bo nie będzie jej za chwilę\nzanim otrzesz łzy\nchwilą możesz stać się ty\nto całe życie motyla\nczyje - kto to wie\nmamy w życiu chwil kilka\nby ocalić motylka\nby ocalić człowieka\nnim zamknie się powieka\nbo może właśnie my\nbędziemy potrzebowali chwili\nżebyśmy jeszcze chwilę pobyli\nsłowo w pustkę powiedziane\nniechciane przez nikogo\njuż nikt nie zechce\na słowo czekało\na odejdź precz\ni została tylko cisza\nnad słowa grobem\ni kwiaty na nim kwitły\nszukasz radości małych chwil\nzajmujesz myśli byle czym\nby niedopałki nadziei\ntlące się gdzieś na serca dnie\nzapamiętale zetrzeć w proch\na jednak znów spóźniłaś się\no jedno słowo, ciepły gest?\nwięc szlochaj, gaś kaskadą łez\nspopielający duszę twą\npłonący odrzucenia żar...\nTak zawsze już?... Po życia kres?....\nNapadli na mnie hajducy . Dziesieciu chyba .\nNiech szczezne . Wiecie , ze sie nie chwale .\nDalem rade wszystkim . Roznioslem ta prawica .\nZaschlo juz w gardle . Miodu , panie Michale .\nTe blizny zdobylem walczac z niewiernymi .\nZnacie mnie . Nigdy sie niczym nie chwale .\nWalczylem za nasza wiare swieta . Kosciol .\nCo jeszcze ? A ! Dolej miodu , panie Michale .\nOko bielmem zaszlo , gdy za wolnosc walczylem .\nModestia ze mnie przemawia . Ja sie nie chwale .\nW pierwszym szeregu walczacych . Zawsze bylem .\nO ! Szklanica pusta . Nalej miodu , panie Michale .\nZnamy sie tak dlugo .\nA nigdy sie nie znalismy .\nCos na poczatku nie tak bylo .\nNie zaiskrzylo . Cos pominelismy .\nTeraz mamy mozliwosc to naprawic .\nNie kazdy dostaje taka wielka szanse .\nZacznijmy moze od rozmow o milosci .\nPominmy wszystkie tak zbedne niuanse .\nLos zadecyduje czy Nam sie uda . Ale czy sam ?\nChyba bedzie potrzebowal jednak Naszej pomocy .\nJezeli sie uda , to ... to naprawde bede sie cieszyl .\nMoze pewnego dnia sie przytulimy . Pewnej nocy .\nchoć żyła w mroku\nmówili. że świeci z oddali\nona gubiła się w tunelu\nbyła słońcem dla innych\nbyła kobietą zimy\nzamykała się w pokoju\nzwijała się w kłębek\nnie potrafiła ogrzać\nnigdy nie zdążyła\nnapić się gorącej herbaty\nchoć mówili na nią słońce\nW krzywym zwierciadle tzw zdrady ,\nbardzo zle ( sprawdzalem ) sie wyglada .\nPatrzysz w to lustro . Patrzysz dlugo .\nA Jakas maszkara na Ciebie spoglada .\nChcesz odnalezc swoje rysy twarzy .\nUjrzec siebie pieknym . Prawdziwym .\nA tu , niespodzianka . I jaka przykrosc .\nWidzisz siebie w zwierciadle krzywym .\nNie . Nie pisze o sobie . Ja wierny .\nWiem o tym dobrze . Sprawdzone .\nJedyna osoba ktora zdradzam to ...\nZdradzalem i zdradzam swoja zone .\nTak balem sie Tej wizyty u Dentysty .\nMyslalem , niech boli sobie . Przejdzie .\nNo ale Termin sam sie zrobil . Dziwne .\nNastal Dzien . Uslyszalem - niech wejdzie .\nTo wszedlem . Usiadlem . Czekalem co bedzie .\nDentystka dziwnie na mnie spojrzala . Zgroza .\nStrach mnie do fotela przykul . Ona czegos szuka .\nCzekalem tylko , czy nie wydobedzie zaraz noza .\nTak . Bo Ta profesja to dla mnie jest podejrzana .\nNiby ulge przynosi a zadaje wielkie cierpienie .\nNo ale ... . Postanowilem jakos wytrzymac .\nDobrze , ze ladna . Zrobila na mnie wrazenie .\nBol . Bol . Bol . To wszystko co pamietam .\nI krew na Jej rekach . Duzo , duzo mojej krwi .\nAle juz przestalo mnie bolec w jamie gebowej .\nPowoli zapominam . Ale noca jeszcze sie sni .\nKrotko o przyjazni .\nO przyjazn sie nigdy nie prosi .\nZasluzyc na Nia to ciezka praca .\nAlbo sie przyjazn przyjmuje normalnie .\nAlbo odrzuca . Tylem sie do Niej odwraca .\nNie pros mnie , prosze , o Cos tak normalnego .\nMoja przyjazn masz juz od bardzo , bardzo dawna .\nMnie naprawde nie interesuje czy jestes Ta z Cienia .\nCzy swiecisz triumfy i jestes Ta wielka , Ta slawna .\nCzy warto sie ogladac do tylu ?\nWspominac To , Co klamstwem bylo .\nCzy grzebac warto , jatrzyc rany .\nI dojsc do wniosku , ze zle sie zylo .\nZe czas tylko przeszedl . Tak cenny .\nZe Te chwile byly stracone . Od poczatku .\nZe przez ufnosc , przez latwowiernosc ,\nnie podjales kiedys jakiegos innego watku .\nChyba nie warto . Uczymy sie przez zycie .\nGlowe trzeba podniesc . Czas szybko ucieka .\nSpojrzec wprost przed siebie . Na przyszlosc .\nTam ? Jestem pewien . Cos jeszcze mnie czeka .\nCzas nie potrafi przysiąść na miedzy\non goni...i liczy ludzkie udręki\nLecz my już za nim nie nadążamy\nCzas to ten...który życie porywa\n...które przemija i ubywa\nCzas to marzenia...które w nas zostają\nTo te wspomnienia które kiedyś były\nTo te westchnienia co się kiedyś mialo\ni te pragnienia co też się śniły\nTeraz pozostał ich cień i mgła\nktóra zaczyna otaczać co się da\nOn uściskiem swym otula...karmi łzami\nBijącym sercem i wielką trwogą\no dzień następny każe wojować\nTo czas rozdaje nam karty życia\nktóre nie chcemy...lecz musimy przyjąć\nTo on uczy nas pokory i bycia\nI nie możemy temu zaradzić...\njedynie podnosić się mimo upadków\nGłowę do góry podnieść i powiedzieć...\nNie poddam się dopóty...\nstarczy mi sił do walki o następny dzień\nPromieniem słońca (Apetyt na życie)\nTe same twarze w lustrach odbite\nZnane, te same ulice\nOdbić po szczytach echem uparty\nOkrzyk odgłosem w zachwycie\nMóc wybrać niezgrane wciąż karty\nW nich znaleźć apetyt na życie\nUchylić nadziei znane okiennice\nWymagać czas od siebie już więcej\nŻe znałem już wcześniej apetyt na życie\nOpowiedz mi wietrze\nOpowiedz mi wietrze wierny historie\nRaz jeszcze te ze snu dziś wyrwane\nTe które oczy cieszyły ich trwaniem\nOpowiedz raz jeszcze, chwile zatrzymane\nCiepłym płomieniem kominka i serc\nTak dobrych prawdą i chęcią gościny\nZabierz mnie wietrze znowu do tych miejsc\nDo mojej Mazowieckiej Rodziny\nWspomnij mnie wietrze w miejscach gdzie już brak\nOsoby mojej, choć błądzi tam serce\nDaj mi smakować, daj znów czuć ten smak\nDaj mi się wtulić w ciepłych wspomnień więcej\nWymów te słowa, przypomnij je echem\nDaj zamkniętym oczom chwil pejzaże znać\nDaj się roześmiać naszym wspólnym śmiechem\nI pozwól bezgłosom w sercach wiernie grać\nOpowiedz wietrze historię mi znaną\nŻywiecką Kotliną dniem każdym ją tul\nOpowieść w sercach naszych zapisaną\nNadmieńże wiatrom Mazowieckich Pól\nKolejnych dni i nieba zmian wiatr\nDotykasz dłonią co uczyć się pragnie\nCóż mniej się obcy wydaje Twój świat\nChoć wątków myśli serce nie odgadnie\nŚcieżki wydeptać by wrócić podołać\nUparcie życiem znowu chcą zarastać\nCo raz gdzieś nowe kierunki chcesz wołać\nI nauk wyzbierać by jutrem móc wzrastać\nA ścieżki życia wiją mapę tak\nBy ją odczytać pod księżyca mrokiem\nI by móc życia poczuć lekki smak\nI być silniejszym z każdym jego krokiem\nŚcieżkami życia idźmy wiodąc prym\nNieomylności siły dajmy chęć zdobycia\nBy kiedyś wspomnień móc uzbierać rym\nŻe chcemy kochać nasze ścieżki życia\nZ dedykacją dla tej strony niezapominajkowej,\nktóra wydeptać pozwoliła moją nową ścieżkę życia\nKalendarzy starych nie zbieram\nI w lusterka srebro nie patrzę.\nCzas , wiadomo, niezły przechera\nZ lat młodości wspomnień nie zatrze.\nMogę kiedyś łatwo zapomnieć\nGdzie są klucze, jak masz na imię\nA zdarzenia dawne łagodnie\nTak jak kiedyś znów będą przy mnie.\nCóż, że kiedyś twarz się pokryje\nSiecią zmarszczek jak pajęczyną,\nSerce jeszcze radośnie bije\nChociaż dni tak szybko mi płyną.\nRok się kończy-nie robię dramy,\nNie roztkliwiam nad przeszłą chwilą,\nWażne dni są , których nie znamy.\n"To już było" śpiewam z Marylą.\nWśród życia bezdroży\njak droga wśród pustych pól\njuż noc do nocy puka\ntwarz czarną obraca w dół.\nBudzę rano wyśnione sny\nmocną kawą zapijam ból głowy\ni mijają podobne dni\njak dwie krople lodowatej wody.\nTak codzienność mija spłowiała\nbez dotyków, uśmiechów i ciepła\nmoże gdzieś pośród życia bezdroży\nmiłość odda co kiedyś przyrzekła.\nnie pytaj skąd łez rzeka ta płynie\nnie pytaj mnie o jej kres\nnie wiem gdzie źródło się kryje\nnie wiem gdzie anioł gdzie bies\nsamotnie żegluję dziką rzeką przez busz\nrwącym nurtem wśród życia skał\ni nie wiem czy umrzeć przyjdzie mi już\nczy w morzu dopiero grób będę miał\njuż słyszę wodospad ten potężny huk\njuż szepczę modlitwę bezgłośnie i skrycie\njuż prawie umieram gdy przemawia Bóg\ndarując mi moje śmiertelne życie\ntajemnica od lat skrywana\nw maleńkiej łzie zamknięta\nszelestem rzęs budzona\ndusza ukryta przed tobą\nna skraju myśli przyczajona\nnigdy nie wypowiedziana\nw samotności w czarze\nwina zatopiona czasem\nniebu o północ szeptana\ni usypiana nadzieją\ndźwięk niosą twoje skrzypki.\nZ radością i skupieniem\nCzasem są jak barwne motyle\nlub łkają niczym dziewczę smutne\nby po chwili zmienić się\nw szmer skrzydeł anioła\ni ukoić ból.\nPrzy Ave Maria słyszę\ngraj na skrzypcach etiudy\na ja w ich takt zasłuchana\nna płatkach róży napiszę\nNie gniewajcie się przyjaciele\nSpisać się ośmielę\nKolędą Wam jestem\nNikłą zasadą przyjaźni\nI jedynie lekką\nDłonią spracowaną cóż\nKto powie że kłamię\nUcieczką łzawych dni\nCiężarem gasnącej skry\nGłupcem a może Wam\nSłowem jednym cham\nI nie będę kim chcecie\nSłodycz uśmiechu lub oczu zmrużenie...\nI cichym "amen" mojego pacierza.\nza dużo..., za mało...\nzbyt wiele twych dłoni\ncichą nocą siada\nna tęczowym ramieniu\nzbyt dużo ciebie\nPłynę w łodzi maleńkiej\nPo morzach swego życia\nGdzie żagiel poszarpany\nI ster nadłamany\nPłynę po morzu uczuć\nGdzie czas wszystko zmienia\nStąd - nie ma już odwrotu\nJedynie droga daleka\nŻagiel mój uszkodzony\nPrzez burze, wichry i deszcz\nDo przystani drogę zgubiłam\nGdyż mgła ciągle otacza mnie\nA łódź coraz bardziej\nWody nabiera i nie stabilną jest\nWięc podaj mi dłoń przyjacielu\nBym mogła odnaleźć Cię\nNie mogę dalej Cię szukać\nGdyż braknie mi nadziei i sił\nCzas - coraz szybciej płynie\nI nie chce zwolnić ani na kilka chwil\nA ja chcę jeszcze życiem\nA nie spoczywać na dnie\nW ciemnych głębinach tych\nnie po to jeleń ryczy\naby się echo niosło\nnie zawsze gdy chcesz płynąć\npotrzebne jest ci wiosło\nnie każdy pocałunek\njest zapowiedzią szczęścia\na flirt chociaż namiętny\nnie wiedzie do zamęścia\nczy piękno gdy nas kusi\njest warte uwielbienia\nprzecież czas blask przygasi\na prawda wyjdzie z cienia\nnie wszystko co jest słodkie\nPo co mi ten świat\nnie jestem sobą od wielu dni\npiękny świat tylko czasami mi się śni\nnie jestem sobą bo jestem sam\nbo ja jestem tu a Ty jesteś tam\nmarzeń mych nie spełni już nikt\nczas świetności dawno już znikł\nprzepadł w mroku dawnych lat\njuż nie jest ten co dawniej świat\nwszyscy czegoś oczekują ode mnie\nchoć się staram to i tak daremnie\nnie mam pracy, pieniędzy ani sił\npo co na co i dla kogo będę żył\nranki mgłą witają\ni zimną rosą,\ntylko ptaki jeszcze śpiewają\nnajpiękniejsze swe trele,\na ja czując pod stopami\nmokrą trawę pragnę pobiec,\nna łąkę by zatańczyć\nbyć może po raz ostatni walca,\nnim mnie oplecie,\npajęczyna babiego lata,\nz cichą zadumą usiądę\nwtedy cicho zanucę\npiosenkę dobrze mi znaną;\ni letnich z tobą wspomnień,\n* * * O ZROZUMIENIU UCZUC * * *\nSłoneczny blask Wszechświat w swym pędzie przebywa\nEnergię sobą niesie, która ożywcza, lub niszcząca bywa\nTo samo jest z miłością... kiedy rozkwita, wtedy buduje\nLub toksyczną się staje... wszystko wokół siebie rujnuje\nCzłowiek... to istota tak w swej psychice stworzona\nŻe bez odwzajemnionej miłości staje się pusta i szalona\nPragnie być kochanym... i samemu chciałby kochać\nGdyż idąc samotnym przez życie potrafi tylko szlochać\nLecz miłość swą postrzega przez pryzmat spełnienia\nI daje najczęściej to, co zawierają piękne jego marzenia\nNie potrafi dostrzegać blasku oczami drugiej duszy\nObrazami w nim powstającymi chciałby innych poruszyć\nJednak, gdy się nie pokrywają z wizją osoby wybranej\nWtedy wyraża żal... poczucie istoty niedowartościowanej\nKtóra tak by chciała, lecz nie jest w niczym rozumiana\nWedług jego odczuć nie jest naprawdę właściwie kochana\nWięc zapamiętaj tą prawdę, że uczucie jest spełniane\nKiedy piękno marzeń, jest z sobą wzajemnie przeplatane\nnapisany Warszawa, dnia 15.08.2007r.\n..." Droga życia "...\nKażdy Ci mówi\nchociaż Twój los\nczując na sobie\nże może to jest\ni znowu pchasz go\nw górę do Boga.\nktórą z nich wybrać...?\nby gładką była,\ni znowu kłody\ni znowu spadasz\ndojść już do celu ,\nwybrać tę drogę\nwłaściwą... z wielu...\nniech nie będę jak Syzyf\nco za każdym razem\ndrogi nie kończy\nupadając pod głazem...\nI jadę przed siebie\nA ja dalej siedzę\nZ kolei mijam\nLecz nadal siedzę\nGdyż jest nie ta\nTak w tym pociągu\nPół wieku przesiedziałam\nI dalej jadę - choć powinnam\nJeszcze nie dotarłam\nA ja nadal w biegu\nStacja coraz bardziej\nI nie wiem czy zdążę\nZ jej biegu wysiąść\nBy - choć na moment\nPocieszyć się chwilą\nJeżeli nie zdążę\nCóż - zostaną wspomnienia\nI kartki zapisane\nMoże ktoś - kiedyś\nBędzie je chciał odczytać\nletnie obowiązki żony\nzapach truskawek podraznił mi zmysły\nperlisty szampan to tez podnieta\n- nic z tego - postawił przede mną\nkosz pelen owoców\n-przetwory zrób -\nrzekł i odjechał\nprzekazać truskawkowy aromat\nale on poszedł - już go nie ma\na ja marzyłam że mnie zabierze\nw podróż długą\ngdzie się spotyka z nocą dzień\ni powie lubię kiedy\nmasz na wargach truskawkowy cień\nno to mu zrobię te przetwory\nzamknę w słoikach kolor i smak\ngdy zimą siłą swą je otworzy poczuje\nJuż nie zadręczaj się swymi myślami,\ni w tajemnicy wciąż się dopytywać\n* * * NA ŚCIEŻCE ŻYCIA * * *\nZaklinam Magię, w biały płaszcz odzianą\nBy swoją siłą się ze mną podzieliła\nBiorę w swe dłonie przez nią dłoń podaną\nAby w uczuciach mnie prowadziła\nBo szukam drogi, tej którą poprzez życie\nChcę powędrować w Nieba krainy\nTreść życiowej misji wypełnić należycie\nNie tracić na marne żadnej godziny\nGdy przyjdzie dla mnie ta ostatnia chwila\nSpojrzę z radością na przebytą drogę\nRzeknę z radością, że każda przebyta mila\nZostała przybrana tęczowym słowem\nnapisany Warszawa 24.07.2007r.\nKiedy nam życie figla zacznie płatać\nRaz klejem lepszym\nA kiedy mamy ku ukończeniu\nZnowu nam pada...\nKilka razy go sklejamy\nA może niektórzy i całe życie\nKiedy i tak się rozsypie?\nCzy nie lepiej spróbować?\nMoże innej drogi\nPosłuchać sumienia i serca\nWtenczas iść drogą głosu\nProstą lub krętą - ale zawsze do celu\nMoże ona będzie lepsza\nWłaściwsza i mocniejsza\npajdę świeżego chleba\nw szarym dniu\nbez słońca i marzeń\nw trudzie i w tęsknocie\nw chorobie i w bólu\nbiorę to wszystko\nNie mogłabym żyć bez miłości,\ni niemożliwe jest.\nBez uśmiechu z wesołymi iskierkami,\nbez łez ze smutkiem zmieszanych,\nbez życia z innymi\nbez samotności cichej.\n13 K R O K Ó W\nNA DRODZĘ DO SPEŁNIENIA SIEBIE W TĘCZY\nPiękno jest nieprzemijającą wartością istniejącą w każdym z Nas. Form jego wyrazu jest nieskończenie wiele, ale każda z nich jest tylko odwzorowaniem tego, co zawiera się w duszy istoty żyjącej. Każdy powinien odnaleźć tą właściwa tylko dla niego ścieżkę, aby móc wszystko piękno w sobie odnaleźć i je przedstawiać w sposób i w formie, jakie mu najbardziej odpowiada. Nie należy na siłę dopasowywać swojego sposobu wyrażania odczuwanego piękna do istniejących już form. Ty, jako ta istota swoje wnętrze najlepiej odczuwająca, wybierz najwłaściwszy dla siebie sposób przekazu, który będzie obrazować Twoje niepowtarzalne piękno. Tylko Ty go czujesz w sobie.\npamiętaj żeby osiągnąć cos ważnego,\nJeżeli chcesz uzyskać swoje spełnienie w Tęczy, podążaj wybraną przez siebie ścieżką pamiętając o tym, że:\n1.\tTęcza jest tylko umownym symbolem piękna i dobra. TY możesz ten symbol nazwać inaczej, lecz staraj się, by jego treść piękno\ni dobro stanowiły. Szanuj symbole. Posługuj się nimi. Staraj się być zrozumiałym w sposób zgodny z Twoimi odczuciami. Jednak pamiętaj, że symbole są po to by obrazować, a nie zastępować wyobrażenia. Nie przyjmuj ich nigdy dosłownie i innym nie każ ślepo w nie wierzyć. Symbol, by miał wartość musi posiadać bogactwo treści. Nie posługuj się pustymi i wyzbytymi treści znaczeniami, aby nie popaść w trywializm.\n2.\tTY masz stanowić jedność ciała i duszy. Jedno bez drugiego nie istnieje w sposób wartościowy. Ułomność, czy słabość ciała nie jest dla tej jedności żadną przeszkodą. Także słabość duszy można przezwyciężyć - jeżeli nie samemu, to przy pomocy przyjaznych dłoni. Nie wstydź się przyjąć pomoc, a także o nią poprosić.\n3.\tSpoglądaj przed siebie śmiało i otwarcie - nie kładź wzroku pod swoje stopy, bo nie będziesz widział horyzontu i celu do którego zdążasz.\n4.\tMateria jest tylko środkiem do tworzenia, a nie celem istnienia. Nie odrzucaj jej pozytywnego wpływu, ale też nie stawiaj jej, jako nadrzędny cel w swoim życiu.\n5.\tPrzyjmij za pewnik, że w każdym człowieku kryje się potencjalne dobro i piękno oraz ich siła sprawcza. Może ona nie umieć znaleźć sama z siebie wewnętrznej mocy, która pozwoliłaby wyzwolić się z kajdan szarości i wtedy potrzebny jest pozytywny bodziec zewnętrzny.\n6.\tPowiedz sobie, że to we wnętrzu odnaleźć chcesz Tęcze. Będzie to dla Ciebie bodźcem, który wyzwoli potrzebę zajrzenia w głąb siebie. Nie zniechęcaj się pierwszymi próbami, których efekt może nie pokrywać się z Twoimi wyobrażeniami. To powolna i trudna droga doznań, ale jakże radosne jest jej zakończenie.\n7.\tZawsze myśl pozytywnie o każdym człowieku, jako o potencjalnym źródle piękna i dobra - niech Ci tego wyobrażenia nie zaćmiewa przyziemna szarość mgielna.\n8.\tPoczuj w sobie wolność nieskrępowaną żadnymi zakazami i nakazami wyniesionymi ze środowiska. Wykreśl ze swojego myślenia\ni przekonań wszelkie w gusła i zabobony, bo one są dla Ciebie balastem trzymającym przy ziemi.\n9.\tSzanuj sposób myślenia i postrzegania świata u innych. Korzystaj racjonalnie z tego, co w nich wydaje Ci się piękne i mądre, jednak nie pozwól, by Twoje myślenie kreowali inni na swój wzór i użytek. Dopracowuj sposób postrzegania Twoich emocji zgodnie ze swoimi potrzebami i odczuciami.\n10.\tNim powiesz złe słowo przeciwko komuś lub czemuś zastanów się, czy nie działasz zbyt pochopnie. Nie zawsze to co widzisz, lub słyszysz jest rzeczywiście tym, co się Tobie wydaje w pierwszej chwili, że to postrzegasz. Przy tworzeniu dobra pozwól emocjom działać instynktownie. Znajdź czas na przemyślenie, gdy Twoje działanie może przynieść komuś, lub czemuś szkodę.\n11.\tMiej radość w swym sercu, duszy i na obliczu. Dziel się nią bezinteresownie z innym. Daj uśmiech i radość każdemu, patrząc mu w oczy.\n12.\tTwórz w sobie świat piękna, wykorzystując zebrane w Tobie emocje i odczucia. Jednak nie pozwól, by ten wirtualny świat przesłonił Ci realność otaczającej Ciebie rzeczywistości. Twój świat z marzeń ma wzbogacać Twoją osobowość. Jest on bardzo istotnym, ale nie jedynym wartościowym elementem Ciebie.\n13.\tDawaj dobro innym nie oczekując niczego w zamian. Bezinteresowne, jest najwyższym dobrem, które rozkwita najpiękniejszym kwieciem i wydaje najsłodsze owoce. Im więcej takich krzewów zasadzisz, tym więcej dusz uszczęśliwisz. Odpłacaj dobrem za zło. Bądź ponad ludzką złośliwość, zwłaszcza wyrażającą się bezinteresowną zawiścią.\nIdź w stronę Tęczy i nie wahaj się. Wybierz w sobie swoją ścieżkę\ni podążaj nią nie oglądając się na wszelkie przeszkody, jakie będą się piętrzyć po drodze pod Twoimi nogami. Nie pozawalaj siebie sprowadzić na manowce przez innych, ale też nie biegnij nią w zaślepieniu. Bądź rozważny, bo nie każdy jasny gościniec jest tym najwłaściwszym szlakiem. Może też tak się zdarzyć, że Twoja ścieżka będzie kręta i pełna przeszkód. Poradzisz sobie z nimi, gdy będziesz bardzo tego pragnął. Nie zdziw się, że możesz jednocześnie kroczyć po wielu ścieżkach. Każda z nich, to droga do spełnienia jednego lub wielu z marzeń w Tobie tkwiących. A nagrodą za wytrwałość i siłę pragnień jest ich spełnienie. To Twoje ukoronowanie.\nMożemy iść przeciwko całemu światu,\nprzeskakiwać przepaście, przenosić góry\nprzemierzać przestrzenie- jeżeli tylko\nwiemy, że ktoś z nas kocha i przyjmuje\nnasze osiągnięcia z podziwem i radością\nWarszawa, dnia 25.06.2007r.\njest jak na deszcz w czasie suszy\njest od zarania w nas\nona przyjdzie któregoś dnia\nsłodka jak miód z lipcowych kwiatów\njak orzeźwiająca bryza od morza\ntaka tkliwa i romantyczna\njak ptak w locie\ndlatego czekaj na nią\nnie zadowalaj sie namiastką\ndla Ciebie nektar\ni czara miłosci spełnienia\nzapachem lipca witałem Ciebie\nzłota obłokiem lipy się skrzyły\npszczoły zajęte miodu znoszeniem\ndo uli swoich ciężkie się skryły\ntam w trudzie znoju pieczołowicie\nzapełnią plastry sześcianów oka\nwoskiem pokryją każdy z osobna\nby nie spłynęła złota posoka\nw owoc bogaty miesiąc słoneczny\nnatura dobra nam swe obnaża\nchwytajmy w dłonie dary witamin\nbo to się tylko raz w roku zdarza\nnacieszmy oczy widokiem słodkim\npiękno zapiszmy w księgi rozumie\nto dla nas Boże stworzyłeś eden\nnie każdy jednak docenić umie\nrozstawiła sztalugi pod niebem\npędzlem nakłada na płótno\nobraz życia jeszcze nie skończony\njutro znowu będzie malowała\nmoże doda więcej czerwieni\nrozjaśni niebo błękitem\ntrawę rosą pomaluje\nzapach pól przeniesie\nna swoje płótno\nNie uczuć wzniosłych ,\nale prostych słów\ni dotyków ciepłych\nTyle zwykłych spojrzeń,\ni uśmiechów skromnych\nw codzienności szarej...\nmieści w sobie miłość\ntakie zwykłe słowo\ntyle siły, by od dzisiaj\nna całe życie starczyło\nJa już nie powiem jak kocham, jak pragnę\nI jak mi tęskno dotyków wciąż czekać\nI ja już nigdy marzeń nie zagadnę\nBo jakoś wierzyć przestaję w człowieka\nTyle już wschodów słońc widzieć pragnienia\nI lokowanych uczuć - w boskiej niosłem sile\nI poranione chwile coś nie chcą się zmieniać\nI to by raczej, było już na tyle ...\nGdzieś z sercem jawnie do ludzi, gdzieś wprzód\nBom już przyjaźni stratę zaznać zdążył\nI nie z wyrzutem, lecz z łzami za trud\nJakoś żem marnie uśmiech swój pogrążył\nJa już nie powiem jak kochać, jak pragnąć\nI jak w tęsknocie dotyków znów czekać\nI nie nauczę jak marzeń zagadnąć\nBo jakoś wierzyć nie chcę już w człowieka\nLila / Kucfir/\nballada o sobótce\ngdy słońce dwa razy ogrzewa ziemię\nszykuje sobótkę pogańskie plemię\ndziewica wianek swój już zaplata\nw tę noc magiczną witania lata\nzbierała zioła wśród dzikiej puszczy\ndzisiaj swój wianek na wodę puści\npopłynie za nim młodzieniec hoży\nby go wyłowić starań dołoży\nmłodzieniec drewno w stos znów układa\ntak wszak czyniono już za pradziada\nbędą tu tańce trwać aż do rana\nku czci Kupały pieśń zaśpiewana\na potem razem pośród gwiazd licznych\nwędrują pary w objęciach magicznych\nszukając w lesie kwiatu paproci\nodważni znajdą go pośród nocy\ni będą lata żyli szczęśliwie\nna łez padole w ziemskiej niniwie\ni to już koniec tak to już bywa\nposzukam także kwiatu paproci\nteż przecież chcę być w życiu szczęśliwa\nIdę ścieżkami życia\nNie znając żadnej drogi\nSiadam na przydrożnym kamieniu\nPrzede mną wyrasta las wysoki\nTam snuję swoje plany\nChoć sprawa nie jest wcale łatwa\nLecz nie zawracam z tej drogi\nTylko idę i szukam oparcia\nW pewnej chwili rękę ktoś podaje\nI wskazuje kierunek dalszej drogi\nWięc idę za cieniem z pokorą\nDo jego bram i w jego progi\nTam dostaję uśmiech szczery\nCzułe słowa - oparcie w swojej osobie\nCiepło - które bije z wewnątrz serca\nI wszystko to - czego mi tak brakuje\nKilometry od trosk i pośpiechu\nw sercu lasu, daleko od zgrzytów.\nPłuca pragnę świeżością napełnić\ni nie mogę doczekać się świtu.\nStopy miękko chowają się w trawy,\nchłodną rosą przywitał poranek.\nSosny szumią leciutko nad głową,\nzwiewne mgły tulą niczym kochanek.\nNadsłuchuję odgłosów z konarów,\nliście szepczą upojną muzyką.\nGdzieś w oddali kogut się zbudził,\ndziś pozwoli zaspać budzikom.\nZ nad jeziora dobiega śpiew ropuch,\nbasy stroją, pompują gardziele.\nPolne kwiaty rozdają woń wokół,\njuż zlatują się ważki i trzmiele.\nTo poranek rozbudził pragnienia,\nmrużę oczy napawam się pięknem.\nDzień kolejny otworzył przede mną,\nciszę tulę, co drży jeszcze we mnie.\nNa krawędzi życia i śmierci...\nNa rabatach wśród innych kwiatów\nRosła róża bardzo ładna\nSwoją urodą przyciągała\nChoć była bardzo delikatna\nNigdy nie chwaliła się swym pięknem\nLecz wzrastała i cieszyła wszystkich\nWięc ogrodnik zabrał ją do siebie\nBy cieszyć swoje oczy\nOna w zamian pięknie kwitła i owocowała\nAż pewnego razu zaczęła więdnąć\nOgrodnik zaczął ją bardziej doglądać\nJak - pozostałe kwiaty\nMimo tych starań\nRóża nadal - choć się nie poddawała\nTo jednak na oczach ogrodnika zamierała\nA on biedny łkał i nadal ją pielęgnował\nByły dni - kiedy błyskała swoją urodą\nW ten sposób dziękując za to\nŻe serce swe ofiarowuje\nTo znowu znikała z pola widzenia\nOpuszczając piękne kwiaty\nW mrok i ciszę zapomnienia\nBy nie ranić - swego przyjaciela\nW tej chwili egzystuje na krawędzi\nŻycia i śmierci walcząc a chwilami\nPoddając się wszystkiemu - co ją otacza\nTak żyje i zamiera a ogrodnik nadal\nO nią się troszczy\nI mgłą otulone niespełnienia jutra,\nBlaknąć się zdają od światła nocy,\nI jedynie powiew nadziei,\nMuskając gwiazdy śle okrzyk pomocy.\nI myśli zawisłe lekko nad snem,\nNie ukołyszą tych łez co gwiazdom,\nJuż obiecały milionem wen,\nŻe je osuszy dzień życia prawdą.\nPrzytuleń siebie, że życie to jedno,\nŻe zegar niknie samotnej ciszy,\nI nie wytyka rytmu już w sedno,\nI szeptu mego już nikt nie usłyszy.\nPomilkły głosy myśli i znów,\nBy siłę wyrwać ze wschodu słońca,\nI tak przytulić się do piękna snów,\nBy nigdy nie było ich końca.\nwiatrem słów smaganą.\nW ciemnej grocie spoczywa\nsłona wilgoć po ścianach\npustej komory spływa...\nNie dotrze tu promień miłości\nze słońca gorącego ...\nDuszę mrożą górskie potoki\ni oczy z tęsknoty bolą,\nwidząc tęczę ogrodów,\nktórej dotknąć nie mogę...\nSpojrzał wędrowiec na skałę\ni pomyślał z zazdrością:\n- jak masz blisko do nieba,\nkrajobraz piękny u stóp twych\nwiatr cię chłodzi, deszcze zraszają, słońce ogrzewa,\nczegóż do szczęścia wiecej potrzeba?...\nChodź, zatoniemy na chwilę\nW pełnej gamie zieloności.\nNad nami ważki,motyle\nA my - zwykli i prości.\nŁąka oddycha leniwie\nW skwarze południa drzemie\nZatapiam dłonie w jej grzywie,\nCzuję gorącą ziemię.\nKońcami palców dotykam\nTwe opalone ciało\nSłońce po rzece przemyka\nFlirtuje z chłodną falą.\nTaki mi obraz namaluj\nGdy dni zszarzeją i zbledną\nTeraz mnie przytul i całuj -\nPłyniemy łąką podniebną.\nZiemia łączy się z niebem\nHoryzont szarpią drzewa\nPachnie mlekiem i chlebem\nChcę żyć i kochać i śpiewać.\nDni moje zwykłe strzępkiem nieba zwiążę\nBo je zapomnę, zapisać nie zdążę.\nNa półkach stawiam jak segregatory\nPoukładane w mego życia pory.\nKwieciste wiosny, lata zbożem złote\nPrzejrzę szybciutko, odłożę z powrotem.\nBarwne jesienie, zimy skute lodem\nPrzeglądam krótko, jakby mimochodem.\nCzas mnie pogania jak konie w kwadrydze\nWciąż tylko słyszę - szybciej, szybciej, szybciej!\nZegar rozgrzany już do czerwoności\nNad każdą chwilą nie chce mieć litości.\nA kiedy kochać,kiedy życie chłonąć?\nPłuca rozpychać drzew kwitnących wonią?\nGwiazdy oglądać, słuchać szeptów lasu?\nCzas odpowiada - na to nie ma czasu.\nbyłaś moim oparciem\nuśmiechem dzień zaczynałaś\nto cenny dar\nna wszystkie dni życia\nchodzę na Twój grób\nwracam zawsze wyciszona\nakumulatory życia naładowane\nsiadam ze swoimi dziećmi\notulam je skrzydłami\nczuję ich miłość\nTobie to zawdzięczam Mamo\nWystarczy nie widzieć\ndać uśmiech dzieciom\npodać rękę chromym\nmieć otwarte oczy\nserce pełne miłości bliźniego\ntylko my wolimy nie widzieć\ntak jest łatwiej nam żyć\nżebrak z wyciągnietą reką\napel przez radio\nkrzyk dziecka za ścianą\njaka ładna piosenka\ntak nam upływa życie\nw niedostrzeganiu bólu tego świata\nw oczach brązowych\nczai się łagodność kwiatu\ni cisza tęskniąca\nmienią się spienione fale\ni srebro strumienia w pogodny dzień\nbrązowymi oczami z\nnostalgią nieba nie zachmurzonego jeszcze\nwitam świt taki niewinny\nw oczach brązowych jak\nskrawek nieznanych doznań\nSkradają nam czasem uśmiech chwile\nKtóre być może, są by umieć żyć\nChoć one ranią - ot to prawdy tyle\nWidać, że muszą, choć nie chcemy - być\nLecz uczą cierpieniem doceniać inne\nChwile maleńkich podniebnych lotów\nKiedy zło się staje cichutko niewinne\nI kiedy czeka radosnych powrotów\nW wyraźny dotyk szczęście poczuć każe\nZamienić rozpaczy chwil donośnych szum\nI dostrzec piękna uśmiane ołtarze\nKtóre nas wzbiją ponad niemy tłum\nbrak mi tej starej pięknej wsi\nukrytej pośród gęstych lasów\nkrzyków ulicy słów hałasów\npiaszczystej drogi ot donikąd\npłynącej sennie niczym rzeka\nkochanej ciszy z łezką w oku\ni czasu który nie uciekał...\nnocy znaczonych smugą dymu\nco szeptał różne opowieści\nmarzeń lecących kluczem ptaków\ndo Ciebie pośród moich wierszy...\n...bezsenna noc leniwie\nbudziła półsenne pragnienia\nmarzenia jeszcze w pączkach\nukładała w koszu spełnienia\n...na ustach ma drobinki łez\nw oczach nieme spojrzenia\na kawałki złamanego serca\nw poranionych dłoniach trzyma\nNie chodzi o to, by w oczy patrzeć,\nni o to by za ręce się trzymać.\n(bynajmniej nie tylko o to...)\nWażne jest to, byś w trudnych chwilach\numiał pomóc się pozbierać.\nrunął mój skrzętnie budowany świat\nczy we mnie jest jakiś demon czy czart\nże wszystko co ukocham burzy zły los\nmiłość odeszła w siną dal\nzabrała resztki nadziei\nmyślę że trafiłam nie na ten bal\npowinnam szaleć wśród leśnych kniei\ndla mnie samotnia na pustkowiu\nz naturą szukanie porozumienia\nczepek żałobny w stanie wdowim\nniech las nauczy mnie wyciszenia\nliście na drzewie będą szumem usypiać\nptaki rannym świergotem budzić\nsłońce osuszy łzy co od dawna płyną\nwiatr rozwieje złudne nadzieje\nZa ścianą czasu płonie stos\ngrzejesz stęsknione dłonie\nogień przybiera barwy marzeń\nmoże sny kiedyś jawę zobaczą\nsłowa przyćmione brzmią\njak nikły dym z papierosa\n-kładę głowę na twoim ramieniu\npodajesz mi chustkę do nosa\nzakręcasz słoik z dżemem\nznów ferment wkradł się nowy\nzakwitnie jeszcze czas\nróżowo- jak sad brzoskwiniowy\n* * * SIŁA MARZEŃ * * *\nJakże niezmiernie trudno jest uwierzyć\nŻe niezdobyte, także zdobytym okazać się może\nWylecieć ze swojego rodzinnego gniazda\nSzybować w przestrzeni, niczym królewski orzeł\nA jednak, pragnienia z duszy wyłonione\nTe, które na sile jej wewnętrznej pozostają oparte\nUdowadniają, że wszystko jest możliwe\nI wielobarwnych naszych marzeń one też są warte\nI siłą swej sugestii po tym świecie chcą wędrować\nPodsuwają też nowe wyzwania, chcą malować\nSłowami z duszy branymi swoją tęcze wyczarować\nWierzę... w siłę pragnień, które tak we mnie buzują\nWierzę... w siłę marzeń, które mnie tak budują\nWierzę... że mogę spełnić wszystkie pragnienia\nWierzę... bo moja siła tworzy wszystkie te marzenia\nnapisany Warszawa, dnia 27.04.2007r.\nNurkuję w Twych wierszach\nNiczym w krysztale wody\nGdzie mogę się w nich wykąpać\nI z Tobą - choć chwilkę pobyć\nOdnajduję w nich ciepło Twe\nKtóre ogarnia mnie\nŻarem bijące serce\nCiebie i siebie - nasz mały świat\nTaki malutki - ale bez wad\nTam odnajduję drogę\nKtórą Ty właśnie - kroczysz\nPodając mi dłoń swoją\nDrogą marzeń i uczuć\nChoć ona nie jest prosta\nRaczej kręta i zawiła\nMimo to jesteśmy szczęśliwi\nI w miłości wierni i uczciwi\nPonieważ jest ona prawdziwa\nsłowa niosą miłość\nportafi zburzyć całe życie\nrozsypać je na kawałki\ninnym razem sprawi\nże będziemy szczęściem emanowć\ni jak ptaki unosić się w przestrzeń\npamiętajmy zanim coś powiemy\nWstążką w krajobrazie wplecioną do tęczy,\nlekko z wiatrem fruwam niesiona myślami.\nChmur dzikie tabuny wzięłam w drobne ręce,\nnie wypuszczę, trzymam, niech bawią się z nami.\nOstre światło słońca razi, oczy mrużę,\nz dala dolatuje świergot uszom miły.\nZabiorę cię dzisiaj w dalekie podróże,\ntam za horyzontem musisz być szczęśliwy.\nSłodkie zamyślenie nie zniknie nam z twarzy,\nw cuglach utrzymamy szarfy tęczą tkane.\nWysoko na niebie wykrzycz, o czym marzysz,\ntu szczęściem aleje są wybrukowane.\nbyła diamentem w dnia naturze\nzjawiskiem pięknym niczym cud\nmowa kochani jest o róży\nco raz poczuła nożyc chłód\npłakała rzewnie rosy łzami\nnie chcąc do świata ludzi iść\ntrochę broniła się kolcami\nby skończyć jak zdmuchnięty liść\nstoi samotna gdzieś w wazonie\nsuche ma płatki w sercu kurz\nmiłość ją przecież brała w dłonie\nlecz tamta miłość zgasła już...\nRÓŻA I ŚWIT...\nw porannej poświacie cała\nz kroplami łez na policzkach\nze świtem oczy otwierała\nw słonecznych kąpiąc się promykach\npąsowy kolor jak marzenie\nw płatkach zamknięta nieśmiałością\nginącej nocy słów westchnienie\npachnie tak wonnie swą czułością\na świt ją tulił jak wybrankę\naksamit płatków przytulając\nmarzył by taką mieć kochankę\nw świecie bez ludzi ją kochając...\nSzukam zaginionej miłości\nMoja miłość przeszła obok mnie\nNie zauważyłam jak przechodziła\nA ona się uśmiechała\nI wzrokiem wabiła\nTeraz wiem że to była\nTylko ja jej nie czułam\nOna ze smutkiem odeszła\nMoże jeszcze kiedyś mnie odwiedzi\nCichutko zapuka do okna\nMoże ją wreszcie rozpoznam\n...czasem z duszą chcesz pogadać\n(sprawdzasz, czy tam ciągle jest)\nale gdy nie odpowiada\nwmawiasz sobie: o kej! Best!\n...kiedy w środku\n- łatwiej się usprawiedliwić!\n...i choćby to była ściema\nnic nie może cię już zdziwić...\nnie potrafi cię nic wzruszyć\nchoćbyś wszedł na cudów pole\n- bo co może zagrać w duszy\njeśli trzymasz tam pistolet...??\nZielono mi dzisiaj, zakwitły krokusy-\nrabatka szczęścia młoda\nwychyliły płatki ciekawe świata\ndorównując wdziękiem liliowym zachodom\nsłońce co grzeje mą duszę promykiem\nobnosząc wokoło dostojne oblicze\nwita kwiatki co znowu są wiosną\na ja swą radość dziś cicho wykrzyczę\nciepło już w sercu, głowa szalona\njak szafran słonecznie się śmieję\nCZŁOWIEKA spotkałam przypadkiem wiosną\nobjęłam ramieniem zieloną nadzieję.\njak ocalić w ciszy duszę\ntańczącą w takt grzechu\nsumienie uciszyć spłoszone\nkiedy w gąszczu myśli\nnieme poszarpane słowa\ncierniem wbijają się w serce\npowracasz oddechu echem\nnie doznam nigdy wytchnienia\nbo jestem grzesznicą\ni oczy zamglone\ntak długo już czekam na ciebie...\nIdziemy drogą marzeń\nSpleceni oboje rękoma\nPod nami błękitne obłoki a my\nWśród nich ze swoimi marzeniami\nIdziemy drogą tęczy\nTam gdzie kończy się horyzont\nGdzie łąki zielenią się ścielą\nGdzie kwiaty delikatnie kwitną\nJa przystanęłam z myślami\nNad brzegiem tego ruczaju\nSpoglądam w jego toń\nTak jak to mam w zwyczaju\nI snuje swoje marzenia\nKtóre może kiedyś będą\nTam zostawiam je Tobie\nMoże odnajdziesz i odmienisz\nSpełniając moje życzenia\nIdę do Ciebie słońcem\nIdę do Ciebie wiosną\nPod moim oknem rosną\nChoć ona o jesieni\nGdzie zamierają liście...\nMogła królować wiecznie\nBo wtedy jesienne liście\nIdę do Ciebie łąką\nIdę do Ciebie boso\nMokrym poranną rosą\nI małe płatki stokrotek...\nusiądę przy rowie\nnie pójdę z powrotem\nPamiętam tę wierzbę, stojącą przy łące\njej postać odbita na wodzie we stawie\npatrzyła na kwiecia, kaczeńcy żółtawych\ni gniazda czajek, schowane w murawie\nnie pomnę ja sobie, ile wiosen miała\njak się rodziłem, w zieleni tam stała\nte zimy siarczyste i lata skwarnawe\npioruny i burze to wszystko przetrwała\nkosiarzom co łąkom, ścinali pokosy\nochłodę dawała przed południa porę\nptaki ścieliły swoje gniazda w dziuplach\nw poszarpane bruzdy, miała szarą korę\nzazdroszczę ci bardzo, spokoju i trwania\njak stoisz cierpliwie- gałązki ci wiszą...\ntutaj chciałbym spocząć, w cieniu pnia grubego\nsłuchać szumu liści- upajać się ciszą...\nRozmazał na szybie krople mej niedoli,\nWiatr rzuciwszy deszczem o szyby,\nI spływają cicho i całkiem powoli\nKrople łez ludzkości, chociażby na niby.\nW nich zaklęte serc pogodniejsze zmysły,\nI takich rogatych myśli zawstydzenie,\nOd niezniszczonych - jeszcze pomysły,\nLecz schnie na szybie ludzkie rozmarzenie.\nCzy wielkim dotknąć już trzeba\nPomysłem godnym swej ziemi?\nI czy ta biała kromka chleba\nSprawia żeśmy głodni i niemi?\nNiemocy ludzka coś nudnie uśpiona,\nCoś zagrać chciała o jutra dni spaniem,\nTak bezszelestnie rozchylże ramiona!\nBo my brać uczeni twoim rozdawaniem.\nW błysku już szyby rozmyciu daj ostre\nSpojrzenie miernym deszczu napawaniem,\nI wejrzyj w oczęta zmrużeniom najprostsze\nKończąc zamyślenie - wiary chichotaniem.\nI kto mnie pojąć zdoła...\nW zawstydzeniu, z niepokojem\natramentem moich marzeń\nkreślę znaki na Twym niebie.\nRaz spokojne, niczym fale\nszumem wiatru kołysane,\nto znów burzą rozszalałe,\ngłosem sowy wykrzyczane...\nŻądam, smucę i grymaszę,\n(lub jak wczoraj - z troską w oczach)\nw śnie przerwanym - gwiazdy pytam\n- czy sen koi Twoją duszę?\nZ księżycowych nici blasku\nkocyk dziergam też w pokorze...\n...i otulam Twoje łoże...\nTo wszystko ja - kobieta Twa...\nPowietrze ciężkie, tak jak przed burzą,\nw obu pokojach zapadła cisza.\nPragną już krzyczeć, słowa się duszą,\nściana do ściany ciągle się zbliża.\nZ każdą minutą rośnie ciśnienie,\nmyśli się kłócą w gorących głowach,\nwyczekiwanie kto pierwszy zacznie,\ni jak się skończy walka na słowa.\nWściekłość ogarnia umysł i ciało,\nliczy się tylko teraz i tutaj,\na dziecko cicho szlocha za ścianą,\nłez się nie wstydzi, nie zgrywa zucha.\nJak księżyc gwiazdą zasnuta\nJak szept, porwał ją wiatr\nRozwiera usta, zamyka oczy...\nWiosenna jak kolor marzenia\nCzysta jak śnieg wspomnienia minione.\nŻycie sprawiając tak nieskażone ...\nNasze Życie..Z miłości zrodzone\nFiołek lekko wychylił\nswój nosek i stokrotka\nrumieni się od pierwszych\nciepłych promieni słonka.\nSzpaki walczą z wróblami,\n- czyj będzie dom na gruszy\n(tam kot maleństw nie ruszy).\nDrzewa wnet przystroją się\nw barwne pachnące szaty\ni tulipany w błękit\nnieba zerkną nieśmiało.\nRadość przepełnia serca\nna wiosnę czekające,\nna taniec bocianów\nz nadzieją spoglądające.\nWiosna! Radość! Życie?\nTęczowa łza spłynęła\nspod długiej firanki rzęs...\nMyśli przy filiżance kawy\nSiedzę w pokoju przy filiżance kawy\nNade mną ogromne drzewo róży\nMyśli skierowane są ku Tobie\nOne przelatują jak wiatr przez głowę\nZ wieloma pytaniami i odpowiedziami\nMimo protestu - serca i duszy piszę\nPonieważ ręce to czynią\nNiby nic złego a jednak tak wiele\nPo co rozbudzać w sobie nadzieję\nSkoro i tak nie może być spełnieniem\nA tak nie wiele bym chciała\nDolecieć kochany do Ciebie\nDo naszej wspólnej krainy\nGdzie nie będzie słowa ja i Ty...tylko - My\nWiem - że to tylko marzenie\nKtóre nigdy nie będzie spełnieniem\nGdyż każdy z nas ma życie swoje\nA życie nie jest chwilką tylko wiecznością\nKtóra nie może się nam podporządkować\nPamięci Ojca Świętego w rocznicę śmierci\nto Ty przeprowadziłeś nas\nwyzwoliłeś nas z domu niewoli\nwskazałeś drogę którą mamy iść\nteraz Ciebie nie ma tu na ziemi\nOjcze wielkiego ducha\njesteś już u swojej Boskiej Matki\nto Ty uczłowieczyłeś świat\nubrałeś go w skromne szaty\nto Ty otworzyłeś\noczy tym co nie widzieli\nserca tym co nie słyszeli\nprostym słowem dotarłeś do sumień ludzi\nbyłeś jak balsam co koił ból\ndawałeś nadzieję tym co zwątpili\npomagaleś nieść krzyż z uśmiechem\ncałe Twoje życie było świadectwem\nJA ADAM, TOBIE EWO TO MÓWIĘ...\nEWO... Ty tyle przez tysiąclecia dla mnie znaczysz\nA teraz tak nierozumnie nasze dzieje tłumaczysz\nWspomnij jak pod tym drzewem razem Nam było\nGdyby nie tamta chwila... nic by się nie wydarzyło\nJesteś moja Kobietą... a ja nigdy Ciebie nie okłamałem\nCo zdobyłem w naszym świecie, wszystko Tobie dałem\nKażdy owoc, wszystką zdobycz, do Ciebie przynosiłem\nI najmniejszym znalezionym kęskiem z Tobą dzieliłem\nTy oceniałaś przecież sama, co Nam przydać się może\nDzieliłaś ze mną się jedzeniem oraz namiętnym łożem\nPoznałaś mnie na wylot... wiedziałaś, żem jest za Tobą\nByłaś dla mnie wszystkim, jedną na tym świecie osobą\nLecz jako Kobieta wciąż o wszystkim wiedzieć chciałaś\nA któregoś dnia jabłko na nieznanym drzewie dojrzałaś\nWięc zerwałem je dla Ciebie... pod przysięgą tu zeznaję\nNie wiedziałem wtedy z jakiego drzewa ten owoc Ci daję\nTyś poznała tą tajemnicę... mnie żeś o niej nie mówiła\nNadgryzłaś ze smakiem jabłko i mnie do tego namówiła\nWięc nie zwalaj na mnie biednego teraz całej swej winy\nPoszukaj w swej ciekawości obecnej tułaczki przyczyny\nLecz, choć narzekasz wiele... jesteś ze mną szczęśliwa\nPomimo, że między nami, czasami tak różnie też bywa\nTo, żeś grzesznicą została, mnie w niczym nie zawadza\nBo w doczesnym życiu grzech pomaga, nie przeszkadza\nDzisiaj na ziemskim padole z mozołem życie tworzymy\nDla siebie i Naszych potomków we dwoje się trudzimy\nPrzebywając w Raju, niczego byśmy dla siebie nie mieli\nTylko we dwoje... z nudów... po latach byśmy oszaleli\nCzy spełnimy swoje marzenia? Tylko od Nas zależy\nWypełnia się to, czego pragniemy, jeżeli się wierzy\nLos... jest łaskawy dla tych, którzy siebie wspierają\nChcą duszą doznać wszystkiego... razem sobie dają\nnapisany Warszawa, dnia 24.03.2007r.\nTylko ciesz się ze mną.\nTak smutno cieszyć się samemu\nmóc zamknąć w dłoni\nzapach kochanej osoby\notworzyć kiedy smutek nas dopada\nmóc w wyobraźni\nprzenieść się na chwile\nw kochane ramiona\nkiedy łez nie można zatrzymać\nmóc na niego liczyć\nzestarzeć się razem\nRefleksja nad byciem\nNapiszę kiedyś wiersz ostatni\nI byle gdzie swą głowę złożę.\nWyrwawszy duszę z życia matni\nPoślę ją hen, gdzieś tam w przestworze.\nI już nie będzie mieć znaczenia\nCo dotąd czciłem, co kochałem.\nW krainę wieczną bezistnienia\nStoczę się swoim ziemskim ciałem.\nW mojej klepsydrze niewzruszenie\nCzas ziarnka życia wciąż odmierza.\nWiem, że nadchodzi wypełnienie\nTego, do czego człowiek zmierza.\nPewnie zapłaczą moi bliscy\nSmutno coś wspomną przyjaciele.\nLecz ja będąc nierzeczywisty\nIch sobą już nie rozweselę.\nMając tak smętną perspektywę\nChcę się mym życiem delektować.\nBy każdą darowaną chwilę\nW jakimś bezsensie nie zmarnować.\nCzeka nas wiele dróg do przebycia\nuczynić kogoś szczęśliwym -to jakby jego życie pomnożyć i pogłębić.\nHenri Frederc Amiel\ndlaczego nie chcesz mnie zrozumieć\ndlaczego nie chcesz się zmienić\nczy Ty chcesz być ze mną\nczy z kimś wymyślonym\ngdy zrozumiesz co chcesz\nbo odnajdziesz życia sens\na świat się zazieleni\nodnaleźlismy się nie po to\nby znowu się zgubić\ntylko po to by życie przeżyć\nkochać i naprawdę polubić\nna podbój świata ruszyć\npod parasolem wspólnego życia\nJest takie okno...\njest takie okno w chatynce mojej\nprzez które widzę błękity nieba\nmarzenia wszystkie tam biorą źródła\nnic mi do szczęścia- więcej nie trzeba\nbywają chwile zwątpienia, gorzkie\ntam płaczę czasem, radości miewam\ndepresja puka, w szybę paluchem\nniekiedy sobie- po prostu śpiewam\nspory szmat życia, tam zostawiłem\nwidziałem burze i wiatrów moce\nczułem jak zimy, chłodem budziły\ni nie przespane- koszmarne noce...\nksiężyc zagląda w noce pogodne\nVenus ostatnio-oko mi mruży\nlecz już nie zmienię, tego widoku\ngawra to moja - ona mi służy...\nGdyby można było zamknąć w dłoni Twój zapach\nmóc zamknąc w dłoni\nPazurem czasu podrapał się Bóg\nI tak spokojnie podniósłszy głowę,\nWychylając dłonie poza nieba próg,\nZ ziemi swej zebrał ludzkie prośby nowe.\nUsiadł spokojem starca zmęczonego\nRozłożył listów garść z prośbami całą,\nJakby losując gestem ciekawego,\nKopertę wybrał - tę najbardziej białą.\nPodparłszy dłonią mądrą twarz anioła,\nZamyślił się chwilę i wyjął list krótki,\nNim się zaczytał spojrzał po pokojach,\nNiebiańskich, choć całkiem puściutkich.\nZmartwiony ciszą i pustki już echem,\nPrzeczytał słów kilka, by szansę ktoś miał\nI pełnym miłości powiedział uśmiechem:\nKażdy mógł tu być - gdyby tylko chciał.\nI taką refleksję wysyła ku ziemi,\nNie wystarczy słać prośby potrafić,\nTylko w miłości życiowej przestrzeni,\nNa drogę nieba samemu natrafić.\nPrzystanąłeś na chwilę...\nPodniosłeś rozdeptany bez.\nZobaczyłeś w nim piękno\npachnące jeszcze radością życia.\nw duszy zdeptanego kwiatu-\nlos podał swą dłoń.\nLilaku - szepnąłeś\npoznałem twe imię\ntulę myślami twe płatki.\nWstawię cię do wazonu\ni wsłucham w twój oddech.\nTam, gdzie po szynach mkną niebieskie tramwaje.\nTam, gdzie swą pierwszą miłość przeżywałem.\nTam, gdzie dostojny hrabia Fredro patrzy na Nas z góry.\nTam, gdzie pierwszy uśmiech - gdzie pierwszy raz płakałem.\nGdzie Iglica pnie się w Niebo Marzeń.\nGdzie Słońce, zieleń tak zielona, czysta.\nGdzie przyjaciół krąg wierny, zawsze czekający.\nGdzie Odra wije się wstęgą srebrzystą.\nTam, wrócić pragnę - gdy czas mój nadejdzie.\nGdy jesień życia już włosy przyprószy.\nGdy Zima się zbliży, ta okrutna - ostatnia.\nTam, zechce znaleźć spokój dla mej Duszy.\nMoja wędrówka przez życie\ngdybyśmy każdego dnia na drogę naszego bliźniego rzucali jeden kwiatek\ndrogi ziemi byłyby pełne radości\njest jak droga górska\nz łzą w oku wspominam przeżyte chwile\nte radosne i te smutne\nz czułością odkładam w albumie to co dobre\nte smutne zasypuję kurzem czasu\ntej wędrówki przez życie\nnie zamienię na inną\nraz idę w stronę słońca\ninnym razem w strugach deszczu\nGdzie są cyganie?\ngdzie są cyganie spod lasu letniego\nw okręgu stały ich wozy drewniane\nśrodkiem ognisko co piecem i kuchnią\nbyło na codzień i w noce chłodnawe\nczęsto tam grali i pięknie tańczyli\npłomień ogniska ciemności rozcinał\ndziewczęta boso pląsały do grania\nczarowne skrzypce śpiewały i łkały\nbiegłem przez pola pod las wieczorami\nbałem się mroku podchodząc w tabory\nlecz czar muzyki zniewalał me serce\nz buzią otwartą i w noc bez księżyca\nsiedziałem w polu skulony w zająca\nodejść nie mogłem choć rosy brylanty\nna stopach siadły i zimnem bolały\nczekałem końca tej cudnej muzyki\nrano świtaniem kolorów zaprzęgi\nsunęły wozów kolumny powolnie\na konie strojne błyszczące kasztany\nciągnęły wstęgi powozów wolności\nsłów matki ja pomny- słyszę je teraz\ngroziła że wezmą na zawsze mnie oni\nteraz to powiem- choć lata minęły\nposzła ma dusza w cygańskie tabory...\nDo bram niebios nie próbuj wchodzić\nTo tam jest żywot wiecznie przeklęty\nBo w niebie nie ma prawdziwych ludzi\nTam każdy człowiek w anioła zaklęty\nNa ziemi losu swojego nie przeklinaj\nNie planuj też dróg prostych dla siebie\nZdaj się na łut szczęścia i nie zaklinaj\nTego co w przyszłości ma spotkać Ciebie\nUwierz w swoje serce, umiejętność ducha\nI w zmysły co czarem wokół rozwiewasz\nTwojej aury każdy z Nas się tu posłucha\nBo czar miłości Nam dla świata śpiewasz\nA kiedy już poczujesz że dusza swe loty\nKładzie na ziemię w takiej swojej bezsile\nTo pamiętaj o tym, że będą znów wzloty\nA TY omdlałaś dzisiaj tylko na tę chwile\nWięc nie popadaj też w nostalgii niemoc\nStań z podniesionym czołem naprzeciw\nBo przecież znowu odzyskasz swoją moc\nI swojej sile ducha już nigdy się nie dziw\nA jeśli kiedyś - Kocham - powiesz znowu\nTo z nienawiścią tych uczuć nie zamień\nBo to miłość życia jest naszego osnową\nA nienawiść w Nas tak uderza jak kamień\nI czy serce, czy aby kochało ...\nCiszą przerwany drogi myśli czas,\nDłoni w modlitwę złożonych,\nPochylonej głowy w pokorze,\nW oczach przymrużonych.\nW ciszy głos potęguje serce,\nKtóre rachunek życia spisać już gotowe,\nCzy kochało najmocniej jak winno,\nI czy spełniło, choć sensu połowę.\nPrzed Bogiem myślą tylko\nStawać żem godzien,\nJak grzeszny wędrowiec,\nJak cichy przechodzień.\nW najskrytszych wstydu poprawach,\nLepszym się zechce stać zgubny człowiek,\nI głos Twój słysząc w melodii słowach,\nŁzę jedną schował pod prawdą swych powiek.\nI czy to serce jego, czy aby kochało.\nI czy serce chętne, szansę znów dostało.\nzachciało jej się mieć coś dla siebie\nzapragnęła miłości bezwzględnej\ndzień nie wyróżniał się niczym\nmoże tylko krzyk myśli zabłąkanej\ni ból co przeszywał ciało\nzaznaczył datę w kalendarzu\npokochała - jeszcze o tym nie wiedząc\nsine światła lamp i czarne loki\nco rozrywały jej ciało\nniechciane urodziło się dzisiaj\ndziecko miłości niczyjej\nNie pofrunę na drugą stronę tęczy\ngdybym potrafiła jak ptaki latać\nktórym trochę zazdroszczę\npoleciałabym na drugą stronę tęczy\nco pojawia się na niebie\nmoże bym tak wreszcie\nz góry bym spojrzała\nna swoje smutne życie\nzobaczyłabym co źle robię\nże żyję w niebycie\ndlaczego nie udaje mi się\nzatrzymać na dłużej miłości\nale nie jestem ptakiem\nnie potrafię latać\nprzy zgaszonym świetle dnia\nna ramieniu jej skroń położę\nkiedy cichutkim spojrzeniem\ndłoń moją delikatnie ujmie\nw chwili gdy dzień zgaśnie\nrozchylę usta leciutko\nodetchnę jakoś spokojniej\npowieki opuszczę znużone\ni pewnie uśmiechnę się do niej\nprzecież śmierć to taka sama\njak ja musi być dziewczyna\nwięc może nam razem\nnie będzie najgorzej\nniech nadejdą te chwile\nkiedy słońce znów wstąpi\nw znak baranka na niebie\nw mym ogrodzie na nowo\nżycie zbudzi się wkoło\nzazieleni się trawa\nptak zaśpiewa wesoło\nwnet odżyją nadzieje\nna miłości już nowe\nco pojawią się pewnie\nw dni słoneczne majowe\npojedziemy w karecie\npoprzez pola i lasy\npo zapachy zieleni\nnasza miłość zakwitnie\njak marcowe żonkile\nwiosna nam podaruje\nte upojne cud chwile...\nte upojne cud chwile\nRadość wiosenna płynie przez łąkę,\nfigluje z echem, perlistym śmiechem,\npieszcząc te ptaki lecące z słonkiem,\npachnie tak trawą, ciepłem, pośpiechem...\nSłońce w ramionach tuli te kwiaty,\nco skromnie płatki z snów rozkwitają...\nA my? Śmieszne istoty, z podniebnych światów,\npo łące boso, wśród traw biegają...\nW żółte motyle łapiemy chwile,\npocałunkami Raj zasypany!\nza wiele szczęścia, mało? Aż tyle?\nW niebieskich oczach świat zakochany...\nZłapmy za dłonie, w ciszy nastroju,\nskaczmy przez kępy, zioła, kamienie,\nbiegnąc ku życiu, do Tęczy, zdroju,\nszczęśliwi z Wiosną, i Serca drżeniem...\n24 luty 2007 rok, godz.20, 50 Ewa...\nDziś kolejna data...\nDziś kolejna data spadła ze zdzieraka\nznów ubyło trochę z listy nieboraka\nchwil od losu których dostałem tak mało\naby brać garściami- to co życie dało\nwiele się widziało złego i dobrego\ndużo chleba zjadło z pieca nie jednego\nrachunek sumienia robię sobie w ciszy\nczy dobre uczynki mi Pan Bóg policzy?\nczy zostanie po mnie jakiś ślad na ziemi?\ngdy mnie już nie będzie pomiędzy żywemi?\ncieszę się ogromnie, że te wiersze moje\nzostaną potomny- wspomnienia napojem...\nspod kurtyny ciężkich powiek\nrwącym nurtem lawa spływa\nwprost na duszy mojej łąkę\nżar toczy się trawnikiem wspomnień\nniszcząc nadzieję i wiarę w to\nże zieleń kiedyś odrośnie...\nspacerowałam pośród wspomnień.\nPotykałam się o łzy... upadłam,\nwtedy wiara podała mi rękę,\nwiara w to, że się jeszcze podniosę.\nKiedy marzenia skonały,\na zmysły usnęły snem kamiennym,\nserce zranione zaczęł oszlochać.\nWtedy nadzieja otarła mi łzy,\nnadzieja na to, że się rana zabliźni.\nPragnęłam oczy zamknąć i zasnąć,\nWtedy czas mnie przebudził za snu.\nPowiedział bym dała mu czas,\na on wszystko uleczy.\nWejdź proszę - mimo że cię nie znam\nzdejmij płaszcz - czarny\nsiądź przy stole - rozgość się\nzaparzę herbaty - tylko powiedz jaką lubisz\ncieszę się że przyszłaś - choć nie wiem kim jesteś\nporozmawiajmy - proszę.\nDlaczego tylko patzrysz?\nDlaczego tylko milczysz?\nDlaczego jesteś w czerni...?\nSiadam przy tobie - chociaż dziwnie się czuję\nchcę spojrzeć ci w oczy - lecz ty chyba nie chcesz\nwyciągam rękę - gdyby nie to że masz zimne dłonie\nmyślałabym że przyszłaś w odwiedziny\na nie po mnie...\nJestem jak przepaść\nrozerwana w połowie\ntylko, że bez mostu,\nktórym można przejść\nJestem jak lwica\ngotowa na przyjęcie\nwytyczonego jej celu\ntylko, że ja ich nie wytyczam,\ncele wytycza mi życie...\nzmagające się z wiatrem\ntylko, że ja zmagam się\nJestem jak burza...\n*** (gdy odejdę)\nJestem jak ziarnko piasku\nsama wśród miliona innych ziarenek.\nWchłania mnie ziemia,\njej odchłań jest straszna!\nLecę w jej głąb,\nrozrywa mnie wiatr wspomnień.\nŚwiat tak duży, tak wiele ludzi,\na jednak nie ma nikogo,\nprzetrwać okres bez ciebie\ni zapomnieć o minionych chwilach...\nMyśli moje błądzą po labiryncie\nOtwierając szuflady życia\nPoszukuję - miłości gdzie się zagubiła\nOczywiście znalazłam gdzieś tam skuloną\nKtóra nie wie co z sobą ma począć\nCzy wyjść do ludzi czy tu pozostać\nWięc i ja przysiadłam zamyślona\nNie chcę ciebie oddać ani na chwilkę\nA z kwiatka na kwiatek nie mam\nZamiaru skakać by ciebie łapać\nWięc zostaję tylko z tobą i moim marzeniem\nGdyż wiem - że nikt mnie nie ukłuje\nA miłość moja do ludzi jest jednakowa\nJest zawsze ciepła - czuła i wesoła\nWiec zatańczę z tobą o porannej rosie\nBędę spijać nektar i tulić się czule\nMoje myśli zawsze powirują z tobą\nRazem z wiatrem zatańczę i przywołam\nTą nadzieję - którą zawsze mam przy sobie\nZawsze twardo stąpam i po twardym gruncie\nOdrzucam wszystko - co nie jest pewne\nGdyż życie nie jest pewne - na nie trwałym gruncie\nTylko na utkaniu nici stałej i jednolitej\nW nich litość me słowo budzi\nOni swojej duszy nie poznają\nDlatego wierszem tak mówię\nGłoszę też w słowie pisanym\nŻeby to, co w duszy zakryte\nZostało przez nas poznanym\nW poszukiwaniu prawd życia ścieżki świata zdeptałem\nNa wiele z zadanych pytań odpowiedzi szukałem\nMędrców rozpytywałem, uczonych w wiedzy zagajałem\nZadawalającej odpowiedzi od nikogo nie dostałem\nDo ksiąg mądrych zaglądając przez światłych pisanych\nSzukałem usilnie wyjaśnień dotąd mi nie znanych\nU biegłych w sztukach tajemnych, magii czarnej, białej\nWierzeniach ludów antycznych, w populacji całej\nO sens istnienia człowieka daremnie się dowiadywałem\nA zaspokojenia głodu duszy z nikąd nie doznałem\nI umęczony wróciłem do miejsca z którego wyruszyłem\nZniechęcony fiaskiem wędrówki, głowę zwiesiłem\nNagle coś we mnie zagrało... wtem doznałem olśnienia\nWstałem pełny energii... coś miałem do zrobienia\nOtwarły się w mych myślach komórki dotąd zamknięte\nZasłony szczelnie zakryte opadły, choć niechętnie\nJak jasną błyskawicą z niebios cała prawda się objawiła\nBo ona na dnie mej duszy, zawsze ukryta tam była\nI nie szukam już odpowiedzi w żadnej księdze mądrości\nGdyż w Nas są zawarte prawdy o ludzkiej godności\nMoje słowa... z duszy płyną wezbranym strumieniem\nMoje słowa... wypełnione najczystszym pragnieniem\nMoje słowa... we wszechświecie głośno pobrzmiewają\nMoje słowa... ludzkim duszom dziś spokoju nie dają\nKukułcze Jajo w Gnieździe życia leży.\nSamotne, niczyje - Nikomu nie zależy\nby ciepłem otoczyć. Aby się wykłuło.\nBy, gdy przeżyje - Kukułcze Jajo\nw Gnieździe życia złożyło.\nJuż późno wszyscy śpią\nMaleńki synek leży w łożeczku\nMatka wsłuchana w jego oddech\nCichutko się modli\nCiebie synku nauczę modlitwy\nZnajdziesz w niej ukojenie\nNauczę Cię rozmawiać z Bogiem\nPowierzysz mu radości i smutki\nChoć nie siedzi na tronie\nKto Boga ukochał\nTego droga krzyżem naznaczona\nA w niebie czeka nas nagroda\nBywam czasami w kawiarni\ni ona też tam bywa.\nLekkim krokiem wchodzi,\nwiatr włosy jej rozwiewa.\nUśmiechnięta z mężczyzną się wita,\npodaje mu dłoń smukłą\non ustami ją lekko dotyka.\nPotem siadają zwykle przy oknie,\nkelner kawę podaje lub wino.\nOn patrzy w jej oczy głębokie,\nona za rękę go trzyma...\nnagle on wstaje, wychodzi bez słowa,\nona za nim nie biegnie,\nbo wzrok jej gdzieś w dal już ucieka.\nCzasami uśmiecha się do mnie,\npotem w samotności\nzwykle powieki przymyka.\nMyślę sobie wtedy że płacze,\nnie ja nie myślę ja wiem,\nbo przecież ja to ona.\nPrawda..., ma oczy zielone,\nw których dostrzec możesz\nprawdziwe oblicze życia.\nspójrz w nie głęboko,\nŚwiat jest brutalny i niesprawiedliwy,\na mili ci ludzie, to często\njedwabne parasole na deszcz.\npotykam się o kolejne kamyki życia.\nBłądząc leśnymi drogami\ni chwiejąc się nad kładkami potoków,\nrozważam o jego istnieniu.\nZachaczając o konary drzew,\nktóre są przeszkodą na mej drodze,\nDokad ta droga prowadzi?\nżycie groszkami usłane\nzielony groszek nadzieja\ni oczko puszczając\nuśmiecha się do świata\nczerwony groszek mnóstwem\nodcieni się mieni\nwykrzesaj z niego iskierkę\na miłości ogień wzniecisz\nniebieski groszek pod stopy\nsię cichutko potoczył\ngdy go w dłonie weźmiesz\nmoże ujrzysz moje oczy\nJest tylko biel\noddaję na przechowanie\njak bagaż na dworcu\nwygodnie siadam w przedziale\njuż nie ma czerni\nZostały lekkie zakończenia,\nDnia minionego właśnie,\nW wieczornych zamyśleniach,\nMiniony dzień gaśnie.\nPozostał szept cichuteńki tylko,\nW pokoju ciszy pociesznej i sennej.\nNadając minionym chwilkom,\nWartości wspomnień niezmiennej.\nMiniony nie wróci już śpiąc,\nNa wieczność odszedł, bo chciał,\nI tuli się do nas już śniąc,\nŻe nowego coś znowu nam dał.\nJutro dzień znowu nas zbudzi,\nPrzynosząc coś całkiem nowego.\nDo siebie uśmiechnie nas - ludzi,\nPiękniejszym będąc od minionego.\n/21 luty 2007, 00:44/\nJeszcze w oczach mam ten krajobraz\nmchu z jagodowym odcieniem i sosny krzywej\njeszcze w uszach brzmią twoje dźwięki\nz szumem strumienia się splatające\njeszcze w ciałach czujemy\njesiennych liści złoto stare\njeszcze dłoń chwyta za pióro\nw sercu migoce płomień lampy płowy\na już gorycz jak skała przed nami wyrosła\nzasłaniając i wolę i szczęście i życie\ntam, gdzie niebo z wodą się łączy\ngdzie każda góra szafir dotyka\nTęczą marzeń pomaluję\nKolorami oczu, ust i serca\nZnajdę radość nawet tam\nGdzie jej nie ma...\nDotknę dłoni, by samotność\nA uśmiechy jak prezenty\nBez żadnej okazji umilę świat.\nPóki żyją, póki są\nJesteśmy sobie nadzieją\nZawieszona między tym a tamtym\nodpoczywa w parku na ławeczce\nspokojna, z czarującym uśmiechem\nsłucha rytmu, co wybija serce\nnie spieszy się...to nie wyścig\nby być pierwszą na linii mety\npopatrzy w obłoki, chwilę pomyśli\nlicząc coraz to płytsze oddechy\njuż się nie szarpie, nie ma potrzeby\nsprawy wszelakie pozałatwiała\nspokojnie czeka na przyjście tego\nczego tak bardzo kiedyś się bała\nGdzieś zgubiły się marzenia\nczyste, piękne, kolorowe\nczas je wszystkie pozatracał\nchoć niewinne były, młode\nw tych marzeniach o przyszłości\nprawym było się człowiekiem\nsiła, mądrość i odwaga\nteż odeszły razem z wiekiem\nświat ma inne już zasady\nnową miarę człowieczeństwa\notwórz oczy, popatrz wkoło\nkradzież, gwałty i morderstwa\nsmutny obraz, lecz prawdziwy\njest nienawiść w oczach wielu\nbyć człowiekiem to już sztuka\nbądź ostrożny przyjacielu\nCzasami trzeba zaufać swej drodze,\nwszelkim pragnieniom, myślom skołatanym,\nnawet gdy patrzysz wzrokiem rozbieganym\nna swoje ślady zostawiane w trwodze.\nCzasami trzeba rozewrzeć ramiona\ni uchwycić radość, co nad nami krąży\noraz przed smutkiem jak najszybciej zdążyć,\naby znowu dusza była zachwycona.\nCzasami trzeba się ziemi pokłonić,\nz pokorą spojrzeć na to, co minęło\ni czego w życiu się nie osiągnęło,\nżeby pragnienia móc swoje dogonić.\nZawsze iść prosto należy przez życie.\ndokładnie sprawdzać, czy intencje szczere,\npotem ustawiać w prawidłowy szereg,\nby ze swej drogi bezmyślnie nie zboczyć.\nArtur Wiaderny (taki_1)\nA kiedy patrzę na to słoneczko\nGdy już wschodzi nad te błonia\nTak otulone jak małe dziecko\nJak w becik w mgliste woale\nTo wielkie nie zdaje mi wtedy się wcale\nWięcej: Wtedy mnie się wydaje\nŻe nawet ja tak mogę\nPomiędzy palcami zamknąć je w dłonie\nA kiedy spojrzę w słońce w zenicie\nTo potem przez chwilę nic już nie widzę\nJest tak wszechmocne w swoim rozkwicie\nJak moje teraz dumne to życie\nA gdy stanę tam, na wzgórzach\nSpokojnie i już nigdzie się nie spiesząc\nCoraz dłuższym mym cieniem\nZnów jak dziecko się ciesząc\nSpojrzę jak zapada biegu słońca kres\nI wtedy dopiero w pełni zrozumiem\nJak bardzo piękne to słońce jest...\nJestem marnym poetą, jestem marnym poetą....\nNie piszę o lasach szumiących, o Słońcu na Niebie.\nO łąkach zielonych, o strumieniach szemrzących.\nPisze o Tym co Ciebie i mnie boli - nie dodam nic od siebie.\nNie ma u mnie wawrzynów i hymnów sławiących mnie albo Ciebie.\nJest tylko odrobina miłości, cierpienia i ironii.\nJestem prostym kronikarzem dni kolejnych - nie dodam nic od siebie.\nChwałę zyskam nie Tu, ale może Tam, w Niebie.\nMoże na moim Kamieniu Ktoś wyryje słów parę.\nJa, już nie zdążę - nie dodam nic od siebie.\nPrzejdź na drugą strone lustra\nWiersz z cyklu\n"Powolny powrót w nowe życie"\nChciałabym zabrać Cię na drugą stronę lustra\nPokazać świat pełen miłości\nAle to jest po drugiej stronie\nA Ciebie tam nie ma\nTwój głos odbija się od lustra\nEchem mojej wyobraźni mówi boje się\nPrzejdź na drugą stronę gdzie jest miłośc\nNauczysz sie kochać bez egoizmu\nNie bój się dawać miłość\nTu na ziemi zostawisz ślad zapisany sercem\nAni wiatr nie rozwieje\nAni deszcz nie rozmyje\nZapisana w naszych sercach przeżyje\nIle trzeba mieć siły,\nŻeby przetrzymać zły czas,\nIle upokorzeń losu trzeba znieść,\nBy cieszył nas brzask,\nPoranka brzask bez kłótni i gniewu,\nGdzie więcej harmonii miłości i śmiechu,\nIle trzeba mieć siły na łzy,\nWiem, że płaczę ja i że płaczesz Ty,\nIle siły potrzeba by wspiąć się do marzeń,\nBez kłamstw, rozczarowań i bolących wrażeń,\nIle siły potrzeba by w końcu\nDo kogoś się przytulić i zasnąć,\nI ten pierwszy raz w życiu\nBez sprzeciwu dziękując przytaknąć.\nZawieszone pragnienia na rozstaju serc,\nZgubiły marzenia a drzemiąca chęć\nDalej snuje sny,\nDalej marzy by,\nSkosztować tych dni, tych losów i żyć.\nChcę oddać w opiekę swe dłonie,\nRadością otulić Twe skronie,\nChcę dawać Ci wszystko co mam,\nLecz nie ma wciąż Ciebie i wciąż jestem sam.\nDużo by mówić o radosnych snach,\nLecz po co, gdy wciąż,\nGdy wciąż jestem sam.\nWiele by śpiewać o tuleniu sumień,\nLecz nie ma, nie było tych Twoich przytuleń.\nObiecanych, ciepłych całowań przez życie,\nBez spełnień o świcie,\nBez spełnień nawet byle kiedy,\nBez spełnień bez byle potrzeby.\nz zakurzonego strychu po poręczy\nnieśmiało mijając tęczy piętra\npoza granicami rozsądku rejestruję\nskradam się by\nzbadać co malują ci\nktórych orzech mózgu nie okrył się skorupą\npasmo zlewa się w białą plamę\nna parterze staję czystą stopą\nTo było wczoraj, a może dawniej?\ndwa lata szybko minęły przecież...\nŻycie nie było wówczas zabawne,\nspływało z łzami, pękniętym sercem!\nI chciało odejść za siódmą górę,\nzanurzyć w otchłań tęczowych światów...\nZapisać: Amen, anielskim piórem\nmuskać wspomnieniem ziemskich brylantów.\nChciało zawiesić srebrnymi łzami\nna fotografii w dawnym albumie?\nW kosmicznym pędzie i z Aniołami\nwróciło z tęczą, teraz rozumie...\nW artyzmie szczęścia maluje przyszłość,\nkażdą kropelką mierzy minuty\nnową radością, bo chroni miłość\nukrytą w sercu, dotąd...dopóty...\nOch Życie! Szczerze ciesz się dziś znowu,\nmyśli rozsiewaj w kącikach duszy,\nniech znów kiełkują z księżycem w nowiu.\nWpomnieniem Nieba żyją... Ty słyszysz?\n30 stycznia 2007, godz.14, 05...Ew...\n...w dowód przyjaźni Temu, któremu Serce bić przestało, lecz Aniołowie je skleili i razem z Nim tu powrócili...\nWrażliwością oczy patrzące\nWieczór jak każdy czy miły?\nTe łezki maleńkie, przemijające\nCzy coś nowego spełniły, gdy śniły?\nSercem dobrego człowieka zerkam\nW nieznaną podróż wybieram dłoń\nCzy trafię sercem prosto do serca?\nCzy uśmiechnie się zamyślenia skroń?\nŻyć chciałbym jak człowiek inny\nSzczęśliwości czy dasz mi lek?\nWszak wspomnieniem jestem niewinnym\nCzy rozpocznę w końcu szczęśliwości wiek?\nLudzi kochać potrafię w prostocie\nCzy miejsce zajmuję tu zasłużenie?\nCzasem zaśmieję się w zwykłej głupocie\nCzy zamienię kiedyś myśli na spełnienie?\nPamiętniki, blogi, wiersze\nokruchy wspomnień wyrwane\nPorywy serca jednym słowem\nKlik... Promienne uśmiechy\nKlik... Upokorzenia ból\nKlik... Szczęścia łzy płynące\nKlik... Nadziei iskierka\nnieśmiale na dnie rozpaczy\nPo co, dla kogo spisane?...\nWiersz z cyklu " Powolny powrót w nowe życie"\nna rozstaju dróg gdzie przydrożna kapliczka stoi\nzatrzymujemy się na chwilę\nklęcząc zaglądamy w głąb siebie\npozwalamy na niewidzialny dotyk Chrystusa\nczujemy jak wszystko w nas pulsuje\npatrzymy wstecz i pytamy siebie\nczy umiemy się dzielić\njak nie wierzymy jesteśmy jak jałowa gleba\njak nie kochamy jesteśmy jak studnia bez wody\njak nie dzielimy się z potrzebującymi\njesteśmy bardziej ubodzy niż oni\nczy chcemy zatańczyc z aniołem na niebiańskej łące\nczy spaść w otchłań po wieczność\nmożemy pochylić głowę i ucałować rany Chrystusa\ni rozpocząć wędrówkę od początku\n***W słonecznikach oczu...\nNiech Cię słonecznik muska barwami,\nduszą mądrości dotknie policzka,\nobmyje rany srebrnymi łzami,\nwciśnięte w myśli - czarnych powieściach...\nZaświeci złotem w półmrokach cieni,\n(czasem wibrują złością na ścianie)\nTo światło zawsze obrazy zmieni,\nkiedy w Twej duszy - myśli konanie...\nSpójrz w żar słoneczny, znów Cię prowadzi,\ngdzie żyje szczęście w kropelkach rosy.\nKiedy je dotknie, tęczę rozpali,\nporanny uśmiech czarem roznosi...\nTą szczerą radość w kłębuszkach myśli,\nsymfonią dźwięków w pięknie skąpanych,\nprawdziwym szczęściem...co dzień się skreśli,\nw Twych w słonecznikach- w oczach schowanych...\n28 stycznia 2007, godz. 9, 35...Ew...\nBez wody umiera kwiat\nwiatr na skrzypcach dźwięcznie gra\nmelodię co od dziecka znam\nwygrywa moje tesknoty i marzenia\nod lat nic w nich się nie zmienia\nczas mnie ubrał w jesienne lata\nmarzenia jednak we mnie ciągle drzemią\nbędzie tak do końca mego świata\nnigdy one się nie zmienią\no ile uboższy byłby mój świat\ngdybym marzeń nie miała\ntak jak bez wody umiera kwiat\nja powoli bym umierała\nPorozmawiajmy o bzdurach i niczym\nO piękniejącym świecie, o planach\nO wyszukiwaniu czterolistnych koniczyn\nO kwitnących górskich polanach\nPorozmawiajmy o czymkolwiek miła\nO szeptach wieczornych świerszczy\nO gwieździe, która Ci się śniła\nO naszych chwilach piękniejszych\nPorozmawiajmy o głupotkach małych\nO tym jak szumi strumyk radośnie\nO naszych przyszłych dniach całych\nO pierwszej rozkochanej wiośnie\nPorozmawiajmy o nas kochana\nO tym jak dla nas zapachnie znów las\nO tym czasie trwającym do rana\nO życiu, które daje mam czas\nPorozmawiajmy chociaż raz jeden\nO bzdurach i niczym\nO głupotkach małych\nI o nas kochana\nNiech popatrzę na Ciebie\nPrzez chwilę maleńką\nKiedy wiem co powiesz\nZnów milcząc do rana\nnie lękaj się gdy sen nie przychodzi nocą\nbez jawnej przyczyny\nmgła tajemnicy utonie\ngdy dzień przychodzi\nw dzień wszystko jest jasne i bardziej realne\na czas nie rozmienia się na lęków tysiące\npozwala uwierzyć że wszystko jest możliwe\nZa piętnaście dziewiąta nowego dnia\nRozchylił swoje oczy sens życia\nPędem do przodu pobiegł znowu świat\nW zakątkach swoich i wielkich ulicach\nSerc milionów ludzkich pragnienia\nNocy przespanych spokojnie\nSnów różnych o niespełnieniach\nI walki o byt niczym na wojnie\nSkupiska zagród zapomnianych\nW lasach pomilkłych też ludzie\nI w sercach zapomnianych, samotnych\nDzień przeżyty lekko lub w trudzie\nCzeka nas kochani\nBóg raczy wiedzieć co jeszcze dobrego\nCo spotka ludzkość dzisiejszego tchnienia\nByleby tylko uśmiechu zwiewnego\nNie brakło, w chwilach zapomnienia\nChęć na dziś by śmiać się i żyć!\nw piękniejącym dniu poranka myśl\nrozziewaniu oddaje ostatnie tchnienie\ni rozbudzonych chęci głos życia\nnadzieję serdeczności na zapomnienie\npodaj więc dalej ...\nswój uśmiech dobroci i serca\nprzytuleń ramion przyjacielskich\npowracających dotyków dobroci\ni myśli całkiem pozaziemskich\nw piękniejącym dniu siły chęć\nrozkołysz nadzieję by śmiać się umieć\nby potrafić zło uśmiechem zgnieść\ni dobrem swoim wszystkich zrozumieć\ndobry dar, który nosisz w sobie\nz sercem na dłoni naprzeciw wyjdź\nuśmiechnij myśli w swojej nosząc głowie\nchęć by z uśmiechem dobroci dziś żyć\ndedykuję swojej walce z nikotyną\nw dłoniach dzierżą bezradność\ngłowy bez myśli i uczuć\nodkrywają swą marność\ntwarze są bez wyrazu\na na nich szare maski\ntam tylko mrok panuje\nbez szans na słońca blaski\nto kraina jest przegranych\nżal i smutek ich pokonał\nstamtąd jednak można wrócić\nzrobić ruch zanim się skona\nMe usta piszą wiersze\nMe usta piszą wiersze,\nW których trzymasz mnie za rękę.\nDrugą dłonią ocierasz mi łzę,\nCo spływa blaskiem chwili uniesienia.\nSzczęściem, co krótko trwa.\nPełne pocałunków, które były.\nMoje palce tańczą w Twoich włosach,\nSłychać tylko bicie serc.\nPrzyspieszony oddech, to tylko nasze myśli,\nOne się nie boją.\nNie mają wołań daremnych.\nTo Twoje i moje serce,\nNa krótko odnalezione.\nObudziło się wśród lęku,\nKtóry ma na imię człowiek.\n*** ( Spojrzeniami... )\nSpojrzeniami w lustro\nKażdą nową zmarszczką\nMoże siwym włosem...\nKromką chleba z kawy kubkiem\nMijają chwile, mija życie\nŁzy gorzką kroplą\nbądź uśmiechem błogim...\nKażdym wierszem nowym\nNo cóż , to tylko księgowy\npytasz czy jestem szczęśliwa\nszczęście to uśmiech dziecka\nbycie we dwoje na dobre i złe\nwidzieć słońce za chmurami\npowiesz - to trudne\nże tylko ciemność wokół\na ja kocham to szczęście\nmoje małe smutki\nczasem ulewne deszcze\nsłońce wychodzące po burzy\nkocham budzić się\npo dobrze przespanej nocy\nwtedy życie jest piękne\nwdycham piersią zapach szczęścia\nmoże nie warto kryć się zasłoną smutku\nlepiej pokochać karłowate szczęście\nPodałam ci rękę\nByłam pomocnym słowem\nNie czekałam na podziękowania\nRobiłam to z przyjaźni\nNiestety los sobie zadrwił\nMe serce poranione\nChcę wymazać to - co było\nI niech zniknie na zawsze\nGdyż wszystko minęło\nPowstała jedynie obojętność\nGorycz i oczy wypłakane\nZe los mnie tak kopnął\nCiągle piszę te wiersze, bo życie tułacze\nI wiele bym sobie miała do życzenia.\nWiem na pewno jedno, co wokół zobaczę\numieszczam na kartkach jako swe wspomnienia.\nMoże ktoś wybaczy, że piszę o sobie\ni z serca wylewam co czuję,\nbo w słowach tych wierszy i w mojej osobie\njest wiele prostoty, co myśli buduje.\nTo moje zapiski, które los wciąż splata\nstamtąd, gdzie ćwierć życia upłynęło\ni zza wielkiej wody przez kolejne lata\nnastępne pól wieku tu się rozpoczęło.\nLecz chociaż na chwile, żeby jeszcze zdążyć\nnacieszyć swe oczy zapomnianym widokiem,\nusiąść na ławeczce i myślami drążyć\no tym, co już za mną, za przeszłości urokiem.\nOto jeszcze marzeń długa nić się snuje\nz pędem codzienności czekam ich spełnienia,\nlecz czy się odnajdę, na nowo odbuduję\nstare gniazdo zajęte przez nowe pokolenia?\nOczekiwanie w cieniu nadziei\nKiedy nadchodzą chwile zwątpienia\nChcę podać ci rękę - czy mogę?\nDla mnie nie ważne dokąd się udasz\nWażne - abym ci wskazał najlepszą drogę\nGdy czasem jesteś życiem zmęczony\nI zatraciłeś nadzieje w rozpaczy\nWesprzyj się chociaż o moje ramię\nNie wstydź się łez, gdy gorzko płaczesz\nPomyśl - że wszystko może się zmienić\nZ szarości mroku i gdzie ból dręczy\nGdy tylko komuś zechcesz zaufać\nDostrzeżesz jeszcze blask swojej tęczy\nZobaczysz znowu, że życie jest piękne\nI warto było w chwili zwątpienia\nPrzywrócić wiarę we własne siły\nTrzymać się mocno nadziei cienia\nChcę światło zapalić\nGdzie mroki ciemności\nChcę ogień rozpalić\nGdzie chłodem powiało\nPomoc chcę nieść\nGdzie pięścią grożą\nTam gdzie wiary brakuje\nZnow iskierkę skrzesić\nNa nowo nadzieję rozżarzyć\nNie chcę czynić cudów\nNi czarować nie chcę\n...chcę być człowiekiem\nSłucham w Vivaldim\nsłucham w Vivaldim szumu wiatru\nco wiosną odmładza\nlatem słonecznie odżywia\njesienią sennie rozmarza\nzimą usypuje kopce ze śniegu\nslucham w Vivaldim szczebiotu ptaków\nco na wiosnę budzą marzenia\nlatem powoli cichną\njesienią odlatują by na wiosnę powrócić\nz jeszcze piękniejszą muzyką\nsłucham w Vivaldim deszczu\nwiosennego przełamujacego fale\nletniego jak balsamu upiększającego ciało\njesiennego co przynosi nostalgię\nzimowego co zmienia się w śnieg\nslucham w Vivaldim słońca\nwiosennego co rozgrzewa serca\nletniego jak kłosy pszenicy\njesiennego co oświetla spadające liście\nzimowego co odbija się od śniegu\ni unosi tęczę do nieba\nsłucham i ...............świat jest piękny\nNiechajże się ktoś uśmiechnie\nNiechajże ludzkości serca rozochocą\nSerca smutniejących ludzkich zapędów\nNiechaj się staną najpiękniejszą nocą\nSpełnione dni z wielorakich względów\nSzaleństwom końca niechajże nie będzie\nBy biec mieć siłę poprzez piękne życie\nNiechajże szczęście płynie w rozszalałym pędzie\nZapamiętując chwile w genialnym zachwycie\nUśmiechom najszczerszej życia cierpliwości\nKońca niechajże nie będzie w tym stanie\nNiechajże najpiękniejsze proste pocieszności\nSprawiają, że z chęcią się tu pozostanie\nW świetności świata miłościwych dróg\nNiechajże prowadzą ludzkość dobre czyny\nNiechajże pamięta o nas dobry Bóg\nNiechajże nie jedno jeszcze zobaczymy\nI gdy tylko gwiazdy zaświecą na spełnionym niebie\nNiech nas przytuli dzień pełen spełnienia\nByśmy się mogli uśmiechnąć do siebie\nTak samo jak dzisiaj w geście zrozumienia\nz wyjątkową dedykacją dla Nas Wszystkich\nNiezapominajka / Ewa /\nPrzetykasz życie nićmi Nicości,\nsypiesz słowami skrytej Miłości,\nw ciemności duszę ciszą targając,\nkłując soplami, jak wilczą zgrają.\nW kłamstwie ukrywasz słowa wartości,\nw całej swej magii skrytej mądrości,\nbo pod koszulą ukryte właśnie,\nczeka na dotyk, wcale nie gaśnie...\nŁzami słonymi skrapiasz obrazy,\nprzyciskasz serce zbyt ciężkim głazem...\na ono pragnie żyć, a nie ginąć,\nzbudzić się z Wiosną, kwiatem rozkwitnąć...\nPozwól mu przeżyć w natchnień kolorze,\nz Miłością pląsać w złocistych zbożach,\nze śpiewem w sercu lecieć z ptakami,\nw Niebie szybować między wierszami...\nTęczowym światłem w Słońcu rozbłyśnie,\nzgubione dusze do siebie zbliży...\nzziębnięte dłonie ciepłem uściśnie,\na w słowo "Nic" już nigdy nie wierzy...\n15 stycznia 2007 godz. 15 ,40...Ew...\nTen wiersz jest tylko dla Ciebie!\nPrzeczytaj Go więc z uwagą.\nChce napisać o Niczym! Twoja sprawa teraz\nczy śmiechem Go przyjmiesz, czy ze śmiertelną powagą.\nNic! To jest tak piękne słowo!\nBez zobowiązań, czy to w grzechu czy to w cnocie.\nNie musisz się nad Nim zastanawiać.\nPowiesz - Nic! I po kłopocie.\nBo na przykład - łzy ronisz.\nLub głupim śmiechem się zanosisz.\nKtoś postawi pytanie - co się Tobie stało?\nTy odpowiesz - Nic! Odwracasz się i wynosisz.\nTo słowo ma w sobie czar wielki!\nNikt na Nie nie znalazł jeszcze odpowiedzi.\nCzy działa? Możesz sam sprawdzić.\nPowiedz - Nic od Ciebie nie chcę - gdy Ktoś Ciebie odwiedzi.\nWiersz z cyklu" obudzone marzenia"\nŚwiatełko w tunelu wreszcie się pokazało\nTylko dobiec szybko trzeba\nNadzieję na nowe życie dało\nTeraz wystarczy kromka chleba\nLepszego jutra wyglądałam\nŁzy potokiem się lały\nNadziei w sobie szukałam\nChleb miłością posmarowany\nWiarą co przenosi góry\nKielichem nadziei napełniony\nKrzyż był ciężki co pod nim upadłam\nPytałam Boga dlaczego tak się stało\nSama nie odgadłam\nPrzecież wystarczy kromka chleba\nPrzyszło wreszcie olśnienie\nŻe krzyż wszyscy w życiu dźwigamy\nDlatego nie zawsze się z Bogiem zgadzamy\nKiedy z pokorą głowę pochyliłam\nKrzyż stał się lżejszy\nSmutki raz na zawsze przegoniłam\nPopatrz jaki dzień nowy\nOd losu dany by żyć cierpliwie,\nPopatrz ilu ludzi odeszło tej nocy,\nA my jesteśmy - darem urokliwie ...\nŻyjący, więc miejmy sens\nI pomysłem radujmy swych gości,\nW piękniejących chwilach, by mieć\nRadość z nieprzemijalności.\nIle chwil podaruje nam cisza,\nJakie obrazy wspomnień wymaluje,\nIle zdążymy razy się uśmiać,\nIle razy nam ktoś podziękuje.\nPożyjmy tą chwilą - nie biegnąć za celem,\nWyłapmy pragnienie dla spełnienia dnia.\nNie wiemy przecież czy chwil będzie wiele\nI kiedy nam przyjdzie na wieczność iść spać.\nZ Klucznikiem Niebieskim rozmawiałem.\nOtwierał przede mną drzwi Komnat Niebieskich,\nżadnych tajemnic nie ukrywał.\nDusze ludzi zbolałych - swym życiem nienasyconych.\nDusze ludzi bogatych - w bycie ziemskim samym sobie zostawionych.\nDusze Tych, którzy cierpieli za życia.\nDusze Tych, którzy nawet przed Wszystkowiedzącym\nCos mieli do ukrycia.\nPrzed drzwiami jednej z Nich nakazał milczenie.\nWskazał ręka na napis -\nTu błądzą dusze Tych,\nktórzy wbrew woli Wszechmocnego\nprzerwali Pisanie, złamali Pióro -\nnie dokończyli historii życia swojego.\nZapytałem Klucznika, gdzież On Te wszystkie dusze umieści?\nJakże to - odparł.\nW WIELKIEJ BIBLIOTECE NIE DO KOŃCA NAPISANYCH POWIESCI!\nbrak sensu kolejnego dnia\nw nocy rozległej wołaniem\nnie odgadnięty obiecany smak\nprzycichły głos ponury\noczu wpatrzonych w bezsensu sen\ncichej zadumy kreślone kontury\nzamyślone dnie od lat\ni niedościgniony piękniejący świat\ndłonie od łez mokre chętnie\nbo masz co chcesz człowieku\ni te wyznania niby pokrętne\nzwane łzą na wieku\nnie ma ich dzisiaj, nie było\ni te obiecane nie stały się chwilą\nnie zaczęło się i już się skończyło\nżycie nazwane mogiłą\nZatrzymany czas na bezdrożu\nSnuje minutą wielkie nadzieje\nA bezduszny wiatr milczy\nW błękicie nieba słońce szarzeje\nByć może prostą drogą miał iść\nCzłowiek co nędznym staje się znakiem\nW poszarpanej duszy jak nędznik\nPod szarym niebem - stał się wieśniakiem\nUbogim w swoim zamilczeniu\nKopiącym kamienie w kurzu obłokach\nW tępocie serca poruszeniu szedł\nPo nieobcych depcząc kłopotach\nRozległym wzrokiem w zauroczeń dal\nPatrzył wciąż jeszcze swą ciszą zaklęty\nSzubienicą jemu drogowskazu pal\nW kieszeni klucz życia zgubiony - przeklęty\nI wiatr zaczął poruszać konarami drzew\nUschłych od łez nikłej namiętności\nW zrozumieniu tylko nie czeka na siew\nZdradzoną chwilą ludzkiej śmiertelności\nzobacz w codziennej szarości\npromienie Boskiej miłości\nujrzyj w styczniowej kałuży\ncień uśmiechu choćby nieduży\nw przygnębiającej ciszy\nspokój twe serce usłyszy\nw zamęcie krzykliwych twarzy\ngest przyjaźni zauważy\nsprawi, że każdy rok nowy\ntwój bukiet urodzinowy\nwzbogacał będzie jedynie\no kwiat różyczki kolejnej...\nSobie, Tobie, Wszystkim...\nMinal rok .\nNie spotkacie mnie na Polach Elizejskich .\nGlownych ulicach Tokio , w Berlinie przy barze .\nJa raczej w zaciszu , przy kominku w domu .\nPrzy dobrej whisky i przy cygarze .\nMyslenie wtedy sprawia mi przyjemnosc .\nOdlaczony od ludzi , od calego swiata .\nRobie sam dla siebie rachunek sumienia .\nWracam wstecz w te minione lata .\nNie jest tak zle , gdy widze swe uczynki .\nNa tej Wadze , akcje moje dobrze stoja .\nZnam Takich , ktorzy w nocy nie spia .\nKtorym strach gardlo dlawi - tak swgo zycia sie boja .\nZdarza sie tez nie raz , ze do Ciebie zadzwonie .\nZe z daleka - z otchlani - Twoj glos uslysze .\nWtedy wiem , ze musze swoj stan przelac na papier .\nSiadam przy biurku i pisze , pisze , pisze .\nAle to nie zawsze . Nie co dzien mam na to czas .\nNie czesto splywa na mnie taka chwila bloga .\nNormalnie poswiecam sie temu , co zwiemy szara codziennoscia .\nA codziennosc to tempo , rytm . To ciezka i meczaca droga .\nuciekasz od siebie w tłum do lasu lub w nicość\nmiotasz się jak samotne źdźbło trawy\ntańczysz z polnym świerszczem\nwędrując na szczyty tulisz w ramionach noc\nspalasz się w ogniu niepewności\ntoczysz wewnętrzna walkę\ni sensu w niej nie widzisz\njak wiecznie niespokojne morze\nmarzycielu z samotnych chmur.\nCóżeś ty zrobiła\nO ! Pani przez twój pocałunek od zmysłów odchodze\nSerce bije na trwoge w nocy spać nie moge\nCóżeś ty uczyniła\nŻe ja niegodny twej miłości cierpie\nZbliżyć się chcę do Ciebie\nGorset rozpiąć - bo sciągniete masz piersi zbyt mocno\nNa co cnote swą chowasz pod spódnicą\nO ! Pani - sfolguj\nTej miłości nie da się uśpić żadnymi lekami\nWylecz me ciało by zdrowo się miało\nOd zmysłów nocą nie odchodziło\nNa twych ustach zródło wody\nO ! Pani\nbędę Ci posłuszny\ncelem mej milości\njest zdobyć Cię o północy\njutro .. jutro ...\nJa chory już dzisiaj !\nKu przestrodze, nie szanującym zdrowia..........\njeszcze w czasie świąt było, razem z humorem\nnagle gdzieś umknęło tak jak twórcza wena\nprzyszedł ból z chorobą, po świętach wieczorem\npogotowie, lekarz, szpitalna ocena : nie ma\nmoże to, może tamto albo jeszcze co innego\nmimo badań brakuje konkretnej diagnozy\npotrzebna dłuższa obserwacja by dojść do tego\nmoże więc chory na dłużej się u nas położy\nszanujcie więc swoje zdrowie, moi kochani\nbowiem nie można być pewnym dnia i godziny\nkiedy nas opuści, zostawi jak kapryśna pani\na lekarze nie będą mogli znaleźć przyczyny\nw domu już studiując szpitalne wyniki\nstwierdziłem sam dość kategorycznie\nże trzustka zapalenia krzesa ogniki\nwięc kolejnej konsultacji się nie uniknie......\nKu pokrzepieniu cierpiących............\n........../ktokolwiek widział, ktokolwiek wie/..........\ngdzie się podziały me młode lata\nczasem je widzę w głębokim śnie\nlecz pamięć często figle mi płata\njeszcze niedawno sztubakiem młodym\nzwinnie zbiegałem po skalnym jarze\nteraz z zadyszką staję w zawody\ndojrzały wiekiem, z doświadczeń stażem\nkiedy minęły odchodząc w przeszłość?\ndlaczego to tak szybko się stało?\nco mi przyniesie jeszcze przyszłość?\nile jej jeszcze dla mnie pozostało?\nniechaj się ze mną skontaktuje\nmoże to z końca roku dniem\nnostalgia tak mnie obejmuje?\nGdy petardy niebo rozjaśniały\nGdy o 24 korki szampana strzelały\nW tak pięknej chwili\ngdzie pełno gości\nwszyscy radośni - życzenia sobie skladają\nOna spragniona miłości\nJęzyczkiem ciepłym go całowała\nW tańcu noge jedną w drugą wkładała\nOj ! myślami kokietowała\nNowy Rok w łożu powitać chciała\nW twe ramiona się wtulała\nUsta do ust zbliżyła\ngłowe na twoim ramieniu polożyła\nTy patrząc w gwiazdy\nkomplement prawisz -\nnie grzesz w tę noc - nie wypada\npiec kaflowy też piękny\nOna - żarem rozerwie Cię na strzępy\nBojąc się kobiecych złości\nDałeś nurka pod pierzynke\nzaznać miłości odrobinke\nOna tępa była z nerwów się uśpiła\nTy pijąc szampana -\nPięknie się Rok zapowiada\nByłeś mi łaskawy\nCały rok do pracy wybierałem się\nale że bezrobocie jest bijałem gruszki też\nW styczniu - zarejestrowany listę podpisałem\nW lutym - bawiłem u pięknej kobiety\nW marcu - sprzedałem rower niestety\nW kwietniu - pod budką piwko popijałem\nW maju - laski podrywałem - kawalera udawałem\nW czerwcu - zachorowałem\nW lipcu - wyzdrowiałem i się kochałem\nW sierpniu - nad morzem palony szpanowałem\nWe wrześniu - z nudów na grzyby poszedłem w las\nale że się nie znałem muchomorów nazbierałem\nW październiku - leżałem, odpoczywałem\nbo we wrześniu wiadomo pracowałem\nW listopadzie - telewizor włączyłem i się wnerwiłem\nbo politycy powiedzieli że nic się w kraju nie zmieni\nW grudniu - stwierdziłem że kasy mi brak\nże żyje bez pieniędzy w nędzy -\nA ja nie chcę tak\nBrzydnie mi bieda ta\nJednak optymistycznie zakończę wiersz\nŻycie wciąż piękne jest\nŻyczę sobie i wszystkim wam aby 2007 był taki sam\nPrzecież już dawno wszystko wielcy napisali\nO! tęsknocie namiętności\nJak potajemnie całowali\nPrzecież już dawno wielcy napisali\nO! niebie, księżycu i gwiazdach\nPo co mam pisać\nMój miły do Ciebie\nGdy śpie tęsknie za tobą\nA na mym licu czuje twe usta\nchoć ich tam nie ma\nPo co mm pisać\nże Cię miłuje\nKiedy to wszystko czytałeś w szkole\nWielcy o miłości pisali\nCóż ja powiem teraz tobie\nO! swoich marzeniach\nPisać nie umiem jak wielcy\nBo maluczką dusze mam\nSłów mi zabraknie\nA ciało okrągłości dostanie\nTy przeczytasz i zapytasz\nCzy to prawda? Czy fausz?\nTy wątpliwości masz\nże zamiast miłością\nkarmie Cię sztucznością\nChoć szalone zmysły mam\nOtworze Ci wrota\nPrzebudz się ze snu\nCzas to coś magicznego, ulotnego.\nCzas bywa dobry i zły\nTańczącym złotym motylem na zielonej łące.\nPłatkiem śniegu w zimowe dni\nRozkwitaniem pąsowej róży\nZnakiem pięknej miłości\nKrzykiem i subtelną ciszą.\nBywa zapachem pomarańczy z babcinej komody.\nŁzą zamkniętą w kropli miodu na brzegu morza\nSzumem wiatru za kominem\nŚpiewem słowika o brzasku\nCzas to przyjaciel i kochanek\nCzuły i tkliwy\nUlotny i chimeryczny\nJest ziarenkiem piasku w klepsydrze\nOdmierza życie każdego z nas.\nPoczułam ciepłe dłonie\nna swych smutnych oczach\nto przyjaciel wszedł otulony płaszczem tęsknoty\nna jego włosach jeszcze trwa dogasajacy dzień\nuparcie wlepiając wzrok\nw pobladłą kulę słońca\nChciałbym, chciałbym Cię zabrać\nprzez wrota świata w te cudowne chwile\nw radości pełne chciałbym Cię zabrać\nchciałbym twój uśmiech zobaczyć\ni oczy tak szczęścia pełne rozpalić\nchciałbym urokiem dłoni Twej dotykać\nna wzgórze prowadzić szczęśliwe\nchciałbym jak anioł być dla ciebie dobry\nkażdą chwilę wypełnić radością\nchciałbym dobro świata Tobie ofiarować\notoczyć miłością jakiej nikt nie zaznał\nchciałbym Ci pokazać całe piękno świata\npiękno miłości cudem przewiązane\nchciałbym by oczy Twoje dziś szczęścia zaznały\nprzy zachodzie słońca tulić Ciebie całą\nchciałbym fioletem słońca zachodu kołysać\nduszę Twą spokojną\nchciałbym przez szum morza dziś Tobie powiedzieć\nprzez ptaków śpiew wesoły i głośny\nprzez układ chmur na porannym niebie\nchciałbym Ci powiedzieć, wyszeptać\nże kocham szalenie i mocno\nchciałbym rozpalić ogień i obok siąść z Tobą\npo włosach pogładzić tak ufnie i ciepło\nchciałbym byś czuła się dobrze, bezpiecznie\nprzez ścieżki kręte prowadzić Cię prosto\nchciałbym być Twój tylko, byś Ty moja była\nchciałbym żyć dla Ciebie, serce ofiarować\nchciałbym dniem budzić, nocą w sen kołysać\nchciałbym lecz marzenia to tylko odległe\nWidziałam wyjątkowy pejzaż\nWyobrażam sobie życie bez:\ni wielu urządzeń potrzebnych co dnia\nTy pokazałeś mi piękno\nwidniała szeroka droga\nzatonęła we mgle\nstoją płaczące wierzby dwie\nmaczają swe liście w wodzie\nich korzenie głęboko splecione\npokazują nierozerwalną więz\nPlamy słońca rzucają cień\nwidze jak uplynął\nA miłość w miejscu stanęła.\nśnieżny świat ma swoją zieleń\ntrop zaznaczony niedbale\nmała plama wśród białych iskier śniegu\nśmiechu grymasem przykryte pomarszczone części -\nnie zakwitną wiosną\nkamień ogrzany ciepłym promieniem słońca\nnie obrośnie już mchem...\nKażdy dzień zbliża nas do siebie\ngdzieś czas między palcami\na ja wciąż przez lat już tyle\ntęsknię świętami tak samo\nopłatka zerwany kawałek\nzaniosę dziś Tobie\nusiądę na chwilę, pomyślę\nłzę roniąc nad grobem\nz myślami swoimi\nwpatrzony w mogiłę\npobędę sam z Tobą\nwyszeptam znów słowa\nprzytulę Cię znów dzisiaj\nsamotny tak samo\n"Człowiek potrafi zrobić to,\nczego nie potrafi sobie wyobrazić..."\nkruszę nurt codzienności\nuderzam w falochron\nodbija echem przeznaczenia\nz odłamków życia\nskładam niestopione kryształy\nidę dalej popatrz\nna moim oknie kwitną\nNa ziemi panuje zło\nW powietrzu wisi czarny dym\nNie mówimy głośno o tym\ngłód, wojny, bezrobocie\nSerce kamienne - kochać nie umie\nNiezdolne do żadnych uczuć\nNa świecie wyrządza zło\nMiłość - nie o litość prosi\nCierpienie! nie żąda współczucia\nrozpacz, gniew, złość\nSzukając radości dnia\nNiebo srebrem otworze\ntam błoga cisza jest\nTam znajdziesz dobro\nktóre czuje i oddycha\nTak! nie mylisz się\nWsłuchajmy się w bicie serca\nPokażmy, że w nas miłość jest\nChwycić kogoś za rękę -\nPowiedzieć - Kocham Cię...\nBliźniak / Ewa Szewczyk /\nŻycie tak pędzi, bo musi przecież,\nkażdy coś szuka, zgubione, w świecie.\nZabiega o coś, szaleje stale,\nale wciąż biegnie, byleby dalej,\ndo tego celu, którego nie chce...\nno, bo ciągle chce czegoś więcej...\nNie chce zatrzymać i postać chwilę,\npodziwiać w locie barwne motyle,\npowąchać róży i dotknąć bratka,\nbo liczy tylko pędzące latka...\nAle naprawdę minutki tylko,\nkochają szczęście i dziwią smutkom,\nczasem je w świecie gdzieś porzucają\ni znów z radością w życie wracają...\nCzy żyje tylko dla siebie?\nSzczęście w sercu długo gości\nNiech! miną nam złości\nA gdy w miłości się zatracimy\nOd nas samych zależy\nJakie uczucia ludziom odpłacimy.\nCzy dobro w pokore zamienimy?\nGdybyśmy wszyscy kochać umieli\nO! duszo sprawiedliwa\nSłabości byśmy nie mieli\nOczu twoich rozmarzenie\nemanuje pięknem ciepła\nbyś mi nigdy nie uciekła\nScałowałbym te łzy obie\nby twe oczy się śmiały\ni oczy, twarzy ku ozdobie\nszczęściem pięknie pojaśniały\nNawet blisko się chciałoby\npatrzeć w uśmiechnięte oczy\ni odgonić precz choroby\n...by cię nikt nie zauroczył\nKwitną w sercu moim kwiaty\ngdy twe oczy jak bławaty\npatrzą na mnie hen z daleka\na ja muszę czekać, czekać\nKochać mi się zachciało\nwięc do wanny lecę w mig\nKosmetyczke jak walizke wykładam\nPachnieć ładnie chcę\nA co czemu - Nie\nBalsamuje ciało swe,\nolejkami nacieram ,\nMieszam równo miksuje -\nWychodze gotowa zadowolona\nPrzytulam się czule\nTaka napalona - rozochocona\nA ty zamist kochać mnie\nwysypki dostaleś - uczulenia\nTwój nos pada od zmęczenia\n- nie wytrzymuje\ndusisz się - w głowie kręci ci się\nkrzyczysz - wrzeszczysz\nże zamach stanu w lóżku robie\nOt - przez jeden mały\nTak skończyły się\nmoje nocne amory\nAnioł miłości poszedł pić\nA mnie przyszło o seksie pomarzyć.\nKiedy umrę i staniesz nad grobem mym\nnie płaczcie - nie potrzebne łzy\nWeź do ręki znicz niech pali sie światełko mi\nŻyłam - byłam\nŚwiat piękny widziałam\nwiec go podziwiałam\nŻyłam jak umiałam\nTeraz przyszła pora pożegnać was\nkiedyś żyłam wśród was\nJak dobrze zmienić codzienność\nzłapać czas i trzymać go w dłoni\nodetchnąć z ulgą, zapomnieć\nnie bać się że znów nas dogoni\nJak dobrze usiąść w fotelu\niść mokrą plażą przed siebie\nktóra, zdaje się nie mieć końca\nJak dobrze słuchać mew zgiełku\ni fal co szemrzą swą mowę\ni zasnąć przy tobie snem błogim\nw ramiona twe wtulić głowę\nA kiedy znów świt nas obudzi\ndzień nowy uśmiechem przywitać\ntrzymając tak czas w jednej dłoni\ndrugą swe szczęście chwytać\nChce podać ci rękę - czy mogę?\nDla mnie nieważne dokąd się udasz\nWesprzyj się chociaż o moje ramie\nAch! Ci mężczyźni\nCzego kobiety od nich chcą\nsą wyjątkowi, niesamowici\nzaskakują mądrością swą\nŻyjąc w ciągłym pośpiechu\nDo knajpy wpadną na jednego\npogadać z kolegą -\nCzemu nie! należy im się\nSmutny byłby bez nich świat\nJesteś z nimi za pan brat\nJednak znając ich nastroje\nkochają - zdradzają - porzucają\nJa się męskiego świata boje\nprzeprawa przez pole minowe...\nCzy dorośli wyrośli z marzeń?\nMiłość powiedz mi\nile masz twarzy\njakimi chodzisz ścieżkami\nCzy cię wogóle spotkałam\nw jakiej postaci się kryjesz\nczy minęłam w tłumie\nCzy to głos serca?\nwzrok sokoli , miłe słowo\nJesteś tajemniczym ogrodem\nzmieniasz barwy z dnia na dzien\nżółta, zielona, brązowa\nLekki wiatr bawi się drzewami\ntak ty bawisz się mna\nna widok tańczących liści\nbyło słychać śpiew ptaków\nszłam dobrze znaną ścieżką życia\nna krótką chwile cieszyłam się\nbarwami i odcieniami\nteraz wracam do rzeczywistości\nsiedząc pod brzozą\nwspominam co pamietam\nktóry dużymi kroplami\nrozpoczął jesienne porządki\nMiłość czy ty o tym wiesz?...\npotykam się wciąż\nkrocząc ścieżką mego istnienia\ntrwam... w nadziei\nmarzę bo żyję\nżyję bo marzę...\nbędzie mi raźniej...\nChcesz? Pokaże Tobie inną twarz Blizniaka .\nNie ! Nie usmiech na twarzy .\nTa druga nie jest taka .\nCzy czytalas O. Wilde ?\nPamietasz Portret Doriana Graya ?\nTo wlasnie ta druga .\nWizerunek piekla , wizerunek zla .\nLub , czy masz w pamieci - Dr. Jekyl i Mr. Hydea ?\nTo sie we mnie zmienia .\nRaz przewaza ta pierwsza .\nRaz ta druga - zla .\nNie ! Nie patrz sie tak na mnie .\nJa mam tylko jedna twarz . Znasz ja . I ona na wieki zostanie .\nTo byl z mojej strony tylko wyglup taki .\nCzas na odpoczynek . Zgas swiatlo kochanie .\nporter pamięciowy szkicuje\ntwarz - owalną piegowatą wymaluje\nza długie ręce - odstające uszka\nZwrciadełko myli się\nbo w lustrze nie ujrzysz\nni zalet ni wad\nchoć dopiero całość daje efekt\nto i tak zaczne od siebie\nkochać być kochanym\ndlatego nieraz lustro zasmuci\njutro może zauroczy\ngdyz nie latwo z samym sobą\nzostać w cztery oczy\nLustereczko powiedz -\njaki obraz wymalujesz mi .....\nco słychać? czasem zapytasz\nuprzejmie, lecz od niechcenia\nZeus Olimp nowy otwiera\nrozmowa płynie gładko\ntakie nic, bez znaczenia\nPigmalion wyrzeźbił posąg\ni znów się temat zmienia\nWśród stron rozmowy takiej\npiszę cicho... list do potomnych\nAfrodytą wyłaniam się z piany\nwrona na śniegu krzyczy\nchciwie spragniona miłości\nwoła jak ongiś Dante\n- rzucajcie losu kości...\nBóg też się tu wypowie\nzagra o czyjeś życie\nmiłość czarna czy biała\nptaszysko tez marzy skrycie\nDzisiaj świąteczna wigilia\nW każdym domu dobrze widać\nDrzewka pięknie przystrojone\nZ kuchni płyną smaczne wonie\nGospodynie pieką smażą\nWszystkim w domu robić każą\nGdy zapadnie mrok na świecie\nPierwsza gwiazda się zaświeci\nGwiazda daleko na wschodzie\nZwiastuje nam czas narodzin\nJuż choinka jasno świeci\nKoło niej krążą dzieci\nWszak dziś gwiazdka i prezenty\nKażdy je otrzymać chętny\nJuż czas się opłatkiem łamać\nI życzenia sobie składać\nBożej i bliźnich miłości\nTeraz czas już na wieczerzę\nIle dań to każdy bierze\nJedno nakrycie postawmy\nGdyby przybył w dom ktoś głodny\nPotem śpiewamy kolędy\nBóg się rodzi słychać wszędy\nPrzed północą do kościoła\nGłośny dźwięk dzwonów nas woła\nNa Pasterkę tam pójdziemy\nDziecię w żłobie przywitamy\nMarzenie o poranku\nWitaj piękne marzenie\nDziewczę z niezapominajki\nWśród Was się mili czuję\nJakoby Książe z bajki\nZ beja tutaj brylują\nI wszyscy piękne wiersze\nRenacie tu wpisują\nŻyczę Tobie marzenie\nJak najwięcej gości\nSamych dobrych poetów\nI wierszy pełnych miłości\nNiech Cię przyjaźń otacza\nI szczęście niech Ci służy\nW przyjaźni będziesz bogata\nTak radośnie, a tak smutno\nJego ciało pachnie trawą\nRęce - maki , kaczeńce\nŚwierszcz gra na skrzypkach melodie\nto wieczny głód miłości który trwa\nSpragnione dusze i takie same ciała\nNa polance pachną poziomki -\nUlegasz pod wplywem aromatu\nJak ambrozją częstujesz mnie nimi\nJem ci z dłoni\nZaczynam pływać w namiętnej miłości\ndotykając twego ciała wilgotnym noskiem\njęzykiem napotykam na podniecające miejsca\nSmakuje je garściami biore kosztuje\nŁagodnie wzbudzam podniecenie\nMiła woń naszych ciał wzbudza pożądanie.\nPodnosi krążenie, zwiększa apetyt na seks.\nDrzymy masujac swoje ciała\nNagle pierwsza Kropla rosy na piersiach się pojawia\nPodnieca widok kochanka,\nPobudza zmysły i sprawia, że odczuwa potrzebę dotykania.\nŚliskie ciała pozwalają nam na bardziej wyrafinowane pieszczoty.\nNamiętności szalone ruszyły w orgazmu drogę\nPrzy tobie jestem ciałem i duszą rozpalona\nProszę kosztuj mnie\nNie odchodz zostań\nPoczujmy jeszcze raz ranną rose na trawie .......\nNazywam smutek po imieniu,\nOn ma ładne usta, takie czerwone.\nMilczenie ma określoną barwę i smak,\nCzasem słowa są niepotrzebne.\nDam Ci wszystko, co najlepszego mam bez żalu,\nKilka chwil życia, uśmiech,\nI to, co będzie po tym wszystkim.\nBo choć czas nieubłaganie płynie,\nZapiszemy wspomnienia kroplą deszczu.\nJest pachnąca i słodka.\nNapiłabym się jej z Tobą,\nNie podnoś zdziwionych oczu.\nTo tylko czekolada,\nCzyżby parzyła Ciebie w usta?\nProszę o pocałunek,\nCzekolada już wystygła...\nTrzeba kochać marzenia,\nOne tańczą nawet w deszczu.\nMotyle się śmieją tylko otwórz oczy,\nA liście szeleszczą perłami nocy.\nDroga mleczna to splecione ręce,\nTaki most tęczowy.\nUplotę z mgły nam pościel,\nPocałunkiem zamknę Ci oczy.\nNa półce, gdzie leżą nasze marzenia,\nGołębie pocztowe zastygły w bezruchu.\nPokryte kurzem stały się szare,\nZadzwonię - może obudzi je telefon?\nZa zasłoną w przeźroczyste kwiatki,\nUtkanej z myśli i bólu.\nWłożona gdzieś między kartki,\nLeży Nadzieja... Matka smutku.\nRozsiewasz cudowny uśmiech...\nRozsiewasz cudowny uśmiech,\nTaka pieśń od początku do końca.\nMasz tak wiele imion wiesz?\nJednym z nich jest Tęsknota.\nDam Ci wszystko w maleńkich skrawkach nieba,\nNawet, gdy czas nasze ślady zatrze już.\nBędziesz mnie w sobie miał.\nZanim to życie skończy się,\nI ostatnią spowiedź odbędę.\nPodaruję Ci siebie głębią ciała,\nSłowami, co parzyć serce Ci będą.\nDotykiem warg spytam czy - chcesz?\nPokażę Ci pocałunkiem drogę piękną.\nCzy będę miłym Twym wspomnieniem?\nCzy tylko wiatrem tańczącym z morską bryzą?\nWiesz? Lubię patrzeć w ogień,\nI w żaru jego piękno.\nGwiazdy zaklęte w kosmicznej formule,\nDla losów naszych czy mają znaczenie?\nZwykłą szarą codzienność,\nZmieniają w piękną poezję.\nDziadkowe zabawy z fajką...\nDziadzio zapragnął zabawić babcię-\nZdjął z niej koszulę i ciepłe kapcie?\nKiedy zabierał się już do dzieła\nTo wtedy fajka dziadka klapnęła?\nNapił się mięty dziadek zawzięty,\nZnowu babunię łaskocze w pięty?\nPodnosi fajkę, cybuch rozgrzewa,\nLecz znowu klapa, dziadek się gniewa!\nPodszedł się ogrzać więc do kominka,\nNa babci twarzy marsowa minka.\nPełną szufelkę nabrał zarzewia,\nI taką nutkę swej fajce śpiewa:\n- Jeszcze raz spaść się odważysz,\nTo w żar wpadniesz i cybuch sparzysz...\nCzy pomogło to dziadkowi?\nTego dziś się nikt nie dowi!\nPrzez szybę spojrzeń\nrozdygotane liście tęsknią - płacząc.\nPrzez szybę ucha\npluskiem wody spienionej wciąż od nowa.\nPrzez szybę wzruszeń\nczekają na poranny promień słońca.\nPrzez szybę ciszy\nzostawiły miejce na twój śpiew.\nzakryty sens czekania\njej ciche uśmiechy przy kawie\ngdy świt otwierał nam oczy\nspojrzenie tak na dobrą sprawę\nw zarysie dzisiejszych przeźroczy\nta lipa samotna - ech widzę ją w tyle\ni góry schowane w kilometrach dróg\nlecz najwyraźniej dostrzegam te chwile\ngdy się uśmiecha i śmieje się znów\nna śnieżnym parkiecie ślady nietrwałe\nchoć sercem wyryte w zachodzie\npamięci rozkosz gdzie gesty nieśmiałe\nnie był to zwykły mój co dzień\nkrople na dłoniach pamiętam i granie\nkominka urok, czasu przemijanie\ntęsknię za Tobą ciągle taką samą\na drogę uparcie góry przysłaniają\nCzemu taki drań\nCzemu "Chiński mur"\nKiedy zbliżasz się do ludzi\nKubeł wody spada na łeb\nCzas osuszy głowe\nNie zbliżać się do ludzi\nMilczeć - istnieć - być...\npo co ... tytuł\nPo co kłaść muszę się spać\nPo co mam triumfem dzień\nPo co wciąż bezmyślnie trwać\nPo co odpływać snem gdzieś hen\nuśmiechać się po co\ni po co modlić się mam\nskoro Bóg już śpi nocą\na ja cholernie sam\nPo co myśleć o dniu\nPo co wciąż taki sam\nPo co skoro tu\nPo co mam być wciąż sam\ntrwać w nadziei po co\ni po co cieszyć się mam\nskoro dzień już śpi nocą\na ja z nie winy sam\nPo co pisać te słowa\nPo co ten skrawek ziemi\nPo co chcieć żyć od nowa\nPo co znów czekać nadziei\ni co jeszcze do ostatniego tomu\nmałym jest po co\ngdy nie ma komu\nPowiedz, skąd wodę biorą źródła\ni dokąd wicher czasem gna\npowiedz dlaczego serce drży\ni czego wciąż tak szukam ja?\nPowiedz, dlaczego myśli w głowie\ntańczą uparcie taniec głodnego\nczemu napełniać chcą wodą sito\nczy wiesz ty może dlaczego?\nCzy los to sprawia, czy może ja? -\nże tylko taniec, ten taniec głodnego\nciągle tak w życiu trwa i trwa.\n***(życie sztuką zawsze bywa)\nżycie sztuką zawsze bywa\nlosu różne są tu szlaki\nale godność ten zdobywa\nkto skromności ma zadatki\nufać ludziom można zawsze\nwłasne serce w tym pomaga\nlecz samemu trzeba najpierw\numieć innym szczęście dawać\ni nie czekać w życiu nieba\ni zawiścią nic nie działać\nkochać najpierw umieć trzeba\nbo to cnota nader trwała\njesienna mgła nad miastem\njak kapliczka zaczarowana\nbladym światłem mruga\nniczym daleka gwiazda\nodgłos samotnych kroków\nodbijają ściany domów\nserce niepotrzebne nikomu\nbłąka się po zaułkach\nz nadzieją w duszy\nże znajdzie przyjazny kącik\nże jeszcze ktoś go przygarnie\ni zostań tu usłyszy\nPo sto razy mówie - ,,Żegnaj ''\nTyle razy ile gwiazd na niebie\nKochałam szczerze gorąco\nnamiętnie - lojalnie\nDziś mówie - ,,Żegnaj ''\nPytasz czy kocham?\nOdpowiedz dostaniesz - Kocham\nW sercu zawsze będziesz moim już\nSercu nie da się powiedzieć\n,,Żegnaj '' - pa\nCo czuje? - ból, żal, tęsknote?\nKażdy uczucia te zna\nMasz swe życie\ninne życiowe cele masz...\nCóż ja moge? - nic\nSpotkaliśmy się - tak chciał Bóg\nTeraz pytam o sens życia\n,,Nie ma Cię ''\nNa koniec powiem Kocham\nTyp maczo - kulturysta\nPrzy goleniu gwizda\nPo pracy założył dreisk nowy\nBiega, krzyczy, skacze\nDo akcji już gotowy\nA wieczorem skarżył się\nJakiż to miał ciężki dzień\nA to zwykły leń\nPrzeczytam może ... pozwolisz Boże?\nDobrymi drogami Bóg drogi\nprowadzić miał los\na ludzkości niepotrzebne trwogi\npozbierać miał ktoś\ndobrze być miało\nJezus przykładem spisanym\ncoś jednak się stało\nz hołdem zapomnianym\ni ja żyć miałem... jak człowiek\nbez resztek zepsucia\ncieszyć się z rozkochanych powiek\na tu jednaka ziemska pokuta\n... zapiszę już może te słowa\npodpiszę imieniem i wiekiem\n... a gdy rozpocznę to wszystko od nowa\ncierpienia ciekawym zostając człowiekiem\n/piąty grudnia 2006 roku/\nMajowe myśli w jesienne dni\nTe rozkwitłe nasze panie,\nUpajają swym widokiem.\nGdziekolwiek człowiek nie stanie\nNa ulicy, czy pod blokiem;\nZerka niczym lis na gąski?!\nW myślach ostrzy swe pazury!\nJak dotrzeć do takiej "przekąski"?-\nTak się budzi zew natury;\nKrew buzuje, cieknie ślinka,\nSerce wali - ściska "miechy"\nChciałbyś takiej u kominka\nWyznać - choćby swoje grzechy?!\nNagle słyszysz głos ci znany,\n"Nie dla psa kiełbasa": - stary...!\nDiabli biorą twoje plany\nA zabaw(k)a na wagary?\nBo gdy masz "anioła stróża",\nKtóry pełni swoją pieczę-\n(Do)strzeże cię na końcu podwórza,\nI po zabawie - człowiecze!\nnim noc zamkniesz w dłoni\nfiranki rzęs przysłonisz\nprzytulisz chmurne niebo\nspóźnioną myśl dogonisz\npomyśl o dniu wczorajszym\nczy dobroć w nim została\no ile chwil żeś starszy\ni gdzie skorupka mała\nniepewne tuli życie\nw skostniałym pancerzu\njeszcze możesz przywrócić\nwymodlić w pacierzu\nZ nurtem strumienia\nZ rwącym nurtem strumienia\na wicher wciąż gna.\nCisza śpi na brzegu\nnie masz tutaj miejsca\nco odpocząć da.\nNie ma tu wytchnienia\nserce bijące od lat\nżycie wciąż wyznacza\ncoraz nowy szlak.\nz tęskną nutą obłędu\nszukam znów przystani\nwśród granicy błędu.\nŻycie - rzeko naszego istnienia\nU źródła jesteś szczęśliwa\nBeztrosko toczysz swój bieg\nLecz ciągle w tobie coś się zmienia\nWzbierasz swe wody zachłannie,\nCzerpiesz z dopływów garściami\nOdbijasz w swych nurtach błękitnych\nUrok barwnych motyli\nBy ożywić swój nurt bystry\nkolorami tęczy -\nWładcami jednej chwili\nRaz piętrzysz swe wody burzliwie\nPrzecierając wciąż nowe szlaki\nJak w gnieździe uśpione ptaki.\nTyle w tobie meandrów i zwrotów\nMijając na swej drodze\nRaz cierniste, sterczące głazy\nRaz okrągłe, gładkie kamienie.\nIm bliżej ujścia\ntoczysz swe wody spokojnie\nW morzu zapomnienia\nŁączysz się z matką - ziemią\nPozostają ...tylko wspomnienia\nJestem wiecznym tulaczem.\nNigdy nie dojdę do celu Mej Drogi.\nA czuję już takie znużenie, taki głód w sercu\ni tak bardzo bolą mnie nogi.\nNie zgadzałem sie na taką rolę w życiu.\nNikt nigdy ze mną tego nie uzgadniał.\nTak wygląda, jakby każdy kolejny etap Tej drogi,\nKtoś na nowo formował, ciągle Coś dostawiał.\nPrzebrnąłem już wszystkie możliwe Zakręty.\nPrzepłynąłem już wszystkie Oceany.\nA nie ujrzałem jeszcze Kresu.\nI ciagle sam - na siebie zdany.\nUpadki nie pomogą.\nTą Drogą dalej iść muszę.\nJedyna nadzieja w Bogu -\nmoże Jego chociażby wzruszę.\nDa mi choć chwilę wytchnienia.\nOdpocząć pozwoli choć w Cieniu.\nBym dalej mógł iść w niewiadomą -\nsam jeden, strudzony, w milczeniu.\nŻycie z rozpędu daje szansę,\nby być szczęśliwym mimo wszystko\nwięc z uśmiechem\nidę odważnie- stąpam boso\nwspominając udręki czas,\nczekałam na wielką miłość...\nczułam się jak anioł\nktórego dosięgła strzała niebios,\nczułam dotyk twych rąk\nmuśnięcie perłowych ust.\nOddech, ciężkie bicie serca\na potem lęk i strach.\nnadszedł stracony czas\nserce widziało lecz oczy w ciemność zapadły.\nWalka o każdą chwilę, drobinkę nadziei...\nOdeszła miłość w zapomnienie,\npozostawiając trwały ślad.\nSiedząc nad wielką wodą\nbłądzę myślami patrząc beztrosko\nna pływającego samotnie łabędzia..\nczekam na powrót wiosny...\nDoda w Afganistanie\n/ Przed akcją /\nIdzie talib przez pustynię,\nMarzy mu się woda.\nIdzie sobie, myśli: zginę!-\nJak duch jakiś zza kamienia\nTalibowi nastrój zmienia\nTen wpada w olśnienie?\nPić już mu się odechciało,\nWłosy blond i jędrne ciało\nAllachu! - zawołał.\nPozdrowiony bądź Allachu,\nZa ten dar natury?\nZginąłbym niechybnie w piachu\nGdzie pustynia, góry\nPrzysiadł się talib do Dody\nZagłębił w ... oazie...?\nWtedy polski żołnierz młody\nW tym pustynnym krajobrazie\nSkuł taliba kajdankami-\nO jednego mniej!\nW prosty sposób i bezkrwawy\nZechcesz, to się śmiej\n/ Po akcji /\nPowrócili nasi chłopcy\nW komplecie, plus Doda.\nPolakowi nie jest obca\nJuż żadna przeszkoda!\nBush się wzruszył i Sikorski...\nJaką teraz akcję\nZlecą znów żołnierzom polskim\nZ Dodą w Eufracie?\nna Beju 2006.09.27\nto nic, że pod górę\ni taki ciężar...\nzarzucę na siebie....\npozwolileś mi przecież\nże bez krzyży\nnie byłoby ciebie...\n/cykl okno zdarzeń/\nWstaję, gdy noc porankowi miejsca ustępuje\nWracam do domu, gdy wieczór już zapada\nCiemne okno - wzrok swój w mrok kieruję\nZapala się osiedlowych latarni gromada.\nW ich świetle stojąc przed sklepu witryną\nChłopiec z ożywieniem rozmawia z dziewczyną\nOna zdenerwowana kręci przecząco głową\nOn pokazuje na wiszącą kurtkę zamszową.\nOpodal chodnikiem stukając laseczkami\nTrzymając się czule pod drżące ręce\nIdzie starsza para przygarbiona latami\nPrzystanęli oboje, przy ławce we wnęce.\nUsiedli, zmęczenie widać na twarzach\nOszczędni w wymawianych wyrazach\nJednak słowa, gestami rąk zastępują\nWidać że wielką miłość do siebie czują.\nPrzeżyli ze sobą szmat czasu zgodnie\nPromieniuje z nich to wyraziście\nSpoglądają na siebie ckliwie i łagodnie\nPatrzą na spadające obok liście.\nOn pierwszy wstał laską się podpierając\nPomógł wstać jej, ramię swe podając\nPodreptali dalej stukając laseczkami\nZnikając w mroku pomiędzy blokami.\nNie ma już też pary pod sklepu witryną\nKurtka zamszowa wisi tak jak wisiała\nKupka liści wiruje pod małą jarzębiną\nWtem para listków hen... w górę odleciała..........\nBliźniak /Ewa Szewczyk /\nMiłość ze Śmiercią, to ogień, woda,\npierwsza tej drugiej ręki nie poda,\ndruga zabierze, co twoje przecież\ni na dodatek łapskiem przygniecie,\nnad uchem głośno, śmiechem szyderczym.\nszczypie uczucia, co kwitną w sercu.\nZgarnie majątek, zgodę, sukcesy,\ndo tańca weźmie piekielne biesy,\njak ją pokonasz? Miłością przecież...\nChoć Ona słaba , krucha czasami,\nsnuje się cicho między sercami.\nLecz kiedy złapiesz Ją wiatrem w skrzydła,\nwreszcie bez lęku pofruniesz w śmigłach!\nBo dotknie szczęścia stary i młody!\nTo od Miłości boskość nagrody...\nJest poeta, wy, nie wiecie?\nRubin się nazywa przecież!\nPisze fraszki, imienniki,\ntakie słodkie, jak pierniki...\nzaraz lecą w nasze serca,\nże są słodkie? sam zaręcza.\nJa je lubię, więc je czytam,\npogmatwane? to zapytam...\nbo pokuśnik wszystkim pisze.\nJak przeżywam? Głośno cieszę.\nCzasem skaczę ponad chmury,\njak mnie wierszyk ujmie który.\nCzęsto łechce w imieniny,\n(pewnie robisz śmieszne miny?)\nwszystkie smutki idą precz,\nwięc rubinku lecz nas,...lecz!\nMy tu tylko mimochodem\nsnem, marzeniem, niespełnieniem,\nmy tu tylko krótkim czasem,\ngórą odczuć- pragnień lasem.\nUłameczkiem w tej wieczności\npodkradziony czas miłości.\nJak ta rzeka, co w kaskadach\ntęczą barwy gdzieś opada...\nMostem rozstań i powitań...\nCzy to życie? - Ktoś zapyta.\nNie odpowie na to człowiek\nmałą skalą przerażony,\nRazem wpisów: 215