Strona główna›@marcinw2›Samsung jest lata świetlne za konkurencją. Pokażę to na przykładach.\nTak było we flagowcach Samsunga i te czasy mamy chyba na szczęście za nami.\nFanboje Samsunga obecnie zachwycają się jasnością (tak, tej nie można odmówić), ale przy okazji zapominają o tym, że producent zaczyna odwalać fuszerkę jeżeli chodzi o PPI - w 2016 oferował PPI 577 w Galaxy S7, obecnie we flagowych (podobno) urządzeniach jest ono pomiędzy 401 i 550: 401 w Note 10, 438 w S10e, 498 w Note 10+, 505 w S10 5G, 552 w S10+, 550 w S10.\nPójdźmy dalej - w 2016 oferowany był S7 z płaskim ekranem, co dostajemy w zamian w 2019? Ano jest to "zaledwie S10e", którego (żeby było śmiesznie) zbojkotowali nawet niektórzy producenci folii matowych.\nJeżeli miałbym to porównywać z Apple, to ten w obecnej generacji iPhone 11 oferuje PPI do 458. To wyraźnie pokazuje, że obaj producenci chyba wyraźnie stwierdzili, że poprzednie ekrany były zbyt dobre i należy je trochę pogorszyć... oferując (mówię tu o Samsungu) towar niepełnowartościowy, czyli z dziurką / zbyt gwałtownie reagującymi krawędziami z boku albo towar, który na starcie trzeba poprawiać (Galaxy Fold).\nMyślę, że to ostatnie urządzenie niestety dokładnie pokazuje chęć bycia pierwszym za wszelką cenę i związane z tym problemy z jakością (jak Sammy stał się tak jakby trochę kolosem na glinianych nóżkach).\nA gdzie chociażby 120 Hz?\nPłaczcie i płaćcie ciesząc się, że w ogóle macie ekran (a mówiąc inaczej wróciliśmy do czasu Galaxy S5 i jego PPI 432)\nŚmieszna sprawa, bo dawno dawno temu w czasach "cegieł" Centertela czy chociażby pierwszych generacji GSM baterie bywały podłączane jak w starszych notebookach czyli przez podpinanie. Producent oferował wtedy zazwyczaj różne modele, a te dawały na przykład różną pojemność albo funkcję wibracji. Było to rozwiązanie bardzo wygodne - każdy mógł sobie kupić tyle ogniw ile chciał, a w przypadku "spuchnięcia" baterii mógł łatwo ją wymienić bez uszkodzenia urządzenia.\nOgniwa litowo-jonowe potrafią zniszczyć całe telefony albo powodują, że użytkownik przez lenistwo albo brak zaufania do serwisów decyduje się na wymianę słuchawki.\nUwaga na marginesie - tak się składa, że ostatnio miałem przyjemność zajrzenia do czyjejś szuflady i znalazłem tam taki hit jak Nokia 6230 (nieznających odsyłam przewrotnie do pewnej rosyjskiej witryny, która w czasach świetności tego urządzenia była niczym Watykan albo Jerozolima dla chrześcijan). Telefon ten miał być następcą tak kultowej Nokii 6310i (a może bardziej 7110), ale niestety nie dane mi było go włączyć, bo... zgodnie ze słowami właściela wszystkie baterie szlag trafił, a mówiąc dokładniej oryginalne ogniwa BL-5C renomowanej firmy z prostych stały się mocne napuchnięte i trzeba było je wyrzucić.\nJestem ciekaw, co za kilka lat pozostanie z tych wszystkich pochomikowanych w szufladach zabaweczek szczególnie że ogniwa wewnętrzne często mają cieńsze obudowy niż poprzednicy (problem mogłyby zapewne rozwiązać ogniwa litowo-polimerowe, ale tych oczywiście nie stosuje się z uwagi na koszty).\nPewien przedsmak mieliśmy z Note 7 (ten model pokazał niestety, że z jakością u Sammiego bywa różnie), czy fala podobnych przypadków czeka nas gdy S6 i modele późniejsze zaczną się starzeć?\nMoże w tej sytuacji warto byłoby pokazywać w menu telefonów przynajmniej numer seryjny i producenta baterii? (+zużycie jak robi to Apple)\nPrzy okazji - grafenu jak nie ma tak nie ma... No i modele podobnież flagowe mają mniejsze baterie niż te ze średniej półki (np. taki A70 ma 4500 mAh, M30s 6000 mAh).\nKurtyna... a jak ktoś chce zobaczyć więcej, to polecam poszukać swollen battery na YouTube.\nNie korzystałem z żadnej od dawna, ale do pana wafla - dlaczego modele flagowe mają sloty hybrydowe (dwie karty SIM lub karta SIM+karta pamięci) a modele średnie sloty, gdzie można włożyć dwie karty SIM+kartę pamięci?\nI dlaczego usuwa się w ogóle sloty z najdroższych modeli? (odpowiedź jest oczywiście jasna i chodzi o to, żeby sprzedawać kości pamięci z marżami jak podstawki pod monitory)\nA swoją drogą zawsze zastanawiało mnie dlaczego w telefonach nie ma licznika zużycia pamięci flash jak w dyskach SSD.\nByły, nie ma. Kurtyna.\nKolejna śmieszna rzecz - w różnych modelach nieszczęsne radyjko jest zaszyte w sprzęcie, ale producent nie decyduje się na jego włączenie.\nO obecności DAB+ nawet nie wspomnę - LG zrobiło LGK520K, a Samsung nie może.\nPromieniowanie i złącze do zewnętrznej anteny\nJest coś co się nazywa SAR. Parametr ten określa jak duże promieniowanie wytwarzane jest przez urządzenie w skrajnych laboratoryjnych testach (to coś jak mierzenie norm spalin w trakcie homologacji samochodów).\nPorównajmy sobie popularne "eski" certyfikowane według norm europejskich (Head SAR określa promieniowanie w stronę głowy, Body SAR w kierunku ciała):\nS GT-i9000 - Head SAR : 0.268 W/Kg, Body SAR : 0.51 W/Kg\nS4 mini GT-i9192 - Head SAR : 0.298 W/Kg, Body SAR : 0.361 W/Kg\nS4 mini duos GT-i9195 - Head SAR : 0.332 W/Kg, Body SAR : 0.323 W/Kg\nS7 duos SM-930FD - Head SAR : 0.406 W/Kg, Body SAR : 0.621 W/Kg\nW 2017 normy idą trochę w górę:\nS8 SM-950F - Head SAR : 0.315 W/Kg, Body SAR : 1.27 W/Kg\nS8+ SM-955F - Head SAR : 0.26 W/Kg, Body SAR : 1.0 W/Kg\nNote 8 SM-N950F - Head SAR : 0.173 W/Kg, Body SAR : 1.29 W/Kg\nżeby po roku jeszcze wzrosnąć (S9 wydaje się wyjątkiem od reguły):\nS9 SM-960F - Head SAR : 0.362 W/Kg, Body SAR : 1.18 W/Kg\nS9+ SM-965F - Head SAR : 0.294 W/Kg, Body SAR : 1.350 W/Kg\nNote 9 SM-N960F - Head SAR : 0.381 W/Kg, Body SAR : 1.509 W/Kg\na w 2019 generalnie osiągnąć szczyty:\nS10e SM-970F - Head SAR : 0.582 W/Kg, Body SAR : 1.575 W/Kg\nS10 SM-973F - Head SAR : 0.477 W/Kg, Body SAR : 1.593 W/Kg\nS10e SM-975F - Head SAR : 0.516 W/Kg, Body SAR : 1.582 W/Kg\nNote 10 SM-970F - Head SAR : 0.209 W/Kg, Body SAR : 1.523 W/Kg\nNote 10+ SM-N975F - Head SAR : 0.187 W/Kg, Body SAR : 1.404 W/Kg\nNieważne, że liczby są jeszcze dalekie do góry normy (2 W/Kg), liczy się fakt, że kolejne modele dysponujące tak naprawdę podobnymi funkcjami nadawczo-odbiorczymi (pomijam LTE) mają coraz wyższe promieniowanie.\nMoże to wynikać z dwóch rzeczy - dodatkowy narzut jest związany np. z funkcjami ładowania bezprzewodowego albo materiałami obudów (nie jestem specjalistą, ale jako laik bardzo chciałbym zobaczyć dokładny raport, gdzie podane są wyniki dla transmisji na kolejnych pasmach i np. przy samej transmisji komórkowej).\nPomimo pewnych wątpliwości zapytam się w tym momencie - czym Samsung różni się dzisiaj od Apple czy chińskich konkurentów? (i gdzie są lata inwestycji w anteny z których ta firma kiedyś słynęła ?) Czy ładowanie indukcyjne (wrzucone nawet do S10e z niedużą baterią) i inne bajery są tak kosmiczne że nie można było zadbać o zdrowie psychiczne użytkowników dając bardziej szczegółowe raporty? I czy konieczne jest powielanie Google z jego kolejnymi Pixelami (pierwsze modele były bardzo przyjazne w tym zakresie, ostatnie mają wysokie wartości) i ukrywanie wielkości SAR w menu urządzeń (Pixele je mają...)?\nDlaczego Samsungu? Dlaczego? Dlaczego tak tego się wstydzisz? I dlaczego nie można sobie podłączyć anteny jak kiedyś?\nWiemy o co chodzi. Kurtyna.\nSammy niestety ciągle odstaje od Apple (zarówno rozwiązania autorskie jak i Snapdragony mają mniejsze wartości w benchmarkach).\nJeżeli chodzi o grafikę, pomóc może sojusz z AMD, niemniej jednak rezultatów można oczekiwać dopiero za jakiś czas (być może w okolicy 2021).\nWodoszczelność i naprawialność.\nPrzy obecnej strategii producenta bardziej atrakcyjne stają się urządzenia z niskiej półki, a te nie mają formalnej certyfikacji wodoszczelności i normy IP.\nDo tego dochodzi niska ocena iFixit - przykładowo Galaxy S5 dostał 5/10 punktów, a obecnie praktycznie każdy model ma tylko 3/10 (Note 9 otrzymał 4/10, ale producent naprawił to w kolejnej generacji).\nDla porównania - urządzenia Apple dostają zazwyczaj 6/10 (a przynajmniej dotyczy to generacji z 2018, bo urządzenia z tego roku nie zostały jeszcze ocenione), a FairPhone 10/10.\nSzach mat - kupujcie i płaczcie.\nZ roku na rok widoczny jest pewien postęp (dodano regulowane przesłony, moduł szerokątny i kamerę ToF).\nProblemem okazuje się to, że główna kamera pozostaje dosyć podobna do tego co oferował S7, a np. bardzo ciekawe ToF jest dostępne jedyne w wielkiej jak patelnia słuchawce Note 10+.\nNiezbyt dobre są też usterki które nie powinny się pojawiać (np. “Warning: Camera failed” w S10).\nKonkurencja idzie jednak dalej - Apple w iPhone Pro w obu wersjach daje to co ma najlepsze, Huawei (sorki, ale na tym portalu musiałem o nich napisać!) lepiej poczyna sobie z trybem nocnym i zoomem, Oppo jako pierwsze (?) pokazało przednią kamerę pod ekranem.\nNewsy oczywiście mówią, że Galaxy S11 będzie przełomem - że dostarczy 48 albo więcej megapikseli i że w ogóle będzie super i naj.\nPożyjemy, zobaczymy, na razie jeśli chcesz kupić topowy S10E albo Note 10, to nie dostaniesz tego co ulubiony producent ma w ofercie.\nIm więcej modeli, tym więcej pracy włożyć, im więcej pracy trzeba włożyć, tym więcej trzeba zarobić na opłacenie kosztów (a ponieważ ludzie nie są skorzy do wymiany słuchawek, to można jedynie wypuszczać coraz tańsze modele, które mają skusić biedniejszych), więcej modeli to znowu więcej pracy...\nTrzeba powiedzieć sobie jasno - Samsung w porównaniu do Apple jest w epoce kamienia łupanego i ludziom to się nie podoba.\nByło to widoczne chociażby przy okazji modelu S7 i S7 Edge (zostały przeniesione na dół listy supportu, a po protestach szybko wróciły na poprzednie miejsce), jest widoczne gdy np. ostatnie modele dostają wolniej poprawki niż wcześniejsze.\nByła, nie ma. Samsung znów może się dużo uczyć od innych.\nDual SIM, eSIM i 5G\nDawno dawno temu Samsung wypuścił model Galaxy S4 mini, w którym trzeba było wybrać - albo dwie karty SIM albo LTE.\nObecnie mamy do czynienia z sytuacją, gdzie słuchawki 5G są na jedną kartę i mam wrażenie, że jest to bardziej sztuczne ograniczenie niż realny problem technologiczny.\nO eSIM nie ma chyba nawet co marzyć w przypadku koreańskiego producenta... (swoją drogą Pixele okazują się wyznaczać nowe kierunki rozwoju, co kiedyś nie było takie oczywiste i to Google nadganiał konkurencję)\nWpis był pisany na szybko i chciałem zasygnalizować pewien trend, który jest dosyć jasny - serie Galaxy Note i Galaxy S tracą swoją pozycję na rzecz średniaków i większość z tegorocznych modeli to tzw. przejściówki, które musiały być pokazane z uwagi na oczekiwany cykl wydawniczy.\nTo nie są te same znane i lubiane słuchawki, które można brać w ciemno i konieczne jest dokładne porównywanie specyfikacji, żeby zobaczyć co zostało wykastrowane a co nie poszło pod nóż.\nI żeby było jasne - co najmniej 2 lub 3 z pięciu to są bardzo dobre urządzenia, ale już nie tak topowe jak wskazuje ich nazwa (bezapelacyjnie topową słuchawką jest za to Galaxy Fold, ale tylko z uwagi na ekran).\nOczywiście ktoś mógłby powiedzieć widziałeś je przez szybkę w sklepie tymczasem widziałem i używałem i na dzień dzisiejszy nie dziwię się, że S7 i S7 Edge ciągle osiągają tak wysokie ceny (ba! schodzą na pniu!) i tak naprawdę z ich większych bolączek można wymienić chyba tylko brak DEX albo naturalne zużycie ekranów czy baterii (doskonale pokazuje to porównanie z A50). Myślę, że jakość tej generacji jest dostrzegana przez samego producenta, który poniekąd zdecydował się je wspierać jakiś czas.\nKiedyś to Samsung robił telefony...\nSzkoda, że te czasy minęły i teraz nakłady idą na reklamę, a nie na R&D (i mamy takie faile, jak używanie zdjęć z cyfrówek do promowania możliwości konkretnych modułów w telefonach).\nI szkoda, że ta strategia chyba działa (Android Central podaje, że Samsung ma coraz większy udział w europejskim rynku, wzrosło Xiaomi, z oczywistych względów mocno stracił Huawei, straciło też jakby nie było drogie Apple).\nSammy z firmy mającej swój specyficzny smaczek przeszedł w stronę masówki. Zmianę strategii doskonale pokazuje usunięcie Ingenius ze swojego oficjalnego profilu - filmy zostały zmirrorowane przez licznych fanów, niesmak pozostał.\nPS. Przy okazji - podobną średnią opinię mam o Galaxy Book S, w którym oczywiście MUSI być Windows i w którym MUSI być mała bateria i MUSI być ekran z szybą (tymczasem np. na Kickstarterze można znaleźć NexDocka 2, który za mniejsze pieniądze zamienia telefon w urządzenie, które dla wielu użytkowników będzie po prostu lepsze).


➤ Nowy samochód na raty – to nie musi być trudna sprawa - FinAi.pl\nNowy samochód na raty – to nie musi być trudna sprawa\nMarzysz o nowym samochodzie? Masz już upatrzony model, ale brakuje Ci pieniędzy? Sprawdź, jak dostać najtańszy kredyt gotówkowy na samochód nawet bez wkładu własnego!\nOsoby planujące zakup nowego samochodu na raty nie muszą obawiać się spraw formalnych związanych z otrzymaniem kredytu gotówkowego. Dziś w ofercie banków znajduje się wiele atrakcyjnych produktów, wśród których konsument o stałych zarobkach może śmiało przebierać, by znaleźć najlepszy i najtańszy kredyt gotówkowy. Aby tak było, przed podjęciem decyzji co do wyboru kredytu, warto zawsze poznać szczegóły ofert dostępnych obecnie na rynku, bo może być to sposób na zaoszczędzenie sporej sumy.\nIle kosztuje nowy samochód na raty?\nSzukając odpowiedniego kredytu, już na początku można zauważyć, że zazwyczaj kredyt gotówkowy na zakup samochodu z drugiej ręki jest znacznie droższy niż kredyt na sfinansowanie auta z salonu. W przypadku samochodu nowego banki wielokrotnie nie wymagają prowizji od udzielonego kredytu, co już na wstępie daje kredytobiorcy szansę na zaoszczędzenie pewnej sumy.\nPonadto kredytobiorca z dobrą historią kredytową nie musi martwić się, że bank zażąda od niego wkładu własnego. Niemniej jednak, aby decyzja co do konkretnej oferty kredytowej była dobrze przemyślana, przed złożeniem wniosku w danym banku warto poznać inne propozycje.\nOsoby zainteresowane kredytem powinny skorzystać z kalkulatora kredytu gotówkowego. Warto jednak pamiętać, że w większości przypadków kredyt celowy na zakup samochodu jest tańszy niż zwykły kredyt konsumpcyjny przyznawany kredytobiorcy na dowolny cel. Inna też będzie wysokość raty kredytu, bowiem różnić się może okres kredytowania.\nO kredyt samochodowy starać się można także już podczas wizyty w salonie samochodowym lub komisie, jednak w tym przypadku zainteresowany zakupem auta na raty nie będzie miał tak dużej swobody wyboru kredytodawcy. Osoby, które nie lubią tracić czasu, mogą także kontaktować się z wybranym bankiem poprzez infolinię lub złożyć wniosek o kredyt gotówkowy online. W tym przypadku wszelkie formalności załatwiane są wygodnie, przez Internet.


Raport GreenPeace: Polskie przedszkola w smogu - Dzień Dobry TVN\n2 stycznia 2018, 13:01\nRaport GreenPeace: Polskie przedszkola w smogu\n2 stycznia 2018, 12:59\nAktualizacja: 2 stycznia 2018, 13:01\nGreenPeace Polska wydał raport, z którego wynika, że ponad 60 proc. polskich przedszkoli położonych jest na terenach, gdzie jakość powietrza nie spełnia obowiązujących w naszym kraju norm, natomiast przekroczenia norm określonych przez Światową Organizację Zdrowia występują w otoczeniu wszystkich przedszkoli. O tych wynikach i negatywnym wpływie smogu na dzieci rozmawialiśmy w Dzień Dobry TVN z Markiem Józefiakiem z GreenPeace Polska i alergologiem dr n. med. Piotrem Dąbrowieckim. Jak chronić dzieci przed smogiem?


Adam Pierończyk soprano solo | jazzarium\nW muzycznym życiu Adama Pierończyka zdarzyło się to pierwszy raz. To chyba także pierwszy raz zdarzyło się w polskiej jazzowej fonografii. Album na saksofon sopranowy solo! Niewielu, nawet uznanych za największych saksofonistów zdecydowało się taki krok i to raczej nie tylko dlatego, że sopran, uważany jest za najtrudniejszy do opanowania z całej rodziny tych instrumentów. Nie zrobił tego John Coltrane, ani Wayne Shorter, choć pewnie by mogli, nie zrobił także Branford Marsalis, pomino, że wierzy w swój wielki talent i umiejętności jak mało kto i mógłby z powodzeniem taki recital opracować. Joe Lovano i Dave Liebmann także nie podjęli wyzwania.\nLista odważnych jest więc nie długa, ale dwóch na tej liscie wydaje się szczególnie ważnych Steve Lacy i Evan Parker, a to jak pewnie wiecie wielcy wirtuozi i wielcy znawcy saksofonu sopranowego.\nAdam Pierończyk nigdy nie krył swej ogromnej fascynacji saksofonem sopranowym, można więc było się spodziewać, że prędzej czy później taki album nagra. I nagrał z tytułem The Planet Of Eternal Life i w wyjątkowym miejscu, jakim są XIV-wieczne gotyckie ruiny i oczywiście wydała go nie polska oficyna wydawnicza Jazz Werkstatt.\nW niedzielę zaprezentuje nam się w roli saksofonisty sopranowego solo w Muzeum Powstania Warszawskiego o godzienie 19.00 i prawdę powiedziawszy nie wyobrazamy sobie, żeby zabrakło Was na tym koncercie.


Rwa kulszowa – leczenie | Rugpoli\nAgnieszka Marcinowska-Kaliszczak 18 listopada 2018\t Brak komentarzy\nPrzebieg leczenia zapalenia nerwu kulszowego, zwanego potocznie atakiem rwy kulszowej, w zdecydowanej większości przypadków jest dość prosty. Ważne tylko, żeby chorym pacjentem zajął się terapeuta wyspecjalizowany w tej dziedzinie, ponieważ gwarantuje to szybką diagnozę i dobranie odpowiedniego rodzaju terapii leczniczej oraz rehabilitacyjnej.\nBól w przypadku rwy kulszowej, w większości przypadków, ustępuje najczęściej samoistnie, przy czym ważne jest, żeby go w żaden sposób nie lekceważyć. Im szybciej rozpocznie się leczenie tym krótszy i łatwiejszy jest to proces.\nWażne są przyczyny rwy kulszowej.\nLeczenie rwy wywołanej przepukliną krążka międzykręgowego jest stosunkowo proste. Natomiast zapalenie nerwu kulszowego, którego przyczyną może być infekcja bakteryjna lub nowotwór, jest zdecydowanie bardziej skomplikowane. Warto wiedzieć, że w dokładnej diagnostyce objawów rwy, standardem postępowania jest obecnie wykonanie badania rezonansu magnetycznego dotkniętego odcinka kręgosłupa.\nLeczenie większości przypadków rwy kulszowej polega na łagodzeniu bólu i poprawie funkcji mechanicznej kręgosłupa stosując dobrze znaną i udokumentowaną metodę McKenzie. Gdy to leczenie jest nieskuteczne wymagana jest dalsza, szczegółowa diagnostyka w postaci tomografii komputerowej lub rezonansu magnetycznego, a następnie iniekcji zewnątrzoponowych przezotworowych. W części przypadków może być konieczna interwencja chirurgiczna przeprowadzona na odpowiednim odcinku kręgosłupa. W Rugpoli Kraków z bólem walczy się stosując odpowiednie iniekcje pod kontrolą promieniowania rentgenowskiego, terapię McKenzie, czy terapię ortomanualną. Początkowo terapia powinna przebiegać pod okiem specjalisty, późniejsze ćwiczenia mogą już być wykonywane samodzielnie, oczywiście w oparciu o wytyczne lekarza.\nJeżeli szukacie Państwo odpowiedniego ośrodka, w którym z powodzeniem można leczyć rwę kulszową, RUGPOLI Kraków jest takim miejscem. Nasz zespół składa się ze specjalistów, których wiedza i międzynarodowe doświadczenie z pewnością przyniosą optymalne rozwiązanie Waszych problemów. Zapewniamy leczenie i rehabilitację na najwyższym możliwym poziomie, niezależnie od rodzaju schorzenia, wieku pacjenta czy stopnia zaawansowania choroby.


Wirus jest mikroskopijnym pasożytem, który może zarażać żywe organizmy i powodować choroby. Może kopiować się wewnątrz komórek innego organizmu. Wirusy składają się z kwasu nukleinowego i płaszcza białkowego. Zazwyczaj kwas nukleinowy to RNA; czasami jest to DNA. Wirusy są zdolne do wywoływania wielu rodzajów chorób, takich jak polio, ebola i wirusowe zapalenie wątroby. Wirusologia jest badaniem wirusów.\nWirusy rozmnażają się przez wprowadzenie ich nici kwasu nukleinowego do prokaryota lub eukaryota (komórki). Nić RNA lub DNA następnie przejmuje maszynę komórkową do reprodukcji kopii siebie i płaszcz białkowy. Następnie komórka wybucha, rozprzestrzeniając nowo utworzone wirusy. Wszystkie wirusy rozmnażają się w ten sposób i nie ma wirusów wolno żyjących. Wirusy są wszędzie w środowisku, a wszystkie organizmy mogą być przez nie zainfekowane.\nWirusy są o wiele mniejsze od bakterii. Nie były one widoczne aż do wynalezienia mikroskopu elektronowego. Wirus ma prostą strukturę, nie ma wewnętrznej struktury komórkowej, nie ma ściany komórkowej lub błony komórkowej, tylko płaszcz białkowy, który utrzymuje ciąg kwasu nukleinowego.\nW przypadku komórek eukariotycznych płaszcz białkowy wirusa jest zdolny do przedostawania się do komórek docelowych przez pewne receptory błonowe. W przypadku komórek bakterii prokariotycznych, bakteriofag fizycznie wstrzykuje pasmo kwasu nukleinowego do komórki gospodarza.\nWirusy mają następujące cechy:\nZakaźne cząsteczki, powodujące wiele rodzajów chorób;\nZawierają rdzeń kwasu nukleinowego RNA lub DNA;\nOtoczony ochronną powłoką białkową;\nKiedy komórka gospodarza skończy wytwarzać więcej wirusów, ulega lizie lub rozpada się. Wirusy są uwalniane, a następnie są w stanie zainfekować inne komórki. Wirusy mogą pozostać nienaruszone przez długi czas i będą infekować komórki w odpowiednim czasie i w odpowiednich warunkach.\nWarto zwrócić uwagę na kilka specjalnych wirusów. Bakteriofagi wyewoluowały do komórek bakteryjnych, które mają inny typ ściany komórkowej niż błony komórek eukariotycznych. Wirusy kopertowe, kiedy się rozmnażają, pokrywają się zmodyfikowaną formą błony komórkowej gospodarza, uzyskując w ten sposób zewnętrzną warstwę lipidową, która ułatwia wnikanie. Niektóre z naszych najtrudniejszych do zwalczenia wirusów, takie jak grypa i HIV, wykorzystują tę metodę.\nZakażenia wirusowe u zwierząt wywołują odpowiedź immunologiczną, która zwykle zabija zakażającego wirusa. Szczepionki mogą również wywoływać reakcje odpornościowe. Dają one sztucznie nabytą odporność na konkretne zakażenie wirusowe. Jednak niektóre wirusy (w tym powodujące AIDS i wirusowe zapalenie wątroby) uciekają od tych odpowiedzi immunologicznych i powodują przewlekłe infekcje. Antybiotyki nie mają wpływu na wirusy, ale istnieją inne leki przeciwko wirusom.\nRóżnorodność genetyczna wśród wirusów\nZarówno RNA jak i DNA (na różnych etapach cyklu życia)\nPodzielony na segmenty\nDwuniciowy z regionami jednoniciowymi\nPozytywny zmysł (+)\nNegatywny sens (-)\nIstnieje wiele struktur genomowych w wirusach. Jako grupa mają one bardziej strukturalną różnorodność genomową niż rośliny, zwierzęta, archaiki czy bakterie. Istnieją miliony różnych typów wirusów, ale tylko około 5 000 z nich zostało szczegółowo opisanych. 49\nWirus ma albo geny RNA albo DNA i jest nazywany odpowiednio wirusem RNA lub wirusem DNA. Zdecydowana większość wirusów ma genomy RNA. Wirusy roślinne mają zazwyczaj jednoniciowe genomy RNA, a bakteriofagi mają zazwyczaj dwuniciowe genomy DNA. 96/99\nCykl replikacji wirusa: 1-załącznik, 2-penetracja, 3-powlekanie, 4-synteza (4a-czaszka, 4b-czaszka, 4c-czaszka replikacja genomu), 5-załącznik, 6-odpuszczenie\nPopulacje wirusowe nie rosną poprzez podział komórkowy, ponieważ nie mają komórek. Zamiast tego używają maszyny i metabolizmu komórki gospodarza do wytworzenia wielu kopii siebie i składają się (składają) w komórce.\nCykl życia wirusów różni się znacznie w zależności od gatunku, ale istnieje sześć podstawowych etapów w cyklu życia wirusów:75/91\nZałączenie jest specyficznym wiązaniem pomiędzy białkami kapsydowymi wirusa a specyficznymi receptorami na powierzchni komórki gospodarza.\nPenetracja następuje po dołączeniu: Wirusy (pojedyncze cząsteczki wirusa) dostają się do komórki gospodarza poprzez endocytozę za pośrednictwem receptora lub fuzję błonową. Jest to często nazywane wejściem wirusowym.\nInfekcja komórek roślinnych i grzybowych różni się od infekcji komórek zwierzęcych. Rośliny mają sztywną ścianę komórkową wykonaną z celulozy, a grzyby jeden z chityny. Oznacza to, że większość wirusów może dostać się do wnętrza tych komórek tylko na siłę. 70 Przykładem może być: wirus przemieszcza się na wektorze owada, który żywi się sokiem roślinnym. Uszkodzenia ścian komórkowych pozwoliłyby wirusowi przedostać się do środka.\nBakterie, podobnie jak rośliny, mają silne ściany komórkowe, przez które wirus musi się przedostać, aby zainfekować komórkę. Jednakże ściany komórkowe bakterii są znacznie cieńsze niż ściany komórkowe roślin, a niektóre wirusy mają mechanizmy, które wstrzykują swój genom do komórki bakteryjnej przez ścianę komórkową, podczas gdy kapsułka wirusowa pozostaje na zewnątrz. 71\nUsuwanie powłoki jest procesem, w którym usuwany jest wirusowy kapsyd: Może to być przez degradację przez enzymy wirusowe lub enzymy gospodarza albo przez zwykłą dysocjację; wynikiem końcowym jest uwolnienie wirusowego kwasu nukleinowego.\nReplikacja wirusów polega na rozmnażaniu się genomu. Zwykle wymaga to produkcji wirusowego RNA (mRNA) z "wczesnych" genów. W przypadku wirusów złożonych z większymi genomami, może to nastąpić poprzez jedną lub więcej kolejnych rund syntezy mRNA: "późna" ekspresja genów jest z białek strukturalnych lub wirusowych.\nW wyniku samo-składania się cząsteczek wirusa o określonej strukturze, często dochodzi do pewnej modyfikacji białek. W wirusach takich jak HIV, modyfikacja ta (czasami nazywana dojrzewaniem) następuje po uwolnieniu wirusa z komórki gospodarza.\nWirusy mogą być uwolnione z komórki gospodarza poprzez lizę, proces, który zabija komórkę poprzez rozerwanie jej błony i ściany komórkowej. Jest to cecha wielu bakteryjnych i niektórych zwierzęcych wirusów.\nW niektórych wirusach genom wirusowy jest umieszczany przez rekombinację genetyczną w określonym miejscu w chromosomie gospodarza. Genom wirusowy jest wówczas znany jako "prowirus" lub, w przypadku bakteriofagów, "profag". 60\nIlekroć gospodarz się dzieli, genom wirusowy jest również replikowany. Genom wirusowy jest przeważnie niemyy w obrębie gospodarza; jednak w pewnym momencie prowirus lub profag może spowodować powstanie aktywnego wirusa, który może złupić komórki gospodarza. Rozdział 15\nWirusy w kopertach (np. HIV) są zazwyczaj uwalniane z komórki gospodarza po tym, jak wirus nabierze koperty. Koperta jest zmodyfikowanym fragmentem błony plazmowej gospodarza. 185/7\nMateriał genetyczny i replikacja\nMateriał genetyczny w cząsteczkach wirusa oraz metoda, za pomocą której materiał jest replikowany, różni się znacznie w zależności od rodzaju wirusa.\nReplikacja zwykle odbywa się w cytoplazmie. Wirusy RNA mogą być umieszczane w czterech różnych grupach, w zależności od sposobu ich replikacji. Wszystkie wirusy RNA wykorzystują swoje własne enzymy replikacji RNA do tworzenia kopii swoich genomów. 79\nReplikacja genomu większości wirusów DNA odbywa się w jądrze komórki. Większość wirusów DNA jest całkowicie zależna od maszyny do syntezy DNA i RNA komórki gospodarza, a także maszyny do przetwarzania RNA. Wirusy z większymi genomami mogą zakodować wiele z tej maszyny same. U eukariontów genom wirusowy musi przejść przez błonę jądrową komórki, aby uzyskać dostęp do tej maszyny, podczas gdy u bakterii musi tylko wejść do komórki. 5478\nOdwrotne transkrybowanie wirusów\nOdwrotna transkrypcja wirusów z genomami RNA (retrowirusy) wykorzystuje pośredni DNA do replikacji. Osoby z genomami DNA (pararetrowirusy) używają półproduktu RNA podczas replikacji genomu. Są one wrażliwe na leki przeciwwirusowe, które hamują enzym odwrotnej transkryptazy. Przykładem pierwszego typu jest HIV, który jest retrowirusem. Przykładem drugiego typu są Hepadnaviridae, który zawiera wirusa zapalenia wątroby typu B. 88/9\nTen fałszywie kolorowy elektronowy mikrograf transmisyjny przedstawia ultrastrukturalne szczegóły cząsteczki wirusa grypy, czyli "wirusa". Wirus grypy jest jednoniciowym organizmem RNA.\nMechanizmy obronne gospodarza\nWewnętrzny układ odpornościowy\nPierwszą linią obrony organizmu przed wirusami jest wrodzony system odpornościowy. Ma on komórki i inne mechanizmy, które bronią gospodarza przed każdą infekcją. Komórki wrodzonego systemu rozpoznają i reagują na patogeny w sposób ogólny.\nZakłócenia RNA to ważna wrodzona obrona przed wirusami. Wiele wirusów posiada strategię replikacji, która wykorzystuje dwuniciowe RNA (dsRNA). Kiedy taki wirus zainfekuje komórkę, uwalnia swoją cząsteczkę RNA. Kompleks białkowy zwany dicer przykleja się do niego i sieka RNA na kawałki. Następnie uruchamia się biochemiczna ścieżka, zwana kompleksem RISC. To atakuje wirusowe mRNA, a komórka przeżywa infekcję.\nRotawirusy unikają tego, nie odkrywając całkowicie powłoki wewnątrz komórki i uwalniając nowo wytworzony mRNA przez pory w wewnętrznej części kapsuły cząstki. Genomowy dsRNA pozostaje chroniony wewnątrz rdzenia wirusa.\nProdukcja interferonu jest ważnym mechanizmem obronnym gospodarza. Jest to hormon produkowany przez organizm, gdy obecne są wirusy. Jego rola w odporności jest złożona; ostatecznie zatrzymuje on rozmnażanie się wirusów poprzez zabicie zakażonej komórki i jej bliskich sąsiadów.\nAdaptacyjny układ odpornościowy\nKręgowce mają drugi, bardziej specyficzny system odpornościowy. Nazywa się go adaptacyjnymukładem odpornościowym. Kiedy spotyka się z wirusem, wytwarza specyficzne przeciwciała, które wiążą się z wirusem i sprawiają, że nie jest on zakaźny. Ważne są dwa rodzaje przeciwciał.\nPierwszy z nich, zwany IgM, jest bardzo skuteczny w neutralizowaniu wirusów, ale jest produkowany przez komórki układu odpornościowego tylko przez kilka tygodni. Drugi, nazywany IgG, jest produkowany w nieskończoność. Obecność IgM we krwi gospodarza jest używana do badania na ostrą infekcję, podczas gdy IgG wskazuje na infekcję w przeszłości. Przeciwciało IgG jest mierzone podczas przeprowadzania testów na odporność.\nInną obroną kręgowców przed wirusami jest odporność za pośrednictwem komórek. Dotyczy ona komórek odpornościowych znanych jako komórki T. Komórki organizmu stale wykazują krótkie fragmenty swoich białek na powierzchni komórki, a jeśli komórka T rozpozna tam podejrzany fragment wirusa, komórka gospodarza zostaje zniszczona przez zabójcze komórki T i namnażają się specyficzne dla wirusa komórki T. Komórki takie jak makrofagi są specjalistami w tej prezentacji antygenu.\nOmijanie układu odpornościowego\nNie wszystkie infekcje wirusowe wywołują ochronną odpowiedź immunologiczną. Te trwałe wirusy uchylają się od kontroli immunologicznej poprzez sekwestrację (ukrywanie); blokowanie prezentacji antygenu; oporność na cytokiny; unikanie naturalnej zabójczej aktywności komórek; ucieczkę przed apoptozą (śmierć komórki) i przesunięcie antygenowe (zmiana białek powierzchniowych). HIV uchyla się od układu odpornościowego poprzez ciągłą zmianę sekwencji aminokwasowej białek na powierzchni wirusa. Inne wirusy, zwane wirusami neurotropowymi, poruszają się wzdłuż nerwów do miejsc, do których układ odpornościowy nie może dotrzeć.\nDwa rotawirusy: ten po prawej stronie jest pokryty przeciwciałami, które zatrzymują jego przyczepianie się do komórek i zakażanie ich\nWirusy nie należą do żadnego z sześciu królestw. Nie spełniają one wszystkich wymogów pozwalających na zaklasyfikowanie ich jako organizmów żywych, ponieważ nie są aktywne aż do momentu zakażenia. Jest to jednak tylko punkt werbalny.\nOczywiście, ich struktura i sposób działania oznacza, że wyewoluowały one z innych żywych rzeczy, a utrata normalnej struktury występuje w wielu endopasożytach. Pochodzenie wirusów w historii ewolucji życia jest niejasne: niektóre z nich mogły wyewoluować z plazmidów - kawałków DNA, które mogą przemieszczać się między komórkami - podczas gdy inne mogły wyewoluować z bakterii. W ewolucji wirusy są ważnym środkiem horyzontalnego transferu genów, który zwiększa różnorodność genetyczną.\nW ramach ostatniego projektu odkryto prawie 1500 nowych wirusów RNA, pobierając próbki ponad 200 gatunków bezkręgowców. "Zespół badawczy... wydobył ich RNA i za pomocą sekwencjonowania następnej generacji rozszyfrował sekwencję oszałamiających 6 bilionów liter obecnych w bibliotekach bezkręgowych RNA". Badania wykazały, że wirusy zmieniały bity i fragmenty swojego RNA za pomocą różnych mechanizmów genetycznych. "Wirom bezkręgowców [wykazuje] niezwykłą elastyczność genomową, która obejmuje częste rekombinacje, boczny transfer genów pomiędzy wirusami i żywicielami, pozyskiwanie i utratę genów oraz skomplikowane zmiany genomowe".\nGrupa dużych wirusów infekuje ameby. Największy z nich to Pithovirus. Inne w kolejności wielkości to Pandoravirus, następnie Megavirus, a następnie Mimivirus. Są one większe od niektórych bakterii i widoczne pod mikroskopem świetlnym.\nWirusy są szeroko stosowane w biologii komórkowej. Genetycy często używają wirusów jako wektorów do wprowadzania genów do badanych przez siebie komórek. Jest to przydatne w celu zmuszenia komórki do produkcji obcej substancji lub do badania efektu wprowadzenia nowego genu do genomu. Naukowcy wschodnioeuropejscy od pewnego czasu stosują fagową terapię jako alternatywę dla antybiotyków, a zainteresowanie tym podejściem rośnie, ze względu na wysoki poziom oporności na antybiotyki obecny w niektórych bakteriach patogennych.


Blondies z serem i truskawkami | Cukrowa Wróżka\nBlondies z serem i truskawkami\nKlasyczne blondies, czyli wilgotne, konkretne ciasto (w sumie to jak brownies, tylko bez czekolady) połączone z masą serową i truskawkami. Gotowe w niecałą godzinę i chyba niemożliwe do zepsucia (w końcu tutaj umiarkowany zakalec jest wręcz pożądany!).\n3/4 szlanki cukru pudru\n2 szklanki truskawek (świeżych, z syropu lub rozmrożonych i osączonych)\nMasło rozpuszczamy. Odstawiamy na kilka minut do przestygnięcia i roztrzepujemy z jajkami, cukrem i wanilią.\nDo masy dodajemy mąkę. Mieszamy do uzyskania gładkiego ciasta. Rozsmarowujemy je w blaszce wyłożonej papierem do pieczenia.\nTwaróg ucieramy. Dodajemy cukier, a na końcu jajko. Masę wykładamy na ciasto i widelcem lekko mieszamy obie warstwy. Na cieście układamy umyte połówki truskawek.\nCiasto pieczemy ok. 20 minut w 180 stopniach. Masa serowa powinna być lekko zwarta, a brzegi ciasta zezłocone. Zostawiamy do ostudzenia.\nKategorie: Brownies i blondies / Ciasta z owocami / Truskawki\nSkomentuj nirvanomaniaczka Anuluj pisanie odpowiedzi\nPrzepyszne. Polecam, mąż zjadl prawie cala blaszkę;p\nPrzemiło to słyszeć. <3\n18 czerwca 2017 o 14:41\nWłaśnie zabieram się za przygotowanie tego małego dzieła <3


Teatr - agoo.pl\nPonieważ myślę obrazami – to taki teatr próbuję tworzyć. Czasem zajmuję się scenografią i kostiumami, często jednak mam pomysł na całość i próbuję realizować własne pomysły.\nSwój pierwszy spektakl plenerowy zrealizowałam jeszcze będąc studentką – wtedy połknęłam bakcyla teatru i … tak mi zostało. Działania w plenerze zawsze mnie pociągały – bo jest w nich moc. To teatr w którym z naszą ideą współgrają żywioły – to teatr ziemi, powierza, wody i ognia. To możliwość ożywienia na oczach widzów kilkumetrowej postaci, która zaczyna tańczyć, to przejażdżka świetlistego rumaka, to oko opatrzności zaklęte w ogromnej kuli… to wciąż nowe i nowe pomysły do zrealizowania.\nChętnie realizuję też działania plenerowe – różnego typu akcje happeningowe, jak np. moje „13 Księżyców”, które miały już możliwość kilka razy przetoczyć się przez ulice Poznania, Suchego Lasu oraz przez różne tereny zielone 🙂\nOd pewnego czasu współpracuję ze Studio Teatralnym „Próby”, działającym przy CK Zamek w Poznaniu – zrealizowałam tam wiele pomysłów na scenografię i kostiumy do spektakli teatralnych. Realizuję również swoje autorskie spektakle – pierwszy to „Długi obiad świąteczny” T. Wildera – w nietypowy sposób traktujący zagadnienie przemijania. Uwielbiam teatr w świetle UV, bo ten rodzaj światła lubi oszukiwać zmysły. Stworzyłam swój spektakl „Metamorfozy”, który cały dzieje się w ultrafiolecie.\nNie mogę zapomnieć o teatrze dziecięcym i młodzieżowym, który jest dla mnie bardzo istotny – policzyłam, że w ciągu kilku ostatnich lat oprawiłam w myśl plastyczną, scenografię i kostiumy ponad 200 spektakli – głownie za sprawą mojego udziału w projekcie „Teatr w każdej wiosce”, a także w projekcie dla gimnazjalistów „13/16”, oraz dzięki bezpośredniej współpracy ze szkolnymi grupami teatralnymi, które poprosiły mnie o pomoc 🙂\nMoją współpracę z teatrem dziecięcym i młodzieżowym opieram w znacznej mierze na specjalnie wymyślonych warsztatach, by młodzi adepci teatru poczuli, że potrafią sami coś wykreować i że w teatrze najważniejsza jest idea. Stworzyłam przez lata autorską metodę teatralnej pracy z dziećmi i młodzieżą. Więcej o tym przeczytać można w zakładce Jak zrobić teatr z dziećmi razem i w mojej książce o tym samym tytule, która niebawem się ukaże.\nJeśli patrząc na moje realizacje masz odczucie, że moja plastyka może wzmocnić siłę przekazu, uporządkować Twój spektakl, a kostiumy czy rekwizyty stworzone podczas warsztatów ze mną dadzą aktorom więcej możliwości wyrazu – napisz do mnie. Bardzo lubię pracę z dziećmi i młodzieżą, a pomysłów mi nie brak!


Przystanek wiedeński przy ul. Hubskiej już od niedzieli - Gazetawroclawska.pl\nPrzystanek wiedeński przy ul. Hubskiej już od niedzieli\n8 sierpnia 2014 08.08.2014 Aktualizacja: 8 sierpnia 2014 18:08 08.08.2014 18:08\nDziś kończą się roboty na ulicy Hubskiej związane z oddaniem do użytku nowego przystanku wiedeńskiego. Drogowcy zbierają już sprzęt, tramwaje zaczną korzystać z przystanku od niedzieli. To już piąte miejsce we Wrocławiu, gdzie powstał nowy przystanek wiedeński.\nW nocy z soboty na niedzielę zmieni się również organizacja ruchu, robotnicy bowiem przeniosą się na drugą stronę ulicy, gdzie zbudują bliźniaczy przystanek. – Kierowcy jadący Hubską w stronę alei Armii Krajowej napotkają na wysokości ul. Prudnickiej przewężenie, ruch będzie się tam odbywał jednym pasem – mówi Ewa Mazur z Zarządu Dróg i Utrzymania Miasta. Do tej pory utrudnienie to napotykali kierowcy jadący w stronę centrum. Roboty związane z budową nowego przystanku i związane z nimi problemy mają zakończyć się z początkiem września.\nMiasto ma w planach budowę jeszcze jednego przystanku, na remontowanej właśnie ulicy Krupniczej. Ponieważ jest to jednak odcinek obecnie wyłączony z ruchu, kierowcy w żaden sposób nie odczują efektów tej inwestycji.\nBudowa przystanków wiedeńskich ma wg ZDiUM-u poprawiać bezpieczeństwo pasażerów komunikacji miejskiej, przyczynia się też do zmniejszania prędkości samochodów osobowych na ulicach.\nprzystanek na hubskiej\nFuszerka - dziura na 3 m w pasie nawierzchni\nWroc (gość) 11.08.14, 11:49:22\nNie ma kasy na barierki na przystanku przy Dubois a wyrzuca sie duze pieniadze na niechciane i nieprzemyslaene inwestycje jat budowa tych niebezpiecznych przystankow. Robimy przystanki bardziej...rozwiń całość\nNie ma kasy na barierki na przystanku przy Dubois a wyrzuca sie duze pieniadze na niechciane i nieprzemyslaene inwestycje jat budowa tych niebezpiecznych przystankow. Robimy przystanki bardziej niebezpieczne niz te co juz mamy to jakis absurdzwiń\n110.000zł za ten przystanek\nmatti (gość) 08.08.14, 18:23:52\nto chyba spora przesada...\np (gość) 08.08.14, 18:28:18\nmogles zglosic tansza oferte do przetargu\nOli (gość) 08.08.14, 17:57:38\nniczego ten przystanek nie rozwiąże\nl (gość) 08.08.14, 18:28:02\nprzystanek rozwiaze problem kierowcow debili ktorzy jezdza po 80-90kmh\nPrudnickiej nie Krynickiej\npirat_drogowy (gość) 08.08.14, 17:29:33\nZwężenie będzie chyba na wysokości Prudnickiej a nie Krynickiej.\nmaciek4689 (gość) 08.08.14, 17:14:23\nwchodzę tutaj codziennie, ale z każdym dniem mi się was robi żal... jak coś piszecie to to sprawdźcie najpierw :/ ul. Krynicka znajduję się 3 większe skrzyżowania dalej... i nie przewężenie tylko...rozwiń całość\nwchodzę tutaj codziennie, ale z każdym dniem mi się was robi żal... jak coś piszecie to to sprawdźcie najpierw :/ ul. Krynicka znajduję się 3 większe skrzyżowania dalej... i nie przewężenie tylko zwężenie drogi będzie miało miejsce przy ul. Prudnickiejzwiń


Biuletyn Informacji Publicznej - Urząd Gminy Stara Kamienica - Przetargi - sprzedaż nieruchomości - II przetarg ustny ograniczony na sprzedaż działki nr 230/3 w Kromnowie\nJesteś: Strona główna » Przetargi - sprzedaż nieruchomości » II przetarg ustny ograniczony na sprzedaż działki nr 230/3 w Kromnowie\n« Poprzednia wiadomość: II przetarg ustny ograniczony na sprzedaż działki nr 164/6 w Wojcieszycach« powrót do listy Przetargi - sprzedaż nieruchomościNastępna wiadomość: I przetarg ustny nieograniczony na sprzedaż działki nr 340 w Kopańcu »\nII przetarg ustny ograniczony na sprzedaż działki nr 230/3 w Kromnowie\nWójt Gminy Stara Kamienica ogłasza drugi przetarg ustny ograniczony na sprzedaż nieruchomości stanowiącej własność Gminy Stara Kamienica.\nPrzetarg odbędzie się w siedzibie Urzędu Gminy Stara Kamienica dnia 15 lutego 2016 roku o godz. 1300.\nwpłacenie wadium w pieniądzu w nieprzekraczalnym terminie do dnia 11 lutego 2016 roku, na konto Gminy Stara Kamienica – BGŻ O/Jelenia Góra 90 2030 0045 1110 0000 0082 2500,\nzłożenie w sekretariacie urzędu (pok. nr 16), w terminie do dnia 11 lutego 2016r. pisemnego zgłoszenia uczestniczenia w przetargu.\nStara Kamienica, dnia 11 stycznia 2016 roku.\nData wprowadzenia dokumentu do BIP: 11 stycznia 2016 12:13\n11 stycznia 2016 12:13 Maria Dyrek - Dodanie dokumentu. (Dokument opublikowany)


Zarząd - EKOenergy\nRada EKOenergy to najwyższy organ zarządzający Sieci EKOenergy, który:\nzatwierdza strategię organizacji\npodejmuje decyzje w sprawie urządzeń produkcyjnych\npodejmuje decyzje dotyczące przeznaczenia środków z Funduszu Ochrony Środowiska EKOenergy, Funduszu Klimatycznego EKOenergy oraz\nwyznacza szefa Sekretariatu EKOenergy\nKażda organizacja członkowska EKOenergy wyznacza jedną osobę do rady. Kliknij tutaj, aby zobaczyć listę członków Rady.\nGrupa doradcza jest powoływana przez Radę EKOenergy. Mianowanie jest ważne przez dwa lata i może zostać wznowione.\nW Grupie Doradczej są zarezerwowane miejsca dla następujących grup interesariuszy:\nPozarządowe organizacje ekologiczne: zarówno organizacje patronackie na szczeblu europejskim jak również lokalne/narodowe\nPrzemysł energetyczny (producenci, handlowcy i dostawcy)\nUżytkownicy EKOenergy, ich organizacje branżowe i organizacje konsumenckie\nPozostali potencjalni członkowie to np. władze zaangażowane we wprowadzanie systemu Świadectw Pochodzenia.\nGrupa doradcza może mieć wkład w każdą kwestię związaną z EKOenergią. Grupa doradcza jest na bieżąco informowana o agendzie Rady. Na komentarze i zapytania ze strony członków Grupy Doradczej Rada musi odpowiedzieć w ciągu dwóch miesięcy. Grupa Doradcza mianuje członków Zespołu Arbitrażowego EKOenergy większością ¾ głosów.\nKliknij tutaj, aby zobaczyć listę członków Grupy Doradczej.\nZa załatwianie codziennych spraw związanych z EKOenergy odpowiedzialny jest Sekretariat EKOenergy. Do zadań Sekretariatu należy:\nZapewnienie zarządzania i funkcjonowania EKOenergy.\nReprezentowanie EKOenergy na zewnątrz i nawiązywanie kontaktów.\nŚwiadczenie usług dla interesariuszy i grup interesariuszy.\nOrganizowanie, przygotowywanie i śledzenie na bieżąco wszystkich spotkań struktury EKOenergy.\nPublikacje i rozpowszechnianie informacji.\nZarządzanie finansami stowarzyszenia.\nKliknij tutaj, aby zobaczyć zarys personelu i wolontariuszy Sekretariatu EKOenergii.\nZespół Arbitrażowy EKOenergy składa się z trójki ekspertów nominowanych przez Grupę Doradczą i mianowaną przez Radę EKOenergy. Mianowanie jest ważne przez 5 lat. W Zespole Arbitrażowym jedno miejsce jest zarezerwowane dla eksperta ds. środowiskowych, a drugie dla eksperta ds. energii odnawialnej. Odpowiednie grupy interesariuszy mają możliwość rekomendowania kandydatów.\nZespół Arbitrażowy EKOenergy rozstrzyga możliwe spory pomiędzy EKOenergy oraz członkami Sieci lub pomiędzy EKOenergy a firmami zajmującymi się dystrybucją EKOenergy.\nZespół Arbitrażowy EKOenergy będzie gotowy do wykonywania swoich obowiązków nie później niż po upływie dwóch lat od sprzedaży pierwszej partii EKOenergy (tzn. do 15 czerwca 2015).


Strajk pracowników LOT-u. Groźby i wypożyczone samoloty | Warszawa Nasze Miasto\nTomasz Sznela 20 października 2018, 10:28\nStrajkujący domagają się powrotu do lepszych warunków zatrudnienia. Przewoźnik zmienił zasady pracy w 2013, ratując się przed bankructwem. Teraz - zdaniem związkowców - zmusza się nowych pracowników do tego, żeby otwierali działalność gospodarczą lub zatrudnia się ich na umowy cywilnoprawne. Związkowcy żądają też przywrócenia do pracy Moniki Żelazik, działaczki związkowej zwolnionej z LOT-u. Zarząd PLL LOT odrzucił jednak wszystkie postulaty. Podkreśla, że strajk jest nielegalny, a jego uczestnikom grozi poważnymi konsekwencjami.\n- Prezes Rafał Milczarski nie podejmuje żadnych prób rozwiązania konfliktu - piszą w komunikacie przesłanym do mediów strajkujący. Prezes ma stosować groźby wobec organizatorów strajku. W nagranej przez strajkujących rozmowie prezes Milczarski grozi zwolnionej przewodniczącej związku zawodowego obciążeniem kosztami ewentualnych odwołanych połączeń organizatorów strajku, twierdząc, że jest on nielegalny. Tymczasem - jak deklarują strajkujący - zgodnie z wyrokiem Sądu akcja strajkowa w PLL LOT jest legalna.\nDo strajku przyłącza się co raz więcej osób, a związkowcy zapewniają, że będą strajkować do skutku.\nCzy strajk pracowników LOT-u dotknie podróżnych?\nLOT, by radzić sobie z trudną sytuacją wyleasingował w ostatnich dniach samoloty aż od 5 linii lotniczych, które mają zapewnić ciągłość połączeń w czasie trwającego strajku. Linia lotnicza pozyskała Boeinga 737-500 od linii Blue Air, Boeinga 737-800 od linii Trael Service, samolot Fokker 100 należący do linii Carpat Air, a także Airbusa A320 od łotewskiej linii SmartLynx.\nPrzedstawiciele linii lotniczej deklarują, że spółka nie planowała i nie panuje odwoływania lotów, a na czas strajku przygotowano tzw. załogi awaryjne.


dodano 2018-09-01 19:13:41\nod 150 zł [KUP BILET]\nMayday 2 to wielobarwna historia sympatycznego taksówkarza, który zaplanował sobie 2 ciepłe domy z pięknymi żonami. Szczęśliwie udaje mu się prowadzić podwójną grę do momentu, kiedy jego dorastające dzieci dowiadują się o sobie w Internecie. Oczywiście ciekawość, oraz dziwne zbiegi okoliczności powodują chęć spotkania młodzieży, w wyniku czego główny bohater traci równowagę, a historia nabiera maksimum humoru! Fantastyczna gra aktorska oraz doprecyzowana treść bawi do granic możliwości przez 120 minut.  Widownia pęka w szwach, brzuchy ze śmiechu a w powietrzu ...? Już wybuchła - bomba endorfin! Mistrzowski scenariusz!  Niewiarygodne zwroty akcji! Duża dawka najlepszego humoru!OBSADA:TATA - MAREK WŁODARCZYK BARBARA - KASIA CICHOPEKMARY - ANETA ZAJĄC / KAMILA POLAKVICKI - DARIA KRZYŻANIAKGAVIN - MARCIN MROCZEK JOHN - MICHAŁ MILOWICZ / MARIUSZ KRZEMIŃSKISTANLEY - MICHAŁ KOTERSKI / BARTOSZ ŻUKOWSKIREŻYSERIA: GRZEGORZ RESZKASCENOGRAFIA I KOSTIUMY: AGNIESZKA SASIM Bilety do nabycia na: www.KupBilecik.pl


ocena tomiku: Pisanka - Wspólnymi Siłami\n ocena tomiku: Pisanka\nnapisane przez Skoiastel dnia 30.8.19 2 – komentarze\nJako że na mojej podstronie widnieje dopisek, iż oceniam do 20 wierszy, a prosiłeś, bym wpierw przypatrzyła się tym starszym, postanowiłam zacząć od początku, w kolejności takiej, jaką zawarłeś w spisie treści na Wattpadzie.\nŚwietnie się zaczyna – bagatelizowanie ławki za pomocą slangu od początku intryguje. Nie rozumiem jednak przerzutni:\ninteresujące co nie\nNie ma takiego słowa jak biór, z niczym też go nie mogę skojarzyć. Przerzutnia fajnie sprawdza się tam, gdzie ma sens – na przykład gdy rozbija słowo na dwa, osobno istniejące (najczęściej spotykany zabieg z przedrostkami, przyimkami oraz zaprzeczeniem nie). Natomiast zbiór bez z jest… niczym.\nNa początku opisujesz mi ławkę; wers o karoserii opla rozbudza wyobraźnię. Mimo to odnoszę wrażenie, że ten wiersz nie bardzo wie, co chce konkretnie przekazać. Trochę się ciągnie. Większość wersów wygląda na potrzebne i przytacza jakieś wyobrażenie, ale gdyby niektóre wyciąć zupełnie, utwór po prostu stałby się konkretniejszy, mniej lejący wodę. Na przykład ten fragment:\ncoś tam skrzypi\npróchno luz drewno\nale on nic\nCo nie istnieje? To drewno? A może to wszystko, czyli ławka i jej otoczenie?\nJesteśmy w Matrixie?\nO ile w pozostałych linijkach obrazy są plastyczne, o tyle ta część w ogóle do mnie nie przemawia. Poza tym podmiot liryczny ma w utworze jakieś zachwianie emocjonalne – zwyczajnie nie może się na nic zdecydować:\nkiedy jest blok\ni kawałek miejsca\nbo po co komu ktoś inny\nsą jeszcze sąsiedzi\nO co mu chodzi? W końcu woli siedzieć sam czy z sąsiadami?\nZa to urzeka mnie zakończenie:\nławka jest dla wszystkich (…)\nsamo jej istnienie\nbo się nie rusza\njutro nic się nie stało\nbo co miało się stać\njak wszystkie deski na miejscu\nJednak skoro ławka istnieje, dlaczego jakieś wszystko miałoby nie istnieć, tym bardziej że ruszająca ludzi ławka się nie rusza (to podkreślenie jest świetne!)? Wiersz pogmatwany i nie wiem, czy nie za bardzo. Są fragmenty bardzo dobre, i średnie, i te zupełnie niezrozumiałe – coś tam do mnie dociera, ale raczej nie zostanie mi w głowie na długo.\nO, a ten wiersz zostanie – w całości i zdecydowanie na dłużej. W przypadku tego tekstu mam wrażenie – w przeciwieństwie do poprzedniego utworu – że każde słowo jest tutaj ważne. Powrót praczki skarpetek obrazowy tym bardziej, że skarpety są prezentem dość ogranym; cieszę się, że na to wpadłeś. Czuć świąteczną atmosferę z zupełnie innej strony – nie jest jak wesoło i radośnie, lecz tak bardzo realistycznie i niezręcznie. Kupuję to w całości.\nTen wiersz przeczytałam kilkukrotnie. Wracałam do niego w trakcie pisania oceny aż trzy razy, by dać mu szansę i sprawdzić, czy może coś mi nie umknęło za pierwszym czy drugim, ale i przy trzecim czytaniu... Niestety po kilku dniach wciąż nie mam pojęcia, co chcesz mi powiedzieć. Rozumiem pojedyncze słowa, wręcz całe wersy, ale nijak nie potrafię ich połączyć w jeden obraz, który miałby jakiś większy sens. Co jest przejmująco ślepe, duszące? Co może by tak powiedzieć? O co chodzi ze sklepem – dlaczego akurat to, a nie jakiekolwiek inne miejsce? Poukrywałeś wszystko pod metaforami, których nie potrafię w żaden sposób rozkodować. Linijki wprawdzie ładnie brzmią, ale nie mają dla mnie znaczenia.\nLubię, gdy wiersze nie mówią zbyt wiele wprost. Lubię dedukować i domyślać się – kiedy czuję, że utwór jest wielowymiarowy, ma co najmniej kilka znaczeń, więc można coś odczytać tak lub w zupełnie inny sposób… Tutaj nie potrafię odczytać zupełnie niczego, dlatego jestem w kropce. A przy tym nie czuję, by tekst wpłynął na mnie jakkolwiek, by mnie jakoś dotknął, poruszył.\nKolejny wiersz, w którym nie zdecydowałeś się na interpunkcję ani wielkie litery. Nie przeszkadza mi to, choć zaczynam się zastanawiać, czy reszta również jest właśnie taka – jeżeli utwory masz różnorodne, może warto byłoby je publikować bardziej naprzemiennie? Nawet jeśli część musiałaby przez to swoje odleżeć.\nkażde imię znaczy miłość\njesteście jak rzeka\nwyrywacie dawne kwiaty\nby dać życie innym\nmichale jurku zbigniewie\nmariolo stefanio magdo\nże rzeki są przyczyną potopów?\nbyć może to dla waszej dumy\nale co z szacunkiem innych\nczy wasze imiona\njuż nic nie znaczą?\nproszę możecie nie być sobą\nale wasze ja nie znikną tak po prostu\njak nic nie warte wspomnienia\nWracając jednak do treści: do czego pije podmiot liryczny, pytając ludzi o szacunek do innych i o to, czy wasze imiona już nic nie znaczą? Zwraca im na coś uwagę, ale nie wiem na co. Mam wrażenie, że w utworze przed oskarżeniami zgubiła się podpowiedź o powodzie tych oskarżeń. Co nie tak zrobiły te wszystkie wymienione jednostki? Wyrywały dawne kwiaty, dając życie innym – jak mam to rozumieć? Ludziom zwraca się uwagę, gdy popełniają błędy, jednak tu… nie widzę błędów. Coś mnie chyba ominęło.\nDziwi mnie również pomieszanie liczb. Raz podmiot liryczny zwraca się do ogółu w liczbie mnogiej (proszę możecie nie być sobą), a raz w pojedynczej – do jednostek (pamiętaj każde imię znaczy miłość). Panuje chaos. Nie rozumiem też powiązań między wspominanymi w nawiasach cytatami. Każde imię znaczy miłość i podmiot liryczny każe o tym pamiętać, i jednocześnie sugeruje, że nie trzeba wcale być sobą… Nie trzeba być tą miłością? Kompletnie się pogubiłam.\nPodoba mi się wykrzyknik w pierwszym wersie. Wzmacnia przekaz.\nnie tej głupiej wszej radości – wszej? Czy chodziło ci o formę dopełniacza od słowa wszech? Takie wyjaśnienie znalazłam w Wielkim Słowniku Ortograficznym PWN. W Korpusie PWN znalazłam natomiast aż jedno (!) użycie tego słowa i to w książce z 1973 roku, w nawiązaniu do przemowy krótkiej do krześcijańskiego człowieka. Zastanawiam się więc, skąd u twojego dziecięcego podmiotu lirycznego tak mało użytkowe, wręcz archaiczne słowo. Tym bardziej że dalej jest sporo powtórzeń i stylizacja już bardziej przypomina język, którym posługuje się dziecko, a to walor. Szkoda go psuć.\nnic nie warte moje psoty – niewarte (nie z przymiotnikami piszemy łącznie)\nW tym wierszu podoba mi się, że dziecko nie kombinuje, a mówi o swoich emocjach wprost – o tym, że się boi i nie chce płakać, o tym, że jest samotne, ponieważ nie ma wsparcia w mamie. Nie czuć w tym jednak obwiniania kobiety, czuć za to nieświadomość dziecka i proste uczucia. To działa i porusza najbardziej.\nOstatni wers najmocniejszy – tak, jak być powinno.\nTen utwór doceniam za to, że dzięki niemu mogłam dowiedzieć się czegoś o komórkach HeLa – do tej pory ten termin był mi nieznany. Właściwie dobrze, że nie wyjaśnił mi tego sam wiersz, ale przeprowadziłam research, aby lepiej zrozumieć mocny przekaz.\nzłamany / w dwie strony – na dobrą sprawę oczywistość. Kiedy coś się łamie, to zazwyczaj dzieli się na dwa.\nPodmiot liryczny, świadomy swojej złej sytuacji, poddaje się, choć całość zaskakująco dobrze się kończy: niechętny ból odpuszcza. Podoba mi się, że do ostatniej linijki właściwie nie wyszło na jaw, czy pogodzony ze swoim losem teraz, w obliczu tego, że przestaje boleć, odzyskuje nadzieję, cieszy się, czy może pozostaje niezmienny, zmartwiony, a może nawet nie dowierza…? Zawiesiłeś wątek i nic, tylko domyślać się zakończenia, a jest ono dość enigmatyczne: ból nie musi zderzać / świata i jednostki. Dobrze, bo interpretacja trochę trwa, wymaga skupienia, pomysły na nią nie wpadają do głowy od razu. W porównaniu z w dół – przynajmniej jakieś przychodzą.\n07. Zawsze wolna\ngrom ciałem przysłonięty\nod porwanych skrzydeł\ndwa noże w żebrach\njak zabrane szczęście\npamiętając o piórach\nrozrzuconych w bezdechu\nciało silniejsze od strachu\nchoć braknie gruntu\na serca ze szkła\nPierwsza strofa bardzo melodyjna, do tej pory żaden fragment nie brzmiał mi tak dobrze w trakcie czytania na głos. Rym: zagubiona / ona – zmyślne, w punkt. Wręcz żałuję, że nie podtrzymałeś tej budowy dalej. Na tej samej zasadzie świetnie brzmią podkreślone wersy – mają tyle samo sylab i żałuję, że żaden w ostatniej strofie nie ma ich sześciu (na przykład: pamiętajcie o piórach). Wtedy melodyjność utrzymałaby się.\nNa pierwszy rzut oka strofy mają podobną budowę, więc już na samym początku pomyślałam, że recytować będzie się przyjemnie, jednak nie jest tak – nie wszędzie wersy weszły mi płynnie w czasie czytania na głos, chociażby ten: zabarwiona poświęceniem jest za długi, nie wyrabiam się tam w tempie, przestaje być melodyjnie.\nNatomiast sam przekaz bardzo mi się podoba. Ktoś utracił pióra, by ktoś inny mógł iść dalej, pamiętając o poświęceniu protagonisty. Brak gruntu wielowymiarowy – można pomyśleć o locie dzięki wspomnieniu skrzydeł lub, ogólnie, o trudnościach związanych z dalszą drogą.\nWiersz, przyznam się, stał mi się dość bliski, ponieważ dwa lata regularnie grałam w sesję RPG skrzydlatą postacią, która, no cóż, miała w całej sadze dość pod górkę. Niektóre sceny wciąż mam dobrze w pamięci, a twój wers o rozdartych plecach szczególnie przypomniał mi jedną z sytuacji dość… obrazowo. Nie mogłeś o tym wiedzieć, a mimo to trafiłeś; wręcz czuję się, jakbym czytała tekst napisany specjalnie dla mojej postaci i jej pobratymców. To miłe, zaskakujące uczucie.\nWłaśnie dlatego tak bardzo lubię poezję.\nJednocześnie muszę przyznać, że powoli zaczyna nużyć mnie monotonia formy. Mam wrażenie, że nie bawisz się i nie próbujesz nowych rzeczy, nie stawiasz sobie kolejnych wyzwań. Wszystkie utwory są białe i składają się z półsłówek wyrwanych z kontekstów, które trzeba sobie poskładać w jedną całość jak puzzle. Czytając twoje prace ciągiem, nie mogę przestać się zastanawiać, dlaczego one wszystkie są zbudowane podobnie i mają wspólny sposób na rozkodowanie ich? Czy tylko dlatego, że tworzą przemyślany, spójny tomik, czy dlatego, że w ogóle nie piszesz inaczej, nawet poza tym tomikiem?\n08. Na kłódkę\nNarzekałam przed chwilą na nudną formę, a tu – proszę bardzo – w następnym utworze zaskoczyłeś mnie rymami. Jakbyś czytał mi w myślach.\ngłusza - dosadnie\n[myślnik zamiast łącznika]\nZnów pierwsza strofa to petarda, która wyznacza tempo – są rymy okalające, jest melodia i nadzieja, że utrzymasz te walory. Tym bardziej że sam pierwszy wers zaczyna się z grubej rury (większej ilości sylab; w kolejnych wersach – mniejszej, przez co mam wrażenie rozpędu). Dla mnie – bomba. Idźmy dalej:\nW drugiej strofie świetne jest to, że wprowadzasz wątek fabularny i miejsce akcji – coś się zaczyna dziać. Nie mam już tylko samej głuchej ciszy, dostaję też noc i krew, i śmierć, i być może jakiś las. Przybliżam twarz do monitora; chcę wiedzieć, co będzie dalej. Jednocześnie łączę to z pierwszą strofą – tu podmiot liryczny stwierdza, że szufladkować nie sztuka, a tam sugeruje grzebać obcych. Widzę w tym sens.\nsobie zdać się owcą\nA gdzie tu się podział rym w ostatniej strofie? Mam wrażenie, że poddałeś się za szybko i jednocześnie przekombinowałeś; już pierwszy wers trudno się odczytuje, chociażby dlatego że zastosowałeś inwersję. Poza tym zdać się (na kogoś) to inaczej zaufać, zawierzyć, oprzeć się lub – archaicznie – być odpowiednim do czegoś. Nadawać się na owcę – o to ci chodziło? Czy ręce niegodne zdania (jakiego?) to ręce obcych, których trzeba pogrzebać, czy jednak ich morderców? Przestaję rozumieć, co czytam.\nowszem dlatego że\nnie inaczej poszło\ndo wewnątrz zrosło\nTo jest chyba ten moment, w którym niezły wiersz zamienia się w bełkot. Czasowniki odmienione w trzeciej osobie w czasie przeszłym kompletnie nic nie pozwalają zrozumieć.\no sprawach swoich\nNa końcu mam już tylko wrażenie, jakby podmiot liryczny zaczął wpierw mi opowiadać ciekawą historię, w połowie skręcił w jakiś wątek poboczny, powiedział za dużo i zapomniał wrócić na główny tor. Zaczynałeś od szufladkowania – że to nie sztuka, i… co z tego wynikło? W poezji ważna jest intryga i pomysł na fabułę – wstęp, czyli ulokowanie mnie w jakiejś przestrzeni, początkowe oględziny świata, co przez rozwinięcie prowadzi do puenty, po drodze zahaczając o punkt kulminacyjny. Kto powie, że tylko opka albo wypracowania szkolne mogą mieć wstęp, rozwinięcie i zakończenie, będzie w błędzie – poezji też to dotyczy. W tym wierszu natomiast nie widzę pierwszego, głównego wątku, który się kończy, a zaczęty był po coś – widzę wstęp, rozwinięcie i… dziwne coś o czymś, czego z niczym z pierwszej czy drugiej strofy nie umiem powiązać.\nO, a to mi się bardzo podoba. Jest coś w tym utworze pociągającego. No, może poza tym fragmentem:\ninnym razem jak freddie mercury\nmówię don't stop me now\nale ktoś odpowiada\nwięc kulę się w kącie\na moje oczy mówią\n– ten numer jest już tak przejedzony w popkulturze, że prawie wychodzi z lodówki. Jest też dość obrazowy, lecz w ten pejoratywny sposób – robi się z niego memy i hasztagi.\nPsuje mi to odbiór; być może wers lepiej wyglądałby w strofie z Deedpoolem niż Mercurym...?\n10. Rozgwieżdżone niebo/zapomnieć\nTu uwag nie mam praktycznie żadnych, może tyle co do powtórzonego ale, które wcale nie wygląda na celowe, psuje efekt. Mimo to wiersz do mnie trafia. Bardzo podoba mi się koło, które zataczasz – krążysz wokół jednego tematu – zapętla się nawet pierwsza strofa, zaczynasz i kończysz tym samym czasownikiem.\njestem niewolnikiem gwiazd\na mym łańcuchem\nCzy nie powinno być: zniewolonym – jako określenie do odmienionego w narzędniku rzeczownika? W końcu: jestem – kim? czym? – niewolnikiem zniewolonym wspomnieniami.\n11. Tworzyć wartość\nnie nauczone [nienauczone]\nZastanawiam się, czy temu utworowi nie pomogłaby interpunkcja.\nCoś w stylu: szacunek? / Nie znają.\nAlbo: szacunek / – nie znają.\nBez tych znaków mam dziwne wrażenie, że słowo powinno zostać odmienione: (kogo? czego? – nie znają) szacunku.\nnie wina bo nie istnieje / brak świadomości – nie istnieje wina czy brak świadomości? Jest różnica między:\nnie wina – bo nie istnieje brak świadomości\nnie wina, bo nie istnieje [w domyśle ona – ta wina]. Brak świadomości...\nWidzisz, brak interpunkcji nie zawsze pomaga; brak znaku, który wskaże, gdzie kończy się jedno zdanie a zaczyna drugie, często bywa zgubny. Dochodzimy do momentu, w którym nie wiem, co i jak mam odczytać.\nZałóżmy jednak, że wciąż mamy tu jedno zdanie i czytam to: nie wina – bo nie istnieje brak świadomości. Skoro brak świadomości nie istnieje, człowiek jest świadomy, nie ma więc co usprawiedliwiać jego win. Skoro tak – skąd początkowy wniosek o... braku tej winy? Wręcz przeciwnie – na chłopski rozum – świadome błędy wiążą się z odpowiedzialnością, a więc byciem winnym. Do tego dziwnie mi wygląda wers o beznamiętności, biorąc pod uwagę początek utworu i zwroty do matki.\nPodoba mi się natomiast sama puenta. Czy warto, czy nie warto być dla miłości? Odpowiedź nie pojawia się wprost, chociaż ostatni wers brzmi: lepiej niż kolejna cegła w murze. I to jest bardzo ładne zakończenie.\nZ jednej strony wiersz wydaje się w porządku – obrazując słowem, nakreślasz problematykę, która jest dość prosta w interpretacji. Jednak wszystko przytoczyłeś szczątkowo, więc znów mam wrażenie, że czytam strzępy zdań powyrywane z kontekstów. Okay, udowodniłeś już, że w ten sposób potrafisz pisać i poruszać; może czas spróbować teraz inaczej coś… Cokolwiek?\n12. Miękka żyletka\nCałość wydaje mi się strasznie nijaka. Nawrzucałeś do niej epitetów, określeń, suchej jak wiór ekspozycji. Czasem im mniej ich, tym lepiej, tymczasem u ciebie wygląda to tak:\nwymiękam na widok własnych ran\nna czyimś ciele\ntrzęsę się ze strachu\npatrząc w lustro człowieka\nokropnie odwracam głowę\nwbrew sobie zasłaniam oczy\nlęk przytłacza pustą wolę\ngasi zmętniałe współczucie\nby tamten wreszcie odszedł\nw trosce o mój spokój\nPamiętaj, że nie musisz rzucać mi tych wszystkich emocji wprost. Mogłabym je wywnioskować po atmosferze utworu albo tym, jak podmiot liryczny się zachowuje. Skoro się trzęsie na widok ran – dla mnie logiczne, że się boi i że działa na niego ten widok. Później piszesz, że podmiot liryczny odwraca głowę – dla mnie logiczne, że jest bezsilny. To zachowanie wystarczająco udowadnia, że postać wymięka. Gdyby tak nie było, zrobiłaby cokolwiek innego, prawda? Po co mi więc ta ekspozycja? Po co odbierasz mi przyjemność z dedukowania, co podmiot liryczny przeżywa wewnętrznie? Nie podpowiadaj aż tak, bo tylko psujesz zabawę. Nawet puentę mi spłyciłeś, zdradzając, dlaczego podmiot liryczny zachowuje się właśnie w ten sposób – robi wszystko przez wzgląd na swój spokój. Jasne, bo to przecież dość charakterystyczne dla osób, które odwracają głowy i uciekają od problemów, szczególnie nieswoich. Domyśliłabym się tego sama, dzięki.\nA lustro zawsze jest lustrem człowieka. Nie widziałam, żeby lustra pojawiały się w świecie zwierząt bez ingerencji ludzi. Truizm.\n13. Objawienie pierwszego gestu\nPo pierwszej strofie wydawało mi się, że wiersz jest o szanowanej Pani Matce, która czule odnosi się do dziecka, ale w drugiej zwrotce pojawiają się wersy o pocałunkach i wierności oraz o plastycznych gestach:\nCzy chodzi o to, że kobieta – ta matrona – zakochawszy się, pierwszy raz nie musi już oszukiwać, udawać kogoś, kim nie jest? Kiedyś jej gesty były raz gałązką bzu raz bazim kotkiem – to mogłoby oznaczać zmienność, dostosowywanie się do sytuacji. Swoją drogą bardzo podoba mi się ten wers. Tylko nie jestem pewna, czy dobrze dedukuję... Przecież nie ma nic złego w plastycznych gestach, słowo plastyczny nie jest negatywne, nie trzeba od takich gestów uciekać. Gdyby chodziło o, nie wiem, plastikowe… To podkreśliłoby sztuczność i pasowało do mojej interpretacji (jednak samo słowo byłoby zbyt nowoczesne dla tak archaizowanej całości).\nCzy ta interpretacja jest słuszna? Nie mam pojęcia, właściwie to strzelam. Do końca wiem tylko tyle, że chodzi o swojską, własną miłość, niewzorującą się na książkach, tanich frazesach i patetycznych wersach. Problem w tym, że początki trzech pierwszych strof są właśnie strasznie patetyczne. Czy to celowe zagranie? Nie sądzę, w końcu wers o tym, że podmiot liryczny i jego wybranka/wybranek (niczego nie jestem już pewna…) dorośli (a więc być może i wyrośli z nadmuchanych frazesów), pojawia się w tej samej strofie, co wielkie litery i słowa:\nI tak. To wszystko akurat mocno patetyczne.\nPrzy okazji w ogóle nie rozumiem pojawienia się wielkich liter w pierwszych wersach trzech strof. Natomiast sam wiersz to dla mnie trochę taka górnolotna paplanina – nie poruszył mnie, choć bardzo próbował to zrobić. Chyba nawet za bardzo.\n14. Szatański hymn\nby zarobić ciecz\nO, a ten wiersz wyszedł spoko. Zastanawiam się tylko, o jaką ciecz chodzi? Szczyty gór, przelewanie i sito kojarzą się ze złotem, ale ciecz, na której się zarabia, to już raczej ropa. Nie wiem, które z tych rozwiązań jest trafne i czy którekolwiek z nich. A może jeszcze inne?\n[Update: na końcu wiersza pojawia się wzmianka o urynie. Czy to oznacza, że jest to produkcja tego płynu dosłownie, czy po prostu podmiot liryczny gardzi owocami ciężkiej pracy robotników? Ciekawi mnie to; nie musisz nawet odpowiadać; lubię, gdy z wiersza można wyciągnąć więcej niż jedną interpretację].\nciecz nie ciecz / chcesz czy chcieć – tutaj mam wrażenie, że dla rymu pozbyłeś się sensu. Pierwszy wers to dokonywanie wyboru, wskazujesz różnicę, a w drugim czasownik po prostu zmienia się w bezokolicznik, co nie ma żadnego znaczenia. Sens miałoby natomiast klasyczne, wręcz odwieczne: być czy mieć, tym bardziej że w kolejnej linijce pojawia się: bierz / wziąłeś, a więc decyzja została podjęta.\nTen fragment jest naprawdę świetny:\nAż przypomina mi się Harder, better, faster… Daft Punktu i ta piosenka robotnicza z Lego: The Movie. Fajnie!\nNa moje oko to twój – pod względem budowy – najciekawszy, najbardziej przemyślany utwór. Zobaczmy, jak wypadną kolejne.\nZdecydowanie zalatuje mi tu coś Rozgwieżdżonym niebem. Bardzo podobna forma, powtarzalne słownictwo, atmosfera stworzona przez frazy niedokończone, pourywane, wyciągnięte z kontekstu. Trudno mi napisać coś więcej; mam wrażenie, że chociaż te szatkowane frazy są obrazowe i ciekawe, to ogólna tematyka nie zaskakuje już aż tak. Sam początek: przebaczać / trudno tak jest dość ograny. Dalej zdecydowanie lepiej:\nbo tylko ja\nmoje powietrze – dobrze się to czyta na głos. Boleśnie, niechętnie, powietrze to podobnie brzmiące słowa mające po trzy sylaby, więc można wyznaczyć tempo. Jednak co z tego, skoro dalej wcale go nie utrzymujesz? Mam wrażenie, że wybierasz pierwsze-lepsze wyrazy nacechowane emocjami i to z nich składasz całość. Na początku jeszcze starasz się, by wiersz dobrze zacząć, a potem… już po prostu jakoś leci, trochę bez pomyślunku – tak sądzę:\nwziąć pokazać oddać\ndo opieki sprzedać\ni wróci jak\nw deszczu kamieni\nzaszyty bez dziur\nNie ma tu żadnej zaskakującej zabawy budową, mamy tylko przeskoki do kolejnych wersów i powtarzalne frazesy.\nGdyby to zapisać ciągiem: przepraszam, tak trudno... Może jeszcze raz się nie powtórzy i wrócisz oddać niemożliwe? – taki zapis, mam wrażenie, wydziela więcej emocji niż twoja wersja. Czy to o czymś świadczy? Na moje – trochę tak. Pokazuje, że u ciebie zwarcie międzywersowe czasem nie ma żadnego większego znaczenia, na nic nie wpływa. Dobrze je stosować tam, gdzie ma jakąś wartość, cel, chociażby wpływa na tempo i coś podkreśla. Aż przypomina mi się twój Szatański hymn, gdzie wyrazy w nowych linijkach oddawały maszynę, regularność, systematyczność:\nTu natomiast już się to nie dzieje, stosowane przerzucanie słów do kolejnych linijek po prostu… jest. I na nic nie wpływa. Na dodatek pojawia się za często, by po piętnastu wierszach zaskakiwać, robić wrażenie.\n16. Ballada o przyrodzeniu\nAni tytuł, ani treść nie pozostawiają we mnie żadnych wątpliwości. Aż chciałoby się napisać: chujowa ta ballada.\nA tak na serio – świetny wiersz. Uśmiałam się i przeczytałam na głos kilku osobom; fajnie się go deklamuje przy piwie. Szczególnie podoba mi się fragment:\ncichy wąż a może\ndziki szogun – interpretacja tutaj może być różnoraka; można odebrać przerzutnię jako ciągłość i robić dłuższą przerwę przed a, lub nie robić jej i wtedy traktować pierwszy wers w kontekście podobnym do powiedzenia: stary człowiek a może. Ewentualnie: cicha woda brzegi rwie.\nTen utwór znów technicznie nie różni się od reszty, a jednak tytuł zapisałeś wielką literą. Strasznie nurtuje mnie czemu. Czy jest to rzecz niemająca żadnego znaczenia, a może jakieś znaczenie ma, lecz go nie widzę?\nmarnuję krew upuszczam\nwidzę nie myślę\nPierwsza część wiersza jest dla mnie jasna – podmiot liryczny zmęczony ciągłym poświęcaniem się (upuszczaniem krwi dla kogoś) chce na chwilę zniknąć, odpocząć, nie życzy sobie, by ktoś mu przeszkadzał, dziś odbija ludzi, jutro wróci do normalności i to wszystko jest zapisane intrygująco. Choć znów mam do czynienia z kodem złożonym z pourywanych kontekstów, który trzeba rozszyfrować, znaleźć znaczenie, tym razem treść intryguje na tyle, że aż chcę to robić. Przy czym czekałam na kontynuację tego tematu, być może powrót do życia podmiotu lirycznego, jednak dalej mam coś takiego:\nw zasięgu palców\nI… naprawdę nie wiem, o co chodzi, szczególnie z tym śpiewaniem.\nWydawało mi się, że skoro podmiot liryczny wcześniej był raczej obojętny, zmęczony, wycofany, to teraz przeczytam coś o odpoczynku lub poznam dokładniejszy powód tego zmęczenia, zrozumiem, dlaczego bohater zachowuje się tak a nie inaczej. Tu natomiast zmieniasz temat i piszesz, że bohater nie spełniał swoich marzeń, choć mógł (marzenie było w zasięgu jego ręki, lecz go nie dotknął). Z czym to się wiąże? Z poświęceniem? Poświęcał się dla innych i dlatego dla siebie nie znalazł już czasu?\nkolce dławią zatykają\nbieg bez nóg\nI na tym kończysz. Jest poważnie i czuję ten klimat, jednak, jeżeli chodzi o fabułę, nie wiem znów, o co chodzi mówcy. Za co odpowiedzialność – za te niespełnione marzenia? I co z tymi kolcami – czyżby podmiot oskarżał tych ludzi, co go zranili, bo go wykorzystywali? Więc dlaczego obiecał im, że jutro będzie? Jeżeli robi się aż tak poważnie i bohater jest aż tak zmęczony, wręcz jego życie okazuje się tragiczne, nie powinien chcieć wracać.\nCzuję, że chyba błądzę, nie jestem pewna kontekstów, interpretacji, którą wysuwam. Napisz mi w komentarzu, proszę, czy moja wizja zgadza się z twoją. Jestem tego bardzo ciekawa.\nWiersz mi się podoba, bo mogłam się przy nim zatrzymać na dłużej, choć mam wrażenie, że niektóre z tych wersów są przesadzone. Na przykład kolce czy paraliż podsuwają obrazy dość dramatyczne, chociaż początek wiersza w żaden sposób tego nie zapowiadał, pokazywał raczej, jak pisałam, zmęczenie, zobojętnienie. Dalej drama pojawia się nagle, trochę od czapy. Może dziwić. Jakbyś na siłę naraz napompował atmosferę.\n18. Brutalne zabójstwo niebezpieczeństwa\nna równej przestrzeni – niby poetyckie, ale jednak głupie.\nWidziałeś kiedyś, by ktoś miał oczy w nierównej linii na twarzy, nie wiem, prawe oko pięć centymetrów nad czołem, a lewe – drugie tyle? Być może jest takie schorzenie, błąd genetyczny, ale nie sądzę, by o to ci chodziło... Okay, bądźmy poważni.\nBłąd sugerujący twarz, a nie przestrzeń obserwowaną przez oczy znajduje się w wersie: na równej przestrzeni – wynika z niego, że mowa o przestrzeni, na której znajdują się oczy i ich równowaga, czyli mowa o... twarzy. Idealnie gładkiej, płaskiej, bo… równej. Bez trądziku? Jeżeli chodziło ci (a na pewno chodziło) o równą przestrzeń, która jest obserwowana, to nie możesz użyć przyimka na. Sensowniej: przestrzeń przed oczami. Dalej:\nspokój koloru (5)\nto nieznana siła (6)\nzabójstwo rankoru (6)\nkojąca mogiła (6)\npatrzenie przez karton zabija (9)\nmyślisz o wadze (5)\nby była sprawiedliwa (7)\ntyle samo krzywd i prawd (7)\nNajpierw masz rymy krzyżowe (ABAB), a potem – tylko jeden rym. Prawd nie łączy się już z niczym dalej; szkoda. W dodatku w tej pierwszej cytowanej strofie mamy mniej-więcej podobną liczbę sylab, więc tempo samo się narzuca w trakcie czytania, a za chwilę dostaję sylab dziewięć i, nie wiem, czy to jest dobre – nagle czuję się jak Fokus Smok, który najpierw powpychał za dużo słów do linijki, a potem musi bardzo szybko ją wyrecytować, aby zmieścić się na bicie.\nZ jednej strony podmiot liryczny mówi, że nieznaną siłą i ukojeniem jest spokój wewnętrzny i zabójstwo rankoru (czyli wyzbycie się silnych uczuć), a jednocześnie pod koniec utworu ten sam podmiot każe być odwagą i odpuścić sobie stateczność (bądź odwagą / nie murującą statecznością). Czy to się aby nie wyklucza?\n19. Puste istnienie\njest beznadziejny akt desperacji\nprzerwanie martwego kręgu\nwydeptanego przez nieistniejące stopy\nchcące wolności którą zakopały\ngłęboko pod ziemią swoimi rękoma\nbo nie dane jest komukolwiek żyć\nwoda spełnienia nie jest prawem człowieka\nNa tym etapie utworu nęci mnie jedno pytanie: co masz z tym nieistnieniem? Najpierw nie istniała ławka, potem wina, później jeszcze nieistniejący był dźwięk, a teraz stopy. I na dobrą sprawę dlaczego stopy nie istnieją, a ręce – już tak?\nPomijając jednak tę wydojoną do końca krowę, wiersz wydaje mi się strasznie… drętwy. Pozbawiony emocji. Rzuca przekaz wprost – jeden truizm za drugim – domeną przeżycia jest akt desperacji, nie dane jest komukolwiek żyć (dziwna inwersja, swoją drogą), a woda spełnienia nie jest prawem człowieka. Jaka woda? W sensie taka zwykła, zdatna do picia?\nProblem w tym, że… w każdej chwili mogę się jej napić. Nie rozumiem więc, dlaczego podmiot liryczny uważa inaczej i nie przekonuje mnie to, że na siłę chce mi wcisnąć inny obraz rzeczywistości. Przy czym nie jest to ani klimat postapo, ani rzeczywistość chociażby komunistyczna – bo jej nie opisałeś, nie wprowadziłeś – właściwie nie wiem, co się dzieje, po co i z czym podmiot liryczny ma problem. Znów: do czego pije? O co mu chodzi?\nzabronione samemu sobie\nz nakazu odgórnego zakazu\nNo właśnie nie. Odgórny oznacza tyle, że nie ma na niego wpływu jednostka – zakaz czy też nakaz ten będzie pochodził chociażby od władz. Jak chcesz to więc połączyć z zabranianiem czegoś samemu sobie? Nie da się. To się zwyczajnie wyklucza. Nawet nie wiem, po co tu ten oksymoron i jak mam go odczytać, zinterpretować.\nnie jest przypadkiem że\nod nowa zaczyna się wszystko\nAle co? Co się zaczyna? Wszystko nic nie mówi. Nieprzyjemne – też jest tylko ogólnikiem i w nawiązaniu do całości brzmi jak eufemizm. Nieprzyjemne to może być oczekiwanie w deszczu na autobus, a nie przerywanie martwego kręgu, brak prawa do spożycia wody czy zakaz... życia (nie dane jest komukolwiek żyć). I dlaczego ten krąg jest martwy, i w ogóle jaki to krąg? Chodzi o krąg życia? Czy czytam słowa postaci, która stara się przeżyć w Lwiej Dolinie za panowania Skazy?\nnie umieć znaczy nie chcieć – nie? Nie umieć znaczy nie umieć. Można chcieć i nie umieć – jest to logiczne, nie wciskaj mi prawd, które prawdami nie są.\nDo końca jest tylko jeszcze bardziej niezrozumiale. Nie chcę być brutalna, ale pozwolę sobie nazwać tę całość przerostem formy nad treścią. Właściwie nic konkretnego nie przytoczyłeś – wszystko to raczej nieskładne ogólniki. Inwersje, przerzutnie, oksymorony, metafory trudne w rozwikłaniu i inne środki stylistyczne świadczą o tym, że chciałeś nadać temu jakiś głęboki wyraz. Wyszło górnolotnie, ale powierzchownie. Jakby wiersz chciał lepiej wyglądać niż coś dobrze przekazywać.\nbutelka mała rzucona niechętnie\njest jak drzazga w oku\ndla naszej matki\nTo znaczy rozumiem, co chciałeś mi powiedzieć, ale trochę się zamotałeś. Drzazga w oku kojarzy się z frazeologizmem wziętym z Pisma Świętego – o belce i drzazdze w oku (Mt 7, 3-5: Czemu to widzisz drzazgę w oku swego brata, a nie dostrzegasz belki we własnym oku?). Chcąc nie chcąc, kojarzy się więc z wytykaniem wad i błędów, a nie sprawianiem bólu, zawodu. Trudno ci będzie pozbyć się u czytelnika tego skojarzenia; jest zwyczajnie zbyt silne. Dodatkowo przez użycie przyimku dla nie wiemy tak naprawdę, kto ma drzazgę – czy matka, czy dla niej mamy ją my. Lepiej byłoby to rozwinąć, na przykład: jest jak drzazga wbita w oko / naszej matce albo skrócić: jest jak drzazga w oku / naszej matki.\nmyślę że zniknie\na rana samoistnie się zasklepi\ni jeszcze zaśpiewa gżegżółka\nNo to zniknie czy wyjdzie, bo to są dwa różne procesy...?\nSzczerze mówiąc, sądziłam, że wykorzystasz tytułową gżegżółkę – jej skomplikowaną nazwę – w jakiś bardziej kreatywny sposób. Natomiast tutaj, gdyby zamienić ją na jakiegokolwiek innego ptaka lub przytoczyć jej współczesną nazwę (kukułka), nic by się nie zmieniło. Albo wydawało mi się też, że, pisząc o jej śpiewie, przytoczysz bardzo charakterystyczne dla niej kukanie.\nMam dziwne wrażenie, że zmarnowałeś potencjał tego ptaszyska.\ntymczasem żaden jad ziemski\ndzieła człowieka nie rozpuści\nbo jakże to nasza matka\nma niszczyć nasze zabawki\nZ jednej strony starasz się pisać biblijnie i mam wrażenie, że tym stylem chcesz dodać powagi (pierwsze dwa wersy), ale w tej samej strofie pojawia się niszczenie zabawek, co brzmi współcześnie i jest porównaniem zupełnie odrzucającym tę atmosferę. I o jaki jad ziemski chodzi? Jad może oznaczać wrogość ludzką lub toksynę (na przykład zwierzęcą, jad węża czy pająka) – żadne z tych rozwiązań niczego nie rozpuszcza, to nie kwas. Co najwyżej truje.\n[EDIT: Kikimora robotnica może pluć kwasem, ale nią już się prawdopodobnie zajął Geralt].\nrzucamy jej kłody\na ona się przewraca i uśmiecha\nwstaje i pociesza albo\nunosi się w gniewie\nKogo pociesza, skoro sama upadła?\ni wtedy jak zarzyczka / jest nas mniej – jest nas mniej jak (kogo? czego?): zarzyczki\nraz tak było\nw 1997 i było nas wtedy mniej\ni płakaliśmy choć to nie nasza wina\nCo masz na myśli – powódź tysiąclecia? Fakt, zginęło pięćdziesiąt osób, ale to nie był raz – większa powódź miała miejsce w 1934. Poza tym rozmawiamy tylko o Polsce – co z tsunami w Tajlandii w 2004, w którym zginęło dwieście tysięcy ludzi? Albo trzęsienie ziemi w Syczuanie w 2008, w którym zginęło dwieście czterdzieści tysięcy?\nnie wiem czy to gniew\nale my też nie gramy fair\nwięc mierzymy się z przekrętami\nKompletnie nie podoba mi się stylizacja tego wiersza. Raz chcesz, by było podniośle, ciężko i poważnie, piszesz o gniewie, o płaczu, o Matce Naturze, przywołujesz metafory z drzazgami i rzucasz inwersjami w stylu Mistrza Yody (tymczasem żaden jad ziemski dzieła człowieka nie rozpuści), żeby zaraz przytaczać współczesne słówka przekręty i niegranie fair. Zastanów się raz, a porządnie, co i jak chcesz przekazać, jakich środków do tego użyć. Niech będą spójne i trzymają się kupy, bo jak na razie wcale tak nie jest, a przez to wiersz nie robi żadnego wrażenia. Temat poważny i nic więcej.\nTutaj będzie krótko, ponieważ oceny poezji są zazwyczaj znacznie mniej obszerne niż oceny prozy, do tego starałam się też maksymalnie rozpisywać na temat utworów i nie chcę, byś miał wrażenie, że kolejny raz czytasz to samo. Wprost: na pierwszy rzut oka jest dobrze. Masz różnorodne pomysły na fabułę wierszy, raczej się nie powtarzasz, jeżeli chodzi o tematykę. Widać, że znasz wiele środków stylistycznych i wyszukane słownictwo, które wykorzystujesz w swoich pracach.\nOdnoszę jednak wrażenie, że w przypadku techniki wyznaczyłeś sobie jakieś konkretne ramy, poza które bardzo nie chcesz wyściubiać nosa. Nie do końca jestem w stanie to zrozumieć. Utwory pod względem budowy są do siebie podobne i mało który mnie zaskoczył [zrobiły to na pewno Szatański hymn i Zawsze wolna]. Wprawdzie w niektórych próbowałeś rymować, ale ledwo kawałek, w jednej strofie czy w dwóch, i to najczęściej używając rymów dość oklepanych, tzw. dokładnych – a te nie muszą wcale takie być. Znacznie lepiej wyglądało:\nnie sztuka – pół ucha niż: siła – mogiła\nChoć dużo zależy od samego wiersza, klimatu, ułożenia sylab i tego, gdzie pada akcent; na przykład dokładny rym: iskra zagubiona – ona był świetny.\nWydaje mi się, że nie zastanawiałeś się też aż tak nad samą budową pod względem wersów, którym tempo czytania i melodię wyznaczają właśnie sylaby. Wręcz przeciwnie – przerzutnie w większej mierze wydają się postawione ot tak, na oko, bez pomyślunku: o, bo tu fajnie wygląda wers krótki, a tam wers dłuższy. Niech jednak te przerzutnie mają większy sens istnienia. Czytaj swoje prace na głos i zastanawiaj się, czy brzmią dobrze. Czasem miałam wrażenie, że linijki można poustawiać inaczej albo zapisać w ogóle wiersz ciągiem i emocjonalność w ogóle by się nie zmieniła; innym razem miałam wrażenie, że przydałaby się interpunkcja, ponieważ wiersz był zbyt pogmatwany i za nic nie potrafiłam ułożyć tych twoich puzzli. Nie wiedziałam, gdzie zdania się kończą, a gdzie zaczynają nowe konteksty. Czy to faktycznie przerzutnia, lecz wciąż kontynuacja myśli, a może już nowa myśl? Wielokrotnie się gubiłam.\nPrzy czym zdaję sobie też sprawę z tego, że w przypadku poezji to, co dla jednych jest podłogą, dla innych może być sufitem. Nie stawiasz znaków interpunkcyjnych, więc oddajesz czytelnikom wiersz, który mogą sobie przeczytać na wiele sposobów – w tym przypadku trudno o komentarz w ocenie. To, że gdzieś wskazałam, że słabo mi się czyta i coś się nie zgadza, nie znaczy, że każdy odczuje to tak samo. Brak interpunkcji to oddawanie czytelnikowi wolnej woli, jeżeli chodzi o intonację. Być może to, że niektóre wersy mi nie siadały, nie jest żadną wskazówką dla ciebie – być może tobie lub komuś innemu tak jak jest – jest dobrze. Popytaj.\nZnaki interpunkcyjne zwykle też pomagają – wyznaczają pauzy, wzmacniają przekaz. Nie stawiając ich, nie masz pewności, że każdy będzie czytał twoje prace tak samo, jak chcesz, by czytane były – ten zabieg świetnie pasuje do prac o otwartym zakończeniu, tekstów o wielu znaczeniach (gdy tych kilka znaczeń jest faktycznie dostrzegalnych. wtedy można je docenić; brak znaków pozwala czytać i interpretować różne wersje). Gdy jednak ogólny sens jest jeden, a puenta jasna jak słońce, brak interpunkcji praktycznie nic nie wnosi. Czasem tylko niepotrzebnie miesza, komplikuje to, co z góry miało być proste.\nPisałeś mi o tym, że dopiero zaczynasz swoją przygodę z poezją, na co dzień bardziej parasz się prozą. Mam dla ciebie propozycję – spróbuj chociaż trochę pobawić się tą interpunkcją. Z własnego doświadczenia wiem, że – choć z pozoru wydaje się, że znaki mogą zamykać nam drzwi – tak naprawdę one dopiero je otwierają. Najpierw stawiając znaki, a później dopiero świadomie rezygnując z nich, za każdym razem mamy pewność, że dobrze wiemy, jaki efekt końcowy chcemy uzyskać i co chcemy przekazać czytelnikowi. Nie pisząc ich z góry, pozornie ułatwiamy sobie robotę, bo tworzy nam się szybciej: raz-dwa, kilka słów, i o – już mam wiersz, ale mniej pracujemy wtedy z samym tekstem, bawimy się nim. Ja na przykład najpierw stawiam wszystkie znaki, a potem dopiero sprawdzam, co się stanie po ich wycięciu i odnoszę wrażenie, że ta zabawa, dopiero to kombinowanie – to jest właśnie prawdziwa frajda z pisania. Dla mnie? Szukanie tego, jak najlepiej oddać czytelnikowi, co chodzi mi po głowie, to dopiero jest sedno pisania wierszy. Nie same rzucanie słów robiących jakiś kontekst. Przez większą część twoich prac miałam niefajne wrażenie, że dałeś mi kilka wyrazów jak ochłapy i kazałeś sobie z nimi radzić, nie prowadziłeś mnie. Czasem nie potrzebowałam pomocy, bo przekaz był w miarę jasny lub wielowymiarowy i mogłam się bawić szukaniem dodatkowych znaczeń. Jednak nie zawsze tak było; zwykle czułam, że brakuje mi twojej pomocy.\nW każdym razie jeszcze odnośnie do budowy – szczególnie do składania wersów z powyciąganych z kontekstów słów, które czytelnik musi sobie poukładać jak puzzle – nie jestem w stanie wywnioskować, czy po prostu taki sobie wyrobiłeś styl i trzymasz się go, by był twoim znakiem rozpoznawczym, czy zwyczajnie jeszcze nie próbowałeś pisać jakkolwiek inaczej. A może jest to forma tylko tego tomiku? W takim razie chciałabym zobaczyć inne twoje prace.\nJeżeli jednak faktycznie chcesz pisać tylko w ten sposób, by się jakoś odznaczać, to… muszę cię zmartwić, ale na moje oko dziś już to nie wystarczy. Na wielu portalach, chociażby na Opowi, znajduje się bardzo, ale to bardzo dużo twórców, którzy budują wiersze tak samo – po prostu stawiają przerzutnie, by wersy były krótsze. Nie ma w tym nic odkrywczego ani zaskakującego. Jednolitą formą bardziej więc przekonujesz do tego, że nie jesteś uniwersalnym, bawiącym się formą autorem, tylko kurczowo trzymasz się swojego bezpiecznego, wyuczonego kształtu wiersza, nie próbując niczego nowego. Nie rzucając się na głęboką wodę.\nCo mam na myśli, pisząc: nowe? Chociażby formę regularną – rymy, sylabotoniczność, akcenty. Czasem tym mnie zaskakiwałeś, mógłbyś więc próbować iść w tym kierunku po całości, nie tylko w jednej strofie cztero- czy więcej -stroficznego wiersza.\nZdarzało się również, że jakiegoś słowa nie odmieniłeś, zapisałeś nie z przymiotnikiem rozłącznie czy używałeś wyrazów w kontekstach, które nie pasowały – na przykład ten nieszczęsny przyimek na w wierszu o śledzącym spojrzeniu. Staraj się więc myśleć nie tylko o tym, jak pisać, ale też: co. Niektóre twoje utwory były, na moje oko, zwyczajnie przekombinowane, jakbyś chciał się za bardzo popisać, zrobić coś lepiej niż wystarczyłoby. Część metafor była dla mnie niejasna lub wątpliwa; niektóre wiersze wydawały się wielowymiarowe i pozwalały odczytywać coś na różne sposoby, co zawsze jest walorem (jak cytowane wersy w tekście o penisie), ale… kiedy czytelnik nie rozszyfruje niczego, nie tylko on nic nie ma z twojej poezji. Nie masz też z niej nic ty – bo zakładam, że nie piszesz tylko sam dla siebie.\nZwracaj też uwagę na emocje. Buduj klimat na przestrzeni całego wiersza, od początku wprowadzaj i rozwijaj atmosferę aż do punktu kulminacyjnego. Nie buduj emocji tylko nacechowanymi słowami robiącymi dramę, jak było chociażby w Ułudzie. Staraj się panować nad stylem – niech wykorzystane środki stylistyczne do siebie pasują. Nie było o tym mowy w gżegżółce, natomiast w Objawieniu pierwszego gestu poszedłeś w srogą patetyczność, która – na moje oko – była pozornie ładna, ale w tej swojej urodzie – zupełnie pusta.\nI o co w końcu chodzi z tymi tytułami – raz małymi literami, raz od wielkiej?\nPostanowiłam już dawniej, że oceny poezji będę pozostawiać bez not końcowych. Nie jestem alfą i omegą, poezję oceniam tak samo, jak ją czytam, czyli zupełnie na czuja, opisując własne wrażenia i przemyślenia, sugerując coś, co nie musi być wcale prawdą objawioną.\nNa koniec dodam jeszcze, że zdziwiło mnie to, co napisałeś w zgłoszeniu. Podobno o ile ze starszymi wierszami nie wiesz co zrobić, o tyle tych najnowszych jesteś pewien… Cóż. Ja natomiast uważam, że te pierwsze były znacznie lepsze niż gżegżółka czy Puste istnienie.\nCo ty na taki obrót spraw?\nA za betę dziękuję Ayame i Fenoloftaleinie.\nzsrrknight 11 września 2019 15:32\nZ góry przepraszam, że odpowiadam dopiero teraz... Jakoś zabrakło mi czasu i w ogóle, ale mniejsza z tym.\nNie będę się odnosił do wszystkiego, nie mam weny do długich komentarzy. Napiszę tak trochę ogólnie, resztę zostawię dla siebie.\n1. W wierszu "Rozruch" to nie przerzutnia, tylko nadprogramowa spacja xd. Mój błąd, naprawdę głupi.\n2. Co do tego, że piszę praktycznie tak samo i nie zmienam formy. Masz całkowitą rację. Już to u siebie podejrzewałem, ostatnimi czasy (no, po przeczytaniu tej oceny) próbuję już nowych rzeczy.\nA w sumie kij z tymi podpunktami...\nTak bardzo, bardzo ogólnie: super dziękuję za ocenę. Naprawdę.\nNo, i teraz widzę jak długa droga przede mną. Mam w sobie samokrytycyzm, ale też mam tendencję do nadmiernej pewności co do jakości pisania. Po prostu w pewnym momencie doszedłem do czegoś takiego, że już nie kombinowałem, nie szukałem, po prostu pisałem, bo uważałem, że i tak będzie dobrze. Także wiesz, dzięki tek ocenie już wiem, że nie wolno popełniać takiego błędu, w poezji trzeba zawsze próbować czegoś nowego by dostrzec do czytelnika.\nA, i trochę mój błąd, bo te wiersze tutaj nie są chronologicznie. W zasadzie starsze i nowsze naprzemiennie, bo je po prostu przeklejałem z Opowi xd Ale z drugiej strony dużo to nie zmieniło, bo i tak jakość jest raz taka, raz taka, tak jak pisałaś.\nNo i niezmiernie się cieszę, że niektóre z tych wierszy były udane. To będą moje drogowskazy na nowej drodze poezji... czy coś tam.\nTak czy siak, wiem, że super nieskładnie i w ogóle, ale trudno mi tutaj zebrać myśli. Najważniejsze spostrzenia mam w głowie i wiem, co robić dalej. Dzięki raz jeszcze.\nA, i ostrzegam: jeszcze tu wrócę! Ale z prozą. Poezja, nie wiem, może jeszcze kiedyś :)\nGorąco pozdrawiam i dziękuję za poświęcony czas :)\nSkoiastel 13 września 2019 12:30\nBardzo się cieszę, że ocena przypadła ci do gustu. :) Masz rację, próbowanie czegoś nowego jest ważne, szczególnie gdy zapraszasz ludzi do zapoznania się z twoją twórczością, a oni czytają cię jeden wiersz za drugim, naraz – wtedy to poczucie monotonii się wzmacnia. Być może kiedy nie publikujesz zbyt wiele, nie piszesz za często, to wtedy sam nawet nie masz takiego poczucia, skąd miałbyś je podejrzewać więc u innych? Tym bardziej dobrze, że nas odwiedziłeś. :D\nI, oczywiście, zapraszam z prozą.


Nasz podopieczny – Fabian Pogorzelec – Fundacja Aktywni My\nFabian Pogorzelec – młody rudzianin jest podopiecznym naszej fundacji o początku grudnia 2020 roku. Wolontariusze naszej fundacji oraz ludzie dobrej woli mieszkający w całej Polsce i poza granicami kraju pomagają zebrać pieniądze na jego leczenie.\nWada serca – Tetralogia Fallota, Zespół Alagille’a, wrodzone wodonercze lewostronne.\nChcesz nasz wesprzeć?\nDEDYKOWANY NUMER KONTA: 27 1600 1462 1083 6488 9000 0002\nTytuł przelewu: FABIAN POGORZELEC\nDane do przelewu: Fundacja Aktywni My ul. Ks. Tunkla 1/03, Ruda Śląska\nJesteśmy przerażeni… Jestem z synkiem w szpitalu. Spełnia się niestety czarny scenariusz… Fabianek jest w bardzo złym stanie!Lekarze powiedzieli wprost, że mój syn nie ma już czasu. Umiera. Przeszczep wątroby musi zostać wykonany w trybie natychmiastowym!\nTylko jak? Ma chore serduszko i najpierw je trzeba zoperować. Bez tego mój synek nie ma szans…\nBoli mnie myśl, że zamiast Świętego Mikołaja Fabianek dostał szpital. A zamiast prezentów pod choinkę będzie co? W głowie pojawia się najczarniejsza myśl – mała trumienka, pustka i serce rozerwane na strzępy…\nKolejna zła informacja jest taka, że dalej nie mamy kosztorysu. Poprosili nas o wyniki biopsji wątroby i ostatni wypis – dokumenty są w tłumaczeniu. W najbliższą środę lekarze mają się zebrać i opracować plan oraz kosztorys operacji.\nNiestety, Fabian jest bardzo obciążony, dlatego cena operacji będzie o wiele wyższa od tej na początku zakładanej – wyniesie nawet 10 milionów złotych!\n← „5 lat Fundacji Aktywni My”


Zapotrzebowanie kaloryczne dla 20-latki - Na pytanie odpowiada mgr Joanna Wasiluk (Dudziec) | WP abcZdrowie\nJakie jest zapotrzebowanie kaloryczne dla 20 letniej kobiety. Wzrost 161, waga 42. Ile kalorii więcej jeść aby przytyć?\nWydaje mi się, że już odpowiadałam na Pani pytanie. aby ustalić zapotrzebowanie muszę znać Pani styl życia i aktywność fizyczną. Nie znam obecnej Pani diety i jej kaloryczności wiec problematyczna robi sie odpowiedz na dane pytania. Wychodząc z diety niskokalorycznej(zakładam że na takiej Pani była) powinna Pani dodawać około 100kcal tygodniowo, stopniowo aby nie pojawił się efekt jojo.\nW zależności od aktywności fizycznej 1860-2500 kcal. Należy zwiekszyć ilość kalorii o 500-1000.\nJak ustalić zapotrzebowanie kaloryczne? – odpowiada Mgr Patrycja Sankowska\nJojo - charakterystyka, przyczyny, odchudzanie, zapobieganie • Kalorie - dobre kalorie, zapotrzebowanie, GDA, tabela kaloryczna • Skuteczna dieta - zasady zdrowego odchudzania, najskuteczniejsze diety • Co jest lepsze? Trzy duże posiłki czy kilka mniejszych w ciągu dnia? • BMR - czym jest, kalkulator • Zasady zdrowego odchudzania • Porady dietetyczne dla odchudzających się • Dieta dla kobiet • Objawy anoreksji • Picie wody - zdrowy nawyk, którego warto się nauczyć. Zobacz, jak to zrobić


[video] Subaru WRX STI - kilka ciekawych zbliżeń | Autokult.pl\n[video] Subaru WRX STI - kilka ciekawych zbliżeń\nWiadomość o nowym Subaru WRX STI spotkała się z różnym odbiorem. Jedni z was ją chwalili, inni mocno krytykowali. Mamy kolejny materiał do oceny tego auta. Przed nami video z prezentacją nowego Subaru.\nKonstruktorzy twierdzą, że to najszybsze STI w historii. Filmik ma nas do tego przekonać. Fakt, samochód waży mniej. Brak jednak dodatkowej mocy w silniku. Powstaje pytanie, czy samo zmniejszenie wagi samochodu może dać wystarczająco powalający efekt?\nSkupmy się na samym video. Przed wami dwuminutowa prezentacja Subaru pędzącego w ciemnych korytarzach grafiki komputerowej. Auto pokazane jest z wielu perspektyw. Momentami widzimy nawet szereg jadących samochodów Subaru. Przerywnikiem szalonej jazdy są ujęcia na prędkościomierz oraz liczbę obrotów silnika. Widzimy proces rozpędzania się WRX STI. Oczywiście autorzy zadbali o efektowne zakończenie i oświadczenie, że oto oglądaliśmy najszybsze STI, jakie do tej pory powstało.\nWnioski nasuwają się różne. Nic dziwnego, że prowadzona jest kampania przekonująca o zaletach nowego WRX STI. Ale czy można wierzyć tym wszystkim zapewnieniom, że jest taki super szybki? Trzeba chyba poczekać na jakieś konkretne dane i testy…\nPiesi nie będą mieć pierwszeństwa przed przejściem. Klęska inicjatywy RPO Mercedes CLS Shooting Brake wyszpiegowany w Szwecji [wideo] Tommy Kaira i nieodpowiedni tuning Toyoty Prius Nowe Audi Q5 jedzie do Paryża - oficjalna zapowiedź [aktualizacja] Nowy Volkswagen Beetle już w polskich salonach Od 15 maja wyższy limit w komunikacji publicznej. Przewoźnicy musieli "kombinować" Mercedes SLS AMG Black Series w 2013 Barwy bojowe Audi A5 DTM (2012) [wyścigi] Fiat podzieli Ferrari i dokupi Chryslera? Rolls-Royce Phantom Coupé w wersji Aviator Collection McLaren P1 nowym królem Nürburgringu? Rendery Renault Clio - evolutions radicales!


Strategia na niepewne czasy - Artykuł - Union Investment\nWedług szacunków firmy analitycznej Analizy Online w czerwcu po raz pierwszy od blisko 3 lat mieliśmy do czynienia z ujemnym saldem napływu środków do funduszy inwestycyjnych na poziomie minus 0,6 mld złotych.\nNajbardziej skurczyły się aktywa funduszy obligacji. To wynik utrzymujących się od kilku miesięcy ujemnych rentowności tychże funduszy. Co więcej, ulokowaliśmy w nich najwięcej oszczędności ze wszystkich klas funduszy. Również fundusze pieniężne i gotówkowe według wstępnych danych odnotowały odpływ środków.\nGdzie popłynęły wypłacane środki? Przynajmniej w pewnej części do funduszy akcyjnych, które w czerwcu odnotowały minimalną nadwyżkę wpłat nad umorzeniami (100 mln złotych). Jednak w większości prawdopodobnie trafiły na rachunki bieżące.\nDobre pytanie. Nie przypuszczam, aby ujemne napływy środków do funduszy były trwałym trendem, przynajmniej jeśli chodzi o cały rynek funduszy inwestycyjnych.\nPolacy coraz więcej dochodów odkładają z myślą o bezpieczeństwie finansowym – na poziomie kilku miliardów miesięcznie, a depozyty bankowe oferują zbyt niskie oprocentowanie w stosunku do oczekiwań oszczędzających. Co więcej, powoli zaczynamy wychodzić z fazy deflacji, co zmniejsza realne zyski z lokat, a podwyżki stóp procentowych prawdopodobnie nie nastąpią w najbliższym czasie.\nZ drugiej strony fundusze obligacji, w których ulokowaliśmy najwięcej środków, cały czas będą pod presją rosnących stóp rynkowych, czego skutkiem może być dalszy odpływ środków, prawdopodobnie w okresie kilku najbliższych miesięcy.\nW mojej opinii jest jednak szansa na to, że wycofywane pieniądze z funduszy obligacji trafią do innych kategorii funduszy.\nNiepewność związana z Grecją odbiła się na notowaniach funduszy akcji, jednak w dłuższej perspektywie należy brać pod uwagę takie czynniki, jak: utrzymanie się ultraniskich stóp procentowych na największych rynkach finansowych na świecie oraz poprawiające się cały czas perspektywy wzrostu gospodarczego.\nTrwająca od 2009 roku hossa na najważniejszych rynkach będzie skutkowała coraz większą zmiennością notowań, z czym mamy do czynienia już od wielu miesięcy, a co nie będzie sprzyjało podejmowaniu racjonalnych decyzji inwestycyjnych.\nDlatego, moim zdaniem, osoby poszukujące wyższych stóp zwrotu powinny bardzo ostrożnie lokować swoje środki w funduszach o wysokim potencjale wzrostu, na przykład przy zastosowaniu strategii stopniowego przesuwania środków z funduszy pieniężnych do funduszy akcyjnych.\nZe względu na oczekiwaną dużą zmienność notowań, momenty przesunięć środków nie muszą następować w stałych okresach – na przykład raz w miesiącu – ale właśnie w czasie gdy następują spadki wycen jednostek uczestnictwa funduszy, które mają przynieść nam wyższe stopy zwrotu.\nPrzykładowo, jeżeli w funduszu pieniężnym lub w funduszu obligacji mamy 10 tys. złotych i zamierzamy przenieść w ratach 3 tys. do funduszy akcyjnych, to możemy przyjąć strategię, w której na przeniesienie środków do funduszu akcyjnego decydujemy się w okresie „lokalnych spadków”.\nJeżeli spadek jednostki funduszu akcyjnego wyniesie co najmniej 1%, możemy przenieść pierwsze 300 złotych. I czekamy z kolejną decyzją, obserwując, co się wydarzy.\nJeżeli załapiemy się na lokalny dołek, to z kolejnym przeniesieniem czekamy na koniec wzrostów i na wystąpienie kolejnego okresu spadków, dokonując kolejnego przeniesienia 300 zł, gdy skala spadku będzie co najmniej jednoprocentowa. Natomiast gdyby spadki były kontynuowane, to jeszcze niższą wycenę funduszu docelowego powinniśmy wykorzystać w większym stopniu, czyli przenieść na przykład 600 zł.\nZ kolejną ratą czekamy na to, co się wydarzy: jeżeli wycena jednostek funduszu, do którego przenosimy środki, zacznie rosnąć, czekamy cierpliwie na okres spadku i dopiero wówczas – po spadku o co najmniej jeden procent – wnosimy kolejne 300 zł, natomiast gdyby rynek dalej podążał w dół, powinniśmy zwiększyć kwotę przeniesienia do np. 900 zł.\nGdy osiągniemy docelową kwotę przeniesienia 3000 zł, kończymy proces przenoszenia środków i cierpliwie czekamy na efekty naszych decyzji inwestycyjnych.