego człowiek nie może przekroczyć, chyba że stanie się drzewem, co, tak jak ty, wyżej od niego unosi koronę i więcej potrafi zrozumieć.\nSURMIA: Okaleczyłeś mnie najpierw, przechodniu, i sprawiłeś mi ból. Teraz zaś słowa twoje sprawiły, że jest mi smutno, gdy wyobrażam sobie życie wiedzione przez ciebie i podobnych tobie. Powiedz mi, proszę, czy można wam pomóc? Jak was z tego snu wybudzić?\nPRZECHODZIEŃ: Nieodwracalny jest los, który nam podarowano. Proszę, swój smutek zachowaj dla siebie. Wystarczy, że będziesz tutaj, abym mógł przyjść, gdy zaszumią nowozakwitłe liście. Spójrz na te chmury! Powinienem już pójść do domu, bo nie chcę złapać kataru. Zimny jest wiatr, pociemniało niebo i zaczął padać deszcz. Dziękuję ci za tę rozmowę.\nSURMIA: Liść zabierasz ze sobą?\nPRZECHODZIEŃ: Na pamiątkę własnej głupoty. Do widzenia, Surmio.\nSURMIA: Do widzenia, przechodniu. Odwiedź mnie wiosną.\nAutor: Tajemnicze C 1 komentarz:\nUkraiński humor z marca 2014.\nPodczas niedawnej aneksji Krymu mieszkańcy Europy przekonali się, że ich dyplomaci są niegotowi na konfrontacyjną politykę sąsiedniego państwa, nad którym nie mają wyraźnej i natychmiastowej przewagi. Liczne deklaracje i komentarze polityków zachodnich okazały się mieć podobną wartość, co propaganda prowadzona w ostatnich miesiącach na całym świecie i we wszystkich środkach przekazu medialnego przez Rosję. Jeszcze podczas zajęcia Krymu można było słyszeć głosy przywódców największych państw Zachodu, że narastanie konfliktu na Ukrainie doprowadzi do bolesnych dla Rosji odpowiedzi oraz politycznego osamotnienia. Minęły miesiące, podczas których te same słowa powtarzano wiele razy w ewidentnym braku lepszej odpowiedzi. Tymczasem na Ukrainie konflikt przyjął formę działań zbrojnych. W porównaniu do bezkrwawego zajęcia Krymu, co jeszcze niedawno media rosyjskie mogły celnie przedstawiać jako sukces, do którego Zachód jest niezdolny, sposób działania w Donbasie, walki miejskie z użyciem ciężkiego sprzętu wojskowego, a finalnie idące za tym ofiary pośród ludności cywilnej, dla której moskiewska pomoc humanitarna pokojowych wojsk jest już gotowa, zrównały Rosję z demokracjami zachodnimi w zaprowadzaniu w innych regionach świata tego, co rozumieją jako porządek i stabilizację. Pomimo tych wydarzeń na zapowiadane obostrzenia – poza iluzorycznymi, przydzielanymi indywidualnie – długo nie było w Europie zgody. Jeśli deklaracje europejskich dyplomatów wydawały się spontaniczne i składane od przypadku do przypadku, to zapewne wyłącznie dlatego, że nigdy nie istniał plan działania, pomysł odpowiedzi na taki bieg wypadków, mimo że jego kurs wygłaszany jest wprost już od lat przez Aleksandra Dugina, aktualnego ideologa putinowskiej Rosji. Cóż innego poza ignorancją mogło zaprowadzić do paraliżu decyzyjnego i braku inicjatywy, które widzimy w Europie?\nNiezdecydowanie nie będzie trwało bez końca, ale skoro istnieje, na pewno jest też możliwość jego przedłużania i wykorzystywania do ostatniej granicy, o czym śnią przy takich okazjach wszyscy spełnieni i niespełnieni dyktatorzy. Dała na to dobry widok konferencja w Berlinie z udziałem polityków Niemiec, Francji, Ukrainy i Rosji. Angela Merkel przemówiła na niej wtedy głosem samego Władimira Putina, ogłaszając potrzebę porozumienia rządu Ukrainy z separatystami. Taka deklaracja głowy najważniejszego państwa w Europie pokazuje, jakim torem przebiegać może konflikt na Ukrainie oraz następne, które w ślad za nim mogą podążyć w najbliższych latach. Nie ma wątpliwości, że jeśli Rosja będzie przeprowadzała swoje operacje sprawnie i bez wyraźnej szkody dla “europejskiego partnera”, to ten nie będzie się angażował bardziej, niż to konieczne dla wyjścia z sytuacji z twarzą. Unia Europejska pouczyła także Putina na przyszłość, wskazując mu dokładnie kryteria skuteczności i sposobu działania. Jeśli sprawa jest załatwiona szybko i z pomysłem, jak na Krymie, jej reakcja będzie symboliczna. Wielomiesięczny konflikt oraz ofiary cywilne pobudzają zaś Europę do pewnych posunięć.\nPo zakończeniu drugiej wojny światowej snuto setne wizje konfliktów zbrojnych, które po niej nadejdą. Reakcję łańcuchową militarnych i gospodarczych odpowiedzi wieńczy użycie broni atomowej, co skłaniało do przemyślenia zasadności tradycyjnego konfliktu i odnalezienia nowych dróg, którymi wygrywać można wojny. Ideałem w tych warunkach stał się możliwie jak najbardziej ukryty ich przebieg i przeniesienie nacisku działań na front ekonomiczny oraz informacyjny. Do takich wniosków dochodzili szybko powojenni uczeni różnych dyscyplin naukowych. Jeśli jakieś państwo zostanie pozbawione możliwości odpowiedzi militarnej i gospodarczej zanim spostrzeże, że bierze udział w konflikcie, będzie to oznaka, iż żyjemy już w zapowiedzianej przez nich epoce.\nStanisław Lem rozwijając te wnioski spostrzegł, że zależność od skomplikowanych procesów i dużej liczby wpływających na nie zmiennych sprawią, że przyszłe konflikty militarne będą prowadzone przy coraz większym wpływie czynników losowych oraz przypadku. Pomimo matematycznej perfekcji i uwzględnienia tak szczegółowych danych i takiej ich liczby, o jakiej wcześniej nawet nie posiadano pojęcia, wypadki objawią się narastającym brakiem kontroli i losowością nieznanymi w konfliktach zbrojnych prowadzonych tradycyjnymi metodami od starożytności do XIX wieku. Uwzględnienie licznych niestałych czynników jest bowiem niezbędne dla uzyskania inicjatywy strategicznej i precyzji w działaniu punktowym, w oparciu o które takie konflikty mają być rozgrywane. Podobnie konieczność nadążenia za szybkimi przemianami i reagowanie na kolejne wypadki w adekwatnie natychmiastowy sposób doprowadzą do tego, iż wydarzenia będą dla ludzkiego obserwatora po prostu chaosem, którego może nawet nie poznać pod maską precyzji, w jakiej będą odbywały się jego fluktuacje.\nW skomplikowanym systemie zależności, na którym oparta jest bierność wobec konfliktu na Ukrainie, widzimy być może pewną ilustrację oczekiwanej epoki. Podjęcie działania zwrotnego wydaje się niepodległe woli zaangażowanych w wydarzenia tym bardziej, im więcej szczegółów do uwzględnienia wymaga, im więcej jest zmiennych czynników gospodarczych oraz politycznych, im mniej natomiast pozostaje czasu na podejmowanie decyzji. Wysoki poziom techniki zagwarantuje szybkie i dokładne wprowadzanie ich w życie, co tym bardziej unaoczni błędne kalkulacje ośrodków decyzyjnych i odsłoni chaos, z którego te decyzje powstały.\nObserwatorzy oceniający zdarzenia na co dzień dla potrzeb telewizji oraz prasy będą w coraz trudniejszej sytuacji, ponieważ jest możliwe, że torów, którymi bieg wypadków podąży, nie będą w stanie przewidzieć nawet bezpośrednio w nie zaangażowani. Rozsądek i trzeźwe spojrzenie mogą szybko przestać mieć w tych warunkach znaczenie i cenniejsza oraz bardziej skuteczna stanie się agitacja co sprawniejszych polityków.\nCo się na tę agitację złoży? Co będzie jej podległe? Sami Ukraińcy wiedzą o tym dobrze ze swojej niedawnej historii i być może stąd też ich szybki i zdecydowany wybór samodzielnego działania, próba przejęcia inicjatywy w Donbasie bez oglądania się na sojuszników. Ich media wydawały już w przeszłości pod adresem Ukrainy wyroki, które zbiegały się z politycznymi celami ich ówczesnych obozów rządzących. Nawet jeśli europejscy politycy odstąpili na razie od kursu, który proponowała niedawno Angela Merkel szukając wspólnego języka z Władimirem Putinem, może być to chwilowe, lub właśnie przypadkowe.\nW latach 1930-33, podczas okresu bezwzględnej kolektywizacji Ukrainy, korespondent New York Timesa z Moskwy, Walter Duranty, informował czytelników o sukcesach budowniczych komunistycznego ustroju. Z jego reportaży czytelnik dowiadywał się, że w Rosji przemysł jest coraz większy i potężniejszy, i że nawet, jeśli na ukraińskiej prowincji zdarzają się przypadki śmierci, o czym niekiedy donosili różni ludzie, to nie wynikają one z głodu, a za sprawą niewłaściwego odżywiania i chorób. Duranty nie rozwinął tej myśli, być może pozostawiając czytelnikowi domysł, że owa malnutrycja to efekt niedoedukowania biednego, ukraińskiego chłopa, który, w przeciwieństwie do rolników z innych części świata, nie wie, co zdrowe i jadalne, a co nie, ale który w warunkach postępującej kolektywizacji tę wiedzę przyswoi.\nTym samym Amerykanie czytali w New York Timesie niemal to samo, co czytelnicy radzieckich gazet codziennych, w których o sytuacji żywieniowej na Ukrainie nie było wzmianki. Głos kłamcy nie był jedynym i pojawiali się dziennikarze, którzy zdawali relację z tego, co zobaczyli, ale ponieważ był to w USA czas nawiązywania stosunków dyplomatycznych z nową radziecką władzą i publiczność domagała się od rządu sukcesu w tej sprawie, to właśnie Duranty`emu przyznano za “obiektywne, wyczerpujące i wyjątkowo jasne korespondencje z Rosji” nagrodę Pulitzera za 1932. Nagrodzona została propagandowa sielanka, której pragnęli wszyscy dla dobra swojego interesu i w imię poprawnych stosunków ze stalinowskim reżimem.\nDziennikarski sukces Duranty`ego zasłonił potworne ludobójstwo, w którym pojedyncze istnienie ludzkie gubi się w wielozerowych liczbach przy każdej próbie opisu i wyliczeń. Podczas gdy zagrabione z Ukrainy przez stalinowskie władze zboże, szacowane na setki tysięcy ton, gniło, przechowywane, czy raczej po prostu wysypane gdzieś w głębi Rosji na powietrze jako “rezerwa państwowa”, a w prasie amerykańskiej ukazywały się “jasne i obiektywne” artykuły Duranty`ego o sukcesach kolektywizacji, on sam informował potajemnie brytyjską ambasadę, że wskutek rabunku żywności na fantastyczną skalę na Ukrainie dokonano zagłady części narodu.\nW tym czasie, wobec przydzielonych Polsce w traktacie ryskim pozostałych ziem ukraińskich, rząd II RP realizował politykę narodowościową. Nadzieje na powstanie na ziemiach ukraińskich osobnej władzy, jeszcze parę lat wcześniej obecne i po polskiej, i po ukraińskiej stronie, po zwycięstwie w 1920 w wojnie z Rosją zniweczyła nieudolność polskiej dyplomacji. Z późniejszymi deklaracjami polskich polityków poszła niemal równym krokiem opinia publiczna, wyrażająca, z nielicznymi wyjątkami, coraz mniej zrozumienia i przychylności dla niedawnego sojusznika, z którym pokonano bolszewików. W polskich gazetach coraz mniej było artykułów, które popierałyby ukraińskie postulaty. Największy dziennik międzywojnia, Ilustrowany Kuryer Codzienny Mariana Dąbrowskiego, stał się dla polskiego społeczeństwa podobnym wówczas symbolem bezkrytyczności i poparcia dla aktualnego kursu władzy, co dzisiaj Gazeta Wyborcza Adama Michnika.\nPolonizację Ukrainy starano się przeprowadzać planowo, była obliczona na stłamszenie obudzonej świadomości odrębności narodowej Ukraińców. Raz to różnymi odcieniami idei prometejskiej, raz sprawą narodową tłumaczono rozmaite aspekty polskiej polityki wobec Ukrainy, także te haniebne. Z większym sceptycyzmem prasy spotkały się dopiero akcje pacyfikacyjne KOP-u, w których stosowano wobec ludności ukraińskiej odpowiedzialność zbiorową, jasny dowód ignorancji rządu II RP i braku pomysłu na odpowiedź wobec antypolskich sabotaży OUN-u.\nReszta działań znajdowała z reguły uzasadnienie i była przedstawiana jako sukces. Nim miała być kolonizacja Ukrainy, do której ściągano ludzi w dużej części z marginesu społecznego, oraz liczne inne zarządzenia przymusowej polonizacji, np. o obowiązkowym na Ukrainie nauczaniu w języku polskim w szkołach średnich i wyższych, o używaniu języka polskiego podczas kazań w cerkwiach, o organizowaniu gmin i samorządów na tych ziemiach tak, by Polacy mieli w nich zawsze większość, a także inne pomysły polskich machiavellistów, które w efekcie stanowić miały jeszcze jeden powód do obrócenia polsko-ukraińskich relacji w ruinę. Nawet najbardziej kompromisowe postulaty ukraińskie były łatwo odsuwane i negowane. Przyłożyło się do tego niestety niemal całe społeczeństwo polskie, które dawało znać o swojej ignorancji przy różnych okazjach, gdy mogło wyrazić swoje zdanie.\nZnamienne, że Roman Dmowski na temat Ukrainy wyrażał podobne myśli w swoich pismach, co niegdyś nie tylko sami zaborcy na temat Polski, ale i sam Voltaire z innymi światłymi i wykształconymi bywalcami salonów w opiniach o jej rozbiorze. Prometejskie argumenty o stabilizacji i zaprowadzaniu porządku i oświaty są zresztą zawsze świeże i na miejscu; istniały na tysiąclecia przed zaprowadzeniem zaboru na ziemiach polskich, istnieją i dziś, także w propagandzie Zachodu, którą mamy sposobność posłuchać w odrestaurowanej oprawie, ilekroć konieczne jest wyjaśnienie nowej interwencji militarnej NATO.\nWobec uległości mediów do kursu rządów, który w sytuacji kryzysowej staje się nieobliczalny i podatny na zmiany w każdej chwili, trudno byłoby Ukraińcom oczekiwać, że publicystyczne wersje politycznych wyroków mogą być dzisiaj bardziej w prasie niezależne, niż kiedyś. Wszystko rozstrzyga się w małych gabinetach i podczas rozmów, które nie są transmitowane w telewizji i nie wymagają od polityków pozy dla wyborców. Jak dotąd takie spotkania nie dawały wiele nadziei Ukrainie. Jednakże, naprzeciw dyplomatom europejskim chcącym tłumaczyć ograniczanie odpowiedzi wobec działań Rosji będą stały jednak inne i bardziej poważne przeszkody do pokonania, niż tylko umiejętne kształtowanie opinii i wykorzystanie środków przekazu.\nMówi o tym ocena rozmaitych niedawnych propagandowych operacji medialnych, którymi zajęły się różne instytucje. Większość wniosków pojawia się na zasadzie domniemania i stylem równa jest propagandzie, którą opisuje, ale są też głosy cenne. Na gruncie polskim niedługo po zajęciu Krymu opublikowana została przez Ośrodek Studiów Wschodnich analiza Jolanty Darczewskiej opisująca rosyjską wojnę informacyjną, w której rozpatrywane są propagandowe komunikaty medialne, jej pochodzenie oraz cechy szczególne. Mimo że tekst ten powstawał niemal jako bieżąca odpowiedź na zdarzenia krymskie, zawiera liczne spostrzeżenia znajdujące potwierdzenie w miesiącach, które nadeszły.\nW opracowaniu tym dochodzi się do wniosku, że rosyjska propaganda jest wobec Zachodu prymitywna i niewyrafinowana, a do jej dekryptażu na chwilę obecną nie potrzeba wiele. Ten stan rzeczy będzie się zmieniał, a wydana ocena dotyczy na razie jej bieżącego poziomu. Skuteczność tego rodzaju propagandy jest natomiast znacznie większa w samej Rosji, gdzie władze dysponują możliwością dezinformacji na ogromną skalę.\nDlatego niedawne słowa Angeli Merkel, jeśli miałyby znaleźć ciąg dalszy, będą wymagały od Europejczyków nie tylko chęci wysłuchania ich w mediach, ale też nauczenia się nowego języka, w którym będą wyrażane. Od strony ideologicznej reżim Putina opiera się bowiem na elementach równie irracjonalnych, co te, których działanie Europa dobrze poznała niecałe sto lat temu. Nieufni wobec nich pozostają nawet obojętni na rosyjską agresję i trzeba by znaleźć i nadać im inną nazwę i nowe argumenty, które byłyby przez nich do zaakceptowania. Trudno dzisiaj sądzić, by geografią sakralną, do której Aleksander Dugin czyni fundamentalne odwołania, a która wykorzystywana jest następnie do tłumaczenia politycznych posunięć, można było z sukcesem uprawomocniać w oczach Europy nowoczesne pokojowe krucjaty rosyjskiego żołnierza lub importowanego oprycha bez oznaczenia przynależności wojskowej. Ciągle zbyt blisko temu do języka oczywistej propagandy, która jest łatwo rozpoznawana i na razie na Zachodzie odrzucana, o czym można dowiedzieć się także w różnych miejscach w sieci, odwołujących się do wypadków na Ukrainie.\nWarto zastanowić się, jakie mogą być drogi zbliżenia tych różnych sposobów myślenia, jakie przekształcenia języka należy wykonać i do jak przygotowanego odbiorcy najłatwiej będzie rosyjskiej propagandzie trafić? Bez dokładnego przygotowania i rozeznania można tutaj wysunąć tylko kilka uwag natury ogólnej.\nW napisanym po wojnie Klubie Trzeciego Miejsca Melchior Wańkowicz podawał w formie dygresji, że zdumionym celnością jego proroctw przyjaciołom tłumaczył, iż oparł swe przewidywania po prostu czytając i uważnie słuchając słowa Stalina i Hitlera. Wszystkie przecież zamiary wykładali oni publicznie z rycerską szczerością na długo przed wprowadzeniem ich w życie. Łatwo jest w tym momencie poczynić analogię do słów Aleksandra Dugina, który ukraińskie wybory prezydenckie w 2009 obwieszczył już wtedy ostatnimi, a przecież nie są to jego jedyne i ostatnie proroctwa dotyczące mieszkańców tej części Europy.\nDla pewnej grupy polskich i ukraińskich historyków, publicystów oraz polityków równie łatwo przychodziło kiedyś dokonywanie podobnych podsumowań i dochodzenie do identycznych wniosków z punktu widzenia ich strony. Żywa była myśl, że istnienie Rosji innej, niż w formie porozpadowej, jako niezależnych republik, jest i zawsze będzie dla krajów Europy Wschodniej zagrożeniem. Mówiąc wprost, upadek Rosji leży w interesie ich racji stanu. Ta polityczna idea będzie żywa i gdy nadejdzie odpowiednia pora, może wydać się znowu atrakcyjna dla wszystkich autorytetów i ekspertów zatrudnionych do tłumaczenia bieżących zdarzeń dla zgromadzonej przed komputerem i telewizorem publiczności. Być może dzisiaj nie ma już nawet odwrotu od tego kierunku myślenia, podobnie jak nikt nie wymyślił żadnej innej wizji stosunków międzynarodowych, która mogłaby być dzisiaj realna i zarazem konkurencyjna wobec powyższej.\nOkaże się jednak wtedy, że oto właściwie tym samym językiem przemawiają i wschodni Europejczycy między sobą, i Dugin z Rosjanami, gdy powtarza, że istnienie innej Rosji, niż mocarstwowa, nie ma sensu i kraj ten innej drogi bytu po prostu nie ma. Sprowadzenie polityki wprost do próby sił, która wynika z oceny ułożonej na fundamencie niemal identycznym, co duginowskie teorie, może stać się jednym z obowiązujących sposobów tłumaczenia i rozumienia położenia sąsiadów Rosji w przyszłości nie tylko przez nią samą, ale właśnie przez nich. Narzucenie takiej optyki będzie dużym sukcesem Kremla w poszukiwaniu słów dla wspólnego języka. Zapewne stanowi ona jeden z długodystansowych celów propagandy.\nO innej drodze porozumienia, która także już istnieje, wypada tu dodać tylko kilka słów przy okazji, bo jej charakter został już stosunkowo dobrze poznany. Badacze kultury dawno spostrzegli, że masowe media, nawet przy wykorzystywaniu i zainteresowaniu przeszłością, faworyzują wyłącznie teraźniejszość. Kiedy staje się ona jedynym punktem odniesienia, oceny oparte na doświadczeniu czy wiedzy historycznej można łatwo odsunąć na bok lub poddać manipulacji. Gdy wojna w świadomości telewidza i internauty trwa tyle, co premiera nowego filmu, łatwo przeprowadzać szybkie operacje wojskowe w sąsiednich prowincjach. Los Ukrainy może wkrótce dodać kilka przykładów do tych wielokrotnie już formułowanych uwag.\nRysunki autorstwa mieszkańca Słowiańska. Miały zostać naszkicowane w piwnicy, z nudów i dla zabicia czasu, podczas walk o miasto.\nAutor: Tajemnicze C 5 komentarzy:\nD-Day at Omaha Beach jest grą wojenną dla jednej osoby. Jej twórcą jest John Butterfield, gra została wydana przez Decision Games w 2009 i ma już drugą, poprawioną edycję z roku 2013, w oparciu o którą zostały spisane poniższe uwagi. Tematem gry jest lądowanie w Normandii, pierwszy dzień lądowania, pierwsze 12 godzin na plaży Omaha, gdzie 70 lat temu desantowano żołnierzy amerykańskich 1 i 29 dywizji piechoty.\nPrzeciwnikiem jest talia kart i żetony na mapie, które są przez nią sterowane, więc w pewnym sensie gra jest rodzajem rozbudowanego pasjansa. Można grać w dwie osoby kooperacyjnie, wówczas każdy z graczy obejmuje dowodzenie nad jedną z desantowanych dywizji. Do gry załączono artykuł wprowadzający, przedstawiający założenia alianckiego dowództwa, przygotowania do desantu oraz konfrontację tych planów z rzeczywistością, czyli lądowanie 6 czerwca i bitwę na i poza plażą. Artykuł Butterfielda jest interesujący nie tylko jako krótki komentarz historyczny. Stanowi on też rodzaj wprowadzenia do gry, z którego można zrozumieć istnienie rozmaitych zasad i założenia projektanta. W przypadku gier wojennych takie historyczne wprowadzenie to standard.\nIstnieją gry, w które gramy dla intelektualnej przyjemności, a partia w nie może jawić się jako problem, który gracze mają do rozwiązania. Takimi grami są m.in. szachy czy go, a także niektóre nowoczesne gry planszowe, wymagające skupienia oraz pomysłu. Zwykle gry te pozwalają zamiarować graczom posunięcia przy pełnej informacji, która do sporządzenia i wykonania planu jest potrzebna. Jawne jest położenie pionów, brak elementu losowego, a zasady dążą do tego, by być możliwie prostymi, ponieważ cały ciężar i komplikacja gry spoczywa na problemie, który jest w czasie partii budowany przez grających. W takich warunkach planowanie posunięć może być bardzo akuratne i jakość jego zależy wyłącznie od talentu i doświadczenia przeciwników, zaś zapisana partia świetnych graczy stanowi dla koneserów znających zasady i rozumiejących, co się w niej wydarzyło, małe dzieło sztuki myślenia.\nPlanszowe gry wojenne należą do innego rodzaju gier. Główny nacisk kładą na możliwie wierną symulację bitwy, która odbyła się w rzeczywistości, i przemawiają najpierw do wyobraźni i emocji grających. Szala zwycięstwa jest w nich zwykle przechylona na jedną ze stron. Do bitwy często dochodzi bowiem na nierównych warunkach, do których gracze nie muszą już doprowadzać, mają je od razu dane na planszy jako początkowe. Jedyne, co pozostaje, to postawić się w roli ludzi, którzy uczestniczyli w bitwie, bądź, w zależności od skali gry, w całym symulowanym konflikcie. Historia na planszy może potoczyć się niekiedy inaczej, ale zawsze przy uwzględnieniu pola walki i warunków, które wpływały na historyczny rezultat. W związku z powyższym warunki zwycięstwa obu stron często wyznaczone są na miarę środków, którymi gracze dysponują. Niekiedy zaś w ogóle pomija się stworzenie zasad wyłaniających zwycięzcę, a nierówna rozgrywka toczy się po prostu dla samej przygody, jaką jest odzwierciedlenie pola bitwy i decyzji, przed którymi stali dowódcy.\nRzecz jasna, każda gra wojenna jest tylko uproszczonym, niezmiernie okrojonym obrazem rzeczywistości i nie może oddać wszystkiego, niemniej tendencje symulacyjne są w nich na tyle dominujące, że rzadko przynoszą one choć cień intelektualnego zacięcia, które rodzi się np. podczas pojedynku szachowego, bo też nie o zderzenie intelektu i umiejętności graczy w nich głównie chodzi. Porażka w nich nie jest też tak bolesna i wytrącająca z równowagi, jako że nie burzy rozumienia wewnętrznego świata – opartego o zasady – gry (napisał o tym tutaj szerzej w odniesieniu do mojej z nim partii go Pan Tomasz P). Mimo to rozgrywkę przeżywa się silnie, jeżeli tylko reguły gry pozwalają przenieść wyobraźnię grających na pole bitwy, którą mają przed sobą na mapie. W tym sensie gry wojenne i bitewne są naturalnym pomostem, z którego wywodzą się z kolei gry RPG, jeszcze radykalniej związane z elementem wyobrażeniowym, a bardziej z kolei redukujące element gry jako zagadki umysłowej do rozwiązania.\nGry logiczne, wojenne oraz RPG w nowych odmianach czerpią nawzajem ze swoich źródeł. Wojenne czasami sięgają po eleganckie i proste, ale nierealistyczne rozwiązania abstrakcyjne, o ile przynoszą one całościowo historyczny rezultat i wpływ dodatkowych, trudnych do ujęcia “urealniającymi” przepisami czynników, choć zdarzają się i takie gry, które zmierzają jeszcze bardziej w stronę symulacji. Istnieją np. gry wojenne solo, gdzie gracz wciela się w załogę bombowca czy okrętu podwodnego, a wszystkie cele (przygody) i przeciwnicy oraz wydarzenia (spotkania losowe) pochodzą ze znanych w RPG tabel, zastępujących tu rolę Mistrza Gry. Niektóre gry wojenne (tak jak RPG) do tego stopnia odchodzą od abstrakcyjnych uproszczeń i dążą do realizmu, że w swym symulacjonizmie osiągają efekt odwrotny od zamierzonego. W Polsce w jednym rzędzie stoją “klasycy gatunku”: system B-35 w grach wojennych, a w RPG Kryształy Czasu. Zasady do tych surrealistycznych wytworów drukowane zresztą były obok siebie w jednym czasopiśmie, może stąd duchowe podobieństwo.\n“Flota inwazyjna była jak ogromne miasto wyłaniające się z morza na horyzoncie.”\nObergfreiter Alfred Sturm z 9/726/716 DP.\nPierwszym tematem D-Day at Omaha Beach Johna Butterfielda jest, jak w przypadku każdej gry wojennej, ukazanie warunków, w których toczyła się bitwa oraz przedstawienie realizacji planu dowództwa. Gracz otrzymuje do dyspozycji wszystkie środki, które miały umożliwić zdobycie plaży i parowów z drogami wyjazdowymi. Że sami projektanci operacji nie mieli pewności co do jej powodzenia i że obawiali się tego, na co wysyłają osiemnasto, dziewiętnasto czy dwudziestolatków obładowanych bronią, świadczy notatka napisana przez Eisenhowera i przeznaczona podobno do odczytania w przypadku niepowodzenia operacji:\nSztabowcy zakładali, że bitwa zostanie wygrana przez bombardowanie i miażdżącą przewagę w powietrzu. Żołnierzom powiedziano, że bunkry w dużej części zostaną unieszkodliwione, chroniące je zasieki zniszczone, że po bombardowaniu przestaną też istnieć pola minowe i przeszkody na plaży, a teren będzie pokryty lejami po wybuchach bombowych, w których można będzie się ukryć. Żołnierze mieli dobijać pozostałe po bombardowaniu gniazda oporu, a jeszcze z barek desantowych widzieć, wedle słów gen. Bradleya, “the greatest show on earth”, największy pokaz [bombardowania lotniczego i ognia artylerii okrętowej] na świecie. Sam Eisenhower mówił o wsparciu żołnierzy przez “największą potęgę ogniową, jaką kiedykolwiek zebrano”.\nW czasie trzydziestu minut przed godziną H liberatory i latające fortece 8 Floty Powietrznej\nzrzuciły trzynaście tysięcy bomb. Żadna nie spadła na plażę Omaha. Poprzedzająca desant\nnawała artylerii okrętowej trwała z kolei zbyt krótko i nie wyeliminowała trwale\nnawet jednego niemieckiego bunkra.\nNa widok gładkiej plaży i nietkniętych przeszkód oficer 1 DP, który przeżył desant, miał powiedzieć: “lotnicy mogli nie wstawać z łóżek”. Plaża (ciągnąca się o 6 rano do klifu przez ponad pół kilometra, a około południa, w czasie przypływu, w miejscach zabezpieczonych falochronem ciągle daleko ponad sto metrów) była gładka jak stół. Tego dnia Niemcy zaczęli w bunkrach ćwiczenia ogniowe o 5 rano, więc byli na posterunkach. W tym czasie flota osiągała już pozycje, barki desantowe wedle ustalonej kolejności zaczynały zmierzać do brzegu. Nic nie mogło odwołać rzezi.\nSzansa na przeżycie żołnierzy, którzy wylądowali w pierwszym rzucie, była już niewielka. Pojawiały się też dalsze przeszkody, a błędne założenia owocowały dodatkowymi komplikacjami. Ze względu na bardzo wzburzone morze, w pasie działania 1 DP z trzydziestu dwu czołgów, które miały wspierać piechotę i dawać jej dodatkową, pancerną osłonę, zatonęło dwadzieścia siedem. Na skutek tej katastrofy desant podobnej liczby czołgów mających wspierać 29 DP opóźniono, piechota wylądowała bez ich wsparcia i musiała na nie “poczekać, aż fale się uspokoją”.\nHeinrich Severloh z niemieckiej 352 DP na stanowisku WN-62 wspominał, że otrzymał rozkaz otworzenia ognia w momencie, gdy desantujący żołnierze będą po pas w wodzie. Zbliżali się oni bardzo powoli, obarczeni nie tylko ciężkim sprzętem (ekwipunek radiowców ważył około 40 kilogramów), ale też przemoczonym ubraniem, spowalniającym ruchy. Gdy pierwsze szeregi desantu osiągnęły wyznaczoną odległość, zostały literalnie zdmuchnięte przez ogień z bunkrów. Marynarz sterujący barką widział, jak “wybiegający z niej żołnierze posuwali się powoli do przodu w wodzie i nagle przewracali się całymi grupami, jak kręgle.”\n“Żołnierze sypali się z barek jak kukurydza z taśmy”\nCi z pierwszego rzutu, którzy przeżyli i dobiegli do kamiennego nasypu pod falochronem, widzieli kolejne nadpływające barki. Artyleria niemiecka zaczęła już je ostrzeliwać, “trafione wyrzucały ciała żołnierzy na piętnaście, dwadzieścia metrów w górę”. Z tych, które podpłynęły i opuściły rampy, wybiegali kolejni i natychmiast byli powstrzymywani ścianą ognia. “Jedni usiłowali schronić się z tyłu barek, niektórzy z wody próbowali wdrapać się z powrotem, żeby uciec”. “Żołnierze płakali i przeklinali”.\nSzeregowy William Huch, kompania E, 16 pułk 1DP: “To było straszne. Wszędzie umierali ludzie – unieruchomionych rannych zatapiał nadchodzący przypływ, łodzie płonęły szaleńczo, kolejne rzuty usiłowały dopłynąć do brzegu.” Szeregowy Elmer Matekinitis z tej samej jednostki wspominał, że wskoczywszy do wody po szyję powoli brnął naprzód. Gdy dotarł do wody sięgającej kolan był tak osłabiony, że położył się w niej, żeby odpocząć. “Pod ciężarem ekwipunku ludzie poruszali się jakby na zwolnionym filmie. Tak przeciążeni nie mieliśmy żadnych szans. Byłem tak zmęczony, że ledwo poruszałem nogami”. Czołgi, którym skończyła się amunicja, jeździły tam i z powrotem po plaży, żeby zapewnić osłonę piechocie. Nad wszystkim grzmiała też artyleria okrętowa, której przelatujące pociski żołnierze porównywali do przejeżdżających wagonów towarowych, a Niemcy w bunkrach jej siłę do trzęsienia ziemi.\nPorucznik Ed McNabb, kompania H, 116 pułk 29DP: “Kazaliśmy ludziom [w barkach] opuścić głowy, żeby nie widzieli, co się tam działo i nie stracili ducha. Czołgi nadal stały na granicy plaży, niektóre jeszcze strzelały, inne płonęły. Wokół nich i w wodzie chronili się żołnierze z kompanii szturmowych. Większość z nich była ranna, a wielu martwych unosiło się na falach”.\npierwszy rzut, 16 pułk piechoty\nHeinrich Severloh stwierdził, że sam jeden ze swojego bunkra (WN-62) wystrzelił ponad pół tony amunicji. Rozkaz odwrotu przyszedł dopiero po południu, gdy na plaży pojawiło się już więcej czołgów, a sąsiednie bunkry zostały zajęte.\nHeinrich Severloh: “W nocy z 6 na 7 czerwca zostałem złapany. Żyję, bo miałem szczęście,\nnie sądzę, że przeżyłbym, gdybym został ujęty na moim stanowisku”.\nDrugim tematem D-Day at Omaha Beach jest właśnie improwizacja własnego planu ataku, która stoi za każdym razem przed graczem zasiadającym nad rozłożoną planszą do gry. Powyższe cytaty dają obraz kilku elementów sytuacji początkowej. Gra uwzględnia ich więcej i rozmaitymi sposobami oddaje położenie, w jakim znaleźli się desantowani, oraz nietrafione założenia desantu. Przykładowo, już o godzinie 7 rano wyładowywana była z barek na plażę, ściśle według rozkładu, artyleria przeciwlotnicza. Jaka mogła być jej przydatność w zarysowanych wyżej warunkach? A to tylko początek rozładunku ciężkiego złomu, który nagromadzono w barkach i który w większości był natychmiast porzucany przez ratujących własne życie żołnierzy i tonął w falach przypływu. Dopiero z biegiem czasu, gdy informacje o tym, co się dzieje na plaży, docierały do dowództwa na okrętach, wprowadzać można pewne modyfikacje, najpierw co do rejonu desantu, a potem co do czasu (można opóźniać wprowadzanie jednostek).\nNotatki z prowadzonego dziennika szeregowca Cada Rachowsky`ego (wylosowałem po pierwszorzutowym żetonie z każdej dywizji i zapisywałem, co “widzą” szeregowcy), zdjęcie z godziny 7 rano. “Świr Barett przekonał nas, że musimy wyjść za plażę i zaatakować ten cholerny bunkier albo zostaniemy w tym piachu już na amen. Uderzyliśmy całą siłą, jaka nam pozostała i zostaliśmy momentalnie odparci i rozbici. Okazało się, że starczyło nam sprzętu tylko do przedarcia sie przez zasieki (BG na żetonie – rury bangalore), ale zabrakło już sprzętu, żeby walczyć z nimi z bliska (brak MG i BZ, które przedstawia niemiecki żeton – aby w ogóle prowadzić walkę, trzeba najpierw spełnić wymóg broni)".\nZnakomicie i w prosty sposób oddane jest w grze morale wojska i zarazem jego paraliż w obliczu tego, co spotyka je na plaży. Gra kończy się automatycznie klęską, gdy grający przekroczy określony przed daną godziną próg strat. Już gdy się do niego zbliżamy, atakujemy na coraz węższych odcinkach, żeby minimalizować ryzyko jego przekroczenia. Obraz karkołomnego natarcia na klif i bunkry, które najpierw trzeba zaimprowizować z niedobitków ocalałych desant, a którego impet jest następnie wytracany na skutek szybko rosnących strat, jest tą prostą regułą świetnie przedstawiony. W połowie gry, gdy wchodzą kolejne rzuty, próg rośnie i tym samym znowu można zebrać żołnierzy, żeby “jeszcze jeden raz” dali z siebie wszystko.\nGodzina 7.45. Ostatnie przygotowania przed szturmem na inny bunkier, pod który my też\npostanowiliśmy się przeczołgać – a w zasadzie Barett, to ten drań nas do tego namówił...\nParaliż wojska (i psychiczny, i na skutek trudności w dowodzeniu rozproszonymi grupami ocalałych) oddany jest abstrakcyjnie przez liczbę akcji, które do wykonania ma każda z dywizji. Bazowo można wykonać w etapie tylko dwie akcje (trzy w drugiej części gry). Jest to niezmiernie mało. Co za tym idzie, większość żetonów symbolizujących oddziały będzie pozostawała w bezruchu, wyrzucona na plażę i zalewana przypływem, bądź leżąc pod nasypem kamieni i chroniąc się przed niemieckim ostrzałem – piechota ma bowiem wolny ruch ochronny przez plażę w stronę najbliższego falochronu; może to robić “za darmo”. Każda z dwóch akcji (którą może być ruch, atak, ostrzał czy wspinanie się na klif), jest więc ważna, a ponieważ wszystko przebiega powoli i do osiągnięcia określonego celu trzeba będzie i tak zużywać uparcie pewną liczbę akcji przez szereg etapów (trwają one 15 minut w pierwszej części gry, 30 minut w drugiej, a zdobywanie bunkra trwa nawet kilka godzin; bunkry zresztą nie są celem głównym, bo tym są parowy, w których znajdują się drogi wyjazdowe – oczywiście zaminowane – z plaży), trzeba mieć jakiś pomysł, co robić, jak atakować i gdzie. Jeśli przez godzinę będziemy marnowali akcje na niewłaściwie przemyślany sposób lub miejsce ataku, przegramy, a ta przegrana będzie powoli i nieubłaganie wyłaniała się na sytuacji na planszy.\n“Godzina 8. Wszyscy na pozycjach, tj. pięć kompanii, a raczej ich pozostałości. W każdym razie zaraz damy ubermenschom popalić.”\nZwiązany z paraliżem wojska jest jeszcze jeden ciekawy element gry, który wyróżnia ją na tle innych gier wojennych: bohaterowie. Pojawiają się tylko przypadkowo z karty wydarzeń. Czasami można mieć pecha i długo i bezowocnie na nich czekać. Są to żetony, które można położyć na dowolnym oddziale, który od tej pory zyskuje pełną zdolność działania i na jego posunięcia nie trzeba wydawać dostępnych akcji dywizyjnych. W dużym stopniu od szczęścia, bo od liczby wylosowanych bohaterów, oraz prędkości, z jaką pojawią się na mapie, zależy, gdzie i w ilu miejscach będzie można lepiej koordynować działania i w ogóle wygrać grę. Żetony bohaterów mają jednakowe działanie, ale widnieją na nich prawdziwe nazwiska żołnierzy najniższych szczebli, którzy podczas “najdłuższego dnia” się odznaczyli. Na pewno nie są to wszyscy bohaterowie, zapewne ułamek tych, którzy, czasem zastępując złamanych psychicznie dowódców, prowadzili i inspirowali swoich kolegów do działania, które pozwoliło ostatecznie dokonać nieprawdopodobnego i, mimo tak koszmarnych warunków, opanować plażę i parowy. W grach wojennych zwykle przesuwa się całe jednostki, ewentualnie przydzielonych im dowódców. To, że w D-Day at Omaha Beach, zresztą z uprawnionych historycznie względów, jest miejsce na żeton zwykłego szeregowca, który może poprowadzić całą kompanię piechoty, nadaje tej grze wyjątkowej aury.\nGodzina 12.30. Ciężkie walki o Colleville-sur-Mer. Barett zginął pół godziny wcześniej, gdy Niemcy zaatakowali nas zza znajdujących się za nami żywopłotów.\nOd czasu, gdy poznałem dzieło Johna Butterfielda, miałem ochotę o nim trochę napisać i wreszcie dzisiaj zdarzyła się okazja. Byłem niedawno gotowy rekomendować tę grę każdej osobie zainteresowanej tematyką drugiej wojny, także graczom, którzy z planszowymi grami wojennymi wcześniej nie mieli do czynienia, a są nimi zainteresowani i chcieliby zagrać. Wydawało mi się, że mimo zasobu mechanizmów, które istnieją w grze, wszystko jest dość proste, plansza przygotowana do użytkowania: praktycznie wszystko, co potrzebne do rozgrywki, znajduje się na niej. Sądziłem, że gdy gracz opanuje podstawy z instrukcji, nie musi już do niej sięgać. Zapewne tak jest. Pozostaną mu dwie, trzy bardzo proste w obsłudze tabelki i talia kart. Byłem przekonany, że to idealna gra na początek przygody z wojennymi planszówkami. A jednak niedawno zmieniłem zdanie. Pożyczyłem grę Neurocidowi, bądź co bądź wprawionemu w bojach graczowi, który nie dał rady do gry sam się przygotować i jej rozegrać. Odrzuciła go instrukcja, która, jak przystało na grę wojenną, liczy kilkadziesiąt stron, oraz samotny tryb rozgrywki. Może właśnie ten tryb przede wszystkim trzeba wziąć pod uwagę przy zakupie gry, jeśli kogoś zainteresowało i zachęciło do tego moje krótkie (i bardzo niepełne) przedstawienie jej zasad. Dzisiaj nadal polecam tę grę każdemu zainteresowanemu grami wojennymi, ale z zastrzeżeniem, że trzeba mieć sporo cierpliwości i ochoty na poświęcenie czasu zasadom, zrozumienie i dojście do wprawy w obsłudze gry, chęć skupienia i pochylenia się nad nią na dłużej. Trzeba też wiedzieć i liczyć się z tym, że bitwa jest trudna do wygrania. Zagrałem osiem razy i jak dotąd udało mi się wygrać jeden raz, dopiero niedawno. Gra nie tylko nie wybacza błędów, ale też niekiedy po prostu nie daje graczowi wygrać. Działanie Niemców z kart jest mordercze, ich oddziały się przegrupowują, walka z nimi nie jest łatwa nawet poza plażą, jak niedawno sądziłem, zaś kontrataki przeprowadzają w dogodnych i kluczowych dla kontroli plaży i parowów miejscach.\nSytuacja o godzinie 15.30. W Colleville-sur-Mer bez zmian. Na szczęście w następnym etapie mogłem skorzystać ze wsparcia artylerii okrętowej i niemiecka obrona pękła...\nDzisiaj jest odpowiedni dzień, by rozegrać wariant ze skutecznym, celnym bombardowaniem – jedną z opcji, którą reguły gry przewidują. Tak jak powinno się zdarzyć 70 lat temu. Pora rozłożyć planszę...\n“Tego dnia nie było sławy i zaszczytów. Tylko morze krwi i krzyki zabijanych młodych ludzi”\nD-Day, Antony Beevor (Wydawnictwo Znak 2010), D-Day: lądowanie w Normandii (Wydawnictwo RM 2011), Internet\nNa forum strategii jest też wątek poświęcony grze, który polecam zainteresowanym.\nAutor: Tajemnicze C 4 komentarze:\n(raport z sesji w indyjskopolski sandbox bez MG, ale z wątkiem głównym)\nUsłyszałem niedawno w pewnej karczmie kilka legend o bogactwach i skłóconych stronnictwach, które zamieszkują niesławny donżon Erpegista. Zmęczony, były już awanturnik, rzadko dziś biorę miecz, linę i pochodnię, żeby znowu ruszyć w poszukiwaniu przygody. Za młodu nie ceniłem życia tak jak teraz i uwierzyć nie mogę, jakich głupstw i ryzykanctwa się dopuszczałem dla kilku sztuk złota czy magicznego pierścienia, o którym gdzieś zasłyszałem. Nie przyszło mi wtedy do głowy to proste, a przecie najważniejsze pytanie, jakie śmiertelny człowiek może sobie zadać w życiu: na cóż mi magiczne pierścienie, skoro słonka mógłbym więcej nie zobaczyć? Ciągnie jednak człowieka nostalgia do dawnej roboty, takoż czasem pochopnie czyni i znowu rusza w drogę. Otóż wczoraj, wiedziony pokusą nieznanego, zszedłem do Erpegistowego donżonu.\nJeszcze gdy byłem doń w drodze fortuna była dla mnie łaskawa. Mijając jarmark bydła, któren wędrowcy dwa razy na miesiąc na łące urządzają, zasłyszałem kilka nowin ze świata. Ludzie dobrzy na głos i pewnie wieścili, że oto wraca dawny mag, chociaż teraz odziany w łachy jakiego kuźniarza, bo się przekwalifikować musiał w tych trudnych czasach. Powiadam jednak, że nieważne, w co przyodzian, bo niesie ze sobą zwoje mądre o robieniu Magią i Mieczem, każdemu śmiałkowi przydatne.\nTaka to dobra nowina! Ja sam już pergaminów tych pewnie czytał nie będę, bo życie moje bogowie dobrzy kierują na inne tory, ale mam młodego śmiałka w rodzinie, tak młodego, że nawet jeszcze nie pytał o zawieszone na ścianie tarczę i miecz; lecz wiem, że niebawem zapyta – i co ja bym miał mu powiedzieć? Żem gobliny rzezał na potęgę? Żem się w Bogenhafen w urynale kąpał jak ryba w Reiku? Żem z automatyczną kanoną po mieście nocy uciekał jakby przed jakąś dragoną z donżona? Podsunę młodzikowi pergamin, niech sam pozna i zdecyduje, słowa nie rzeknę, jego będzie wybór, czy chce wieść ten żywot. Bo wierzę i liczę bardzo, że powrotny mag przemawiał będzie mądrze i właściwym językiem dla młodych, i że uniknie nadmiaru mędrkowań dla takich jak ja, czy jeszcze ode mnie bieglejszych w robieniu mieczem. Nam już ziewać po zachodzie słońca przychodzi, po piwie się przechwalać, z dnia na dzień wyolbrzymiać własne czyny, a zapominać imion dawnych kompanów, z którymi je dokonaliśmy. Pergaminy maga niezdatne nam, chyba żeby łezkę ocierać po miłym wspomnieniu. Bogowie tak ten świat sprawili, zmieniać tego śmiertelnemu nie wolno.\nDostępność pergaminów ma być może i mniejsza niż kiedyś, ale za to niektórym oferuje zostawić je także w bibliotekach, a to dowód jasny, że zmądrzał za swego niebytu. Widać, księgi dawne studiował i wie, gdzie wiedza chowana. Może też inni niebawem wezmą z niego przykład. Kto wie, w kuźniarskim fartuchu może bardziej obrotny i rzeczowy będzie, dobrze to wróży.\nTe myśli mając w głowie nawet nie spostrzegłem, jak minąłem zalesione wzgórze i zszedłem do doliny, gdzie potok bystry szumi i gdzie wejście w donżon bucha czernią. Ptaki ucichły. Potok tylko zwodniczo śpiewał, jakby mówił: “wejdź, wejdź, tam miło i przyjemnie, nic ci nie grozi”. Doświadczenie lat minionych na nic się zdało. Zapaliłem pochodnię, usunąłem pajęczyny i wszedłem.\nO przygodach na pierwszych poziomach tego donżonu nie będę tu mówił, może jeszcze kiedy indziej będzie po temu czas lepszy i okazja. Spotkałem kilku śmiałków podobnych mnie. Jak to w donżonie, pozdrowiliśmy się z daleka uniesieniem dłoni, czasem padło parę słów, czasem wymieniliśmy między sobą jakąś użyteczną informację, ale nie wchodziliśmy sobie w drogę. Każdy przyszedł tu po swój skarb. Po trudach i godzinach nużącej podróży zstąpiłem na ostatni poziom, szczęśliwie jak dotąd nie krzyżując miecza z ani jednym stworem ciemności. Na dnie tej czeluści wszystko się odmieniło, ledwiem tam zszedł, a szybko rozum mi wrócił, z rozumem tęsknota za słonkiem, z tęsknotą zaś strach, że już więcej go nie zobaczę. Przy każdym spotkaniu i mijanym monstrumie serce me coraz strachliwiej biło, aż wreszcie, zanim doszło do czegoś złego i zanim życie mogłem bardziej narazić, rzuciłem miecz w diabły, niech pada ze szczękiem na posadzkę, i puściłem się biegiem z powrotem, wyżej i wyżej, do latowego słonka, oby jeszcze nie zaszło! Udało się wybiec mnie zdrowemu, ale tę kurwę zgrozę, którą ujrzałem, do teraz z serca wydzieram.\nZamieszkują nielicznie tamten poziom hałaśliwe i złośliwe kreatury, co wielkie robią larum o najdrobniejsze wydarzenie. Mróweńka nie przemknie bez zaraportowania i plotki. Razem ponad 400 jest ich tam zgromadzonych, ale większość milczy i obserwuje po cichu, co robią główne hałaśniki, lordowie donżonu i sam Erpegistes. Tego pamiętałem z dawnych lat, z zabawnych deluzji, które leczył opętanym przez poltergeistę i inną złą marę. Ale po latach chichrania bogowie kapryśni go klątwą obłożyli, bo nabrał ponurego wyrazu twarzy. Oczy mruży jakby od ognia, a przecie ciemno w donżonie jak w ziemiance goblina. Znać wnet, że słoneczka dawno nie widział, że moc słonkowa go opuściła. Czy zgromadzeni tam tak licznie wokół czerpią dzisiaj od niego i lordów jakąś naukę, że tak w milczeniu się zebrali i na nich zerkają? Nie wiem, ale nieswojo się tam czułem, jakby w jakiejś sadybie nekromanty, co to na jeden pstryk palcem może przywołać do siebie dwa zgnilce z kielichem ożywczej mikstury.\nZa złe tam mają młodszej awanturniczce, co dawne pisma maga dziś opisuje, że nie robi tego jak Teubner z dziełami Platona, że cosik nie tak analitycznie i bezpłciowo, cosik za bardzo nijak i po kobiecu, i że w ogóle nie tak, jak trzeba badać taki zamierzchły i zapajęczony czas. Że można i należy inaczej. Ale jak – tego nie mówią, dla siebie to chowają. Taki tam gobliński panuje obyczaj.\nSpotkałem tam też dobrego druha, właściciela karczmy, gdziem niedawno bywał. Wiedziałem, że poczciwy ten człowiek wyruszył do donżonu jakiś czas temu po swój skarb, a potem słuch po nim w okolicy zaginął. Dusza był z niego i kochany człowiek, więc nie sądziłem, żeby tak głęboko do donżonu chciał schodzić, ani tym bardziej zostawać bez pogodnego słonka, że raczej wyszedł i ruszył w dalsze jeszcze domeny. Ale nie. Siedział w donżonie skulony w nierozświetleniu choć słabym kagankiem i tyćkę seplenił. Ujrzałem, jak się odhodował w tej bezsłonkości. Broda mu się w takie kłęby pokołtuniła od niemiłej myśli, którą brak słonka rodzi, że ledwo mu oczy widać. Zęby pożółkły i zdarły na czubkach od zawziętego zagryzania. Czasem wybucha goblinim śmiechem, tak niedobrym dla jego zdrowia, a tak przykrym dla innych.\nA jak się krzywda nie dzieje kobiecie, ale o tej krzywdzie mowa, to się tam wszelkie lordy śmieją, że jakby się działa, to by było o czym rozprawiać, bo jak się nie dzieje, to można pochichotać i pomerdać kuśką. Po goblińsku więc się chichrają i zęby zbrązowiałe szczerzą: “przeciem za cyćkę nie chycił!”. Takiej to goblińskiej mądrości nabyli i mówią na domiar, że ludzka, słonkowa. Tfu!\nNiech no zwilżę gardło, bo aż mi zaschło na wspomnienie, a im niech moc słonkowa rozbłyśnie w donżonie, bo kapkę za długo w nim chyba siedzą, niech ich latowe słonko wygrzeje, do uśmiechu przystroi i do kochania! A kiedy się nie lubią, bo to nic niezwykłego nie lubić kogoś – bogowie tak świat sporządzili – to niechaj na swoim tylko polku sieją, byle chałupy czyjejś nie palili. A może i rękę sobie kiedy pomocną podadzą, gdy goblin przyjdzie zepsuć uprawy? Może tak być, bo człowiek dobry jest i kocha słonko, a w brudzie siedzieć nie znosi. I niech Erpegistowi wróci pogoda i dawny humor, i żeby cały donżon mu na błysk rozświeciło, coby widział, ile wniósł kurzu do wyzamiatania!\nInne jeszcze srogie rzeczy w donżonie ujrzałem i usłyszałem, ale już sił nie mam do ich opisania, a celu i sensu w tym dalszego nie widzę. Szczęśliwie uszedłem stamtąd, wydostałem się na powierzchnię i ruszyłem do domu, już bez miecza, liny i pochodni, ale z uśmiechem słonecznym. Bo się nasłuchałem tam w dole czarnych przepowiedni i mrocznych proroctw o śmierci całej tej wymyślonej krainy, a tutaj, na zewnątrz, jak tylko na jarmark wróciłem i zacząłem słuchać kolejnych plotek, wszędzie życzliwi ludzie przypominali, że świat jest okrągły. Że oto nie tylko mag wraca w kuźniarskim fartuchu, ale że w krainie białego lwa znowu Key-Ghawr ciekawie przemówił, że oto Paladyn Seji, którego spotkałem w donżonie i widziałem, jak próbował świetlistym mieczem bronić Erpegista przed krańcowym samozgoblinieniem, ufundował dormitorium dla podróżnych, że oto aojda Aureus mądrą księgę tworzy, którą takoż mam nadzieję oprócz pergaminów maga przekazać młodemu, co może kiedyś wróci do donżonu odzyskać zgubiony przeze mnie miecz+1...\nAutor: Tajemnicze C Brak komentarzy:\nRozmowa samotnego przechodnia z Surmią Wielkokwiat...


Po sierpniu nadszedł deszczowy wrzesień, a wraz z nim zaczynamy… – GIGANCI\nPo sierpniu nadszedł deszczowy wrzesień, a wraz z nim zaczynamy…\nPo dwóch miesiącach wypoczynku, beztroski nadszedł wreszcie ten dzień! Wszyscy zdrowi, wypoczęci i pełni optymizmu rozpoczynamy nowy rok szkolny 2017/2018.\n4 września o godzinie 9.00 w hali naszej szkoły Pan dyrektor Jarosław Berendt powitał wszystkich zgromadzonych, a w szczególności uczniów klas pierwszych technikum i szkoły branżowej. Ten dzień jest dla nich wyjątkowy, ponieważ pożegnali czasy gimnazjalne i z dumą wkraczają w nowy etap edukacji, edukacji w naszej szkole! Wśród uczniów klas pierwszych rozlosowana została Nagroda Dyrektora – Tablet. Szczęśliwą osobą została uczennica klasy I technikum żywienia i gospodarstwa domowego – Jagoda Nowak.\nPo powitaniach i przemówieniach wyróżniono jedenastu uczniów naszej szkoły oraz dwóch absolwentów gimnazjum. Pan Jerzy Springer oraz Pan Robert Woźniak wręczyli w imieniu Starosty Wągrowieckiego stypendia za wybitne osiągnięcia w nauce za rok 2016/2017.\n← ,,W ofiarowaniu siebie najpiękniejsze jest to, …”\nFototechnik podziwiał wystawę →


Rak: Esencja receptywności - Sesje Astrologia\nMatczyne uczucia, poświęcenie, troska, czułość, bliskość. Przytulne domowe ognisko.\nRak uczy być jak woda, poddawać się uczuciom i płynąć z nimi, bezgranicznie ufając życiu. Jest niczym rzeka, która spokojnie wije się doliną, nie wiedząc co czeka ją za zakrętem. Archetyp Raka istnieje po to, by wytrącić nas z kolein racjonalnego umysłu i wzruszyć do głębi, obezwładnić tym, co czujemy. Rak należy do żywiołu wody, a włada nim Księżyc – kapryśny jak emocje, codziennie różny jak kobieta. Płynnie przechodzi z nowiu do pełni, a jednocześnie jest bierny, bo potrzebuje światła Słońca, by być widoczny. A jednak to on ma władzę nad światem uczuć. Od niego zależą kobiece nastroje i cykle miesięczne, przypływy i odpływy oceanów. Archetyp Raka wnosi do zbiorowej nieświadomości macierzyństwo, bezwarunkową miłość. Czułość pozbawioną erotyzmu, za to połączoną z najwyższym poświęceniem. Jest źródłem życia kojarzącym się wodami płodowymi, bezpiecznymi i ciepłymi. Rak oznacza też płodność. Zapłodnienie z perspektywy kobiecej to przyjęcie, poddanie się. Postawienie siebie na drugim miejscu. Rak doskonale potrafi zaopiekować się drugim człowiekiem, bezinteresownie pomagać, okazywać empatię. Jego poprzednicy w Zodiaku zajęli się zdobyciem ziemi, zagospodarowaniem jej i sprawdzeniem, co jest poza ich terenem, z Rakiem przyszedł czas na wewnętrzny świat uczuć.\nMa opinię najbardziej uczuciowego znaku zodiaku. Rak wygląda na słabego, jest w nim pewna miękkość, nieśmiałość. Kieruje się intuicją i siódmym zmysłem. Bardziej czuje, niż myśli. Jak każda księżycowa osoba bezbłędnie potrafi rozpoznawać emocje innych, nie muszą paść słowa, żeby Rak wiedział. Przy tej wrażliwości jest jednak wytrwały. Jest niczym Księżyc, pełen tęsknot i nostalgii, ale tak jak on potrafi się odnowić. Swoją siłę czerpie z korzeni, przeszłość jest dla niego fundamentem, na którym niestrudzenie, często z pomocą silniejszych, buduje swój ciepły dom na pewnym gruncie. Bliskość, dotyk, przytulanie, to lubi Rak. Miękki koc i gorącą herbatę podaną przez ukochaną osobę. Dla Raka rodzinna atmosfera to must have, uwielbia, gdy przy stole gromadzi się cała rodzina i je rosół. Co niedziela i w każde imieniny. Dla Raka ważne są kulinaria, zwłaszcza jeśli na talerzu rozpozna smaki dzieciństwa. Rak oznacza silne poczucie przynależności, przywiązanie do miejsc i ludzi. Może się w tym zapędzić, wtedy okazuje swoje mniej czułe oblicze – robi się zaciekle zaborczy i nieprzyjemnie zazdrosny, podejrzliwy, nieufny, kontrolujący. Tak broni się przed bólem emocjonalnym i utratą poczucia bezpieczeństwa. Niczym aktor z meksykańskiej opery mydlanej wpada w histerie bez wyraźnego powodu i urządza dzikie sceny zazdrości. Najgorszym koszmarem dla Raka jest samotność i odcięcie się od przeszłości. Gdy Rak się boi, zaczyna się zamartwiać, o bliskich, o siebie. Jest w tym mistrzem. Swoją żywą wyobraźnię wykorzystuje wtedy do tworzenia najczarniejszych scenariuszy, które podsycają jego niepokój. Przestraszony będzie domagał się wsparcia emocjonalnego, a jak go nie otrzyma, ciężko rozchoruje się na żołądek. Opiekuńczy z natury Rak sam często bywa bezradny. Szuka wtedy oparcia w cudzej sile i robi się infantylny, dziecinny. Dzieje się tak, gdy w dzieciństwie doświadczył braku poczucia emocjonalnego bezpieczeństwa. Jego skrzywdzone wewnętrzne dziecko będzie domagało się ciepła od innych osób, do których przylgnie i będzie nimi manipulował. Wtedy kaprysi, dąsa się, obraża, może drażnić zmiennymi nastrojami. Płacze ze złości, szantażuje emocjami, obwinia bezradnością ofiary, atakuje złośliwościami..\nRakowi trudno przyjąć, że życie wymaga aktywności, inicjatywy, czasem śmiałej konfrontacji. On zazwyczaj woli wycofać się do swojej skorupy. Postępuje tak z lęku przed brutalnością życia, ze strachu przed brakiem szacunku dla jego uczuć, bo boi się, że ktoś je podepcze. Charakterystyczne są dla niego nadwrażliwość i wynikająca z niej duża podatność na zranienia. Z tego powodu wznosi mury obronne w postaci domu, swojej twierdzy. Za nieruchomości odpowiada czwarty dom astrologiczny, przypisywany właśnie Rakowi. To delikatny znak, reprezentujący żeńską energię, ale gdy ktoś zagrozi jego rodzinie, może mocno uszczypać. Bo dom dla Raka ma być oazą bezpieczeństwa, do której nie wtargnie żadne zło. Rak nie walczy wręcz, bo jest w nim sporo lęku, ale może znienacka zadać cios w plecy. Działa w sposób bierno-agresywny. Wybucha dramatyczną złością, gdy zostaje zagrożone jego bezpieczeństwo. Odznacza się silnym instynktem samozachowawczym, plemiennymi instynktami. Dom, tak ważny w archetypie Raka, rozumiany jest też jako ojczyzna, Matka Ziemia. Raki są patriotyczne, romantycznie rozkochane w polnych kwiatach, Mickiewiczu i Słowackim. Archetyp Raka to swojskość, bezpieczna, bo dobrze znana. Rak sentymentalnie zbiera rodzinne pamiątki, czuje swoje korzenie. Drzewo geologiczne jest dla na tyle ważnym punktem odniesienia, że wcale nie pragną wyjrzeć poza jego listowie. Rak jak pieniacz bywa bliski zaściankowości, zawziętości, fanatyzmowi. Często żywi osobiste uprzedzenia i jest stronniczy.


Wysłany: Pią 9:24, 15 Maj 2015\nTo sprawa trochę się komplikuje. Moje zdanie jest takie,że spamerzy szybko się znudzą,jeśli na ich wpisy nie będziemy reagować. Jest to czasem trudne, mnie też często korci, żeby się takiemu odciąć. W dyskusji ze spamerami przoduje jednak Mirek. Mam jednak wrażenie,że ostatnio ich jakby mniej.\nWysłany: Pią 10:15, 15 Maj 2015\nTak jakby mniej, masz rację.Trzeba przestać reagować, a poza tym znudziło mnię się już.I jeszcze jedna sprawa,skoro forum nikt nie zarządza to dziwię się że serwer nie wyłączyli przez tyle czasu.Sam się finansuje czy jak?\nOstatnio zmieniony przez mirek dnia Pią 10:20, 15 Maj 2015, w całości zmieniany 1 raz\nWysłany: Pią 11:47, 15 Maj 2015\nalbo serwer jest darmowy, albo jest przypięty do portalu, który do niedawna nadal działał... ale raczej to pierwsze, bo przecież kiedyś chciano forum przenosić na nowy, "lepszy"...\nze spamerami był ten problem, że w pewnym momencie pisali na forum głównie oni. W takiej sytuacji moderacja w ogóle straciła sens. Teraz faktycznie jakoś ich mniej... może mirek zniechęcił?\nWysłany: Pią 16:48, 15 Maj 2015\nWysłany: Pon 1:47, 08 Lut 2016\nCzy ktoś wie jak można usnąć swoje konto wraz ze wszystkimi danymi z tego forum? Prawo nam to gwarantuje ale tu niestety nie można znaleźć żadnej informacji na ten temat


Badland - informacje i artykuły na tablety.pl\n16 kwietnia 2016 16 kwietnia 2016 Dawid Długosz 1017 odsłon 0 komentarzy Badland, BADLAND 2, gry, gry na iOS, gry na iPada, gry na tableta, gry na tablety\n7 lutego 2016 7 lutego 2016 Dawid Długosz 472 odsłon 0 komentarzy Badland, BADLAND 2, BADLAND 2 recenzja, gry, gry na Androida, gry na iOS, gry na iPada, gry na tablety\n27 grudnia 2015 27 grudnia 2015 Marcelina Poznańska 549 odsłon 0 komentarzy Badland, gry, gry na iOS, gry na iPada, gry na tablety\n20 grudnia 2015 19 stycznia 2016 Jacek Zięba 1008 odsłon 0 komentarzy App Store, Badland, BADLAND 2, BADLAND 2 opinie, BADLAND 2 recenzja, gra ios, gra ipad, gra iphone, gry na iOS, gry na iPada, gry na tablety\n17 grudnia 2015 17 grudnia 2015 Dawid Długosz 517 odsłon 0 komentarzy Badland, BADLAND 2, gry, gry na iOS, gry na iPada, gry na tablety\n17 października 2015 17 października 2015 Katarzyna Dąbkowska 1787 odsłon 0 komentarzy Badland, Flappy Bird, Flop Rocket, Fly Catbug Fly!, gry Flappy Bird, gry na Androida, gry na iOS, gry na smartfony, gry na tablety, gry w App Store, gry w Google Play, gry w Sklepie Play, Jetpack Joyride, Jupiter Jump, klony Flappy Bird, RETRY, Rocket Romeo\n4 września 2015 4 września 2015 Marcelina Poznańska 483 odsłon 0 komentarzy Badland, gry, gry na iOS, gry na iPada, gry na tablety\nBADLAND to jedna z tych gier mobilnych, w które trzeba po prostu zagrać. Jeśli jeszcze nie mieliście okazji, to teraz nadarza się świetny moment do nadrobienia. Tytuł przeceniono w App Store do zaledwie 0,99 euro.\nBadland za połowę ceny. Edytor poziomów już wrótce\n28 sierpnia 2015 28 sierpnia 2015 Katarzyna Dąbkowska 483 odsłon 0 komentarzy Badland, gry na iOS, gry na smartfony, gry na tablety, gry w App Store, gry w Google Play, gry w promocji, gry w Sklepie Play\nFrogmind Games postanowiło dodać do gry edytor poziomów. Z okazji zapowiedzi cenę gry obniżono o połowę.\n15 lipca 2015 15 lipca 2015 Dawid Długosz 546 odsłon 0 komentarzy Badland, gry, gry na iOS, gry na iPada, gry na tableta, gry na tablety, LIMBO, Shadowmatic


Królowa Elżbieta na zdjęciu sprzed 77 lat. Fotografia była ukrywana aż do teraz. Powód? 'Zbyt nieformalna'\nKrólowa Elżbieta (Newsteam / Newsteam / Newsteam)\nWiększość zdjęć królowej Elżbiety to oficjalne portety albo fotografie wykonane podczas oficjalnych wystąpień. Tym większe zaciekawienie wzbudziło zdjęcie 13-letniej Elizabeth, które otrzymał ostatnio książę Karol.\nFotografia została podarowana przez prezesa charytatywnej fundacji "Send a Cow", która pomaga biednym rolnikom we wschodniej Afryce. Książę Karol był zachwycony prezentem i zapowiedział, że podaruje go mamie na 90. urodziny.\nSprawdzę, czy mama to pamięta - powiedział. - Może będzie pamiętała, co miała wtedy na sobie.\nNa szczęście nie musimy czekać do urodzin Elżbiety. Fotografię pokazał na Instagramie Clarence House.\nZdjęcie zamieszczone przez użytkownika Clarence House (@clarencehouse) 1 Lut, 2016 o 9:16 PST\nDlaczego zdjęcie było ukrywane aż do tej pory? W 1939 roku przyszłą królową sfotografował Kanadyjczyk, Lawrence Audrian. Jednak kiedy zdjęcie pokazano Królowej Matce, uznała je ona za zbyt "nieformalne" - podaje magazyn "People".\nNa szczęście fotograf nie pozbył się pamiątki. Przekazał ją swojej córce, która następnie podarowała je prezesowi fundacji, Simonowi Barnesowi. I tak zdjęcie wróciło do królowej.\nTraz już wiem na kim wzoruje się pani premier Szydło. Chce być jak królowa Elżbieta i tak jak ona zawsze ma przypiętą broszkę.\nHarry to wykapana Babcia.\nJak byłem w 1973 na wycieczce w ZSRR furorę robił znaczek do przypinania z okragłym bobasem i podpisem "Lenin kak rebionok".\nTen kwiatek do futerka ,chyba padnę ze śmiechu.Kto ma taki gust?\nnie "ukrywana", tylko odrzucona. fotograf ja zachowal i przekazal swoim spadkobiercom, ktorzy podarowali jak Karolowi.\nGość: Alfons van Worden\nZdecydowanie bardziej dystyngowanie wygląda teraz\n"Królowa Elżbieta jako 13-latka?"\nJako 13 latka nie była królową. Nazywała się Elizabeth Alexandra Mary, ale tego gimbaza nie ogarnie i tak :)


CI Games chce wycofać akcje United Label z obrotu - BiznesRadar.pl\nCIG (CIGAMES) ogłosiła wezwanie do zapisywania się na sprzedaż 275 000 akcji UNL (UNILABGAM), czyli 21,57% wszystkich akcji spółki. Proponuje 18,02 zł za akcję. Zamiarem wzywającego jest wycofanie akcji United Label z obrotu na NewConnect.\nW wyniku wezwania CI Games zamierza osiągnąć 1 275 000 akcji spółki uprawniających do 100% głosów na walnym zgromadzeniu spółki. Aktualnie posiada 1 000 000 akcji United Label.\n- Efektywna współpraca z United Label pozwala na tworzenie nowego i atrakcyjnego kontentu dla międzynarodowej grupy fanów, co było naszym kluczowym założeniem wynikającym z zaktualizowanej strategii. – mówi cytowany w materiale prasowym Marek Tymiński, prezes zarządu CI Games. – Pełne posiadanie spółki United Label w ramach grupy CI Games pomoże nam lepiej wspierać dalszy wzrost United Label oraz naszą wspólną społeczność graczy, przy jednoczesnej kontynuacji działań w celu potencjalnego dual-listingu w Londynie. Umożliwi nam to również zwiększyć skalę przyszłych sukcesów grupy kapitałowej poprzez zrównoważone inwestycje we wszystkie cztery filary naszej strategii rozwoju oraz wykorzystać naszą globalną strukturę organizacyjną do dostarczenia najmocniejszego portfolio gier w historii grupy. – dodaje


CD Action zyskuje\nRekordowa sprzedaż CD Action\nNumer wrześniowy CD Action sprzeda się według prognoz wydawcy w rekordowej ilości 124,6 tys. egzemplarzy. Wynik taki oznacza nie tylko najwyższą sprzedaż CD ACtion w tym roku, ale jest także rekordem w sprzedaży wszystkich miesięczników komputerowych i pism o grach komputerowych.\nWpływ na rekordow± sprzedaż miał specjalny dodatek 200-stronicowa książeczka pt. Tipsomaniak 2003, zawierająca kody i solucje do gier, które pojawiły się w ciągu ostatniego roku.\nDołącz do dyskusji: CD Action zyskuje


■■ „Od początku było sterowane, a jak Wałęsę dostarczyli”… ■■ |\nPosted in ■ aktualności, ■ historia, ■ odkłamujemy HISTORIĘ by Maciejewski Kazimierz on 25 listopada 2015\nJak dwaj funkcjonariusze WSI rozmawiali o dostarczeniu Wałęsy motorówką na strajk w 1980\nAgencja Bezpieczeństwa Wewnętrznego dysponuje nagraniem rozmowy funkcjonariuszy WSI, relacjonujących kulisy dowiezienia Lecha Wałęsy motorówką Marynarki Wojennej na strajk w Stoczni Gdańskiej. Jednym z rozmówców jest płk Leszek Tobiasz, który zmarł w lutym 2012 r. w dziwnych okolicznościach. Kapitanem kutra miał być admirał Romuald Waga.\nAleksander L.: Tak, bo… Waga Andrzej [adm. Romuald Andrzej Waga – przyp. red.] był dowódcą kutra (…) który przewoził Lecha.\n– Byłam przekonana, że koledzy stoczniowcy mówili o nim tak dlatego, bo jest niezatapialny. Ale gdy potem ich pytałam, o co chodzi, to twierdzili, że motorówka robi hałas, dlatego Wałęsa miał z niej podpłynąć pontonem między dwa stojące obok siebie statki, wejść na jeden z nich po drabince, a potem trapem zejść na nabrzeże stoczni – wspomina Joanna Duda-Gwiazda. Zdaniem Andrzeja Gwiazdy, rozmowa dwóch funkcjonariuszy WSI jest “kolejnym potwierdzeniem wersji, że Wałęsa został w stoczni zainstalowany przez drugą stronę”.\n– Rozmawiałem ze świadkiem, który był w 1980 roku podoficerem na służbie. Według niego, 13 sierpnia o 18.00 w porcie wojennym w Gdyni Wałęsa wsiadał do motorówki dowódcy Marynarki Wojennej i wraz z nim wypłynęli z portu. Widział to ze swojego stanowiska – relacjonuje Andrzej Gwiazda. W ocenie Antoniego Macierewicza, wymiana zdań między Aleksandrem L. i Tobiaszem potwierdza panujące wśród byłych funkcjonariuszy wojskowych służb specjalnych przekonanie, że poprzez Lecha Wałęsę starano się manipulować strajkiem, a później “Solidarnością”.\n– Te opinie powtarzane są od dłuższego czasu – dodaje polityk, zaznaczając, że co innego próby manipulacji poprzez agentów, a co innego fakt, że “Solidarność” była wielkim ruchem narodowym, który mimo wszystko wymknął się spod kontroli władz PRL. – Jestem coraz bardziej przekonany, że “Solidarność” to był “wypadek przy pracy” – dodaje Andrzej Gwiazda.\nSwoją teorię ma na ten temat Grzegorz Braun, dokumentalista, dziennikarz, autor słynnego filmu “Plusy dodatnie, plusy ujemne oraz “TW Bolek””. – Ten wątek przewijał się w wielu rozmowach, które odbywałem ze świadkami historii, zarówno tymi pierwszorzędnymi, jak i trzeciorzędnymi, pracując nad filmem. Przede wszystkim były to bardzo zdecydowane wypowiedzi Anny Walentynowicz – wspomina Braun. Przypomina przy tym zeznania majora Janusza Stachowiaka, który został powołany na świadka w procesie, jaki Wałęsa wytoczył Krzysztofowi Wyszkowskiemu za nazwanie go “Bolkiem”. To jego relacja m.in. skłoniła sąd pierwszej instancji do oddalenia pozwu Wałęsy. Wyrok zmienił jednak sąd apelacyjny. Były funkcjonariusz gdańskiej SB – pierwszy i jedyny, jak dotąd, który złamał zmowę milczenia w tej sprawie, powtórzył przed sądem to, co opowiedział filmowcowi przed kamerą, że uczestniczył w procesie rejestracji Lecha Wałęsy jako TW “Bolek”.\n– Dokonując rutynowych czynności, jakie był zobowiązany przy tym wykonać, wysłał zapytania dotyczące rozmaitych kandydatów na tajnych współpracowników do kartoteki centralnej. Uzyskał w ten sposób informacje o dwukrotnej wcześniejszej rejestracji Lecha Wałęsy jako osobowego źródła informacji. Pierwsza do jakiejś sprawy kryminalnej na prowincji przez milicję, a druga przez Wojskową Służbę Wewnętrzną – przypomina Braun. Podkreśla, że Stachowiak był w tym miejscu w swej relacji bardzo konkretny, ponieważ zapamiętał zielony karton, w którym nadeszła odpowiedź z centrali. Stachowiak oceniał, że rejestracja w WSW musiała nastąpić w czasie pełnienia przez Wałęsę zasadniczej służby wojskowej.\nWszyscy pamiętają zapewne słynny, powielany na ksero, a także w różnego rodzaju wydawnictwach tekst ulotki kolportowanej przed wyborami prezydenckimi w 1995 r. przez Annę Walentynowicz. “Dlaczego okłamałeś wszystkich, mówiąc o przeskoczeniu płotu, podczas gdy na strajk 14.08.1980 r. zostałeś dowieziony motorówką z Dowództwa Marynarki Wojennej z Gdyni?” – pytała starającego się o reelekcję prezydenta i historycznego lidera gdańskiego strajku legendarna suwnicowa w liście otwartym. Walentynowicz miała pełną świadomość pozorowanego sporu między historycznym przywódcą “Solidarności” a wywodzącym się z PZPR liderem postkomunistów. Historia ciągle weryfikuje tezy słynnej suwnicowej ze stoczni im. Lenina. W biografii Walentynowicz napisanej przez Sławomira Cenckiewicza historyk przypomina, że “Wałęsa poczuł się dotknięty treścią listu”, a sądy po reakcji jego sztabu wyborczego zakazały nawet jego kolportażu. Były również przypadki konfiskaty wydawnictw zawierających treść ulotki przez policję. Cenckiewicz przypominał, że jedną z pierwszych osób, które zakwestionowały słynny “skok przez płot”, był Aleksander Kopeć – w okresie strajków sierpniowych minister przemysłu maszynowego i negocjator rządowy. Już w 1991 roku pisał on, że podczas pobytu w Gdańsku w sierpniu 1980 r. “nieobce były pogłoski, że [Wałęsa] wpłynął tam kutrem patrolowym marynarki wojennej…” – czytamy w książce “Anna Solidarność”. Ale nie tylko on. Czesław Kiszczak pytany o wiarygodność plotki na temat rzekomego “dostarczenia w kontenerze” Wałęsy do stoczni zasłaniał się tajemnicą państwową.\nAndrzej Gwiazda, uczestnik słynnego strajku, a potem oponent Wałęsy w “Solidarności”, bezwzględnie zwalczany przez władze PRL i samego Wałęsę, relacjonuje, że Walentynowicz opierała swoje opinie na rozmowach ze świadkami. – Rozmawiała z trzema osobami z motorówki, które przywiozły Wałęsę do stoczni. Jej relacja ostatecznie się nie ukazała, ponieważ świadkowie bali się o tym mówić pod nazwiskami – zaznacza Gwiazda, który pomagał jej sformułować słynny list otwarty z 1995 roku. – Ania Walentynowicz w rozmowie również ze mną mówiła, że informację tę przekazali jej ludzie ze służb wojskowych, ludzie, którzy w tym uczestniczyli. A to, że tak mówią panowie Aleksander L. i Leszek Tobiasz i po nazwisku przywołują admirała Wagę, człowieka szkolonego w akademiach sowieckich, człowieka, który odgrywał tak dwuznaczną rolę po 1989 roku, tylko tę hipotezę potwierdza – komentuje Antoni Macierewicz, likwidator WSI.\nJednak co innego relacje anonimowych świadków, a co innego twarde dowody. A tych nie ma. Tak jak nie ma dowodu na to, że Wałęsa skoczył przez stoczniowy płot. Wiadomo, że na strajk się spóźnił i nie potrafił tego wyjaśnić. W słynnej publikacji “SB a Lech Wałęsa. Przyczynek do biografii” historycy Piotr Gontarczyk i Sławomir Cenckiewicz dystansowali się od wersji z “motorówką”, tłumacząc jej powielanie istnieniem sprzecznych i nigdy niewyjaśnionych relacji, jakie na temat dołączenia Wałęsy do strajku pojawiały się od przeszło 30 lat. Jak podkreślali: “Taka wersja wydarzeń nie znajduje potwierdzenia w dostępnych źródłach historycznych”. Wątpliwości te zasiewał oczywiście sam Wałęsa: “Do dziś nie wiem, co spowodowało, że spóźniłem się 2 czy 3 godziny” – mówił, a w innym momencie tłumaczył: “No… dwie godziny się spóźniłem, z jakichś błahych powodów, dziecko mi się urodziło czy coś takiego (śmiech)”. Najsłynniejsze jest jednak to pochodzące z “Drogi nadziei”: “Pamiętam, że wysiadłem na przystanku pod stocznią, ale nie kierowałem się w stronę bramy, nie miałem przepustki. (…) Przeszedłem obok szkoły podstawowej, gdzieś na odcinku między dwiema bramami jest z boku taka mała uliczka, tam zaszedłem i przeskoczyłem przez płot”. Cenckiewicz i Gontarczyk zwracali uwagę na sprzeczności w książce, w której późniejszy lider strajku raz “nie kierował się w stronę bramy”, a w innym miejscu mówił, że “ruszył w stronę bramy”. Oczywiście chodzi o słynną bramę nr 2. Tak czy inaczej zdaniem autorów miejsce wskazane przez Wałęsę to brama nr 1, której sforsować w pojedynkę nie sposób. Mur na tym odcinku ma wysokość 3,5 metra i nie ma żadnych świadków, którzy mieliby pomagać Wałęsie w słynnym skoku. No chyba że Wałęsa wszedł do stoczni przez dziurę w płocie w zupełnie innym miejscu. Na nią wskazywali inni świadkowie. Ale nie on sam.\nLeszek Tobiasz: No tak. Słuchaj, a ty wiesz co? To chyba w jednym, w jednym elemencie to Maciara [Antoni Macierewicz – przyp. red.] ma rację. Bo Maciara mówił coś tam, kiedyś się wypowiedział, czy w jakichś kwitach pisał, że jeden z ministrów obrony, i on tu sugerował tego z marynarki, jak on się nazywał, co był ministrem obrony?\nJak można oceniać wiarygodność Aleksandra L.? Z jednej strony, faszerował dziennikarzy informacjami sprawdzonymi i wiarygodnymi. Miał w tym swój cel. Z drugiej, pomawiał współpracowników Antoniego Macierewicza o rzeczy, których nie zrobili. Znający go wiele lat Wojciech Sumliński w swojej książce “Z mocy bezprawia” nie ma jednak wątpliwości, że tym, co utorowało mu drogę do kariery z leśnego garnizonu do wojskowych służb specjalnych, był “analityczny umysł, zmysł obserwacji i doskonała pamięć”. Jeśli więc prokuratura dała wiarę jego relacjom na temat rzekomej przestępczej działalności członków komisji weryfikacyjnej WSI, to może warto, by Instytut Pamięci Narodowej zainteresował się rewelacjami oficera.\nMaciej Walaszczyk, źródło: Nasz Dziennik\nniezlomni.com, fot. ARCHIWUM (Lech Wałęsa ze strajkującą załogą Stoczni Gdańskiej w 1980 roku)\nMożliwość komentowania ■■ „Od początku było sterowane, a jak Wałęsę dostarczyli”… ■■ została wyłączona\n« ■■ Elżbieta Witek: biorąc pod uwagę Smoleńsk czy stan państwa, Trybunał Stanu dla Donalda Tuska byłby dobrą sprawą\n■■ LIST GRZEGORZA BRAUNA DO PREZYDENTA RP … »\n10 475 607 odwiedzin\n☞ „Kapitan Graczyk, ten, który mnie zwerbował” czyli szokujący gość i słowa Wałęsy ☚◙◙◙◙