Te płatki pod oczy z Rossmanna kosztują tylko 3 zł, a są hitem na cienie pod oczami\nPłatki pod oczy to kosmetyk, o którym często zapominamy, a potrafi zdziałać cuda. Te z Rossmanna są hitem na sińce pod oczami i poranną opuchliznę. Teraz kupisz je za 3 zł!\nJeśli rano macie problem z obudzeniem się, a nie pomaga w tym nawet kawa, to koniecznie wypróbujcie te płatki pod oczy. Jeśli włożycie je na noc do lodówki, a rano nałożycie pod oczy, to zastrzyk energii gwarantowany! Teraz w drogeriach Rossmann płatki pod oczy od Garnier kupicie w promocyjnej cenie - zamiast 7,49 zł zapłacicie za niego 3,99 zł. Oferta obowiązuje do 31 stycznia!\nPłatki pod oczy od Garnier teraz w megapromocji w Rossmannie\nSkóra pod oczami jest bardzo delikatna, dlatego potrzebuje specjalnego traktowania. To właśnie po niej najbardziej widać pierwsze oznaki starzenia, dlatego o jej pielęgnację trzeba zadbać jak najwcześniej. Te płatki pod oczy od Garnier, to świetny pierwszy krok do zadbania o naszą skórę.\nPrzeznaczone są do skóry suchej i zmęczonej. Dzięki ekstraktowi z pomarańczy i pochodnej kwasu hialuronowego skóra już po kilku minutach wygląda na bardziej wypoczętą, rozświetloną i nawilżoną. Regularne stosowanie pozwala też spłycić pierwsze zmarszczki i wygładzić okolicę oczu!\nZobacz także: TOP 7: Płatki pod oczy - kolagenowe, hydrożelowe [Ranking]\nIch aplikacja jest bardzo łatwa! Wycięty kształt łez wystarczy nałożyć pod oczy i gotowe! Płatki z łatwością utrzymują się na twarzy i śmiało możemy je trzymać podczas przygotowywania śniadania i nie przejmować się tym, że spadną.\nCo Wizażanki sądzą o płatkach od Garnier?\nPierwsze opakowanie dostałam od koleżanki, abym spróbowała i wiedziała, co robi. Obecnie piszę tę recenzję, mając kolejne opakowanie na twarzy. Uwielbiam je mieć na sobie, czuję, jakby moja twarz pływała w letniej wodzie (mini wakacje). Efekt rozluźnienia i nawilżenia, ja je używam, aby zmniejszyć sińce pod oczami ze stresu i niewyspania się. I te plasterki pod oczy spełniły moje oczekiwania. Nie testuję ich regularnie, ale raz na trzy tygodnie i efekt za każdym razem mnie znowu powala. Bardzo polecam - Sunny_M\nZobacz także: Jak działają płatki pod oczy? Podpowiadamy, które wybrać\nSame płatki są bardzo mokre i dość delikatnie. Fakt, faktem nie rozerwałam ich, ale widać, że są bardzo cienkie. Po nałożeniu siedzą na swoim miejscu bez żadnego zarzutu. Trzymamy płatki 15 minut. Po ściągnięciu esencja bardzo szybko się wchłania. Dlatego od razu możemy przejść do nakładania podkładu i korektora. Esencji było na tyle dużo, że resztę nałożyła na twarz i szyję - Patryskabeauty\nZnacie ten produkt? Koniecznie dajcie znać w naszym rankingu KWC!\nHydrożelowe płatki pod oczy z Rossmanna za 5 zł redukują opuchliznę i wygładzają skórę\nSkóra pod oczami jest bardzo wrażliwa i cienka dlatego warto dobrać odpowiednią pielęgnację, która jej nie podrażni. Płatki pod oczy zniwelują opuchliznę i upiększą okolicę oczu, efekty widać już po 10 minutach. Tanie i skuteczne kupimy w Rossmannie.\nHydrożelowe płatki pod oczy sprawiają, że twarz wygląda na wypoczętą, a spojrzenie na młodsze. Niestety, podobnie jak kremy pod oczy, często są pomijanym krokiem w pielęgnacji. Warto po nie sięgnąć, jeśli chcemy opóźnić lub zapobiec utraceniu jędrności skóry i jej naturalnego blasku. Jeśli rano potrzebujecie pomocy z opuchlizną pod oczami, to płatki Efektima z bakłażanem i ogórkiem będą waszym "porannym bohaterem". W drogeriach Rossmann kupicie je za 5,19 zł zamiast 7,29 zł. Promocja trwa do 15 grudnia. Działanie płatków pod oczy Efektima z promocji Rossmanna Płatki pod oczy Efektima to produkt, który możemy włączyć do swojej porannej rutyny pielęgnacyjnej. Każda z nas chociaż raz w życiu obudziła się z podkrążonymi i opuchniętymi oczami. Ten produkt pomaga je zniwelować, a dodatkowo wygładza skórę. Świetnie radzi sobie z cieniami i workami pod oczami. Subtelnie rozjaśnia skórę i nawilża ją dzięki zawartości ogórka. Dzięki swojej formule, płatki pod oczy nie zsuwają się ze skóry i dobrze jej trzymają. Dają uczucie odświeżenia i ochłodzenia. Są silnie nasączone pielęgnującą esencją. Skład tanich płatków pod oczy W składzie płatków pod oczy pojawia się bakłażan, który redukuje obrzęki i upiększa skórę. Znajdziemy w nim też kwas hialuronowy, który dba o nawilżenie i poprawę jędrności skóry. Esencja produktu z Rossmanna zawiera również aloes, który koi skórę, zapobiega przesuszaniu się i ściągnięcia naskórka. Produkt ma w składzie również witaminę B3, E i C, ale też łagodzące i nawilżające panthenol i alantoinę....\nŻelowe płatki pod oczy - TOP 5 hitów, które polecają Wizażanki\nŻelowe płatki pod oczy koją wrażliwą skórę pod oczami, zmniejszają cienie i redukują opuchliznę. Zebrałyśmy hity z naszego KWC, które cieszą się doskonała opinią. To właśnie po nie sięgnijcie podczas najbliższej wizyty w drogerii.\nŻelowe płatki pod oczy to zbawienie dla zmęczonych, popuchniętych oczu. Warto użyć ich tuż przed ważnym wyjściem, aby odświeżyć i rozświetlić spojrzenie, jak i codziennie rano - szczególnie, jeśli po nieprzespanej nocy budzimy się z opuchlizną i cieniami wokół oczu. Żelowe płatki pod oczy dzięki odpowiednio dobranym składnikom ukoją i nawilżą, a także zredukują uczucie szczypania wokół oczu. Schłodzone wcześniej w lodówce świetnie poradzą sobie z nawet największą opuchlizną. Spis treści: Żelowe płatki pod oczy dostępne w Rossmannie Płatki żelowe pod oczy Prestige Żelowe płatki pod oczy na opuchliznę Koreańskie żelowe płatki pod oczy Żelowe płatki pod oczy z perfumerii Sephora Żelowe płatki pod oczy z Rossmanna Perfecta, Eye or Smile Line Patch Perfecta, Eye Patch, Eye or Smile Line Patch to jedne z najtańszych żelowych płatków pod oczy w naszym zestawieniu - za parę zapłacimy tylko 5,99 zł. Ich specjalnie opracowana formuła zawiera 70 proc. naturalnych olei, które regenerują i pielęgnują skórę pod oczami. Substancje aktywne zamknięte w żelowym płatku doskonale wygładzają i rewitalizują skórę. Co ciekawe, można stosować je także na zmarszczki mimiczne przy ustach. Ponieważ to nowość z drogerii Rossmann, oceniła je jak na razie jedna Wizażanka - dała im ocenę 5/5. Płatki pod oczy są żelowe, ale nasączone olejkami, co czuć pod rękami przy nakładaniu ich, ale po ściągnięciu nie czuć tej tłustości. Płatki ładnie przylegają, nie przesuwają się, nie spadają, nie odklejają - są w miejscu jak zostały przyklejone. Nie mają zapachu. Trzeba je trzymać przynajmniej 1 h, ale ja trzymałam 2,5 h i też było okej. Płatki super by się sprawdziły w dniu imprezy, kiedy chcemy mieć wypoczęte spojrzenie i...\nKiedy pod oczami pojawiają się zasinienia i delikatna opuchlizna, zwykle myślimy, który kosmetyk poradzi sobie z zakamuflowaniem tego. Zazwyczaj sięgamy więc po mocno kryjące korektory albo po korektory rozświetlające . Rezultat nie zawsze jest jednak zadowalający... A wystarczy wcześniej użyć płatków pod oczy, które działają jak program graficzny i wymazują wszystkie problemy. Jak działają płatki pod oczy? Płatki pod oczy znajdują się zwykle w plastikowym opakowaniu, ale można spotkać również takie, które zamknięto w słoiczku. Zawsze jednak są nasączone drogocennym serum z mnóstwem składników odżywczych . Najczęściej spotkamy w nich witaminę C , kolagen, kwas hialuronowy , ekstrakty roślinne, peptydy . Skoncentrowane składniki sprawiają, że w zaledwie 15-20 minut są w stanie poradzić sobie ze wszystkimi oznakami zmęczenia i stresu pod oczami. To bez wątpienia nasz kosmetyczny hit ! Ponadto płatki pod oczy są niewielkie, więc mogą nam towarzyszyć nawet w podróży i służyć jako doraźny kosmetyk wymazujący zmęczenie. Po ich użyciu skóra staje się gładka oraz napięta . Niektóre z nich nawilżają nawet lepiej niż kremy pod oczy . To dlatego, że docierają do głębszych warstw naskórka i dają mu odżywczy zastrzyk. Mini SPA w postaci płatków pod oczy można podzielić na kilka rodzajów. Różnią się od siebie nie tylko konsystencją, ale przede wszystkim właściwościami. Jakie są rodzaje płatków pod oczy? Trudno jednoznacznie stwierdzić, jakie są rodzaje płatków pod oczy oraz ile ich dokładnie jest, poniewa nieustannie powstają nowe. Zwykle są to żelowe lub hydrożelowe płatki , ale i tak wszystko zależy od składników, którymi zostaną nasączone. To właśnie one są kluczem w pielęgnacji, więc warto zwracać uwagę na opakowanie nie tylko pod kątem sposobu użycia, ale również komponentów. liftingujące płatki pod oczy -...\nIzabela Janachowska zdradziła swój hit na cienie pod oczami! Tego samego używa też Blanka Lipińska\nIzabela Janachowska na swoim InstaStory zdradziła, po jaki kosmetyk sięga, kiedy pod jej oczami pojawiają się cienie lub opuchlizna. Po ten sam kosmetyk sięga Blanka Lipińska czy Małgorzata Roznek-Majdan.\nNieprzespana noc zawsze da o sobie znać w obszarze pod oczami, a to niestety ciężko zakryć makijażem. Dlatego z zsinieniami warto radzić sobie odpowiednią pielęgnacją. Nic nie spisze się lepiej niż płatki pod oczy. Izabela Janachowska sięga po wariant od Sunew Med, czym podzieliła się z obserwatorami na swoim InstaStory. Płatki możecie kupić w dwóch wariantach na dzień i na noc. Kosztują odpowiednio 90 i 95 zł. Są dostępne m.in. w aptekach, na stronie producenta, czy np. w Super-Pharm. Izabela Janachowska używa płatków pod oczy od Sunew Med Płatki pod oczy od Sunew Med przede wszystkim pielęgnują wrażliwą okolicę wokół oczu. Nawilżają ją, odżywiają, rozjaśniają i redukują drobne zmarszczki mimiczne. Te dwa rodzaje płatków są zamknięte w opakowaniu, które skutecznie zabezpiecza je przed wysuszeniem się. Co więcej, mają żelową konsystencję, dzięki czemu idealnie trzymają się na twarz i dłużej utrzymują wilgoć. Są idealnie wyprofilowane, a przy tym nasączone esencją aż po same brzegi. Zobacz także: Żelowe płatki pod oczy - TOP 5 hitów, które polecają Wizażanki Izabela Janachowska zdradziła, że sięga po nie, kiedy tylko ma chwilę dla siebie. Płatki świetnie sprawdzą się, jako „opatrunek” na spuchnięte oczy, dlatego warto trzymać je w łazience. Z tych płatków korzysta również Blanka Lipińska czy Małgorzata Rozenek-Majdan. Jak działają płatki pod oczy Sunew Med na dzień? Płatki na dzień mają za zadanie szczególnie pobudzić pracę skóry, rozjaśnić okolicę pod oczami i ją odżywić. Intensywnie liftingują i nawilżają, a efekty są widoczne już po pierwszym użyciu, co potwierdzają badania. W ich składzie znajdziecie: Ekstrakt z chrząstnicy kędzierzawej Kwas traneksamowy...


Bezpieczne zakupy w e-sklepie\nWedle przeprowadzanych w ostatnich latach badań rynku, już około 15 mln Polaków przynajmniej raz w życiu zrobiło zakupy przez Internet. Dawne obawy wirtualnych klientów zastępowane są przekonaniem o wygodzie, szybkim czasie i atrakcyjnych warunkach cenowych e-sprawunków. Sytuację nabywców poprawiła również obowiązująca od niemal roku nowa ustawa o prawach konsumenta, która zakłada m.in. konieczność posiadania przejrzystego regulaminu e-sklepu.\nW związku z komputeryzacją i wirtualizacją życia codziennego, coraz większą popularnością cieszą się sklepy internetowe. Proponują nieograniczone możliwości zakupów, oferując różnorodne produkty i usługi. Jako że zawarcie takiej umowy kupna-sprzedaży odbywa się bez fizycznej obecności stron, ale za to przy pomocy różnorodnych instrumentów (tzw. aplikacji), które umożliwiają dokonanie wyboru produktu, jego kupna i ostatecznego sfinalizowania umowy, konieczne stało się zastosowanie szczególnych wymagań w tym zakresie.\n- Aktualnie obowiązująca ustawa wprowadziła do przepisów dotychczas obowiązującego prawa liczne udogodnienia dla klientów i jednocześnie nałożyła na podmioty prowadzące sklepy internetowe wiele zadań – w tym obowiązek dostosowania regulaminu do nowego stanu prawnego – mówi Adam Puchacz, adwokat w kancelarii JKP Adwokaci we Wrocławiu.\nRegulamin zgodny z zasadami\nRegulamin sklepu internetowego powinien być zgodny z aktualnym stanem prawnym. Jednak mimo upływu dość długiego czasu od wejścia w życie ustawy o prawach konsumenta, wciąż często mają miejsce przypadki niedostosowania regulaminu do aktualnie obowiązujących przepisów.\nPo pierwsze, dzięki ustawie większe są obowiązki informacyjne sprzedawców wobec konsumentów. Klienci powinni uzyskać wszelkie informacje dotyczące przedmiotu umowy najpóźniej do chwili wyrażenia woli związania się umową. Informacje w języku polskim powinny być przekazane w sposób jasny, zrozumiały i niewprowadzający w błąd. Istotnym punktem regulaminów powinny być również dokładnie określone prawa konsumenta, w tym prawo odstąpienia od umowy wraz z procedurą takiego postępowania. Co ważne, wszelkie informacje dotyczące transakcji, w tym regulamin sklepu, muszą zostać przedstawione konsumentowi na trwałym nośniku, takim jak wydruk, nagrana płyta CD lub pendrive. Nie może to nastąpić później niż w chwili dostarczenia produktu lub przed rozpoczęciem świadczenia usługi.\nZwiększone obowiązki informacyjne przejawiają się również w dokładnym opisaniu przedmiotu umowy. - Sprzedawca musi podać główne cechy świadczenia (z uwzględnieniem przedmiotu świadczenia oraz sposobu porozumiewania się z konsumentem), swoje dane (np. adres, numer telefonu), łączną cenę za świadczenie (lub sposób, w jaki cena zostanie ustalona) oraz informacje dotyczące sposobu zapłaty, terminu realizacji i czasu trwania umowy – mówi Adam Puchacz z kancelarii JKP Adwokaci we Wrocławiu. - Oczywiście liczba kryteriów, które należy podać zależna jest od przedmiotu umowy – dodaje ekspert.\nNajważniejsze zmiany na korzyść klienta\nUstawa o prawach konsumenta wprowadziła szereg zmian, które sprzedawca powinien uwzględnić we własnym regulaminie. Poniżej wymieniamy najważniejsze z nich.\nWydłużony został termin na odstąpienie konsumenta od umowy bez podawania przyczyny i bez ponoszenia kosztów takiego odstąpienia. Wyjątkiem są wydatki takie, jak wybrany przez klienta koszt sposobu dostarczenia rzeczy czy zapłata za świadczenia spełnione do chwili odstąpienia od umowy. Obecnie termin na odstąpienie od umowy wynosi 14 dni.\nKoszt odesłania towaru, np. w razie odstąpienia od umowy, ponosi kupujący. Oczywiście możliwe jest odrębne uregulowanie powyżej kwestii między stronami w drodze umowy.\nIstotną zmianą jest przemodelowanie procedury reklamacyjnej. Zmiana wiąże się z wadliwością towaru. Szczególnie ważnym jest wydłużenie z 6 do 12 miesięcy okresu domniemania, że wada towaru występowała już podczas jego wydania.\nStosowanie poprzedniego regulaminu\nW uaktualnionym regulaminie powinien znaleźć się zapis, iż do umów zawartych przed dniem wejścia w życie ustawy o prawach konsumenta stosuje się przepisy, które obowiązywały w momencie zawarcia umowy.\nUstawodawca umożliwia karanie przedsiębiorców, którzy nie spełniają wymagań dotyczących udzielenia informacji lub wydania dokumentów poprzez możliwość nałożenia na nich grzywny w wysokości do 5.000 zł.\nPodczas tworzenia regulaminu, należy zwrócić szczególną uwagę na jego zgodność z obowiązującym prawem. Bardzo często jego naruszenie polega na zamieszczaniu formuł, które określane są jako tzw. klauzule niedozwolone (klauzule abuzywne). Są to postanowienia, które nie zostały indywidualnie uzgodnione z konsumentem i które kształtują jego prawa i obowiązki w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami, rażąco naruszając jego interes. Skutkiem wystąpienia takiej formuły jest jej niewiążący charakter.\nRejestr klauzul niedozwolonych prowadzony jest przez Urząd Ochrony Konkurencji i Konsumentów. W razie stwierdzenia, iż dany zapis umowy (regulaminu) narusza interes konsumenta, Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów w Warszawie wydaje wyrok, na podstawie którego wpisywany jest on do publicznego rejestru, dostępnego dla każdego (na stronie https://uokik.gov.pl/). - Mnogość klauzul sprawia, że nie jest możliwe przytoczenie ich wszystkich, jednak należy zdawać sobie sprawę, iż w rejestrze bardzo często znajdują się wpisy postanowień, które pojawiają się w większości regulaminów tworzonych na bazie wzorów internetowych bez uprzedniej konsultacji z prawnikiem – tłumaczy ekspert kancelarii JKP Adwokaci.\n"Zwracany towar nie może nosić śladów użycia i musi posiadać nienaruszone oryginalne opakowanie. Razem ze zwracanym produktem należy przesłać kopię faktury."\n"Artykuły zamówione przez stronę www i odebrane osobiście nie podlegają zwrotowi."\n"Składając reklamację, Kupujący powinien dostarczyć reklamowany towar należycie zapakowany, wraz z wszelkimi dokumentami wydanymi przy zakupie towaru."\nŹródło: JKP Adwokaci\nTagi: sklep internetowy, zakupy, prawa klienta, regulamin sklepu


Korupcja władzy - Radosław Sikorski\nFelieton nr 120\nSkala korupcji zżerająca państwo pod rządami PiS jest wielka. Tak wielka, że dwóch ministrów postanowiło zanurkować w szambie i pokazać ludziom pedofilskie i zoofilskie zdjęcia rzekomo należące do uchodźców, byle tylko odwrócić naszą uwagę. W pewnym sensie im się udało – widok Błaszczaka i Kamińskiego na tle zdjęcia człowieka gwałcącego klacz przejdzie do historii najpodlejszych i najbardziej żenujących momentów polskiej polityki. Ale podłość i nieudolność, z jaką władza PiS podchodzi do uchodźców – wywożąc kobiety i dzieci do lasu w środku nocy, a jednocześnie wpuszczając nieznaną liczbę mężczyzn, którzy potem odnajdują się na granicy z Niemcami – nie może przesłaniać tego, co ujawniło śledztwo dziennikarzy i ostatni raport Najwyższej Izby Kontroli.\nPrzypomnę, w cyklu artykułów „Partia i spółki” różne media informują o tym, jak najważniejsi politycy PiS „upychają” swoich protegowanych i członków ich rodzin w dziesiątkach spółek z udziałem Skarbu Państwa (SSP). Chociaż skala pajęczyn, jakie ze swoich „klientów” utkali Morawiecki, Sasin, Ziobro, Brudziński czy Błaszczak już teraz robi wrażenie, to autorzy zaznaczają, że ich praca nie daje pełnego obrazu zjawiska, bo dotyczy tylko najwyższych stanowisk w SSP i podległych im spółkach córkach. Jednocześnie dodają, że każdy nominowany w ten sposób prezes, dyrektor i kierownik ściąga do firmy swoich ludzi, tworząc własną siatkę powiązań.\nNie wiem, czy te informacje dotrą do wyborców PiS, a jeśli dotrą, czy wywołają jakąś refleksję. Ale powinny. I to z kilku powodów.\nPo pierwsze, SSP to własność, przynajmniej częściowo, państwowa, a więc należąca do wszystkich obywateli. Pieniądze, które wypływają do partyjnych nominatów to zatem w pewnym sensie pieniądze nas wszystkich.\nA mówimy o ogromnych sumach. Weźmy jako przykład byłą posłankę PiS i byłą pracowniczkę kancelarii Andrzeja Dudy, Małgorzatę Sadurską. Jest członkiem zarządu PZU SA, gdzie zgodnie z wyliczeniami dziennikarzy Onetu tylko w 2019 roku zarobiła ponad 1,5 miliona złotych, czyli ponad… 6 tys. złotych za każdy dzień pracy. Faktycznie, można powiedzieć, że płace w Polsce w PiS są już naprawdę europejskie. Ale tylko dla wybranych.\nPo drugie, kiedy ogromne pensje trafiają do niekompetentnych ludzi to tracimy podwójnie – pierwszy raz, kiedy dostają wypłatę, a drugi raz, kiedy szkodzą firmie, tym samym obniżając jej dochody. A że personel dobierany z klucza partyjnego nie ma wymaganych kompetencji naprawdę nietrudno wykazać. Najbliższy mi przykład – bo dotyczący mojej rodzinnej Bydgoszczy – to spółka Nitro-Chem, gdzie w 2017 r. prezesem został niejaki Krzysztof Kozłowski, wcześniej współpracownik Tadeusza Cymańskiego i Bartosza Kownackiego z Solidarnej Polski.\nNitro-Chem jest producentem materiałów wybuchowych i amunicji. A kim jest pan Kozłowski? Z wykształcenia technologiem drewna i inżynierem budownictwa, zaś przed karierą w Nitro-Chem prowadził wspólnie z bratem firmę Akwarystyka Morska „Idolek”. Jak pisała po nominacji dla Kozłowskiego „Gazeta Wyborcza”, firma zajmowała się „świadczeniem usług z zakresu doradztwa, projektowania, zakładania, doboru obsady akwariów morskich i słodkowodnych”. Powołanie Kozłowskiego na fotel prezesa Nitro-Chem uzasadniono tym, że ma „wykształcenie inżynierskie, a także doświadczenie biznesowe, co stanowi kwalifikacje niezbędne do kierowania Spółką”.\nPrzypominam – mówimy o dużym przedsiębiorstwie, największym producencie trotylu we wszystkich państwach NATO. A przez kilka lat na jego czele stał technik drewna, były właściciel firmy akwarystycznej. Napisałem „stał”, bo od lipca z nieznanych mi przyczyn pan Kozłowski jest już „tylko” wiceprezesem zarządu.\nTakich przypadków jest cała masa – od kierującego Orlenem Daniela Obajtka, po rozmaitych kierowników i dyrektorów. Na czele Poczty Polskiej stoi na przykład niejaki Tomasz Zdzikot – radca prawny w mediach opisywany jako „człowiek Mariusza Błaszczaka”. Wcześniej był m.in. podsekretarzem stanu w MSWiA i sekretarzem stanu w Ministerstwie Obrony, kiedy na czele tych resortów stał Błaszczak. Do Poczty Polskiej trafił właśnie z Ministerstwa Obrony. Pensja? Około 50 tys. złotych miesięcznie plus dodatki.\nPo trzecie, wszystkie te posady to nie tylko środki do nagradzania „swoich” ludzi. Służą także do wyprowadzania pieniędzy na kampanie polityczne i partię. Mariusz Chłopik, współpracownik Mateusza Morawieckiego był do początku października „dyrektorem biura marketingu sportowego i gamingu” w banku PKO BP.\nAle czym Chłopik zajmował się naprawdę? W styczniu 2020 przez błąd po stronie Facebooka można było sprawdzić, kto prowadzi rozmaite strony w tym medium. Okazało się, że wpisy na profilu Morawieckiego zamieszcza właśnie dyrektor biura gamingu w PKO BP. Jego nazwisko pojawia się także w ujawnianych mailach wykradzionych ze skrzynki Michała Dworczyka. Według tych źródeł, na przykład w październiku 2020 r. Chłopik zajmował się doradzaniem Morawieckiemu „jak wyjść z pętli tematu LGBT”. Innymi słowy, państwowy bank płaci grube pieniądze człowiekowi, a ten doradza premierowi. O tym, jak istotne było dla banku jego stanowisko najlepiej świadczy fakt, że – o czym w sierpniu informowały media – po odejściu Chłopika „kierowane przez niego biuro Ekstraklasy i gamingu zostanie zlikwidowane”. Proszę się jednak nie martwić. Mimo utraty posady Chłopik wciąż zasiada w radach nadzorczych spółek Lotos Terminale i Śląskiego Rynku Hurtowego Obroki.\nZatrudnieni w państwowych spółkach ludzie nie tylko pracują na rzecz swoich mocodawców, ale jeszcze odwdzięczają się, wpłacając duże sumy na ich kampanie wyborcze. Tomasz Fill, także bliski współpracownik Morawieckiego, zasiada m.in. w radzie nadzorczej Polskiej Grupy Lotniczej, a jego żona w radzie nadzorczej Grupy Azoty. Jak informuje „Gazeta Wyborcza” pan Fill na ostatnią kampanię wyborczą Morawieckiego wpłacił 36 tys. złotych. Niemało, chociaż inni nominaci z państwowych spółek wpłacali więcej – nawet 56 tys. złotych.\nDostrzegają już Państwo cały mechanizm? Jakiś człowiek lub jego rodzina trafia do państwowej spółki, zarabia ogromne pieniądze, część z nich oddaje na cele związane z polityczną działalnością swojego mocodawcy i jeszcze dla niego pracuje, np. prowadząc mu profil facebookowy. Innymi słowy, członkowie PiS zamiast opłacać kogoś z funduszy partyjnych lub oficjalnie z budżetów swoich ministerstw, finansują działalność partyjną z budżetów państwowych spółek.\nA przecież to jedynie element całego procederu. Do tego należy doliczyć miliony złotych wydawane przez te spółki na „promocję” czyli różnego rodzaju partyjne gale i imprezy. Proszę zwrócić uwagę kto sponsoruje wszelkie nagrody przyznawane przez prawicowe media politykom PiS, kto sponsoruje te wszystkie nieudane filmy czy festiwale. Orlen, Totalizator Sportowy, PZU, PKO BP, Pekao SA itd.\nAle i to jeszcze nie wszystko, bo miliony złotych Zjednoczona Prawica zasysa też bezpośrednio z budżetu. Ostatni raport Najwyższej Izby Kontroli ujawnił, że z Funduszu Sprawiedliwości – który miał służyć wsparciem ofiarom przestępstw i za który odpowiada Zbigniew Ziobro – nieprawidłowo wydano 280 milionów złotych! Ponad ćwierć miliarda trafiło na cele, na które trafić nie powinno. Czasami te pieniądze pomagały w prowadzeniu kampanii wyborczej, jak wówczas, gdy Marcin Warchoł przekazał 1,2 miliona złotych dla 12 rzeszowskich jednostek Ochotniczej Straży Pożarnej. Warchoł był jednocześnie kandydatem na prezydenta Rzeszowa i wiceministrem sprawiedliwości. Czy to źle, że strażacy dostali pieniądze? Nie. Ale czy powinni je dostać z Funduszu Sprawiedliwości i czy powinien je wręczać kandydat na prezydenta miasta w czasie kampanii?\nMało? Jakaś fundacja o nazwie „Ex Bono” z Opola miała otrzymać z Funduszu 10 milionów złotych. Niby nic takiego, ale jak informuje NIK „podczas kontroli okazało się, że siedziba tej fundacji to prywatne mieszkanie w bloku, a osoby, które znajdowały się tam, nie miały pojęcia o istnieniu jakiejkolwiek fundacji”.\nProszę Państwa, w ten sposób na działania partii rządzących wyprowadzono setki milionów złotych budżetowych pieniędzy – Waszych pieniędzy.\nCo z tym wszystkim zrobić? Mówiłem już o tym wielokrotnie i powtórzę – ogromną większość Spółek Skarbu Państwa należy sprywatyzować, a uzyskane w ten sposób środki przeznaczyć na specjalny fundusz, z którego moglibyśmy finansować na przykład reformę systemu ochrony zdrowia czy polskiej edukacji i nauki. Państwo naprawdę nie musi kontrolować takich firm, jak Śląski Rynek Hurtowy Obroki, a były właściciel Akwarystyki Morskiej „Idolek” nie powinien stać na czele największego producenta trotylu w NATO tylko dlatego, że kiedyś był asystentem posła.\nGdyby zarządzanie gospodarką przez dyrektorów mianowanych przez partię rządzącą było skuteczniejsze od rynku, to socjalizm by się udał. A PiS funduje nam socjalizm bis.


28 sierpnia o godzinie 20.00 w Multikinach odbędzie się jedyny w Polsce pokaz filmu „Najszybszy”. „Fastest” to dokument pokazujący więcej niż tylko wyścigi motocyklowe w najbardziej prestiżowej klasie świata, ale także życie zawodników od kuchni, czyli padok, boksy itp.\nNarratorem filmu jest Ewan McGregor. W obrazie występują natomiast Valentino Rossi, Jorge Lorenzo, Casey Stoner oraz Ben Spies. Ci którzy nie wygrali wejściówek w naszych konkursach, mogą jeszcze kupić bilety w kasach kin w cenie 19 zł.\nListę kin, w których będzie jutro wyświetlany film „Najszybszy” oraz wszelkie szczegóły dotyczące obrazu, znajdziecie na stronie www.multikino.pl.\nben spiescasey stonerjorge lorenzovalentino rossi\nAlpinestars SP-2 w promocyjnej cenie\nPromocja na oryginalne kurtki Triumph\nJedne z najpopularniejszych rękawiczek od Apinestars teraz w niższej cenie.


Galeria - Doris Simon - Producent Garniturów\nProducent garniturów „Doris Simon” to firma z rodzinną tradycją działającą na rynku od 1994 roku. Ubieramy mężczyzn na każdą okazję. Do pracy, na śluby, studniówki i weekendowe wypady za miasto. Śledząc najnowsze trendy w modzie męskiej proponujemy ponadczasowe wzory. Dla najbardziej wymagających klientów oferujemy usługę szycia na miarę.\nNowoczesny park maszynowy oraz wykwalifikowana kadra pracownicza wpływają na wysoką jakość uszycia naszych wyrobów. Do produkcji odzieży wykorzystujemy wysokogatunkowe tkaniny polskie i zagraniczne. Osiągnęliśmy znaczącą pozycję na krajowym, jak i zagranicznym rynku producentów konfekcji męskiej. Firma zyskała dzięki wysokiemu standardowi wyrobów konkurencyjności jakościową, jak i cenową.\nw salonach firmowych doris simon polecamy:\ngarnitury taliowane typu slim\nmarynarki klasyczne i sportowe\nkurtki oraz płaszcze zimowe\nkoszule klasyczne i sportowe\nkrawaty, muszki, muszniki\nstylowe spinki do mankietów\neleganckie buty wyjściowe\nskarpety oraz szelki\nKartę otrzymuje się po dokonaniu jednorazowych zakupów na kwotę o wartości minimum 800 zł w salonie „DORIS SIMON”,\nWartość rabatu wynosi 5%,\nKarta jest własnością firmy DORIS SIMON,\nZASADY WYDAWANIA KART\nWarunkiem otrzymania Karty Stałego Klienta „DORIS SIMON” jest dokonanie jednorazowego zakupu na kwotę minimum 800 zł,\nKarta wydawana jest na podstawie kompletnie wypełnionego i podpisanego przez klienta „Formularza Klienta”,\nKarta Stałego Klienta wydawana jest bezpośrednio w salonie „DORIS SIMON”\nSALONY HONORUJĄCE KARTY\nSalon przyzakładowy P.P.H.U „Doris Simon”, Radlin, Kasztanowa 4,\nSalon firmowy F.H. „Simon”, Wilcza, Rybnicla 1,\nSalon firmowy „Doris”, Jastrzębie Zdrój, 11 listopada 67\nSalon firmowy F.H. „Simon”, Żory, al. Zjednoczonej Europy 18\ntel. +48 32 456 84 54


Gry Goblin - Graj online w nowe gry Goblin na Desura\nGry w lody\nGry na jeden przycisk\nGry dla 3 graczy\nKategoria gry gobliny zawiera gry poświęcone tak ciekawym i tajemniczym stworzeniom jak gobliny. Jedni uważają, że są one niebezpieczne, inni zaś, że urocze. W grach online gobliny spotkasz zarówno groźne jak i urocze gobliny, a także będziesz mógł się z nimi bawić.\nKim są gobliny?\nGobliny są bardzo ludzkie. Są to stworzenia z bajek i legend, które nie mogą znieść światła słonecznego, dlatego żyją w jaskiniach pod ziemią. Początkowo gobliny istniały tylko w baśniach i legendach ludów europejskich, ale stopniowo rozprzestrzeniły się na cały świat, a ludzie zaczęli z przyjemnością wykorzystywać wizerunek goblina w swoich książkach, filmach i grach komputerowych.\nNiektóre książki mówią, że gobliny były kiedyś zwykłymi ludźmi. Musiały się ukryć pod ziemią, gdy król ich nie polubił. Gobliny musiały żyć pod ziemią w jaskiniach przez wiele wieków, więc ich wygląd się zmienił, ludzie zaczęli się bać takich ludzi i nazywać ich goblinami.\nJak wyglądają gobliny?\nNajczęściej wskazuje się, że gobliny są bardzo podobne do ludzi. Jednak w baśniach gobliny opisywane są jako bardzo brzydkie stworzenia. Wiele legend mówi, że gobliny mogą przekształcić się w człowieka. I w takich przypadkach, goblin może być rozpoznany przez kilka znaków: mają długie uszy, ich oczy przypominają oczy kota, a oni mają długie paznokcie na rękach. Aby nie zostały zdeklasowane, gobliny chowają uszy pod kapeluszem, na rękach noszą rękawiczki, a na oczach okulary.\nWizerunek goblinów, które można znaleźć w grach goblinów może być bardzo różny. To zależy od wyobraźni projektantów. Najczęściej można znaleźć takie gobliny, jak John Tolkien wymyślił je w swojej opowieści o hobbitach, lub jak autor książki o Harrym Potterze wymyślił je. W wielu grach gobliny przypominają swoim wyglądem gnomy lub pixies.\nJakie gry gobliny mamy do dyspozycji?\nKiedy zaczniesz grać w gry o goblinach, będziesz miał okazję lepiej poznać te niesamowite stworzenia. Często takie gry mają fabułę historyczną, gdyż gobliny przywędrowały do nas ze średniowiecza. Ekscytujące wojny klanów, bitwy z łuków i strzał, obrona średniowiecznych zamków przed atakami goblinów i zbroi rycerskiej czekają na Ciebie.\nGłównym gatunkiem gier goblin jest bitwy i bitwy. Ale można również znaleźć ekscytujące zadania i przygody, w których trzeba będzie być w stanie myśleć logicznie i rozwiązywać problemy i zagadki. Istnieje również całkiem sporo gier goblin w gatunku strategii, których elementy są zawsze obecne w grach bitewnych.\nGry gobliny są najczęściej zlokalizowane w podziemnych jaskiniach, więc wśród tych gier można często znaleźć gry labirynty, w których trzeba znaleźć właściwą ścieżkę. Gobliny będą blokować Ci drogę w każdy możliwy sposób i budować pułapki i bariery po drodze.\nDla fanów kreatywnych gier, istnieją również ciekawe gry goblin, ponieważ gobliny są zabawne do rysowania i kolorowania. A w kategorii gier logicznych, można znaleźć piękne zdjęcia z epizodami ze słynnych kreskówek o goblinach lub popularnych filmów. Po ukończeniu takiej układanki do końca, można zapisać obrazek na pamiątkę, wydrukować i wstawić do ramki.


Trwają prace wykończeniowe budynku dydaktycznego w Zespole Szkół nr 2 - Łuków24.pl - Jesteśmy dla Ciebie, mówimy o Tobie!\nOpublikowano: pon, 3 lut 2020 14:49 2020-02-03T14:49:56.000Z\nWiadomości Od 16 września 2019 r. w Zespole Szkół nr 2 im. Aleksandra Świętochowskiego w Łukowie przy ul. Warszawskiej prowadzone są prace budowlane w ramach zadania - Budowa budynku dydaktycznego w Zespole Szkół nr 2 w Łukowie.\nObecnie trwają prace wykończeniowe w budynku. Roboty prowadzone są przez Firmę GAJOWNIK s.c. Gajownik Jerzy, Gajownik Adrian, a termin zakończenia robót zgodnie z umową planowany jest na dzień 30.06.2020 roku.\nW wyniku działań inwestycyjnych powstaje kompleksowy obiekt dydaktyczny przeznaczony do kształcenia zawodowego młodzieży, odpowiadający wymogom techniczno-budowlanym, dostosowany dla osób niepełnosprawnych.


Jolanta Olszewska i Jerzy Szymon Gaj w Bukowcu - Jelonka.com\nŚroda, 16 grudnia 2015, 8:08\nW siedzibie Związku Gmin Karkonoskich, w pałacu w Bukowcu, odbył się wernisaż dwóch wystaw. Pierwsza, zatytułowana „Face to face. Kolorem i kreską” to malarstwo Jolanty Olszewskiej. Druga, „Formy tkwiące w naturze. Inspiracje z regionu Karkonoszy”, to fotogramy Jerzego Szymona Gaja rozmieszczone w przestrzeni zawładniętej elementami natury.\nJolanta Olszewska to malarka, ale przede wszystkim aktorka, znana m.in. z roli w spektaklu „Kto zabił Alonę Iwanowną”, za którą to otrzymała nagrodę na XII Festiwalu Dramaturgii Współczesnej w Zabrzu, w roku 2012. Jej poprzez swoją inność są bardzo ciekawe, bo „podobne” w formie, co wyróżnia i powoduje, że przeciętny widz przystaje przed nimi i zastanawia się nad ich przekazem. Zastanawia się, czy autorka jest bardziej malarką czy bardziej aktorką. Do czego jest jej bliżej.\nSama autorka widzi to następująco: Mój czas wymusił na mnie respektowanie dwóch obszarów – miejsca na teatr i miejsca na malowanie. Nie maluję jako aktorka, ale też nie gram jako malarka. To dwie różne przestrzenie. Jedyne co je łączy, to sposób patrzenia na świat, rodzaj widzenia świata. I teatr, i malowanie jest częścią mojej duszy, która zależnie od okoliczności, znajduje właściwe sobie narzędzia, żeby wyjść i mówić w moim imieniu. Raz są to deski sceniczne, innym razem płótno i pędzel.\nDruga wystawa, zatytułowana „Formy tkwiące w naturze. Inspiracje z regionu Karkonoszy” to fotogramy Jerzego Szymona Gaja rozmieszczone w przestrzeni zawładniętej elementami natury. Sala wypełniona piaskiem, żwirem i kamieniami, tworzącymi uczucie ciężkości, została wzbogacona przywianymi liśćmi i szyszkami, przełamującymi ową ciężkość. Zaproponowana forma przedstawienia ukrytego piękna może zaskakiwać, jednak w końcowym rezultacie wyzwoli nasze poczucie estetyzmu. Jak mówi artysta, sztuka jest piękna wtedy, gdy są piękni artyści, którzy tworzą wokół siebie aurę. Bo według niego to widzowie, przychodząc tutaj, są artystami, a on sam staje się tylko dodatkiem do tej sztuki. Dlatego też prawdziwa sztuka nie może istnieć bez widzów.\nObie wystawy, zorganizowane przez Związek Gmin Karkonoskich w Bukowcu i Fundację Alternatyw Cywilizacyjnych „Żyć Inaczej”, można oglądać do końca stycznia 2016 roku.\nPrzybyli do Bukowca w dniu ich otwarcia mieli okazję przeżyć coś wyjątkowego, coś co niestety nie powtórzy się podczas spotkania końcowego. Gdy tylko nastała ciemność przed pałacem wystąpiła Paula, która pokazała prawdziwy kunszt władania ogniem. Jej popisy zaskoczyły nawet skradającego się w ciemnościach wojownika wymachującego szablą.\nPotem widzowie wysłuchali koncert muzyki filmowej w wykonaniu rodzeństwa Weroniki i Wojciecha Kowal.\n~witek bednarski 16-12-2015 20:53\nTrafiłem na "Jelonka.com" przez Jacka Mielcarka ,dzięki któremu mam więcej wiadomości o Dolnym Śląsku. Jestem Dolnoślązakiem urodzonym w Bolkowie. Pogmatwana historia rodzinna,oraz okoliczności nieciekawej historii ,doprowadziły mnie do Krakowa. Mieszkam w Krakowie ,ale z pasją chłonę to wszystko ,co dotyczy Dolnego Śląska.Pozdrawiam wszystkich.Mój "konik" ,to wczesne średniowiecze.\n~ 16-12-2015 22:42\nPolska w ruinie ?????


Orla Góra - Podróże w ŚwiatKobiety.pl\nArtykuły na temat: orla góra\n...magicznego Pana Gór. Wiem, że w górach trzeba szanować jego spokój. Legenda głosi, że można go spotkać w lesie albo przy drodze. Karkonosz chroni to, co cenne – tutejszy park narodowy,  jeden(...): W Karkonoszach potrawy są sycące i dość tłuste, jak w każdej góralskiej kuchni. Gęste zupy, mięsa, sery. Tamtejsza specjalność to kyselo, zupa na zakwasie podobna do żurku. Do dań mięsnych podaje się, tak jak...\n.... Pozostałością po Walonach są tajemne znaki nadal skryte w górach. Postronnemu obserwatorowi nic nie mówią, lecz wtajemniczonym pomogą dotrzeć do skarbu. Warto z mapą wyruszyć na jego poszukiwanie(...) Szklarska Poręba Orle w Górach Izerskich”, Przemysław Wiater, CB Agencja Wydawnicza, cena ok. 30 zł. szklarskaporeba.pl www.lesnahuta.pl chatawalonska.pl...\n...całym pasmem czeskich Karkonoszy. Wciąż mam w głowie obraz magicznego Pana Gór. Wiem, że w górach trzeba szanować jego spokój. Legenda głosi, że można go spotkać w lesie albo przy drodze. Karkonosz...\nPożegnałam wczoraj ukochany pejzaż. Pomachałam na do widzienia tym, którzy tu w górach stali mi sie bliscy jak rodzina i zjechałam w dół. To juz koniec...\n...można odbyć tylko w opisanym kierunku. Cała dookolna trasa prowadząca od górnej stacji kolejki na Hrebienok zajmuje ok. 6.30 godz. Orla Perć Na koniec przyszedł czas na najtrudniejszy...\n...czarno-żółte, by rzucały się w oczy. Grafika przedstawia tonącego człowieka. Zanim wejdziemy do wody, warto sprawdzić, czy korzystamy z bezpiecznego kąpieliska. Orla Perć uchodzi za(...) w całości zajmuje właściwie cały dzień, a pogoda w górach potrafi zmieniać się jak w kalejdoskopie. Co więcej - nawet w czerwcu czy lipcu w wysokich Tatrach może zaskoczyć nas śnieg. Potknięcie grozi...


Ten materiał może rosnąć jak prawdziwe kości. Pomoże w rozwoju robotów przyszłości | CHIP\nCiemiączka ułatwiają poród i umożliwiają wzrost kości\nTen materiał może rosnąć jak prawdziwe kości. Pomoże w rozwoju robotów przyszłości\nAdam 14 lutego 2022\nNaukowcy stworzyli innowacyjne mikroboty, które mogą przyczynić się do tworzenia sztucznych kości.\nNaukowcy ze szwedzkiego Uniwersytetu Linköping i japońskiego Uniwersytetu w Okayama stworzyli innowacyjny materiał, który początkowo jest miękki, ale później twardnieje. Imituje to proces zachodzący podczas rozwoju kości i wykorzystuje substancje, które można znaleźć w szkielecie.\nMateriał jak ciemiączka\nNoworodki mają w czaszce szczeliny pokryte błonami, które są zwane ciemiączkami (przednim i tylnym). To właśnie dzięki ciemiączkom, czaszka może przejść przez kanał rodny ulegając tymczasowej deformacji. Po porodzie, tkanka ciemiączek stopniowo zmienia się w twardą kość. Naukowcom udało się zainspirować tym procesem, tworząc niezwykłe materiały.\nChcemy to wykorzystać do zastosowań, w których materiały muszą mieć różne właściwości w różnych momentach. Najpierw materiał jest miękki i elastyczny, a następnie zostaje zablokowany w miejscu, gdy twardnieje. Materiał ten mógłby być stosowany np. w skomplikowanych złamaniach kości. Można by go również wykorzystać w mikrobotach wstrzykiwanych do ciała, które rozwijałyby się i tworzyłyby własne, sztywne kości.\nprof. Edwin Jager z Wydziału Fizyki, Chemii i Biologii (IFM) Uniwersytetu w Linköping\nPomysł narodził się podczas wizyty w Japonii, kiedy to prof. Jager spotkał Hiroshiego Kamiokę i Emilio Harę, którzy prowadzą badania nad kośćmi. Japońscy badacze odkryli pewien rodzaj cząsteczki, która w krótkim czasie może stymulować wzrost kości.\nTen materiał może rosnąć jak kości\nNaukowcy skonstruowali rodzaj prostego mikrobota, który może przybierać różne kształty i zmieniać swoją sztywność. Było to możliwe dzięki zastosowaniu żelowego materiału zwanego alginatem, który jest elektroaktywny i zmienia swoją objętość po przyłożeniu niskiego napięcia elektrycznego, co powoduje, że mikrobot wygina się w określonym kierunku. Na drugiej stronie żelu badacze umieścili cząsteczki, które umożliwiają utwardzenie miękkiego materiału żelowego. Kiedy materiał zanurza się w środowisku hodowli komórkowej – środowisku, które zawiera wapń i fosfor – cząsteczki sprawiają, że żel mineralizuje się i twardnieje jak kość.\nKontrolując sposób, w jaki materiał się obraca, możemy sprawić, że mikroboy będzie poruszał się na różne sposoby, a także wpływać na to, jak materiał rozwija się w złamanych kościach. Możemy wbudować te ruchy w strukturę materiału, dzięki czemu skomplikowane programy do sterowania tymi robotami stają się zbędne.\nprof. Edwin Jager\nTeraz naukowcy sprawdzają, jak nowy materiał zachowuje się z żywymi komórkami. Badania zostały opisane w Advanced Materials.


Mundial w Katarze wprowadza chaos. Faza grupowa Ligi Mistrzów tylko raz była krótsza! Piłka nożna - Sport.pl\ngł 20.07.2021 11:22\nTerminarz rozgrywek piłkarskich w sezonie 2022/23 będzie wyjątkowy ze względu na mistrzostwa świata w Katarze, które zostaną rozegrane w listopadzie oraz grudniu 2022 roku. Skalę trudności, z jaką będą musieli mierzyć się czołowi piłkarze, pokazuje opublikowany terminarz fazy grupowej Ligi Mistrzów.\nPrzypomnijmy: pierwotnie mundial w Katarze miał odbyć się tradycyjnie w czerwcu oraz lipcu, jednak FIFA podjęła decyzję o przełożeniu turnieju ze względy na zbyt wysokie temperatury (nowy termin to 21 listopada - 18 grudnia). Będzie miało to ogromne konsekwencje dla terminarza czołowych lig europejskich oraz rozgrywek klubowych, które muszą znaleźć miejsce nie tylko na same mistrzostwa, ale również wokół nich - na zgrupowania przed mundialem (muszą to zrobić najpóźniej do 14 listopada) oraz odpoczynek już po turnieju.\nFaza grupowa Ligi Mistrzów zostanie rozegrana w ciągu 57 dni\nRzecznik PZPN Jakub Kwiatkowski na Twitterze opublikował zdjęcie terminarza Ligi Mistrzów w sezonie 2022/23. I o ile kwalifikacje jeszcze zostaną rozegrane w normalnym trybie na przestrzeni dwóch miesięcy (od 21 czerwca do 24 sierpnia), o tyle piłkarzy w fazie grupowej Ligi Mistrzów czeka już maraton. Cała faza grupowa zostanie rozegrana w ciągu dwóch miesięcy - od 6 września do 2 listopada, czyli w 57 dni! Dla porównania, faza grupowa poprzedniego sezonu Ligi Mistrzów została rozegrana w ciągu 50 dni, ale tam zmiany zostały wymuszone przez pandemię i fakt, że finał sezonu 2019/20 został rozegrany dopiero 23 sierpnia.\nTo będzie oznaczało, że po dwie kolejki (1. i 2, 3. i 4., 5. i 6.) będą rozgrywane tydzień po tygodniu, a w dodatku w dniach 19-27 września przewidziane są dwa terminy na mecze reprezentacji. W fazie pucharowej LM wszystko wróci do normy: rozpocznie się w połowie lutego, a finał zostanie rozegrany 10 czerwca 2023 roku w Stambule (który miał organizować finał w 2020, a następnie w 2021 roku, ale oba przeniesiono - do Lizbony oraz Porto - ze względu na pandemię).\nOficjalnie: Jakub Świerczok odszedł z Piasta Gliwice za 2 mln euro! Zaskakujący transfer\nMundial w Katarze budzi kontrowersje nie tylko ze względu na termin. - Od 2011 roku ponad 6500 imigrantów straciło życie przy pracach związanych z organizacją mistrzostw świata w Katarze - alarmuje "The Guardian". Organizacje pozarządowe oskarżają rząd o obojętność na życie pracowników, a norweskie kluby jako pierwsze nawołują do bojkotu imprezy - pisał w marcu Paweł Karpiarz >>\n19:07 Porażka z Iranem nie ma znaczenia? "Może to dziwnie zabrzmi". Możdżonkowi zaimponował jeden zawodnik\nLegia Warszawa może być rozstawiona w ostatniej rundzie eliminacji Ligi Mistrzów


BAJE. BAJKI. BAJECZKI ... 2015\nBłąd krytyczny rozszerzenia [sigplus]: Dla folderu galerii obrazów artykuly/2015/BAJECZKI oczekiwana jest względna ścieżka do folderu startowego określonego w konfiguracji rozszerzenia w zapleczu systemu Joomla!.\nW Miejskim Ośrodku Kultury w Wysokiem Mazowieckiem 17 kwietnia odbyły się eliminacje powiatowe XXVIII Małego Konkursu Recytatorskiego „Baje.Bajki.Bajeczki…”.\nW przeglądzie udział wzięło 41 uczniów szkół podstawowych z terenu powiatu wysokomazowieckiego.\nAlina Puławska – przewodnicząca komisji,\nCecylia Dąbrowska – członek komisji,\nElżbieta Grabińska – członek komisji,\n1 miejsce - Michał Bruszewski – kl. III b, SP nr 1 Wysokie Mazowieckie, nauczyciel – p. Urszula Kostro,\n2 miejsce - Julia Magusiewicz – kl. I e, SP nr 1 Wysokie Mazowieckie, nauczyciel – p. Mariola Fiedorczuk,\n3 miejsce - Amelia Komarowska – kl. II d, SP nr 1 Wysokie Mazowieckie, nauczyciel – p. Danuta Sitarska oraz ex aequo Marta Murawska – kl. I g, SP nr 1Wysokie Mazowieckie, nauczyciel – p. Ewa Kućmierowska-Mirek.\nPatrycja Sienicka – kl. I c, SP Czyżew, nauczyciel – p. Anna Marciniak,\nKonrad Czarkowski – kl. II a, SP Szepietowo, nauczyciel – p. Agnieszka Orzechowska-Bańkowska,\nKinga Puławska – kl. III a, SP Sokoły, nauczyciel – p. Ewa Bruszewska,\nJulita Kaczyńska – kl. III, SP Rosochate Kościelne, nauczyciel – p. Wiesława Sakowicz,\nNatalia Kulesza – kl. III, SP Kulesze Kościelne, nauczyciel – p. Helena Ewa Kulesza.\n1 miejsce - Luiza Lubowicka – kl. V c, SP Wysokie Mazowieckie, nauczyciel – p. Tomasz Śmigielski,\n2 miejsce - Kacper Leśniewski – kl. IV, SP Kobylin Borzymy, nauczyciel – p. Hanna Czajkowska,\n3 miejsce - Ewelina Kalinowska – kl. VI, SP Kulesze Kościelne, nauczyciel – p. Marzena Wysoczarska,\nAlicja Radulska – kl. IV, SP Łuniewo Małe, nauczyciel – p. Mariola Niemyjska,\nJulia Tyszko – kl. IV a, SP Kulesze Kościelne, nauczyciel – p. Małgorzata Choińska,\nKinga Stypułkowska – kl. V, SP Stypułki Święchy, nauczyciel – p. Katarzyna Daszuta,\nNatalia Czarnowska – kl. VI d, SP Wysokie Mazowieckie, nauczyciel – p. Hanna Popławska,\nMagdalena Kaczyńska – kl. VI, SP Rosochate Kościelne, nauczyciel – p. Irena Janczewska,\nGabriela Radulska – kl. VI, SP Łuniewo Małe, nauczyciel – p. Mariola Niemyjska,\nMateusz Kostro– kl. VI Klukowo, nauczyciel – p. Mariola Niemyjska.\nMichał Bruszewski – kat. kl. I-III, SP Wysokie Mazowieckie,\nLuiza Lubowicka – kat. kl. IV-VI, SP Wysokie Mazowieckie.\nSerdecznie zapraszamy wszystkich miłośników poezji dziecięcej do wzięcia udziału w konkursie już za rok,\na laureatom i ich opiekunom serdecznie gratulujemy.


Dlaczego Einstein wielkim fizykiem był? | Tygodnik Powszechny\nStrona główna » Magazyn literacki "Książki w Tygodniku" » Dlaczego Einstein wielkim fizykiem był?\nDlaczego Einstein wielkim fizykiem był?\nAlberta Einsteina (1879-1955) podziwiamy nie tylko za to, że "wielkim fizykiem był". Był też wielkim człowiekiem. Był humanistą i pacyfistą, ale w krytycznej sytuacji znalazł się w grupie uczonych apelujących do prezydenta Franklina Delano Roosevelta o podjęcie prac nad skonstruowaniem bomby atomowej.\nBył syjonistą, ale odmówił przyjęcia stanowiska prezydenta Izraela. Był ateistą, ale stale mówił o Bogu ("Bóg nie gra w kości", "Bóg jest wyrafinowany, ale nie złośliwy" itd.). Był socjalistą i człowiekiem o głębokich lewicowych przekonaniach, ale nigdy nie poparł komunizmu i stalinizmu. Był Niemcem, ale wyemigrował w 1933 roku\ni zrobił, co potrafił, by przyczynić się do pokonania Niemiec. Był fizykiem, ale grał na skrzypcach. Uwielbiał popularność, ale nie był człowiekiem łatwo dostępnym.\nEinstein był niezwykle charyzmatyczny. Dziś powiedzielibyśmy, że potrafił dbać o swój medialny wizerunek. Był pewnie ostatnim wielkim uczonym tak traktowanym przez media. A on współpracował z mediami i nie stronił od nich. Jego słynna fryzura ? la mad scientist była dziełem jego przyjaciółki, Hanny Fantovej. Niezwykle ciekawie pisze o tym w artykule o związkach fizyki z muzyką (ukaże się niebawem w "Postępach Fizyki") Marek Abramowicz, astrofizyk z Uniwersytetu w Göteborgu i Centrum Astronomicznego w Warszawie.\nObrazu "szalonego fizyka" dopełniały zdjęcia Einsteina na żaglówce lub grającego na skrzypcach. Ze wzruszeniem przyjmowałem w 1986 roku klucze do mieszkania w Institute for Advanced Studies w Princeton z rąk Marry Vischniovsky, dyrektorki administracyjnej Instytutu, w którym Einstein spędził ostatnie 22 lata życia. To ona była małą dziewczynką siedzącą na kolanach grającego na skrzypcach Einsteina...\nIstnieje wiele biografii Einsteina. Znakomite są klasyczne już książki autorstwa fizyka Abrahama Paisa: "Pan Bóg jest wyrafinowany..." (Prószyński i S-ka, 2001) i "Tu żył Albert Einstein" (Prószyński i S-ka, 2005). Ta pierwsza to biografia naukowa, druga - historia wizerunku Einsteina w mediach. Obie są dość specjalistyczne i trudne, co nie znaczy, że nie poczytne. Sam Einstein mówił: "Jak to się dzieje, że nikt mnie nie rozumie, a wszyscy mnie uwielbiają?". Sądzę, że tak naprawdę miał na myśli nie swoje teorie naukowe, których przecież nie kierował do ogółu, tylko do fizyków (a ci je szybko i głęboko rozumieli), ale swoje poglądy na sprawy społeczne i polityczne.\nWalter Isaacson, dziennikarz, był chair- manem CNN i redaktorem tygodnika "Time". Jest autorem poczytnych biografii Benjamina Franklina i Henry’ego Kissingera. "Einstein. Jego życie, jego wszechświat" to biografia wielkiego fizyka w wersji soft, dla każdego. Nie trzeba studiować fizyki, by ją zrozumieć (a tak jest jednak w przypadku pierwszej z książek Paisa). Autor stara się połączyć informacje o życiu wielkiego uczonego z tym, co najważniejsze i co możliwe do przekazania w popularnej wersji z jego wielkiego dzieła.\nPostać Einsteina, jaka wyłania się z tej biografii, jest chyba dobrze odmalowana. Wielki uczony, ale zaangażowany człowiek o politycznych, społecznych i filozoficznych pasjach. Samotnik w tłumie. Chodzący swoimi ścieżkami. Skromny (jego dom w Princeton nie należał do najokazalszych). Jednocześnie na swój, usprawiedliwiony sposób nieprzystępny. Ta "nieprzystępność" Einsteina pozwoliła mu dokonać dwóch wielkich rewolucji naukowych: stworzyć teorię względności i przyczynić się do powstania mechaniki kwantowej. Ta sama niezależność ("nieprzystępność") pozwoliła mu zachować godność w okresie szaleństwa "lustracji" w amerykańskiej wersji senatora McCarthy’ego.\nŻycie Einsteina było pod każdym względem niezwykłe i pełne. Rewolucje naukowe, polityczne zwroty, mieszkanie w różnych krajach i ustrojach, emigracja, uwielbienie mediów, ale i polityczny ostracyzm, życie rodzinne i samotność, Nagroda Nobla i pewna izolacja w środowisku naukowym w ostatnim okresie życia. Wreszcie samotna śmierć w princetońskim szpitalu, na tętniaka aorty, w obecności pielęgniarki, do której mówił ponoć długo po niemiecku. Niestety, ona nie znała ani słowa w tym języku.\nTeoria Einsteina jest jak dzieła klasycznych poetów. Wszyscy je wielbią, ale tylko fachowcy znają, stosują, rozumieją i rozwijają. Ogólna teoria względności jest na tyle trudna i oderwana od sytuacji dnia codziennego, że nawet nie ma jej w ogólnym programie studiów fizycznych. Nie ma też wielu podręczników tej teorii. Wprawdzie sytuacja zmieniła się w latach 60., w związku z niezwykłymi odkryciami astronomicznymi: promieniowanie reliktowe pozostałe po Wielkim Wybuchu, kwazary, pulsary, czarne dziury itd., ale nie na tyle, by zmieniły się programy nauczania.\nWydawnictwa Uniwersytetu Warszawskiego podjęły trud przetłumaczenia na polski i udostępnienia fizykom i studentom, a także wszystkim, którzy są w stanie z tego skorzystać, świetnego podręcznika teorii względności. Autorem jest James Hartle, fizyk z Santa Barbara, znakomity wykładowca, pionier badań w tak egzotycznych dziedzinach, jak kosmologia kwantowa. "Grawitacja" Hartle’a jest podręcznikiem niezwykłym. Niezwykłość polega na uwzględnieniu tego, że przynajmniej od czterdziestu lat teoria względności jest teorią nie tylko testowaną, ale konieczną do wytłumaczenia niezliczonych obserwacji astronomicznych. Co więcej, dziś zaczyna mieć ona znaczenie praktyczne.\nNa przykład pomijanie efektów relatywistycznych (związanych z teorią względności) wprowadzałoby do systemu GPS błąd wyznaczenia pozycji sięgający kilkudziesięciu metrów. Czy się komuś podoba, czy nie, każdy kierowca korzystający z tego systemu (o pilotach, żeglarzach i wojskowych, a także inspektorach rolnych nie wspominając) może to robić dzięki temu, że ktoś inny zadał sobie trud poznania teorii względności.\nPodręcznik Hartle’a jest napisany w takim właśnie duchu. W odróżnieniu od wcześniejszych, kładących nacisk na formalizm matematyczny i wychodzących od fundamentalnych zasad ogólnych, Hartle startuje od obserwacji, od efektów mierzalnych. Na nich buduje gmach teorii i dochodzi do zasad ogólnych. Jako doświadczony wykładowca, proponuje różne ścieżki wykładu, zależnie od możliwości czasowych i stopnia przygotowania studentów. Świetny, klarowny, użyteczny podręcznik jednej z najbardziej niezwykłych teorii, jakie kiedykolwiek stworzył człowiek.\nTłumaczenia podręcznika Hartle’a (podobnie jak wcześniej książki Paisa "Pan Bóg jest wyrafinowany...") dokonał nieżyjący już Piotr Amsterdamski. Był doktorantem Hartle’a. Przy tłumaczeniu stale pozostawał z nim w kontakcie. Wykonał tytaniczną pracę. Niestety, dwa lata temu zginął w Tatrach.\nWalter Isaacson, Einstein. Jego życie, jego wszechświat przeł. Jarosław Skowroński, Warszawa 2010, Wydawnictwo W.A.B.\nJames B. Hartle, Grawitacja. Wprowadzenie do ogólnej teorii względności Einsteina przeł. Piotr Amsterdamski, Warszawa 2010, Wydawnictwa Uniwersytetu Warszawskiego.


Od września opłata za wstęp i wjazd do Wenecji londynek.net\nOd września opłata za wstęp i wjazd do Wenecji\n31 marca 2019, 06:00 0\nPieniądze za bilet wstępu zostaną przeznaczone na utrzymanie i sprzątanie miasta odwiedzanego rocznie przez miliony turystów. (Fot. Getty Images)\nOpłata za wstęp i wjazd do Wenecji wejdzie w życie nie od maja, jak wcześniej zapowiadano, ale we wrześniu. Władze uzasadniły to trudnościami organizacyjnymi.\nW lutym wenecka rada miejska uchwaliła rozporządzenie, na mocy którego większość wjeżdżających lub wpływających tam osób, głównie turyści, będzie musiała zapłacić w tym roku 3 euro od osoby. Od następnego roku opłata ta, w zależności od terminu, wynosić będzie od 6 do 10 euro. Dotyczyć ona będzie wszystkich, którzy przyjadą na jeden dzień i nie zatrzymają się w tamtejszych hotelach i pensjonatach; te bowiem pobierają opłatę pobytową za każdą dobę.\nBurmistrz Luigi Brugnaro wyjaśnił, że pieniądze za bilet wstępu zostaną przeznaczone na utrzymanie i sprzątanie miasta odwiedzanego rocznie przez miliony turystów. Brugnaro dodał, że oczekiwanym rezultatem nowego rozporządzenia będzie też ograniczenie masowego napływu turystów, zwłaszcza w dniach kulminacji sezonu. Dzięki temu - jak powiedział - życie będzie tam łatwiejsze.\nZapowiadano, że opłata ta wejdzie w życie w maju. Burmistrz przyznał jednak, że zarząd miasta ma problemy z kolejami państwowymi, które muszą przygotować bilet uwzględniający ten dodatek turystyczny. "Uważamy, że lepiej dać im więcej czasu" - stwierdził tłumacząc decyzję o przesunięciu całej operacji na wrzesień. Podkreślił, że wszystkim stronom zaangażowanym w pobieranie opłaty należy dać taką samą szansę.\nOpłata ta - zapewnił - nie jest sposobem na "zarobienie pieniędzy". "Chodzi o to, żeby wszyscy wiedzieli, że należy szanować miasto" - dodał.\n"Niech wszyscy wiedzą, że Wenecja to nie park rozrywki, że nie można biwakować na ulicy. Tu mieszkają ludzie, dzieci chodzą do szkoły, a zatem trzeba trochę przyzwoitości" - oświadczył burmistrz, który walczy z turystami chodzącymi w skąpym ubraniu po historycznym centrum, jedzącymi prowiant na chodniku i stopniach zabytków, a także ze sprawcami takich wybryków, jak skoki do Canal Grande.


Pralka HOTPOINT-ARISTON NLM11826WDAD - opinie, cena - MediaMarkt.pl\nPralki ładowane od frontu HOTPOINT\n– Pralka HOTPOINT-ARISTON NLM11826WDAD\nPralka HOTPOINT-ARISTON NLM11826WDAD\nnr kat.: 9999232581\nZabezpieczenia: Zabezpieczenie przed dziećmi\nWymiary: (szer. x wys. x gł.): 59.5 x 85 x 60.5 cm\nPralka HOTPOINT-ARISTON NLM11826WDAD o szerokości 59.5 cm, pojemności wsadu 8 kg, prędkości wirowania 1200 obr./min, z 15 programami prania, z technologią Active Mousse, Active Care, w klasie energetycznej A+++.\nPralka HOTPOINT NLM11826WDAD ma możliwość regulacji prędkości wirowania maksymalnie do 1200 obr/min. Oznacza to, że w zależności od rodzaju pranej odzieży i oczekiwanych rezultatów, możemy ustawić większą lub mniejszą prędkość wirowania. Dzięki tej funkcji decydujemy, jak suche pranie wyciągniemy z pralki po zakończeniu wybranego programu. Im większa prędkość, tym bardziej sucha, ale też bardziej pognieciona bielizna. Należy pamiętać, że wyższe obroty najlepiej stosować do tkanin bawełnianych, pościeli, ręczników i itp., a niższe do tkanin bardziej delikatnych i trudniejszych w prasowaniu.\nMaksymalny poziom hałasu emitowany przez tą pralkę podczas prania dla standardowego programu może osiągnąć wartość 54 dB. Natomiast poziom hałasu podczas procesu wirowania przy najwyższych obrotach wynosi 81 dB.\nZużycie wody - 11220 (litr/rok).\nRoczne zużycie wody mierzonej w litrach przy założeniu 220 cykli prania w programach standardowych dla tkanin bawełnianych to około 11220. Rzeczywiste zużycie wody jest zależne od sposobu i częstotliwości eksploatacji pralki.\nMaksymalna ilość suchego prania, jaką możemy włożyć do pralki HOTPOINT NLM11826WDAD wynosi 8 kg.\nPralka w najlepszej klasie A+++ to urządzenie bardzo niskoenergetyczne. Oznacza to, że zużywa mniej prądu niż sprzęty o innej niższej klasie energetycznej, a co za tym idzie jest najbardziej ekologiczne, energooszczędne i chroni twój budżet domowy przed wysokimi rachunkami za prąd.Roczne zużycie energii, przy założeniu 220 cykli prania ze standardowymi programani prania tkanin wynosi dla tego modelu 137 kWh.\nRegulowane przednie stopki\nActive Care, Active Drum Active Mousse\n(szer. x wys. x gł.): 59.5 x 85 x 60.5 cm\nAntyalergiczny, Bawełna Bawełna Eco, Białe, Delikatne Koszule Mieszane, Odplamianie 40 st. C, Odświeżanie parowe Płukanie i wirowanie, Ręczniki i pościel, Syntetyki, Szybki - 30 min. Wełna Wirowanie+odpompowanie\nOpisy na panelu w języku polskim, Wskaźnik blokady drzwi, Wskaźnik czasu do końca programu, Wskaźnik dodawania prania, Wskaźnik funkcji Bez wirowania, Wskaźnik otwarcia zaworu, Wskaźnik temperatury, Wyświetlacz\nBed & Bath, Steam Hygiene - Odkażanie parą, Steam Refresh - Odświeżanie parowe, Stop&Add\nBiały, Czarne drzwi\nPodłączenie do sieci wodno-kanalizacyjnej 99 zł\nPralka HOTPOINT-ARISTON NLM11826WDAD ×


Bez litości - Lee Child - ebook + audiobook + książka - Legimi online\nBez litości ebook i audiobook\nCzas: 12 godz. 37 min\n4,8 (6 ocen)\npokolei słucham wszystkich w serii i po prostu dla mnie dosyć przeciętne, nie potrafią mocno przyciągnąć i trzymać w napięciu\nJack Reacher: Elita zabójców\nTyle, i jeszcze znacznie więcej, jest gotowy zapłacić Edward Lane za odzyskanie żony i dziecka. I za złapanie porywaczy. A nikt nie zrobi tego lepiej niż Reacher, który doskonale wie, że kiedy dopadnie tych ludzi, jego zleceniodawca nie odda ich w ręce policji, tylko załatwi to po swojemu. Ale Jack nie ma z tym problemu.\nZresztą w tej sprawie właściwie nic nie spędza mu snu z powiek. Wszystko powinno się odbyć bez kłopotów i niespodzianek.\nBrytyjski pisarz, od 1998 r. mieszkający w Nowym Jorku. W 2009 r. wybrany na prezesa stowarzyszenia Mystery Writers of America, a w 2020 r. zasiada w kapitule Nagrody Bookera. W Wielkiej Brytanii studiował prawo, potem pracował w teatrze i telewizji Granada. Zwolniony po 18 latach w wyniku restrukturyzacji, zainwestował w karierę literacką. W 1997 r. ukazała się jego pierwsza powieść – Poziom śmierci. Zdobyła Anthony Award za najlepszy debiut kryminalny i zapoczątkowała serię thrillerów ze wspólnym bohaterem, byłym żandarmem wojskowym Jackiem Reacherem, do której należą m.in.: Echo w płomieniach, Siła perswazji, Jednym strzałem (zekranizowane jako Jack Reacher z Tomem Cruise’em w roli tytułowej), Elita zabójców, Jutro możesz zniknąć, 61 godzin, Czasami warto umrzeć, Ostatnia sprawa, Nigdy nie wracaj (Tom Cruise ponownie wcielił się w Reachera w ekranizacji tej powieści), Zmuś mnie, Sto milionów dolarów czy Nocna runda.\nNAJLEPSZE AMERYKAŃSKIE OPOWIADANIA KRYMINALNE 2010(współautor)\nCopyright © Lee Child 2006All rights reserved\nPolish translation copyright © Andrzej Szulc 2007\nZdjęcia na okładce:Johnny Ring Photography (postać), Chirstian Hinkle/Shutterstock.com (tło)\nProjekt graficzny layoutu: Stephen Mulcahey\nProjekt graficzny okładki polskiej: Wydawnictwo Albatros Sp. z o.o.\nJack Reacher zamówił podwójne espresso, bez mleczka i bez cukru, nie w porcelanowej, lecz styropianowej filiżance, i nim podano mu je do stolika, ujrzał, jak zmienia się bezpowrotnie czyjeś życie. Nie dlatego, że tak długo czekał na kelnera, lecz dlatego że to, co się stało, stało się tak szybko. Tak szybko, że Reacher nie miał w ogóle pojęcia, na co patrzy. To była jedna z owych miejskich scen, które zdarzają się na świecie miliardy razy w ciągu jednego dnia: facet otwiera drzwi samochodu, wsiada i odjeżdża. To wszystko.\nKawa była niemal idealna, więc dokładnie dwadzieścia cztery godziny później Reacher wrócił do tej samej kafejki. Nie spędzał na ogół dwóch wieczorów w tym samym miejscu, ale uznał, że dla wspaniałej kawy można zmienić ustalone zwyczaje. Kafejka znajdowała się po zachodniej stronie Szóstej Alei w Nowym Jorku, pomiędzy Bleecker i Houston Street. Zajmowała parter przeciętnego czteropiętrowego budynku. Na wyższych piętrach mieściły się anonimowe mieszkania na wynajem. Sama kafejka wyglądała, jakby przeniesiono ją z jakiegoś zaułka w Rzymie. Wewnątrz były nisko zawieszone lampy, pokancerowane drewniane ściany, kontuar oraz powgniatany chromowany ekspres do kawy, wielki i długi niczym lokomotywa. Na chodniku stały w rządku metalowe stoliki ogrodzone niskim płóciennym parawanem. Reacher usiadł przy tym samym – ostatnim w rzędzie – stoliku co poprzednio i wybrał to samo krzesło. Przeciągnął się, rozsiadł wygodniej i przechylił do tyłu. Jego krzesło oparło się o zewnętrzną ścianę kafejki. Siedząc w tej pozycji i patrząc na wschód, miał widok na chodnik i drugą stronę ulicy. Latem uwielbiał nowojorskie ulice. Zwłaszcza wieczorem. Lubił rozświetlony elektrycznością mrok, gorące brudne powietrze, uliczny zgiełk, wyjące wściekle syreny i ludzką ciżbę. Samotny mężczyzna mógł się tutaj poczuć częścią większej całości i zarazem kimś zupełnie anonimowym.\nZostał obsłużony przez tego samego kelnera co poprzedniego wieczoru i zamówił takie samo podwójne espresso w styropianowej filiżance, bez cukru i bez łyżeczki. Zapłacił za nie zaraz po podaniu i zostawił resztę na stoliku. Dzięki temu mógł wstać i odejść dokładnie wtedy, kiedy chciał, nie obrażając kelnera, nie oszukując właściciela i nie kradnąc porcelanowej filiżanki. Reacher zawsze aranżował wszystko tak, by móc w ułamku sekundy ruszyć dalej. Taką miał obsesję. Nic nie miał i niczego nie nosił. Był potężnym mężczyzną, lecz rzucał mały cień i zostawiał po sobie niewielki ślad.\nPijąc powoli kawę, czuł, jak z chodnika bije wieczorny żar. Obserwował samochody i przechodniów. Patrzył na jadące na północ taksówki i zatrzymujące się przy krawężniku śmieciarki. Widział grupki zmierzających do klubów dziwnych młodych ludzi. Obserwował podążające chwiejnym krokiem na południe dziewczyny, które kiedyś były chłopcami. Zobaczył zatrzymujący się w pobliżu granatowy samochód niemieckiej marki. Patrzył, jak wysiada z niego krępy mężczyzna w popielatym garniturze, jak idzie na północ, przeciska się między dwoma stolikami na chodniku i podchodzi do grupki stojących na zapleczu kelnerów. Patrzył, jak zadaje im pytania.\nFacet był średniego wzrostu, nie za młody i nie za stary, zbyt solidnie zbudowany, by można go nazwać chudym, i zbyt szczupły, by można go nazwać ciężkim. Miał krótko przycięte włosy przyprószone siwizną na skroniach. Balansował na piętach i palcach stóp. Jego usta prawie się nie poruszały, gdy mówił. W odróżnieniu od oczu, które niezmordowanie zerkały w lewo i w prawo. Reacher zgadywał, że facet ma koło czterdziestki i dożył tego pięknego wieku dzięki temu, że zawsze wiedział, co się wokół niego dzieje. Reacher widywał to samo spojrzenie u weteranów elitarnych jednostek piechoty, którzy przetrwali długie walki w dżungli.\nA potem kelner odwrócił się nagle i wskazał Reachera. Krępy mężczyzna w popielatym garniturze zerknął w jego stronę przez szybę. Reacher popatrzył na niego przez ramię. Nawiązany został kontakt wzrokowy. Utrzymując go, mężczyzna w garniturze podziękował bezgłośnie kelnerowi, po czym ruszył z powrotem tą samą drogą, którą przyszedł. Wyszedł na ulicę, skręcił w prawo i ocierając się o parawan, podszedł do Reachera, który pozwolił mu przez chwilę stać bez słowa przy stoliku.\n– Tak – powiedział w końcu, podejmując decyzję. Zabrzmiało to jak odpowiedź, nie jak pytanie.\n– Co tak? – zainteresował się facet.\n– Cokolwiek – odrzekł Reacher. – Tak, dobrze się bawię, tak, może się pan przysiąść, tak, może mnie pan zapytać o to, o co chce pan zapytać.\nFacet odsunął krzesło i usiadł tyłem do jezdni, zasłaniając widok Reacherowi.\n– Rzeczywiście mam do pana pytanie – przyznał.\n– Wiem – odparł Reacher. – O zeszłą noc.\n– Skąd pan wie? – Facet miał niski, cichy głos i płaski, rwany brytyjski akcent.\n– Pokazał mnie panu kelner – powiedział Reacher. – A od innych gości odróżnia mnie to, że ja byłem tutaj zeszłej nocy, a oni nie.\n– Jest pan tego pewien?\n– Niech pan się odwróci. I obserwuje ruch uliczny.\nFacet odwrócił się w drugą stronę. I obserwował ruch.\n– A teraz niech pan powie, jak jestem ubrany – poprosił Reacher.\n– Zielona koszula – zaczął Brytyjczyk – bawełniana, workowata, tania, raczej nie nowa, podwinięte rękawy, pod spodem zielony podkoszulek, również tani i nie nowy, trochę obcisły, niewciśnięty w brezentowe spodnie, angielskie półbuty, bez skarpetek, brązowe, nie nowe, ale i niezbyt stare, raczej drogie. Postrzępione sznurowadła, tak jakby ciągnął je pan zbyt mocno, kiedy pan je zawiązuje. Może to wskazywać na obsesyjną samodyscyplinę.\n– W porządku – podsumował Reacher.\n– Co w porządku?\n– Dużo pan widzi – stwierdził Reacher. – Ja też dużo widzę. Jesteśmy do siebie podobni jak dwie krople wody. Ze wszystkich gości tylko ja byłem tutaj również zeszłego wieczoru. Jestem tego pewien. I o to właśnie pytał pan personel. Musiał pan pytać. Kelner mógł mnie wskazać wyłącznie z tego powodu.\nFacet ponownie odwrócił się do niego twarzą.\n– Widział pan wczoraj samochód? – zapytał.\n– Widziałem wczoraj mnóstwo samochodów – odparł Reacher. – Siedzimy przy Szóstej Alei.\n– Chodzi o mercedesa. Parkował tam.\nFacet ponownie się odwrócił i wskazał pusty odcinek krawężnika przy hydrancie przeciwpożarowym po drugiej stronie ulicy.\n– Srebrny czterodrzwiowy sedan – powiedział Reacher. – Typ S-czterysta dwadzieścia, zamawiana indywidualnie nowojorska rejestracja, zaczynająca się od liter OSC. Dużo mil na liczniku. Brudna karoseria, zdarte opony, obdrapane felgi, wgniecenia i rysy na obu zderzakach.\nFacet popatrzył na niego.\n– Rzeczywiście pan go widział.\n– Stał tam – Reacher pokazał.\n– Widział pan, jak odjeżdża?\n– Tuż przed dwudziestą trzecią czterdzieści pięć wsiadł do niego jakiś facet i odjechał.\n– Nie nosi pan zegarka.\n– Zawsze wiem, która jest godzina.\n– To musiało być bliżej północy.\n– Może – odparł Reacher. – Niewykluczone.\n– Przyjrzał się pan kierowcy?\n– Mówiłem już panu. Widziałem, jak wsiadł i odjechał.\nFacet wstał od stolika.\n– Chcę, żeby pan ze mną gdzieś pojechał. – Wsadził rękę do kieszeni. – Zapłacę za pańską kawę.\n– Już za nią zapłaciłem.\n– W takim razie chodźmy.\n– Do mojego szefa.\n– Kim jest pański szef?\n– Nazywa się Lane.\n– Nie jest pan gliniarzem – powiedział Reacher. – Tak sądzę. Na podstawie tego, co zaobserwowałem.\n– Co pan zaobserwował?\n– Pański akcent. Nie jest pan Amerykaninem, tylko Brytyjczykiem. Nowojorska policja nie jest aż tak zdesperowana.\n– Większość z nas to Amerykanie – odrzekł Brytyjczyk. – Ale ma pan rację, nie jesteśmy gliniarzami. Jesteśmy prywatnymi obywatelami.\n– Jakimi dokładnie?\n– Takimi, co na pewno się odwdzięczą, jeżeli poda im pan opis osobnika, który odjechał tym samochodem.\n– Finansowo – odparł facet. – Czy jest jakiś inny?\n– Mnóstwo – poinformował go Reacher. – Chyba tutaj zostanę.\n– To bardzo poważna sprawa.\n– Jaka sprawa?\nFacet w garniturze z powrotem usiadł.\n– Nie mogę panu tego powiedzieć – oświadczył.\n– W takim razie żegnam.\n– To nie moja decyzja – wyjaśnił facet. – Pan Lane zaznaczył, że kluczowe dla całej misji jest to, by nikt o niczym nie wiedział. Z bardzo ważnych powodów.\nReacher przechylił filiżankę i sprawdził jej zawartość. Zostało w niej niewiele kawy.\n– Ma pan jakieś nazwisko? – zapytał.\n– Pan pierwszy.\nW odpowiedzi facet wsunął kciuk do kieszonki na piersi i wyjął z niej wizytownik z czarnej skóry. Otworzył go, wysunął pojedynczą wizytówkę i podał ją nad stolikiem. Była dość elegancka. Ciężki czerpany papier, wypukłe litery, tusz, który nadal wyglądał na mokry. Na górze widniał napis Operational Security Consultants, Konsultanci Ochrony Operacyjnej.\n– OSC – powiedział Reacher. – Tak jak na rejestracji.\nBrytyjczyk nie odezwał się.\nReacher uśmiechnął się.\n– Jesteście konsultantami do spraw ochrony i daliście sobie ukraść samochód? Rozumiem, jakie to może być krępujące.\n– Nie chodzi nam o samochód.\nNiżej na wizytówce było nazwisko: John Gregory. Pod nazwiskiem dopisek: były żołnierz armii brytyjskiej. Pod dopiskiem sprawowana funkcja: wicedyrektor wykonawczy.\n– Kiedy pan odszedł? – zapytał Reacher.\n– Z armii brytyjskiej? – upewnił się Gregory. – Przed siedmiu laty.\n– Gdzie pan służył?\n– W SAS.\n– Nadal wygląda pan na wojskowego.\n– Pan też – stwierdził Gregory. – Kiedy pan odszedł?\n– Przed siedmiu laty – odrzekł Reacher.\n– Głównie w wydziale kryminalnym żandarmerii.\nGregory podniósł z zainteresowaniem wzrok.\n– Był pan oficerem śledczym?\n– Na ogół.\n– W jakim stopniu?\n– Nie pamiętam – odparł Reacher. – Od siedmiu lat jestem cywilem.\n– Niech pan nie będzie taki skromny. Na pewno dosłużył się pan co najmniej stopnia podpułkownika.\n– Majora – powiedział Reacher. – Wyżej nie udało mi się awansować.\n– Problemy z przełożonymi?\n– Zdarzały się.\n– Ma pan jakieś nazwisko?\n– Ma je większość ludzi.\n– Jak brzmi?\n– Co pan teraz robi?\n– Próbuję wypić w spokoju kawę.\n– Potrzebuje pan pracy?\n– Nie – odparł Reacher. – Nie potrzebuję.\n– Byłem sierżantem – powiedział Gregory.\n– Domyśliłem się. Ludzie z SAS są na ogół sierżantami. I wygląda pan na sierżanta.\n– To jak, pojedzie pan ze mną i porozmawia z panem Lane’em?\n– Powiedziałem panu, co widziałem. Może pan mu to przekazać.\n– Pan Lane będzie to chciał usłyszeć bezpośrednio od pana.\nReacher zajrzał ponownie do filiżanki.\n– Gdzie to jest?\n– Niedaleko. Dziesięć minut drogi.\n– Sam nie wiem – mruknął Reacher. – Przyjemnie mi się pije kawę.\n– Niech pan ją ze sobą weźmie. Jest w styropianowej filiżance.\n– Lubię ciszę i spokój.\n– Chodzi tylko o dziesięć minut.\n– Za bardzo się przejmujecie skradzionym samochodem, nawet jeżeli to był mercedes.\n– Nie chodzi o samochód.\n– To sprawa życia i śmierci – odparł Gregory. – Chociaż w tym momencie bardziej śmierci niż życia.\nReacher jeszcze raz sprawdził filiżankę. Została w niej nie więcej niż jedna ósma cala letniej, gęstej od fusów kawy. Odstawił ją.\n– Dobrze – powiedział. – Chodźmy.\nGranatowym samochodem niemieckiej marki okazało się nowe bmw z serii siódemek. Jego numer rejestracyjny również zaczynał się od liter OSC. Gregory otworzył auto pilotem. Reacher usiadł bokiem na fotelu pasażera, znalazł dźwignię i przesunął go do tyłu, żeby mieć miejsce na nogi. Gregory wyciągnął małą srebrną komórkę i wystukał numer.\n– Jadę ze świadkiem – powiedział ze swoim rwanym brytyjskim akcentem, po czym zatrzasnął klapkę telefonu, zapalił silnik i włączył się do ruchu.\nDziesięć minut przedłużyło się do dwudziestu. Gregory przejechał Szóstą Aleją przez całe Midtown, skręcił na zachód w Pięćdziesiątą Siódmą, po dwóch przecznicach ponownie na północ w Ósmą Aleję, na Columbus Circle w Central Park West, potem w Siedemdziesiątą Drugą i zatrzymał się przy Dakota Building.\n– Niezła chata – ocenił Reacher.\n– Dla pana Lane’a wszystko co najlepsze – odparł Gregory bez śladu ironii w głosie.\nWysiedli razem z samochodu i stanęli na chodniku. Z półmroku wyłonił się kolejny krępy facet w popielatym garniturze, wsiadł do samochodu i odjechał. Gregory wszedł wraz z Reacherem do budynku i podeszli do windy. Utrzymane w mrocznej tonacji korytarze urządzone były z takim samym przepychem jak wejście.\n– Widział pan kiedyś Yoko? – zapytał Reacher.\n– Nie – odparł Gregory.\nWysiedli na czwartym piętrze. Gregory skręcił w boczny korytarz i otworzyły się przed nimi drzwi apartamentu. Portier musiał zatelefonować z dołu. Ciężkie dębowe drzwi były w kolorze miodu, podobnie jak ciepłe światło, które padało zza nich na korytarz. Apartament był wysoki i solidny, i panował w nim chłód. Z małego kwadratowego przedpokoju wchodziło się do obszernego kwadratowego salonu. Salon miał żółte ściany, niskie lampy stołowe oraz obite drukowaną tkaniną wygodne fotele i sofy. Przebywało w nim sześciu mężczyzn. Żaden z nich nie siedział. Wszyscy stali w milczeniu. Trzej byli ubrani w popielate garnitury podobne do tego, który nosił Gregory, trzej pozostali w czarne dżinsy i czarne nylonowe kurtki. Reacher natychmiast zorientował się, że wszyscy byli kiedyś żołnierzami. Tak jak Gregory. Wszyscy mieli w sobie to coś. Sam apartament przypominał bunkier dowodzenia oddalony o wiele mil od miejsca, w którym kończyła się klęską dobrze zapowiadająca się bitwa. Panowała w nim ta sama atmosfera cichej desperacji.\nKiedy Reacher wszedł do środka, wszyscy odwrócili się i zmierzyli go wzrokiem. Żaden się nie odezwał. Ale potem pięciu mężczyzn spojrzało na szóstego i Reacher domyślił się, że to jest pan Lane. Szef. Był o pół pokolenia starszy od swoich ludzi. Ubrany w popielaty garnitur, szczupły, trochę więcej niż średniego wzrostu, miał przystrzyżone do samej skóry siwe włosy i bladą zatroskaną twarz. Stał sztywno wyprostowany, spięty, dotykając opuszkami rozpostartych palców blatu stołu, na którym spoczywał staroświecki aparat telefoniczny oraz oprawiona w ramkę fotografia ładnej kobiety.\n– To jest świadek – powiedział Gregory.\n– Widział kierowcę – dodał Gregory.\nStojący przy stole mężczyzna zerknął na telefon, a potem podszedł do Reachera i przyjrzał mu się od stóp do głów, badając go wzrokiem, oceniając. Zatrzymał się i wyciągnął do niego dłoń.\n– Edward Lane – przedstawił się. – Bardzo mi miło pana poznać. – Miał amerykański akcent pochodzący z jakiegoś wygwizdowa oddalonego o całe lata świetlne od Manhattanu, być może z Arkansas albo wiejskich terenów Tennessee, lecz wygładzony przez długie lata służby wojskowej. Reacher podał swoje nazwisko i uścisnął dłoń Lane’a. Była sucha, nie za ciepła i nie za zimna.\n– Niech mi pan powie, co pan widział – poprosił Lane.\n– Widziałem, jak facet wsiada do samochodu i odjeżdża – odparł Reacher.\n– Chcę poznać szczegóły.\n– Reacher pracował kiedyś w amerykańskim wojskowym biurze śledczym – odezwał się Gregory. – Opisał w idealny sposób mercedesa.\n– Proszę opisać kierowcę – powiedział Lane.\n– Lepiej widziałem samochód niż kierowcę – wyjaśnił Reacher.\n– Gdzie pan się znajdował?\n– W kafejce. Samochód stał na północny wschód ode mnie, po drugiej stronie Szóstej Alei. Pod kątem mniej więcej dwudziestu stopni, w odległości mniej więcej dziewięćdziesięciu jardów.\n– Dlaczego pan mu się przyjrzał?\n– Był źle zaparkowany. Nie pasował do tego miejsca. Domyśliłem się, że stoi koło hydrantu.\n– Bo stał – rzekł Lane. – I co dalej?\n– Potem ten facet przeciął ulicę, idąc w jego stronę. Nie na przejściu dla pieszych, ale wyszukując przerwy między jadącymi samochodami, na ukos. Pod kątem zbliżonym do mojej linii widzenia, około dwudziestu stopni. Dlatego w gruncie rzeczy przez cały czas widziałem jego plecy.\n– Wsadził kluczyk w drzwi, wsiadł do środka i odjechał.\n– Oczywiście na północ, skoro to była Szósta Aleja. Czy zawrócił?\n– Nie widziałem.\n– Może go pan opisać?\n– Niebieskie dżinsy, niebieska koszula, niebieska czapeczka baseballowa, białe tenisówki. Ubranie było stare i wygodne. Facet średniego wzrostu, średniej wagi.\n– W jakim wieku?\n– Nie widziałem jego twarzy, tylko głównie plecy. Ale nie poruszał się jak chłopak. Musiał mieć co najmniej trzydzieści lat. Może czterdzieści.\n– W jaki sposób się poruszał?\n– Był skoncentrowany. Szedł prosto do samochodu. Niezbyt szybko, ale nie było wątpliwości, dokąd zmierza. Sądząc po tym, jak trzymał głowę, przez cały czas wpatrywał się w samochód. Tak jakby to było jego miejsce przeznaczenia. Cel. I sądząc po ramionach, trzymał kluczyk w wyciągniętej ręce. Niczym małą lancę. Skoncentrowany i zdecydowany. Nietracący czasu. Tak właśnie się poruszał.\n– Z której strony przyszedł?\n– Praktycznie zza mojego ramienia. Mógł iść na północ, a potem zejść z chodnika przy kafejce i przeciąć ulicę w kierunku północno-zachodnim.\n– Rozpoznałby go pan?\n– Niewykluczone – odparł Reacher. – Ale tylko po ubraniu, chodzie i sylwetce. To by nikogo nie przekonało.\n– Skoro przechodził przez ulicę, musiał zerknąć na południe, żeby sprawdzić, czy nie wpadnie pod samochód. Przynajmniej raz. Powinien pan wtedy zobaczyć prawą stronę jego twarzy. A potem, kiedy siedział za kółkiem, powinien pan zobaczyć lewą.\n– Ostre kąty i nie najlepsze światło.\n– Musiał pan go zobaczyć w świetle reflektorów samochodowych.\n– Był biały. Bez zarostu. To wszystko, co zauważyłem.\n– Biały mężczyzna – stwierdził Lane. – W wieku od trzydziestu pięciu do czterdziestu pięciu lat. To eliminuje chyba osiemdziesiąt procent populacji, może nawet więcej, ale nam nie wystarczy.\n– Nie ubezpieczyliście tego mercedesa? – zapytał Reacher.\n– Nie chodzi o mercedesa – powiedział Lane.\n– Był pusty.\n– Nie – odparł Lane.\n– Co w nim było?\n– Dziękuję, panie Reacher. Bardzo nam pan pomógł.\nOdwrócił się i podszedł do stołu, na którym był telefon i fotografia. Stanął przy nim sztywno wyprostowany, rozpostarł ponownie palce i oparł je o polerowane drewno tuż przy telefonie, jakby potrafił wykryć dotykiem, że zadzwoni, zanim jeszcze impuls elektryczny uruchomi dzwonek.\n– Potrzebuje pan pomocy – powiedział Reacher. – Prawda?\n– Dlaczego miałoby to pana obchodzić? – zapytał Lane.\n– Z przyzwyczajenia. Pod wpływem odruchu. Z zawodowej ciekawości.\n– Mam ludzi do pomocy – rzekł Lane, zataczając krąg dłonią. – Z Navy SEALS, z Delta Force, z Recon Marines, z zielonych beretów, z brytyjskiego SAS. Najlepszych na świecie.\n– Potrzebuje pan innego rodzaju pomocy. Ci ludzie potrafią rozpętać wojnę z facetem, który ukradł pański samochód, to nie ulega wątpliwości. Ale najpierw trzeba go odnaleźć.\n– Co było w tym samochodzie? – zapytał Reacher.\n– Niech pan mi opowie o przebiegu swojej służby.\n– Skończyła się dawno temu. To najważniejszy dotyczący jej fakt.\n– W jakim stopniu pan odszedł?\n– Ile lat spędził pan w wojskowym biurze śledczym?\n– Jako oficer śledczy?\n– Dość dobry.\n– W sto dziesiątej jednostce specjalnej?\n– Przez jakiś czas. A pan?\n– W rangerach i Delta Force. Zacząłem w Wietnamie, skończyłem na pierwszej wojnie w Zatoce. Zacząłem jako podporucznik, skończyłem jako pułkownik.\n– Co było w samochodzie?\nLane uciekł w bok wzrokiem. Przez dłuższy czas milczał, w ogóle się nie poruszając. A potem spojrzał z powrotem na Reachera, tak jakby podjął decyzję.\n– Musi mi pan coś obiecać.\n– Żadnych glin. Od razu by mi pan poradził, żebym zwrócił się do policji. Ale ja nie zamierzam tego robić i musi mi pan dać słowo, że nie zrobi pan tego za moimi plecami.\nReacher wzruszył ramionami.\n– W porządku – powiedział.\n– Niech pan to powie.\n– Żadnych glin.\n– Żadnych glin – powtórzył Reacher.\n– Budzi to u pana jakieś etyczne opory?\n– Nie – odparł Reacher.\n– Nie angażujemy w to FBI, w ogóle nikogo. Załatwiamy to sami. Rozumie pan? Jeśli złamie pan słowo, wyłupię panu oczy. Oślepię pana.\n– W zabawny sposób próbuje się pan zaprzyjaźnić.\n– Szukam pomocy, nie przyjaciół.\n– Dotrzymuję słowa.\n– Proszę powiedzieć, że rozumie pan, co zrobię, jeśli pan je złamie.\nReacher omiótł wzrokiem pokój. Wszystko ogarnął. Atmosferę cichej desperacji oraz niemal jawną wrogość sześciu weteranów sił specjalnych, którzy spoglądali na niego twardym wzrokiem, lojalni wobec swoich i nieufni w stosunku do obcych.\n– Wyłupi mi pan oczy – rzekł.\n– Lepiej niech pan w to uwierzy.\nLane odsunął rękę od telefonu i podniósł oprawioną w ramki fotografię. Trzymając ją oburącz, przysunął do piersi i Reacher miał przez chwilę wrażenie, że patrzą na niego dwie osoby. Wyżej blada i zatroskana twarz Lane’a. Niżej, pod szkłem, kobieta o zapierającej dech klasycznej urodzie. Ciemne włosy, zielone oczy, wystające kości policzkowe, rozkwitające usta, wszystko to sfotografowane z pasją i znawstwem i po mistrzowsku wywołane.\n– To moja żona – wyjaśnił Lane.\nReacher w milczeniu pokiwał głową.\n– Ma na imię Kate – dodał Lane.\n– Zaginęła wczoraj rano – powiedział Lane. – Po południu dostałem telefon. Od jej porywaczy. Chcieli pieniędzy. I to one były w samochodzie. Widział pan, jak jeden z porywaczy mojej żony odbierał okup.\n– Obiecali, że ją uwolnią. Minęły już dwadzieścia cztery godziny. Nie zadzwonili ponownie.\nEdward Lane trzymał oprawioną w ramki fotografię niczym ofiarę składaną bóstwu. Reacher zrobił krok do przodu, wziął ją do ręki i przechylił do światła. Kate Lane była piękna, bez dwóch zdań. Nie można było od niej oderwać wzroku. Młodsza od męża o jakieś dwadzieścia lat, miała około trzydziestki. Dość, by być dojrzałą kobietą i jednocześnie olśniewać nieskazitelną urodą. Na fotografii patrzyła na coś, co znajdowało się tuż za skrajem odbitki. W jej oczach płonęła miłość. Usta już za chwilę miały rozchylić się w szerokim uśmiechu. Fotograf uchwycił jego pierwszy ślad, dzięki czemu poza wydawała się dynamiczna. Postać była nieruchoma, ale wyglądała, jakby miała się zaraz poruszyć. Ostrość, ziarnistość i wszystkie szczegóły były bez zarzutu. Reacher nie znał się zbyt dobrze na fotografii, ale wiedział, że trzyma w ręku produkt wysokiej jakości. Sama ramka mogła kosztować tyle, ile zarabiał kiedyś miesięcznie w wojsku.\n– Moja Mona Lisa – powiedział Lane. – Tak właśnie myślę o tej fotografii.\nReacher oddał zdjęcie.\n– Kiedy zostało zrobione?\nLane postawił je pionowo obok telefonu.\n– Niespełna rok temu.\n– Dlaczego nie chce pan gliniarzy?\n– Mam swoje powody.\n– W tego rodzaju sytuacjach na ogół się sprawdzają.\n– Gliniarze są wykluczeni – powiedział Lane.\n– Służył pan w policji – dodał Lane. – Poradzi pan sobie tak samo dobrze jak oni.\n– Nie mogę – odparł Reacher.\n– Był pan żandarmem. W takiej samej sytuacji poradzi pan sobie lepiej od nich.\n– Sytuacja nie jest taka sama. Nie dysponuję ich środkami.\n– Niech pan przynajmniej zacznie coś robić.\nW pokoju zrobiło się bardzo cicho. Reacher spojrzał na telefon i na fotografię.\n– Ile zażądali pieniędzy? – zapytał.\n– Milion dolarów w gotówce – odparł Lane.\n– I to właśnie było w samochodzie? Milion dolców?\n– W bagażniku. W skórzanej torbie.\n– W porządku – powiedział Reacher. – Usiądźmy wszyscy.\n– Nie mam ochoty siadać.\n– Niech pan się odpręży. Na pewno zadzwonią. Najprawdopodobniej już wkrótce. Mogę za to ręczyć.\n– Niech pan usiądzie. Zacznie od początku. Opowie mi, co zdarzyło się wczoraj.\nLane usiadł zatem w fotelu obok telefonu i zaczął relacjonować poprzedni dzień. Reacher przysiadł na skraju sofy. Gregory obok niego. Pozostałych pięciu facetów znalazło sobie różne miejsca w pokoju: dwóch usiadło, dwóch przycupnęło na poręczach foteli, jeden oparł się o ścianę.\n– Kate wyszła o dziesiątej rano – powiedział Lane. – Wybierała się chyba do Bloomingdale’a.\n– Pozwalam jej na pewną samodzielność. Nie musi mi przedstawiać szczegółowego rozkładu dnia. Nie codziennie.\n– Była sama?\n– Była z nią jej córka.\n– Jej córka?\n– Ośmioletnia córka z pierwszego małżeństwa. Ma na imię Jade.\n– Mieszka tu z panem?\nLane pokiwał głową.\n– Oczywiście zaginęła – odparł Lane.\n– Czyli to jest podwójne porwanie.\nLane ponownie pokiwał głową.\n– Właściwie potrójne. Kierowca też nie wrócił.\n– Nie pomyślał pan, żeby wspomnieć o tym wcześniej?\n– A jakie to ma znaczenie? Jedna osoba czy trzy?\n– Kto prowadził?\n– Nazywa się Taylor. Brytyjczyk, służył w SAS. Porządny facet. Jeden z nas.\n– Co się stało z samochodem?\n– Czy Kate często wybiera się do Bloomingdale’a?\nLane pokręcił głową.\n– Tylko od czasu do czasu. I w niedającym się przewidzieć terminie. Nie robimy nic, co byłoby przewidywalne albo regularne. Zmieniam jej kierowców, zmieniam trasy, czasami w ogóle mieszkamy poza miastem.\n– Dlaczego? Ma pan wielu wrogów?\n– Tylu, na ilu sobie zasłużyłem. Moja profesja przyciąga wrogów.\n– Będzie pan musiał mi wyjaśnić tajniki pańskiej profesji. Będzie pan musiał powiedzieć mi, kim są pana wrogowie.\n– Dlaczego jest pan pewien, że zadzwonią?\n– Jeszcze do tego dojdę – odparł Reacher. – Niech pan mi zrelacjonuje pierwszą rozmowę. Słowo po słowie.\n– Zadzwonili o czwartej po południu. Wyglądało to mniej więcej tak, jak można się spodziewać. Wie pan: mamy pańską żonę, mamy pańską córkę.\n– Zmieniony. Przez jedno z tych elektronicznych urządzeń. Bardzo metaliczny, zupełnie jak robot na filmie. Głośny i głęboki, ale to nic nie znaczy. Mogą zmienić wysokość i siłę głosu.\n– Co pan im powiedział?\n– Zapytałem, czego chcą. Milion dolarów, odpowiedzieli. Poprosiłem, żeby dali Kate do telefonu. Po krótkiej chwili to zrobili. – Lane zamknął oczy. – Powiedziała „pomóż mi, pomóż”. No wie pan… – Lane otworzył oczy. – A potem facet ze zmienionym głosem odebrał jej słuchawkę, a ja zgodziłem się na wymienioną kwotę. Bez wahania. Facet obiecał, że zadzwoni za godzinę z instrukcjami.\n– I zrobił to?\n– O piątej. Kazał mi odczekać sześć godzin, wsadzić pieniądze do bagażnika mercedesa, którego pan widział, wysłać go do Greenwich Village i zaparkować w tamtym miejscu dokładnie o dwudziestej trzeciej czterdzieści. Kierowca miał go zamknąć, odejść i wrzucić kluczyki w otwór na listy we frontowych drzwiach pewnego budynku na południowo-zachodnim rogu Spring Street i West Broadway. Potem, nie zatrzymując się, miał odejść na południe. Ktoś miał tam się pojawić, wejść do budynku i odebrać klucze. Jeżeli mój kierowca zatrzyma się, odwróci lub choćby obejrzy, Kate zginie. I zginie, jeżeli w samochodzie będzie sprzęt namierzający.\n– Tak powiedział, słowo po słowie?\n– Nic więcej?\n– Kto odprowadził tam samochód? – zapytał Reacher.\n– Gregory – odparł Lane.\n– Postępowałem zgodnie z instrukcjami – odezwał się Gregory. – Co do joty. Nie mogłem ryzykować.\n– Jak długo musiał pan iść? – zapytał go Reacher.\n– Sześć przecznic.\n– Co to za budynek z tym otworem na listy?\n– Opuszczony – odparł Gregory. – Względnie czekający na renowację. Albo jedno, albo drugie. Tak czy inaczej pusty. Wróciłem tam dziś wieczorem, przed wizytą w kafejce. Żadnych śladów mieszkańców.\n– Jak dobry był ten facet, Taylor? Znał go pan w Wielkiej Brytanii?\nGregory pokiwał głową.\n– SAS to jedna wielka rodzina. A Taylor był rzeczywiście bardzo dobry.\n– W porządku – rzekł Reacher.\n– Co w porządku? – zapytał Lane.\n– Nasuwają się pewne oczywiste wstępne wnioski – odparł Reacher.


1. Bezglutenowe kaszki - Opinie - Cena - Zamienniki - Ulotka - Skład\nHomeZdrowie1. Bezglutenowe kaszki – Opinie – Cena – Zamienniki – Ulotka – Skład\nBEZGLUTENOWE KASZKI HITEM OSTATNICH MIESIĘCY\nOd jakiegoś czasu stosuję w domu dietę bezglutenową. Głównie ze względu na dzieci, ponieważ oboje wykazują alergię na gluten. My z małżonkiem nie mamy alergii, jednak jemy posiłki bezglutenowe, aby dzieci łatwiej dostosowały się do zmian. Co za tym idzie wszyscy czujemy się dobrze i mamy świadomość, że jemy zdrowo oraz bezpiecznie. W internecie wyszukałam opinię na temat bezglutenowych kaszek. Zaryzykowałam i zamówiłam. Dziś z tej decyzji jestem bardzo zadowolona, ponieważ moje dzieci ją uwielbiają.\nBEZGLUTENOWE KASZKI, ZA KTÓRYMI PRZEMAWIA NATURALNY SKŁAD\nSkład tych kaszek jest naturalny oraz zupełnie bezpieczny dla mechanizmu ludzkiego. Znajduje się w nich mnóstwo witamin oraz minerałów, które chronią i wzmacniają nasz mechanizm ludzki. Przeznaczone są zarówno dla dzieci, jak i dorosłych. Nasz ulubiony smak to kasztany jadalne i wanilia. Jej najważniejsze składniki to:\nkukurydza-bogactwo wapnia, żelaza, sodu, potasu oraz magnezu i fosforu. Jest naturalnym źródłem kwasów omega-3 oraz witamin A, C i E.\nmąka z kasztanów jadalnych-wzmacnia kości, normuje ciśnienie krwi, wzmacnia odporność, obniża poziom cholesterolu we krwi oraz chroni mechanizm ludzki przed funkcjonowaniem wolnych rodników.\nmielone ziarna wanilii-oddziałuje rozkurczowo, wspomaga oraz reguluje pracę żołądka, zatrzymuje proces starzenia się skóry. Przynosi ulgę podczas miesiączki, ponieważ zmniejsza bóle menstruacyjne.\nJest nie tylko źródłem witamin oraz minerałów, ale również ma mnóstwo atrybutów, które pozytywnie wpływają na funkcjonowanie naszego mechanizmu ludzkiego. To ich kolejny, duży plus.\nBEZGLUTENOWA KASZKA GOTOWA W TRZY MINUTY\nPrzygotowanie owych kaszek jest banalnie proste. Wystarczy jedno pudełko mieszanki, trochę wody i możesz cieszyć się dobrą bezglutenową i zdrową kaszką. Jej poręczne pudełko sprawia, że możesz zabrać ją dosłownie wszędzie. To pyszna przekąska, którą możesz zrobić zarówno w szkole, jak i w pracy. Nieważne czy jesteś w podróży, czy siedzisz na tapczanie przed telewizorem. Jej przygotowanie nie zajmie Ci więcej niż parę minut. Dzięki marce NOBLE HEALTH mam przepyszny posiłek, który mogę przygotować błyskawicznie i wszędzie. To ogromne ułatwienie dla pracującej mamy, dwójki rozbrykanych dzieciaków. Polecam je każdemu, kto skazany jest na dietę bezglutenową. Jestem pewna, że ten produkt bardzo Wam posmakuje.\nOPINIE NA TEMAT BEZGLUTENOWYCH KASZEK MARKI NOBLE HEALTH\nDzięki tym opiniom, zdecydowałam się na zakup tych kaszek. Wypróbowałam już mnóstwo deserów, posiłków oraz przekąsek bezglutenowych, które nie sprawdziły się na dobre w moim domu W tym przypadku było inaczej. Pociechy pochłaniają ją zawsze i o każdej porze. Nawet ja czasami się na nią skuszę.\nOto kilka opinii znalezionych w sieci:\nTe kaszki to super sposób na bezglutenowych niejadków. Są zdrowe, a zarazem wyśmienite. Dzięki temu mam kolejny produkt, który mogę dołączyć do naszej bezglutenowej diety.\nEwelina 33 lata\nJestem nimi zachwycony. W końcu nie mam problemu z przekonaniem mojego malucha do zjedzenia śniadania. małżonka pracuje od wczesnych godzin, więc ja jestem zobowiązany do przygotowywania śniadań. Dzięki marce NOBLE HEALTH jest mi dużo łatwiej. Bardzo polecam\nAndrzej 40 lat\nJak widać nie tylko ja jestem zafascynowana tymi kaszkami. Takich konsumentów jak ja jest zdecydowanie więcej. Spróbuj a się przekonasz. Naprawdę warto.


wsparć: 148 | założone: 0\nZnikający punkt :)\nHISTORIA C64 PIKSEL PO PIKSELU\nAkcja ma na celu sfinansowanie wydania na polskim rynku książki "Historia Commodore 64 Piksel po Pikselu" autorstwa Chrisa Wilkinsa, uzupełnionej o materiały dodatkowe.\nZebrano267 045 zł\n"W.E." zeszyt 3\nTrzeci zeszyt serii komiksowej, która zdobyła już uznanie czytelników, recenzentów i Wspierających. Obyczajowe postapo osadzone w polskich realiach!\nZebrano19 660 zł\nKooperacyjna gra kampanijna Ryana Laukata.\nZebrano365 514 zł\nHISTORIA AMIGI PIKSEL PO PIKSELU\nKsiążka Historia Amigi Piksel po Pikselu to polskie, uzupełnione wydanie „The Story of Commodore Amiga in Pixels_” autorstwa Chrisa Wilkinsa.\nZebrano223 791 zł\nGłowa pełna gier - Adam Kwapiński\nGry bez prądu Pomysk Wielki\nKsiążka Adama Kwapińskiego "Głowa pełna gier"\nZebrano59 389 zł\n"W.E." zeszyt 2\nDrugi zeszyt obyczajowej serii komiksowej osadzonej w klimatach postapo i rodzimej scenerii - autor: Hubert Ronek.\nZebrano13 950 zł\nDziennik Gracza 2021\nWyjątkowy Dziennik Gracza 2021 zawierający wszystko, czego każdy miłośnik planszówek może pragnąć. Dodatkowo wspierając kampanię wspierasz Draft - Board Game Pub.\nZebrano22 446 zł\nGraciarnia to unikatowe miejsce w Gdańsku, które pozwoli Wam zatopić się w świat pełen planszówek. Mieli ostatnio prawdziwego pecha - chcemy im pokazać, że nie zostali sami.\nZebrano15 082 zł\nMały przybornik skryby\nEdukacja Żywiec, Bielsko-Biała, Kraków\nPodręcznik kaligrafii średniowiecznej: czternaście historycznych krojów z opisami i instrukcjami.\nZebrano42 070 zł\nIT Startup - Karty Specjalne\nSpołeczność gry "IT Startup" wielokrotnie prosiła, by wydać w jakiś sposób "te śmieszne karty, które czasami wrzucamy na FB", więc postanowiliśmy coś w tej sprawie zrobić.\nZebrano18 005 zł\nPrawopolis - gra planszowa o tematyce prawnej\nGry bez prądu Toruń\nGra, w której poznasz ciekawostki prawne, wykażesz się wiedzą i osiągniesz zawodowy sukces! Pnij się po szczeblach kariery prawniczej i zbuduj najlepszą kancelarię w mieście!\nZebrano36 948 zł\nPozytywnie zmieniamy edukację\nNasz System Obsługi Studiów już ledwo zipie… Budujemy nowy! Pomożecie?\nZebrano46 875 zł\nPan Lodowego Ogrodu - Gra planszowa\nGry bez prądu Bielsko-Biała\nWydanie gry planszowej Pan Lodowego Ogrodu na podstawie bestsellerowej powieści Jarosława Grzędowicza.\nZebrano124 511 zł\nRycerze Pustkowi - gra planszowa\nPostapokaliptyczna gra planszowa dla 2-4 osób na ruinach Australii. Wciel się w jednego z dwunastu bohaterów i przeżyj najniebezpieczniejszą przygodę\nZebrano46 793 zł\nZombie Chopper gra fabularna\nDynamiczna gra fabularna, w której gangi motocyklowe walczą o przetrwanie w spustoszonym przez wirus świecie, opanowanym przez zombi. Jedynym remedium na wirus jest alkohol.\nZebrano11 372 zł\nOśmielisz się sięgnąć gwiazd? Tortuga czeka! Zapraszamy do przeżycia przygody z wydawnictwem PHALANX. Zanim wejdziesz na statek pamiętaj - Piraci nie głosują. Walczą o swoje!\nZebrano89 047 zł\nMocarstwa - wydanie II rozszerzone\nMocarstwa - wydanie II rozszerzone dodaje: - karty walki - nowa mechanika - nieznane wcześniej jednostki wojska - oryginalne scenariusze - tryb gry jednoosobowej.\nZebrano30 926 zł\nPuszka Pandory 2021: reedycja gry\nGry komputerowe Warszawa\nPuszka Pandory jest uznawana za pierwszą polską grę komputerową. Stworzył ją w 1986 roku Marcin Borkowski na komputerze ZX Spectrum 48k. Nadszedł czas na wyjątkową reedycję!\nZebrano109 333 zł\nPsia krew 2 edycja\nBrutalny i mroczny świat, pełen agresji. Przypomina nasz, z tą różnicą, że zamiast ludzi żyją w nim psy. 1990 rok: gangi, organizacje i gliniarze toczą wojny na ulicach Bone City.\nZebrano6 369 zł\nShanty - Kultowe puzzle JChristy\nNajbardziej poszukiwane i barwne puzzle mistrza polskiego komiksu Janusza Christy - legendarny wzór powróci dzięki Tobie.\nZebrano71 790 zł\nZebrano53 427 zł\nZawróć ze Ścieżki Umarłych i uciekaj do Świata Żywych – Kur-Nu-Gi to gra planszowa osadzona w klimacie Sumeryjskich wierzeń.\nZebrano77 962 zł\nKsiążki / Pisma Katowice\nMiniatura graficzna opowiadającej o mężczyznach, kryzysie męskości, wieku średniego i kryzysie egzystencjalnym. Projekt ma postać kalendarza na 2022 r.\nZebrano3 490 zł\nZebrano20 920 zł\nW książce "NAJLEPSI Z NAJLEPSZYCH - Porady dla projektantów gier planszowych" znajdziesz niesamowitą mądrość i wiedzę najlepszych projektantów w branży.\nZebrano50 367 zł