Wszystko, co kocham. Z „Filmem" rozmawia Carlos Saura - FILM: 43/1978 - Filmopedia\nWszystko, co kocham. Z „Filmem" rozmawia Carlos Saura\n• Czemu wybiera Pan zawsze za tło swoich filmów ten sam, ściśle określony region Hiszpanii - okolice Madrytu, Segowii, Toledo?\n- Bo w tym pejzażu jest wszystko, co kocham. Zawsze filmuję to, co kocham. Fascynuje mnie otwartość tego pejzażu, jego bezkres. W moich filmach z reguły jest niewielu aktorów, nieliczne wnętrza. W hiszpańskich warunkach nie sposób mieć pełną kontrolę nad filmem, a jeżeli jeszcze występuje w nim wiele postaci to i komplikacji przybywa. Pisząc scenariusz, odczuwam często potrzebę większego otwarcia, szerszej perspektywy, daje ją pejzaż, ale z jego wyborem mam duże trudności. Znalezienie domu, w którym rozgrywa się większość scen filmu „Elizo, moje życie”, zajęło mi kilka miesięcy, musiałem przetrząsnąć wiele zakątków prowincji Segowia i Avila. Miałem bowiem, jak zawsze, bardzo konkretną wizję tego domu i jego otoczenia.\n• Kto inny zapewne wybudowałby dekorację w wybranym pejzażu.\n- Nigdy! Nigdy nie buduję dekoracji. Być może to jeszcze przyzwyczajenie z czasów, gdy robiłem filmy mając bardzo mało pieniędzy i nie było nas stać na dekoracje. W końcu polubiłem robić filmy w taki sposób. Do „Elizy...” znalazłem coś odpowiedniego, ale powstał nowy, okropny problem: właściciel nie zgadzał się na wynajęcie domu. Szukaliśmy coraz dalej od Madrytu i byłem w rozpaczy, bo czułem, że w innym domu nie mógłbym już nakręcić „Elizy...”. Na szczęście właściciel zmiękł.\nWiem, że można budować dekoracje, że często ułatwiają zdjęcia, ale nie potrafię. Wolę zupełnie przerobić scenariusz, choćbym w końcu miał kręcić w moim własnym mieszkaniu. Nie lubię też, aby wybrane przeze mnie wnętrze rekwizytor zapychał akcesoriami. Staram się zachować to, co w tym wnętrzu było zawsze, nie urządzać, raczej oczyszczać z rzeczy, pozostawiając tylko niezbędne.\n• Dlatego są one tak wyraziste. Na przykład kuchnie. W Pańskich filmach można do nich wejść i przyrządzać posiłek.\n- Tak... To oczywiste, przecież w „Elizie...” Geraldine sama przyrządza kolację, którą je z Fernando Reyem. Lubi gotować, robi to po swojemu i trzeba jej należycie.urządzić kuchnię, aby się w niej dobrze czuła. To jest zgodne z moim upodobaniem, bo ja sam lubię określone przedmioty. Lubię rzeczy, uważam je za nieodłączną część naszego życia. Rzeczy są refleksem naszej osobowości, ujawniają aktualny stan naszego ducha, nie tylko charakter. Przedmioty muszą grać z człowiekiem, kiedy jest sam w przestrzeni będącej jego naturalnym środowiskiem. Mogą i muszą podkreślać zarówno zwyczajność, jak i niezwyczajność sytuacji. Ja sam jestem taki. Żyję otoczony przedmiotami. Kocham różne gadgety, są moimi partnerami, myślę z nimi, czuję z nimi. Często odczuwam z ich strony wrogość, agresję. To samo dzieje się z moimi bohaterami. Wystarczy jeden przedmiot, aby sytuacja stała się straszna. Przedmiot choćby i znany, tylko inaczej oświetlony, wyjęty z naturalnego kontekstu.\nNie zawsze potrafię wyjaśnić to zjawisko. Na przykład nie wiem, dlaczego sceny z umierającym Fernando Reyem w „Elizie...” filmowałem w mieszkaniu madryckim. Wydało mi się, że w tym otoczeniu jego śmierć będzie bardziej przejmująca.\n• Czy pisząc scenariusz, „widzi” Pan wszystkie wnętrza? Czy określa je Pan dokładnie w scenopisie, może rysuje?...\n- Nie, nie... Z każdym filmem mniej wierzę w scenopis. Traktuję go tylko jako punkt wyjścia. Pisałem scenariusz „Elizy...” nie wiedząc zupełnie, gdzie będę filmował. Tak jest zawsze. Muszę potem zmieniać scenopis, ale zawsze jestem gotów zmienić wszystko pod wpływem tego, co znajdę. Nawet lubię to robić.\n• Scenopis jest więc dla Pana przede wszystkim zapisem idei?\n- Zawiera ogólną ideę, dość mętną. Prace przygotowawcze nad filmem zmierzają do ustalenia spójnych i wyraźnych linii generalnych, duży wpływ mają wydarzenia na planie.\nFilmuję w kolejności scen. Oczywiście nie zawsze, czasem okazuje się to niemożliwe. Tak filmuję, bo lubię pracować z aktorami i wprowadzać w trakcie zdjęć pomysły i idee, których nie miałem na początku. Boję się przemienić w ilustratora. A już szczególnie w ilustratora własnych pomysłów. Tak robić film to pozbawiać samego siebie przyjemności obcowania z tajemnicą. Przecież to wspaniałe: zmieniać samemu to, co się samemu wymyśliło. Oczywiście nie sprawy zasadnicze, zmiany w idei zasadniczej mogłyby doprowadzić do totalnej katastrofy. Ale zawsze ingeruję w sprawy małe. Dlatego nigdy nie ustalam z góry takich rzeczy, jak ustawienie kamery.\n• Czy rysuje Pan sytuacje?\n- Tak, nawet bardzo dużo rysuję. Przeważnie po dniu zdjęciowym, gdy wracam do domu czy do hotelu, zamykam się i myślę. Myśląc o tym, co będziemy robić jutro, rysuję.\n• W ciągu ostatnich lat prezentował Pan regularnie filmy na festiwalu w Cannes. Czy następny też tam będzie?\n- Chciałbym robić jeden film rocznie, ale na dłuższą metę taki rytm jest nie do utrzymania w naszych warunkach produkcyjnych. Ostatni film ledwo, ledwo zdążył na festiwal. Teraz muszę przerwać, muszę się zastanowić.\n• Nad tematem czy nad językiem przyszłego filmu?\n- Muszę zastanowić się w ogóle. Muszę poczekać, aż wydarzy się coś, co mnie popchnie do zrobienia filmu. Co robię przez ten czas? Coś piszę. Coś rysuję. Coś fotografuję. Słucham muzyki. Ale brakuje mi pomysłu, który mógłby połączyć w całość wszystkie moje myśli i nie uświadomione do końca pragnienia. Może do tego dojdę szybko, może wcale? Jeszcze się tym nie martwię, jeszcze mnie nie przeraża ta jałowość, bo jestem bardzo zmęczony poprzednim filmem.\n• Czy nie myślał Pan nigdy, aby zastosować „artystyczny płodozmian”, popracować na przykład w teatrze?\n- Tak, chciałem wystawić „Proces” Kafki. Miałem konkretną propozycję, dawano mi do dyspozycji duże środki, ale w końcu zacząłem się wahać i dałem spokój. Może przedwcześnie? W gruncie rzeczy teatr mnie bardzo pociąga, choć jeszcze przed paru laty nie mogłem go znieść, tak mnie drażnił swoją odmiennością od filmu. Chciałem zrobić przedstawienie, które by przypominało inscenizacje Petera Brooka. Zacząłem studiować jego prace teoretyczne, w końcu zdałem sobie sprawę, że wszystko układa mi się w film, a nie w spektakl teatralny. I pomyślałem: dlaczego mam inscenizować w teatrze, skoro moim językiem jest film?\n• Czy lubi Pan chodzić do kina, oglądać filmy innych?\n- Tak... ale coraz mniej. Dawniej lubiłem bardzo kino, chodziłem często. Teraz chodzę rzadziej, może zbyt rzadko... Dwa, trzy filmy na miesiąc. Lubię spacerować. Chodzę dużo ulicami Madrytu.\n• A podróżować?\n- To zależy. Są momenty, w których czuję, że muszę wyjechać, ale nieczęsto. Uwielbiam być w domu. U siebie. Nic nie robić. Wertować papiery, rysować, bawić się różnymi gadgetami. Spędzam cudowne dni w czterech ścianach mego pokoju. Czasem okazuje się, że właśnie wtedy wymyśliłem scenariusz, więc wychodzę z domu i robię film. Tak to wygląda... Robię niesłychanie dużo rzeczy niepotrzebnych. Tracę czas. Ale nie mam z tego powodu wyrzutów sumienia. Czasem czuję, że muszę wyjechać. Też nie bardzo wiem po co, ale w końcu na coś się to przydaje. Jakiś obraz przywieziony z daleka, jakieś słowo, jakaś melodia...\n• Na przykład piosenka z „Nakarmić kruki”...\n- To jest dla mnie nierozwiązalna zagadka. Wiem, że dzięki filmowi piosenka stała się przebojem w Europie. Nie potrafię zrozumieć dlaczego. To niesłychane: cztery miesiące na pierwszym miejscu listy przebojów we Francji, podobnie w Belgii, Holandii, Polsce. Także w Hiszpanii, gdzie ją napisano dwa lata wcześniej i nikt wówczas nie zwrócił na nią uwagi.\nZnalazłem ją przypadkowo. Słuchałem któregoś dnia różnych płyt i ta mi się spodobała, bo była zupełnie różna od piosenek lansowanych przez radio. Kiedy pisałem scenariusz, znalazłem dla niej miejsce. Dałem posłuchać Geraldine: powiedziała, że jest okropna. Przyszły do domu małe dziewczynki z sąsiedztwa, które od czasu do czasu odwiedzają Geraldine i mają z nią bardzo długie i tajemnicze konferencje. Poprosiłem, żeby posłuchały płyty i wcale im się piosenka nie podobała. Powiedziałem w końcu: to jest mój film, to są moje błędy, wsadzam tę piosenkę do filmu, bo ją lubię. I czy można coś z tego zrozumieć? Jest w tym jakaś tajemnica. Mam wrażenie, że ta piosenka współgrała z nutą romantyczną filmu, z jego nutą smutku...\n• Takich tajemnic jest więcej w Pańskich filmach. Na przykład role Geraldine Chaplin... Nigdy, u żadnego innego reżysera, nie jest tak wspaniała, tak zmienna, tak wszechstronna...\n- Jednym z powodów, dla których tak chętnie powierzam Geraldine role, jest jej akcent - przecież nie jest Hiszpanką. Poza filmem „Stress es tres, tres” nigdy jej nie dublowałem. Wolę jej własny głos. Nie mówi po hiszpańsku źle, przeciwnie, mówi bardzo dobrze, ale z akcentem. Natomiast dubluje się ją w filmach angielskich i amerykańskich. Nie wiedział pan o tym? To prawdziwy paradoks!\nRozumiemy się bardzo dobrze, jej współpraca jest kreatywna, ale ja w niej znajduję coś więcej, coś niewytłumaczalnego; mówię przez nią to, co na pewno chcę powiedzieć, choć nie potrafię tego sprecyzować. Jest jakiś rys smutku w charakterze każdej postaci, którą tworzy, i to jest dziwne, bo ten smutek to nie jest jej prawdziwy charakter, wręcz przeciwnie. Może pewnego dnia nakręcę z nią komedię, bo Geraldine jest aktorką komediową, i jeszcze jaką! Wszystko dlatego, że jest tak bardzo wrażliwa i inteligentna. Pomaga mi bardzo, zwłaszcza w trakcie zdjęć. Scenariusze piszę na ogół sam, z wyjątkiem „La madriguera", który pisaliśmy wspólnie. Ale podczas zdjęć pomaga mi fantastycznie. Zmienia wiele rzeczy, wiele wnosi, robi wspaniałe analizy, głębokie studia nad postaciami, wie o tych postaciach więcej ode mnie. Czasem przychodzi, aby porozmawiać o tym, co będziemy robić jutro i okazuje się, że napisała szkic psychologiczny o swojej bohaterce albo o innej postaci, tłumacząc dlaczego ta postać postępuje tak, a nie inaczej. Ja nienawidzę analizowania ról z aktorami, nie potrafię rozmawiać o postaciach i o tym, dlaczego są takie, a nie inne. Wiem, że wszyscy niemal reżyserzy to robią, ale ja tego nienawidzę. Wolę przyjść na plan pierwszego dnia, spotkać aktorów, przywitać się i natychmiast zacząć zdjęcia. Pozwolić, by koncepcja roli dojrzewała w trakcie pracy. Potem żałuję, bo po kilku dniach zdaję sobie sprawę, że nadciąga katastrofa, której można było uniknąć. W końcu jednak zawsze się jakoś ułoży. Geraldine pomaga mi swoim twórczym stosunkiem do roli.\n• Analizując Pańską pracę nad filmami dostrzega się, że po osiągnięciu perfekcji w stosowaniu środków wyrazowych - burzy Pan wszystko i zaczyna szukać od nowa. Tak było po „Mrożonym peppermincie", „Kuzynce Angelice", „Elizie...". Pańska praca nad językiem filmowym polega więc raczej na cyzelowania szczegółów i używaniu ich w coraz to nowym kontekście niż na szlifowaniu tego języka jako całościowego systemu?\n- To bardzo ładna idea, czasami myślę, że tak jest w rzeczywistości. Ale nie jestem tego pewien. W każdym razie nie robię tego w pełni świadomie. Czasem sam jestem zaskoczony rezultatem. Odnajduję w gotowym filmie coś, o czym w ogóle nie myślałem, co pojawiło się po trosze samo. Tłumaczę to sobie tak: w każdej chwili pracy nad filmem jestem w określonym stanie psychicznym. Bywa, że jest to stan niezwykły, niecodzienny, i pracuję wówczas inaczej, robię rzeczy, których nie można przewidzieć. Czasem dotyczy to obrazowania, widzę rzeczy czy pejzaż na nowo. Chciałem w filmie „Z przewiązanymi oczami" wprowadzić ten sam kadr co w „Elizie...”, tę samą drogę na pustkowiu. Sfilmowałem ten kadr w tym samym miejscu, ale jest inny, mówi zupełnie coś innego. Inne oświetlenie, inny ruch kamery? Nie wiem. Ciągnęło mnie w to właśnie miejsce, wiedziałem, że potrzebuję tego samego kadru. Nie wiem, ani dlaczego potrzebowałem, ani dlaczego w końcu ten kadr jest jednak inny.\nWielu myśli, że jestem szalenie refleksyjny, że widzę wszystko ogromnie jasno i precyzyjnie. A jest na odwrót. Po premierze „Elizy...” ktoś mi powiedział: ale ty masz głowę, żeby tak precyzyjnie zaplanować całą akcję, przecież to jest robota dla komputera! Zawsze mnie to dziwi, bowiem moje filmy powstają trochę instynktownie, jest w nich ogromnie wiele przypadku. Jedno jest pewne: moją obsesją są związki czasowe, obecność przeszłości w naszej teraźniejszości. Wydaje mi się, że tkwiąca w nas przeszłość to jedyne, co posiadamy naprawdę własnego. Pozwala nam mieć własny stosunek do życia.\n• Czy w „Elizie..." wprowadził Pan w wyniku świadomych przemyśleń czas jako czwarty wymiar?\n- Nie mogę ukrywać, że wiele rzeczy jest rezultatem świadomie podejmowanych eksperymentów. Próbuję kontynuować, iść dalej za pewnymi pomysłami, jakie mi przyszły do głowy innym razem. Ale nie potrafię powiedzieć, skąd się biorą. Na przykład w jaki sposób wpadłem w „Ogrodzie rozkoszy" na pomysł wprowadzenia dorosłego bohatera w sceny z jego dzieciństwa. Czułem, że trzeba to zrobić właśnie tak.\nLudzie pracujący ze mną potrzebują wyjaśnień, a ja nie potrafię im nic sensownego powiedzieć. Jedna z przyczyn zaczyna mi się rysować. Zdałem sobie sprawę, że zawsze chciałem zrobić film o czasach mego dzieciństwa, o czasach wojny domowej w Hiszpanii. Piszę ten scenariusz i piszę, ale nie mogę skończyć. Pomysł spotkania bohatera z kobietą, którą znał, gdy oboje byli dziećmi w latach wojny domowej, pojawił się już w drugim moim scenariuszu. Pewne motywy przeszły do „Kuzynki Angeliki". Podobnie jak wiele innych moich osobistych przeżyć. Świat wspomnień z dzieciństwa jest wręcz fascynujący. Mam wrażenie, że film jest wymarzonym środkiem dla wyrażenia tych spraw, że tylko film pozwala pokazać tę mieszaninę, jaką jest pamięć, mieszaninę życia i fantastyki, teraźniejszości i przeszłości.\n• Ramą tych wspomnień jest niemal zawsze rodzina. Mam wrażenie, że to bardzo hiszpańskie. Rodzina jak z Goyi.\n- Już mówiłem, że robię zawsze filmy o tym, co znam najlepiej. Ze wszystkich układów społecznych najlepiej znam rodzinę. Ale przyznaję, że ta koncepcja rodziny jest specyficznie hiszpańska. Może raczej - śródziemnomorska. Familia jako plemię, inny świat. Teraz to się zmienia, rozpadają się dawne układy. Wyzwolenie kobiety, wyzwolenie młodzieży... Ale nadal stosunki między rodzicami i dziećmi są w Hiszpanii inne niż na przykład w świecie anglosaskim, który dobrze znam przez Geraldine. Na przykład moje dzieci: są już dorosłe, ale pozostały w domu. Może zostaną przez całe życie?\n• Stosunki w Pańskich filmowych rodzinach nie są wcale sielankowe...\n- Rodzina ma dwa oblicza. Wspaniałe i monstrualne. Wspaniałe jest to poczucie ciepła rodzinnego, bezpieczeństwa. Eliza odnajdując ojca odnajduje siebie. Wszystko na swoim miejscu, ojciec, matka, dzieci, miłość, nic się nie zmienia. Ale jednocześnie istnieje cały system represyjny: zobowiązania, przymus, obowiązki, coś jakby struktura militarna. Hiszpański ojciec zawsze był trochę brutalem, zmuszał do posłuchu, kontrolował wszystko w domu.\nMoja rodzina pochodzi z dwu różnych regionów Hiszpanii. Z Aragonii wywodzi się matka, ojciec jest pochodzenia śródziemnomorskiego, z Murcji. Swój dom bardzo lubię, jest w nim specyficzna atmosfera - owo gromadzenie się wieczorami, wspólne roztrząsanie wydarzeń dnia. Sam jestem z usposobienia samotnikiem, daję sobie sam doskonale radę, ale lubię mieć świadomość istnienia tej rodziny, tego domu. Lubię jeździć do Murcji widzieć jak zbiegają się dzieci, słuchać tej wrzawy...\n• W „Annie i wilkach" pokazał Pan rodzinę, której nie można tylko nienawidzić, ma ona cechy fascynujące...\n- Właśnie, i chyba właśnie dlatego zrozumiałe jest rozdarcie uczuciowe Anny. Boi się, ale i odczuwa nieco niezdrowego pociągu do tych potworów.\n• To właśnie nazwałbym obrazem goyowskim.\n- Tak... i bardzo się cieszę, że to się daje zauważyć. Nigdy tego jeszcze nie mówiłem, ale pierwszym impulsem „Anny i wilków" było jedno z „Caprichos" Goyi, zatytułowane „Dokąd poszła mama?" : obraz nagiej, tłustej staruchy niesionej w powietrzu przez cztery demony.\n• Często wyprowadza Pan filmy z jednego obrazu, ale w jaki sposób: konstruuje Pan wokół tego obrazu całą historię czy też szuka Pan, do jakiej historii ten obraz pasuje?\n- To trudno powiedzieć. W „Annie i wilkach” ten impuls pierwotny był tak silny, że narzucił konieczność skonstruowania wokół niego całej historii. Potem dopiero pojawiło się to, co krytyka na całym świecie uznała za najważniejsze. To, co podówczas było zakazane, o czym nie wolno było mówić: Kościół, policja, seks ujęte w formę czytelnych symboli. Kusiło mnie, aby zrobić film, którego cenzura nie zdoła zatrzymać. To jest właściwie jedyny film, który robiłem jako wyzwanie dla cenzury.\n• Nie ma już cenzury w Hiszpanii, ale Pan z tego nie korzysta, nie kontynuuje Pan wątków politycznych obecnych w „Kuzynce Angelice" czy „Annie i wilkach". Czy w ogóle widzi Pan w Hiszpanii miejsce dla filmów politycznych? Czy będzie nim zainteresowany kapitał produkcyjno-dystrybutorski, tak silnie związany z kapitałem międzynarodowym?\n- Pytanie zasadnicze. Wielu młodych filmowców robi filmy kosztem ogromnego wysiłku, ale nie mają żadnych możliwości doprowadzenia tych filmów do widzów. Dystrybucja i kina są ciągle w rękach międzynarodowego kapitału. Jeżeli rząd nie podejmie kroków ułatwiających dostęp na ekrany - nastąpi katastrofa.\n• Kto pomaga filmowi artystycznemu?\n- Po śmierci Franco zmieniło się wiele, ale nadal brak prawdziwego prawa filmowego. Nowe przepisy wydane w ubiegłym roku funkcjonują bardzo źle. W gruncie rzeczy zyskali tylko dystrybutorzy, tylko oni ciągną zyski. Mogą kupić za granicą każdy film i korzystać z zupełnie naturalnego w naszych warunkach zainteresowania zarówno zakazanymi poprzednio arcydziełami, jak i pornografią. Nie muszą robić nic w celu pomożenia filmowi hiszpańskiemu. Dawniej mieli obowiązek wyświetlania pewnej ilości filmów hiszpańskich. Nie anulowano tego przepisu, ale patrzy się przez palce na jego obchodzenie. Dystrybutorzy płacą nawet jakieś kary, ale im się opłaca, bowiem ciągną wielkie zyski z wyświetlania zagranicznych filmów. Nasze filmy muszą teraz stawiać czoła najwybitniejszym filmom z całego świata i temu współzawodnictwu nie możemy sprostać. Jak mamy konkurować jednocześnie z „Wojnami gwiezdnymi” i „Ostatnim tangiem w Paryżu”?\n• Czy jednak kino hiszpańskie nie domaga się także protekcji dla przeciętności?\n- Oczywiście, powstaje masa filmów przeciętnych i złych, ale powstają także filmy ogromnie interesujące, ambitne, poruszające sprawy najistotniejsze dla widzów. Powstają filmy uparcie szukające własnego, hiszpańskiego języka, którym starają się mówić o sprawach hiszpańskich. Ale trafiają do widzów (a przedtem do dystrybutorów), którzy rozumieją jedynie język filmów amerykańskich. I tu jesteśmy bezsilni. Powstaje błędne koło. Czy mamy za wszelką cenę uczyć się języka filmów amerykańskich, skoro nie możemy w nim mówić o sprawach naszych, hiszpańskich? Dlatego potrzebna jest mądra i dalekowzroczna polityka rządowa, która pozwoli wyświetlić nasze filmy, a widzom uprzytomni, że istnieje jeszcze coś poza kinem amerykańskim.\nRozmawiał: Oskar Sobański\nOskar Sobański, wywiad, Carlos Saura, Mrożony peppermint, Elizo, moje życie, Fernando Rey, scenopis, zapis idei, Proces, Kafka, Peter Brook


[ ZAKOŃCZONE ]Narutoblog: Świt\nTo opowiadanie nie ma nic spólnego z anime lub mangą. Pisałam je w tamtym roku dla pani od polskiego, ale nie jestem pewna czy go jej pokazać. Więc mi wybaczcie za zboczenie z tematu. Proszę o szczere komentarze. Jeśli wam się spodoba to mogę pomieszać te dwa światy ze sobą. Życzę miłego czytania.\nwiat , który zamy jest spokojny i przyjazny . Tym światem jest dom , ale gdy go opuszczamy prawdziwy świat wydaje się zły . Mija sporo czasu zanim się do niego przyzwyczaimy . Wiem jednak , że nikomu świat nie został odebrany siłą i mękom . Śmierć to najgorsza żecz jaka się nam przytrafia , ale nie jest taka potforna co lipna śmierć . Przemiana w znanom nam postać tylko z legęd, filmów, komiksów i książek. Nikt więc nie przypuszcza , że one istiejom i , że się tym stanie . Więc zastanówmy się kim chcemy być zanim utracimy swoje życie na dobre ...\nCzułam się tak jak bym paliła się żywcem w lawie , której temperatura nie maleje tylko w kółko rosła . W moim sercu płoną bardzo potężny pożar . Chciałam prosić o litość , ale nikt mnie nie słuchał . Powstanowiłam , że zastygnę w bez róchu i niczym nie porusze , i się nie odezwe aż pożar nie zniknie z mojego ciała . Zaczełam myśleć o tym ile cierpienia będą czuć moi rodzice, rodzeństwo ,mój ukochany Taylor i moja najkochańsza osoba w rodzinie babcia , która mogła dostać zawału serca jak się dowie , że nie żyję. Nagle usłyszałam głos mojego chłopaka i rodziców , następnie jak ktoś mnie podnosi z ziemi i niesie tak aż do auta. Potem jak mnie wyjmują i wnoszą do budynku . Podniosłam odropine powieki żeby zobaczyć gdzie jestem , okazało się , że jestem w szpitalu i , że bada mnie mój lekarz. Zapomniałam na jakiś czas o ogniu i zaczełam słuchać co doktor mówi :\n- Państwa córka nie żyje .\n- Jaka była przyczyna śmierci - spytała moja mama płaczliwym głosem\n- Złamany kręgosłup , klatka piersiowa , strata dużej ilości krwi i niedotleniony mózg.\nUsłyszałam płacz mojej mamy czego nie lubiłam oglądać . Chciałam wstać , podejść do niej i ją do siebie przytulić , ale tata płakał własnie na demnom . Walczyłam z całych sił aby nie zacząć płakać , ale nie mogłam w słojej duszy . I znów powruciły wyrzuty sumienia . Jak mogłam być taką głupiom kretynkom . Pujść na drinka z jakimś opcym facetem , który kusił mnie najpyszniejszom krwiom jakom kiedykolwiek piłam . A tom krwiom była ludzka . Mogłam wtedy posłuchać instyktu , ale krew nie pozwalała mi trzeźwo myśleć . Starałam się jak mogłam być dobrom córką , ale jednak mi to nie wyszło . BOŻE DLACZEGO JA ? CZY NIE MOŻE IŚĆ KTOŚ INNY NIŻ JA ? PRZEPRASZAM ZA SWOJE WSZYSTKIE GRZECHY ! CZY TO CI NIE WYSTARCZA ? TO , ŻE TERAZ W MOIM WNĘTRZU PŁONIE PORZAR !? ŁZY MOJEJ RODZINY ,ZNAJOMYCH , UKOCHANEGO ? TO NIC DLA CIEBIE NIE ZNACZY ? Myślałam tak w kółko , aż zorjentowałam się , że jestem w trumnie ! Nagle przyszło mi do głowy , dlaczeto słyszałam płacz mojej kochanej babci i reszty rodziny.\nSłyszałam ich głosy , bijące w każdym serca i czyłam ich zapachy . Miałam ochotę zanużyć w ich szyji swoje zęby.Usłyszałam jak ksiądz modli się za mnie bo przeciesz nikt nie wie , że ja żyję , Powstanowiłam otworzyć swoje oczy i się przeraziłam bo pierwszy raz widziałam wszystko wyraźniej niż kiedy kolwiek .Zorjentowałam się , że mam na sobie gruby łańcuch i jestem ubrana w te same ciuchy , które miałam na sobie ... zaraz ile dni jestem w tym bez ruchu? Przypomniałam sobie , że zostałam ugryziona w piątek , ale który jest dzisiaj ? Zaraz przeciesz mam nadal swój telefon . Nie wiem kto był tak durny żeby mnie owinąć łańcuchem. Wyswobodiłam prawą ręke , potem wyjełam telefon z kieszeni i postarałam znaleź głos mojej najleprzej przyjaćułki Diany . Kiedy znalazłam jej głos odrazu do niej zadzwoniłam\n- Halo Diana? - spytałam niepewnie.\n- Tak? Kim jesteś i skąd masz telefon Ani? - spytała z wrogąścią w głosie\n- Diana to ja Ania. Posłuchaj mnie ja żyję rozumiesz żyje i jestem uwięziona w trumnie owinięta łańcuchami. - wyjaśniłam jej\n- Nie wierzę ci . Jeśli jesteś Anią to powiedz mi tylko to co ona wie na mój temat .\n- Spoko . A na jaki temat? - zapytałam\n- Na moją tajemnice.- oczywiście , że na te tajemnice\n-To proste . Twoją tajemnicą jest to, że podkochujesz się w chłopaku Darsi.\n-To prawda . Ania jak mogę ci pomóc? -spytała.\n- Czy ktoś jest przy moim grobie ? - spytałam.\n-No wiesz właśnie cie zakopują i twój tata im pomaga .- wyjaśniła mi ze smutkiem w głosie.\n-Daj mi go do telefonu. - poprosiłam ją.\n-Nie wiem czy to dobry pomysł.- powiedział Diana .\n-Dlaczego?- zapytałam niepewna tego czy chce porozmawiać z tatą.\n-Ania on ci nie uwierzy bo nie pozna twojego głosu. -wyjaśniła mi .\n-Diana zatrzymaj ich jakoś , muszę się uwolnić .\n-Spoko , ale jak mam to zrobić?\n-Powiedz im , że chcesz się ze mną porzegnać w samotności .\n- A jeśli nie nabiorą się na to co ?\n- To powiedz im , że pare moich kolerzanek z playboya potrzebuje pocieszenia.\n- Na to na bang się nabiorą.\n- No to na co czekasz , idź i powiedz im .Jak to zrobisz do puść sugnałka. Ok?\nKiedy się rozłączyła postarałam się uwolnić.Okazało się , że to było takie banalnie proste, przypominało jak chce się wyślizgnąć z obięć rodziców na jakieś imprezie.Nagle zawibrował moja komura więc odebrałam\n- Miałaś przeciesz puścić sygnałka. No i jak?\n- Poszło jak spłatka. Robotnicy poszli na drugi plan a twój tata na pierwszy.\n- To co Aniu . Wychodzisz z trumny czy tam jednak zostajesz bo tak ci tam wygodnie ?\n- Już idę mamusiu ! Dobra odsuń się bo mogę zrobić ci krzywdę.\n- Tak jest generale !!!\nKiedy to muwiła szłyszałam jak jej serce odala się od miejsca w , którym stała. Następnie zrobiłam dziure w trumnie w miejscu gdzie znajdowała się moja talja . Zauwarzyłam , że to też było jak bym otwierała prezent z okazji urodzin . Kiedy już wyszłam z trumny uszłyszałam jak serca dwóch osub na chwilę sają , a następnie gubią swój rytm i jak dwie pary płuc przestały pracować by przyśpieszyć swoją pracę . Odwruciłam się w strone tych kuszących dzwięków . Zobaczyłam Dianę i mojego ojca , widziałam w ich spojrzeniach swoją twarz i oczy . Przeraziłam się na ich widok . Postamowiłam wziąć się w garść .,, To twoje oczy , to twoja twarz , to twój głos , to twoje ciało , to cała ty Aniu " powtarzałam sobie w głowie w , której miałam teraz tyle miejsca . Wyglądali ma bardzo kruchych, miękich , bezbronych , a pachnieli tak kusząco , że chciało się ich ugryść i wypić ich krew .,, Uspokuj się to twój ojciec i najleprza kumpela . Nie morzesz im odebrać życia " . Wziełam się w garść i powstanowiłam powiedzieć im żeby się nie bali to ta sama Ania, którą znacie.\n- Uspokujcie się proszę ? To ja tato i Diano . Wiem , że wyglądam jak jakieś siedem nieszczęść , ale to naprawdę ja . Nie musicie się mnie bać? Nie zrobie wam krzywdy ?\n- No tak .Czyli co to ma być monolog czy może się włączycie do tej rozmowy ? Bo za chwilę zrobie wam przesłuchanie i będziecie musieli mi wszystko wyśpiewać jak na spowiedzi.\nPierwsza upokoiła się Diana\n- Nie no Ania wyglądasz jak ...\n- Jak jakiś potwór ?\n- Chciałam powiedzieć jak anioł i grecka bogini w jednym.\n- Naprawdę? Nie żartujesz sobie ze mnie ?\n- No co ty jak mogę żartować w tej chwili . Ty to akurat to potrafisz. A właśnie jak udało ci się tak szybko wydostać?\n- A ....\n- No po prostu .\nNagle mój tata uspokoił się i podszedł do mnie po woli .\n- Słoneczko to ty ?\n- Tak to ja tatusiu .\nKiedy był na tyle blisko mnie , że jego ciepło otoczyło moje ciało powoli wyciągnełam niepewnie prawą ręke w jego strone tak aby zrozumiał co mam zamiar zaraz zrobić. Odpowiedział mi tym samym gestem . Zebrałam w sobie doś odwagi i samokontroli , aby go do siebie przytulić . Gdy miałam go w moich ramionach zatrząsł się z zimna . Jak najszybciej się od niego odsunełam .\n- Przepraszam tato . Czy to ode mnie jest ci zimno ?\n- Tak kochanie , ale się tym nie przejmuj . Dobrze ? - powiedział z troską w głosie.\n- Dobrze tato .\nNagle przypomniałam sobie o obecności Diany .\n- Diana a jak ty sobie radzisz z moim nowym wyglądem ?\n- Radze sobie nieźle Aniu .\n- Czy ktoś ma jakiś pomysł co zrobić i jaką dajemy wersje ?\nNa chwilę wszyscy zamilkliśmy . Jedynymi dźwiękami jakie słyszałam w tej chwili były dwa bijące serca , dwie pary płóc , a trochę dalej płacz kilku osub , słowa pocieszeń , głos Taylora , który podrywał moją najmłodszą siostrę Flore , moje siostry mówiące dlaczego to nie one są teraz w grobie zamiast mnie. Pierwsza się odezwałam po niespełna jednej sekundzie .\n- Już wiem co zrobię powiem im , że zostałam uśpiona . A jak się obudziłam to leżałam już w trumnie i mnie zakopywaliście .\n- To morze się udać - powiedzieli jednocześnie.\n- To co Ania idziemy ?\n- Jasne Diana.\nJako pierwszy poszedł mój tata a Diana szła trzymając mnie pod łokciem . Uśmiechnełam się do niej a ona go odzajemniła. Po drodze opowiedziała mi jak jej chłopak udawał twardiela , ale tak naprawdę ona wie , że tylko udawał bo przeciesz ma dusze wrażlwej osoby . Zaczełam się śmiać z jego zaczowania a Diana się spytała dlaczego się śmieje to powiedziałam , że on nie pomyślał o tym , że go znasz na wylot , kiedy to jej powiedziałam zaczeła śmiać się ze mną. Kiedy dotarliśmy na miejsce przestałyśmy się śmiać bo tam panowała ponura atmoswera .\n- To co gotowa ? - spytała mnie Diana.\n- Gotowa .\nPewnym krokiem weszłam do pomieszczenia pełnego ludzi , których krew mnie kusiła.\nNikt nawet nie spojrzał w naszą strone za co byłam wdzięczna , ale oczywiście ktoś musiał nas zauwarzyć a tom osobą była Flora . Jak najszybciej jak umiała przybiegła do nas aby pocieszyć tate .\n- Tato tak mi przykro . Proszę cie nie smuć się . Wiem , że jest ci ciężej od innych poniewarz byłeś z Anią l mocno związany i mi też jej brakuje . Ale proszę postaraj się uśmiechnąć . Proszę?\n- Kochanie , ale ja nie jestem smutny czy załamany dlatego , że twoja siostra żyje i jest tu z nami.\n- Co ? Naprawdę ona żyje ?\n- Tak Floro a jak mi niewierzysz to sama zobacz. Wiem , że wygłąda inaczej , ale to ona.\n- Ania to naprawdę ty ? - zapytała uradowana.\n- Tak Florciu to żywa i zdrowa ja .- powiedziałam i uśmiechnełam się do niej.\n- Niech cie przytule .- zarządała z uśmiechem.\nPobiegłyśmy sobie w nasze ramiona . Wiedziałam , że jestem zimna , ale , że twarda to już nie. Ale Flora nie nażekała tylko płakała ze szczęścia , że żyje.\n- Kochana Floro . Przepraszam za wszystko już nigdy nie pozwolę żeby ktoś mnie uśpił .\n- To ktoś cie uśpił?- spytała mnie .\n- Tak , ale jednak żyje.- powiedziałam jej.\n- Chodź powiemy reszcie gości.\n- No dobrze , ale powiesz ze mną\nKiedy szłyśmy stronę sceny wszyscy się na nas gapili . Byłam już do tego przyzwyczajona , ale nie do tego uczucia płomieni w moim gardle. Starałam się je ignorować. Gdy weszłyśmy na scene pierwsza głos zabrała Flora\n- Kochani proszę o uwagę . Okazało się , że lekarz był w błędzie Ania żyje i jest tu teraz z nami , przed naszymi oczami.\n- Hej wszystkim .\nMoja kochana babcia wstała z miejsca i podeszła do mnie aby upewnić się , że to ja a nie ktoś inny.\n- Powiedz mi jeśli jesteś moją wnuczką to o czym wiesz tylko ty .\nPrzybliżyłam moje usta blisko jej ucha aby potem wyszeptać\n- Jedyną osobom , której nie akceptujesz w śród naszych znajomych i pracowników jest moja durna agentka , która mnie wykorzystuje .- powiedziałam z uśmiechem na twarzy.\n- To prawda. Och moje słoneczko to naprawdę ty.- powiedziała tak samo jak ja z uśmiechem.\n- Tak babciu to ja , ale proszę nie zadawajcie mi tych samych pytań dobra ? Bo to jest wkurzające. - poprosiłam ich.\n- Oczywiście Aniu - powiedzieli wszyscy jednocześnie. Zaczełam się z tego śmiać , ale zabrzmiało to tak jagbym to wyśpiewała. Wszyscy odrazu do mnie dołączyli szczęśliwi , że żyje.\nKiedy ipreza się skończyła wróciłam do domu gdzie jeszcze moje siostry mi nie pozwoliły odejść .\nPowstanowiłyśmy zrobić sobie babski wiecur. Rodzice nie mieli nic przeciwko temu.\n- No to co wy na to aby zrobić bitwę na poduchy ? -spytała Stella piorąc poduszkę do ręki i usiadła obok mnie. Jako jedyne byłyśmy tu najstarsze z Bloom i Jayom z całej dwunastki.\n- A może zostawimy je sobie na sam koniec?- spytała Kristen, która z Ashley były tu najmłodsze. A miały one tylko 14 lat. W naszej dwunastce jesteśmy ułożone wiekowo : ja , Stella , Bloom , Jaya mamy 17 lat ,Flora, Julka, Sylwia, Justyna - 16 lat, Nina i Ella - 15 lat , a Kristen i Ashley -14 lat. Tak to u mnie w rodzeństwie wygląda, ale mimo wszyscy się ogromnie kochamy.\n- Wiecie co ? A może pogadamy o swoich chłopakach ?- spytałam siostry. Popatrzyły na mnie z niepewną minom .\n- Aniu, ale ty jako jedyna nie masz z nas chłopaka . - powiedziała Jayna.\n- Wiem o tym. Po prostu chce go po obgadywać , jak to miałyśmy z zwyczaju. Pamiętacie czy zapomniałyście? - spytałam z lekką ironiom w głosie i rozbawioną minom.\n- A no tak. - powiedziały wszystkie jednocześnie.\n- No to , która na pierwszy ogień?- spytała Stella.\n- Ty kochana. - powiedziałam jednocześnie z Jayaną. Zaśmiałam się z tego w tym samym mą męcie co ona.\n- Dobra . Co mi tam . Będę to miała za sobą.- powiedziała Stella.\n- No to zaczynamy. - powiedziała Bloom z etuzjazmem.\n- A więc Stella twój chłopak ma na imię Brandon . - powiedziałam z zagadkowym uśmiechem.\n- Powiedz nam , ile ze sobą jesteście ? -spytałam ją. Wszystkie się na nią patrzyłyśmy i przypominałyśmy sobie ile to już lat są ze sobą. Mi wyszło , że trzy , ale nie byłam pewna.\n- Jesteśmy ze sobą pełne trzy lata. - powiedziała pewna tego. Ucieszyłam się , że miałam rację.\n- Spoko. Powiec nam , jeśli pamiętasz waszą pierwszą randkę i te , którą sama chciałaś mieć zanim go spotkałaś?- zadała kolejne pytanie Bloom.\n- Nasza pierwsza randka to był piknik przy wodospadzie pod płaczącom wierzbom.- powiedziała Stella i dodała - A moja wymarzona pierwsza randka powina wyglądać tak... - zaczeła mówić\nswoją fantazje . Po pięciu minutach opowiadania nam tej randki przyszła kolej na kolejne pytanie.\n- Dobra Stella . Dziękujemy za tak szczegułową wypowiedź. A teraz pytanie dnia . Powiec jakie ma wady . - powiedziała sprytnie Jaya.\n- Jego wadami jest to , że ogląda się za innymi , pozwala aby go podrywały, stara się wygłądać lepiej odemnie i już chce się ze mnom kochać .- wyznała nam Stella ze smutnym uśmiechem.\n- Stella możesz tego nam nie zdradzać . Bo będzie mi się to śniło - powiedziała Ashley.\n- Dobra maluchy. - zgodziłyśmy się całą ósemkom. Powiedziałyśmy to z takim uczuciem, że zaczełyśmy tarzać się po ziemi śmiejąc się na całe gardło ,(poza mną , rzecz jasna). Kiedy się uspokiłyśmy wnowiłyśmy przesłuchiwanie Stelli.\n- No to teraz kolej na jego zalety.- powiedziała Flora\n- E .... Zbyt dużo do wymieniania.- przyznała Stella.\n- To powiedz nam dziesięć jego zalet.- poprawiła Florę , Justyna.\n- Dziesięć . Dobra . Jest miły, romantyczny , odwarzny , wrażliwy, miłośnik poezji romantycznej ,\ndżeltelmen, ... -i znowu mówiła jakieś cztery i trzy czwarte minuty. Gdy skończyła przyszła pora na mnie.\n- Ok Aniu . Powiedz nam imię wymarzonego chłopaka. - powiedziała Julka\n- Imię dla mojego chłopaka to Adrian .- powiedziałam z entuzjazmem.\n- Czy to ten twój kolega z Volterry ? - spytała Nina.\n- Tak to ten, ale boje mu się wyznać swoje uczucia.- przyznałam się dziewczynom.\n- Ty boisz się wyznać komuś miłość? - spytały wszystkie naraz ze zdziwieniem .\n- Tak.- wyszeptałam.\n- Czy ci się on podoba i czy go kochasz? - zapytała Kristen.\n- Tak i tak.- powiedziałam z westchnieniem. Odrazu na mnie wszystkie spojżały.\n- Czas na naszą Kristen .- powiedziała Stella . I tak aż każda z nas nie odpowiedziała na zadane pytania. Kiedy skończyłyśmy rozmawiać o naszych obecnych obiektach westchnień , zaczęłyśmy\nobgadywać byłych . I tak spędziłyśmy całą noc. W końcu Stella się wkurzyła i mnie uderzyła poduszką za to , że nie było wojny i tym samym i ją wypowiadając. I tak aż do czwartej nad ranem trwała bitwa , Którą wygrałam ja ! Ale czad. Ashley zadzwoniła komurka , gdy rozmawiała , stałam i poszłam przygotować dla dziewczyn śniadanie . Każda lubi co innego więc zrobiłam dla Stelli i Kristen ich codzienom porcje płatków , Florze i Jayi sałatki ,Ashley i Bloom tosty , Juli, Sylwii i Ninie jajecznice, a Justynie i Elli kanapki ,każda dostaje do kego kubek ciepłej krwi ( poniewarz jesteśmy hore na porkwirlie ). Gdy szłam z jedzeniem miałam ochote wipić całą krew z ich kubków, ale się postrzymałam . Kiedy weszał do pokoju , gadały przez telefony. Powstawiwszy tace przed nimi udałam dzwoneczek i je tym zaalarmowałam, żeby przestały gadać i zaczeły jeść. Pierwsza skończyła Sylwia podeszła i spytała :\n- Które jest dla mnie ? -zapytała sięgając po odpowiedni talerz.\n- Ten , który bierzesz. - powiedziałam z łobuzierskim uśmiechem. Następnie wszystkie wyczuły krew , szybko skończyły rozmowy i przybiegły do tacy .\n- Och Aniu ! Ty zawsze wiesz co my lubimy - powiedziała Ella , sięgając po swój talerz i kubek z\n- A gdzie jest twoje jedzenie Aniu ? - zapytała Ashley.\n- Nie jestem g ...- chciałam dokończyć, ale przerwał mi krzyk taty.\n- DZIEWCZYNKI !!! MACIE ZEJŚĆ WTEJ CHWILI NA DUŁ !!! - powiedział do nas z dołu.\n- O co chodzi ?- spytała Sylwia\n- Nie wiem , ale nie mam zamiaru aby był na nas ściekły za to , że nie jesteśmy na dole. Proponuje szybko się przebrać i pobiec na duł, a następnie ustawić się od najstarszej do najmłodszej.- powiedziała Jaya . Gdy skończyła pobiegła do swojej garderoby.\n- Dobry pomysł . - zgodziła się z Jayiom , Stella . Wszystkie pobiegłyśmy do swoich garderob . Założyłam na siebie czarne rurki , koszule w czarno -fioletowe paski i fioletowe trampki. Pobiegał do lusterka aby zobaczyć jak się prezentuje . Prezentowałam się dobrze tylko nie moja fryzura . Sięgnęłam szczotkę do włosów i szybko je uczesałam. ,, Wyglądasz zabójczo " powiedziałam sobie w głowie. Czym prędzej pobiegłam na duł. Ustawiłam się pierwsza z całej dwunastki .\nDziewczyny przyszły zaledwie dwie sekundy po mnie.\n- Słuchajcie . Za chwile przychodzi do was nowy lekarz , aby was zbadać . - gdy to mówił patrzył na mnie. - Macie zachowywać się dobrze i nie wzdychać jak was dotknie . - powiedział nam zagrarzając nam palcem . - Czy to jasne ? -zapytał nas.\n- Oczywiście tato ! - krzyknełyśmy wszystkie naraz.\n- Tato ,dlaczego mamy nie wdychać jak nas dotknie lekarz? -spytałam z nie pewną minom.\n- Dlatego , że ... same za chwile zobaczycie -usłyszałam jak auto parkuje przed naszym domem. - oto i pan doktor . -zakończył rozmowę z nami. Kiedy do środka wszedł lekarz nie mogłam od niego oderwać oczu .Wygłądał jak brat bliźniak Appola tylko , że był od niego piękniejszy.\n- Dzień dobry.-przywitałam się jako jedyna z całej grupy. Podeszłam , aby podać mu dłoń . Zauważyłam , że była ciepła z zetknieńciu z moją skórom , nawet nie drgnął.\n- Dzień dobry - powtórzył doktor.- Która z was idzie na pierwszy ogień ? - zapytał z przyjaznym głosem.\n- Ja mogę . - zgłosiłam się jako pierwsza z dziewczyn , jak znam to Stella chciała pójść pierwsza . Mrugnełam do niej porozumiewawczo . Oznaczało to , że chce mieć to za sobą.\n- Dobrze. Jak się nazywasz ?- spytał mnie doktor , kiedy byliśmy sami.\n- Ania -odpowiedziałam\n- No więc Aniu czy ostatnio miałaś jakieś horoby ?- zapytał bacznie mi się przyglądając.\n- Nie.- powiedziałam szczerzę .\n- Mam pytanie skąd masz ten półksiężyc?\n- Wie pan , że nie wiem .\n- Mogę zobaczyć ?\n- Czy słyszałaś o wampirach ?\n- Tak coś tam słyszałam . A co ?\n- Powiem ci , że ty nim jesteś jak ja .\n- Aha .- powiedziałam niepewnie – Ale nie widzę u pana żadnego półksiężyca ?\n- Bo mam go pod makijażem .\n- Aha . – powiedziałam z lękiem w głosie.\n- Wiem, że trudno ci się z tym pogodzić , ale nie bój się . Jeśli chcesz mogę ci pomóc ?\n- Tak chce , żeby pan mi pomógł . – uzmysłowiłam sobie , że ufam doktorowi.\n- Sugeruje ci Aniu -powiedział - , że musisz na jakiś czas pożegnać się z rodziną i krajem .\n- Oczywiście doktorze .\n- Proszę bardzo . Powiedz ,że może przyjść następna .\n- Dobrze . - powiedziałam i pośpiesznie wyszłam . Zawołałam Stellę , że ma przyjść . Poklepała mnie po ramieniu i wyszeptała - Nie przejmuj się .- przelotnie dotykając mojego ramienia. Czym prędzej wyszłam z domu i pobiegłam do naszego zoo na małe polowanie.\n3. Powtórka z rozrywki.\nJak miałam w zwyczaju , gdy byłam w złym chumąrze szłam do naszego zoo na polowanie. Poprosiłam robotnika o to , żeby poszedł na przerwe , wiedział dlaczego więc wyszedł jak naj-szybciej. Kiedy zostałam sama przyszedł czas na wybur mojej ofiary . Zdecydowałam się na anak-onde . Kilka z nich złapałam i wypuściłam aby mieć większy ubaw . Już na samym początku mnie zaatakował samiec . Był wielki ubaw jak się czuło jego obejmujący mnie ogon był tak samo jak bym była owinięta jedwabiem. Jego jad nic mi nie robił . Wkońcu trzeba było przestać zabawe z jedzeniem i zanurzyć w nim swoje zęby . Przyniosło mi to taką ulgę , że zapragnełam więcej .\nW trakcie , kiedy ja delektowałam się swoją krwią dr. Cullen badał właśnie Florę. Zaczełam po sobie sprzątać , aby nikt tego za mnie nie robił . Gdy skończyłam poszłam do domu , aby porzegnać się z dr. Cullenem. Kiedy wkroczyłam do przedpokoju zobaczyłam moje walizji.\n- Co wy wyprawiacie ?! - zapytałam sprzątaczki .\n- Twój ojciec kazał nam spakować ci twoją całą garderobę.- powiedziała moja ulubiona sprzątaczka\n- Daj pomogę wam.\n- Masz jechać do domu nocy we Szkocji .\n- Do Szkocji ?! – spytałam zaskoczona\n- Tak . – usłyszałam głos doktora\n- Dobrze . To kiedy wyruszamy ? Bo chce jeszcze się pożegnać ze siostrami .\n- Jak będziesz gotowa . - zakończył rozmowę dr Cullen. Gdy pobiegłam na górę żeby pożęgnać się z dziewczynami niechcący nadepnęłam na ogon Kiary .\n- Przepraszam – powiedziałam do suni i pocałowałam ją w nosek. Kiedy weszłam do pokoju odrazu pobiegłam do okna gdzie były dziewczyny . Odrazu się wszystkie przytuliłyśmy . Minęła godzina , wciąż żegnając się ze siostrami weszłam na duł . Poinformowałam doktora , że możemy już jechać . Gdy siedziałam w aucie machałam do moich rodziców , sióstr i służby . Byliśmy już na lotnisku musiałam coś jeszcze załatwić zanim polecę do Szkocji.\n- Doktorze musze jeszcze coś załatwić .- powiedziałam\n- Dobrze , a i nie musisz mówić do mnie doktorze po prostu mów do mnie Carlilse. - powiedział\n- Dobrze . To spotkamy się w Szkocji . - powiedziałam i czym prędzej pobiegłam sprawdzić kiedy wylatuje samolot do Włoch . Miałam szczęście bo wylatuje tak samo jak do Szkocji . Poszłam kupić bilet do Włoch , a następnie weszłam na pokład samolotu . Zaczęłam się zastanawiać co mam powiedzieć Adrianowi . Poprosiłam stuardese o szklanke coli i kilka kiwi . Powróćmy do dręczących mnie pytań . Co mam mu powiedzieć? Jak zareaguję ? Czy ma kogoś ? A może to co powiem wyda mu się śmieszne ? A co ja o tym myślę ? Co do niego czuje a co on do mnie ? I tak wkułko .\nPowstanowiłam do niego zadzwonić i spytać się czy jest w domu . Wyjełam smartfona i wybrałam numer Adriana . Pierwszy sygnał , drugi , trzeci , czwarty i poczta głosowa : Cześć sorry, że nie mogę\nodebrać ale coś mi wyskoczyło więc zostaw wiadomość a na bang ją odsłucham i odzwonię .Nara .\n- Cześć Adrian tu Ania . Mam pytanie czy jesteś u ciebie ? Jeśli tak to super bo właśnie lecę do Volterry . I chciałam się z tobą zobaczyć po tamtym incydęcię więc mam proźbę możesz szybko odzwonić . Pa . - zakończyłam rozmowę z oczekiwaniami ...\n4 . Oczekiwanie\nCzekałam nerwowo bawiąc się włosami . Nagle pockoczyłam na fotelu bo zostałam zdezorjentowa- na . Czym prędzej oderałam telefon.\n- Cześć Ania. Tu Adrian .\n- O cześć . Jesteś w domu ?\n- Tak jestem . A bo co ?- powiedział . Zgaduje z uśmiechem.\n- Wiesz po prostu chciałam ciebie zobaczyć .\n- Aha . Nie no spoko i tak się nudzę więc zapraszam .\n- Dzięki za zaproszenie . - powiedziałam śmiejąc się . Adrian do mnie dołączył .\n- To co za ile u mnie będziesz ? - zapytał mnie\n- Wiesz samolot ma wylądować ok. 18:30 , więc tak o zmierzchu .\n- To super. Wiesz znalazłem super miejsce , które przepięknie wygląda o zmierzchu . To bym ci je pokazał . Jeśli nie masz nic przeciwko temu ?\n- Jasne , że nie . To taka niby randka zgadza się ?\n- No coś podobnego tylko , że my nie jesteśmy parą .\n- To prawda .\n- To co do zobaczenia za 20 minut.\n- Pa. Całuski.\n- Do zobaczenia . - zakończył rozmowę. Postanowiłam się przygotować . Stając niechcący popchnęłam stuardesee wylałam na siebie czerwone wino .\n- Bardzo panią przepraszam . Nie chciałam . - przepraszała mnie stuardesa.\n- Ale nic się nie stało i tak miałam zamiar się przebrać a pani mi dała dobry powód . Więc dziękuje.\n- Jeśli można spytać . Czy pani leci do swojej miłości ?\n- Tak . I tak pomiędzy kobietami co pani by mi radziła założyć ? Ubrać się na luzie czy założyć seksowną kreacje ?\n- Pół na pół .\n- Bardzo dziękuje. - podzieńkowałam . Wzięłam torbę i poszłam do łazienńi się przebrać. Wybrałam czarną podkoszulkę bez ramiączek , fioletowe spodenki i baletki . Postanowiłam zrobić makijaż. Pomalowałam usta na krwisto czerwono , rzęsy na fioletowo a oczy na czarno . Rozpuściłam włosy i wzięłam odżywkę . Spojrzałam w lustro . ,, Wyglądasz po prostu seksy " powiedziałam do siebie . Spojrzałam na zegarek za dwie minuty mamy być na miejscu . Czym prędzej wyszłam z łazieńki . Usiadłam na swoim miejscu i zapięłam pasy . Czekałam niecierpliwie aż wylądujemy . Nareście . Pilot powiedział , że mamy zapiąć pasy bo zachwilę londujemy . Zaraz powini zadzwonić , że można odpiąć pasy . Wreście zadzwonili a ja czym prędzej odpiełam się i\nsięgnełam torbę podręcznom . poszłam do drzwi i małam wysiąść lecz nie mogłam . Przepuściłam osoby za mną i wyszłam z ostatnimi pasarzerami . Poszłam odebrać swój bagarz , ale ktoś mi go zabrał . Nagle ktoś mi zakrył oczy . Jego dłonie były ciepłe dla mnie i takie miękkie . Przypomniałam sobie , że mam makijarz więc czym prędzej oderwałam dłonie z moich oczu .\n- Adrian czy odasz mi moją torbę ? - spytałam nadal się nie odwracając .\n- Jasne . - powiedział . Odwróciłam się na pięcie i go zobaczyłam . Wygłądał jak anioł ciemności , który przyszedł po moją dusze . A niech ją sobie bierze odam mu nawet siebie żeby mieć go tylko dla siebie . Chciałam go przytulić , ale nie potrafiłam . Za to on złapał mnie w tali i do siebie przyciągnął a przy okazji pocałował mnie przelotnie w policzek . I ja go obięłam .\n- Co za miłe powitanie . - powiedziałam ze swoim najpiękniejszym uśmiechem.\n- Czy to dla mnie się tak wystroiłaś ? - zapytał mnie a przy okazji puszczając do mnie oczko .\n- Może ...- zaśmiałam się i pocałowałam go tak blisko ust jak mogłam. Nic nie powiedział tylko się\n- To co chcesz zobaczyć te łąkę ? -spytał mnie\n- Jasne tylko najpierw pójdziemy do mojego domu , żebym mogła zostawić tam torby . Spoko ?\n- Spoko . To co idziemy ?\n- Tak. - powiedziałam a przy okazji ze smutkiem musiałam wyrwać się z jego objęć , ale złapałam go za dłoń . Poszliśmy w stronę mojego domu , który był blisko lotniska . Musieliśmy wyglądać na zakochanych , bo usłyszałam za sobą bardzo ciche westchnienie jakiegoś mężczyzny . Uśmiechnęłam się z tego powodu .\n- Co cie tak uradowało ?\n- To jak tamten koleś westchnął na nasz widok .\n- A to jest zabawne . - zgodził się ze mną . Weszliśmy do domu tylko na chwile , zostawiłam swoje torby i wzięłam telefon tak na wszelki wypadek . Wyszliśmy z domu trzymając się za ręce i śmiejąc się . Gdy dotarliśmy do lasu był przepiękny widok . Westchnęłam i natychmiast na mnie\nspojrzał tym samym wyprowadzając mnie z równowagi . Nie wiedziałam na co patrzeć . Czy na niego ? Czy na krajobraz ? Miałam wielką ochotę stanąć na palcach i go pocałować w same usta . Prawie to zrobiłam , lecz szybko sobie przypomniałam jak może zareagować . Przez jakiś czas trwała cisza , której nic nie zagłuszało . Z nie nacka pociągnął mnie w stronę lasu.\n- To co idziemy ? - zapytał mnie niepewnie .\n- No to biegniemy . - zakończył te , krótką wymianę zdań . Wyślizną swoją dłoń z mojej i pobiegł na północ . Ruszyłam za nim . Jakieś dwie sekundy po tym jak ruszyliśmy zobaczyłam liany i wpadłam na pewien pomysł . Poczekałam aż zostanę sama i skoczyłam na drzewo . Złapałam jedną z lian i zaczęłam się na niej bujać . I tak na samych lianach dotarłam na nie samowitą łąkę . Adrian miał racje mówiąc , że przepięknie wygląda o zmierzchu . Zobaczyłam w dole Adriana , więc powstanowiłam na niego skoczyć z ukrycia . Poczekałam aż będzie pode mną i na niego zeskoczyłam . Przewruciliśmy się i poturlaliśmy pod drzewo , które od naszego udeżenia się zachwiało a nie przewruciło .Zaczełam się śmiać i podnosić ale Adrian mnie nie wypuszczał z objęć . Spojrzałam na niego i zobaczyłam jak podejmuje jakąś dedyzje . Nagle zamknełam oczy i poczułam dłonie Adriana na mojej twarzy . Delikatnie jak tylko potrafiłam aby nie pomyślał tego za jakiś znak , że nie chce pocałunku , wyjęłam ręce zza pleców Adriana i położyłam mu je przy szyi czekając na jego ruch. Poczułam jak przybliża moją twarz do swojej , jego odęch tak przepięknie pachniał , że miałam ochotę , aby już mnie pocałował . Pomyślałam , że może ja wykonam ten ruch skoro on nie może . Splotłam mu palce we włosy i przyciągnęłam jego twarz tak blisko mojej , że od jego ust dzieliły mnie tylko pięć milimetrów . Dawałam mu wolną rękę jeśli chce mnie pocałować to niech to zrobi teraz . Z nie nacka jego dłonie powędrowały z dłuż mojego kręgosłupa i nie przerywały swej wędrówki aż nie dotarły do moich bioder . Miałam dość tego czekania . Sama go pocałowałam , na początku lekko dotknęłam jego ust , ale potem niespodziewanie wspięłam się w jego idealne wargi . Nawet mnie od siebie nie oderwał , ponato chciał mi dorównać tak samo jak ja splótł mi palce we włosy i przyciągnął jeszcze bliżej jeśli to było możliwe . Zaczęliśmy się turlać aż nie wpadliśmy do wody . Nawet nie miałam ochoty tego kończyć ale musiałam lecieć do Szkocji. Z nie nacka Adrian wstał ze mną na rękach i wyniósł z wody nie przerywając pocałunku . Tak jak ja nie chciał aby dobiegł końca . Zaśmiałam się cichutko nadal nie przerywając pocałunku. Przejechałam delikatnie koniuszkiem języka po jego idealnej wardze . Nikt z nas nie chciał przerwać pocałunku . Nagle cisze przerwał mój telefon . Cholera !\n- Cześć siora nie przeszkadzam ? - spytała mnie Jaya .\n- Nie . - spojrzałam na Adriana . Wyglądał na bardzo zadowolonego . Puściłam mu perskie oko a on zachichotał . - Co się stało ?\n- Nic się nie stało tylko chciałam zapytać czy jesteś już w Szkocji?\n- No wiesz .... Nie jeszcze nie jestem ale mam zamiar jechać .\n- To gdzie jesteś ?\n- Pomyśl .\n- A już wiem . No to do soboty . Pa .\n- Pa . Całuski. - kiedy skończyłam rozmowę spojrzałam na Adriana . Miał we włosach milion kropelek wody , które mieniły się przepięknie w świetle księżyca . Podeszłam do niego i podążyłam mu dłoń na policzku . Zamknął oczy i uśmiechnął się . Przytuliłam się do niego i wtuliłam głowę w jego tors . Przyciągnął mnie do siebie tak , że nie było żadnej szpary pomiędzy naszymi ciałami . Poczułam jak całuje mnie we włosy . Zaśmiałam się cichutko . Spojrzał na mnie a i ja na niego spojrzałam . Nagle nasze spojrzenia się spotkały i już było pewne , że jesteśmy razem na zawsze . Stanęłam na palcach i pocałowałam go w jego idealne wargi . Poczułam , że się uśmiechnął . Przerwaliśmy dopiero po pięciu minutach . Niestety trzeba było się rozstać . Ze smutkiem wyplątałam się z jego ramion , ale za to wzięłam go za rękę i poszliśmy w luźnym tępię do mojego domu . Półgodziny zajęła nam droga powrotna z naszego własnego zakątka do mojego domu . Weszłam tylko po swoje walizki a potem poszliśmy na lotnisko . Poszłam zobaczyć czy jeszcze dziś wylatuje samolot do europy . Miałam pecha bo za piętnaście minut odlatuje do instytutu dla wampirów.\nGdy się ocknęłam właśnie lądowaliśmy na lotnisku . Powitał mnie przytulny pół mrok. Bo słońce wciąż było na horyzoncie . A akurat jest tu zima a ja mam na sobie krótkie spodenki , koszule , getry i trampki. Jednym słowem super zabawa .Kiedy wyszłam z samolotu zobaczyłam jak doktor Carlisie ma moją walizkę . Podeszłam do niego. Był ubrany w czarny garnitur z granatową koszulą i oczywiście płaszczem zimowy.\n- Jak tam podróż Aniu ? – zapytał z uśmiechem .\n- Tak sobie . – powiedziałam byle jak – a kiedy pojedziemy do ,, Domu Nocy ‘’ – powiedziałam z udawaną zgrozą i z narysowałam na końcu zdania z znak cudzy słów .\n- Możemy już . To zapraszam .\nGdy weszliśmy do samochodu i pojechaliśmy na północ od lotniska . Jechaliśmy jakąś godzinę i kiedy chciałam zapytać ile jeszcze zatrzymaliśmy się .\n- Teraz musimy się pożegnać .\n- Dlaczego ?! – zapytałam z niepokojem\n- Ponieważ mi nie wolno wejść na wyspę kobiet .\n- A mi to wolno ?\n- Tobie tak\n- Dlaczego myślę , że w duchu dodałeś ,,jeśli’’ ?\n- Jeśli królowa wyspy kobiet cię wpuści to będzie cud .\n- Aha . A to nie ona mnie wybrała , że bym tu przyjechała ?\n- Niestety nie . To Najwyższa Rada cię wybrała.\n- A kim jest do cholery ta cała ,, Najwyższa Rada ‘’ ?\n- To najwyższe kapłanki naszej bogini Nyks . Jest ich siedem , są one najmądrzejszymi kobietami na tym świecie i mają swoje dary od Nyks … – mówił tak przez jakieś przynajmniej dwadzieścia minut może więcej.\nKiedy miałam mu powiedzieć żeby skończył jakiś silny męski głos mu przerwał.\n- Czy mógłbyś skończyć tę gadkę ? Czy nie widzisz , że to tę kobietę nudzi ? – zapytał z szkockim akcentem facet .\n- Aniu czy to cię nudzi ? – zapytał mnie doktor .\n- Nie chce być nieuprzejma , ale ta dwudziesto lub więcej minutowa gadka na temat jakiś siedmiu kobiet mnie nie kręci i po prostu mnie usypia .\n- W takim razie dowidzenia Aniu lub jak się będziesz później nazywać . – pożegnał się oschle doktor .\n- Do widzenia … - powiedziałam niepewnie . Gdy odjechał swoim Mercem zza marmurowego łuku wyszedł mężczyzna ubrany w kilt .\n- Dobry wieczór . Czego szukasz na wyspie kobiet ?\n- Tak po pierwsze to nazywam się Ania Jaros. A pan ? – zapytałam\n- Nazywam się Seoras .\n- Witam . Czego tu szukam … sama nie wiem , nikt mi nie powiedział po co tu jestem ?\n- Na pewno przysłała cie tu ta wredna ,,Najwyższa Rada ‘’ . – powiedział z nienawiścią w głosie Seoras.\n- Nie wiem . Carlicse powiedział mi tylko , że mnie wybrały żebym poszła na ,, Wyspę Kobiet ‘’ . No więc dalej to nie wiem bo go nie słuchałam od momentu kiedy zaczął mówić o ,, Najwyższej Radzie ‘’ .\n- Czyli nic nie wiesz ?\n- Nie – powiedziałam szczerze – nawet nie wiem kim jest Nyks .\n- Dopiero jesteś po naznaczeniu – stwierdził Seoras .\n- Poczekaj tu chwilę . – powiedział to i zniknął w mgle . Musiałam jakoś zabić czas więc wyjęłam mojego Samsunga i napisałam do Stelli , że już jestem w Szkocji , że za nimi tęsknie , by pamiętała o tym ,że Kiara lubi jak się ją głaszcze przed snem , by ucałowała ją , Balbinę , Nagę , Stefana i Viktorię ode mnie i oczywiście siostry , rodziców i służbę . Gdy skończyłam pisać do Stelli i miałam zacząć pisać z Adrianem przerwało mi męskie prychnięcie i od razu wiedziałam , że Seoras już wrócił . Odłożyłam telefon do kieszeni spodenek i podniosłam głowę . Zobaczyłam , że nie jest sam . Było z nim jeszcze czterech mężczyzn i jedna kobieta i na niej skupiła się cała moja uwaga . Była stara ale nie za stara , miała całe srebrne włosy oprócz jednego , który był koloru cynamonu , jej rysy twarzy sugerowały , że jest wojownicza i pewna siebie , od razu rozpoznałam w niej królową .\n- Czego chcesz moja droga ? – spytała mnie królowa przepięknym melodyjnym głosem .\n- Tak naprawdę to nie wiem co tu robie . Zostałam tu przywieziona bo mi powiedziano , że będę się tu uczyć o tradycji wampirskiej . Ale okazało się , że jakaś ,, Najwyższa Rada ‘’- powiedziałam te dwa ostatnie słowa z niesmakiem w głosie – mnie tu przysłała . I nikt mi nic nie powiedział . – mówiłam prawdę . Gdy królowa mi się przyglądała usłyszałam za sobą znajome syczenie . Odwróciłam głowę w stronę z którego dochodził syk węża i zobaczyłam znajome kły mojego węża . Nagle wyskoczył zza krzaków mój Naga i zaczął pełznąć w moją stronę gdy usłyszałam jak któryś z wojowników królowej biegnie w stronę mojego maleństwa z wyciągniętą maczugą . Naga zadziałał instynktownie i się na niego rzucił . Wiedziałam , że nikt mu nie pomorze oprócz mnie . Pobiegłam w stronę wojownika i Nagi . Wyciągnęłam ręce w stronę węża , który natychmiast rozluźnił uścisk i rzucił się na mnie . Naga zaczął syczeć z radości i przy tym mocniej mnie ściskać .\n- Na … Naga proszę … cię … przestań mnie … tak mocno … ściskać … bo … zaraz … zemdleje … - mówiłam jakoś starając złapać oddech . Naga natychmiast rozluźnił uścisk , ale mnie nie puścił .\n- To twój wąż dziecko ? – zapytała mnie królowa.\n- Ania . Tak to mój wąż… i przepraszam za jego zachowanie… , ale on po prostu chciał się obronić . – powiedziałam wciąż dysząc . Pocałowałam Nage w głowę .\n- Bardzo piękny okaz boa dusiciela . Prawda ? – zapytała królowa zafascynowana Nagą .\n- Tak . Pochodzi z lasu tropikalnego .\n- Kto go znalazł ?\n- Ja . Cztery lata temu .\n- A jak cię znalazł ?\n- Wie królowa , że nie wiem .\n- Proszę mów mi Sgiach .\n- Dobrze . Ale nie wiem jak mnie znalazł skoro był w Stanach i … - urwałam bo sobie uświadomiłam , że ktoś z rodziny tu jest .\n- I … Dokończ swoją wypowiedź Aniu . – zachęciła mnie Sgiach .\n- Przepraszam , ale musze do kogoś zadzwonić .\n- Oczywiście Aniu . – to powiedziawszy królowa odwróciła się do mnie plecami dając mi odrobinę prywatności . Od razu wyjęłam telefon z kieszeni i wpisałam numer do Stelli . Odebrała już po trzecim sygnale .\n- Hej Ania . Co tam w Szkocji ?\n- Hej Stella . Dobrze . Pogoda dopisuje . A co tam w domu , jak tam Naga ?\n- Naga a dobrze .\n- Tak to super . A dasz mi go do telefonu ?\n- Wiesz on właśnie śpi .\n- Na twoim łóżku .\n- A ty gdzie jesteś ?\n- W twoim pokoju . Tata kazał nam podlać twoje róże .\n- A to dlaczego nie słyszę chrapania Nagi ?\n- Wiesz ….\n- Stella – weszłam jej w słowo – nie rób ze mnie id jodki . Tylko powiedz mi prawdę .\n- OK. .Jesteśmy we Szkocji .\n- Jak to jesteśmy ?\n- No wiesz wszystkie przyjechałyśmy z twoimi zwierzakami.\n- Nawet rodzice ?!\n- Nie tylko twoje siostry .\n- Po co przyjechałyście ?\n- PO TO ŻEBY CI DAĆ TWOJĄ KATANE !!!!! – wydarła się Stella .\n- Moją katanę ?! Daj mi minutkę .\n- Spoko . Czas start .- powiedziała . Dałam telefon Nadzę a sama zaczęłam szukać swojej katany . Stella mówiła prawdę nie miałam mojej katany .\n- Stella gdzie jesteś ?!\n- Spoko wyluzuj właśnie idziemy z Bloom i Jayą do stajni po nasze konie .\n- Po moją klacz też ?\n- Ania to gdzie się spotkamy ?\n- Pamiętasz jak kiedyś widziałyśmy wyspę ?\n- A tak tą wyspę z której podobno nikt nie wraca .\n- No właśnie to tam po mnie przyjedź .\n- Dobra , ale przyjadę twoim porsche . No to pa .\n- Zaraz … - nie zdążyłam dokończyć bo się Stella rozłączyła . – Pięknie . – powiedziałam na głos .\n- Czy to był ktoś z twojej ludzkiej rodziny ? – zapytała mnie królowa\n- Tak to moja siostra Stella . Powiedziała , że są tu w naszym letnim domku i zaraz po mnie przyjedzie .\n- To dobrze . Bo nie wiem czy możesz wejść na moją wyspę ?\n- Spoko . Mi tam nic nie szkodzi . Bo jeśli mnie wpuścisz to te durne idiotki będą wiedziały jak kogoś dostać na twoją wyspę , a jeśli nie to pokarzesz im , że już nikogo nie wpuścisz , aby się u ciebie uczył.\n- Święta prawda . –powiedziała królowa z smutną miną . Nagle usłyszałam znajomy pisk opon mojego autka . Za rogu wyskoczył mój wóz a kierownicą siedziała Stella a wraz nią była jeszcze Diana .\n- Ania !!! – wykrzyczały obydwie wysiadając z wozu . Pierwszą osobą , która mnie przytuliła była Diana a potem dołączyła się Stella .\n- Ej czy możecie mnie puścić ? – zapytałam je na razie grzecznie , ale mnie nie posłuchały więc wyjęłam lewą rękę i na każdej zrobiłam uścisk pająka . Podziałało .\n- Siostra ojciec ci zabronił tego chwytu !!!\n- Tak , ale jak was łaskawie prosiłam to żadna z was nie chciała mnie posłuchać . – powiedziałam z uśmiechem na twarzy .\n- Czy to są twoje siostry ? – zapytała królowa .\n- Tylko jedna z nich jest moją rodzoną siostrą a drugą traktuje jak siostrę .\n- A która jest twoją siostrą ?\n- Dobry wieczór . Mam na imię Stella i jestem rodzoną starszą siostrą Ani .\n- A ja jestem Diana najlepsza przyjaciółka Ani.\n- Miło mi was poznać . Aniu to jak się zastanowię to wyśle kogoś po ciebie dobrze ?\n- Życzę ci udanego pierwszego dnia jako wampir .\n- Dziękuje. I na … - chciałam dokończyć , ale usłyszałam za sobą moją agentkę .\n- Aniu odwróć się do nas ! – zawołała\n- Z kąt wiedziała gdzie jestem ? – zapytałam spoglądając gniewnie na Stellę i Dianę .\n- My jej nic nie mówiłyśmy . – powiedziały jednocześnie z rękom na sercu .\n- Nie ważne od kogo wie tylko jak się przedostaniecie do mojego wozu .\n- A ty nie jedziesz z nami ? – spytała mimowolnie Diana.\n- Jadę tylko wy musicie spakować moje walizki do auta . Jasne ?\n- Jasne jak słońce . – powiedziała Stella .\n- No to na co czekacie na specjalne zaproszenie , czy jak ?\n- A już nas nie ma .\n- Przepraszam za to zamieszanie . – powiedziałam królowej.\n- Nic nie szkodzi .\n- To do usłyszenia . – pożegnałam się z królową i szybko ruszyłam w stronę fotografów .\n- Wiecie co może stanę przy oceanie i zrobicie mi kilka zdjęć ?\n- To naprawdę dobry pomysł Aniu . – powiedziała Skarlet\n- Dobra jestem już gotowa . – powiedziałam stojąc na krawędzi mostu .\n- I jak dobrze się ustawiła ?\n- O tak . – odpowiedział jakiś fotograf , który puścił do mnie perskie oko .\n- Dobra to na razie . – powiedziałam robiąc krok do tyłu i spadając do cholernie zimnej wody . Otworzyłam oczy i zobaczyłam , że wpadłam w jakieś zardzewiałe łańcuchy . Starałam się je z siebie zrzucić , ale to nie były te same łańcuchy co te , którymi byłam owinięta w mojej trumnie . Zaczęłam sięgać po moją katanę , ale okazało się , że zapomniałam jej zabrać . Gdy moje oczy się przyzwyczaiły do mroku ujrzałam dwa dorosłe szkielety ludzkie obok siebie . Nie wytrzymałam i zaczęłam się drzeć i wyrywać . Nagle o coś walnęłam głową i zaczęłam opadać na dno mojego umysłu .\nOtworzyłam oczy i zobaczyłam jak jestem cała we krwi . Postanowiłam , że się opanuje i skupie na tym co znajduje się na drugim planie . Zobaczyłam przepięknego czarnego byka , który zbliżał się w moją stronę i starając się uchwycić mój wzrok , i gdy nasze spojrzenia się spotkały przemówił :\n- Córko ma , ma córko . Widzę ile cierpienia przeszłaś w tamtym życiu i wiem , że zawsze szłaś to drogą , którą ci kazałem i jednocześnie prosiłem . Chce żebyś wiedziała , że twoja obecna miłość cie tylko wykorzystuje i , że znajdziesz swojego strażnika wśród wampirów . Pamiętaj o tym córko ma a nigdy nie zabłądzisz i zawsze słuchaj tego co dyktuje ci serce i dusza dziecko .\n- Ojcze – powiedziałam bez namysłu – ojcze kochany jak mam się dostać na wyspę Sky ?\n- Ależ to proste po prostu pokarz królowej swoją prawą dłoń i cię wpuści bo jesteś moją córką .\n- Ale nic nie mam na prawej dłoni .\n- Czy możesz wyciągnąć przed siebie prawą dłoń ?\n- Oczywiście . – to powiedziawszy uczyniłam to o co prosił mnie czarny byk . Zobaczyłam jak jasna macka dotyka mojej prawej dłoni i po jej wewnętrznej stronie zostawia mi ta macka znak czarnego półksiężyca . Gdy macka puściła moją dłoń od razu podniosłam ją do oczu . Byłam zafascynowana tym widokiem . Na tym półksiężycu były trzy postacie : pierwsza to był czarny byk , druga była najpiękniejsza kobieta jaką kiedykolwiek widziałam a tą trzecią postacią byłam ja i miałam przepiękne tatuaże i nie no i miałam skrzydła !!! Nawet ze skrzydłami mi do twarzy . I my obydwie siedziałyśmy na byku.\n- Dziękuje ojcze – powiedziałam pełnym kobiecym głosem. Nagle zrobiłam coś co jednocześnie zaskoczyło mnie i czarnego byka . A mianowicie podeszłam do niego i się do niego przytuliłam i pocałowałam w obydwa rogi i w czoło a on pocałował mnie w prawą dłoń i w czoło na którym był ukryty pod podkładem mój niebieski półksiężyc . Po oderwaniu swoich warg od mojego czoła zniknął a ja powróciłam do teraźniejszości . Nie otwierając oczu poczułam , że nie jestem już w wodzie i jak kogoś wargi dotykają moich robiąc mi reanimacje . Przypomniałam sobie , że wciąż nie oddycham . Czym prędzej otworzyłam oczy i wykrztusiłam wodę z moich płuc . Zobaczyłam jednego z wojowników królowej . Uśmiechnęłam się do niego .\n- Dziękuje za uratowanie życia . – powiedziałam chrypliwym głosem .\n- Cała przyjemność po mojej stronie . – powiedział pociągającym barytonem .\n- Jak ma na imię mój wybawca ? – zażartowałam sobie .\n- Dla przyjaciół Alec a dla wrogów Ares . – powiedział z uśmiechem\n- Czy pomożesz mi wstać ? – zapytałam .\n- Oczywiście . – to powiedziawszy wyciągną dłoń w moją stronę . Mono chwyciłam jego dłoń . Z ogromną delikatnością , ale i z siłą mnie podniósł . Puściłam od razu jego dłoń gdy stanęłam na nogach , ale niestety już po pierwszym kroku upadłam . Alec złapał mnie za talie w samą porę bo moją twarz dzieliło kilka milimetrów od betonu . Alec zamiast mnie postawić wziął mnie na ręce i zaniósł w stronę mojego samochodu w którym siedziały Stella i Diana . Otworzył drzwi od wozu i wsadził mnie do środka .\n- Jeszcze raz dzięki za uratowanie życia .\n- Nie ma sprawy . – powiedział i zamknął drzwi . Usiadłam i mu pomachałam i zobaczyłam jak patrzy się na moją prawą dłoń czym prędzej podążyłam za jego spojrzeniem i ujrzałam mój czarny półksiężyc z trzema osobami .\n- Stella – powiedziałam wciąż chrypliwym głosem i nie odwracając wzroku od dłoni – czy możemy w końcu ruszyć?\n- Ta jasne – powiedziała odpalając auto . Właśnie wtedy gdy odjeżdżała zaczął padać śnieg i wiać lekki wiaterek a moje oczy automatycznie spojrzały na Aleca . Wiatr właśnie porywał jego włosy do góry a śnieg się w nich zatapiał pragnąc stać się małymi brylantami na jego włosach . Wyglądał po prostu jak Apollo i do tego zaczęło zachodzić słońce . Wyglądał po prostu … no słów mi brak … wyglądał bosko ? Nie to złe określenie jego uroku osobistego i nagle nasze spojrzenia się spotkały a ja spłoszona szybko odwróciłam wzrok rumieniąc się jak burak . Kiedy ostatni raz tak się czułam ? Nigdy ! Zaczęłam szukać czegoś na czym mogłam skupić swój wzrok . I skupiłam się na swojej prawej dłoni . Dlaczego ja zostałam wybrana ? Chyba się nigdy nie dowiem . Zaczęłam się zastanawiać nad tym co powiedział mi czarny byk gdy z zamyślenia wyrwał mnie głos Diany .\n- Ania wszystko dobrze ?\n- Tak Diana . –oczywiście kłamałam . Nie czułam się zbyt dobrze .\n- Czy nie jest ci zbyt zimno ? – zapytała Diana z troską w głosie.\n- Odrobinę . – powiedziałam prawdę .\n- Aniu gdzie masz koc termiczny ?\n- W schowku . Stella możesz dać gaz do dechy . Chce coś zjeść , napić się gorącej krwi i kawy , wykąpać się i puść w objęcia Morfeusza z psami przy sobie .\n- Ok. . Już przyśpieszam .- powiedziała Stella .\n- Ania proszę masz tu koc i poduszkę .- powiedziała Diana i podała mi te rzeczy .\n- Gdzie Naga ?\n- O cholera ! – krzyknęła Stella gwałtownie hamując w garażu – Zapomniałyśmy zabrać twojego węża przez to zamieszanie . Ania sorry .\n- Dobra nic się nie stało . Naga ma przecież telefon przy sobie . Więc zaraz w domu zadzwonię do niego i powiem , że ma na mnie czekać przed wyspą .\n- Ok. – odetchnęła z ulgą Stella . Szybko wysiadłam z auta i pobiegłam do kuchni przyrządzić sobie jedzenie i krew . Czekając aż krew się podgrzeje wyjęłam talerz i zupkę Chinkom i zalałam wodą . Szybko zjadłam zupkę i nalałam sobie krwi do metalowego kubka wypiłam duszkiem . Od razu pobiegłam na górę do pokoju i się przebrałam w fioletowe spodnie , czarny golf , w białą bluzę , w szary bezrękawnik , czapkę , rękawiczki na rower i traperki . Szybko pobiegłam do stajni po Viktorie i pojechałam po Nage . Oczywiście w trakcie przebierania zadzwoniłam do niego i mu wszystko powiedziałam. Byłam w połowie drogi gdy zaatakowały mnie dwa dorosłe wampiry , nie miały na sobie kiltów ale i tak wydawali się groźni . Jeden z nich złapał Viktorie za lejce i ją zatżymał a ja wyleciałam i wylądowałam przed nią . Nagle ten drugi znalazł się za mną i udeżył mnie w głowę i tak znowu wpadłam w nicość swojego umysłu .\nOcknęłam się na przepięknej łące i zobaczyłam tam kobietie z mojego tatuaża na ręce . Była przepiękna nie nawet te słowa nie opiszą jej urody .\n- Witaj moja siostro . Na imię mi Nyks. Właśnie jesteś w moim królestwie czyli w Zaświatach. – powiedziała płynnym sopranem Nyks.\n- Witaj Nyks . Na imię mi Ania ale to pewnie już wiesz . Mam jedno pytanie jak na razie . Ile masz sióstr i braci ?\n- Mam tylko ciebie Aniu a pozostali to są moje dzieci .- powiedziała z uśmiechem.\n- Czyli wszystkie wampiry na całym świecie to są twoje dzieci ? Czyli tak konkretnie rzecz biorąc ja też jestem twoją córką . – powiedziałam niepewnie .\n- Nie . Ale jestem twoją siostrą .\n- Tą ładniejszą .\n- Może , ale nie po to przychodzę do twojej głowy .\n- To po co ? – zapytałam zaciekawionym głosem.\n- Po to aby cię ostrzec przed białym bykiem naszym wrogiem , ale nie wolno nam go lekceważyć bo on wie co w każdym z nas jest złe i tym się żywi . I po to aby ci powiedzieć , że zmieniasz się w nieśmiertelną boginię dusz , która ma dwa oblicza dobre i złe , a na twojej prawej dłoni jest to dobre oblicze , ale na lewej będzie twoje złe oblicze .\n- A z kim tam będę ?\n- Będziesz siedziała na białym byku i będziesz w ramionach upadłego mojego strażnika Kalony .\n- Aha . Mam pytanie ?\n- Słucham cię siostro . – powiedziała z uśmiechem .\n- Jak mogę wchodzić do twojego królestwa ?\n- To bardzo proste najpierw musisz zginąć , aby mogła narodzić się nowa ty z odrobiną nieśmiertelnej krwi a wtedy może przychodzić twoja dusza a ciało jeszcze nie .\n- Dlaczego mnie porywają , gdzie i po co ?\n- Porywają cię bo myślą , że jesteś jedną z uczennic ze Sky , gdzie : do swojego domu , a po co by cię torturować i wyciągnąć z ciebie informacje jak dostać się na wyspę .\n- Czyli mam im powiedzieć prawdę ?\n- Nie !!! – zdenerwowała się bogini .\n- Bo jeśli się dowiedzą zniszczą porządek na wyspie i zabiją ciebie .\n- Ok.. Czyli mam kłamać ?\n- Spoko , kłamać to mogę nawet przez sen i przy torturach też .\n- Przepraszam cię siostro , ale muszę cię obudzić .\n- Ale nie opuścisz mnie ?!- spytałam ze strachem w głosie , że może być inaczej .\nTo powiedziawszy podeszła do mnie i pocałowała mnie w czoło . Nagle znalazłam się w ciemnościach , które nie sugerowały nic dobrego . Gdy otworzyłam oczy zobaczyłam , że nie miałam na sobie podkoszulki , ale na szczęście miałam stanik , miałam na dłoniach zawiązane łańcuchy . Zobaczyłam miecze ,bicze i inne narzędzia tortur . Znajdowałam się w szopie i było mi cholernie zimno , bo byłam cała mokra , zaczęłam szukać mojego Samsunga i znalazłam go na podłodze obok mnie . Czym prędzej zdjęłam buty i skarpetki , i zaczęłam pisać sms-a do Nagi bo wiedziałam , że będzie przy królowej.\nNapisałam ,, Zostałam porwana przez jakieś dwa wampiry , które myślą , że jestem jedną z podopiecznych Sgiach i chyba będą mnie torturować bo widzę przybory do tortur . Jestem w jakieś szopie. Naga masz dać te wiadomość tylko Dianie . Mam na dłoniach łańcuchy , ale nie są to te którymi byłam przywiązana w trumnie , więc nie mogę uwolnić swoich rąk . Błagam was o przyniesienie mi ciepłych ubrań , mojej katany i dwa litry krwi zwierzęcej . ‘’ Wcisnęłam przycisk wyślij, wyciszyłam i zablokowałam telefon . Od razu go od siebie oddaliłam i udawałam , że staram się go dosięgnąć tak na wszelki wypadek . Nagle otworzyły się drzwi i ukazali mi się dwaj Rosjanie z uśmiechami na twarzach . Jeden miał wódkę a drugi sól i cztery cytryny . Widząc , że staram dosięgnąć telefon zaczęli się śmiać i kopnęli telefon pod stolik .\nPoszli po baty . Podeszli do mnie z solą i batem . I zaczęli uderzać o moje plecy aż nie zaczęła lecieć krew ….\n6 . Tortury\nPo jakiś trzydziestu uderzeniach batem o moje plecy zaczęli sypać sól na moje rany a ja zaczęłam krzyczeć z bólu . Słysząc to zaczęli się śmiać .\n- Powiedz nam jak się dostać na wyspę Sky a cię puścimy . – powiedział jeden z nich.\n- Nie wiem jak się tam dostać .\n- Wiesz , że jeśli nam nie powiesz będziemy przechodzić do innych tortur . – powiedział drugi.\n- Jakich ? – zapytałam przerażona .\n- Dawid powiedzieć jej ?\n- A chcesz James ?\n- Chce .\n- No to mów .\n- Halo ?! Ja tu wciąż jestem .\n- Tak wiemy . – powiedział James – Pytanie . Czy jesteś dziewicą ?\n- A co jeśli nie odpowiem na to pytanie ?\n- Wtedy zdejmę ci stanik .\n- Dobra . Jestem dziewicą i co z tego ?\n- To , że będę miał ogromną rozkosz z tobą w łóżku .\n- No chyba cie pogięło .\n- Raczej wątpię .\n- Macie jakieś inne tortury czy skończyły się wam pomysły .\n- Mamy a bo co ?\n- No wiecie to jest prostacka tortura . – gdy to powiedziałam James podszedł do mnie i uderzył mnie pięściom po twarzy . Debil rozwalił mi dolną wargę i za to na go poplułam .\n- Jak śmiesz dziwko !\n- Jak śmiem a takim to prawem ty mnie uderzyłeś .\n- Dawid podaj mi strzykawkę i nuż . Życzę ci miłych snów bo jak się ockniesz będziesz chciała zginąć .\nZauważyłam , że Dawid bieżę strzykawkę i nuż , i jak podaje ją Jamesowi , i jak mi wbija strzykawkę w lewe ramie i od razu zapadły ciemności .\nMyślałam , że jest już po wszystkim bo widziałam Dianę jak jest w pałacu Sgiach i jak otwiera wiadomość , którą napisałam do Nagii .\n- O co tu chodzi ? –usłyszałam głos królowej .\n- Ania ma ogromne kłopoty . I nie może się uwolnić z łańcuchów . Pisze , że myślą ,że jest jedną z twoich uczniów . Ma być lub już jest torturowana .\n- Kto ją porwał ?\n- Jakieś dwa dorosłe wampiry .\n- Czy to wszystko ?\n- Nie , pisze , że znajduje się w jakieś szopie , że potrzebuje dwa litry zwierzęcej krwi , jakieś ciepłe ubrania i swoją katanę .\n- Pytanie . Jaki to język ? – zapytała królowa .\n- To jest język węży .\n- Z kąt go znasz ?\n- Ania się go nauczyła jak dostała Nage i ja się nauczyłam bo jej pomagałam zapanować nad nim .\nNastała chwila ciszy . Nie mogłam wytrzymać i podbiegłam do Nagii i zaczęłam do niego mówić aby szedł za mną . Naga od razu mnie posłuchał i poszedł w stronę drzwi i zaczął syczeć by mu je otworzono .\n- Co jest Naga ? – zapytała Diana . – Chcesz wyjść kochanie , ale po co ? – dokończyła Diana . Naga zaczął syczeć , że mnie słyszy i , że chce aby szedł za mną . Diana go zrozumiała i czym prędzej założyła bluzę , czapkę ode mnie i wzięła moją katanę .\n- Naga pokaż drogę do Ani .- powiedziała Diana podchodząc do drzwi .\n- Zaraz a ty gdzie się wybierasz ? – zapytała królowa .\n- Wybieram się ratować Anię . – powiedziała Diana. Powiedziałam Nadzę , że muszą się śpieszyć bo zapomnę drogę , ale właśnie w tej chwili zaczynałam powracać do swojego ciała . Powiedziałam , żeby zobaczyła nagranie z kamery Viktorii i żeby się spieszyła bo tną mnie teraz nożem i chyba nalewają na rany sok z cytryny . Gdy się ocknęłam na początku nic nie czułam ,ale jak tylko wzięłam wdech to poczułam cholerny ból na całych plecach chciałam krzyczeć , ale zakleili mi usta taśmą izolacyjną . Zauważyłam , że jestem sama . Starałam się rozciągnąć i zauważyłam nad sobą wiaderko przywiązane do moich dłoni . Ruszyłam nimi z ciekawości i tego pożałowałam bo wylały się na mnie dwa litry soku z cytryny . Kurwa jak to piecze !!! A jednak debile potrafią myśleć . Zaczęłam się rozglądać i zauważyłam w rogu szopy dwa rogi wychodzące z ciemności . Od razu pomyślałam , że to jest czarny byk , ale uzmysłowiłam sobie , że gdyby był to on to nie czułabym bólu , a teraz ten mój ból rósł z każdym biciem mojego serca , które biło ze strachu bo wiedziałam , że pierwszy raz zobaczę białego byka . Usłyszałam jego śmiech i tupot jego kopyt . Poczułam chłód płynący od niego i cierpienie . Czułam jak dotyka językiem moich ran i jak jego macki tną mi skórę aż do samych kości . Chciałam krzyczeć , bluźnić , szarpać się i uciekać ile sił w nogach , ale moje ciało nie chciało mnie słuchać . Byłam wyczerpana . Brakowało mi krwi w organizmie , byłam odwodniona . Po prostu nie miałam na nic sił .\n- Widzę moja zła córko , że nie masz sił .\n- Niestety tak , a ty nie jesteś moim ojcem .\n- Mmmm …. Jesteś bardzo jak by to określić ? nowoczesna ? Tak to dobre określenie .\n- Wiem , że jestem jakąś tam wybraną i , że ty i czarny byk jesteście moimi ojcami , ale ty mi nigdy nie pomogłeś .\n- Teraz chce ci pomóc . – powiedział tajemniczym tonem.\n- Jak ? Co może mnie uwolnisz , zaniesiesz mnie pod wejście na wyspę Sky i pozwolisz mi się wylizać w spokoju ?\n- Tak naprawdę to chcę ci podarować trochę mojej krwi . – powiedział z uśmiechem . Natomiast ja zaczęłam wariować gdy przypomniał mi o krwi . Ile to minęło od mojego polowania . Jakieś pięć dni .\n- Proszę cię ojcze daj mi trochę twojej krwi .\n- Dobrze moja zła córko . – to powiedziawszy przybliżył swój kark do moich zębów a ja automatycznie się wbiłam w jego żyłę szyjną . Nie wracałam uwagi na smak i zapach jego krwi liczyło się dla mnie zaspokojenie pragnienia i naładowanie swoich baterii . Kiedy czułam się syta puściłam go a on zatrzymał krwawienie jedną ze swoich macek .\n- Dziękuje ci za krew.\n- Proszę cie córko , ale oczekuje zapłaty chce abyś zabiła swoich porywaczy .\n- Nie musisz mnie o to dłużej prosić i tak miałam taką ochotę .\n- To do zobaczenia .\n- Dowidzenia . – gdy to powiedziałam on zniknął w swoich mackach . Czułam się jak nowo narodzona . Czym prędzej wyswobodziłam swoje ręce i nogi z łańcuchów , podniosłam swój telefon i schowałam go do kieszeni spodni i wróciłam w łańcuchy ale zawiązałam je odrobinę lżej . I czekałam aż przyjdą . Założyłam na usta taśmę izolacyjną i tak czekałam i czekałam…. Po jakieś godzinie przyszli zobaczyć co u ich więźnia czyli mnie .\n- Witaj pokurczu jak tam sen ?\n- Bardzo przyjemny a najlepsza była pobudka bo nie musiałam widzieć twojej facjaty .\n- Ty… -zszedł mu w słowo Dawid.\n- James choć na chwilę musisz coś zobaczyć .\n- A tak głąbie . – powiedziałam w tej samej chwili rozwalając łańcuch na drobne części .\n- A tak to , a teraz czas na zemstę .\n- Proszę cię bogini nie wiedzieliśmy . – to powiedziawszy obydwaj uklękli przede mną .\n- Sorry , ale ja nie jestem waszą boginią . – powiedziałam złowrogim głosem . Przestraszyłam się odrobinę mojego głosu . Zobaczyłam w ich oczach strach i lęk przed śmiercią a ja nie czułam nawet litości wobec nich , nie potrafiłam im wybaczyć tego co mi zrobili . Chciałam aby cierpieli tak jak ja lub gorzej . Zaczęłam się rozglądać czego by tu użyć i zobaczyłam w lustrze swoje odbicie . Wyglądałam identycznie co na lewej dłoni tylko brakowało mi czarnych skrzydeł . Uśmiechnęłam się do siebie i zaśmiałam . – Już wiem co wam zrobię . Po prostu urwę wam łby a ciała porozrywam na kawałki i spalę na stosie .\n- Proszę cię o bogini nie rób nam tego ! Już nie będziemy nikogo porywać i torturować !! Błagamy !!!\n- Za późno na przeprosiny . – to powiedziawszy wzięłam łańcuch i uwiązałam ich do ziemi . Złapałam Dawida i na oczach Jamesa oderwałam mu głowę jednym , szybkim ruchem co pozwoliło mu mniej cierpieć , potem rozrywałam jego ciało na kawałki i łamałam jego kości , które zamieniały się w drobny proch . Widząc , że przyszła na niego kolej James zaczął się wyrywać aż w końcu wydostał się z łańcuchów i uciekał .\n- I TAK MI NIE UCIEKNIESZ ! – krzyknęłam i pobiegłam za nim na dwór . Postanowiłam rozpuścić włosy aby mogły odetchnąć wolnością tak jak ja teraz w biegu . Nie za bardzo się zmęczyłam bo po kilku sekundach go dorwałam . Zaczął krzyczeć więc wrzuciłam go twarzą na śnieg .\n- Zakończmy to szybko – powiedziałam , po czym jednym zwinnym ruchem ręki skręciłam mu kark jego krzyki ucichły a ja zaczęłam rozrywać jego martwe ciało mając radość małego dziecka , które potrafi jeździć na rowerze . Po skończonej robocie zaniosłam jego szczątki do szopy , zabrałam swoje rzeczy , wylałam benzynę i kiedy wyszłam z szopy ciągnąc ląd jak najdalej z tond i podpaliłam ląd . Zaczęłam uciekać gdy zobaczyłam mojego misiaczka, mojego przyjaciela i partnera na turniejach Jake ’ a . Zaczęłam biec w jego stronę starając się wygrać z czasem . Pamiętałam jednak , że nadal byłam w swoim złym wcieleniu . Czym prędzej zmieniłam się w powrotem w siebie….\nPrzepraszam za błędy. Możecie mnie za nie zabić, ale nawet Word mi nie pomoże.\nAutor: Akari Urokiri o 07:55\nMarta Anonim 28 lutego 2013 09:18\nTo... Było... Piękne... Jak ty to robisz?! Heh, do następnej notki!\nNowe otoczenie cz 12\nOstatni płomień wiru cz. 8\nOstatni płomień wiru cz. 7\nJak powiedzieć komuś: ,, Kocham cię"\nCzy miłość zniszczy chęć zemsty?\nKonkurs i zapowiedź\nOstatni płomień wiru cz. 6\nNowe otoczenie cz 11\nNowe otoczenie cz 10\nOstatni płomień wiru cz. 5\nOstatni płomień wiru cz. 4\nOstatni płomień wiru cz. 3\nNowe otoczenie cz 9\nOstatni płomień wiru cz. 2\nNowe otoczenie cz 8\nOstatni płomień wiru cz 1\nNowe otoczenie cz 7\nNowe otoczenie cz 6\nFocie Minato i Kushiny !!!\nRozdział 10 : Opowieść cz 1\nNowe otoczenie cz 5\nNowe otoczenie cz 4\nNowe otoczenie cz 3\nRozdział 9 : Kompikacje\nNowe otoczenie cz 2


Test karmy: Alpha Spirit 7 Days Formula – Bohun Pies\n15 Maj 2017 18 Maj 2017 • bohunpies\nDawno, dawno temu, kiedy wiosna przychodziła w marcu, a śnieg padał w Boże Narodzenie, a nie w Wielkanoc, Bohun jadł surowe mięsko, kości, podroby i inne takie, czyli krótko mówiąc -BARF. Wspominamy tę przygodę różnie, w zależności od humoru jaśniepana. Hrabia najchętniej jadłby wołowinkę, ewentualnie wieprzowinkę, jeżeli chodzi o podroby bywało różnie. Fajnie było patrzeć jak chrupie sobie skrzydełko czy wołowy ozorek. Bohun zaczął jednak chodzić ze mną do pracy i kiedy tak sobie przez 3,5km niosłam w plecaku nereczkę czy wątróbkę, czy kaczuszkę (owinięte w 10 worków, a krew i tak przeciekała), a Książę w biurze na widok śniadania rzucał mi spojrzenie pełne „sama se to zjedz”, to dojrzeliśmy do decyzji, że gra trochę niewarta świeczki. A może po prostu jesteśmy leniwi. Dlatego ponad rok temu wróciliśmy do karmy. I wiecie co? Dobrze nam z tym. Jemu chyba też. W końcu też nie jest karmiony byle czym 😉\nNaturalnym było, że karma musi być zbliżona do poprzedniej diety, czyli zawierać dużo mięsa, nie zawierać zbóż i być możliwie naturalna. Wszak pies to jak wilk i w zbożu nie buszuje, a na zwierzynę poluje 😛 No i mamy Alpha Spirit 🙂\nAktualnie wcinamy 7 Days Formula z linii karm suchych – czyli nowość w zasobach marki. Poprzednio Bohuniasty posilał się karmą suchą miękką klik, pakowaną w tacki po 210g, których zapas mamy zachomikowany na wyjazdy czy zawody. Jak w przypadku każdej zmiany karmy, warto zachować okres przejściowy, dosypując stopniowo nowej karmy do starej, aby uniknąć niestrawności.\nZajrzyjmy, co mówi o karmie suchej sama Alpha Spirit:\n„7 DAYS FORMULA to specjalnie skomponowane menu, które dostarczy każdemu psu wszystkich niezbędnych wartości odżywczych. Połączenie wyłącznie świeżego mięsa z kurczaka, wołowiny, wieprzowiny oraz ryb to gwarancja różnorodności i wyjątkowego smaku! Uzupełnieniem mięsnego posiłku są tutaj warzywa, owoce, a także aromatyczne zioła, których zadaniem jest dostarczenie witamin i mikroelementów. Natomiast dodatek tauryny, glukozaminy oraz chondroityny zadbają o serce i stawy czworonoga. A to wszystko zostało przygotowane w procesie zimnego tłoczenia i zamknięte w smakowitym krokiecie. Bez mączek, bez zbóż, bez glutenu, bez użycia ekstrudera. Karma polecana alergikom!”\nNo to zerknijmy na skład:\nTutaj mały komentarz – jak pewnie szybciutko w głowie sobie policzyliście, w opisie mamy procentowo podany udział poszczególnych mięs w składzie. No to ile właściwie tego tam jest? Producent wychodzi z panującego trendu w prześciganiu się na % składników zwierzęcych w składzie, gdzie często wchodzi w to np. tłuszcz czy jaja czy jeszcze coś. Tutaj jest po prostu mięso. Na każdym worku napisane jest, z ilu kg świeżego mięsa został przygotowany 1kg karmy. W tej wersji 1kg powstał z 2,6kg mięsa i ryb. Szybciutko obliczamy, przyjmując z barfnego szkolenia, że wilgotność mięsa to ok 70%, co daje 78% mięsa i ryb w suchej masie!\nA do tego jedynymi konserwantami są tymianek i rozmaryn.\nI jeszcze dawkowanie:\nTrochę techniki mamy, a co na to wszystko Bohun i reszta świata?\nBohun właśnie zaczął trzeci worek karmy 12kg. Przy karmach raczej nigdy nie grymasił, a przez kilka lat naszej przygody przewinęło się ich naprawdę sporo. Dla nas natomiast ma znaczenie to, że karma nie śmierdzi zbożem, ani bliżej niezidentyfikowanym zapachem mającym niewiele wspólnego z mięsem. Raczej wyczuwalna jest delikatna woń ryby, pachnie przyjemnie jak na karmę 😉 Będzie Pan zadowolony. Chrupki są średnio twarde, ani wilgotne, ani też wysuszone na wiór. Wielkość ok 1cm. Efekt końcowy: zadowalający 😉\nJednyne, co byśmy dodali, to może jakaś rączka do przenoszenia (w karmie suchej miękkiej jest taki uchwyt). Wszak targanie wora 12kg to nie takie hop siup 😉 No i może przydałoby się jakieś strunowe zapięcie, być może producent zechce to zmienić. Tymczasem radzimy sobie zwykłym ikeowskim klipsem 🙂\n– daj troche – nie dam\nNam podoba się to, że karma nie jest przerabiana w ekstruderze, jak inne dostępne na rynku karmy. Co to znaczy? A to, że nie jest poddawana wysokiej temperaturze i ciśnieniu, dzięki czemu składniki zachowują swoje wartości odżywcze. Jest jeszcze jeden bonus! Kojarzycie ten dziwny moment, kiedy pies zwymiotuje kilka godzin po jedzeniu (bo np. wymyślił sobie namiętne pasienie się świeżutką zieloniutka trawką) i w zawartości zaobserwujecie napęczniałe nienaruszone chrupki? No to tutaj karma się rozpuści i nie będzie zalegać i rozpychać żołądka 🙂 A do tego minimalizowane jest ryzyko skrętu żołądka.\nZrobiliśmy nawet test rozpuszczalności:\nAlpha po godzinie się rozpuszcza, gdy karma X przybiera na objętości!\nWorek 12kg kosztuje 169zł. Według tabeli, senior Bohun ważący jakieś 33kg, powinien jeść dziennie ponad 311g. Jest to pies z tendencją do tycia, do tego kastrowany, dlatego dostaje dawkę 270g. Starcza nam to na prawie 45 dni! To daje dzienny koszt wyżywienia na poziomie 3,75zł, a miesięczny koszt 112,5zł.\nDostępne są także nieco droższe wersje z jeszcze większa zawartością mięsa:\nMultiprotein – 239zł\nDuck – 259zł\nOnly Fish – 259zł\nPuppies – 259zł\nKarmę można kupić zarówno na stronie dystrybutora klik, jak i w wielu sklepach stacjonarnych i internetowych, czy na allegro. Fajne jest to, że niezależnie, jaki sklep wybierzecie, cena jest zawsze ta sama 🙂\nA teraz super bonus! Na HASŁO: BOHUN w uwagach do zamówienia w sklepie na http://www.alphaspirit.pl, otrzymacie bardzo fajny GRATIS, któremu nie sposób się oprzeć 🙂\nPromocja trwa do 31.05.2017!\nPróbowaliście już tej karmy?\nPosted in Bohun PiesTagged alpha spirit, alpha spirit 7 days, alpha spirit duck, alpha spirit karma, alpha spirit karma opinie, alpha spirit karma recenzja, alpha spirit karma test, alpha spirit multiprotein, alpha spirit only fish, bezzbżowa karma dla psa, hipoalergiczna karma dla psa, jaka karma dla psa, karma, karma bez zbóż, karma dla alergika, karma sucha dla psa, najlepsza karma dla psa, sucha karma alpha spiritBookmark the permalink.\n8 myśli w temacie “Test karmy: Alpha Spirit 7 Days Formula”\n16 Maj 2017 o 08:16\nOgromne dzięki za super test! Coraz bardziej dorastam do spróbowania. Yyyyy, kupieniu psu do spróbowania. 😉\n18 Maj 2017 o 18:23\nZnalezienie odpowiedniej karmy nie jest łatwe, tym bardziej, że wybór spory 😉 Dajcie znać, czy spróbowaliście! Do końca maja jest jeszcze okazja na smaczny gratis 😀\n18 Maj 2017 o 17:10\nŚwietna recenzja! Szczególnie test rozpuszczalności robi wrażenie. Niestety pod tym względem wiele nawet dobrych karm leży i kwiczy. My z produktami od Alpha Spirit zaprzyjaźniamy się już od dłuższego czasu. Karma półmiękka fajnie się sprawdza na wyjazdach w roli „zachęcacza”, bo przecież samo suche jest bleeee… Przysmaki w naszym domu zamieszkały już na stałe, bez nich nie ma ćwiczeń. Z kolei nogi wieprzowe znakomicie zajmują psa na dłuższą chwile. Do spróbowania pozostała nam jedynie sucha karma (no i mokra, chociaż tutaj raczej nie będziemy się śpieszyć) i właśnie jesteśmy po zakupach! 12kg karmy dla szczeniąt i kolejne tony smakołyków zamówione, nic tylko czekać na kuriera 🙂 Tylko szkoda, że hasło nie zadziałało. Najgorzej jest nie wiedzieć, co się właściwie straciło w ramach bonusa ;P\n18 Maj 2017 o 18:19\nWidzę, że nieźli z was wyjadacze! 😉 super, że znaleźliscie coś dla siebie. Podpowiemy, że hasło działa jako informacja dla załogi Alpha Spirit żeby dołożyć coś smacznego, także nic straconego!\nświetny wpis, dziękujemy!~mam tylko jedno pytanie, mój adoptowany ( odłowiony ) Golden ma kłopoty z jelitami, borykamy się ze sprawnym wypróżnianiem. W tej chwili szamie royala i nieco przytył wreszcie ale chcemy na coś dobrego sie przerzucić… Czy widzicie jakieś zależności jeśli chodzi o pracę jelit , biorąc pod uwagę duży sklad mięsa?\nzapraszamy 😉 karma u nas trochę tańsza 😀\n„Worek 12kg kosztuje 169zł” aktulanie na allegro ….669zl ;/ oszaleli\nWitam , proszę o info jaką technologią jest wytwarzana ta karma (jeżeli extruzja jest tą złą , chciałbym wiedzieć jaka to innowacja techniczna bez ciśnienia i temperatury).


UFO I LUDZIE WSZECHOCEANU: UFO: przystanek w Belgii\n…OSTATNIA WERSJA: psychoza zbiorowa. Obiektów, o których mówią naoczni świadkowie, nie zarejestrowały jednoznacznie radary centrów kontroli resortu obrony państwa. Samoloty F-16 spenetrowały wskazane przez świadków rejony i nie wykryły żadnych oznak występowania NOL. Specjaliści skłaniają się ku wariantowi, iż zarejestrowane przez radary sygnały, być może były spowodowane meteorologiczną inwersją słoneczną.\nJest to fragment informacji opublikowanej przez Ministerstwo Obrony Belgii. I swego rodzaju wynik badań podjętych na żądanie deputowanych tamtejszego parlamentu.\nHistoria zaczęła się 29 listopada (1989 roku), Patrycja Barbier – mieszkanka niedużej osady w pobliżu Liége spożywała z dwójką dzieci kolację w kuchni. Nagle podwórze rozświetliło się z góry, jakby spadały na nie żółte i czerwone promienie. Gdy kobieta podbiegła do okna zobaczyła, że nad domem płynie duży obiekt. Początkowo poruszał się powoli, potem szybko nabrał prędkości i wysokości. I znikł.\nTego samego wieczoru podobne zjawisko widziały trzy kobiety w mieście Obel.\nSą i poważniejsze dow0dy. Tegoż wieczoru, 29 listopada patrol policyjny (żandarmerii), składający się z dwóch osób, odbywał codzienny obchód po mieście Eupen, w pobliżu granicy z Niemcami. Nieoczekiwanie, na szarzejącym niebie mężczyźni zauważyli duży, okrągły przedmiot, który poruszał się zygzakami „szybciej niż balon, ale wolniej niż samolot”. Wydobywały się z niego trzy promienie, mocno oświetlające ziemię. Jednym słowem, ni mniej ni więcej tylko „latający talerz”. Po pewnym czasie „talerz” zawisł nad zaporą na rzece Wedr na wysokości około 200 m i pozostawał nieruchomy przez okres mniej więcej 45 minut. Policjanci poinformowali o tym swych przełożonych i kontynuowali obserwację. Wkrótce do obiektu zbliżył się drugi obiekt. Ten miał kształt dysku. Nad dyskiem miał jakby kopułę. W kopule były trzy iluminatory. Na dużej wysokości oba „talerze” połączyły się i oddaliły w kierunku południowym.\nPo upływie kilku dni grupa młodych ludzi znów zaobserwowała pojawieniem się na wieczornym niebie „czterech czy pięciu źródeł światła” poruszających się w kierunku granicy holenderskiej.\nZaledwie w ciągu niespełna miesiąca do Belgijskiego Towarzystwa Badań Zjawisk Kosmicznych (SOBEPS), wpłynęło około 150 doniesień naocznych świadków, wiele z nich się pokrywało. Przyniesiono liczne zdjęcia obiektów. Władze lokalne bardzo poważnie potraktowały te informacje. I tak 5 grudnia wyleciały dwa samoloty F-16 Belgijskich Sił Lotniczych. Spenetrowały dany rejon. Ale… niczego nie wykryły. Nie przyniosły efektów i poszukiwania przy pomocy samolotów dalekiego zasięgu i zwiadowczych.\nPierwsze informacje o Niezidentyfikowanych Obiektach Latających, jakie trafiły do druku, oczywiście wprawiły mieszkańców w zaniepokojenie. Wielu godzinami wystawało na dachach swoich domów w nadziei ujrzenia tego tajemniczego zjawiska, o czym można by opowiadać nawet wnukom.\nSytuacja zaogniła się jeszcze bardziej po tym, jak stało się wiadome, że operatorzy radarów w rejonie Liége (Glons) i Gandawy (Semmerzake) w ostatnim czasie zaobserwowali na ekranach niejasne sygnały, których nie potrafili zidentyfikować. Przedstawiciel MON Belgii potwierdził te informacje, jednakże podkreślił, że pojawienie się zagadkowych sygnałów może być związane z procesami atmosferycznymi nad terytorium kraju.\nLakoniczny ton takiej informacji nikogo – ma się rozumieć – nie uspokoił. – To nie jest wyjaśnienie – powiadali ludzie i domagali się bardziej szczegółowej wypowiedzi. Bowiem nie brakowało rozmaitych hipotez. W prasie pojawiły się nawet informacje, że nocami nad Belgią latają wcale nie NOL-e, a nowe tajne samoloty amerykańskie, pokryte specjalną warstwą, dzięki której nie są one widoczne na ekranach radarowych.\nWiele osób uważało tą wersję za najbardziej absurdalną. Kategorycznie odrzuciła ją Ambasada Stanów Zjednoczonych Ameryki w Belgii.\nNajwięcej uwagi naocznym świadkom tych zjawisk poświęciło Towarzystwo Ufologiczne od 20 lat działające pod kierownictwem prof. Michela Bougara. Najnowsze badania Towarzystwa pozwoliły ustalić, co następuje:\n· Wszystkie obiekty miały trójkątną platformę podobną do kopuły, na której niektórzy widzieli iluminatory.\n· Z reguły na obiektach znajdowały się trzy „reflektory” w tylnej części i dwa w przedniej. Włączały się one na przemian.\n· Centrum obiektu świeciło zazwyczaj światłem jasnopomarańczowym.\n· Obiekty przemieszczały się w zasadzie nie wydając żadnego dźwięku, ale niekiedy słychać było słabe brzęczenie, przypominające hałas silnika elektrycznego.\n· Prędkość była niewielka, od 60 do 90 km/h.\n· Obiekty mogą zawisać nieruchomo.\n· „Talerze” nie dokonują gwałtownych przemieszczeń.\n· Intensywność światła „lamp” zależy od prędkości pojazdu, co pozwala wnioskować o identyczności źródła energii tak dla lotu, jak dla oświetlenia.\nZatem… cóż za zjawisko obserwowali mieszkańcy Belgii? Niezidentyfikowane Obiekty Latające, samoloty amerykańskie, nieznane jeszcze procesy atmosferyczne? Uzasadnionej odpowiedzi dać nie można. Ostatnia wersja fizyka, profesora Uniwersytetu Belgijskiego dr Augusta Massena brzmi:\n…chodzi tu o tak zwaną reakcję psychopatologiczną, która przejawia się w formie histerii, majaczenia paranoicznego i psychozy grupowej.\nByć może, ale … oto obrazek. Chłodny wieczór 20 grudnia. Około setki ciekawskich zebrało się na Zaporze Michel w pobliżu Liége na wezwanie Towarzystwa Ufologicznego w celu grupowej obserwacji „latających talerzy”. Zimny deszcz i wiatr, ludzie cierpliwie czekają. Psychoza grupowa jest – „latających talerzy” nie ma. Tym razem nie przyleciały, za to pojawiały się w dużej liczbie w kilka dni później. Może histeria tu niepotrzebna. Pobudzają do rozważań fotografie i zapisy wideo. Technikę o majaczenie raczej trudno posądzić…\nPrzekład – J.B.\n„Sfinks” nr 2(7)/1990, s. 9\nCzytam te rewelacje wciąż na nowo i nie mogę oprzeć się wrażeniu, że rozwiązanie tej zagadki wcale nie kryje się w Kosmosie, ale na Ziemi i że te pojazdy nie są pojazdami Kosmitów, ale jak najbardziej ziemskimi konstrukcjami. Szczególnie ciekawym jest stanowisko Ambasady USA, która szybciutko zaprzeczyła jakoby nad Belgią latały jakiekolwiek amerykańskie samoloty wojskowe, a tym bardziej doświadczalne.\nTakże kuriozalnym jest oświadczenie prof. Massena o „masowych reakcjach psychopatologicznych”. Tak czy inaczej, ta sprawa zalatuje mi znów jakimiś skunk works i black projects z udziałem USAF…\nNie od rzeczy należałoby tu przypomnieć, że w sierpniu 1990 roku zaczęła się Wojna w Zatoce Perskiej i przygotowania do niej mogły mieć miejsce – i miały – nad Belgią i innymi krajami NATO. To właśnie w tej wojnie wykorzystano masowo „niewidzialne” samoloty stealth F-117 Nighthawk i bombowce B-2 które siały potem spustoszenie na irackich pustyniach…\nTak więc testowano te samoloty w dzień i w nocy, a potem po prostu analizowano zapisy ze stacji radiolokacyjnych i… relacji naocznych świadków. Mogło tak być? Mogło i zapewne było. Można powiedzieć, że Wojna w Zatoce rozpoczęła się w Belgii, w 1989 roku.\nOczywiście jest to przypuszczenie, ale dość dobrze umocowane w faktach.\nIstnieje jeszcze jedna możliwość, a mianowicie taka, że testowano w Europie jakiś nowy typ pojazdu powietrznego poruszającego się na zasadzie antygrawitacji lub zredukowanej grawitacji. To już jest czysta fantastyka, ale czy nie zaczynano wielu rzeczy od czystej sci-fi?\n Aktualnie COBEPS - Comité Belge pour l’Étude des Phénomènes Spatiaux – Belgijski Komitet Badań Zjawisk Kosmicznych.\n Odbicia albo echa radarowe.\nAutor: R.K.L. o środa, czerwca 21, 2017\nEtykiety: Belgia, UFO


Trilac plus 30 kapsułek - Apteka Niezapominajka\nStrona główna > Trawienie>Trilac plus 30 kapsułek\nTrilac Plus zawiera w swym składzie wyselekcjonowane szczepy żywych kultur bakterii probiotycznych zamknięte w kapsułkach, które dzięki zastosowanej technologii DRcaps są odporne na niszczące działanie kwasów i enzymów trawiennych w żołądku.\n3,2 mld bakterii kwasu mlekowego zawierający : Lactobacillus acidophilus 0,77 mld, Lactobacillus delbrueckii subsp. bulgaricus 0,1 mld, Bifidobacterium lactis (Bb-12) 0,8 mld, Lactobacillus rhamnosus GG (ATCC 53103) 1,54 mld\nglukoza bezwodna - substancja wypełniająca, fruktooligosacharydy, liofilizowany szczep Lactobacillus rhamnosus GG (ATCC 53103) w ilości min. 1,6 mld CFU/kapsułkę, mieszanka liofiiizatu 3 szczepów w ilości min. 1,6 mld CFU/kapsułkę, w proporcji: Lactobacillus acidophilus 46,5% Bifidobacterium lactis 47,5% Lactobacillus delbrueckii ssp. bulgaricus 6%, kwas L-askorbinowy - stabilizator, hypromeloza, guma gellan (E418) - substancja zagęszczająca, dwutlenek tytanu (E171) - barwnik.\nDo postępowania dietetycznego przy zaburzeniach ze strony przewodu pokarmowego w trakcie i po antybiotykoterapii, wspomagająco przy leczeniu biegunek infekcyjnych również pochodzenia wirusowego, dla zachowania prawidłowej pracy jelit i wspomagania procesu trawienia, przy wystąpieniu tzw. biegunki podróżnych lub profilaktycznie.


Makaron razowy z łososiem i cukinią | KulinarnyBlog.pl\nMakaron razowy z łososiem i cukinią\n9 marca 2018 /\nJuż nie raz Wam pisałem, że uwielbiamy wszelkiego rodzaju makarony. Tym razem Madzia postanowiła przygotować pyszny makaron razowy z łososiem i cukinią. Będzie to idealne połączenie łososia z delikatnymi i słodkimi w smaku warzywami.\nByć może wielu z Was nie jest przekonanych do makaronu razowego jednak koniecznie musicie go spróbować, a przekonacie się, że całkowicie zmieni smak Waszej potrawy. Poza tym makaron razowy jest o wiele bardziej zdrowszy aniżeli zwykły pszenny makaron.\n1,5 szklanki makaronu razowego (rurki, albo świderki)\nMakaron razowy z łososiem i cukinią – przepis\nPodczas kiedy makaron będzie nam się gotował w drugim rondelku na odrobinie masła podsmażamy pokrojoną w półplasterki cukinię i łososia. Doprawiamy do smaku świeżo zmielonym pieprzem. Całość podsmażamy ok. 5 minut.\nDodajemy odcedzony makaron, śmietanę i wszystko razem gotujemy ok. 2 minut.\nW międzyczasie robimy pesto z suszonych pomidorów. W blenderze miksujemy suszone pomidory.\nNa talerze wykładamy makaron z łososiem i cukinią, a na wierzch kładziemy pesto z suszonych pomidorów.\nBazyliaChilliCukiniaKrewetkiŁosośMakaronMakaron chow meinMakaron razowyMasłoPestoPietruszkaPomidorySuszone pomidoryŚwiderki\nDomowe Pad thai z kurczakiem\nGulasz z makaronem z sałatką z pomidorów