StockWatch.pl > Akcje > Zarząd GPW rekomenduje wypłatę 2,50 zł dywidendy na akcję za 2020 r.\nOpublikowano: 2021-04-29 16:01:02 Przemyslaw Bujnik\n– Wskaźnik wypłaty dywidendy wyniesie 69,3 proc. zysku skonsolidowanego oraz 77,3 proc. zysku netto przypadającego akcjonariuszom jednostki dominującej skorygowanego o udział w zyskach jednostek stowarzyszonych, zaś stopa dywidendy 5,36 proc. przy kapitalizacji GPW z dnia 20 kwietnia 2021 r. – czytamy w raporcie.\nZarząd GPW jednocześnie zadeklarował, że jego intencją jest wzrost corocznej dywidendy z zysku za lata 2020-2022 nie mniej niż o 0,1 zł na akcję.\nJak wskazano, zarząd Giełdy rekomendując wysokość dywidendy z zysku za 2020 rok uwzględnił takie czynniki jak: wyniki finansowe wypracowane w ubiegłym roku, wytyczne dla spółek Skarbu Państwa sporządzających sprawozdanie finansowe za 2020 r., utrzymujące się na dobrym poziomie wskaźniki rentowności ROE (14,6 proc.) i ROA (11,1 proc.) w 2020 r. oraz utrzymującą się wysoką płynnością bieżącą – 4,9 w 2020 r., wysoki i rosnący poziom środków finansowych i brak zagrożenia dla spłaty zadłużenia (ujemny dług netto), potrzeby inwestycyjne wynikające z realizacji strategii grupy GPW #2022, a także stopę dywidendy i wskaźniki wypłaty stosowane przez porównywalne spółki oraz potrzeby płynnościowe grupy, jak również opłaty za wysokie saldo wprowadzone przez banki oraz niskie oprocentowanie lokat.\nGiełda Papierów Wartościowych w Warszawie odnotowała 151,43 mln zł skonsolidowanego zysku netto przypisanego akcjonariuszom jednostki dominującej w 2020 r. wobec 119,32 mln zł zysku rok wcześniej. W ujęciu jednostkowym zysk netto w 2020 r. wyniósł 168,68 mln zł wobec 115,12 mln zł zysku rok wcześniej.\nGPW obchodzi 30. urodziny [TRANSMISJA] Dokładnie 12 kwietnia 1991 r. podpisano akt założycielski Giełdy Papierów Wartościowych w Warszawie, a 16 kwietnia odbyła się pierwsza sesja, na której handlowano 5 spółkami. W piątkowych obchodach jubileuszu 30-lecia GPW udział weźmie prezydent Andrzej Duda.


Żywność ekologiczna najlepszym wyborem - gamamed.biz\nZdrowe odżywianie oraz produkty wolne od substancji chemicznych to dla większości osób niezwykle ważna rzecz. Tym samym jednak walka z chemikaliami i niepewną kuchnią jest ciężka.\nW tym też celu coraz częściej poszukiwane są i jednocześnie powstają firmy oferujące tylko ekologiczną żywność.\nJeśli poszukiwany jest właśnie sklep zdrowa żywność Kraków to ich rozległa siedziba. Żywność całkowicie wolna od suplementów chemicznych i ulepszaczy smaków to obecnie rzadkość, która z reguły nie występuje w zwyczajnych sklepach sieciowych, oferujących żywność. Warto więc – by zakupić jedzenie ekologiczne – wybrać się do sklepów z żywnością zdrową, gdzie również i osoby będące uczulone na gluten znajdą dla siebie produkty niezawierające go. Należy dodać, że żywność jest dostępna w wielu przystępnych dla każdego cenach, a także… niektóre sklepy oferują produkty z całego świata, związane z wieloma kuchniami, takimi jak na przykład chińska, bądź tajska. Bez większych problemów ulubione przysmaki znajdą także weganie i wegetarianie, jak też alergicy nietolerujący choćby glukozy, bądź fruktozy. Firmy z żywnością ekologiczną to idealny wybór, za pomocą którego każdy może być pewien swego - sklep (zobacz także zielone suplementy) zdrowa żywność Kraków.\nWarto odwiedzić sklep ekologiczny Kraków bowiem jest niezwykle przyjazny każdemu, kto preferuje zdrową żywność oraz przygotowywanie posiłków zgodnie ze starodawnymi metodami - sklep ekologiczny Kraków.\nPrzeczytaj więcej informacji, a poznasz dodatkowe materiały, które zapewne także Cię zaintrygują. Nie wahaj się więc i użyj linku laserowa korekcja wzroku rybnik!\nEkologiczne sklepy posiadają w asortymencie nie tylko żywność, ale także i różnego rodzaju przyprawy, produkowane tylko ze składników sprawdzonych. W asortymencie można też zauważyć naturalne, świeżo tłoczone soki i wina fermentowane bez użycia drożdży.\nKierunek zachód od zawsze funkcjonował jako podstawowy wektor w wyjazdach zarobkowych dla mnóstwa Polaków. Obecnie tego sortu tendencje nie za specjalnie się pozmieniały. Zachodnia strona granicy w dalszym ciągu funkcjonuje jako obszar, w którym w dość krótkim czasie jest się w stanie zarobić dobre pieniądze.


Diaspora (fragment) - Książki - POLTERGEIST\n» Fragmenty książek » Diaspora\nPolis Konishi, Ziemia,\n23 387 025 000 000 SCzK\n15 maja 2975, 11:03:17,154 CzU\nKonceptuarium było nieświadomym oprogramowaniem, starym jak samo polis Konishi. Jego podstawowe zadanie polegało na umożliwieniu obywatelom polis generowania potomstwa: dzieci jednego rodzica albo dwóch czy dwudziestu, stworzonych częściowo na ich podobieństwo, w innej części zgodnie z ich życzeniami, a w jeszcze innej losowo. Czasem jednak, mniej więcej raz na teratau, konceptuarium dawało początek obywatelowi niemającemu rodziców.\nKażdy urodzony w Konishi obywatel wyrastał z ziarna umysłu, serii kodów instrukcji przypominających cyfrowy genom. Pierwsze ziarna umysłu przeniesiono z DNA przed dziewięcioma stuleciami, gdy założyciele polis stworzyli język formowania, mający kopiować w postaci cyfrowej zasadnicze procesy neuroembriologiczne. Podobna translacja musiała być jednak niedoskonała, pomijać biochemiczne szczegóły celem osiągnięcia szeroko pojętej równoważności funkcji. Nie było możliwości zachowania pełnej różnorodności genomu cielesnych. Ponieważ punktem wyjścia była zmniejszona pula cech, a dawne mapy oparte na DNA stały się przestarzałe, konceptuarium musiało się skupić na mapowaniu konsekwencji nowych wariacji. Odrzucenie wszelkich zmian mogłoby prowadzić do stagnacji, natomiast nieroztropne ich wprowadzanie narażałoby wszystkie dzieci na szaleństwo.\nKonishijskie ziarno umysłu dzieliło się na miliard pól: krótkich, sześciobitowych segmentów, z których każdy zawierał nieskomplikowany kod instrukcji. Kilkadziesiąt takich segmentów składało się na formery – proste podprogramy używane podczas psychogenezy. Wpływ nieprzetestowanych dotąd mutacji na piętnaście milionów współdziałających ze sobą formerów trudno było przewidzieć z góry. W większości przypadków jedyną pewną metodą było wykonanie wszystkich obliczeń, których dokonałoby przekształcone ziarno… co niczym się nie różniło od jego ożywienia i stworzenia umysłu bez jakichkolwiek przewidywań. Zgromadzona przez konceptuarium wiedza była zbiorem wyposażonych w adnotacje map konishijskiego ziarna umysłu. Najbardziej zaawansowane z nich były skomplikowanymi, wielowymiarowymi strukturami, o całe rzędy wielkości przerastającymi złożonością samo ziarno. Istniała też jednak prosta mapa, na której obywatele Konishi mogli śledzić postępy osiągnięte w ciągu stuleci przez konceptuarium. Miliard pól przedstawiono na niej jako równoleżniki, a sześćdziesiąt cztery możliwe kody instrukcji jako południki. Każde ziarno można było uważać za ścieżkę przebiegającą zygzakiem z góry na dół i definiującą kod instrukcji na każdym z pól.\nTam, gdzie było wiadomo, że tylko jeden kod może prowadzić do udanej psychogenezy, wszystkie trasy na mapie wiodły do jednej wyspy albo wąskiego przesmyku, plamy ochry na oceanie błękitu. Pola infrastruktury budowały podstawową architekturę mentalną, wspólną dla wszystkich obywateli, nadając kształt zarówno ogólnej konstrukcji umysłu, jak i najdrobniejszym szczegółom podsystemów o kluczowym znaczeniu.\nNa innych obszarach mapy wyobrażono wachlarz możliwości: rozległy kontynent albo archipelag rozproszonych wysp. Pola cech oferowały wybór kodów, a każdy z nich wywierał znany wpływ na szczegóły struktury umysłu – od biegunowych przeciwieństw wrodzonego temperamentu lub estetycznych upodobań, aż po drobne różnice w architekturze neuronowej, znaczące mniej niż bruzdy na dłoni cielesnego. Te ostatnie przedstawiano w odcieniach zieleni – ostro skontrastowanych bądź też wręcz nierozróżnialnych, zależnie od samych cech.\nPozostałe pola, na których zmian wprowadzonych do ziarna dotąd nie przetestowano i nie sposób było niczego przewidzieć, uważano za nieokreślone. Każdy wypróbowany kod, znany element środowiska, przedstawiono tam szarą barwą na tle bieli: górski szczyt wystający ponad pokrywę chmur przesłaniającą wszystko na wschód i na zachód od niego. Z oddali nie można było dostrzec szczegółów. To, co kryło się pod chmurami, mógł ujawnić jedynie bezpośredni kontakt.\nGdy konceptuarium tworzyło sierotę, wszystkie pola cech dostępne dla dobroczynnych mutacji wypełniało sprawdzonymi kodami wybranymi losowo, ponieważ nie było rodziców, których mogłoby kopiować czy którym musiałoby się przypodobać. Następnie wybierało tysiąc nieokreślonych pól i traktowało je podobnie, rzucając tysiąc kwantowych kości, by wybrać losową ścieżkę przez terra incognita. Każda sierota była zwiadowcą wysyłanym na nieznane terytorium.\nI każda z nich sama była takim terytorium.\nKonceptuarium ulokowało ziarno nowej sieroty pośrodku pamięci macicy – pojedyncza sekwencja informacji wisząca w próżni zer. Ziarno samo dla siebie nie znaczyło nic, równie dobrze mogłoby być ostatnim urywkiem nadawanej alfabetem Morse’a transmisji, mknącym przez próżnię obok odległej gwiazdy. Macica jednak była wirtualną maszyną mającą wykonywać zawarte w ziarnie instrukcje, kilkanaście dalszych warstw oprogramowania wiodło zaś do samego polis, tworząc migotliwą siatkę przełączników molekularnych. Ciąg bitów, łańcuch biernych danych, nic sam nie zrobi, niczego nie zmieni, ale wewnątrz macicy znaczenie ziarna osiągało pełną harmonię ze wszystkimi niezmiennymi zasadami położonych poniżej poziomów. Niczym karta perforowana włożona do krosna Jacquarda zmieniało się z abstrakcyjnej wiadomości w element maszyny.\nPo odczytaniu ziarna przez macicę, jego pierwszy former wypełniał otaczającą przestrzeń prostym wzorcem danych: pojedynczym, nieruchomym numerycznym pakietem falowym, wyrzeźbionym w pustce na podobieństwo miliarda perfekcyjnych szeregów piaskowych wydm. To pozwalało odróżnić każdy punkt od jego sąsiadów położonych wyżej bądź niżej na zboczu, lecz wszystkie grzbiety fal nadal były identyczne, a żadna dolina nie różniła się od innych. Pamięci macicy nadano postać trójwymiarowej przestrzeni, a cyfry zapisane w każdym punkcie implikowały czwarty wymiar. Wydmy były zatem czterowymiarowe.\nNastępnie dodawano drugą falę, biegnącą pod kątem do pierwszej. Jej amplituda narastała miarowo, każdy kolejny grzbiet był wyższy od poprzedniego. Potem pojawiała się trzecia, czwarta i tak dalej, a każda z nich wzbogacała wzorzec, komplikując i naruszając jego symetrię: definiowała kierunki, wytyczała gradienty i ustanawiała hierarchię skal.\nCzterdziesta fala przepływała przez abstrakcyjną topografię, w której nie pozostał już żaden ślad po krystalicznej regularności jej początków. Jej grzbiety i doliny były kręte niczym linie papilarne. Nie każdy punkt stał się unikatowy, ale stworzono strukturę wystarczająco skomplikowaną, by mogła stać się frameworkiem dla wszystkiego, co się wydarzy. Ziarno wydawało polecenia rozsiania setki swych kopii po świeżo skalibrowanym środowisku.\nW drugiej iteracji macica odczytywała skopiowane ziarna. Z początku wszystkie dawały identyczne instrukcje, aż wreszcie nadchodziło polecenie przeniesienia każdego z nich na pole otoczone przez szczególny wzorzec danych: sekwencję grzbietów o kształcie charakterystycznym, lecz nie unikatowym. Ponieważ każde ziarno było osadzone na innym terenie, lokalne wersje owego charakterystycznego punktu miały różne położenia i macica zaczynała odczytywać instrukcje z różnych części ziaren. Same ziarna nadal pozostawały identyczne, ale każde z nich wysyłało teraz w otaczającą przestrzeń odmienny zestaw formerów, tworząc fundamenty innego wyspecjalizowanego regionu psychoblasty, embrionalnego umysłu.\nTo była prastara metoda: niezróżnicowane komórki macierzyste rozwijającego się kwiatu zawierały chemiczne instrukcje nakazujące im zmienić się w płatki albo listki kielicha, pręciki lub słupki; u owadzich poczwarek gradient stężenia pewnych białek uruchamiał odmienne sekwencje aktywności genowej, potrzebne do ukształtowania odwłoku, tułowia albo głowy. Konishijska wersja cyfrowa zachowywała esencję tego procesu – dzieliła przestrzeń na specjalnie oznaczone obszary, a potem pozwalała, by lokalne oznaczenia wpływały na wykonanie dalszych instrukcji, włączały i wyłączały wyspecjalizowane podprogramy, które z kolei powtarzały cały cykl na coraz mniejszą skalę, stopniowo przekształcając pierwsze, grubo ciosane struktury w cuda filigranowej precyzji.\nPodczas ósmej iteracji pamięć macicy zawierała sto bilionów kopii ziarna umysłu i nie potrzebowała ich już więcej. Większość nadal rzeźbiła w otaczającym je środowisku nowe szczegóły, ale niektóre dały sobie spokój z formerami i zastąpiły je nadajnikami, krótkimi pętlami instrukcji wysyłającymi strumienie impulsów do prymitywnych sieci tworzących się między ziarnami. Przewodami tych sieci były po prostu najwyższe grzbiety otworzone przez formery, impulsy zaś przypominały maleńkie groty strzał, jeden albo dwa stopnie wyższe od nich. Formery pracowały w czterech wymiarach, same sieci były zatem trójwymiarowe. Gdy macica tchnęła życie w owe konwencjonalne wyobrażenie, impulsy zaczynały mknąć jak biliard małych wagoników kursujących między bilionem stacji jednoszynowej kolejki o dziesięciu tysiącach poziomów.\nNiektóre nadajniki wysyłały impulsy z metronomową regularnością, inne zaś tworzyły serie pseudolosowe. Impulsy przemykały przez labirynty stale tworzących się sieci. Niemal każda ścieżka wciąż łączyła się z każdą inną, ponieważ nie podjęto jeszcze decyzji wyeliminowania zbędnych. Nowe formery, obudzone tym całym ruchem, zaczynały demontować nadmiarowe węzły, zachowując tylko te, do których jednocześnie docierała wystarczająca liczba impulsów, i wybierając z niezliczonych możliwości te ścieżki, które mogły działać synchronicznie. W powstającej sieci znajdowały się również ślepe uliczki, ale jeśli ruch na nich był wystarczająco intensywny, inne formery to zauważały i tworzyły przedłużenia. Fakt, że pierwsze strumienie danych nic nie znaczyły, był nieistotny. Dowolny sygnał wystarczał, by pomóc ożywić najprostszą maszynerię myśli.\nW wielu polis w ogóle nie hodowano nowych obywateli, tylko po prostu składano ich z gotowych podzespołów. Konishijska metoda zapewniała jednak swoistą pseudobiologiczną solidność i spójność. Systemy rozwijały się jednocześnie, wchodziły w interakcje, zanim się jeszcze uformowały, i samodzielnie rozwiązywały większość potencjalnych problemów wynikających z niedopasowania, nie potrzebując zewnętrznego budowniczego umysłów, który dopasowywałby wszystkie gotowe elementy, by zapobiec ewentualnej niezgodności.\nPomimo całej tej organicznej plastyczności i licznych kompromisów, pola infrastruktury nadal mogły wyznaczać terytoria dla garstki standardowych podsystemów, identycznych u wszystkich obywateli. Dwa z nich były kanałami dla napływających danych – jeden przekazywał gestaltowy obraz, a drugi miał charakter linearny. Te dwa podstawowe tryby, wspólne dla wszystkich konishijskich obywateli, były odległymi potomkami wzroku i słuchu. Podczas dwusetnej iteracji sieroty, kanały były już w pełni uformowane, ale struktura wewnętrzna, do której przekazywały dane – sieci klasyfikujące je i umożliwiające ich zrozumienie – wciąż pozostawała nierozwinięta i niewypróbowana.\nPolis Konishi kryło się dwieście metrów pod syberyjską tundrą, ale dzięki łączom światłowodowym i satelitarnym miało dostęp do danych ze wszystkich forów Koalicji Polis, sond orbitujących wokół planet i księżyców w całym Układzie Słonecznym, dronów krążących po lasach i oceanach Ziemi, oraz dziesięciu milionów rodzajów sensoriów, obrazowych albo abstrakcyjnych. Pierwszym problemem postrzegania było nauczenie się dokonywania wyboru w tym nadmiarze.\nWewnątrz psychoblasty sieroty, na wpół uformowany nawigator podłączony do sterów kanałów wejścia zaczynał wysyłać serię zapytań o informację. W pierwszych kilku tysiącach przypadków jedyną odpowiedzią była monotonna seria kodów błędu. Zapytania były błędnie sformułowane lub odnosiły się do nieistniejących źródeł danych. W każdą psychoblastę wbudowano jednak skłonność do poszukiwania biblioteki polis (w przeciwnym razie trwałoby to tysiąclecia), nawigator zatem ponawiał próby, aż wreszcie odnajdywał odpowiedni adres i w kanałach uzyskał dane: gestaltowy obraz lwa, któremu towarzyszyła linearna nazwa tego zwierzęcia.\nNawigator bezzwłocznie porzucał metodę prób i błędów, po czym pogrążał się w spazmie powtórzeń, raz po raz przywołując ten sam nieruchomy obraz lwa. Trwało to aż do chwili, gdy nawet najprostsze z embrionalnych dyskryminatorów przestały wreszcie wysyłać kolejne impulsy. Potem wracał do eksperymentowania.\nStopniowo wykształcał się w miarę sensowny kompromis między dwoma rodzajami protociekawości sieroty: dążeniem do nowości oraz poszukiwaniem rekurencyjnych wzorców. Sierota zaczynała przeszukiwać bibliotekę, ucząc się odnajdowania strumieni powiązanych ze sobą informacji – sekwencyjnych obrazów ruchu, a potem również bardziej abstrakcyjnych łańcuchów odnoszących się do siebie danych. Nadal nic nie rozumiała, ale wbudowano w nią dążenie do wzmacniania zachowań zapewniających odpowiednią równowagę między spójnością a zmianą.\nDo klasyfikujących sieci sieroty napływały obrazy i dźwięki, symbole oraz równania, pozostawiające po sobie nie drobne szczegóły – postać w kosmicznym skafandrze stojącą na szarobiałej powierzchni na tle czarnego nieba czy spokojną, nagą sylwetkę rozpadającą się pod wpływem szarego roju nanomaszyn – lecz odcisk najprostszych regularności, najpospolitszych skojarzeń. Sieci odkryły okrąg/sferę: w obrazach słońca i planet, w źrenicy i tęczówce, w spadłych na ziemię owocach, w tysiącu różnych dzieł sztuki, artefaktów oraz wykresów. Poznały linearne słowo oznaczające „osobę” i podążyły za nim niepewnie ku regularnościom definiującym gestaltową ikonę „obywatela”, a także ku wspólnym cechom, które wykryły u wielu cielesnych oraz gleisnerowskich robotów.\nPodczas pięćsetnej iteracji z kategorii uzyskanych z danych zawartych w bibliotece zrodziła się horda maleńkich podsystemów w klasyfikujących dane sieciach: dziesięć tysięcy pułapek na słowa i obrazy, gotowych w każdej chwili się zatrzasnąć, dziesięć tysięcy rozpoznających wzorce monomanów nieustannie wypatrujących w strumieniu informacji swych wyspecjalizowanych celów.\nMiędzy tymi pułapkami wkrótce wykształciły się pierwsze połączenia. Z początku pułapki używały ich tylko do dzielenia się opiniami oraz do prób wpływania na decyzje innych. Jeśli coś uruchomiło pułapkę na obraz lwa, pułapki na linearną nazwę tego zwierzęcia, odgłosy wydawane przez inne lwy, wspólne cechy ich behawioru (wylizywanie lwiątek, pościg za antylopami) uwrażliwiały się błyskawicznie. Niekiedy napływające dane uruchamiały całą serię pułapek, co wzmacniało ich powiązania, jednakże w innych przypadkach niecierpliwe pułapki reagowały przedwcześnie. Rozpoznano obraz lwa i choć nie wykryto jeszcze słowa „lew”, przypisana mu pułapka reaguje, a pułapki na lizanie lwiątek i pościg za antylopami podążają za nią.\nSierota uczy się przewidywać, mieć oczekiwania.\nPodczas tysięcznej iteracji połączenia między pułapkami rozwinęły się już w skomplikowaną sieć, w której pojawiły się nowe struktury – symbole, reagujące nie tylko na dane napływające z zewnątrz, lecz również na siebie nawzajem. Pułapka na obraz lwa sama w sobie była jedynie szablonem przykładanym do słowa, by stwierdzić, czy pasuje, a jej werdykt nie miał żadnych implikacji. Symbol tego zwierzęcia mógł pomieścić ich nieograniczoną ilość i można było go uruchomić w każdej chwili, nawet jeśli żaden lew nie był obecny.\nZwykłe rozpoznanie ustąpiło miejsca pierwszym, słabym oznakom zrozumienia.\nPola infrastruktury zbudowały już standardowe kanały wyjścia dla linearnych i gestaltowych danych, ale odpowiedni nawigator – potrzebny, by skierować wysyłane dane pod konkretny adres w Konishi lub poza nim – nie był jeszcze aktywny. Gdy nadeszła dwutysięczna iteracja, symbole zaczęły rywalizować ze sobą o dostęp do kanałów wyjścia. Używały szablonów swych pułapek, by powtarzać dźwięki albo obrazy, które nauczyły się rozpoznawać, i nie miało znaczenia, czy wypowiadają słowo „lew”, „lwiątko” czy „antylopa”, wysyłając je w pustkę, ponieważ kanały wejścia i wyjścia były ze sobą połączone.\nSierota zaczyna słyszeć własne myśli.\nNie całe pandemonium – nie może wypowiedzieć wszystkich słów jednocześnie ani nawet przekazać wszystkich gestaltowych obrazów. Każda scena zawarta w bibliotece wywoływała niezliczone skojarzenia, ale tylko kilka symboli mogło jednocześnie uzyskać dostęp do kształtujących się sieci tworzących język. A choć ptaki krążyły na niebie, trawa się kołysała, a za stadem zwierząt unosiły się w powietrzu tumany pyłu oraz chmury owadów – a także więcej, znacznie więcej – nim cała scena zniknęła, przewagę zyskały następujące symbole:\n„Lew ściga antylopę”.\nWówczas zaskoczony nawigator odciął strumień zewnętrznych danych. Linearne słowa przechodziły od kanału do kanału, wyraźnie słyszalne na tle ciszy, a gestaltowe obrazy raz po raz przywoływały obraz pościgu, wyidealizowaną rekonstrukcję pozbawioną wszystkich zapomnianych szczegółów.\nPotem wspomnienie wygasło i nawigator ponownie sięgnął ku bibliotece.\nMyśli sieroty nigdy jednak nie kurczyły się do pojedynczego, uporządkowanego korowodu. Symbole uruchamiały się w coraz bogatszych i bardziej skomplikowanych kaskadach, ale dodatnie sprzężenie zwrotne ułatwiało skupienie, i umysł wypełniały najpotężniejsze ze zrodzonych w nim myśli. Sierota nauczyła się wyodrębniać jeden albo dwa wątki z trwającego bez końca dialogu tysięcy szeregów symboli. Nauczyła się tworzyć narrację własnych doświadczeń.\nJej życie trwało już prawie pół megatau. Dysponowała słownictwem złożonym z dziesięciu tysięcy wyrazów, posiadała pamięć krótkotrwałą, oczekiwania sięgające kilkanaście tau w przyszłość oraz prosty strumień świadomości. Nadal jednak nie miała pojęcia, że na świecie istnieje coś takiego jak ona.\nKonceptuarium przy każdej iteracji tworzyło mapę rozwijającego się umysłu, śledząc efekty działania nieokreślonych, randomizowanych pól. Świadomy obserwator mógłby na podstawie tych danych wyobrazić sobie tysiąc delikatnych, połączonych ze sobą fraktali, coś w rodzaju splątanych, pierzastych kryształów wyhodowanych w stanie nieważkości, z których wyrastały coraz cieńsze gałęzie przeszywające macicę – efekt odczytywania kolejnych pól, których wpływ obejmował wciąż nowe pola. Konceptuarium niczego jednak nie wizualizowało. Po prostu przetwarzało dane i wyciągało wnioski.\nJak dotąd żadna z mutacji najwyraźniej nie okazała się szkodliwa. Każda struktura w umyśle sieroty funkcjonowała w przybliżeniu zgodnie z oczekiwaniami, a wymiana informacji z biblioteką oraz inne sprawdzone strumienie informacji nie sugerowały żadnych zagrażających patologii.\nGdyby psychoblasta została uszkodzona, w zasadzie nic nie powstrzymywałoby konceptuarium przed sięgnięciem do wnętrza macicy i naprawieniem wszystkich ułomnych struktur. Konsekwencje byłyby jednak równie nieprzewidywalne, jak skutki ożywienia samego ziarna. Lokalna „chirurgia” powodowała niekiedy niezgodności z resztą psychoblasty, natomiast zmiany wystarczająco szerokie, by zagwarantować sukces, mogły wymazać całą psychoblastę, zastępując ją zestawem elementów będących klonami zdrowych części.\nNiemniej, bierność również wiązała się z ryzykiem. Gdy psychoblasta uzyska świadomość, przyzna się jej obywatelstwo i interwencja bez jej zgody stanie się niemożliwa. Nie było to przy tym kwestią normalnego zwyczaju albo prawa. Tę zasadę wbudowano w najgłębsze poziomy polis. Obywatel pogrążający się w szaleństwie mógł przez całe teratau cierpieć dezorientację i ból, ponieważ jego umysł był zbyt uszkodzony, by autoryzować pomoc czy nawet wybrać wymazanie. Taka była cena autonomii: niezbywalne prawo do obłędu i cierpienia, nieodłączne od prawa do samotności i spokoju.\nDlatego obywatele Konishi zaprogramowali konceptuarium tak, by w razie wątpliwości wybierało ostrożność. Cały czas obserwowało z uwagą sierotę, gotowe zakończyć psychogenezę przy pierwszej oznace dysfunkcji.\nWkrótce po pięciotysięcznej iteracji nawigator wyjścia sieroty zaczął wysyłać impulsy i rozpoczęło się przeciąganie liny. Wbudowano weń potrzebę szukania odpowiedzi, zwracania się do kogoś lub czegoś, kto jej udzieli. Natomiast nawigator wejścia od dawna przywykł do ograniczania się do biblioteki polis, i to przyzwyczajenie zawsze mocno nagradzano. Obu nawigatorów wyposażono w silne pragnienie wzajemnej harmonii, łączenia się z tym samym adresem, umożliwienia obywatelowi słuchania i mówienia w tym samym miejscu, co bardzo się przydawało przy prowadzeniu rozmów. Oznaczało to jednak, że dźwięki mowy sieroty oraz wysyłane przez nią ikony trafiały wprost do biblioteki, która ignorowała je całkowicie.\nPostawiony w obliczu całkowitej obojętności nawigator wyjścia wysłał sygnały tłumiące do sieci dyskryminatorów zmian, co zmniejszyło hipnotyczną atrakcyjność biblioteki, zmuszając nawigatora wejścia do zmiany przyzwyczajeń. Obaj nawigatorzy rozpoczęli dziwaczny, chaotyczny taniec, przeskakując od środowiska do środowiska, od polis do polis i od planety do planety w poszukiwaniu partnera do rozmów.\nPo drodze ujrzeli tysiąc przypadkowych fragmentów świata fizycznego: radarowy obraz burzy piaskowej szalejącej nad morzem wydm otaczającym północną czapę polarną Marsa, ledwie widoczny w podczerwieni warkocz małej komety rozpadający się w atmosferze Urana – wydarzenie, które nastąpiło przed dziesięcioleciami, ale do dziś utrzymywało się w selektywnej pamięci satelity. Natrafili nawet na przekaz wysyłany w czasie rzeczywistym przez drona zbliżającego się do stada lwów na wschodnioafrykańskiej sawannie, ale w przeciwieństwie do płynnych relacji zapisanych w bibliotece obraz sprawiał wrażenie uporczywie nieruchomego i po kilku tau nawigatorzy ruszyli w dalszą drogę.\nGdy sierota wreszcie natrafiła na adres konishijskiego forum, ujrzała plac wyłożony małymi rombami barwy mineralnego błękitu albo szarości. Tworzyły one wzorzec pełen nieuchwytnych regularności, które nigdy nie powtarzały się w pełni. Fontanna tryskała srebrnym płynem pod usiane chmurami niebo barwy wypalonego oranżu. Każdy strumień rozpadał się w połowie drogi w górę na zwierciadlane kropelki, błyszczące kulki przybierające kształt maleńkich, skrzydlatych świnek, które latały wokół fontanny po krzyżujących się ze sobą trasach, chrząkając radośnie, nim wpadały z powrotem do sadzawki. Plac otaczały kamienne krużganki, a ich wewnętrzne strony składały się w serię szerokich łuków oraz zdobnych kolumnad.\nNiektóre z łuków tworzyły niezwykłe zagięcia – escherowskie albo kleinowskie – przeszywające dodatkowe, niedostrzegalne wymiary.\nSierota widziała podobne struktury w bibliotece i znała linearne nazwy większości z nich. Samo środowisko było na tyle zwyczajne, że nie miała na jego temat nic do powiedzenia. Widziała już też tysiące scen przedstawiających poruszających się, rozmawiających obywateli i jasno zdawała sobie sprawę, że to miejsce wygląda inaczej, choć nie potrafiła jeszcze określić, na czym polega różnica. Gestaltowe obrazy przypominały jej widziane przedtem ikony albo stylizowane wyobrażenia cielesnych w dziełach sztuki – były znacznie bardziej różnorodne i ruchliwe niż było to możliwe w przypadku prawdziwych cielesnych. Ich formy nie ograniczały wymogi fizjologii czy fizyki, lecz wyłącznie konwencje obrazowania – konieczność przekazania, poprzez wszystkie odmiany i subtelności, najważniejszego komunikatu: „Jestem obywatelem”.\n– Hej, wy – zwróciła się do forum.\nLinearne rozmowy między obywatelami były publicznie dostępne, ale ściszone proporcjonalnie do odległości w środowisku i sierota słyszała tylko jednostajny szmer.\n– Hej, wy! – spróbowała raz jeszcze.\nIkona najbliższego obywatela – lśniąca, wielobarwna figura przypominająca posąg wysokości około dwóch delta – zwróciła się ku sierocie. Wbudowana struktura operatora wejścia skierowała punkt widzenia sieroty prosto na ikonę. Operator wyjścia, zmuszony do podążania za nią, obrócił w tę samą stronę ikonę sieroty – prostą, nieświadomą parodię ikony rozmówcy.\nObywatel zalśnił niebiesko złotym blaskiem, rozciągając w uśmiechu półprzezroczystą twarz.\n– Cześć, sieroto – powiedziało ve.\nNareszcie odpowiedź! Detektor reakcji nawigatora wyjścia odciął swój krzyk znudzenia, tłumiąc niepokój napędzający poszukiwania, po czym wypełnił umysł sygnałami wyciszającymi wszystkie systemy, które mogłyby go odciągnąć od cennego znaleziska.\n– Cześć, sieroto – powtórzyła jak papuga sierota.\nObywatel uśmiechnął się znowu.\n– Tak, cześć – odparło ve i zwróciło się z powrotem ku towarzyszom.\n– Hej, wy! Cześć!\n– Obywatele! Wszyscy!\nGrupa zignorowała sierotę. Detektor reakcji zmniejszył ranking satysfakcji i nawigatorzy znowu poczuli się niespokojni. Nie aż tak, by opuścić forum, ale wystarczająco mocno, by zacząć się po nim poruszać.\n– Hej! Wszyscy! – wołała sierota, przemykając z miejsca na miejsce. Poruszała się bez pędu i inercji, bez grawitacji i tarcia.\nWystarczyło nieco zmienić najmniej znaczące bity w zapytaniu o dane nawigatora wejścia, interpretowane przez środowisko jako położenie sieroty i kąt jej punktu widzenia. Odpowiadające im fragmenty przekazu nawigatora wyjścia określały, w którym miejscu i w jaki sposób ikona oraz dźwięki mowy sieroty mieszały się ze otoczeniem.\nNawigatorzy nauczyli się zbliżać do obywateli, by łatwiej ich było usłyszeć. Niektórzy odpowiadali: „Cześć, sieroto”, zanim się odwrócili. Sierota odbijała echem ich ikony: uproszczone albo wymyślne, rokokowe bądź spartańskie, pseudobiologiczne, pseudoartefaktowe, formy o zarysach będących helisami ze świetlistego dymu albo wypełnione syczącymi gwałtownie wężami, ozdobione gorejącymi fraktalnymi inkrustacjami lub spowite w jednorodną czerń. Zawsze jednak widziała tę samą postać dwunożnej małpy, stałą kryjącą się pod szaleństwem różnorodności niczym wielka litera A w rękopisach iluminowanych przez stu szalonych mnichów.\nStopniowo klasyfikujące napływające dane sieci sieroty zaczęły rozumieć, co odróżnia obywateli z forum od wszystkich ikon z biblioteki. Oprócz obrazu każda obecna tu ikona miała niewidoczny gestaltowy tag – cechę przypominającą indywidualny zapach cielesnych, ale bardziej zlokalizowaną i znacznie bogatszą w możliwości. Sierota nie pojmowała sensu tego nowego rodzaju danych, ale jej infotrop – nowo powstała struktura będąca rozwinięciem prostszych detektorów nowości oraz wzorców – zaczął reagować na ów deficyt zrozumienia. Jego uwagę przyciągnął ledwie uchwytny ślad regularności – ikona każdego obywatela miała unikatowy, niezmienny tag – i dał wyraz swemu niezadowoleniu. Sierota nie próbowała dotąd kopiować tagów, ale pod wpływem infotropu zbliżyła się do grupy trzech obywateli i przybrała postać jednego z nich, łącznie z tagiem. Reakcja była natychmiastowa.\n– Nie rób tego, ty idioto! – zawołał gniewnie obywatel.\n– Nikt ci nie uwierzy, jeśli spróbujesz się podawać za mnie, a już z pewnością nie ja. Rozumiesz? A teraz odejdź!\nVe miało szarą skórę o metalicznym odcieniu. Dla emfazy rozświetliło tag, a potem znowu go przygasiło. Sierota uczyniła to samo.\n– Nie! – Obywatel zademonstrował drugi tag, sąsiadujący z oryginalnym. – Widzisz? Rzucam ci wyzwanie i nie potrafisz mi odpowiedzieć. Po co więc kłamiesz?\n– Idź sobie.\nSierota była zachwycona. Nigdy dotąd nie przyciągnęła tak wielkiej uwagi.\n– Cześć obywatelu!\nTwarz barwy cyny niemal się roztopiła w geście przesadnego znużenia.\n– Czy nie wiesz kim jesteś? – zapytało ve. – Nie znasz własnej sygnatury?\n– To na pewno ta nowa sierota – zauważył ze spokojem drugi obywatel. – Jeszcze nie opuściła macicy. To twój najnowszy współpolitańczyk, Inoshiro. Powinnoś się ucieszyć na vir widok.\nTego obywatela porastało krótkie, złotobrązowe futro.\n– Lew – odezwała się sierota. Spróbowała się upodobnić do nowego obywatela i nagle cała trójka wybuchnęła śmiechem.\n– Teraz chce być tobą, Gabriel – zauważył trzeci obywatel.\n– Jeśli ve nie wie, jak ma na imię, powinniśmy nazwać je idiotą – skwitował pierwszy, o skórze barwy cyny.\n– Nie bądź okrutny. Jesteśmy częściowym rodzeństwem i mogłobym ci pokazać twoje wspomnienia.\nIkona trzeciego obywatela była jednolicie czarną sylwetką.\n– A teraz chce być Blanca.\nSierota zaczęła imitować po kolei każdego z trójki. Gdy wysyłała im gestaltowe obrazy oraz identyfikatory, w odpowiedzi wykrzykiwali dziwne, linearne dźwięki, które nic dla niej znaczyły: „Inoshiro! Gabriel! Blanca! Inoshiro! Gabriel! Blanca!”.\nDetektory specjalizujące się w krótkoterminowym rozpoznaniu wzorca dostrzegły związek między nimi i sierota przyłączyła się do linearnej recytacji. Kontynuowała ją przez pewien czas, gdy tamci umilkli, ale po kilku powtórzeniach wzorzec się wyjałowił.\n– Jestem Inoshiro – rzekł szaroskóry obywatel, przyciskając dłoń do vir piersi.\n– Jestem Gabriel – oznajmił złotofutry, również kładąc dłoń na vir piersi.\nTrzeci, będący czarną sylwetką, nadał swej dłoni cienki, biały zarys, by nie zniknęła na tle vir tułowia, nim powiedział:\n– Jestem Blanca.\nSierota skopiowała po jednym razie zachowanie całej trójki, powtarzając ich linearne słowa oraz małpując gesty. Uformowały się symbole dla każdego z obywateli, łączące ich ikony oraz tagi z linearnymi słowami, mimo że ani one, ani słowa nie miały powiązania z niczym innym.\n– Jak dotąd wszystko idzie dobrze – stwierdził obywatel, którego ikona skłoniła wszystkich do wypowiedzenia słowa „Inoshiro”. – Ale jak ma zdobyć dla siebie imię?\n– Sieroty same nadają sobie imiona – odpowiedział obywatel o tagu powiązanym ze słowem „Blanca”.\n– Sieroty same nadają sobie imiona – powtórzyła echem sierota.\nObywatel powiązany ze słowem „Gabriel” wskazał na powiązanego ze słowem „Inoshiro”.\n– Ve to…? – zapytał.\n– Inoshiro – odpowiedział obywatel powiązany ze słowem „Blanca”.\nPotem obywatel powiązany ze słowem „Inoshiro” wskazał z kolei na vir i zapytał:\n– Ve to?\n– Blanca – odpowiedział tym razem obywatel powiązany ze słowem „Blanca”.\nSierota przyłączyła się do nich, wskazując tam, gdzie oni, sterowana przez wbudowane systemy pomagające jej zrozumieć geometrię środowiska i z łatwością uzupełniać wzorzec, nawet gdy nikt inny tego nie zrobił.\nI nagle obywatel o złotym futrze wskazał na sierotę.\n– Ve to? – zapytał.\nNawigator wejścia przesunął punkt widzenia sieroty, próbując ustalić, na co wskazuje obywatel. Nie znalazłszy tam nic poza sierotą, przesunął punkt widzenia do tyłu, bliżej obywatela o złotym futrze, zrywając na moment kontakt z nawigatorem wyjścia.\nSierota nagle ujrzała demonstrowaną przez siebie ikonę – prymitywne połączenie ikon trójki obywateli, czarne futro pomieszane z żółtym metalem – nie tylko jako słaby mentalny obraz napływający z połączeń międzykanałowych, lecz jako jaskrawy obiekt środowiskowy, podobny do trzech pozostałych.\nNa to właśnie wskazywał złotofutry obywatel powiązany ze słowem „Gabriel”.\nInfotrop wpadł w szał. Nie potrafił uzupełnić niedokończonego wzorca. Nie był w stanie odpowiedzieć na pytanie dotyczące niezwykłego czwartego obywatela. Ta luka wymagała uzupełnienia.\nSierota przyglądała się, jak czwarty obywatel zmienia kształt i kolor… te zmiany idealnie harmonizowały z losowymi poruszeniami samej sieroty, niekiedy imitującej któregoś z trzech pozostałych obywateli, a w innych chwilach po prostu bawiącej się możliwościami gestaltowego przekazu. To zahipnotyzowało na moment detektory regularności, ale infotrop zaniepokoił się jeszcze bardziej.\nNieustannie próbował zestawiać wszystkie dostępne czynniki, aż wreszcie wyznaczył sobie krótkoterminowy cel: spowodowanie, by ikona szaroskórego „Inoshiro” zmieniła się tak samo, jak robiła to ikona czwartego obywatela. To spowodowało lekką przedwczesną reakcję odpowiednich symboli: mentalną wizję pożądanego zdarzenia. Choć jednak obraz wijącej się, pulsującej ikony z łatwością zyskał kontrolę nad gestaltowym kanałem wyjścia, to nie ikona Inoshiro się zmieniła, lecz ta, która reprezentowała czwartego obywatela, tak samo jak poprzednio.\nNawigator wejścia przeniósł się spontanicznie w miejsce zajmowane przez nawigatora wyjścia i czwarty obywatel nagle zniknął. Infotrop ponownie odepchnął nawigatorów od siebie i czwarty obywatel pojawił się znowu.\n– Co ve robi? – zapytał obywatel „Inoshiro”.\n– Patrz i bądź cierpliwy – odpowiedział obywatel „Blanca”. – Może się czegoś nauczysz.\nTworzył się już nowy symbol, reprezentujący niezwykłego czwartego obywatela – jedynego, którego ikona sprawiała wrażenie powiązanej wzajemną więzią z punktem widzenia sieroty, a także jedynego, którego poczynania sierota mogła z wielką łatwością przewidywać i kontrolować. Czy więc wszyscy obywatele byli bytami tego samego rodzaju – jak wszystkie lwy, antylopy albo okręgi – czy też nie? Powiązania między symbolami pozostawały niepewne.\n– To mnie nudzi! – oznajmił obywatel „Inoshiro”. – Niech kto inny zajmuje się dziećmi! – Ve zatańczyło wokół grupy, imitując kolejno ikony powiązane z „Blanca” i „Gabrielem”, nim wróciło do oryginalnej postaci. – Jak mam na imię? Nie wiem! Jaka jest moja sygnatura? Nie mam żadnej! Jestem sierotą! Jestem sierotą! Nie wiem nawet jak wyglądam!\nGdy sierota zauważyła, że obywatel „Inoshiro” przyjmuje ikony dwóch pozostałych, popadła w dezorientację i omal nie porzuciła całego systemu klasyfikacji. Obywatel „Inoshiro” zachowywał się podobnie do czwartego, choć jego poczynania nie pozostawały w zgodności z intencjami sieroty.\nStworzony przez sierotę symbol czwartego obywatela nadal śledził jego wygląd oraz położenie w środowisku, ale teraz zaczął również wyrażać esencję mentalnych obrazów oraz krótkoterminowych celów, tworząc podsumowanie wszystkich aspektów stanu umysłu, najwyraźniej powiązane w jakiś sposób z zachowaniem tego obywatela. Jednakże tylko nieliczne symbole miały jasno zdefiniowane granice. Większość przenikała się nawzajem i mieszała jak wymieniające plazmidy bakterie. Symbol obywatela „Inoshiro” skopiował niektóre struktury stanu umysłu symbolu czwartego obywatela, po czym zaczął je wypróbowywać.\nW pierwszej chwili ta umiejętność przedstawiania wysoce skompresowanych „wyobrażeń” i „celów” była bezużyteczna, ponieważ nadal pozostawała powiązana ze stanem umysłu sieroty. Sklonowana na ślepo maszyneria symbolu „Inoshiro” uparcie przewidywała, że obywatel „Inoshiro” zachowa się zgodnie z planami samej sieroty… a to się nigdy nie zdarzało. Powtarzające się niepowodzenia doprowadziły do uwiądu owych połączeń i maleńki, prymitywny model umysłu zachowany wewnątrz symbolu reprezentującego „Inoshiro” mógł swobodnie poszukiwać stanu umysłu najlepiej reprezentującego rzeczywiste zachowanie tego obywatela.\nSymbol wypróbowywał różne połączenia, rozmaite teorie, poszukując takiej, która byłaby najbardziej sensowna, aż wreszcie sierota uświadomiła sobie, że obywatel „Inoshiro” imituje czwartego obywatela.\n– Jestem sierotą! – zawołał czwarty obywatel. – Jestem sierotą! Nie wiem nawet jak wyglądam!\n– Ve jest sierotą! – oznajmił obywatel „Gabriel”, wskazując na czwartego obywatela.\n– Ve jest sierotą – zgodził się obywatel „Inoshiro” ze znużeniem w głosie. – Ale dlaczego musi być takie tępe?\nZainspirowana infotropem sierota spróbowała zagrać w grę „ve to”, tym razem używając w przypadku czwartego obywatela określenia „sierota”. Pozostali potwierdzili jej wybór i wkrótce to słowo powiązało się z symbolem reprezentującym czwartego obywatela.\nGdy trójka znajomych sieroty opuściła środowisko, czwarty obywatel pozostał na miejscu. Ve nie miało już jednak do zaoferowania więcej interesujących niespodzianek, sierota spróbowała więc bez powodzenia zaczepiać kilku innych obywateli, po czym wróciła do biblioteki.\nNawigator wejścia opanował już najprostszy system indeksacji stosowany w tym miejscu, gdy więc infotrop poszukiwał sposobów domknięcia na wpół uformowanych w środowisku wzorców, udało mu się doprowadzić nawigatora do miejsc zawierających odniesienia do czterech tajemniczych linearnych słów, których używali obywatele – „Inoshiro”, „Gabriel”, „Blanca” i „Sierota”. Istniały strumienie danych powiązane z każdym z tych słów, choć najwyraźniej żaden z nich nie odnosił się do samych obywateli. Sierota ujrzała tak wiele przedstawiających cielesnych – często mających skrzydła – powiązanych z określeniem „Gabriel”, że zbudowała nowy symbol z odkrytych przez siebie regularności. Jednakże w bardzo niewielkim stopniu pokrywał się on z symbolem reprezentującym złotofutrego obywatela.\nWielokrotnie oddalała się od prowadzonych przez infotrop poszukiwań; nawigatora wejścia przyciągały stare adresy, wytrawione w pamięci biblioteki. W pewnej chwili, przyglądając się scenie wyobrażającej brudne cielesne dziecko trzymające w rękach pustą drewnianą miskę, sierota poczuła się znudzona i wróciła na lepiej sobie znane terytorium.\nW połowie drogi natknęła się na scenę wyobrażającą dorosłego cielesnego, który przykucnął obok oszołomionego lwiątka i wziął je w ramiona.\nLwica leżała na ziemi za nimi, nieruchoma i zakrwawiona. Cielesny pogłaskał lwiątko po głowie.\n– Biedne, małe yatima.\nCoś w tej scenie zafascynowało sierotę.\n– Yatima, yatima – wyszeptała do biblioteki. Nigdy dotąd nie słyszała tego słowa, ale jego brzmienie głęboko ją poruszyło.\n– Moja biedna, mała sierota – zanucił cielesny.\nSierota przemieszczała się między biblioteką a środowiskiem z pomarańczowym niebem i fontanną z latającymi świnkami. Czasami była tam trójka jej znajomych albo inni obywatele, z którymi można się było pobawić, w innych zaś przypadkach tylko sam czwarty obywatel.\nVe przy prawie każdej wizycie wyglądało inaczej. Miało tendencję do przypominania najbardziej uderzającego obrazu widzianego przez sierotę w bibliotece w ciągu kilku ostatnich kilotau. Mimo to zawsze łatwo było je zidentyfikować: tylko ono stawało się widoczne dopiero po rozłączeniu nawigatorów. Dlatego po każdym przybyciu do tego środowiska sierota oddalała się od siebie, by przyjrzeć się czwartemu obywatelowi. Czasami poprawiała jego ikonę, upodabniając ją do jakiegoś wspomnienia albo dostosowując do estetycznych preferencji powstałych z klasyfikujących dane sieci, które to preferencje zrodziły się z kilkudziesięciu pól cech, a następnie pogłębiły je albo zmąciły strumienie napływających danych. Niekiedy sierota imitowała też cielesnego, który wziął na ręce lwiątko: wysokiego i smukłego, czarnoskórego i brązowookiego, odzianego w fioletową szatę.\nPewnego razu, gdy obywatel powiązany ze słowem „Inoshiro”, rzekł z udawanym smutkiem: „Biedna, mała sieroto, nadal nie masz imienia”, sierota przypomniała sobie tę scenę.\n– Biedne, małe Yatima – odparła.\n– Chyba już ma – zauważył złotofutry obywatel.\nOd tej pory wszyscy nazywali czwartego obywatela wyrazem „Yatima”. Powtarzali go tak wiele razy i z takim naciskiem, że sierota związała się z nim równie mocno, jak ze słowem „Sierota”.\n– Yatima? – zawołał triumfalnie obywatel powiązany ze słowem „Inoshiro” do czwartego obywatela. – Yatima! Ha, ha, ha! Mam piątkę rodziców i piątkę częściowego rodzeństwa, i zawsze będę starszy od ciebie!\n– Inoshiro! – kazała odpowiedzieć czwartemu obywatelowi sierota. – Inoshiro! Ha, ha, ha!\nNie miała jednak pojęcia, co powiedzieć dalej.\n– Gleisnery przesuwają planetoidę – poinformowało sierotę Blanca. – W tej chwili, w czasie rzeczywistym. Chcesz to zobaczyć? Inoshiro i Gabriel już tam są.\nNa ikonie Blanca pojawił się nowy, niezwykły tag i po chwili ve zniknęło. Forum było prawie zupełnie puste: przy fontannie można było zobaczyć garstkę regularnych gości, ale sierota wiedziała, że ją zignorują. Był też – jak zwykle – czwarty obywatel.\nBlanca pojawiło się znowu.\n– O co chodzi? Nie potrafisz za mną podążyć, czy nie chcesz tam iść?\nSieci analizy językowej sieroty zaczęły dostrajać uniwersalną gramatykę, którą w nich zakodowano, pośpiesznie dostosowując ją do linearnych konwencji. Słowa stawały się czymś więcej niż izolowanymi sygnałami przywołującymi symbole o jednoznacznym, niezmiennym znaczeniu. Subtelności związane z ich kolejnością, kontekstem oraz odmianą prowadziły teraz do kaskad rozmaitych interpretacji. Blanca pytało, czego chce czwarty obywatel.\n– Pobaw się ze mną!\nSierota nauczyła się nazywać czwartego obywatela „ja” zamiast „Yatima”, ale to była tylko gramatyka, nie samoświadomość.\n– Chcę zobaczyć przesuwanie planetoidy, Yatima.\n– Nie! Pobaw się ze mną!\nSierota zatańczyła z ekscytacją wokół vir, wyświetlając urywki niedawnych wspomnień: Blanca tworzące dzielone obiekty środowiskowe – wirujące numerowane bloki oraz podskakujące różnobarwne kule – i uczące sierotę interakcji z nimi.\n– Proszę bardzo! Oto nowa zabawa. Miejmy nadzieję, że szybko się uczysz.\nBlanca wyemitowało następny tag – podobny do poprzedniego, ale nie identyczny – po czym ponownie zniknęło… po to tylko, by zaraz pojawić się w odległości kilkuset delta. Sierota z łatwością zauważyła vir i natychmiast poszła w vir ślady.\nBlanca przeskoczyło znowu. I znowu, za każdym razem emitując przed zniknięciem nowy, nieznacznie zmieniony tag. Gdy tylko sierota poczuła się znudzona tą zabawą, Blanca zaczęło pozostawać na ułamek tau poza środowiskiem, zanim pojawiło się znowu. Sierota musiała poświęcać chwilę na próby odgadnięcia, gdzie ve zmaterializuje się następnym razem, w nadziei, że pierwsza dotrze w wyznaczone miejsce.\nNie było w tym jednak żadnych regularności. Blanca losowo przenosiło po forum swój materialny cień – od krużganków aż po fontannę – i wszystkie domysły sieroty okazywały się nietrafne. To było frustrujące… ale do tej pory w zabawach Blanca zawsze krył się jakiś subtelny ład, infotrop nie dawał więc za wygraną, raz po raz łącząc istniejące detektory wzorca w coraz to nowe koalicje w poszukiwaniu czegoś, co pozwoliłoby zrozumieć problem. Tagi! Kiedy infotrop porównał wspomnienie surowych gestaltowych danych emitowanych przez Blanca z adresami obliczanymi przez wbudowane sieci geometryczne w chwili, gdy sierota zauważyła vir, fragmenty obu sekwencji okazały się niemal identyczne.\nRaz po raz. Infotrop powiązał dwa źródła informacji ze sobą, rozpoznając w nich dwa sposoby nauczenia się tego samego i sierota zaczęła skakać po środowisku, nie czekając na pojawienie się Blanca.\nZa pierwszym razem, ich ikony nałożyły się na siebie i sierota musiała się odsunąć, nim jeszcze się przekonała, że Blanca naprawdę tu jest, co potwierdziłoby sukces, który niecierpliwy infotrop zdążył już sobie przyznać. Za drugim razem, instynktownie uniknęła kolizji, zmieniając nieco adres tagu, co nauczyła się robić, ścigając Blanca za pomocą wzroku. Za trzecim razem sierota wyprzedziła vir i pierwsza dotarła na miejsce.\n– Świetnie. Yatima! Podążyłoś za mną!\n– Podążyłom za tobą!\n– Czy pójdziemy teraz obejrzeć przesuwanie planetoidy? Jak Inoshiro i Gabriel?\n– Jak rozumiem, to znaczy „tak”.\nBlanca przeskoczyło, sierota podążyła za nią i otoczony krużgankami plac zamienił się w miliard gwiazd.\nSierota przyjrzała się nowemu, niezwykłemu środowisku. Gwiazdy świeciły na niemal wszystkich pasmach, od długich na kilometr fal radiowych aż po wysokoenergetyczne promieniowanie gamma. Gestaltową „przestrzeń kolorów” można było rozciągać bez końca. Sierota natrafiła w bibliotece na kilka astronomicznych obrazów wykorzystujących podobną paletę, ale większość środowisk i przedstawiających Ziemię scen nie wychodziła poza podczerwień i ultrafiolet. Nawet satelitarne obrazy powierzchni planet w porównaniu z tym wydawały się bezbarwne. Planety były za zimne, by świecić tak jasno w całym zakresie widma. W tej feerii kolorów dostrzegało się subtelne oznaki ładu – serie linii emisyjnych i absorpcyjnych czy gładkie zarysy promieniowania cieplnego – ale oszołomiony infotrop padł ofiarą przeładowania i po prostu pozwalał, by dane przezeń przepływały. Analiza będzie musiała zaczekać na tysiąc dalszych wskazówek.\nGwiazdy nie miały żadnych geometrycznych cech. Przypominały odległe punkty, a ich adresów w środowisku nie sposób było obliczyć. Przez umysł sieroty przemknął jednak obraz poruszania się między nimi. Przez chwilę wyobrażała sobie możliwość ujrzenia ich z bliska.\nZauważyła nieopodal grupkę obywateli. Gdy tylko odwróciła uwagę od tła gwiazd, spostrzegła dziesiątki podobnych skupisk rozproszonych po środowisku. Niektóre z ich ikon odbijały lokalne światło, ale większość po prostu się uwidaczniała, nie udając, że wchodzi w interakcję z blaskiem gwiazd.\n– Musiałoś przyprowadzić to coś? – zapytało Inoshiro.\nSpojrzawszy na vir, sierota zauważyła gwiazdę znacznie jaśniejszą od pozostałych, zdecydowanie mniejszą niż znajomy obraz na ziemskim niebie, ale tym razem nieosłoniętą przez powłokę gazów i pyłu.\n– Tak, to słońce – potwierdził Gabriel. Złotofutry obywatel unosił się w przestrzeni obok Blanca, o zarysach równie ostrych jak zawsze i sylwetce jeszcze ciemniejszej niż zimne, rzadkie promieniowanie tła w przestrzeni między gwiazdami.\n– Dlaczego przyprowadziłoś Yatima? – poskarżyło się Inoshiro. – Jest za młode! Nic nie zrozumie.\n– Nie zwracaj na vir uwagi, Yatima – rzekło Blanca.\nYatima! Yatima! Sierota świetnie wiedziała, gdzie się znajduje Yatima i jak ve wygląda! Nie potrzebowała już rozdzielać nawigatorów, żeby to sprawdzić. Ikona czwartego obywatela ustabilizowała się jako wysoki cielesny w fioletowej szacie, który zaopiekował się lwiątkiem w scenie przedstawionej w bibliotece.\n– Nie martw się, Yatima – rzekło do sieroty Inoshiro. – Spróbuję ci to wytłumaczyć. Gdyby gleisnery nie przesunęły planetoidy, za trzysta tysięcy lat – dziesięć tysięcy teratau – mogłaby uderzyć w Ziemię. Im prędzej to zrobią, tym mniej energii będzie trzeba zużyć. Nie mogły jednak przesunąć jej przedtem, bo równania są chaotyczne, i do tej chwili nie były w stanie stworzyć zadowalającego modelu jej trasy.\nSierota nic z tego nie zrozumiała.\n– Blanca chciało, żebym zobaczyła przesunięcie! Ale ja wolałom pobawić się w coś nowego!\n– I co ve zrobiło? – zapytało ze śmiechem Inoshiro. – Porwało cię?\n– Podążałom za ver. Skakało i skakało… ale vir nie zgubiłom!\nSierota wykonała kilka krótkich skoków wokół trójki znajomych, by zilustrować te słowa, choć nie przekazywało to raczej wrażenia, jakim było przeskakiwanie między środowiskami.\n– Psst. Zaczyna się – odezwało się Inoshiro.\nSierota spojrzała w kierunku, w którym patrzyło ve, i zobaczyła w oddali nieregularną skalną bryłę. Jedną jej stronę oświetlało słońce, druga zaś kryła się w głębokim cieniu. Skała mknęła prosto na luźne skupisko obywateli. Oprogramowanie środowiska ozdobiło obraz planetoidy gestaltowymi tagami wypełnionymi informacjami na temat jej składu chemicznego, masy, momentu pędu oraz parametrów orbitalnych. Sierota poznała niektóre z tych pojęć w bibliotece, ale nie wiedziała jeszcze, co właściwie znaczą.\n– Jedna pomyłka lasera i cieleśni zginą w cierpieniach!\nW metalicznych oczach Inoshiro pojawił się błysk.\n– A na ponowną próbę zostanie tylko trzysta tysiącleci – zauważyło z przekąsem Blanca.\nInoshiro zwróciło się w stronę sieroty i uspokajająco skinęło głową.\n– Ale nam nic nie grozi. Nawet gdyby katastrofa zniszczyła Konishi na Ziemi, mamy kopie bezpieczeństwa rozsiane po całym Układzie Słonecznym.\nPlanetoida była już tak blisko, że sierota mogła obliczyć jej adres w środowisku oraz rozmiary. Była sto razy dalej niż najdalszy obywatel, ale zbliżała się szybko. Oczekujący widzowie ustawili się w przypominającą sferę powłokę o średnicy w przybliżeniu dziesięć razy większej niż średnica planetoidy. Sierota natychmiast zauważyła, że jeśli skała nie zmieni trajektorii, przemknie przez sam środek tej wyimaginowanej sfery.\nWszyscy wpatrywali się z uwagą w planetoidę. Sierota zastanawiała się, na czym polega ta zabawa; ukształtował się ogólny symbol oznaczający wszystkich w środowisku, w tym również trójkę znajomych sieroty. Odziedziczył on charakteryzującą czwartego obywatela cechę posiadania przekonań dotyczących obiektów, która okazała się tak bardzo użyteczna w próbach przewidywania jego zachowania. Może wszyscy czekali, aż skała nagle przeskoczy w losowe miejsce, jak robiło to Blanca? Sierota była przekonana, że się mylą. Skała nie była obywatelem i nie mogła się z nimi bawić.\nZapragnęła, by wszyscy zapoznali się z prostą trajektorią skały. Raz jeszcze sprawdziła swe ekstrapolacje, ale nic się nie zmieniło. Kierunek i prędkość pozostawały niezmienione. Sierocie brakowało słów, by wyjaśnić to tłumowi… ale może gapie zrozumieją to dzięki obserwacji czwartego obywatela, podobnie jak ve uczyło się, obserwując Blanca. Sierota przeskoczyła prosto na ścieżkę planetoidy. Ćwiartka nieba zrobiła się szara i plamista, nieregularne wzniesienie widoczne po stronie słońca rzucało głęboki cień na zbliżającą się powierzchnię. Przez moment sierota była zbyt zdumiona, by się poruszyć, zahipnotyzowana jej skalą, prędkością oraz pokracznym, nic nieznaczącym majestatem. Potem zrównała prędkość z planetoidą i poprowadziła ją w stronę tłumu.\nWszyscy zaczęli krzyczeć z ekscytacji. Ich słowa były odporne na fikcyjną próżnię, ale zdegradowane przez odległość w środowisku zmieniały się w pulsujący ryk. Sierota odwróciła się od planetoidy i zauważyła, że najbliżsi obywatele machają rękami bądź gestykulują.\nSymbol czwartego obywatela, bezpośrednio połączony z umysłem sieroty, doszedł już do wniosku, że czwarty obywatel posuwa się wzdłuż trajektorii planetoidy po to, by zmienić myśli innych obywateli. Tak oto model czwartego obywatela stworzony przez sierotę zyskał właściwość posiadania przekonań na temat tego, co myślą inni obywatele. Symbole reprezentujące Inoshiro, Blanca, Gabriela oraz cały tłum rzuciły się na tę innowację, pragnąc również ją wypróbować.\nWpadłszy do sferycznego obszaru, sierota usłyszała śmiechy i aplauz innych. Wszyscy obserwowali czwartego obywatela, choć sierota zaczęła wreszcie podejrzewać, że nikomu tu nie było trzeba pokazywać trajektorii. Obejrzała się za siebie, by się upewnić, czy skała nie zmieniła kursu. Punkt na wzniesieniu rozjarzył się nagle w podczerwieni, a potem eksplodował blaskiem tysiąc razy jaśniejszym niż skąpana w słonecznym świetle skała. Jego cieplne widmo było gorętsze niż powierzchnia słońca. Sierota znieruchomiała, pozwalając się zbliżyć planetoidzie. Z krateru na wzniesieniu buchnęła fontanna rozżarzonego gazu. Obraz był pełen nowych gestaltowych tagów. Wszystkie były niezrozumiałe, ale infotrop wypalił w umyśle sieroty obietnicę: „poznam ich znaczenie”.\nSierota kontynuowała sprawdzanie środowiskowych adresów punktów odniesienia, które śledziła, i wykryła minimalną zmianę kursu planetoidy. Czy rozbłysk i to maleńkie odchylenie były wszystkim, na co czekali widzowie? Czwarty obywatel mylił się, co do tego, co wiedzieli, co myśleli i czego chcieli… a teraz oni o tym wiedzieli? Implikacje odbijały się między symbolami, modele umysłów tworzyły swe zwierciadlane odbicia, a sieć poszukiwała sensu i stabilności.\nNim planetoida zdążyła się zetknąć z ikoną czwartego obywatela, sierota przeskoczyła z powrotem do znajomych.\nInoshiro było wściekłe.\n– Po co to zrobiłoś? Wszystko zepsułoś! Ty dzieciaku!\n– Co widziałoś, Yatima? – zapytało łagodnym tonem Blanca.\n– Skała przeskoczyła mały odcinek. Ale chciałom, by wszyscy pomyśleli… że tego nie zrobi.\n– Idiota! Zawsze musisz się popisywać!\n– Yatima? – zapytał Gabriel. – Dlaczego zdaniem Inoshiro poleciałoś po trasie planetoidy?\nSierota się zawahała.\n– Nie wiem, co myśli Inoshiro.\nSymbole czterech obywateli ustawiły się w konfigurację, którą wypróbowywały już tysiąc razy – czwarty obywatel, Yatima, oddalone od pozostałych, wyodrębnione jako unikatowe, tym razem dlatego, że tylko vir myśli sierota mogła znać z całą pewnością. Gdy sieć symboli poszukiwała lepszych sposobów wyrażenia tej wiedzy, wzajemne połączenia zaczęły się zacieśniać, a te, które były nadmiarowe, rozpadały się.\nNie było żadnej różnicy między modelem przekonań Yatima dotyczących innych obywateli, zatopionym głęboko w vir symbolu… a modelami innych obywateli ulokowanymi w ich symbolach.\nSieć w końcu uświadomiła sobie ten fakt i zaczęła odrzucać niepotrzebne stadia pośrednie. Model opinii Yatima przerodził się w szerszą sieć, obejmującą całą symboliczną wiedzę sieroty.\nA model przekonań Yatima dotyczących vir umysłu przerodził się w całościowy model tego umysłu: nie jego maleńki duplikat czy upraszczające streszczenie, lecz ciasną wiązkę połączeń z samym obiektem.\nStrumień świadomości sieroty przepłynął przez te nowe połączenia i sprzężenie zwrotne na moment odebrało mu stabilność. Myślę, że Yatima myśli, że myślę, że Yatima myśli…\nPotem jednak sieć symboli zidentyfikowała ostatnie nadmiarowe elementy, przecięła kilka wewnętrznych połączeń i regressus ad infinitum przeszedł w prosty, stabilny rezonans:\nMyślę, że wiem, o czym myślę.\n– Wiem, o czym myślę – odezwało się Yatima.\n– Dlaczego uważasz, że to kogokolwiek obchodzi? – zapytało wyniośle Inoshiro.\nKonceptuarium po raz pięć tysięcy dwudziesty trzeci sprawdziło architekturę umysłu sieroty, porównując ją z obowiązującą w polis definicją samoświadomości.\nWszystkie kryteria zostały spełnione.\nKonceptuarium wyłączyło tę swoją część, która kierowała macicą, a razem z nią zatrzymało też samą sierotę. Następnie zmodyfikowało lekko maszynerię macicy, umożliwiając jej niezależne działanie, co z kolei pozwalało przeprogramowywać ją od wewnątrz. Później skonstruowało sygnaturę dla nowego obywatela: dwie unikatowe liczby złożone z milionów cyfr – jedna prywatna, a druga publiczna – po czym wbudowało je w cyberkancelistę sieroty, niewielką strukturę, która do tej pory pozostawała w uśpieniu, aż wreszcie uruchomiły ją te klucze. Wysłało też do polis kopię publicznej sygnatury, by wpisano ją do katalogu.\nNa koniec konceptuarium przekazało wirtualną maszynę, która dotąd była macicą, w gestię systemu operacyjnego polis, wyrzekając się wszelkiej władzy nad jej zawartością. Uwolniło ją, niczym kołyskę rzuconą na fale strumienia. Maszyna była teraz egzojaźnią nowego obywatela: jego powłoką, nieświadomą skorupą. Obywatel mógł ją przeprogramowywać do woli, ale polis nie pozwoli, by dotknęło jej inne oprogramowanie. Kołyska była niezatapialna, chyba że od wewnątrz.\n– Przestań! – zażądało Inoshiro. – Kogo teraz udajesz?\nYatima nie potrzebowało już odsuwać od siebie nawigatorów. Wiedziało, że vir ikona nie zmieniła postaci, ale emituje teraz gestaltowy tag, taki sam jak te, które zauważyło u innych obywateli, gdy po raz pierwszy odwiedziło środowisko z latającymi świnkami.\nBlanca wysłało do Yatima tag innego rodzaju. Zawierał on losową liczbę zakodowaną za pomocą publicznej połowy sygnatury Yatima. Nim ve zdążyło zadać sobie pytanie, co ona znaczy, cyberkancelista automatycznie rozwiązał ten problem: odkodował przekaz, zakodował go ponownie za pomocą publicznej sygnatury Blanca i odesłał z powrotem jako trzeci rodzaj tagu. Deklaracja tożsamości. Wezwanie. Odpowiedź.\n– Witaj w Konishi, obywatelu Yatima – rzekło Blanca i zwróciło się ku Inoshiro.\nVe powtórzyło to samo wezwanie i mruknęło z niechęcią:\n– Witaj, Yatima.\n– Witaj w Koalicji Polis – dodał Gabriel.\nZdeprymowane Yatima gapiło się na trójkę znajomych, nie zwracając uwagi na ceremonialne słowa. Próbowało zrozumieć, co takiego się w ver zmieniło. Widziało znajomych, gwiazdy i tłum, wyczuwało własną ikonę… ale choć te zwyczajne myśli i spostrzeżenia toczyły się nadal bez przeszkód, w mrocznej przestrzeni za nimi zatańczyło pytanie nowego rodzaju: Czyje to są myśli? Kto widzi te gwiazdy i tych obywateli? Kto zastanawia się nad tymi myślami i tymi obrazami?\nOdpowiedź nadeszła nie tylko pod postacią słów, lecz również jako cichy dźwięk jednego z tysięcy symboli, który nagle podporządkował sobie wszystkie. Nie po to, by odbijać każdą myśl, lecz by powiązać wszystkie w jedną całość, zawrzeć je w sobie niczym skóra.\nKto to myśli?\nTagi: Diaspora | Greg Egan\nCiężki kawałek kosmosu


4toys Kod rabatowy | Promocje Maj 2022\nKod rabatowy 4toys maj 2022\nCzy skompletowałeś już wyprawkę dla swojego dziecka? Jeśli nie wszystkie niezbędne elementy wyprawki dla malucha są już w Twoim domu, z kodem rabatowym 4toys dostaniesz je znacznie taniej. Potrzebujesz elektronicznej niani, albo gadżetów, które umilą Wasz spacer? Wybierz artykuły dla dzieci 4toys - promocje i rabaty nie mają tutaj końca. W sklepie internetowym 4toys dostaniesz rowerki biegowe, quady dla dzieci czy nosidełka dla najmłodszych maluchów. Już teraz wyposaż swoją pociechę w kolorowy rowerek biegowy lub trójkołowy z kodem rabatowym 4toys.\nAktualne kody rabatowe marki 4toys:\nArchiwalne promocje marki 4toys\nRabat -15% na elektryczne nianie w 4toys!\nTylko teraz elektryczne nianie kupisz w nowej niższej cenie! Sprawdź!\nRabat do -20% na zabawki w 4toys!\nWszystkie zabawki kupisz teraz -20% taniej! Sprawdź ofertę!\nRabat do -15% na samochody elektryczne w 4toys!\nElektryczne samochody dla dzieci teraz jeszcze taniej! Tylko teraz -15%!\nKod rabatowy 4toys - najczęściej zadawane pytania\nKody rabatowe 4toys to gwarancja obniżki ceny na najbardziej kosztowne artykuły dla dzieci. Jeśli kompletujesz wyprawkę dla malucha, warto sprawdzić nasze kody rabatowe 4toys. Skorzystanie z nich jest bajecznie proste, a oszczędność pieniędzy, jaka za tym idzie - ogromna! Wystarczy, że skopiujesz kod rabatowy 4toys do koszyka i wkleisz podczas finalizacji zamówienia. Prostszego sposobu na oszczędzanie nie znajdziemy. Im większe zakupy robimy - tym więcej pieniędzy zostanie w naszym portfelu. Wykorzystaj kupon rabatowy 4toys na cały asortyment sklepu internetowego. Z kodem rabatowym 4toys kompletowanie wyprawki dla malucha nie będzie drogie.\nOszczędzaj z rabatami 4toys\nAsortyment 4toys jest skierowany przede wszystkim do rodziców, którzy chcą zadbać o bezpieczeństwo i rozrywkę swoich dzieci. Wszyscy doskonale wiemy, że zarówno pierwsze, jak i drugie, najlepiej zapewni rodzic. 4toys to sklep, który chętnie pomoże sprostać temu zadaniu i wychodzi naprzeciw problemom z kompletowaniem wyprawki. Z kodem rabatowym 4toys wyposażenie dla Twojego dziecka nie będzie kosztowne. 4toys dzięki swojemu obszernemu asortymentowi, pozwala na wybór najbardziej odpowiednich dla nas artykułów dla dziecka, ale również dla rodzica. Sklep internetowy od wielu lat funkcjonuje dzięki dużemu i wysokiej jakości zaopatrzeniu, które dostaniesz z kodem rabatowym 4toys! 4toys to przede wszystkim sklep online, który bazuje na zaufaniu, które budował przez długi czas. Bogata oferta produktów z pewnością temu sprzyja, a uśmiech dziecka to najlepszy dowód jakości! Sprawdź nasze kody rabatowe 4toys i obniż cenę wyprawki dla swojego malucha. Kupon rabatowy 4toys to idealny sposób na oszczędność gotówki.\nElektroniczna niania z kodem rabatowym 4toys\nBezpieczeństwo malucha to nadrzędna sprawa, która spędza sen z powiek najbardziej skupionym rodzicom. Nic w tym dziwnego! Doskonale zdajemy sobie sprawę z tego, że bezpieczny i spokojny sen to gwarancja szczęścia każdego malucha. Z kodem rabatowym 4toys możemy dostać elektroniczną nianię, która pozwoli na kontrolowanie snu i stanu dziecka. Sen wysokiej jakości zarówno dla malucha, jak i rodzica będzie od tej pory codziennością. Sprawdź kody rabatowe 4toys i wybierz elektroniczną nianię dla swojego dziecka. Niewiele potrzeba do pełni szczęścia. Dodatkowy aspekt to oszczędność pieniędzy na zakupach z wciąż aktualizowanymi promocjami 4toys.\nZabawki i akcesoria - promocje 4toys\nTwoje dziecko to żywe srebro? Wybierz dla niego gadżety idealne na spacer. Oferta 4toys to wiele modeli gokartów, quadów dla dzieci oraz rowerków biegowych i trójkołowych. Z takim sprzętem dziecko zawsze będzie usatysfakcjonowane z zabawy na świeżym powietrzu. Nauka jazdy na rowerze od najmłodszych lat to świetny sposób na wprowadzenie regularnej aktywności fizycznej u dzieci. Z kodem rabatowym 4toys rowerki biegowe lub motorki dla dzieci będą jeszcze tańsze i z pewnością będą wspaniałą inwestycją. Czy jest coś cenniejszego od zadowolonej pociechy? Prawidłowy rozwój i kondycja fizyczna, która jest budowana od lat to atut, który da o sobie znać w przyszłości. Skorzystaj z promocji 4toys i wybierz akcesoria i zabawki dla Twojego dziecka.\nFoteliki samochodowe z rabatem 4toys\nPodróże i wycieczki samochodowe towarzyszą dzieciom od najmłodszych lat. Nieważne gdzie się wybieramy z naszym maluchem - ważne, że bezpiecznie. W świetle prawa, fotelik samochodowy to obowiązkowy element podczas podróży z dzieckiem. Nie może go zabraknąć w żadnym samochodzie! Z kodem rabatowym 4toys wybierz fotelik odpowiedni dla siebie. W ofercie sklepu internetowego mamy całe mnóstwo fotelików, które są dopasowane pod względem wielkości i wagi dziecka. Ważne jest, aby wybrać odpowiedni rozmiar - wtedy dziecko będzie w pełni zabezpieczone podczas jazdy samochodem. Promocje i rabaty 4toys to niekończące się pasmo niespodzianek, tym razem nie dla dzieci, ale dla rodziców - możemy nabyć fotelik samochodowy za jeszcze niższą cenę. Każdy rodzic doskonale wie, jak kosztowne są akcesoria, w które dziecko musi zostać wyposażone. Nie musimy przepłacać za wyprawkę, ani niezbędne artykuły. Wystarczy, że sprawdzimy kod rabatowy 4toys i wybierzemy model fotelika samochodowego dopasowany do potrzeb dziecka. Oprócz wielu opcji wielkości, mamy do wyboru ogromną ilość kategorii kolorystycznych i modeli. Z kodem rabatowym 4toys wybierzemy fotelik w kolorze tapicerki lub dopasowany do płci dziecka. Nie czekaj, sprawdź ofertę sklepu internetowego 4toys i oszczędzaj na sporządzaniu wyprawki dla swojego dziecka!\n4toys wysyłka i polityka zwrotów\nZwykle wyprawkę dla malucha kompletujemy długo przed narodzinami, ale co w przypadku, kiedy chcemy mieć wszystkie niezbędne rzeczy pod ręką? Wybierzmy sklep internetowy 4toys, w którym wysyłka zamówienia złożonego do południa odbędzie się nawet tego samego dnia! Za pośrednictwem firmy kurierskiej, wszystkie zamówione produkty, których potrzebuje Twoje dziecko, zostaną dostarczone w ciągu kilku dni pod same drzwi.\nW przypadku, kiedy produkty 4toys nie spełniają Twoich oczekiwań, możesz w prosty sposób zwrócić nieużywany towar w przeciągu 14 dni od momentu, kiedy zamówienie do Ciebie dotarło. Nie musisz podawać przyczyny - wystarczy, że skorzystasz z intuicyjnego formularza zwrotów.\nKod rabatowy 4toys - najczęściej zadawane pytania:\nJakie kody rabatowe do 4toys znaleźć można na stronie?\nBrak aktualnych kodów do 4toys\nCzy kupony rabatowe 4toys są darmowe?\nWszystkie kupony 4toys są darmowe, żaden z 0 kuponów nie wymaga rejestracji na stronie.\nIle promocji do 4toys znajdę na Państwa stronie?\nIle można zaoszczędzić na aktualnych kuponach 4toys?\nAby dowiedzieć się szczegółów na temat promocji 4toys odwiedź serwis duzerabaty.pl


Uciekinierka - coś w rodzaju recenzji | Życie jest piękne\nKolejny audiobook i …tym razem miałam problem. Słuchałam go bardzo długo, robiłam przerwy, raz miałam nawet ochotę dać sobie z nim spokój. Udało mi się jednak i wysłuchałam do końca, a im bliżej końca, tym bardziej mi się podobał. Zupełnie jakby ta pozycja wymagała dotarcia się.\nNajdziwniejsze jest to, że nie całkiem wiem, dlaczego tak właśnie było.\nNie wiem do końca dlaczego „Uciekinierka” Alice Munro była dla mnie tak trudnym wyzwaniem.\nCzy to z powodu lektorki, Anny Kwaśniewskiej – Komorowskiej? To prawda, że nie słuchało m się jej tak dobrze, jak\nKrzysztofa Gosztyły. Wiecie, to czasem jest kwestia czegoś, co trudno wytłumaczyć, choć absolutnie nie ma się czego przyczepić, bo pani Anna jest tak naprawdę świetna w tym, co robi.\nNie czytałam dotąd niczego, co napisała Alice Munro, „Uciekinierka” to było moje pierwsze spotkanie z ta autorką. Będę musiała znaleźć sobie coś do przeczytania, choćby tylko po to, żeby sprawdzić czy czyta się ją łatwiej niż słucha. Bo mam takie wrażenie, że w czytaniu może być, dla wzrokowca, którym jestem łatwiejsza do ogarnięcia.\n„Uciekinierka” to zbiór opowiadań o kobietach, które znajdują się, każda, w momencie swojego życia, w którym decydują się dalsze jej losy. Podejmują trudne decyzje, czasem w sposób prawie niedostrzegalny, zawsze cicho i dyskretnie.\nCała walka, jaka się w nich odbywa, odbywa się w ich wnętrzu i jest dla postronnego obserwatora, nawet dla ich najbliższych niedostrzegalna.\nOne jednak decydują, tyle, że te ich decyzje to w pewnym sensie, w większości przypadków ich porażka.\nZ całego zbioru, pomimo mnogości postaci i imion, których nie jestem w stanie spamiętać, wyłania obraz kobiety pogodzonej ze swoim życiem, może trochę smutnej. Kobiety jakby stojącej obok własnego życia i tego, co się w nim wydarza.\nWydają się jakieś nieobecne, trochę cyniczne, bardzo zdystansowane, czasem, jakby były pozbawione zdolności odczuwania, choć bardzo dogłębnie analizują postawę własną i postawy innych.\nAlice Munro jawi się w „Uciekinierce” jako uważna i wrażliwa na drobiazgi i szczegóły obserwatorka. Opisuje historie dla przeciętnego obserwatora po prostu nieciekawe. Takie, nad którym nikt z nas pewnie by się nie zatrzymał. Ona jednak widzi w niech coś niezwykłego, coś co jest interesujące.\nUżywa prostego języka, czasem bardzo dosadnego, w którym jednak gdzieś kryje się poezja, choć niewidoczna na pierwszy rzut oka.\nNa pewno nie jest to pozycja dla każdego. Nie każdy lubi długie wewnętrzne monologi, dzielenie włosa na czworo, analizowanie zdarzeń po latach. Z pewnością jednak Alice Munro znajdzie, jeśli już nie znalazła, grono wielbicieli, do których i ja się już zaliczam. Choć nie jest to miłość od pierwszego wysłuchania.\nAudiobook mogłam oczywiści e wysłuchać dzięki uprzejmości serwisu audioteka


Zapraszamy do wspólpracy w ramach naszej ofery edukacyjnej. Współpracujemy z doświadczonym zespołem trenerskim, nasze trenerki są rekomendowane przez wiele instytucji publicznych, organizacji pozarządowych i placówek w całej Polsce. Fundacja należy do Koalicji Na Rzecz Edukacji Antydyskryminacyjnej, a nasz zespół trenerski w swojej pracy kieruje się profesjonalizmem i kodeksem etyki trenerkiej Towarzystwa Edykacji Antydyskryminacyjnej. Skontaktuj się z nami, w celu omówienia szczegółów współpracy, pracujemy na terenie całej Polski.\nWenDo jest metodą, którą uczy jak w każdej sytuacji: w miejscu publicznym, na ulicy, w pracy, w domu – przestać czuć się bezradną\ni bezbronną. Uczy także, jak reagować na przemoc. Wzmacnia poczucie pewności siebie i poczucie własnej wartości. Pomaga rozwiązywać konflikty, przełamać stereotypy i obawy, poczucie winy i wstydu.\nZapraszamy na warsztaty samoobrony i asertywności WenDo dla kobiet\ni dziewcząt. Warsztaty WenDo są przeznaczone dla dorosłych kobiet oraz dziewcząt od 8 roku życia. Niezależnie od Twojego poziomu sprawności fizycznej czy stopnia niepełnosprawnośco – pokonujemy wszelkie bariery, bo WenDo i doświadczone trenerki dostosowują warsztat tak,aby wszystkie kobiety zdobyły umiejętności związane z asertywnoą komunikacją\ni postawą, reagowaniem w chwilach kryzysowych, samoobroną w sytuacji napaści słownej czy fizycznej.\nDzięki WenDo zwiększysz zwiększyć swoje umiejętności w zakresie:\n– reagowania na sytuacje przekraczania granic, dyskryminację i przemoc;\n– skutecznego działania pod wpływem stresu.\nOraz wpłynie znacząca podnosząc Twoje:\n– poczucie pewności siebie,\n– poczucie sprawczości,\n– poczucie samodecyzyjności,\n– umiejętność odzyskiwania kontroli nad sytuacją,\n– wiedzę na temat asertywności i komunikacji,\n– wiedzę na temat możliwych rozwiązań z trudnych lub niebezpiecznych sytuacji.\nProwadzimy profesjonalne warsztaty w zakresie przeciwdziałania dyskryminacji, stereotypom i uprzedzeniom w życiu codziennym, sferze zawodowej, tworzenia dobrych praktych w miejscach pracy i zwiększanie dostępności, uwrażliwienia na różnorodność. Współpracujemy\nz instytucjami publicznymi, placówkami edukacyjnymi, organizacjami pozarządowymi i firmami. Program i długość warsztatów dostosowujemy do potrzeb grupy/instytucji organizującej.\nProwadzimy warsztaty antyprzemocowe dla młodzieży i dorosłych.\nW zakres tematyczny warsztatu wchodzi również szeroki aspekt cyberprzemocy i zagrożeń płynących z wirtualnego świata, a także mowa nienawiści i jej konsekwencje. Warsztat ma na celu pomoc w zrozumeniau mechanizmów przemocy i jej konsewkencji dla jednostki i społeczeństwa. Ma również pomóc w nauce komunikacji bez przemocy i szacunku dla różnic.\nNa warsztacie przekażemy Ci nasze doświadczenie i zainspirujemy do tworzenia projektów, badań, szlaków herstorycznych w Twojej miejscowości i dzielnicy. Poznasz tajniki wrażliwości herstorycznej, tworzenia spacerów herstorycznych i oprowadzania, kreowania projektów herstorycznych, a przede wszystkim poznasz kierunki rozwoju herstorii\ni dowiesz się czym herstoria jest, a czym niekoniecznie.\nZapraszamy do kontaktu! Szkolimy w języku polskim, angielskim


Contingency cosmetics.: CoverGirl, Lashblast Volume Mascara.\nCoverGirl, Lashblast Volume Mascara.\nZa oknem coraz zimniej, a mi powoli udziela się atmosfera świąt i mam wrażenie, że zaraz trzeba ubierać choinkę oraz piec świąteczny piernik. Przecież to już połowa listopada, W sklepach znajdziemy świąteczne dekoracje, a ludzie niespokojnie chodzą między półkami szukając nie wiadomo czego. Może tylko mi się tak wydaje, może Wam też udziela się ta aura ?\nPrzejdźmy jednak do dzisiejszej recenzji. Rzadko piszę o kosmetykach kolorowych na moim blogu. Czas to zmienić. Pokażę Wam jedną z moich ulubionych maskar kupioną na wakacjach.\nCena: W USA 7-9$ w zależności od sklepu. W Polsce niestety nie dostępne stacjonarnie, a na allegro za ok. 40zł, więc nie tak najgorzej jeszcze. Sprzedawcy lubią zawyżać cenę trudno dostępnych u nas produktów.\nPojemność 13,1 ml i jest ważny przez 6 miesięcy od otwarcia - przez taki czas zwykle używam maskary.\nOpakowanie: Czy tylko ja uwielbiam szczelnie zapakowane kosmetyki z USA ? Oddzielny kartonik, który chroni produkt przed "sklepowymi macaczami". Nikt nie chciałby kupić zmacanego produktu i tu mamy 100% pewność, że niczyje paluchy nie dobrały się do kosmetyku przed nami. Wspaniale by było gdyby i u nas byłyby tak pakowane. Chociaż "macacze" znalazłyby inny sposób by obejrzeć czy w 5 tych samych tuszach jest ta sama szczoteczka [mogłabym chyba nawet oddzielny post napisać co o tych kobitach myślę]... Oryginalnie zalakowane amerykańskie kosmetyki możecie zobaczyć np. TU.\nSama szczoteczka jest sylikonowa i ma krótko ścięte "włosie", co nie każdemu może pasować, ale mi odpowiada.\nW Stanach używałam jeszcze swój poprzedni tusz, który ze sobą przywiozłam. Więc ten otworzyłam dopiero po powrocie do Polski. Wcześniej zbytnio się mu nie przyglądałam, nawet nie miałam na to okazji. Wreszcie usiadłam sobie wygodnie, mam zamiar się po raz pierwszy nim pomalować, otwieram a moim oczom ukazuje się brąz... Patrzę na opakowanie - Black Brown 810, myślę wtopa i od razu pomyślałam jak ja mogłam wziąć zły kolor... no bo jednak tusz jest brązowy, a nie czarny. Na szczęście sprawdza się u mnie dobrze, a kolor aż tak nie rzuca się w oczy. W sumie to widać ten brąz tylko u mnie na szczoteczce, na rzęsach nie jest widoczny. Tak czy inaczej brunetkom polecałabym kupić odcień czarny.\nJeśli chodzi o jego właściwości to jestem zadowolona, mocno pogrubia, wydłuża, nie pozostawia na rzęsach nieestetycznych gródek. Nie kruszy się po całym dniu "noszenia". Można by się przez to spodziewać, że będzie trudno się zmywał, nic bardziej mylnego. Za pomocą mleczka do demakijażu szybko możemy się go pozbyć z rzęs. Jeśli jednak potrzebujemy czegoś trwalszego, zawsze możemy sięgnąć po wersję wodoodporną.\nTak wygląda oko przed i po pomalowaniu jedną warstwą. Mam nadzieję, że na zdjęciu widać różnicę. Trudno mi było uchwycić oko w tej samej pozycji, jeśli zdjęcie robiłam samej sobie.\nSkładniki: Water, Glyceryl Stearate, Ammonium Acrylates Copolymer, Disteardimonium Hectorite, Propylene Glycol, Stearic Acid, Copernicia Cerifera (Carnauba) Wax, Triethanolamine, Synthetic Wax, Acrylates Copolymer, Polyvinyl Alcohol, Lecithin, Propylene Carbonate, Oleic Acid, Polyethylene, Alcohol Denat., Benzyl Alcohol, Panthenol, Ascorbyl Palmitate, Tocopherol, Glycerin, Sodium Laureth Sulfate, Xanthan Gum, Tocopheryl Acetate, Methylcellulose, Phenoxyethanol, Methylparaben, Ethylparaben, Propylparaben, Trisodium EDTA, Simethicone, , Potassium Sorbate, Gryceryl Oleate, Iron Oxides. May Contain: Titanium Dioxide, Ultramarines.\nPodsumowanie: Za każdym razem kiedy jestem w Stanach przywożę ze sobą właśnie ten tusz. Polubiłam się z nim i jest to już moje ente opakowanie. Oczywiście w między czasie kupuję też tusze dostępne na Polskim rynku i tu też mam swoich ulubieńców.\nJaki jest Wasz ulubiony tusz ?\nNatalia | JakPięknieByćKobietą 12 listopada 2014 14:27\nGdybyś nie napisała, to nie wiedziałabym, że to brąz, także taka mało znacząca pomyłka ;) Fajny efekt. Szczoteczka przypomina mi tusz z Verony, którym za nic nie potrafiłam (i dalej nie potrafię) się posługiwać ;p A co do macaczy, raz kupiłam tusz, który po 2 użyciach... skończył się ;p Od tej pory zawsze biorę tusze z końca :D\nmoooni-que 12 listopada 2014 14:34\nwiesz co..mi się ta aura absolutnie nie udziela :) u mnie dzisiaj 17 stopni i nawet nie czuję, że jest jesień, tylko że wiosna, słonko świeci :) aż chce się żyć :D\ntusz daje fajny efekt, no ale niestety raczej go nie zakupię :D jednak mam swojego ulubieńca z Lovely i póki co nie szukam :D i też się zszokowałam że to brązowy tusz :D nie widać! :D\nmentoska 12 listopada 2014 14:38\nWcale nie widać, że to brązowy tusz :) A cena całkiem okej, jak na tak dużą pojemność.\nviola siwiec 12 listopada 2014 14:44\nnigdy w życiu bym nie powiedziałabym, że to brązowy tusz;p efekt bardzo lekki i mi się podoba :D\nAlicja 12 listopada 2014 14:55\nEfekt ładny, bo fajnie je podkręca. i ciekawą ma szczoteczkę ;)\nnarja 12 listopada 2014 15:08\nNie widać, że jest brązowy. Całkiem fajny efekt:)\nEms 12 listopada 2014 15:09\nW Polsce też niektóre maskary są szczelnie zapakowane, może nie w kartonik, ale zafoliowane :) Np kilka z Avon i Paese :)\nKaprysek 12 listopada 2014 15:09\nZnam ją jedynie z filmów nissiax83 ;) bardzo fajna szczoteczki, w PL jej nie kupię, ale w USA na pewno się skuszę ;)\nzaczarowanaa 12 listopada 2014 15:43\npowiem Ci że nie same święta ale taką zimę czuję :D w pn czy pt właśnie mówiłam koleżance jak wychodziłyśmy ze szkoły 'taką zimę czuć' :DD\njak wracałam dziś do domu to się zastanawiałam nad zimową kurtką nawet :D\nA co do tuszu - nawet nie widać że jest brązowy - jakbyś nie powiedziała nie wiedziałabym :D\nŁadnie prezentuje się na oczach :) I szczoteczka mi się podoba :) Mi w sumie dużo nie trzeba żeby tusz mi się podobał teraz mam z takich co często używam lovely, miss sporty i eveline i każdą lubię :)\nGirlinblond 12 listopada 2014 15:56\nJa cały czas używam innych, ale nie trafiłam jeszcze na ten najlepszy :))\nzywia1 12 listopada 2014 16:18\nfajna recenzja. ja używam rimmela teraz...\nLady Hope 12 listopada 2014 16:18\nbyCarol 12 listopada 2014 16:33\nPodoba mi się efekt i sam wygląd tej mascary :)\nyzma87 12 listopada 2014 17:07\nChyba go sobie sprowadzę przy najbliższej okazji :-)\nUna 12 listopada 2014 17:11\nWidać różnicę na rzęsach. I wygląda bardzo naturalnie.\nAnna B 12 listopada 2014 17:42\nefekt mi również się podoba ;-) a w PL jakiego masz ulubienca?\nJustyna Wiśniewska 12 listopada 2014 18:34\nDaje fajny efekt ;) tez myślałam że to czerń ;P\nmalenka 12 listopada 2014 18:56\nBardzo ładny naturalny efekt - no i kolor też spoko ;)\nJustyna Kowalska 12 listopada 2014 19:22\nŚwietny efekt, jeżeli chodzi o codzienne tuszowanie rzęs :) Moim ulubieńcem jest chyba Eveline 4D w zielonym opakowaniu:)\nKasiaPL 12 listopada 2014 19:45\nefekt dość delikatny...\nteż chcę jechać do Stanów! :D\npirelka 12 listopada 2014 20:07\nEfekt bardzo mi się podoba, niemalże jak sztuczne rzęsy bądź zagęszczone :)\nSzczoteczka podobna do Max Factora.\nPs. Taki nałóg to sama przyjemność :) zresztą nie kupuje się tego codziennie.\npirelka 13 listopada 2014 19:30\nMi marzy się kupno oszklonej szafki i dorobienie się całej takiej szafeczki dużych słojów :)\npirelka 13 listopada 2014 19:59\nrogaczki 12 listopada 2014 21:13\nEfekt na rzęsach bardzo mi się podoba :) Tusz często przewija się na zagranicznych blogach, ale jeszcze nie miałam okazji używać (szkoda, że jest tak ciężko dostępny). Aktualnie bardzo polubiłam się z tuszem Gosh Catchy eyes - ładnie rozdziera rzęsy i je wyczesuje, a przy odrobinie cierpliwości świetnie pogrubia i nieźle wydłuża.\nArcy Joko 12 listopada 2014 23:19\nMuszę Ci powiedzieć, że efekt jak dla mnie świetny! Właśnie taki jaki lubię, widoczne pogrubienie, ładne podkręcenie i to bez sklejania super :) A co do zapakowanych szczelnie kosmetyków, super sprawa, bardzo przydałoby się nam tutaj w Polsce coś takiego.\nKlaudia K 13 listopada 2014 00:11\nFajna szczoteczka i efekt po pomalowaniu rzęs jak najbardziej w porządku! :)\nnikki 13 listopada 2014 11:12\nPodoba mi się efekt jaki daje ten tusz - ładnie podkreśla rzęsy, a przy tym efekt jest bardzo naturalny. Szkoda, że nie jest on u nas dostępny.\nAnonimowy 13 listopada 2014 11:17\nŁadny efekt daje ten tusz. Chętnie bym go sobie kupiła :)\nzaczarowanaa 13 listopada 2014 15:39\naż tak okropnie jest? :D\nMam na to sposób 13 listopada 2014 16:11\nNAm się jeszcze świąteczna aura nie udzieliła:) ale fakt... widać już - przede wszystkim w sklepach - że Święta zbliżają się wielkimi krokami.\nZawsze chętnie oglądam testy mascar. Tym bardziej,że jestem wybredna w tym temacie i dalej nie wybrałam jeszcze żadnej odpowiedniej dla siebie.\nTelashe 13 listopada 2014 20:16\na jak z osypywaniem się ewentualnym? hm. zgadzam się, przed wejściem do sklepu powinno wisieć powiadomienie "produkt macany należy do macanta" szczególnie na dziale z pieczywem.. brrr!\nMonia. 13 listopada 2014 23:07\nPatrząc na zdjęcia nigdy bym nie powiedziała, że jest to brązowy odcień :) Miałam raz bardzo podobna szczoteczkę i mi niestety nie podeszła dlatego pewnie miałbym opory przed kupnem akurat tego tuszu\nFraise26 (My strawberry fields) 14 listopada 2014 17:05\nOstatnio miałam ochotę go wypróbować, ale w ostatniej chwili zrezygnowałam. Teraz odrobinę żałuję ;)\nRarity 15 listopada 2014 00:24\nO covergirl marzę i będę musiała w koncu kupic. Ja uwielbiam bourjois queen attitude ! <3\nKlaudia Wach 16 listopada 2014 16:07\nZachęcasz do tego produktu :p\nBlondeChemist 21 listopada 2014 15:06\nWole tradycyjne szczoteczki ale w sumie chętnie bym wypróbowała wersję wodoodporną :)\nFabryczna 23 listopada 2014 17:52\nUżywam teraz oprócz MF jakiegoś tuszu z UK chyba właśnie brązowego - podoba mi się o dziwo. Nestety, chyva zasycha, bo nie daje takiego efektu jak na początku ;)


Oficjalnie: Olek Ślęzak wraca do ŁKS! – ŁKSFANS.PL\nAleksander Ślęzak ponownie będzie bronił barw Łódzkiego Klubu Sportowego! Doświadczony obrońca wzmocni w sezonie 2020/21 IV-ligową drużynę rezerw, gdzie będzie łączył grę z pracą trenerską w sztabie szkoleniowym. Ponadto od nowego roku szkolnego 27-latek rozpocznie pracę jako nauczyciel w Szkole Marcina Gortata.\nDla byłego kapitana będzie to powrót do Łódzkiego Klubu Sportowego po trzech latach. Do Łodzi trafił w sezonie 2013/14 i miał swój udział w awansie biało-czerwono-białych do III ligi. W barwach „Rycerzy Wiosny” spędził cztery sezony, w których rozegrał 115 spotkań ligowych i sześć w Okręgowym Pucharze Polski. Do siatki trafiał 15-krotnie. Kibice z pewnością pamiętają występ Olka w wygranym 2:0 starciu z Borutą Zgierz kiedy zdobył dwie bramki. Po odejściu z Alei Unii spędził trzy sezony w III lidze, w zespołach Sokoła Aleksandrów Łódzki (2017-19) i RKS-u Radomsko (2019-20).\nSwoim doświadczeniem urodzony w Piotrkowie Trybunalskim zawodnik będzie pomagał młodszym kolegom w drużynie rezerw, które na co dzień występują w IV lidze i jeszcze w lipcu rozpoczną rozgrywki w sezonie 2020/21. Ślęzak dołączył również do sztabu szkoleniowego Marcina Matysiaka, gdzie będzie zbierał swoje pierwsze szlify jako trener.\nWitamy Cię Olek z powrotem w biało-czerwono-białych barwach i życzymy powodzenia w roli piłkarza, trenera i nauczyciela!\n← Znamy datę rozpoczęcia sezonu 2020/21 w 1 lidze!\nOliwia Laszczyk na dłużej w ŁKS-ie Commercecon Łódź! →


Odżywianie - ABC właściciela - Kennel Club\nSzczenięta potrzebują więcej kalorii i niezbędnych składników odżywczych, niż dorosłe psy. Wybierz odpowiedni program żywienia opracowany specjalnie dla szczeniąt przez Kennel Club - KENNEL CLUB BABY DOG. Szczenięta poniżej sześciu miesięcy powinny dostawać trzy lub cztery posiłki dziennie. PAMIĘTAJ pies szybko rośnie, a ich żołądki mają ograniczone możliwości. Po sześciu miesiącach mogą dostawać już dwa posiłki dziennie. Dorosłe psy powinny być karmione według ich wielkości i potrzeb energetycznych.


Driving Miss Norma Bauerschmidt Tim, Liddle Ramie | Księgarnia Internetowa Edyp\nWitaj nieznajomy. W naszej ofercie znajdują się 404604 produkty. Obecnie w sklepie jest 360 osób online.\nStron: 294, Format: 12.5x19.5cm\nWieloaspektowe, zróżnicowane metodologicznie spojrzenie na zagadnienie normy komunikacyjnej, w artykułach m.in. rozważania terminologiczne, powiązanie normy komunikacyjnej z etyką, prezentacje przekraczania i zmian normatywnych w konkretnych...\nZESTAW DRESS UP HORSE MISS MELODY 8406A\nZ ebooka dowiesz się między innymi: 1. Czy warto kupować pojazdy z silnikiem o normie spalin Euro 6? 2. Ile kosztują nowe samochody spełniające tę normę? 3. Jakie problemy techniczne występują w nowych pojazdach? 4. Jakie są wady i...\nnasza cena: 26,04 złcena rynkowa: 30,63 zł\nTemat emigracji dotyczy każdego Polaka: jeśli nie bezpośrednio, to ze strony rodziny lub znajomych. Emigrantem może być każdy: od mechanika do skrzypka, a rozmowy z bliskimi na Skype’ie, zakupy w polskich sklepach czy oczekiwanie na...\nPoradnik kierowany jest głównie do szkolonych i szkolących, egzaminowanych i egzaminujących w zakresie prawa jazdy. Ale też do kierowców, którzy chcą wiedzieć, na czym polega eko-jazda, zasady jazdy, ekonomika, wpływ na środowisko....\nnasza cena: 33,90 złcena rynkowa: 45,20 zł\nZapalniczka J23 Miss Bic Tacka 50 sztuk\nOsłona z niklowanej stali, chroni płomień przed wiatrem, a zapalniczkę przed wysoką temperaturą płomienia. Zabezpieczenie przed uruchomieniem przez dzieci Stabilny płomień zawsze tej samej wysokości Zbiornik z żywicy syntetycznej o...\nnasza cena: 152,57 złcena rynkowa: 179,50 zł\nW grze może brać udział od 2 do 4 uczestniczek. Każda z nich ma szansę zostać Miss Świata i wygrać. Aby to osiągnąć i stanąć na najwyższym podium, uczestniczki muszą odwiedzić 4 salony piękności, mieć szczęście w odkrytych...\nnasza cena: 27,28 złcena rynkowa: 35,89 zł


OSP w Belnie z nowym wozem\nStrugi deszczu nie ostudziły radości druhów OSP Belno z gminy Bieliny podczas uroczystego przekazania nowego wozu strażackiego. W tym wydarzeniu strażakom towarzyszył starosta kielecki Mirosław Gębski.\nUroczystość poświęcenia i przekazania wozu ratowniczo-gaśniczego dla OSP w Belnie 12 maja rozpoczęła się przemarszem kompanii i orkiestry Ochotniczej Straży Pożarnej. Następnie na boisku szkolnym w odbyła się msza święta, podczas której nowoczesny samochód strażacki został poświęcony. W uroczystości wzięli udział starosta kielecki Mirosław Gębski, wiceminister sportu Anna Krupka, wicemarszałek województwa świętokrzyskiego Renata Janik, senator Krzysztof Słoń oraz wójt gminy Bieliny Sławomir Kopacz.\nW dalszej części uroczystości Komendant Gminny OSP druh Henryk Durlej złożył meldunek komendantowi Miejskiemu Państwowej Straży Pożarnej w Kielcach bryg. Sławomirowi Karwatowi. Następnie dokonano przeglądu pododdziałów oraz odbyło się wręczenie medali i odznaczeń za zasługi dla pożarnictwa.\nPrezes OSP w Belnie Krzysztof Łodej podziękował za umożliwienie zakupu nowego wozu. Starosta kielecki życzył strażakom ochotnikom w tym radosnym dla nich dniu, by nowy i nowoczesny samochód strażacki dobrze im służył i przyniósł korzyści oraz bezpieczeństwo dla mieszkańców lokalnej społeczności.\nNowy wóz OSP Belno gmina Bieliny


Wienerberger Brick Award 2019 – Wydział Radia i Telewizji im. Krzysztofa Kieślowskiego w Katowicach najlepszym w Polsce budynkiem z ceramiki\n„Tegoroczna edycja polskiej edycji konkursu Brick Award jest rekordowa. Zgłoszono 74 obiekty, , w których często ceramika łączy się z innymi materiałami, tworząc w ten sposób nowoczesną, współczesną interpretację architektury ceglanej. W takim towarzystwie widzimy w przyszłości nasze naturalne, piękne cegły i wierzymy, że dbając o najwyższą jakość naszych produktów, poprzez konkurs troszczymy się też o jakość architektury w Polsce.” - mówi Monika Sikorska, PR Manager firmy Wienerberger.\nW tegorocznej edycji konkursu Jury nie przyznało Nagrody.


OxygenOS 3.2.2: kolejna, duża aktualizacja dla OnePlus 3 | gsmManiaK.pl\n27.07.2016 , Aleksander Piskorz Newsy OnePlus Smartfony\nOxygenOS 3.2.2 zbliża się do najnowszego smartfona od OnePlus. Po aktualizacji oznaczonej numerem 3.2.1, która dodaje kilka nowości, użytkownicy zaczęli zgłaszać sporą ilość problemów. Nowe uaktualnienie systemu ma rozwiązać je wszystkie.\nAktualizacja OnePlus 3 do OxygenOS 3.2.1 dodała między innymi tryb zmiany kolorów dla wyświetlacza oraz optymalizacje potrzebne do sprawnego zarządzania pamięcią RAM w smartfonie, ktorej OnePlus 3 posiada aż 6 gigabajtów. Okazało się jednak, że po tym uaktualnieniu wystąpiły pewne problemy, a sami użytkownicy zaczęli zgłaszać frustrujące błędy, jak chociażby ten związany z dużym i szybkim drenażem baterii podczas stanu spoczynku. Niektóre osoby mówiły nawet o dwóch ładowaniach smartfona w ciągu jednej doby. Nowa aktualizacja ma jednak rozwiązywać wszystkie niedogodności.\nPo instalacji aktualizacji do OxygenOS 3.2.2 w panelu powiadomień pojawi się przycisk do NFC: od teraz OnePlus pozwala swobodnie wyłączyć tę funkcję. Firma rozwiązała również błąd, w którym telefon przechodził samoczynnie w tryb cichy, bez żadnej wiedzy ani tym bardziej ingerencji użytkownika. Reszta zmian może nie jest duża, ale na pewno zwiększa komfort korzystania ze smartfona. Od teraz OnePlus 3 gdy wykryje, że znajduje się w kieszeni lub torbie to po prostu wyłączy skaner linii papilarnych. Przycisk pojemnościowy odpowiedzialny za rejestrowanie dotyku często „wariował” i źle interpretował akcje użytkownika.\nKolejne z usprawnień dotyczą między innymi trybu Doze, który pozwala na oszczędzanie baterii: trzeba więc mieć nadzieję, że firma uporała się z problemem, który drenował akumulator i wszystko wróciło do normy: podczas stanu spoczynku oraz trybu uśpienia smartfon ma również lepiej zarządzać przychodzącymi powiadomieniami. Łatka rozwiązuje również problem z nagrywaniem wideo w 4K na którym mogły występować szumy oraz inne zakłócenia.\nNowa aktualizacja przebiega falami i działa w trybie OTA, co oznacza, że nie musicie podłączać swojego urządzenia do komputera, aby je zaktualizować. U wszystkich użytkowników OxygenOS 3.2.2 powinien pojawić się do końca tygodnia.\nPodobne: OxygenOS 3.2.2, aktualizacja, aktualizacja dla smartfona, nowości i poprawki, uaktualnienie OTA\nNa mojej 2 też mam przechodzenie w stan cichy bez mojej wiedzy może wiadomo kiedy update dla op2 ?\nCo jak co, ale OnePlus z aktualizacjami działa szybko\nZ łatkami bo jeśli chodzi o aktualizacje do nowej wersji Androida to OnePlus jest wolniejszy od Samsunga.\nTo miło, że firma nie jest głucha na zgłaszane problemy użytkowników 1+3. Dobrze to świadczy o marce i jej wsparciu dla swoich produktów.\n23m Aktualizacja Sony A9 II zamyka migawkę przy wymianie obiektywufoto\n47m Coś zaczyna być nie tak ze wsparciem dla Galaxy S9 i Galaxy S9+ w Polscegsm


W dobie pandemii mniej kradzieży aut w Warszawie. Ranking - wGospodarce.pl\nmarka toyota / autor: Pixabay\nOpublikowano: 12 stycznia 2021, 13:15\nAktualizacja: 12 stycznia 2021, 13:34\nZ najnowszych statystyk Komendy Stołecznej Policji za 2020 r. wynika, że w roku ubiegłym skradziono w Warszawie mniej samochodów niż rok wcześniej. Jednak większość skradzionych aut zostaje wywieziona i rozebrana na części, przez co raczej nie udaje się ich odzyskać – doniosła strona moto.pl na koniec grudnia\nWedług danych Komendy Stołecznej Policji cytowanych przez moto.pl pomiędzy 1 stycznia a 1 grudnia 2020 r. w Warszawie skradziono 1954 samochody, podczas gdy w 2019 r. łupem złodziej padły 2432 samochody, a w rok wcześniej 2192 auta.\nChociaż więc liczba kradzieży aut w Polsce w roku ubiegłym zmalała, swoistym czarnym punktem statystyk pozostaje Warszawa, na którą przypada około jednej czwartej kradzieży samochodów na tle ogółu dla całego kraju. Wykrywalność skradzionych aut w stolicy pozostawała w roku ubiegłym na poziomie zaledwie 8 proc.\nTypowy przebieg kradzieży jest realizowany zgodnie ze zleceniem od pasera, któremu najczęściej zależy na konkretnych częściach auta dla klienta. Po znalezieniu auta i złamaniu zabezpieczeń auto zostaje odwiezione na publiczny parking, gdzie jest obserwowane – czytamy na stronie moto.pl. Jeżeli przez kilka dni nikt się nim nie interesuje, jest odstawiane do dziupli gdzieś pod Warszawą, a następnie rozłożone na części.\nRanking najczęściej kradzionych w stolicy marek podał serwis Auto-Swiat.pl. Według portalu w 2019 roku\nnajczęściej kradzione marki w Warszawie to:\nToyoty – 416 sztuk\nHondy – 184\nMazdy – 182\nNissany – 116\nHyundai’e – 114\nStatystyki stowarzyszenia branżowego SAMAR pokazują, że kradzieży aut w stolicy zdecydowanie najbardziej obawiać się powinni właściciele marek japońskich, a przede wszystkim toyot, hond i mazd. W 2019 r. ze stołecznych ulic i parkingów najczęściej znikały: toyota Auris, toyota Yaris, nissan X-trail, mazda 3 oraz honda Civic – czytamy w portalu motoryzacja.interia.pl.\nCo ciekawe, Warszawa wyróżnia się pod tym względem na tle innych województw. W całej Polsce najczęściej ofiarą kradzieży padają auta marek niemieckich. Według Auto-Swiata tak jest w 13 na 16 województw. Inaczej poza Mazowszem jest także jeszcze na Podlasiu i Lubelszczyźnie, gdzie najczęściej znikają właśnie „japończyki”.\nCzytaj też: Toyota wprowadza nowe logo


Czego oczekują od swoich partnerek chorzy mężczyźni | Milionkobie…\nStrona główna » Dolegliwości » Zobacz, czego w tajemnicy chce Twój partner, kiedy jest chory\nTagi: przeziębienie grypa porady związkowe\nNiestety zima potrafi zebrać ogromne żniwo, jeśli chodzi o przeziębienia i grypy. Najprawdopodobniej w tym sezonie zetknęłaś się już z chorymi osobami. W przypadku chorego partnera istnieje kilka ważnych zasad i wskazówek, które warto pamiętać, aby mieć pewność, że Wasz związek przejdzie przez tę zimę bez szwanku.\nPrzypominaj mu o systematycznym zażywaniu leków. Dorośli ludzie podobnie do dzieci, podczas choroby, mają problemy z dopilnowaniem odpowiednich godzin przyjmowania leków, przeciwdziałających przeziębieniom i grypie. Zazwyczaj mężczyznom wydaje się, że jedna dawka leku postawi ich na nogi. Oczywiście, bycie "leczniczym alarmem" nie jest najseksowniejszym zajęciem na świecie, ale kiedy on jest chory, dobrze abyś była przy nim i pomogła mu wstać na nogi.\nKażdy chory mężczyzna chce się czuć, jak w rękach zdolnego i lojalnego opiekuna. Przygotuj mu rozgrzewającą zupę, pomagaj dbać o bieżącą wymianę pościeli pełnej zarazków i po prostu pozwól mu poczuć Twoje ogromne wsparcie, niezależnie od sytuacji.\nPrzeziębione dzieci, zazwyczaj podświadomie cieszą się ze względu na możliwość opuszczenia kilku dni w szkole. Chorujący dorośli cierpią. Jeśli człowiek czuje się przygnębiony, przez swoją aktualną chorowitą sytuację, warto sprawić, aby w chorobie czuł się jak najbardziej przytulnie. Być może taki komfort zapewni mu ciepły puszysty koc przyniesiony na kanapę albo spędzenie z nim całego dnia w domu. Pokaż swojemu partnerowi, że starasz się podnieść go na duchu, nawet jeśli będzie to tymczasowe.\nJedną z najgorszych rzeczy w chorobie, jest fakt, że nikt nie jest w stanie zrozumieć, jak źle czuje się chorująca osoba. Trudno, aby zdrowi, normalni ludzie wczuwali się całymi dniami w dramat chorującego (przecież to nie dramat, tylko choroba!), kiedy mówi, że jego głowa jest ciężka, jak kula do kręgli. To właśnie dlatego warto wykazać się współczuciem i zrozumieniem w stosunku do chorującego partnera. Nawet jeśli odcięcie się od jego narzekania wygląda kusząco, zaoferuj mu swoje „sympatyczne” ucho.\nJeśli choroba trwa wiele dni, możesz poczuć się nieco zniecierpliwiona i poirytowana sytuacją, ponieważ niektórzy mężczyźni mają tendencje do dramatyzowania i przez to stają się nieznośni. Musisz pamiętać, że jeśli dla Ciebie nie są to najlepsze dni, to dla niego tym bardziej. Spróbuj wykazać się zrozumieniem.\nByć może w tych dniach Twój partner będzie również potrzebował, trochę czasu na regenerację na własną rękę. Chorowanie nie jest miłym doświadczeniem, więc od czasu do czasu wybierz się na kawę lub na seans filmowy solo, a Twój partner będzie Ci wdzięczny za pomoc, ale także za umożliwienie mu złapania oddechu w samotności.