Dom pełen miłości - Katarzyna Janus - ebook + audiobook + książka - Legimi online\nDom pełen miłości ebook i audiobook\nCudownie ciepła opowieść o miłości, pełna emocji. Napisana tak, że czyta się ją jednym tchem.\nPiękna książka o poszukiwaniu miłości , odwadze i determinacji w spełnianiu marzeń\nWzruszająca i dająca nadzieję Wszystkim jej potrzebującym\nTo była cudowna opowieść od pierwszej do ostatniej strony.\nCzytałam z przyjemnością,polecam\nByła lekka jak piórko. Widziała chmury. Przepływały obok niej niczym baranki z waty cukrowej. I było jej tak beztrosko… Miała wrażenie, że sama stała się takim małym obłoczkiem, który podmuchy łagodnego wietrzyku przemieszczają to tu, to tam. Nie myślała o niczym, wszelkie problemy odpłynęły gdzieś w dal, zapewne niesione jak te obłoki. A może to one były obłokami? Była samym umysłem, zupełnie nie czuła, że posiada jakieś ciało. Czyżby nagle stała się tylko duszą? Czy dusze istnieją? Nie są tylko bioelektrycznymi impulsami rozchodzącymi się w mózgu? Więc jednak są? Chciała się poruszyć, spojrzeć w dół, ale nie mogła. Zupełnie jakby nie miała głowy, jakby nie patrzyła oczami, a jakimś innym, nieznanym zmysłem. Czy będzie mogła tak zostać już na zawsze? Nie chciała wracać do swego prawdziwego życia. I zupełnie nie mogła sobie przypomnieć, jakie też ono było. Jakby nie było niczego przedtem ani nie miało być niczego potem. Była tylko tu i teraz i jedynie to miało znaczenie.\nNie pragnęła niczego więcej…\nNagle coś się zaczęło dziać, jakby jakaś niewidzialna siła próbowała ciągnąć ją w dół. W miejsce, które nie było już takie jasne i przyjazne jak te obłoczki. Nie chciała się tam kierować, tu było tak dobrze. Jednak siła była potężniejsza od niej, nie dawała za wygraną i w końcu to ona musiała się poddać, a kiedy to się stało, poraziło ją jasne światło. Słyszała głosy, tupot nóg i różne inne dźwięki. To wszystko huczało w jej głowie. W tej głowie, której przecież nie miała.\nBo przecież była samą świadomością… Duszą…\nNagle poczuła się taka samotna…\nMinął rok, od kiedy Paula wyprowadziła się z Błękitnego Domu, nie mówiąc już o Tosi, która wyfrunęła z tego gniazda prawie dwa lata temu. Dziewczyny pozakładały swoje rodziny, porodziły dzieci, były szczęśliwe. A ona, Zośka…? Co z nią było nie tak? Dlaczego nikt jej nie chciał? Czyżby miała w sobie jakąś usterkę? Ukrytą wadę, która ujawnia się przy dłuższym użytkowaniu? Właśnie… Użytkowaniu! Chyba jedynie do tego służyła wszystkim nowo poznawanym mężczyznom. Do użytkowania! Używania ile wlezie, a potem rzucania w kąt jak opakowanie po zjedzonych cukierkach. Owszem, były smaczne, ale szybko się kończyły, a kolorowe pudełko do niczego już nie mogło się przydać. Albo jak metalowa puszka po piwie zgnieciona jednym ruchem i wrzucona do śmietnika. Ot, samo życie.\nPaulina i Tosia… Jej najlepsze przyjaciółki, droższe niż rodzone siostry (których zresztą nie miała). Wszystkie trzy pogubione dusze znalazły swój dom w pensjonacie o jakże trafnej nazwie Błękitny Dom, a to z racji stolarki w tym właśnie kolorze zdobiącej to siedlisko. Właścicielka tego przybytku, Antonina Zielińska, zwana przez wszystkich Tosią, z wykształcenia bibliotekarka, z zamiłowania wieczna marzycielka, odziedziczyła to położone w maleńkiej mazurskiej wsi Mrówki domostwo po zmarłej krewnej i przygarnęła do niego dwie znajdujące się na życiowym zakręcie młode kobiety – ją, Zośkę, którą chłopak pobił dotkliwie, zresztą nie po raz pierwszy, i od którego w środku nocy uciekła w popłochu do Tosi właśnie, i drugą nieszczęśnicę, Paulinę. Ta dla odmiany chciała ukraść jedzenie w sklepiku, w którym ona, Zośka, pracowała. Biedne dziewczę wyglądało jak siedem nieszczęść, a do tego było przy nadziei. Zaginął jej chłopak, który zostawił ją bez środków do życia, a ona, szukając go, zawędrowała aż tutaj, do miejsca, gdzie (oprócz lata) diabeł mówi dobranoc. Jak Zośka mogła ją zostawić w takim stanie? No, przecież nie mogła. Przygarnęła ją, a właściwie Tosia zaproponowała jej wspólne mieszkanie i pomoc w pensjonacie. I Paula została u nich, a jako bardzo utalentowana pianistka, która zmuszona była przerwać naukę w konserwatorium, grą na pianinie umilała im wszystkim długie zimowe wieczory. Tej cudownej, magicznej gry można by słuchać w nieskończoność.\nTymczasem zarówno Paula, jak i Tosia wyfrunęły z błękitnego gniazda i została tylko ona sama. Kobieta, której nikt nie chciał. A może do tej pory źle lokowała swoje uczucia? Może wybierała nieodpowiednich mężczyzn, podświadomie szukając takich, którzy przypominali jej ojca? Wiecznego utracjusza i obiboka, na którego najpierw jej matka, a później ona, musiały pracować do czasu, kiedy wyrzucona przez niego z domu poroniła swoje pierwsze i jedyne jak do tej pory dziecko. Fakt, była wtedy jeszcze bardzo młoda, ale już kochała to maleństwo rozwijające się w jej łonie. Chłopak, który jej to szczęście zmajstrował, oczywiście na wiadomość o ciąży wziął dupę w troki i tyle go było widać. Bo tak bardzo był podobny do jej ojca. Zero odpowiedzialności, zero uczuć, zwyczajny Piotruś Pan. Nie miała z nim więcej kontaktu, unikał spotkań, nie wiedząc nawet, że straciła ich dziecko.\nTak… Podświadomie wyszukiwała w tłumie (no, może to zbyt wiele powiedziane) osobników toczka w toczkę jak jej staruszek, o którym zawsze myślała, że miał beton w głowie i w sercu. Ale czy tak na dobrą sprawę miała jakiś wybór? Odnosiła wrażenie, że tylko tacy mężczyźni kręcą się wokół niej. Kiedyś odbyła rozmowę z Paulą. Przyjaciółka usiłowała jej delikatnie uświadomić, aby nie szła od razu z nowo poznanymi mężczyznami do łóżka i nie osaczała ich później swoją osobą. Kiedy oni nadawali się tylko do łóżka, a i to nie zawsze… A tak z drugiej strony… Czy ona sama nadawała się do czegoś więcej? Poza tym nie ma przecież na świecie takich mężczyzn, o jakich marzą kobiety, tak jak nie ma suchej wody ani kwadratowego koła.\nMarzyła o własnym domu, takim czyściutkim, ładnie urządzonym, pachnącym ciastem; o rodzinie, kochającym, mądrym mężczyźnie, u boku którego będzie mogła czuć się bezpiecznie i być sobą. Nie tą emanującą seksem, wyzywającą Zośką, tylko delikatną, kobiecą, niezaradną Zosią, którą należy kochać, otaczać troską, wspierać… Ech, czy znajdzie kiedyś takiego kogoś? Czy on w ogóle istnieje? Spotykani do tej pory faceci mieli zdecydowanie rozum w gaciach, a serca nie posiadali. No, może z wyjątkiem Tomasza, ale przestraszyła ją jego powaga i traktowanie świata i wszystkiego w ogóle bardzo serio. A przecież jej nie chodziło wtedy o taki związek, kiedy to dwoje dorosłych ludzi spija sobie z dziubków i świergocze miłosne bzdety. Chodziło jej o partnera, przyjaciela, kogoś, na kim mogłaby polegać.\nSzczęście… Czymże ono jest? Dla jednego to milion wygrany w totka, dla drugiego posiadanie pięknego domu, dla jeszcze innego wielka miłość… Są też jednak i tacy, dla których na szczęście składają się drobnostki codziennego dnia. Smaczne śniadanie na miły początek, uśmiechy pasażerów w autobusie podczas jazdy do pracy, sumiennie wykonane zawodowe obowiązki, słoneczny dzień, dający życie deszcz, zasłyszane dobre słowo, pochwała, świergot ptaka, uścisk przyjaznej dłoni, pocałunek ukochanego… Można by tak wymieniać bez końca, tylko po co?\nWstała z fotela, który kiedyś był ulubionym siedziskiem Pauliny. Po wyjeździe przyjaciółki przeprowadziła się do jej małego mieszkanka, które dawno temu wspólnie urządziły na stryszku w pensjonacie. Najpierw mieszkały tam obie, później, kiedy Paula urodziła synka i związała się z Brunem, Zośka przeniosła się do pokoiku na parterze, który początkowo służył Tosi za biuro. Zawsze była przerzucana z miejsca na miejsce, bo kiedy pomieszczenie było potrzebne dla gości, wracała na górę do Pauli, gdzie pomieszkiwała przez kilka kolejnych dni. Dlatego nawet nie rozpakowywała walizki, stale gotowa do opuszczenia swego lokum. Zresztą dobytku nie miała wiele, ot, kilka fatałaszków, trochę kosmetyków i ukochaną książkę kucharską, którą odziedziczyła po babci. Babcia Helena… To była jej najukochańsza osoba na świecie, ona jedyna rozumiała nastoletnią Zosię jak nikt inny, zawsze potrafiła pocieszyć, wesprzeć, pogłaskać po głowie kojącym gestem, a wtedy wszystkie troski rozwiewały się jak poranna mgła. Książka z przepisami zainspirowała dziewczynę do tego, aby w Błękitnym Domu przejąć we władanie kuchnię. Ku jej zdziwieniu okazało się, że lubi to robić i wychodzi jej to całkiem nieźle. Uwielbiała gotować. Wcześniej nie miała okazji, żeby się o tym przekonać, bo zarówno ojciec, jak i niedoszły narzeczony – damski bokser – wymagali od niej na okrągło schabowych z kapustą, mielonych z burakami, pierogów, gołąbków i tym podobnych klasycznych polskich potraw. A tu, w pensjonacie, okazało się, że może poimprowizować. Początkowo były to na przykład gołąbki, ale z kaszy jaglanej z mięsem indyczym zawinięte w liście winorośli, mielone z dodatkiem utartej marchwi i korzenia pietruszki, a do tego buraczki pokrojone w paseczki podsmażone na oliwce z dodatkiem estragonu. Kotlet schabowy dla odmiany panierowany w płatkach kukurydzianych lub migdałowych, a kapusta zasmażana z dodatkiem dyni i chili. Nie mówiąc już o przepisach na zupełnie nowe potrawy, które wynajdywała w internecie czy też po prostu wymyślała. Tak… Kuchnia stała się jej odskocznią, tam zapominała o swoich problemach, marzenia przestawały być ważne i zostawała tylko ona i gotowanie. Ale cóż… kucharzenie nie zastąpi prawdziwego życia, może być jedynie od niego chwilową ucieczką.\nDopiła ostatni łyk czerwonego wina i ciężko wstała z fotela. Czuła się zmęczona. Wszystko w pensjonacie było na jej głowie. Już dawno zrezygnowała z pracy w sklepie, zajmując się jedynie siedliskiem. Miała wprawdzie Irenę, miłą i ciepłą osobę, która pomagała jej chętnie we wszystkim, ale kapitanem na statku była wyłącznie ona. A gości nie brakowało, dobra opinia o Błękitnym Domu niosła się z ust do ust i ten sposób był najlepszą reklamą. Zaczęło się od powieści Kacpra Balińskiego, nieżyjącego już niestety autora poczytnych thrillerów psychologicznych, który, goszcząc u nich przed ponad rokiem, umieścił ich siedlisko w swojej książce, a ta po jego śmierci okazała się bestsellerem.\nWeszła do malutkiej łazienki. Spojrzała w lustro na swe przemęczone odbicie. Wyglądała jak z krzyża zdjęta. Podkrążone oczy, szara cera, zaniedbane włosy, które puszczone na żywioł rosły sobie, jak chciały, jedynie od czasu do czasu podcinane przez nią samą jednym ruchem krawieckich nożyc. Jaki mógł być tego efekt, wiadomo. Przetarła dłońmi po policzkach, naciągając je tu i ówdzie. Gdyby tak operacja plastyczna…? Byłoby lepiej? Poprawiłby się jej wygląd? Była już trzydziestopięciolatką, młodość niestety miała się ku końcowi. Co będzie z nią dalej? Jaka przyszłość przed nią? Parsknęła z rezygnacją. Co też jej przychodzi do głowy, same durne pomysły; myśli, które tylko dołują, pogłębiając jej przygnębienie. Umyła zęby, ochlapała twarz zimną wodą, położyła grubą warstwę kremu na noc, jakby to miało w czymś pomóc, zgasiła światło i po chwili opatulona kołdrą po czubek głowy zasnęła ukołysana do snu czerwonym winem.\nObudził ją telefon.\n– Zosiu! Śpisz?\n– Już nie – odpowiedziała zaspanym głosem.\nTosia zawsze była rannym ptaszkiem, w przeciwieństwie do niej i Pauli. Wstawała skoro świt, ale i szła spać z kurami.\n– To dobrze! – zaświergotała przyjaciółka. – Pamiętasz, że w przyszłym tygodniu masz imieniny?\n„No tak, piętnasty maja tuż, tuż…” – pomyślała.\n–Yhm… – wymamrotała. – I?\n– Jak to i? I przyjeżdżamy oczywiście!\nCoś było w tej Tośce, że wzbudzała w rozmówcy dobry nastrój. To chyba jej pogoda ducha tak się udzielała wszystkim wokoło. A przecież jeszcze nie tak dawno, przed trzema laty, była szarą myszką z nosem w książkach, spędzającą czas jedynie w towarzystwie grubego kota Baltazara. I pomyśleć, że wystarczyła przeprowadzka na Mazury…\n– My, czyli kto? – Zosia ziewnęła od ucha do ucha. Nie zamierzała jeszcze tak wcześnie wstawać. Dzisiaj śniadanie dla gości przygotowywała Irena.\n– Jak to kto? Wszyscy oczywiście! – zaświergotała Tosia radośnie.\n– No ja i Kuba, i nasza Basieńka, Paulisia z Brunem i dzieciakami, będzie jeszcze tato Pauli i oczywiście pani Kazia.\nTato Pauli… Jan…\nNie widziała go prawie od roku, ostatni raz w Bydgoszczy, podczas pobytu u Pauli i Bruna. Wtedy odniosła wrażenie, że między nimi zaczęło się dziać coś dziwnego. Spoglądali na siebie co chwilę, jednocześnie czując to dziwne skrępowanie, które dopada dwoje ludzi zainteresowanych sobą. Z jednej strony chciałoby się być blisko tej osoby, patrzeć na nią, rozmawiać, dotykać, a z drugiej… Coś powoduje, że w gardle nagle rośnie klucha, która skutecznie uniemożliwia konwersację, nogi drżą, dłonie się pocą… I może nie byłoby w tym nic dziwnego, każdy przecież ma prawo zauroczyć się drugą osobą, każdego to może dopaść, tylko że Jan był starszy od niej o ponad dwadzieścia lat! A przecież ona nigdy nie interesowała się starszymi mężczyznami! Czyżby ujawniał się u niej w tym przypadku niedosyt ojcowskiej miłości? Być może… Jednak Jan był bardzo atrakcyjnym mężczyzną. Dość wysoki, o wysportowanej sylwetce, którą zawdzięczał codziennej aktywności fizycznej – biegał, jeździł na rowerze, często grywał w tenisa. Na jego brzuchu nie było tego piwnego mięśnia, jakim szczyci się większość mężczyzn w jego wieku. Szpakowate, nadal bujne włosy, zawsze modnie przycięte, krótka bródka, którą od czasu do czasu miał zwyczaj golić, aby, jak mawiał, przypomnieć sobie, jak naprawdę wygląda. Do tego nawet modny, a przede wszystkim sportowy i jednocześnie elegancki ubiór, sprawiały, że miło było zawiesić na nim oko. Zosia sądziła, iż przez ten długi czas, kiedy się nie widzieli, mężczyzna zupełnie wywietrzeje jej z głowy, tymczasem kiedy usłyszała, że i on wybiera się do niej na imieniny, szybciej zabiło jej serce.\n– Halo! Houston! Jesteś tam, Zosieńko? – Tosia zniecierpliwiona zbyt długim milczeniem przyjaciółki dała o sobie znać.\n– Tak, tak, jestem… Leżę jak kurz i słucham, jak mi paznokcie rosną – odpowiedziała, ocknąwszy się nieco. – Tylko zastanawiam się, gdzie ja was wszystkich pomieszczę. Pensjonat jest pełny, a Paula z rodzinką nie zmieści się u mnie na poddaszu. Poza tym nie będziemy mieli nawet gdzie spokojnie posiedzieć. Tym razem dom jest pełen dzieciaków, bo zjechali do nas sportowcy z podstawówki, których opiekunowie wymyślili sobie, że Mazury na wiosnę to najlepsze miejsce do treningów.\n– Nic się nie martw, kochana, już wszystko załatwione i obgadane. Wszyscy będziemy imprezować u nas, w Skorupkach. Dom jest wielki, pomieści wszystkich. Ty i Jan zanocujecie u nas, a panią Kazię się odwiezie do domu. Powiedziała, że wolałaby spać u siebie, więc musimy to uszanować. Ma przecież już swoje lata. A w pensjonacie zostanie Irena. To co? Załatwione?\n„Załatwione, załatwione… Czyli co? Ona i Jan pod jednym dachem? O rany…”\nKuba, mąż Tosi, miał piękną willę w sąsiedniej wsi Skorupki. To dzięki tej niewielkiej odległości między ich posiadłościami i zrządzeniu losu tych dwoje się poznało. Teraz mieszkali w Bydgoszczy, ale każdą wolną chwilę starali się spędzać na Mazurach.\n– Zośka! Weź się zbudź wreszcie, kobieto! Jesteś tam?\n– Tak, tak, Tosiu. Dobrze, oczywiście… Będzie mi bardzo miło… – dukała niczym uczennica wyrwana niespodziewanie do odpowiedzi, do której zupełnie nie była przygotowana. – A co z jedzeniem? Muszę przecież was jakoś ugościć, w końcu to moje imieniny.\n– O nic się nie martw, kochana. Kuba już zamówił catering, dostarczą wszystko z Rynu, a Paula obiecała, że przywiezie upieczony przez siebie sernik, wiesz, ten, co to go wszyscy uwielbiamy. A ty zrób tylko tę swoją musakę.\nTak… Paula była mistrzynią w pieczeniu ciast i kiedy obie prowadziły Błękitny Dom, doskonale się uzupełniały w kuchni. Zośka gotowała, a Paula piekła. I wszystko grało. A musaka była ostatnio popisowym daniem Zofii. To rodzaj zapiekanki przygotowanej z mielonego mięsa, bakłażanów, pomidorów, odpowiedniej kompozycji przypraw i wierzchu otulonego sosem beszamelowym, posypanym żółtym serem. Do tego kawałek świeżej bagietki… Ech, palce lizać. Nie dziwota, że od kiedy zaczęła gotować w Błękitnym Domu, jej kształty nieco się zaokrągliły, ale ponoć dodawało jej to uroku.\nZosia westchnęła, poddając się woli przyjaciółki.\n– Dobrze, Tosiu, w takim razie do zobaczenia wkrótce.\nCzuła dziwny niepokój, jadąc do Skorupek. Na tylnym siedzeniu dumnie spoczywała dopiero co przygotowana musaka, której zachęcający aromat wypełniał cały samochód. Pomyślała, że przesiąknie tym zapachem i witając się z przyjaciółmi, zamiast wonią nowych perfum – niedawno przez nią odkrytej Laury Biagiotti – będzie cuchnęła kuchennymi wyziewami. Tak, tak. Zapach zapiekanki był cudowny, ale owładnięty nim człowiek zwyczajnie cuchnął. Nie znosiła tego. Dlatego uchyliła wszystkie okna w samochodzie. Z dwojga złego lepiej mieć rozwiane włosy niczym Bridget Jones po ekscytującej jeździe kabrioletem, niż drażnić cudze nosy niezbyt wyszukanymi pachnidłami.\nI jak to będzie spotkać Jana po takim czasie? Jak on wygląda? A czy z jej wyglądem wszystko w porządku? Dobre czterdzieści minut pindrzyła się przed lustrem, a zazwyczaj wystarczało jej piętnaście. O czym to świadczyło? Czyżby traciła wprawę w czynieniu się piękną, czy też…\nKiedy tylko zatrzymała auto na podjeździe posiadłości, drzwi natychmiast otworzył jej Kuba, właściciel domu. Nie widzieli się od kilku miesięcy, przytyło mu się nieco, skroń przyprószyły początki siwizny, jak to u czterdziestolatków bywa, ale jego oblicze jak zwykle rozjaśniał serdeczny uśmiech.\n– Zośka! Witamy! – zawołał wesoło, zbiegając ze schodów, by po chwili wziąć ją w ramiona i unieść niczym silny niedźwiedź.\n– Udusisz mnie! – zapiszczała radośnie, a wszelkie wątpliwości i troski, jakie dopadły ją po drodze, rozwiały się jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki.\nPo chwili witana przez przyjaciół w przestronnym holu czuła się jak królowa balu. Oto wszyscy zebrali się tu z jej powodu, aby wspólnie świętować jej imieniny. I w jednej chwili poczuła się taka ważna. Byli dla niej rodziną, jedyną, jaką posiadała.\nNa końcu podszedł Jan. Nie zmienił się właściwie od ich ostatniego spotkania, jedynie jego włosy posiwiały odrobinę bardziej, co, o dziwo, przydawało mu atrakcyjności. Ubrany w ciemne dżinsy, czarny T-shirt i lnianą jasną marynarkę prezentował się pierwszorzędnie. Do tego czarne eleganckie mokasyny… nic dodać, nic ująć.\nZosia nagle poczuła, jakby ktoś ściskał jej klatkę piersiową, uniemożliwiając oddychanie. Kiedy Jan podszedł bliżej, zupełnie nie słyszała życzeń, które jej składał. Miała wrażenie, że ogląda film puszczony w zwolnionym tempie, i jedyne, co zdołała zarejestrować, to był pocałunek, który mężczyzna złożył na jej dłoni.\n„Kto teraz całuje kobietę w dłoń? – pomyślała. – A przecież to takie romantyczne, tak przyjemnie łechce damską próżność…”\nTak, Kuba i Bruno ściskali ją zazwyczaj, jakby była ich młodszą siostrą, a kobiety wycałowywały jej policzki. Tymczasem Jan… A pachniał tak subtelnie, mieszaniną woni zadbanego mężczyzny i dobrej wody toaletowej, zupełnie nie miała pojęcia jakiej, nie znała się na tych sprawach. Jej ojciec zazwyczaj woniał alkoholem albo co najwyżej Przemysławką, a chłopacy, z którymi się zadawała… Owszem, jakiś dezodorant, do tego zapach potu, co nie stanowiło zbyt wyszukanej ani miłej dla nosa mieszanki, ale nigdy żaden z nich nie pachniał prawdziwym mężczyzną. A Jan tak!\nNa końcu przywitała się z dziećmi. Tosia i Kuba mieli półtoraroczną córeczkę Basię, natomiast Paula i Bruno synka Maciusia, który był panieńskim dzieckiem Pauli, ale Bruno oczywiście go zaadoptował. Chłopiec liczył sobie trzy wiosny. Oprócz niego były jeszcze ich wspólne bliźnięta niewiele młodsze od Basi: Kacperek i mała Zosieńka – jak się można spodziewać – oczko w głowie dużej Zosi. Kiedy tak przytulała do siebie te wszystkie maluchy, jednego po drugim, z trudem ukrywała, jak serce ściska się jej z żalu. Już dawno pragnęła własnego dziecka, zegar biologiczny tykał przecież nieubłaganie. Tik-tak, tik-tak, stale rozbrzmiewało w jej głowie. Nawet niedawno w desperacji usiłowała zajść w ciążę z takim jednym… Wydawał się jej najprzystojniejszy ze wszystkich absztyfikantów, z którymi spotykała się do tej pory. Nie zamierzała się z nim więcej widywać, nie planowała także informować go o ewentualnej ciąży. I co? Nic! Figa z makiem!\nTymczasem godziny spędzane w gronie ukochanych przyjaciół mijały tak szybko. Tyle mieli sobie do powiedzenia, tyle śmiesznych historii do zrelacjonowania, wspólnych wspomnień do przypomnienia. Kiedy maluchy ułożono wreszcie do snu, a Kuba po kolacji odwiózł panią Kazię do domu, dopiero wtedy poczuli się bardziej wyluzowani. Kuba i Bruno prawie nie pili alkoholu, ktoś przecież musiał czuwać nad dziećmi. Zosi bardzo spodobała się ta ich odpowiedzialność. Spostrzegła z zaskoczeniem, ale i dumą jednocześnie, że obaj dojrzali do roli ojców. Natomiast co do alkoholu, to panie postanowiły sobie tego wieczoru pofolgować i jedynym mężczyzną, który mógł im w tej przyjemności w pełni towarzyszyć, był Jan.\nPosadzono ich oczywiście obok siebie. Zazwyczaj tak się działo. Dwie persony bez pary. Nie do pary… a może właśnie do pary? Rzucali sobie raz po raz ukradkowe spojrzenia, a kiedy przypadkowo stykali się ramionami, albo też ich dłonie się dotykały, gdy sięgali po coś na stole, Zosia natychmiast odsuwała się od swego towarzysza, jakby dopuszczała się jakiegoś zakazanego czynu i obawiała się srogiej kary. Poza tym przecież to wszystko, co roiło się w jej głowie odnośnie do tego mężczyzny, było idiotyczne, a kiedy wypiwszy już sporo czerwonego wina, w końcu to sobie uświadomiła, poczuła ogarniające ją przygnębienie. Miała wrażenie, że śmiechy, wesołe rozmowy towarzyszących jej osób dochodzą skądś z daleka, jakby sama znajdowała się za grubą szybą, skutecznie odgradzającą ją od świata, jakby ten strzegł, aby nie sięgnęła po zakazany owoc.\nGrubo po drugiej w nocy wszyscy udali się na spoczynek. Jednak ona nie mogła zasnąć. Było jej niedobrze, z pewnością z powodu zbyt dużej ilości wypitego wina. Wiedziała przecież, że ten trunek jej nie służy, zawsze po nim czuła się źle, ale nigdy nie potrafiła go sobie odmówić. Uwielbiała ten smak, aksamitną cierpkość rozlewającą się po języku, specyficzne drętwienie zębów i ten przyjemny rausz… A że potem zwykle musiała odchorować, cóż… Było warto dla tej chwili przyjemności. Jednak teraz chciało jej się pić, odczuwała kołowrotek w głowie i nieprzyjemne mdłości, które nasilały się w pozycji leżącej. Wstała zatem, narzuciła na piżamę Tosi szlafrok znaleziony w łazience i zeszła do kuchni. Nalała sobie wielką szklanicę wody mineralnej i wyszła na taras. Noc była taka ciepła, zupełnie nie pasowała do „zimnej Zośki”. W tym roku już od pierwszego maja można było nosić krótkie rękawki, piękna pogoda się utrzymywała, temperatury w ciągu dnia często przekraczały dwadzieścia stopni, noce także były bardzo przyjemne. Usiadła na drewnianym leżaku. Światło padające z salonu oświetlało część tarasu i przyległego do niego ogródka. Łagodny wiatr delikatnie poruszał gałęziami krzewu rosnącego tuż przy schodach prowadzących do ogrodu. Liście wydawały się ze srebra, mieniąc się i skrząc przy każdym ruchu. Na niebie świecił księżyc, który raz po raz przesłaniały delikatne pierzaste chmury wyglądające niczym jedwabne nici snujące się po nieboskłonie, jakby malarz gdzieś tam, w przestworzach, przeciągał pędzlem po tym Srebrnym Globie tylko po to, żeby za chwilę swe dzieło zmazać. W oddali leniwie szczekał pies, zamiast spać, jak przystało o tej porze. Nagle usłyszała śpiew ptaka. Uniosła się na leżaku, nasłuchując. Wydało się jej dziwne, że ptaki śpiewają nocą. A był to koncert zaiste przejmujący, z pewnością mógłby się równać z grą Pauli na pianinie. Pieśń brzmiała nieprawdopodobnie, wyśpiewywana z zadziwiającą mocą i zaangażowaniem, a pokręcona melodyjka zawierała w sobie taką różnorodność dźwięków, od świstów, gwizdów, treli, poprzez tony przypominające grę na flecie, a wszystko to miksowało się w niepowtarzalną melodię.\n– To słowik… – usłyszała obok cichy głos.\nTo był Jan. Nie zauważyła go wcześniej. Teraz także go nie widziała, poznała jedynie po głosie. Siedział na leżaku obok, ale światło nie dochodziło do tego miejsca, natomiast bardzo dobrze oświetlało ją.\n– Szuka partnerki – ciągnął dalej, a jego głos w tej nocnej atmosferze brzmiał, jakby ktoś trącał basowe struny gitary. – Jego śpiew słychać na kilka kilometrów.\nNie wiedziała, co powiedzieć. Nagle zupełnie wytrzeźwiała, nawet nudności ustąpiły.\n– Nie miałam pojęcia, że ptaki mogą śpiewać nocą – odezwała się w końcu.\nMilczał. Słowik wyśpiewywał, a ona miała wrażenie, że odgłos jej szybko bijącego serca doskonale słychać wokoło i nawet ta rozświergotana ptaszyna z pewnością jest w stanie go usłyszeć.\n– Cieszę się, że mieliśmy okazję się ponownie spotkać, Zosiu – usłyszała.\n– Tak… To miło… – Nie wiedziała, co powinna teraz zrobić. Nigdy nie miała problemów z kontaktami z płcią przeciwną, nie była nieśmiałą osobą, często to właśnie ona inicjowała rozmowę, prowokowała mężczyzn seksapilem, nie mając żadnych kompleksów, tymczasem teraz… Co się z nią działo? Zupełnie nie znała tego stanu.\n– I czuję się zaszczycony, że mogłem uczestniczyć w twoim święcie – dodał po chwili Jan.\nUśmiechnęła się w mroku, chociaż zdawała sobie sprawę, że jej towarzysz i tak tego nie dostrzeże. Milczeli przez kolejne sekundy, tymczasem ją dopadł nagły i zupełnie irracjonalny lęk, którego nie była w stanie zdefiniować. Poczuła chęć natychmiastowej ucieczki i nie potrafiła nad nią zapanować.\n– Przepraszam, Janie, muszę już iść. Położę się… Późno już… – oznjamiła po chwili i pośpiesznie opuściła taras.\nCzerwiec zrobił się upalny. Temperatury powyżej trzydziestu stopni momentami zwalały z nóg. Najlepiej czuła się w ceglanych ścianach Błękitnego Domu, które, postawione tradycyjnym sposobem, skutecznie chroniły zarówno przed chłodem, jak i nadmiernym gorącem. Pensjonat był pełen gości, mimo że jeszcze nie skończył się rok szkolny. Większość stanowili młodzi ludzie z małymi dziećmi, dlatego od rana do wieczora w domu panował harmider. Zosia z Ireną miały co robić, tym bardziej że chcąc dogodzić maluchom, wymyślały co rusz to jakieś nowe wymyślne potrawy, wręcz podpytując, co szkraby chciałyby zjeść. Irena była jej współpracowniczką, niezastąpioną we wszystkich sprawach związanych z prowadzeniem pensjonatu, dosłownie prawą ręką.\nNagle Zosia usłyszała dźwięk klaksonu na podwórzu, a kiedy wyjrzała przez okno, zobaczyła auto Kuby, z którego właśnie wysiadał właściciel, a wraz z nim dwóch mężczyzn. Zaskoczył ją ten widok, nie spodziewała się dzisiaj ich wizyty.\n– Zosiu! – Po chwili od drzwi rozległo się wołanie. – Zośka! Jesteś tam?\nByła właśnie w trakcie robienia klopsików dla dzieci. Ręce miała oblepione drobiowym mielonym mięsem, nie prezentowały się zbyt efektownie. Szybko je zatem umyła i właśnie wycierała w kuchenny ręcznik, gdy na progu stanął Kuba.\n– Zośka! – zawołał i jak miał to w zwyczaju, natychmiast zamknął ją w niedźwiedzim uścisku swych silnych ramion.\n– Auuu! Udusisz mnie, wariacie! – zapiszczała, ale nie kryła swej radości z tego spotkania. Oni wszyscy: Kuba, Tosia, Paula, Bruno byli przecież jej rodziną, kochała ich bezgranicznie.\nKuba rozluźnił uścisk, ale nadal jej z niego nie uwalniał. Spojrzała zza ramienia przyjaciela na jego towarzyszy.\n– Pozwól, że przedstawię ci moich gości – powiedział, w końcu ją puszczając. – Panowie przyjechali z Grecji, od roku są naszymi partnerami w interesach, a że nie znają zupełnie Mazur, postanowiłem pokazać im ich kawałek.\nSpojrzała na mężczyzn. Jeden z nich był zdecydowanie niższy, krępej budowy ciała, z włosami siwymi na skroniach i zaokrąglonym brzuchem świadczącym o prowadzeniu wygodnego życia w dobrobycie; mógł mieć około sześćdziesiątki. Drugi, młodszy i wyższy, z pewnością grubo przed czterdziestką, może raczej tuż po trzydziestce, wyglądał wypisz wymaluj jak amant z powieści erotycznych. Typ samca z Południa. Wprawdzie Zosia nigdy jeszcze nie poznała żadnego południowca w kwiecie wieku (podstarzałego także nie), jednak na jego widok niejednej kobiecie z pewnością szybciej biło serce. Jej też.\n– Zosiu, to jest Manolis Stavridis, a ten tu przystojniak to jego syn, Alexandros.\nMłodszy mężczyzna uśmiechnął się do dziewczyny, błyskając śnieżnobiałymi zębami, które w kontraście ze śniadą skórą stanowiły iście diabelski widok. Potem obaj podali jej dłonie na przywitanie. Gdy ściskała dłoń Alexandrosa, ten przytrzymał ją nieco dłużej i wpatrując się w dziewczynę świdrującym wzrokiem, uśmiechał się zniewalająco, kokietując ją w jawny sposób.\n– Jestem Alex, tak jest prościej – powiedział niskim głosem.\n„No, nie! – pomyślała. – Przyjechał taki z jakiegoś dalekiego kraju i myśli sobie, że co? Że może sobie się tak do mnie bezkarnie uśmiechać, błyskając tymi zębami jak perełki? I co? Zaraz sobie poderwie głupią Polkę z zabitej dechami wsi Mrówki, o której nikt w żadnej Grecji nigdy nie słyszał? Niedoczekanie twoje!”\nPostanowiła utrzeć mu nosa i potraktować gościa uprzejmie, acz chłodno. A potrafiła to robić, oj, potrafiła. Niejednego absztyfikanta, który jej nie odpowiadał, bo albo był brzydki jak noc, albo miał zabłocone buty, albo dla odmiany jechało mu z ust, albo nie miała z nim o czym rozmawiać, w trymiga potrafiła sprowadzić na ziemię i jednym spojrzeniem ostudzić jego zapał. Jednak z drugiej strony, gdy ktoś się jej podobał, gdy na kimś jej zależało (chociaż przez chwilę), kilkoma powłóczystymi spojrzeniami była w stanie owinąć go sobie wokół palca.\n– Mogłeś mnie uprzedzić. – Z nutką pretensji w głosie powiedziała do Kuby, jednocześnie uśmiechając się do niego słodko.\n– Oj tam, oj tam – odparł, obejmując ją ramieniem i prowadząc w stronę salonu. – Twoja gościnność jest wszystkim dobrze znana. Powszechnie wiadomo, że nie zostawisz żadnego podróżnego o pustym brzuchu i bez filiżanki kawy.\n– Rozgośćcie się zatem w salonie, a ja coś przygotuję. Na co panowie mają ochotę? – Spojrzała wymownie w stronę gości. – Czy panowie mówią po polsku?\n– O, tak! – odezwał się starszy zupełnie poprawną polszczyzną. – Urodziłem się w Polsce, moi rodzice osiedlili się w Zgorzelcu, kiedy jako komuniści dawno temu musieli opuścić rodzinną Grecję, jednak po wielu latach wrócili do ojczyzny, a ja razem z nimi. Alex także urodził się w Polsce, ale zupełnie jej nie pamięta. Miał roczek, kiedy wyjechaliśmy do Grecji. Jednak mówi po polsku, bo moja żona, Małgosia, jest Polką.\nOd razu nabrała sympatii do tego gościa, miał w sobie jakąś taką polską jowialność. Widocznie nie do końca geny decydują o charakterze człowieka, ale także w dużej mierze miejsce, w którym się dorasta, ludzie, z którymi się obcuje, i wiele, wiele innych czynników. Tymczasem Alex nadal wgapiał się w nią bezceremonialnie, uśmiechając się z wdziękiem.\n„No, fakt. Jest superprzystojny. Czarne włosy, biała koszula z podwiniętymi powyżej łokci rękawami, rozpięta pod szyją niby to niechcący odsłaniała ciemne kręcone włoski na jego torsie. Do tego jasne wąskie dżinsy, jasnobrązowe mokasyny nałożone na bose stopy… Uch…”\nAż ją coś ścisnęło w wiadomym miejscu. Z pewnością zabawiłaby się z takim przystojniakiem, jednak zbyt nachalnie się w nią wgapiał, jakby był w stu procentach pewien swego zniewalającego wdzięku. Najwyższy czas, aby ktoś go wreszcie utemperował!\nPo chwili, kiedy krzątała się w kuchni, nasłuchiwała dochodzących z salonu odgłosów męskich rozmów. Alex wprawdzie mówił po polsku z obcym akcentem, ale słychać było, że nie ma żadnych problemów z rozmową w tym języku. Wkrótce stanęła obok nich z tacą, na której postawiła trzy filiżanki z obłędnie pachnącym espresso, jeden kubek z kawą z mlekiem dla siebie, paterę z ciastem drożdżowym z rabarbarem i do niego talerzyki. Gdy stawiała tacę na niskim stoliku obok foteli, wszyscy mężczyźni westchnęli z lubością. Manolis nachylił się nad smakołykami, z namaszczeniem wciągając nosem powietrze.\n– Nigdzie na świecie placek z rabarbarem nie pachnie i nie smakuje tak jak w Polsce. No, chyba że zrobiony przez moją Krakowiankę.\nZosia spojrzała na niego z zainteresowaniem.\n– Mówię o mojej żonie, Gosi. Nazywam ją Krakowianką trochę z przekory. Wprawdzie większość swej młodości spędziła w Zielonej Górze, ale urodziła się w Krakowie i zawsze z dumą to podkreśla, na co ja lubię sobie z niej w tej kwestii żartować zawsze, kiedy dostrzegam w niej jakieś przejawy snobizmu. Oczywiście wszystko to z miłości.\nI roześmiał się donośnie, a Zosia zauważyła w jego oczach miłość, kiedy tylko wspomniał o swojej żonie.\n– Tęskni pan za nią? – zapytała, rozkładając talerze i filiżanki na stoliku.\n– Oj, tak. W każdej chwili. Nie lubię się z nią rozstawać. Jest dla mnie najpiękniejszą i najbardziej godną miłości kobietą na świecie.\nStanęła wyprostowana i uważnie przyglądała się mężczyźnie. Pomyślała, że też by chciała być tak bezwarunkowo kochaną przez kogoś wartościowego. Spojrzała na Alexa. Nie przestawał wgapiać się w nią z tym swoim uśmieszkiem samca zadowolonego z siebie i uroku, jaki wokoło roztacza. Jej romantyczny nastrój natychmiast minął. Uniosła dumnie głowę, odwracając wzrok.\nPanowie nie zabawili długo. Po półgodzinnej rozmowie o duperelach, Mazurach, Błękitnym Domu i pogodzie zaczęli zbierać się do wyjścia.\n– Jedziemy do Rynu, muszę pokazać moim gościom zamek.\n– Tak, tak. Jest co oglądać.\n– Zatrzymaliśmy się oczywiście u mnie – ciągnął Kuba – ale mam do ciebie, Zosiu, prośbę. Chcielibyśmy przyjeżdżać do ciebie na obiady. Spędzimy na Mazurach pięć dni, za każdym razem dzień wcześniej dałbym ci znać, o której godzinie się zjawimy. Co ty na to?\n– Nasz gość, nasz pan – odpowiedziała z uprzejmym uśmiechem. – Jak by na to nie patrzeć, ty jesteś tu szefem.\nWłaścicielką pensjonatu była Tosia, ale on jako jej mąż stawał się automatycznie współwłaścicielem. Zosia była tu tylko pracownicą.\n– Oj, Zosiu. Nie mów tak. Nie chciałbym sprawić ci kłopotu.\n– Nie sprawisz, nie sprawisz. O nic się nie martw. Wiesz, że twoi goście są moimi gośćmi. Będzie mi bardzo miło jeszcze was spotkać. – Tu spojrzała wymownie na Manolisa, który podchwyciwszy jej wzrok, uśmiechnął się promiennie.\nUdawała, że nie patrzy na młodego Greka, właściwie to przez cały czas starała się go zupełnie ignorować, on zaś wydawał się tą sytuacją coraz bardziej rozbawiony i bezustannie prowokował kobietę swymi spojrzeniami. Ale jakoś dała radę do samego końca, lecz gdy ten znowu dłużej przytrzymał jej dłoń przy pożegnaniu, wyrwała ją zmieszana, spostrzegając jednocześnie kuksańca w bok, którego jej dręczyciel otrzymał od ojca.\n– Jutro bylibyśmy na obiedzie, a właściwie obiadokolacji, około osiemnastej. Może być?\nSkinęła głową, po czym mężczyźni wsiedli do auta i po chwili zniknęli za bramą.\nNic jej się dzisiaj nie chciało. Dochodziła dziewiąta, a ona nadal leżała w łóżku. Na szczęście tym razem gościła w pensjonacie grupę emerytów, którzy skro świt, pobrawszy suchy prowiant przygotowany przez nią poprzedniego dnia, wyjechali na całodniową wycieczkę. Pensjonat był pusty, bo oprócz nich nie było w nim żadnych innych gości. Wokoło panowała niczym niezmącona cudowna cisza. Przeciągnęła się z rozkoszą, by po chwili znowu zanurkować pod kołdrę. Cudowne to uczucie, takie słodkie nicnierobienie. Dawno nie miała takich momentów, wiecznie zagoniona, zajęta pracą. Wprawdzie miała w planie zrobienie dzisiaj prania, posprzątanie swego małego apartamentu odziedziczonego po Paulisi, ale… co się odwlecze, to nie uciecze. Włączyła radio, które jak zwykle było nastawione na ulubioną przez wszystkie mieszkanki Błękitnego Domu stację Meloradio. Z głośnika rozległy się cichutkie dźwięki nostalgicznej piosenki. To Dinah Washington śpiewała Smoke Gets in Your Eyes.\n„Kurz leży, prasowanie leży, to i ja sobie poleżę” – pomyślała i przymknęła powieki z nadzieją, że uda się jej jeszcze choć na chwilę zasnąć przy kołyszących do snu dźwiękach tej cudownej melodii.\nNie udało się. Rozległ się dźwięk nadchodzącego SMS-a. W pierwszej chwili zamierzała go zignorować, ale ciekawość zwyciężyła. Kiedy wzięła aparat w dłoń, ze zdziwieniem spostrzegła, że wiadomość jest od Jana, a gdy ją otworzyła, ze zdumieniem ujrzała ogłoszenie o konkursie kulinarnym organizowanym przez Mrągowskie Centrum Kultury i Turystyki. Kiedy zdezorientowana wpatrywała się w ekran smartfona, rozległ się sygnał nadchodzącego połączenia. To dzwonił Jan.\n– Witam cię, Zosiu. Mam nadzieję, że nie przeszkadzam? – Głos rozmówcy był taki pogodny, przymknęła oczy z lubością.\n– Nie, zupełnie nie przeszkadzasz. Właśnie leniuchuję sobie w łóżku. Dzisiaj po raz pierwszy od bardzo dawna zdarzył się dzień, w którym nic nie muszę. Przynajmniej na razie.\n– O! To fantastycznie. Każdemu takie chwile są potrzebne. Sam też lubię sobie czasami pofolgować.\nUśmiechnęła się. Jan był takim miłym człowiekiem. Pofolgować…\n– Wysłałem ci taką informację o konkursie kucharskim. Jest on wprawdzie przeznaczony dla profesjonalnych kucharzy, ale dopuszczają też amatorów, którzy gotują nie tylko dla rodziny. Myślę, że to fajna okazja dla ciebie. Gotujesz fantastycznie, uwielbiam twoją kuchnię, goście pensjonatu są podobnego zdania. A nagrodą jest dziesięć tysięcy złotych. Co ty na to?\n– Ja? Na konkurs? Z moimi umiejętnościami? Coś ty! Tylko bym się ośmieszyła. Przecież ja w kuchni głównie improwizuję.\n– Widzisz! I wychodzi ci to naprawdę świetnie. Zastanów się, proszę, myślę, że masz duże szanse. I pamiętaj! Dziesięć tysięcy!\nPomyślała, że mogłaby dołożyć do swoich oszczędności spory zastrzyk gotówki. Od kilku miesięcy odkładała pieniądze na mieszkanie. Chciała być niezależna. Zdawała sobie sprawę, że nie będzie mieszkała do końca życia w Błękitnym Domu. Pragnęła mieć coś własnego. Gdyby udało się jej kupić lokum, oczywiście na kredyt, wynajęłaby je, dopóki jej los nadal byłby związany z pensjonatem, a za pieniądze z wynajmu spłacałaby raty. Wprawdzie nie miała jeszcze zielonego pojęcia, w jakim mieście miałoby to być, ale najważniejsze, że w jej głowie już powstał jakiś plan, że miała przed sobą jakiś cel. Udało jej się odłożyć dziewięć i pół tysiąca, a potrzebowała minimum czterdziestu, suma oczywiście zależała od wielkości i ceny lokalu, jaki zamierzała kupić. Westchnęła.\n– Dziesięć tysięcy… Nie ukrywam, że przydałaby mi się kasa, ale… Gdzie ja tam…\n– Jeżeli nie spróbujesz, nie przekonasz się. W ogłoszeniu masz podane dane kontaktowe, wystarczy tylko wypełnić formularz znajdujący się na stronie konkursu, kliknąć „wyślij” i załatwione. Mam to zrobić za ciebie?\nPokręciła głową rozbawiona.\n– Nie trzeba. Zastanowię się nad tym. Dziękuję ci, Janie, że o mnie pomyślałeś.\n– Myślę o tobie… – dodał ciszej.\nNie wiedziała, co powiedzieć, i gdy wreszcie miała odrzec coś banalnego, odezwał się pierwszy:\n– Muszę kończyć, Zosiu. Jeszcze raz proszę, wyślij zgłoszenie. Naprawdę warto.\nNatychmiast po zakończonej rozmowie. Z wypiekami na twarzy wypełniała rubryki w formularzu. „Od kiedy zajmuje się Pani/Pan gotowaniem? Czy wiąże się to z Pani/Pana pracą? Czy ma Pani/Pan swoją autorską potrawę?” i tym podobne pytania. Na każde z nich odpowiedziała szczerą prawdę. Bo po co było ściemniać? Jeżeli zakwalifikuje się do tego konkursu, i tak wszyscy natychmiast się dowiedzą, kim jest. I kiedy klikała ikonkę „wyślij”, serce biło jej jak oszalałe, jakby właśnie szybkim biegiem pokonała dystans z Mrówek do Skorupek. Przymknęła powieki i natychmiast zobaczyła oczami wyobraźni te dziesięć tysiączków zasilających jej konto i swoje mieszkanko przyszłości z powiewającymi kolorowymi firankami w otwartym kuchennym oknie.\nWeszła do łazienki, spojrzała w lustro. Kiedyś może i nieco pucułowate, teraz w jej mniemaniu coraz bardziej obwisłe policzki sprawiały, że od rana dopadał ją lęk przed starzeniem. Lata przelatywały jak kadry na filmie puszczonym w przyśpieszonym tempie, a ona bezustannie była szukającą szczęścia singielką. Jak długo jeszcze tak pociągnie? Gdyby chociaż miała dziecko… a może by się tak o nie usilniej postarać? Skoro żaden facet nie zdołał dotychczas spełnić jej oczekiwań i stanąć na wysokości zadania nie tylko w łóżku, ale przede wszystkim w życiu codziennym, to być może powinna zrezygnować z nieudanych jak do tej pory poszukiwań mężczyzny doskonałego i skupić się na ważniejszych kwestiach? Zupełnie nie przerażała jej rola samotnej matki. Od dwunastego roku życia praktycznie musiała sobie radzić sama, a do tego jeszcze dbać o ojca pijaka. Nawet nie wiedziała, co się z nim teraz dzieje. I było jej to zupełnie obojętne. Szczęśliwie staruszek nie miał pojęcia, gdzie obecnie przebywała, bo gdyby te informacje do niego trafiły, i gdyby na dodatek jeszcze dowiedział się, jak dobrze jej się wiedzie, nękałby ją, żądając pieniędzy. A tak – miała święty spokój. Szczerze mówiąc, nie miała nawet pewności, czy ten jej pożal się Boże rodzic jeszcze żyje.\nWestchnąwszy, opłukała twarz zimną wodą. Natychmiast po ciele przebiegły jej nieprzyjemne ciarki, ale czegóż nie robi się dla urody? Dla zatrzymania oznak…\nKiedy się ubrała, nie zawracając sobie głowy robieniem makijażu, stanęła w oknie i spojrzała w zadumie na ogród. Nawet nie zauważyła, że już zupełnie obudził się do życia. Bujna zieleń zdawała się zalewać całe otoczenie, a do tego kwitnące obficie różnokolorowe kwiaty rozweselały ten letni krajobraz, sprawiając, że w człowieku natychmiast budziły się jakieś optymistyczne myśli i emocje. Wyprostowała się, przyjmując nienaganną postawę, nad którą pracowała wiele lat. Otworzyła szeroko okno, wciągnęła głęboko w płuca kilka haustów rześkiego powietrza. Poczuła, jak energia zaczerpnięta z tej fascynującej przyrody błyskawicznie rozchodzi się po całym jej ciele. Do tego spokojna muzyka nieustannie płynąca z głośnika sprawiła, że po prostu przestała się czymkolwiek martwić. Zrobiła kilka skłonów, potem trochę zwyczajnych ćwiczeń gimnastycznych, jakie wykonywała na lekcjach WF-u w szkole. Usłyszała świergot ptaków, nawet mucha, wpadając niezaproszona przez okno, sprawiła jej radość.\nZaczynał się kolejny piękny dzień!\nI zamierzała go dobrze wykorzystać.\nCopyright © by Katarzyna Janus, 2021\nZdjęcia na okładce: © Dora Zett/Shutterstock\nRedakcja, korekta, skład i łamanie: Od słowa do słowa


Ruszył polski AOL - Puls Biznesu - pb.pl\nopublikowano: 12-12-2007, 14:09\nDzisiaj ruszył internetowy serwis\nAOL zaoferował polskim użytkownikom bezpłatne konta poczty elektronicznej, komunikator internetowy (AIM), usługę AOL Video, AOL Foto oraz odtwarzacz multimedialny Winamp Media Player. Na AOL.pl dostępnybędzie również  serwis wiadomości zawierający m.in. bieżące informacje sportowe i informacje z życia gwiazd. \nAOL zaoferował polskim użytkownikom bezpłatne konta poczty elektronicznej, komunikator internetowy (AIM), usługę AOL Video, AOL Foto oraz odtwarzacz multimedialny Winamp Media Player. Na AOL.pl dostępny\nbędzie również  serwis wiadomości zawierający m.in. bieżące informacje sportowe i informacje z życia gwiazd. \n- Jako spółka internetowa, której głównym źródłem dochodu są reklamy,  uważamy, że Polska oferuje ogromne możliwości rozwoju. Rynek rośnie tu szybciej niż w Stanach Zjednoczonych. Według wszelkich prognoz wydatki na reklamę w Internecie będą co roku rosnąć w tempie 23 procent aż do roku 2011, kiedy to osiągną poziom 160 milionów euro. Oznacza to, że rynek w Polsce stanie się drugim pod względem tempa wzrostu oraz dziesiątym pod\nwzględem wielkości w Europie - mówi Dana Dunne, prezes AOL Europe.\nTransport i logistykaMedia, Marketing, PRPolskaFirmy kurierskie\nPodwyżka stóp procentowych w Norwegii\nGUS: Deficyt w handlu zagranicznym wzrósł do 13,2 mld EUR na koniec października\nMedia, Marketing, PR / Ruszył polski AOL


Elektrody metalowe zespolone (ogniwa pomiarowe) - ERPt-13\nStrona główna > Elektrody metalowe (redoks, ORP) > Elektrody metalowe zespolone (ogniwa pomiarowe) > ERPt-13\nElektroda zespolona, typu ERPt-13 jest ogniwem pomiarowym, przeznaczonym do pomiarów potencjałów utleniająco-redukujących (ORP, redoks) w roztworach wodnych. Składa się ona z półogniwa wskaźnikowego w postaci platynowego pierścienia o potencjale zależnym od równowagi utleniająco-redukującej w roztworze oraz z chlorosrebrowego półogniwa odniesienia o potencjale stałym. Może być przydatna w pomiarach laboratoryjnych oraz w okresowych lub ciągłych pomiarach przemysłowych. Połączenie platyny ze szkłem nie zawiera klejów, wykazujących niekiedy mniejszą odporność na działanie rozpuszczalników organicznych. Tego rodzaju konstrukcja, zapewnia także większą odporność elementu platynowego na uszkodzenia mechaniczne oraz ułatwia czyszczenie elektrody. Korpus elektrody posiada boczny się tubus, umożliwiający uzupełnianie roztworu odniesienia. Boczny tubus umożliwia podłączenie dodatkowego zbiornika z roztworem odniesienia, co może się okazać niezbędne podczas pomiarów ciągłych lub w roztworach występujących pod zwiększonym ciśnieniem. Elektroda posiada ceramiczną diafragmę (łącznik elektrolityczny), osadzoną w ściance korpusu. Takie rozwiązanie zapewnia dobry kontakt półogniwa odniesienia z roztworem badanym oraz ułatwia czyszczenie elektrody.\nDo typowych zastosowań elektrody ERPt-13 należą: kontrola przebiegu reakcji utlenienia i redukcji w procesach chemicznego lub biologicznego uzdatniania ścieków przemysłowych lub komunalnych, badania czystości wód powierzchniowych, kontrola procesów fermentacyjnych itp.\nJako przykłady można wymienić utlenianie cyjanków chlorem lub podchlorynem oraz redukcję chromianów do jonów chromowych w ściekach powstałych w procesach galwanicznych lub powierzchniowej obróbki metali. Elektroda ERPt-13 może również znaleźć zastosowanie w laboratoriach analitycznych, jako wskaźnik punktu końcowego miareczkowania w reakcjach utlenienia i redukcji (np. w jodometrii, bromianometrii lub manganometrii).\nZakres pomiarowy ± 2000 mV\nZakres temperatury 0...80ºC\nPółogniwo wskaźnikowe platyna o powierzchni ok. 1 cm2\nPółogniwo odniesienia (chlorosrebrowe) Ag/AgCl\nRoztwór odniesienia (SE02) 3,0 M KCl + AgCl\nŁącznik elektrolityczny ceramiczny\nDługość korpusu (bez oprawki) 140 ± 5 mm\nŚrednica bocznego tubusu 6...7 mm\nMinimalna głębokość zanurzenia 20 mm\nMaksymalna głębokość zanurzenia 120 mm\nMateriał tulejki uszczelniającej łącznik guma silikonowa\nMateriał kapturka uszczelniającego tubus guma silikonowa\nERPt-13.pdf - 70,25 kB


LŚ, gr. A: Gospodarze nie do przeskoczenia dla Kangurów - relacja z meczu Serbia - Australia - Sport WP SportoweFakty\nAustralijczycy bez swojego lidera postawili się rywalom, ale nie byli w stanie wywalczyć nawet seta. Serbowie dopisali kolejne trzy punkty do tabeli.\nDominika Pawlik 18 Czerwca 2015, 22:10\nSerbowie ostatni weekend mogli zaliczyć do udanych, jako pierwsi w tegorocznej edycji Ligi Światowej pokonali Canarinhos, a w drugim meczu polegli dopiero po tie-breaku. Australijczycy również mieli powody do zadowolenia, nadspodziewanie gładko pokonali Italię przed ich własną publicznością, ale wciąż są outsiderem grupy A.\nW dwumeczu z Serbami zabrakło w kadrze Thomasa Edgara, najlepszego zawodnika Kangurów. Jednak wcale nie przeszkodziło to w toczeniu wyrównanej walki z rywalami.\nChoć początek spotkania wskazywał na pogrom ze strony gospodarzy, wspieranych przez kibiców zgromadzonych na trybunach w Nowym Sadzie, Australijczycy złapali rytm i odrobili stracony dystans. Serbowie prezentowali się dość nierówno, odskakiwali na kilka punktów i pozwalali rywalom na dogonienie.\nW końcu walka zaczęła się toczyć punkt za punkt, dobrze w bloku radził sobie Jacob Ross Guymer, przeszkadzając przeciwnikom w ataku. Pierwszego setbola dla przyjezdnych wybronił Aleksandar Atanasijević i zaczęła się toczyć walka na przewagi. Było dość nerwowo, ale w końcu seta na swoją korzyść rozstrzygnęli podopieczni Nikoli Grbicia, punktowy blok zanotował Marko Podrascanin.\nDruga parta to ponownie zacięta walka o każdy punkt i wymiana ciosów. Żadna z ekip nie była w stanie zbudować większej przewagi, więc znów doszło do nerwowej końcówki. Serbowie nie wykorzystali dwóch piłek setowych. Wideoweryfikacja przydała się podopiecznym Roberta Santillego, ale nie zdołali już odwrócić losów tej partii. Dobrze spisywał się Lincoln Alexander Williams, pomagał mu w ofensywie Samuel Walker, ale na niewiele się to zdało. Odsłonę zakończył punktem Atanasijević.\nNajmniej walki, ale tylko w końcowej fazie, kibice w Nowym Sadzie obserwować mogli w trzeciej partii, która okazała się ostatnią. Na brak emocji i widowiskowych akcji nie mogli jednak narzekać. Po drugiej regulaminowej przerwie w polu zagrywki pojawił się Marko Ivović i jego dobra seria okazała się kluczowa. Kolejne asy dorzucili jego koledzy, a Australijczycy byli wobec tego bezsilni. Spotkanie zakończył Uros Kovacević.\nSerbia - Australia 3:0 (31:29, 27:25, 25:19)\nSerbia: Kovacević, Ivović, Stanković, Jovović, Atanasijević, Podrascanin, Majstorović (libero) oraz Okolić, Starović\nAustralia: Guymer, Sanderson, Peacock, Mote, Wallker, Williams, Perry (libero) oraz Sukochev, Hodges\n1. Brazylia 6 5-1 14 17:9\n2. Serbia 7 4-3 11 16:15\n3. Włochy 6 3-3 11 13:10\n4. Australia 7 1-6 3 6:18\nLŚ 2015: Zobacz skrót meczu Serbia - Australia (wideo)\nLiga Narodów Siatkówka Australia Serbia Reprezentacja Serbii mężczyzn Reprezentacja Australii mężczyzn Siatkówka na świecie Nowy Sad


pilot-do-bramy-nice-flor-s-2-kanalowy kod zmienny 2- kanałowy czarny\nKod produktu: FLOR-S\nSterowanie radiowe Flo z kodem dynamicznie zmiennym o częstotliwości 433,92 MHz, 4.5 miliarda kombinacji.Bezpieczeństwo użytkownika: Kod dynamicznie zmienny daje wysoki poziom bezpieczeństwa użytkownika,kod niemożliwy do skopiowania.\nSterowanie radiowe Flo z kodem dynamicznie zmiennym o częstotliwości 433,92 MHz, 4.5 miliarda kombinacji.\nBezpieczeństwo użytkownika: Kod dynamicznie zmienny daje wysoki poziom bezpieczeństwa użytkownika,kod niemożliwy do skopiowania.\nPilot radiowy Nice flor-s 2-kanałowy. Oryginalny pilot z baterią w środku. Dwukanałowy pilot radiowy, przeznaczony do sterowania napędami bramowymi firmy NICE. Pilot ten charakteryzuje się wysokim stopniem bezpieczeństwa użytkownika i niezawodnością.\nZasilanie: bateria w środku\nZasięg: od 100 do 200 m z antena w terenie\nSygnalizacja LED: niebieska dioda\nZasilanie bateria w środku\nZasięg od 100 do 200 m\nPilot do bramy NICE...\nPilot do Bramy FAAC...\nPilot do bramy KEY...


Formation Entrepreneuriat social en Europe | SCE\nTytuł projektu: Formation Entrepreneuriat social en Europe (Edukacja przedsiębiorczości społecznej w Europie), numer umowy 2013-1-FR1-LEO04-49594 5\nCzas trwania: sierpień 2013 – lipiec 2015\nPartnerzy projektu: Francja, Szwajcaria, Polska\nIstotą projektu jest wymiana informacji, doświadczeń, narzędzi z zakresu przedsiębiorczości społecznej pomiędzy uczelniami, przedsiębiorcami oraz samorządami lokalnymi w krajach partnerskich.\nW dzisiejszym świecie społeczeństwo Zachodu nieustannie staje przed problemem zmian związanych z procesem globalizacji oraz pytaniem o rolę Państwa i interes publiczny. Światowy kryzys finansowy, niestabilność rynków, recesja potwierdzają współzależność rynku światowego oraz gospodarek narodowych. Ekonomia społeczna rozpatrywana w tym kontekście, wpisuje się w proces zrównoważonego rozwoju w zakresie rozwoju regionalnego, systemu opieki społecznej, przedsiębiorczości międzynarodowej oraz stabilnego zatrudnienia.\nCelem projektu jest rozwój świadomości społeczeństwa europejskiego z zakresu ekonomii społecznej: wymiana informacji, doświadczeń i narzędzi pomiędzy uczelniami, przedsiębiorcami oraz samorządami lokalnymi. Stworzenie metodologii szkoleniowej oraz jej upowszechnianie na poziomie narodowym i europejskim w ramach realizacji projektu, wpłynie na rozwój współpracy wymienionych instytucji oraz na edukację społeczeństwa z zakresu ekonomii społecznej.\nProjekt kierowany jest do przedsiębiorców, działających lub zainteresowanych działaniem w oparciu o zasady ekonomii społecznej, przedstawicieli samorządów lokalnych oraz uczelni pragnących rozszerzyć swoją ofertę edukacyjną o zagadnienia związane z ekonomią społeczną.\n- stworzenie programu oraz narzędzi szkolenia z zakresu przedsiębiorczości społecznej w porozumieniu z przedstawicielami uczelni, przedsiębiorstw społecznych oraz samorządów.\n- przeprowadzenie trzech szkoleń pilotażowych, które pozwolą na przetestowanie i przeanalizowanie w/w programu oraz narzędzi\n- promocja przedsiębiorczości społecznej w Europie ze szczególnym uwzględnieniem krajów partnerskich\ntel. 91 4 830 744\nPrzedsiębiorczość społeczna w PL\nProgram warsztatów 23/24 październik 2014\nFormularz zgłoszeniowy - warsztaty - 23/24 październik 2014


A jednak?! Brad Pitt i Charlize Theron mają romans?! | Viva.pl\nNie mają powodów, by dalej się ukrywać?\nOlga Figaszewska • 21 stycznia 2019 07:51\nOd czasu głośnego rozstania z Angeliną Jolie łączono go z wieloma gwiazdami Hollywood. Przede wszystkim rozpisywano się o jego bliskich relacjach z pierwszą żoną, Jennifer Aniston. Sugerowano, że spotyka się z Neri Oxman, a także Charlotte Casiraghi. A następnie łączono z Charlize Theron. Te plotki znów powracają! Czy tym razem rzeczywiście się potwierdzą?\nBrad Pitt jest zakochany?\nCzy w jego życiu w końcu nastąpi rewolucja? Zagraniczne media nie mają wątpliwości, że do Brada Pitta uśmiechnęło się szczęście! Kilka miesięcy temu magazyn OK! sugerował, że para swoją relację stara się trzymać w ukryciu. Podobno spotykają się w hotelach na całym świecie. „To daje im czas by się poznać zanim trafią w światło reflektorów”, twierdziło wówczas źródło magazynu.\nTajemnica, którą owiany jest ich związek miał wynikać ze strachu Pitta przed Angeliną. Aktor obawiał się, że wykorzysta ona wszystko w walce o dzieci. „To wcale nie jest łatwe. Jest zadowolony z siebie i chciałby, żeby świat o tym usłyszał”, dodaje znajomy gwiazdora.\nMatka Brada Pitta jest wściekła na byłą synową! Nie zamierza jej wybaczyć...\nTeraz dziennikarze magazynu The Sun dotarli do informacji, z których jasno wynika, że para spędza ze sobą coraz więcej czasu. Podobno Brad Pitt i Charlize Theron spędzili razem święta Bożego Narodzenia, a w ubiegłym tygodniu byli widziani na premierowym pokazie filmu Roma.\nIle prawdy znajduje się w tych doniesieniach? Może doczekamy się w końcu oficjalnego potwierdzenia tych rewelacji.\nTAGI #Charlize Theron #Brad Pitt


Paweł Krużel - Technologia jest "be"\nTechnologia jest "be"\nTechnologia jest "be" ▸\ntechnologie Autor: pawel.kruzel@m00n.link (Paweł Krużel), 07.09.2015 10:35\nZ powodu kolejnego referendum w naszym kraju, na które wydano kolejne krocie i niektórym jest to solą w oku, napisałem poniższy tekst.\nSą to moje osobiste przemyślenia, tak na gorąco i bez poparcia konkretami. Tzw. „wolne myśli”.\nPodobno technologie mają nam służyć. Mamy erę komórek, tabletów, każdy nosi coś w teczce, plecaku, albo w kieszeni przy d..ie. Mamy erę powszechnie używanych kart płatniczych, dostosowanych do obsługi przez czytniki elektroniczne, wiele z nich ma już na sobie chip. I co? Głosowanie w naszym kraju odbywa się nadal za pomocą archaicznych rozwiązań, opartych o tony papieru oraz nieprzebrane masy ludzi, podliczających ręcznie głosy obywateli.\nCzy nie można sprawić, aby każdy nowy dowód osobisty, posiadał pasek magnetyczny do czytnika elektronicznego? Wszak obywatel SAM płaci za wyrobienie mu nowego dowodu osobistego, który na dodatek ma obowiązek wymieniać co jakiś czas. A może lepiej uzbroić ten dokument tylko w rodzaj chipa? Wtedy, na takiej bazie, czy z paskami, czy chipami, można by wybudować również system do głosowania. System do głosowania, ale może nie tylko?\nDlaczego w dowodzie osobistym obywatela, zabezpieczonym przecież jakimś PIN-em, nie można też umieścić także historii jego chorób, badań zdrowotnych oraz statusu jego ubezpieczenia zdrowotnego?\nWiem. Trzeba też wspomnieć o prywatności i skłonności niektórych obywateli do popadania w fobię śledzenia i prześladowania. Przechowywanie takich danych na chipach i kartach może rodzić nieufność samych ich posiadaczy oraz pola do potencjalnych nadużyć. Owszem, być może. Ale czy naprawdę jeszcze nie dorośliśmy technologicznie do tego, aby odpowiednio zabezpieczyć taki dokument przed nadużyciami?\nSłużba zdrowia przymierza się do wprowadzenia rodzaju „karty zdrowia” w formie elektronicznej, gdzieś tam czytałem. Czy nie można pomyśleć jakoś bardziej kompleksowo i scalić osobiste informacje o obywatelu/kierowcy/i jeszcze pacjencie np, w jedno? Nie wiem.\nPóki, co, technologia jest „be” dla większości dziedzin życia w tym kraju. Kulawe rządowe projekty, napędzane przez kolesiostwo, ingerencja imbecyli w projekty technologiczne, "tajne" przetargi i przewały. Z takim np. grafenem to jest niezły przewał! Czytaliście coś o tym? Albo kto jeszcze pamięta "Płatnik ZUS"? To był też niezły przewał. A w urzędach oczywiście nadal pracują „panie Zosie”, którym daleko do rzeczywistej umiejętności podstawowej obsługi komputera, na którym pracują na co dzień. To są fakty! A może warto się zastanowić, jak ruszyć ten „beton”? Może my, obywatele, nie oglądając się na rządzących, sami możemy wymyślić, opracować i zaproponować takie rozwiązanie technologiczne, które byłoby OK? Mamy specjalistów wysokiej klasy na uczelniach, młode, mądre głowy i siwych starców z jajami. Może trzeba pozyskać finansowanie na taki projekt, np akademicki i go rozpocząć? Może czas po prostu ruszyć dupy …?


Dzień Matki? – Mieszkaniec\nDzień Matki? 10 maja 2017, 21:08\nW Polsce obchodzony jest 26 maja, ale w niektórych krajach w innym dniu (w Boliwii – nazajutrz). W dodatku czasami jest tożsamy z Dniem Kobiet!\nW Indonezji – 22 grudnia, 14 października na Białorusi, a 21 marca w wielu krajach arabskich.\nW Mongolii 1 czerwca to jednocześnie Dzień Matki i Dzień Dziecka (bardzo praktyczne połączenie świąt), a w drugą niedzielę maja fetują swoje mamy m.in. Niemcy, Czesi, Amerykanie, Australijczycy i Chińczycy – tu obchodzony jest razem z Dniem Kobiet.\n8 marca, razem z Dniem Kobiet, Dzień Matki obchodzony jest w kilkunastu krajach.\nSkąd wzięło się to piękne święto? Ponoć jeszcze ze starożytnego kultu płodności i urodzaju, lecz w Europie w XVII wieku to Anglicy w szczególny sposób wyrażali najlepsze uczucia dla swoich mam, przygotowując dla nich słodkie prezenty i wspólnie uczestnicząc we mszach w ich intencji.\nW Polsce po raz pierwszy obchodzono je w Krakowie, w roku 1914. W tym samym roku Kongres Stanów Zjednoczonych uznał Dzień Matki za święto narodowe.\nSamotne matki ze Skierdowskiej nie zostaną bez pomocy


Kolejki NFZ w woj. świętokrzyskim do psychologa - 29.05.2022 | Echo Dnia Świętokrzyskie\nKolejki NFZ w woj. świętokrzyskim do psychologa - 29.05.2022\nW jaki sposób sprawdzić, jak długie są kolejki NFZ do psychologa w woj. świętokrzyskim? Przedstawiamy zestawienie określonych miejsc, gdzie na 29.05.2022 przyjmują lekarze. Warto również zwracać uwagę na możliwość wizyty na NFZ w szpitalach i innych placówkach medycznych, gdzie czas oczekiwania może być krótszy. Kolejki NFZ w województwie świętokrzyskim do psychologa potrafią być jednak bardzo długie. Sprawdź, gdzie czas oczekiwania na wizytę do lekarza specjalisty na NFZ jest najkrótszy, aby długo nie czekać w kolejce.\nNajbliższy termin możliwej wizyty: 2.06.2022 (dane z dnia 27.05.2022)\nNajbliższy termin możliwej wizyty: 19.07.2022 (dane z dnia 27.05.2022)\nNajbliższy termin możliwej wizyty: 16.11.2022 (dane z dnia 27.05.2022)\nNOWE Sześć lat temu Vive Kielce wygrało Ligę Mistrzów. Przypominamy niesamowite ZDJĘCIA\nSześć lat temu, 29 maja 2016 roku, w niemieckiej Kolonii, kieleccy piłkarze ręczni dokonali niemożliwego - wygrali po dogrywce i rzutach karnych finał Ligi...


MAKIJAŻ OCZU: Sztuczne rzęsy idealne na każdą imprezę! - Glamki.se.pl\nUroda glamki.se.pl Uroda Pomysł na makijaż MAKIJAŻ OCZU: Sztuczne rzęsy idealne na każdą imprezę!\nMAKIJAŻ OCZU: Sztuczne rzęsy idealne na każdą imprezę!\nSztuczne rzęsy to jeden z najmocniejszych z trendów w makijażu oczu w 2013 roku. W poprzednim sezonie podziwiać mogliśmy rzęsy czarne lub kolorowe. Karnawał zainspirował producentów kosmetyków do poeksperymentowania z formą. Dziś kupić można rzęsy w kształcie piór, srebrne, brokatowe a nawet... obrazkowe. Zobacz, gdzie możesz kupić ten idealny dodatek na imprezę!\nTagi: Inglot, jak zrobić makijaż, kosmetyki inglot, make up, makijaż Inglot 2013, makijaż karnawałowy, makijaż na karnawał, makijaż oczu, makijaż trendy 2013, makijażowe trendy 2013, modny makijaż, perfekcyjny makijaż, sztuczne rzęsy, trendy w makijażu 2013\nMakijaż oczu w nadchodzącym, wiosenno-letnim sezonie musi być przede wszystkim kolorowy i oryginalny. Swoją kosmetyczkę powinnaś więc zaopatrzyć w cienie do powiek, m.in w kolorach różowym, kobaltowym i w różnych odcieniach oranżu. Obok cieni w kosmetyczce koniecznie powinny znaleźć się sztuczne rzęsy, ponieważ to właśnie one nadadzą twojemu spojrzeniu głębi. Wiosną w kąt odstaw rozmazujące się tusze do rzęs, a powitaj nowe, oryginalne i supermodne sztuczne rzęsy o różnorodnych kształtach!\nfot: crazyladies.pl, facebook.com/paperself, facebook.com/soyinglot\nZdjęcia: facebook.com/soyinglot crazyladies.pl facebook.com/paperself


katolicyzm Archives - Retropress\nArtykuły dla słowa kluczowego: katolicyzm\nGłos Polski 23.04.1916 (10.04.1916)\n(Ze wspomnień dawnych czasów) Uderzmy w dzwon, zanućmy psalmy, Weźmy do rąk zielone palmy, Niech zabrzmi pieśń zmartwychpowstania… W te wielkie dni już Polska cała, W odświętny strój się przyodziała, I ziemia niebu się kłania… Tak śpiewał przed laty poeta polski, witając Wielkanoc… Przed laty…\nProsto z Mostu 20.09.1936\nKU DYKTATURZE Bruksela, we wrześniu. Leon Degrelle jest niewątpliwie najbardziej zaawansowanym w Europie kandydatem na nowego dyktatora i pewien jestem, że jeśli nie zbraknie mu temperamentu i tempa, to zawładnie Belgią, zanim ludzie zdążą wyjść z podziwu, że taki Degrelle w ogóle się znalazł. Nie…\nW literaturze polskiej utarł się jeden pochlebiający próżności narodowej komplement, że „polacy są francuzami północy”. Jak każdy komplement jest on niestety bardzo daleki od prawdy. Ani rozwój historyczny, ani kulturalny Polski nie usprawiedliwia bynajmniej tego porównania, zakrawającego raczej na gorzką ironję, O wiele więcej natomiast…\nProsto z Mostu 31.05.1936\nDwa są prądy historyczne, różnie oceniające przyczyny upadku Polski w XVIII wieku, Oba mają rację i oba błądzą. Jeden twierdzi, że zgubił nas bezład i nasze własne wady narodowe, drugi, że dokonał tego spisek sił wrogich, zamach obcych, tajnemi więzami połączonych państw. I jedni i…\nMyśl Niepodległa XI 1906\n1. Od Grunwaldu do Warny. Jak Hiszpanie, którzy wygnawszy Maurów z pomocą duchowieństwa katolickiego, stali się niebawem niewolnikami Rzymu, tak i Polacy po uwolnieniu się od niebezpieczeństwa Krzyżackiego i po nawróceniu na wiarę katolicką Litwy przetworzyli się w bierne narzędzia polityki papieskiej. Chwilową korzyść polityczną,…\nMyśl Niepodległa V 1907\nProsta sztuka liczenia: „raz, dwa, trzy, cztery” staje się w pewnych warunkach kamieniem obrazy dla kościoła katolickiego, bo wedle tej skromnej sztuki ludzie przekonali się, że nietylko Pan Bóg może być w kilku osobach, ale nawet najrozmaitsi święci. Bo oto mamy w dziedzinie autentycznych relikwji:…\nWiadomości Literackie 24.04.1932\nKiedy w nr. 423 „Wiadomości Literackich” ogłosiłem wyciąg ze słynnego już dziełka O. Pirożyńskiego „Co czytać?” , sporo osób było zdania, że przecenia się znaczenie tej publikacji. Ot, – mówiono, – ekstrawagancje nieszkodliwego dziwaka, bez znaczenia. Wyznaję, że i ja sądziłem mniej więcej tak samo;…


autor: Antoni34 » 26 sie 2017, o 15:52\nMoja bardzo lubi dostawać książki Jojo Moyes\nautor: robinrojek » 2 wrz 2017, o 16:57\nMoja jest bardzo zafiksowana na punkcie paznokci, więc ja nie miałbym większego problemu z prezentem. Ostatnio kupowała lakiery ze strony https://semilac.pl/pl/lakiery-hybrydowe , więc pewnie pokombinowałbym coś w tym temacie.\nautor: smutaska » 11 wrz 2017, o 08:05\nA może zegarek znanej marki http://protime24.pl/aar_m_Zegarki-Bisset_Zegarki-damskie-Bisset-2777.html Wybór duży i ciekawy. Różne wzory. Ceny na niektóre propozycje są promocyjne. Ja bym wybrała zegarek z przyciemniona tarczą.\nautor: bizon » 12 wrz 2017, o 14:20\nMożesz zabrać ją na koncert. Słyszałam ostatnio, że w Warszawie będzie niedługo ciekawy event - Stadion Narodowy disco polo 2017. Koniecznie o tym poczytajcie. Będzie na pewno świetna zabawa i mnóstwo pozytywnej energii.\nautor: Dachowek » 17 wrz 2017, o 14:06\nMoja kobieta jest tak konkretna, że zawsze mówi, co chce dostać. W tym roku zażyczyła sobie frezy do frezarki kosmetycznej. Cokolwiek to jest i do czegokolwiek to służy muszę jej kupić


PŚ w Lillehammer: Andreas Wellinger potwierdza formę, lepsze skoki Polaków\njoana 26-11 06:45 Zgłoś komentarz\nVlod 26-11 00:57 Zgłoś komentarz\nkoneser47 25-11 22:09 Zgłoś komentarz\nMożna powiedzieć, że pierwsze koty za płoty. Jest źle i to widać gołym okiem. Zobaczymy co skoczkowie pokażą w Finlandii.... Nie sądzę jednak, że to będą wyniki, które są w\nBodiczek 25-11 21:47 Zgłoś komentarz\n"Najważniejszą imprezą sezonu będą oczywiście mistrzostwa świata w Val di Fiemme i uważam, że nasi skoczkowie będą walczyć o medale nie tylko w obydwu konkursach indywidualnych, ale\ntakże w konkursie drużynowym. To jest ta różnica w stosunku do tego, co było kiedyś - mamy ten potencjał, żeby walczyć w drużynie, jest ich nie tylko czterech, jest jeszcze skoczek piąty, szósty, czyli zmiennicy." - brawo panie Tajner, właśnie widać ten niesamowity potencjał, utalentowanych zmienników i rosnącą potęgę polskich skoków. Śmiech na sali :D\ncunn 25-11 20:32 Zgłoś komentarz\nHehe a czego się tu spodziewaliście? kompromitacja przynajmniej pozwiedzają\nKazuya 25-11 19:42 Zgłoś komentarz\nCzego się spodziewać po duecie trenerskim, gdzie największym sukcesem pierwszego była dwukrotna wygrana w Pucharze Kontynentalnym w Zakopcu, a do drugiego należy rekord świata\nnajkrótszego skoku na Planicy.\nWawa61 25-11 19:16 Zgłoś komentarz\nOd kilku lat powtarzam, ze Tajnert i Kruczek to najwięksi nieudacznicy skoków na świecie. Czas na zmiany! Panie Prezesie, przyznajmy się do tego, ze nie dajemy sobie rady. BO NIE MAMY\nKWALIFIKACJI do kierowania PZN.\nJimmy Kefir 25-11 17:56 Zgłoś komentarz\nSkończył się Małysz i skończyły się w Polsce skoki.Przecież Ci nasi zawodnicy to beztalencia.Od czasu do czasu dobry skok Stocha nic tu nie zmieni.Kto im powiedział,że oni są\nskoczkami?No kto? Rozpieprzyć całe to towarzystwo do roboty! Razem z tym śmiesznym Kruczkiem i byłą gwiazdą Mateją!\nWars 25-11 17:27 Zgłoś komentarz\nI znowu Polacy na czołowych miejscach....od końca!!! Odwrócić "50" do góry nogami i 4 Polaków w czołowej "10". Brawo.....za upór w roli przedskoczków !!!\nDwlodz 25-11 17:11 Zgłoś komentarz\nNastępny fajny konkurs...latem ;)\nDwlodz 25-11 17:09 Zgłoś komentarz\nOby to był zły dobrego początek. Elektronika, Hofer, sędziowie...Dlatego skoki już tylko śledzę a nie oglądam ;)\nebi 25-11 16:05 Zgłoś komentarz\nNie ma co wymagać od Kruczka. Z gówna bata się nie ukręci i nawet sam Pointner niewiele by z naszymi "lotnikami" zrobił. Dziwi mnie natomiast bełkot pseudo-fachowców. Co oznacza, że\nteraz to tam nic się nie stało , bo to początek sezonu itd.? A kiedy można zacząć wymagać od zawodnika? Po dziesiątym, dwudziestym konkursie?\nPluto 25-11 15:59 Zgłoś komentarz\n@TYLKO MOTOR - ty ośle nie zauważyłeś że były problemy z komputerami Sędziów? Ammann dostał na przykład 13.5, 14.0 i 15.0. Każdy sędzia piszę noty także na kartce więc nie będzie\nNorwegia Lillehammer Krzysztof Miętus Thomas Morgenstern Anders Fannemel Sporty zimowe PŚ w skokach narciarskich Skoki narciarskie Gregor Schlierenzauer


Wartościowa przekąska - Dziennik Związkowy | Polish Daily News\nStrona głównaZdrowieWartościowa przekąska\nDo grupy najzdrowszych przekąsek należą orzechy, a zwłaszcza migdały. Korzyści z regularnego ich spożywania są ogromne. Migdały zawierają bowiem:\n– jednonienasycone kwasy tłuszczowe, które mogą pomóc obniżyć ryzyko zapadnięcia na choroby serca\n– białko, które dostarcza energii\n– wapno nieodzowne dla silnych i zdrowych kości\n– magnez, który reguluje ciśnienie krwi i metabolizm\nEksperci rekomendują niesolone migdały (lub z małą ilością soli), które są surowe lub prażone na sucho. Można je dorzucać do sałat, mieszanek typu granola lub jogurtu, a posiekane do marynat. Warto też wprowadzić do menu masło migdałowe.\nPoprzedni artykułKolęd śpiewanie, integrowanie\nNastępny artykułZgaś ryzyko


Mamy szczerbate dzieci - potrzebne dentobusy? - Po godzinach\nMamy szczerbate dzieci - potrzebne dentobusy?\nAutor: PAP/Rynek Zdrowia 03 kwietnia 2013 12:38\nJak zaznacza prezes Fundacji Wiewiórki Julii Dżulietta Kiworkowa dzieci nie dbają o higienę jamy ustnej a także nie mają zapewnionej należytej opieki stomatologicznej. Problem narasta z wiekiem - próchnicę rozpoznano u 79,9 proc. 5-latków, 90,5 proc. 7-latków i 91,8 proc. 15-latków.\nRozwijająca się na zaniedbanych zębach próchnica jest początkiem wielu innych, poważnych chorób nie tylko jamy ustnej. - Wiele chorób ma związek ze stanem jamy ustnej. Poczynając od przewlekłego kataru u dzieci, poprzez alergie czy problemy z przewodem pokarmowym. Nie ma szans, by dziecko było zdrowe, jeśli jego zęby są zaatakowane próchnicą - podkreśla prezes Fundacji.\n- Konieczne jest zatem zabezpieczenie dotychczas funkcjonujących gabinetów stomatologicznych w szkołach, szczególnie, że jest to miejsce, w którym świadczenia stomatologiczne mogą otrzymać dzieci z rodzin o niskich dochodach oraz te z rodzin wielodzietnych - podkreśla Marek Michalak, Rzecznik Praw Dziecka.\n- Wyniki badań stanu uzębienia dzieci są na tyle niepokojące, że upoważniają do podejmowania niekonwencjonalnych metod jego poprawy, do których zaliczam tzw. dentobusy - konkluduje rzecznik.\nPo Polsce jeżdżą już mammobusy i krwiobusy - niedługo na naszych drogach pojawią się dentobusy Wiewiórki Julii z gabinetem i zespołem stomatologów. Mają oferować kompleksową opiekę stomatologiczną. Mobilna opieka medyczno - stomatologiczna z powodzeniem działa w wielu krajach świata, m.in. w Indiach, Stanach Zjednoczonych, Brazylii, Niemczech, czy Francji.\nAkcja "Podróże Wiewiórki Julii" wystartowała 20 września 2012 roku. Podobał się artykuł? Podziel się!


Agnieszka 10.09.2019: 10.09.2019, 07:20\nŚw Andrzeju Proszę Cię o wstawiennictwo i opiekę nade mną oraz w mojej sprawie Spraw kobiecych Bóg zapłać\nEla: 03.09.2019, 12:00\nŚwięty Andrzeju Bobolo, proszę o opiekę nad moją rodziną, zgodę i i zdrowie. Proszę pomóż mojej córce chorej na zaburzenia odżywiania aby znowu zaczęła normalnie jeść i rozwijać się.\nPaweł: 17.08.2019, 17:56\nŚw Andrzeju Bobolo błagam Cię o wstawiennictwo o siłę i zdrowie psychiczne o pozbycie się leków, błagam Cię o możliwość dalszej służby. Wysłuchaj moich próśb.\nAgnieszka 14.08.2019: 14.08.2019, 20:00\nŚw Andrzeju Proszę Cię o wstawiennictwo i opiekę w mojej sprawie Z całego serca dziękuję Bóg zapłać\nAgnieszka 06.08.2019: 06.08.2019, 06:36\nŚw. Andrzeju Bardzo dziękuję za opiekę nade mną oraz moją rodziną I proszę o dalsze wstawiennictwo w mojej sprawie Bóg zapłać\nRyszard: 29.07.2019, 19:05\nBłagam ratuj mojego syna Lecha\npaweł: 28.07.2019, 09:52\nŚw. Andrzeju Bobola wysłuchaj mnie w modlitwie\nAgnieszka 24.07.2019: 24.07.2019, 19:00\nŚw. Andrzeju Bobolo bardzo Ci dziękuję za opiekę i wstawiennictwo Dziś miałam wizytę u lekarza ,wszystko jest dobrze Dziękuję z całego serca Bóg zapłać\nAgnieszka 23.07.2019: 23.07.2019, 11:09\nŚw Andrzeju proszę o opiekę nade mną i moją rodziną O zdrowie i dziękuję za wszystko Proszę o wstawiennictwo za zdrowie, jutro mam wizytę u lekarza Bóg zapłać\nMama: 22.07.2019, 05:41\nSW. Andrzeju Boboli proszę Cię. o wstawiennictwo u Boga o uzdrowienie zranień od chwili poczęcia córek, łaskę wybaczenia tym, którzy je zranili, o jedność i zgodę w rodzinie.\nMama: 22.07.2019, 05:40\nEla: 20.07.2019, 16:24\nŚwięty Bohaterze, błagam o wstawiennictwo w sprawie mojego wyzdrowienia z choroby która jest we mnie, w moim ciele. Błagam owsatwiennictwo za mną i innymi chorymi. Będę Cię wychwalać bez końca Kochany Święty. Natchnij mnie Duchem Świętym który wleje we mnie Miłość Boga, uzdrowi moje ciało i przybliży do Pana Boga.\nAgnieszka 17 07 2019: 17.07.2019, 21:20\nŚW Andrzeju Bobolo Proszę Cię z całego serca o wstawiennictwo za zdrowie i aby wszystko było dobrze I dziękuję Ci za Twoją opiekę nade mną oraz moją rodziną Bóg zapłać\nAgnieszka 17 07 2019: 17.07.2019, 21:18\nMaria: 07.07.2019, 20:28\nŚw. Andrzeju Bobola uproś u Boga łaskę wiary dla mojego syna Michała. Jesteś jego patronem z bierzmowania.\nAgnieszka 07 07 2019: 07.07.2019, 12:52\nŚwięty Andrzeju Proszę Cię o wstawiennictwo i modlitwę za zdrowie moje oraz mojej rodziny Aby wyniki były w normie I dziękuję za wszystko o co Cię prosiłam wcześniej Dziękuję Bóg zapłać\nmama: 01.07.2019, 10:14\nŚw Andrzeju Boboli proszę cię o szczęśliwą operację dla syna\nStanisław: 01.07.2019, 05:49\nŚwięty Andrzeju Mając bardzo duże kłopoty finansowe, proszę Cię o pomoc i ratunek dla mnie i mojej Rodziny. Poradź i zaradź moim olbrzymim kłopotom finansowym, bo sam sobie z nimi nie poradzę.\nKrzysztof: 06.06.2019, 07:36\nŚwięty Andrzeju Bobola wstaw się za nami którzy się do Ciebie zwracamy w naszych modlitwach. I uproś nam łaskę najwyższego dla spraw jakich w nich przez Ciebie zanieść do niego pragniemy. Niech otrzymamy wsparcie w troskach które nas trapią. I boże wspomożenie przyjdzie nam z pomocą by ukoić nasz ból poprzez twoje wstawiennictwo i Maryi najświętszej w imię Chrystusa Jezusa. Amen\nAnna: 20.05.2019, 21:21\nŚwięty Andrzeju wysłuchaj modlitw, które do Ciebie zanoszę.Proszę o zdrowie, zgodę w rodzinie, kraju, o pracę . Święty Andrzeju Módl się za Nami!


Red Bull będzie korzystał z tych samych silników w drugim wyścigu sezonu - Serwis F1\nHonda podjęła kroki, aby rozwiązać problemy techniczne, które wyeliminowały Maksa Verstappena i Alexa Albona z pierwszego wyścigu sezonu.\nVerstappen został zmuszony do wycofania się z rywalziacji na Red Bull Ringu już po 11 okrążeniach kiedy to wolnym tempem zjechał do boksu, podczas gdy Alex Albon wycofał się z walki pod sam koniec wyścigu, już po kolizji z Lewisem Hamiltonem.\nHonda sprawdziła oba układy napędowe i potwierdziła, że są one w dobrym stanie technicznym oraz, że zostaną ponownie wykorzystane w ten weekend.\n"Problemem obu bolidów Aston Martin Red Bull Racing w ostatnim wyścigu był spowodowany przez awarię układu elektrycznego, ale wywołaną różnymi czynnikami" przyznawał szef projektu F1 Hondy, Toyoharu Tanabe.\n"Przeanalizowaliśmy oba te przypadki z zespołami i podjęliśmy kroki zaradcze przed kolejnym weekendem."\n"Jako że nasze silniki nie doznały uszkodzeń przez te problemy, Max i Alex będą w ten weekend korzystali z tych samych silników. W ten weekend musimy celować w ukończenie wyścigu wszystkimi czterema bolidami i osiągnąć dobry wynik."\nTanabe podkreślił, że rozgrywanie dwóch wyścigów na jednym torze jest dla jego inżynierów bardzo pomocne.\n"To sprawia, że nasze dane są aktualne, ale jeden czynnik może zakłócić naszą pracę i jest nim pogoda. Prognozy przewidują deszcz a nawet burze w trakcie zbliżającego się weekendu."


Ranking kont oszczędnościowych maj 2022 - które najlepsze?\nRanking kont oszczędnościowych w oparciu o popularność wśród klientów, mierzona ilością wysłanych wniosków w poprzednim miesiącu. Poniższy ranking z pewnością ułatwi Państwu wybór konta oszczędnościowego, które najlepiej będzie spełniało oczekiwania i potrzeby.\nPierwsze miejsce: Konto oszczędnościowe 3% – Getin Bank\nDrugie miejsce: Konto Mocno Oszczędnościowe – Alior Bank\nTrzecie miejsce: Konto oszczędnościowe Profit – Bank Millennium\nMasz zamiar otworzyć konto oszczędnościowe w dniu dzisiejszym? Sprawdź wyniki z poniższej porównywarki i złóż wniosek bez pośredników.\nWyniki z powyższej porównywarki nie stanowią oferty naszego portalu i mają charakter wyłącznie poglądowy. Dołożyliśmy starań, aby wszystkie wartości były prawdziwe i aktualne; w przypadku błędu prosimy o kontakt na adres: biuro@informacjakredytowa.com.


HP Compaq 8300 Elite Desktop SFF Core i7 3370 4x3,4GHz / 4GB RAM / 500GB HDD / DVD / Windows 7 Pro - tanielaptopy.eu\nTaktowanie procesora: i7-3770 8x3,4 GHz do 3,9 GHz 8MB Cache\nKomputery HP Compaq 8300 Elite z wydajnym czterordzeniowym (ośmiowątkowym) procesorem Intel Core i7 trzeciej generacji. Bardzo szybkie komputery o przemyślanej konstrukcji, nowoczesnym wyglądzie i ponad przeciętnych osiągach. HP 8300 to następca bardzo popularnego modelu HP Compaq 8200. Model 8300 został wzbogacony o nowszą, trzecią generację procesorów Intel Ivy Bridge, która daje jeszcze lepsze osiągi w porównaniu do poprzednika. Dodatkowo ten używany komputer wyposażony został w 4 porty USB 3.0, których w poprzednim modelu nie było. Najnowsza technologia firm HP i Intel w komputerze klasy biznesowej zapewniają profesjonalne rozwiązanie opracowane z myślą o bezkompromisowych rezultatach wydajnościowych. Bardzo korzystny stosunek ceny do parametrów i wysokiej jakości jakie za nią otrzymujemy sprawia, iż jest to bardzo interesująca oferta. Do dyspozycji oprócz szybkiego czterordzeniowego procesoram mamy również 4GB pamieci RAM DDR3, którą bez problemu możemy rozbudować. Do tego dysk o pojemności 500GB oraz napęd DVD. Ten używany, poleasingowy komputer jest szybszy niż większość tanich nowych składaków, przewyższając je znacznie niezawodnością i kulturą pracy. Komputer można skonfigurować do własnych potrzeby wybierając opcje których potrzebujemy. Komputery HP z serii comapq Elite są komputerami dla najbardziej wymagających użytkowników, obudowa została zaprojektowana i wykonana bardzo solidnie, gwarantując cichą pracę a także możliwości łatwej rozbudowy komputera. Podsumowując: HP 8300 Elite to naprawdę elitarny komputer, który można kupić tanio jako używany zyskując w niskiej cenie szybki komputer o mocnych parametrach.


Transport maszyn budowlanych Bytom - Przewóz maszyn rolniczych.\nNiskopodwoziowy transport koparek kołowych i gąsienicowych, koparko-ładowarek, dźwigów, kafarów, zwyżek, walców, kruszarek, palownic, podnośników ruchomych, spychaczy, maszyn drukarskich i maszyn przemysłowych, elementów konstrukcyjnych konstrukcji stalowych. Transport kombajnów, sieczkarni, ciągników rolniczych, pras, przyczep, beczkowozów i maszyn leśnych Bytom.\nSzukają Państwo przewozu najlepszej jakości - bo chcecie przetransportować niedrogo, ekspresowo oraz bezpiecznie ciężkie maszyny? Transport maszyn budowlanych oraz rolniczych - to my! Wskutek tego serdecznie zapraszamy Państwa do skorzystania z opisującej nas oferty - bez względu na to czy planują Państwo przewóz maszyn oryginalnych czy też używanych - podejmiemy się zadania, a już szczególnie jeżeli chodzi o:\nZ opisującej nas oferty każdego dnia korzysta coraz więcej osób - coraz to częściej oraz coraz entuzjastyczniej - to jest opisującą nas perfekcyjną możliwą rekomendacją! Z naszej oferty korzystają już nie wyłącznie sami rolnicy, posiadacze rozmaitej wielkości firm budowlanych czy też dilerzy maszyn rolniczych, jednak również coraz częściej pojawiają się Konsumenci, którzy po prostu wymagają przewiezienia ciężkiej, de facto ciężkiej maszyny w właściwej cenie na lawecie - dla nich też jesteśmy do dyspozycji.\nZ jakiego powodu Tobie wszyscy ludzie wybierają naturalnie nas? To łatwe! Wyróżnia nas pośród konkurencji zdobyte lata doświadczenia w branży związanej z transportem ciężkiego oprzyrządowania, niemniej jednak również wszelkie zdobyte uprawnienia, jakie świadczą o wysokiej klasie proponowanych przez nas usług. Mamy doskonale wykwalifikowaną kadrę kierowców. Rozładunek, załadunek - tym także się zajmujemy. Każdy Klient będzie w rzeczywistości usatysfakcjonowany z wybrania należącej do nas oferty, ponieważ tą w pełni do każdego dostosowujemy, dbając o indywidualne podejście do Klienta. To bezpieczny przewóz machin na wysokim poziomie - serdecznie zapraszamy. Wszystkich z Państwa, którzy mają jakiekolwiek pytania odnośnie do należącej do nas oferty - zapraszamy do kontaktu telefonicznego bądź poprzez e-mail.