Pismo Studentów WUJ - grudzień 2013 by Pismo Studentów WUJ - Wiadomości Uniwersytetu Jagiellońskiego Prowadzący - issuu\nMIESIÄ˜CZNIK NR 3(222 t30,97***t(36%;*&ĆŠt*44/9 888*4466$0.1*4.086+t30;%"8"/:#&;1ÂŒ"5/*&\nChcieÄ‡ to mĂłc, czyli All In UJ â€“ str. 5 Dlaczego warto angaĹźowaÄ‡ siÄ™ w wolontariat? â€“ str. 9 Kobiety grajÄ…ce w piĹ‚kÄ™ noĹźnÄ…? Czemu nie? Nasze radzÄ… sobie coraz lepiej! â€“ str. 20\nBarbara Derlak, studentka UJ, wokalistka grupy ChĹ‚opcy Kontra Basia â€“ str. 16\nWieści z uczelni Kolejny sukces Słowianek\nnego”. Spotkania mają charakter otwarty dla publiczności. Odbędą się w Forum Przestrzenie (ul. Marii Konopnickiej 28) w dniach: 6 i 13 grudnia oraz 24 stycznia. Więcej informacji uzyskasz na stronie internetowej www.kultura.uj.edu.pl wchodząc w zakładkę wydarzenia. Akcję organizuje Instytut Kultury UJ. KAMIL KLIMEK\neprezentacja Zespołu Pieśni i Tańca UJ „Słowianki” po raz kolejny zdobyła uznanie jury. Podczas zorganizowanego w Malborku X Ogólnopolskiego Konkursu Tańców Polskich „O Muszlę Bałtyku” na podium stanęły dwie reprezentujące naszą uczelnię pary. Pierwsze miejsce w kategorii VI zajęli Wiktoria Sawka oraz Piotr Bełz. W kategorii V A – wysoką, drugą lokatę uzyskali Ania Woźniak i Kamil Hydzik. Swoją taneczną pasję zaprezentowała także Marta Wolﬀ-Zdzienicka oraz Mateusz Radwan – para zajęła IV miejsce kategorii VI. W konkursie uczestniczyło ponad 100 par z całej Polski. Głównym celem turnieju jest ochrona dziedzictwa narodowego, propagowanie polskich tańców narodowych wśród społeczeństwa oraz rozbudzanie tanecznych zainteresowań wśród młodych osób. Patronat honorowy nad „Muszlą Bałtyku” objęli marszałek Pomorza, starosta malborski oraz burmistrz Malborka. Wszystkim tancerzom reprezentującym Uniwersytet Jagielloński serdecznie gratulujemy! KATARZYNA KOŁODZIEJ\nBiznes muzyczny Jaki sposób zarządzania w biznesie muzycznym jest najbardziej skuteczny? Ile warte są social media w promocji artysty? Z czym wiąże się podpisanie kontraktu z dużą wytwórnią muzyczną? Między innymi te tematy podjęli zaproszeni goście podczas pierwszego z czterech paneli dyskusyjnych, którego temat przewodni brzmiał: „Zarządzanie w biznesie muzycznym”. Spotkanie odbyło się 15 listopada. Zagadnienia trzech pozostałych paneli, to: „Jak zorganizować koncert”, „Niekonwencjonalne metody promocji marketingowej” i „Finansowanie działalności zespołu muzycz-\nWyróżnienie akademickiego naukowca\nne i godne wykonywanie sztuki leczenia oraz za podtrzymywanie honoru i szlachetnych tradycji stanu lekarskiego”. Profesor jest specjalistą w zakresie kardiochirurgii dziecięcej. Za swoje dokonania wielokrotnie nagradzany był różnymi wyróżnieniami i odznaczeniami m.in. Orderem Uśmiechu i nagrodą Złoty Skalpel. Uroczystość wręczenia medalu odbyła się 8 listopada w Warszawie. Medale Gloria Medicinae ustanowiono w 1990 roku z inicjatywy prezesa Polskiego Towarzystwa Lekarskiego, profesora Jerzego Woy-Wojciechowskiego. Profesor Skalski jako wyróżniony Gloria Medicinae, znalazł się wśród takich osobowości jak m.in: Zbigniew Religa, Jerzy Sadowski, Jacek Puchała i Wojciech Rowiński. JOANNA PAWLIK\nStudenci dostaną więcej\nhab. Bogdan Damski, adiunkt w Zakładzie Optyki Atomowej Instytutu Fizyki im. Mariana Smoluchowskiego na Wydziale Fizyki, Astronomii i Informatyki Stosowanej UJ, uhonorowany został przez Ministra Nauki. Nagroda I stopnia, którą otrzymał, przyznana została za jego szczególne osiągnięcia naukowe. Nagrodę wręczyła Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego prof. Barbara Kudrycka podczas uroczystości na Zamku Królewskim w Warszawie. Dr hab. Damski w 2003 roku na naszej uczelni uzyskał stopień doktora nauk ﬁzycznych w zakresie ﬁzyki. W latach 2003-2005 był stypendystą fundacji Humboldta w Instytucie Fizyki Teoretycznej w Hanowerze, natomiast od 2005 do 2012 roku pracował w Los Alamos National Laboratory w USA. 3 czerwca odbyła się jego promocja habilitacyjna w Collegium Maius UJ.\narto znaleźć się wśród 10 procent najlepszych żaków na swoim kierunku. Wiążą się z tym nie tylko korzyści intelektualne, ale i ﬁnansowe, a te w tym roku akademickim będą wyższe niż wcześniej. Wiemy doskonale, że życie studenta bywa ciężkie, a jego portfel grubością nie grzeszy. Jednak wcale nie musi tak być. Ci szczęśliwcy, którzy otrzymają w tym roku stypendium rektora, będą się cieszyć dodatkowym zastrzykiem gotówki w wysokości 450 zł miesięcznie. To o 20 zł więcej w stosunku do ubiegłorocznej stawki. Zawdzięczamy ten fakt Uczelnianej Komisji Ekonomicznej Samorządu Studentów UJ, której wniosek został zaakceptowany przez władze naszej uczelni. O stypendium ubiegać się mogą żacy, którzy uzyskali wysoką średnią ocen bądź posiadają osiągnięcia naukowe, artystyczne lub sportowe.\nProfesor odznaczony medalem\nrof. Janusz Skalski, kierownik Kliniki Kardiochirurgii Dziecięcej w Polsko-Amerykańskim Instytucie Pediatrii Wydziału Lekarskiego UJ CM, otrzymał medal Gloria Medicinae. Odznaczenie to przyznawane jest przez Polskie Towarzystwo Lekarskie osobom szczególnie zasłużonym w dziedzinie medycyny. Kapituła wyróżniła profesora Skalskiego m.in. „za najwyższy szacunek dla zdrowia i życia ludzkiego, za sumien-\nNa stypendium do Rosji\neśli chcesz studiować u naszych wschodnich sąsiadów, podszlifować język, zdobyć nowe doświadczenia i nawiązać międzynarodowe znajomości, teraz masz taką możliwość dzięki programowi Erasmus Mundus. Trwają właśnie konkursy w ramach projektów Eranet- Mundus i Eranet Plus, które oferują wyjazdy w celach naukowych i edukacyjnych do rosyjskich ośrodków akademickich w roku 2014/2015. Studenci, doktoranci i pracownicy UJ, którzy podejmą walkę o prestiżowe stypendium, będą mogli spędzić 6 lub 10 miesięcy na jednej z dziewięciu uczelni partnerskich. Zwycięzcom konkursów zapewnione zostaną bardzo dobre warunku ﬁnansowe: 1000 euro miesięcznie, ubezpieczenie i zwrot kosztów podróży. Aplikować można do 20 grudnia. Więcej informacji znajdziecie na stronach internetowych projektów www.eranetmundus.ub.edu, www.eranetplus.ub.edu. MAŁGORZATA KOZIEJ\nFot. Anna Woźniak, uj.edu.pl, rys. Dorota Sak\nPISMO STUDENTÓW WUJ – GRUDZIEŃ 2013\nPismo Studentów WUJ – Wiadomości Uniwersytetu Jagiellońskiego. Redakcja: ul. Piastowska 47, 30-067 Kraków Wydawca: Fundacja Studentów i Absolwentów UJ „Bratniak” e-mail: wuj.redakcja@gmail.com, strona internetowa: www.issuu.com/pismowuj Redaktor naczelny: Bartek Borowicz. Zespół: Justyna Kierat (rysunki), Paulina Kozłowska (foto), Dorota Sak (rysunki), Magdalena Pulikowska, Katarzyna Kołodziej, Iza Modrzewska, Hanna Sokólska (foto), Alicja Szyrszeń, Anna Michałowska, Ewa Klewar, Ewa Sablik, Magda Zarzycka, Jolanta Pabian, Joanna Pawlik, Małgorzata Koziej, Marta Zabłocka, Ewa Sas, Martyna Słowik, Katarzyna Rodacka, Marta Różańska, Justyna Ciszek, Małgorzata Marchwiana, Dominika Gil, Agata Tondera (foto), Karolina Jędras, Damian Wiśniowski, Kajetan Owczarek, Emil Regis, Tomasz Ramus, Wojtek Kamiński (foto), Mateusz Wawrzynowi i Mateusz Wiskulski. Korekta: Ewa Kuśmierek Okładka: archiwum zespołu Chłopcy Kontra Basia. Redaktorzy techniczni: Ola Krzyżostaniak, Jacek Gruszczyński. Reklama: wuj_reklama@op.pl Numer zamknięto: 20 listopada 2013 r. Druk: Inspirations Media Pismo doﬁnansowane przez Samorząd Studentów Uniwersytetu Jagiellońskiego. Redakcja nie odpowiada za treść ogłoszeń i nie zwraca materiałów niezamówionych. Zastrzegamy sobie prawo skracania i adiustacji tekstów oraz zmian tytułów i śródtytułów.\nUniwersytecki Dzień Pamięci W 74. rocznicę Sonderaktion Krakau, 6 listopada, odbyły się uroczystości upamiętniające tragiczne wydarzenia. Uczczono w ten sposób pamięć 183 krakowskich profesorów i wykładowców, aresztowanych oraz wywiezionych do obozów w koncentracyjnych w Sachsenhausen i Dachau. Na krakowskich cmentarzach złożono wieńce, odsłonięto także po renowacji nagrobek wybitnego geologa i paleontologa prof. Ludwika Zejsznera. – To bardzo smutne reﬂeksje i wspomnienia, ale są konieczne, żeby iść do przodu, budować przyszłość i żeby\ntę przyszłość budować na prawdzie. Każda inna sytuacja prowadzi tylko do nieporozumień – mówił rektor UJ prof. Wojciech Nowak podczas głównej części obchodów w sali nr 56 Collegium Novum. W tym samym miejscu, 74 lata wcześniej, hitlerowcy zgromadzili krakowskich profesorów tuż przed ich aresztowaniem. Jak podkreślał prof. Wojciech Nowak, tego dnia uderzono w to, co najbardziej zaboli – w polską inteligencję. Aby ją zniszczyć.\nW obchodach udział wzięły delegacje wykładowców i studentów, rodziny oﬁar, krakowski korpus dyplomatyczny, władze regionu oraz władze UJ i partnerskiego Uniwersytetu Ruprechta-Karola w Heidelbergu. Jego rektor, prof. Bernhard Eitel, w swojej mowie zaznaczył, że nie zna innego uniwersytetu, który ucierpiałby tak bardzo jak Uniwersytet Jagielloński. – Spoglądając wstecz, wspólnie składamy dziś hołd oﬁarom faszyzmu, w zjednoczonej\ndemokratycznej Europie patrzymy w przyszłość, wierni europejskim ideałom uniwersyteckim – mówił. Podczas uroczystości po raz jedenasty wręczono także nagrodę im. Stanisława Kutrzeby w dziedzinie ochrony praw człowieka w Europie. Nagroda umożliwia roczny pobyt naukowy na uniwersytecie w Heidelbergu. Jej laureatką została Barbara Stępień, doktorantka prawa UJ. EWA KLEWAR\nW obchodach udział wzięły delegacje wykładowców i studentów, rodziny oﬁar, krakowski korpus dyplomatyczny, władze regionu oraz władze UJ i partnerskiego Uniwersytetu Ruprechta-Karola w Heidelbergu.\nOdszedł wybitny literaturoznawca\nZmarł prof. Henryk Markiewicz Guru polonistyki, emerytowany profesor Uniwersytetu Jagiellońskiego zmarł 31 października 2013 roku w wieku 91 lat. Naukowiec urodził się w rodzinie żydowskiej w 1922 roku w Krakowie. Już w dzieciństwie i młodości zaszczepiono mu zamiłowanie do kultury i literatury. Dziewięć lat starszy kuzyn stał się dla chłopca mentorem. To z nim przyszły profesor chodził do kina, teatru i omawiał przeczytane lektury. Jako jeden z najszczęśliwszych dni w swoim życiu Henryk Markiewicz wspominał ten, gdy nauczył się samodzielnie czytać i nie musiał prosić dorosłych o głośną lekturę. Debiut prasowy młodzieniec w dużej mierze zawdzięczał starszemu ku-\nzynowi oraz rodzicom, dla których prasa stanowiła ważny element życia codziennego. W czasie II wojny światowej Henryk Markiewicz stracił matkę i młodszego brata. Zmuszony wraz z ojcem do pracy przy wyrębie lasu na Uralu opuścił Lwów. Wkrótce traﬁł do Uzbekistanu, gdzie zmarł jego ojciec. Profesor rozpoczął pracę w szpitalu w Andiżanie, jako sanitariusz, aby następnie prowadzić tam szkołę. Po zakończeniu działań wojennych rozpoczął studia w Krakowie, następnie wykładał na UJ.\nBył wieloletnim zastępcą redaktora naczelnego „Pamiętnika Literackiego” oraz redaktorem Polskiego Słownika Biograﬁcznego. Współpracował z takimi tytułami jak: „Życie Literackie”, „Przegląd”, „Gazeta Wyborcza” czy „Rzeczpospolita”. Był właścicielem potężnego księgozbioru, który przechowywał w swoim czteropokojowym mieszkaniu w Krakowie. Całą kolekcję przekazał Książnicy Pomorskiej. Wśród współpracowników uchodził za ciepłego i serdecznego człowieka. – Choć książki były\njego największą pasją i namiętnością, bardzo lubił oglądać telewizję. Ludyczne programy przeplatał ﬁlmami z wypożyczalni. Myślę, że traktował to po prostu jako odskocznię – powiedziała w wywiadzie dla „Gazety Wyborczej” Teresa Walas, literaturoznawca i krytyk, współpracująca z profesorem Markiewiczem. ALICJA SZYRSZEŃ, AUTORKA KORZYSTAŁA Z MATERIAŁÓW „GAZETY WYBORCZEJ – KRAKÓW”\nFot. Anna Wojnar (4)\nUNIWERSYTET > STUDENCI > KULTURA > SPORT Stowarzyszenie All In UJ\nStudencka wspólnota Działają od roku, a ich fanpage na Facebooku lubi ponad osiem tysięcy osób. Są stowarzyszeniem, którego założeniem jest integracja i aktywizacja wszystkich studentów Uniwersytetu Jagiellońskiego. Kto stoi za sukcesem młodej organizacji, która w ciągu zeszłego roku akademickiego zrobiła bardzo wiele i udowodniła sobie i innym, że „chcieć to móc”? „All In UJ – Team” to, jak czytamy na stronie internetowej, „osoby szczególnie zaangażowane w życie społeczności studenckiej. Zajmują się koordynowaniem organizowanych wydarzeń. Stoją ponadto na straży przyjętych przez społeczność wartości”. SPOŁECZNE ZACIĘCIE „All In UJ” stworzyli Tomasz Pytko, prezes stowarzyszenia, Piotr Nosek oraz Michał Sroczyński. Wszyscy trzej są studentami Wydziału Prawa i Administracji UJ, a swoje zacięcie do pracy społecznej odkryli już jakiś czas temu. – Wcześniej każdy z nas działał w różnych organizacjach studenckich, mieliśmy doświadczenie w działalności społecznej i postanowiliśmy założyć coś własnego – wyjaśnia Tomasz Pytko, prezes stowarzyszenia. Pierwotny pomysł to stworzenie portalu dla wszystkich studentów UJ. Założony 23 sierpnia 2012 roku proﬁl na FB spotkał się dużym zainteresowaniem, podobnie jak strona internetowa www. allinuj.pl. Na początku 2013 roku „All In UJ” uzyskał prawny status stowarzyszenia, a w czerwcu założyciele otrzymali pozwolenie na działalność przy Uniwersytecie Jagiellońskim. Założeniem organi-\nzacji jest aktywizacja i skupienie wszystkich żaków najstarszej polskiej uczelni wokół czterech głównych ﬁlarów: nauka, kultura, impreza i sport. W obecnym roku akademickim członkowie „All In UJ – Team” bardzo liczą na sprawną i przejrzystą współpracę zarówno z Samorządem Studentów UJ, jak i najwyższymi władzami uczelni oraz dydaktykami. Uznanie prof. Wojciecha Nowaka zyskali już w zeszłym roku – w czasie juwenaliów rektor UJ był gościem „Salon All In UJ” – cyklicznych spotkań organizowanych w ramach filaru kultura. NIEPRZELICZALNE WARTOŚCI „All In UJ” to organizacja non proﬁt. Członkowie w zamian za swoje zaangażowanie, pracę i twórczy zapał zyskują doświadczenie marketingowe i promocyjne, poznają ludzi z pasją oraz zawiązują przyjaźnie. – Takich rzeczy nie przelicza się na wartości. To działalność społeczna, jeśli ktoś nie czuje tego ducha i za coś chciałby dostawać pieniądze, to może się do tego nie nadaje – tłumaczy Tomasz Pytko. W nowym roku akademickim szeregi „All In UJ – Team” zasilą nowi członkowie, którzy powinni wyróżniać się kreatywnością, odwagą, niekoniecznie doświadczeniem, ale na pewno pomysłowością. W ramach ﬁlaru nauka studenci mają szansę na wymianę spostrze-\nPodczas juwenaliów grupa osób ubrała górników przed budynkiem AGH w szatki z logo UJ. Zrobiono zdjęcia z tej akcji i zamieszczono na Facebooku. Akcja została zauważona przez prasę, portale internetowe, a na FB dotarła do 170 tysięcy osób. Za inicjatywą stało All In UJ żeń i pogłębianie swojej wiedzy podczas międzynarodowych konferencji naukowych. Kultura zapewnia rozrywkę na najwyższym poziomie, dzięki seansom w kinach, teatrach oraz działalności „Salon All In UJ”, w którym gospodarze goszczą gwiazdy sztuki, sportu i nauki. Dział impreza pozwala na lepszą integrację, wspólną zabawę w towarzystwie znajomych ze zniżką studencką i bezpłatnym wejściem do klubu. Najmłodszy ﬁlar poświęcony aktywności sportowej cechuje się m.in. wspólnymi wypadami w góry, na narty i seansami meczów piłkarskich. Eventy, jakie tworzy „All In UJ” wymagają wiele wysiłku, świetnej organizacji oraz sprawnej współpracy. – Na start juwenaliów grupa kilku osób ubrała górników przed budynkiem AGH w szatki z logo UJ. Zrobiliśmy fotograﬁczną dokumentację i zamieściliśmy na FB. Akcja została zauważona przez prasę, portale internetowe, a na FB dotarła do 170 tysięcy osób – opisuje jedno z naj-\noryginalniejszych wydarzeń prezes stowarzyszenia. BEZ GROSZA Z ZEWNĄTRZ Organizacja wszystkich akcji wiąże się z kosztami. Członkowie „All In UJ” ﬁnansowo radzą sobie znakomicie. Niewielkie koszty pokrycia druku plakatów bądź ulotek ﬁnansują z własnej kieszeni. Jako oﬁcjalne stowarzyszenie działające przy uczelni mogą ubiegać się o dofinansowania. – Teraz, kiedy możemy starać się o pieniądze z UJ, to zastanawiam się, na co mamy je wziąć. Przez ostatni rok udało zrobić się wszystko bez żadnych pieniędzy – puentuje Tomasz Pytko. Plany na przyszłość to przede wszystkim uzyskanie stałego lokum na uczelni. Własne pomieszczenie jest w stanie zadowolić młodych społeczników, którzy z pewnością udowodnią, że „All In UJ” dopiero rozkręca swą niebanalną działalność. ALICJA SZYRSZEŃ\n„All In UJ” to organizacja non-proﬁt. Członkowie w zamian za swoje zaangażowanie, pracę i twórczy zapał zyskują doświadczenie marketingowe i promocyjne, poznają ludzi z pasją oraz zawiązują przyjaźnie. Fot. Angelika Jędrzejczyk (2)\nUNIWERSYTET > STUDENCI > KULTURA > SPORT Biuro Karier na UJ\nStudia, doświadczenie i kariera Gdy rozpoczynają studencką przygodę, niewielu z nich planuje swoją karierę zawodową. Ich myśli krążą wokół nowych znajomych, harmonogramu zajęć, integracji czy pasji i zainteresowań. Aczkolwiek z każdym rokiem akademickim zbliżają się do końca swej intelektualnej przygody i wówczas warto zastanowić się, jak znaleźć interesującą pracę. Rynek pracy w Polsce nie jest zbyt łaskawy dla młodych absolwentów. Pracodawcy żądają doświadczenia, przyjmują na bezpłatne staże lub oświadczają, że nie ma wolnych etatów. Takie wydarzenia potraﬁą zniechęcić i odstraszyć. Warto pamiętać, że na Uniwersytecie Jagiellońskim od 2001 roku działa Biuro Karier. Instytucja, która zawsze udziela pomocy i wsparcia przy budowaniu swojej ścieżki zawodowej zarówno studentom, jak i absolwentom najstarszej polskiej uczelni. PLANUJ, KONSULTUJ, SZUKAJ Gdy wciąż nie wiesz w jakim zawodzie szukać pracy oraz gdzie twoje kompetencje i umiejętności zostaną docenione, umów się za pomocą e-maila na spotkanie z doradcą zawodowym z Biura Karier UJ (siedziba: ul. Straszewskiego 25/12). Jednym z założeń uczelnianej jednostki jest świadczenie usług doradczych, dostosowanych do indywidualnych potrzeb każdego klienta. Może właśnie po rozmowie z pracownikiem Biura Karier UJ inaczej spojrzysz na siebie oraz swoje plany i wkrótce rozpoczniesz właściwy rozwój zawodowy. W siedzibie biura oraz na Kampusie UJ możesz skonsultować swoje dokumenty aplikacyjne i przygotować się do rozmowy kwaliﬁkacyjnej. – Jestem bardzo zadowolona ze spotkania. Sądziłam, że moje CV jest poprawne, a jednak było kilka błędów, których nie zauważyłam – opowiada o swojej konsultacji Karolina Kot, tegoroczna absolwentka Wydziału Zarządzania i Komunikacji Społecznej UJ. Po czym dodaje: – Oprócz tego śmiało można zadać nurtujące nas pytania. Zastanawiałam się, czy uwzględnić w CV języki obce, których znajomość jest na podstawowym poziomie. Okazało się, że w niektórych przypadkach warto takie dane zawrzeć – dodaje absolwentka UJ. Opinia profesjonalisty jest darmowa i niezwykle pomocna.\nGłówną ideą Biura Karier UJ jest wspieranie studentów i absolwentów w wejściu w życie zawodowe. Dlatego też pracownicy biura zapraszają wszystkich zainteresowanych na bezpłatne warsztaty i szkolenia. Na początku dobrze jest zainwestować w staże i praktyki. Zdarza się, że są bezpłatne, ale umożliwiają zdobycie bezcennego doświadczenia oraz nowych umiejętności, które zaprocentują na następnych etapach ścieżki zawodowej. Aby ubiegać się o staż czy o pracę, należy rzetelnie przygotować dokumenty aplikacyjne. – Oferujemy pomoc odnoszącą się do samego procesu poszukiwania pracy: pisania CV, planowania kariery i skutecznego przedstawienia swoich kompetencji podczas rozmowy kwaliﬁkacyjnej – wyjaśnia Olga Frey, psycholog i szkoleniowiec z Biura Karier UJ. Na stronie internetowej uczelnianego biura codziennie publikowane są oferty staży, praktyk i pracy. Warto monitorować to źródło, bo często znane ﬁrmy i przedsiębiorstwa zamieszczają ogłoszenia o wolnych wakatach.\nNIE JESTEŚ SAM Główną ideą Biura Karier UJ jest wspieranie studentów i absolwentów w wejściu w życie zawodowe. Dlatego też pracownicy biura zapraszają wszystkich zainteresowanych na bezpłatne warsztaty i szkolenia. – Dotyczą one m.in. rozwoju umiejętności interpersonalnych, autoprezentacji czy zarządzania sobą w czasie. Podczas spotkań z ekspertami, udzielamy informacji z zakresu zakładania własnej działalności gospodarczej, pozyskiwania funduszy, budowania profesjonalnego biznesplanu czy sztuki negocjacji – wymienia Olga Frey. Zwykle szkolenia są jednodniowe, aby się na nie zapisać, należy wysłać e-mail i czekać na potwierdzenie swojego udziału. Biuro Karier prowadzi projekt badawczy „Losy zawodowe absolwentów Uniwersytetu Jagielloń-\nskiego”, który nawiązuje do tradycji zachodnioeuropejskich szkół wyższych. Takie badania dostarczają użytecznej wiedzy zarówno władzom uczelni, jak i kandydatom na studia, studentom, absolwentom oraz pracodawcom. Absolwenci UJ badani są dwukrotnie: po sześciu miesiącach od daty egzaminu magisterskiego/licencjackiego i po trzech oraz pięciu latach od daty egzaminu magisterskiego/ licencjackiego. Jeśli już dziś myślisz o swoim zawodowym rozwoju, o tym jak śmiało i odważnie poruszać się na rynku pracy, to koniecznie zajrzyj na stronę internetową www.biurokarier.uj.edu.pl i polub fanpage Biura Karier UJ na FaceBooku. ALICJA SZYRSZEŃ\nFot. Agata Tondera\nUNIWERSYTET > STUDENCI > KULTURA > SPORT Zaplecze naukowe UJ\nCITTRU wspiera młodych naukowców Centrum Innowacji, Transferu Technologii i Rozwoju Uniwersytetu zrodziło się z inicjatywy Andrzeja Rysia i byłego rektora UJ prof. Franciszka Ziejki. Bazując na doświadczeniu ośrodków takich jak Heidelberg, Oxford, Uppsala i Harvard, stworzono jednostkę, która z powodzeniem wspiera zaplecze naukowe UJ i jest wzorem zmian dla innych uczelni. O CITTRU opowiedziały Agnieszka Iwan, kierowniczka oraz Gabriela Konopka-Cupiał, koordynatorka Zespołu ds. Innowacji. Czy w momencie przejmowania opieki nad CITTRU w 2006 roku miała Pani jakieś konkretne plany, co zmodyﬁkować, co ulepszyć? Nie wchodziłam w strukturę, bo w niej już byłam i działałam. Pełniłam funkcję zastępcy kierownika, więc wizja, którą wtedy realizowaliśmy, była wspólną wizją. Była to raczej kontynuacja i poszerzenie tego, od czego zaczynaliśmy. A zaczynaliśmy od kilku osób, z dosyć wąskimi zadaniami, by w ciągu kilku lat znacząco rozszerzyć zakres działań i skład zespołu.\nNawiązując do działań CITTRU, jakie miejsce w kontekście Waszych zadań zajmują studenci? W głównej mierze jesteśmy jednostką świadczącą usługi dla pracowników naukowych i doktorantów. W mniejszym zakresie możemy zaproponować coś studentom. Ale jeśli jakiś student – co się zdarza – uczestniczy w projektach naukowych mających potencjał wdrożeniowy, to oczywiście jest on dla nas bardzo ważny. Jest naszym potencjalnym klientem.\nWśród propozycji CITTRU znajdują się liczne i różnorodne szkolenia. Jaka jest ich rola, jak są oceniane? Uczestnicy naszych szkoleń często wracają na kolejne kursy. Zajęcia są popularne i na pewno będziemy je kontynuować. Upowszechnianie wiedzy w obszarze, którym się zajmujemy, jest ważne, bo pokazuje pracownikom naukowym, że warto współpracować z gospodarką, że warto zająć się opatentowaniem własnego projektu. Przede wszystkim wspieraFot. archiwum CITTRU\nStoisko CITTRU na targach Achema we Frankfurcie. my naukowców w rozwoju wynalazków, pozyskiwaniu partnerów biznesowych, promowaniu ich idei na zewnątrz. Nasz zespół pomaga też w poszukiwaniu środków na badania.\nJakie są najbardziej obiecujące kierunki współpracy – dziedziny wiedzy z największym potencjałem. Wynalazkami, które oferujemy na zewnątrz, są głównie osiągnięcia Wydziału Chemii: nowe materiały do zastosowań biomedycznych i przemysłowych. Farmacja, czyli nowe leki i terapie – temat zawsze aktualny, potrzebny. Także ﬁzyka, która dostarcza narzędzi – aparatury pomiarowej i medycznej. Od paru lat coraz lepiej rozwijają się koordynowane przez nas badania zlecane przez ﬁrmy, instytucje publiczne. Infrastruktura uczelni jest bardzo bogata, oferuje narzędzia służące do wykonania skomplikowanych badań dla ﬁrmy, która na przykład potrzebuje odpowiedzi na wyłącznie jedno pytanie\ni nie chce kupować drogiej aparatury. Zarządzamy wiedzą ekspercką, którą posiadają nasi humaniści oraz doświadczeniem wynikającym z ich pracy zawodowej. Promujemy i staramy się sprzedawać ją na zewnątrz jako produkt UJ.\nJakie są przykłady takich działań? Jaką część oferty biznesowej UJ one stanowią? Ilość zleceń z zakresu nauk humanistycznych i społecznych oszacowałabym na jakieś 50 procent. Jednak kwotowo przeważają oferty techniczne, są po prostu droższe. Powracając do humanistów – psycholodzy na przykład budują scenariusze gier, geografowie wykonują ekspertyzy dotyczące działalności na poziomie lokalnym. Są takie osoby jak prof. Jarosław Górniak (Wydział Filozoﬁczny), które stale realizują prace zlecone.\nU progu nowego roku akademickiego chciałabym prosić o wskazówki dla obecnych i przyszłych naukowców, stu-\ndentów. Może jakieś trendy, za którymi warto podążać? Chciałam podkreślić, że jest szczególnie dużo nowych narzędzi dla osób młodych. Nie chodzi tylko o prowadzenie badań, ale budowanie własnych kompetencji, modelowanie ścieżek kariery. Dotyczy to również współpracy nauki z biznesem. Możliwości są, tylko trzeba wykonać pewien wysiłek, aby je wykorzystać. Bo one nie leżą jak łyżka w szuﬂadzie. Ale sięgnięcie po nie wcale nie jest bardzo skomplikowane. Myślę, że teraz młodzi ludzie są przyzwyczajeni do tego, że jeżeli chcą realizować jakiekolwiek działania czy to społeczne, czy zawodowe, mogą tworzyć projekty, starać się o grant. Formułowanie, udowadnianie tego, dlaczego ktoś potrzebuje pieniędzy lub doﬁnansowania i dlaczego ktoś inny ma te pieniądze wyłożyć – to bardzo istotna umiejętność. ROZMAWIAŁA KATARZYNA KOŁODZIEJ\nMarzenie o lepszym świecie Czy dziwne nazwy kierunków przyciągają więcej kandydatów? Niekoniecznie. W tym roku na zaawansowane materiały i nanotechnologię były aż cztery nabory. Chyba nie wszyscy, którzy przeszli rekrutację, wiedzieli co właściwie będą studiować. Zaawansowane materiały i nanotechnologia to studia działające na UJ zaledwie od 6 lat. Są spadkobiercą kierunku inżynieria materiałowa, obecnego na wielu innych uczelniach. ZMiN można ukończyć z tytułem magistra, nie kształci się tutaj natomiast inżynierów. Studia prowadzą dwa wydziały: Wydział Fizyki, Astronomii i Informatyki Stosowanej UJ oraz Wydział Chemii UJ. W STRONĘ DOSKONAŁOŚCI Czym jest nanotechnologia i dlaczego warto ją studiować? Odpowiada prof. Jacek Kołodziej, kierownik studiów ZMiN: – Nanotechnologia to interdyscyplinarne pole badawcze, które jest na styku nauki o materiałach, ﬁzyki i chemii. Angażuje bardzo wysokie poziomy wiedzy, takie jak zjawiska kwantowe. Jest to konieczne, żeby zrozumieć skąd się bierze np. szczególna wytrzymałość niektórych materiałów. Wszyscy marzymy, żeby żyć w świecie, który jest czysty, gdzie energia jest tania, a żywność zdrowa. Musimy odejść od technik produkcji, które zatruwają środowisko. Przykładowo, zobaczmy jak zmieniała się konstrukcja ramy rowerowej. Można zauważyć, że na początku ramy te były ciężkie, stalowe, później aluminiowe, a teraz są już z włókna węglowego, lekkiego i wytrzymałego. Jeżeli będziemy robić coraz doskonalsze materiały, ingerować w ich strukturę tak, aby elementy składowe były coraz mniejsze, to możemy wtedy mówić o nanotechnologii – tłumaczy prof. Kołodziej. CHEMIA MUSI BYĆ Studenci mówią, że kierunek jest wymagający. Dla niektórych pomocne okazało się zorganizowanie zajęć wyrównawczych. Dzięki temu nawet po klasie humanistycznej można dać sobie radę. Klimat najbardziej sprzyja jednak tym, którzy lubią przedmioty ścisłe. – Ten kierunek jest jak najbardziej dla mnie. Mam zainteresowania chemiczno-ﬁzyczne. Myślę, że grupa ludzi, która teraz ze mną studiuje, jest na mniej więcej równym poziomie. Moje oczekiwania, jeśli chodzi o studia, sprawdziły się pra-\nwie całkowicie. Z zajęć chyba najbardziej lubię laboratoria z chemii nieorganicznej. Pierwszy raz w życiu mam do czynienia z różnymi substancjami i białym fartuchem. Jak się uda, to po studiach znajdzie się jakaś praca w ramach moich kompetencji. Mam nadzieję, że jest w Krakowie płynny rynek dla świeżych magistrów – podsumowuje Jacek Czaja, student I roku. Pojawiają się jednak także głosy mniej zadowolone. – Okazało się niestety, że ZMiN nie jest moim powołaniem, mimo tego, że studia same w sobie mogą być ciekawe. Oczekiwałam jednak czegoś bardziej ścisłego, niemal inżynierskiego, a jak na razie wszystko bazuje na chemii, na co aż w takim stopniu przygotowana nie byłam. Na pewno nie są to studia aż tak ciekawe, jak sugerować mogłaby na-\nzwa i po bardziej wnikliwej analizie oraz rozmowach z wyższymi rocznikami wnioskuję, że to się raczej nie zmienia. Kierunek jak najbardziej dla pasjonatów albo jako uzupełnienie, np. inżynierii materiałowej – twierdzi Olga Oprocha, również studentka I roku. Program łączy ﬁzykę, matematykę, chemię i wiedzę o materiałach. Studenci dostają tu narzędzia niezbędne do samodzielnego kształcenia. Blok kierunkowy obejmuje: wiedzę o materiałach, metody badania i projektowania materiałów, a także laboratoria. Znajdziemy również przedmioty takie jak krystalograﬁa i rentgenograﬁa oraz równowagi wazowe. SKIEROWANIE Po studiach nie ma raczej problemu z pracą. Studenci częścio-\nwo zostają na uczelni, pracują w Instytucie Fizyki Jądrowej, w laboratoriach AGH, w laboratorium badawczym ABB oraz w ﬁrmach informatycznych. Dawniej znajdowali czasem zatrudnienie w bankach. Powstanie centrum badawczego Solaris na terenie III Kampusu UJ stworzy wkrótce możliwości pracy z zakresu badania materiałów. ZMiN przyciąga chwytliwą nazwą. To jednak taki typ studiów, o których trudno powiedzieć, czego właściwie mogą nauczyć. Program obejmuje szerokie dziedziny nauk ścisłych. Kierunek możemy polecić ludziom, którzy lubią patrzeć daleko w przyszłość i wierzą, że nauka stale zmienia nasze życie na lepsze. MATEUSZ WISKULSKI, EWA SABLIK\nUNIWERSYTET UNIWERSYTET >>STUDENCI STUDENCI > KULTURA > SPORT Pomagaj innym podczas studiów\nWspomnień wolontariusza Przy okazji zaliczenia z literatury i rozmowy o pogardzie Nietzschego wobec „miłosiernego poniżania” praktykowanego przez chrześcijan-słabeuszy, egzaminator wszedł w dygresję o pewnym sędziwym wykładowcy... wolontariuszu. Okazało się, że pan profesor od kilku lat odwiedzał przykutą do łóżka ciężko chorą kobietę. Robił dla niej prozaiczne rzeczy: przynosił zakupy, gotował posiłki, czytał książki. Towarzyszył jej też w donioślejszym momencie – przy jej umieraniu. Historia profesora i jego podopiecznej przyszła mi na myśl, kiedy kończyłam swoje studia i wolontariuszowanie w Krakowie. Forma pomocy, w którą angażowałam się za swojej studenckiej kariery, niewiele różniła się od tej opisanej wyżej. W kręgu grupy charytatywnej Szpunt przy duszpasterstwie Beczka, nosi ona miano spraw indywidualnych. Moje zadanie polegało na służbie samotnej, niewidomej staruszce. Między innymi prowadziłam ją do ośrodka zdrowia i zawoziłam do szpitala. Przy okazji tych wizyt personel medyczny od słowa do słowa poznał mnie z jeszcze jedną sprawą, a kilka miesięcy później z kolejną – obie dotyczyły samotnych i chorych. Problem poukrywanych w czterech ścianach ludzi, z którymi bezpośredni kontakt mają jedynie lekarze czy pielęgniarki dał mi wtedy do myślenia. Ile jeszcze jest takich osób – nie wiem, kto wie? Niewiedza trwoży, a i wiedza zapewne też by zatrwożyła. Zadałam sobie też pytanie, jak zachęcić dobre dusze do dotarcia ze swoją dobrą wolą do osób pozostawionych samym sobie. WOLONTARIAT – CZYM NIE JEST I CZYM BYĆ MOŻE Oczywiście taka pomoc to „doskok”, wsparcie doraźne, bo niemożliwe jest zostać nagle i na stałe na przykład niezastąpionym wnuczkiem 89-letniej pani lub aniołem stróżem sparaliżowanego 28-latka, przy którym czuwa się 24 godziny na dobę. Sądzę, że chodziłoby w takiej aktywności o jakość, nie o ilość. I nie tylko o zrobienie czegoś dla kogoś, ale i dla siebie. Byle konkretnie i – choć doraźnie, to skutecznie. Wydawałoby się pewnie „synom Nietzschego”, że wspieranie obcego potrzebującego człowieka jest totalnie nieopłacalne, wręcz przynoszące straty. Rzeczywiście, wypłaty za pomoc raczej nie wypada się spodziewać. Na dodatek wejście w czyjś świat bywa niebezpieczne i mało wygodne – od Fot. Paulina Kozłowska\nnędzy nieraz kręci się w głowie, co wrażliwszym kręci się też łza w oku. Często, choć bardzo by się chciało, to historii, statusu materialnego czy stosunków rodzinnych podopiecznego zmienić nie sposób. Można jednak błysnąć nadzieją, przynieść nieco pociechy, zrobić coś niezbyt spektakularnego, ale sprawiającego, że podopieczny poczuje się zauważony i ważny. W wolontariacie istotne jest staranie się o konkret: umożliwienie wizyty u lekarza, wykupienie leków, dowiedzenie się, gdzie udzielane są darmowe porady prawne i zdobycie takiej porady. Prawdopodobnie jednak samo zainteresowanie, rozmowa i obecność przy potrzebującym jest w tym pozytywnym, nieopłacalnym szaleństwie najważniejsza. Myślę, że wtedy uzyskuje się coś nieprzeliczalnego na złotów-\nki. Wolontariat (nazwę to bardziej po ludzku, np. wsparciem drugiego człowieka) bowiem wymaga szlifowania empatii, wyczucia, komunikatywności i rozwiązywania problemów. Paradoksalnie czyjaś nędza w jakimś sensie umożliwia wzrost i dojrzewanie; ubogaca. Wzbogaca życie o doświadczenia, mądrość, pojęcie o człowieku. A w przyszłości CV o rubryczkę (tak, wolontariatem warto chwalić się pracodawcom). Dlatego też zachęcam do działania, zwłaszcza studentów. SKĄD I Z KIM WYSTARTOWAĆ? Najłatwiej dowiedzieć się o indywidualnych sprawach i zaangażować w nie poprzez grupy charytatywne działające przy duszpasterstwach akademickich. Z własnego doświadczenia wiem, że lista w Szpuncie jest zawsze roz-\nbudowana i dostępna w Internecie. Prócz wspólnoty dominikańskiej (www.beczka.krakow.dominikanie. pl) godne odnotowania są bardzo aktywne i pełne entuzjazmu: WAJ (www.waj.jezuici.pl), duszpasterstwa u św. Anny (ww.da-krakow. pl), kapucynów (www.krakow.kapucyni.pl) i „Na Miasteczku” (www. namiasteczku.org) – lecz to ledwo kilka spośród mnogości krakowskich wspólnot. Do wzięcia sprawy w swoje ręce nie jest konieczne zasilanie szeregów duszpasterstwa, jednak dołączenie do niego niesie za sobą sporo pożytku; pomaga umacniać się w zobowiązaniu i „obgadywać” swoje wolontariackie przygody z ludźmi, którzy zbierają podobne doświadczenia. Polecam! ALEKSANDRA PIOTROWSKA\nWolontariat wymaga szlifowania empatii, wyczucia, komunikatywności i rozwiązywania problemów. Paradoksalnie czyjaś nędza w jakimś sensie umożliwia wzrost i dojrzewanie; ubogaca. Wzbogaca życie o doświadczenia, mądrość, pojęcie o człowieku. GRUDZIEŃ 2013\nU mieszkańców niebiańskich gór Góry to jedyny powód, dla którego ludzie tu przyjeżdżają. Może jeszcze na rower albo kajaki. Ale to wszystko, bo prócz przyrody w Kirgistanie niewiele jest do oglądania. Za to ludzie są przyjaźni i gościnni. Wszyscy mówią po rosyjsku i uśmiechają się szeregiem złotych zębów. Pojechaliśmy w Tien Szan, co oznacza po chińsku „niebiańskie góry”. Trudno się zdecydować, w którą trasę wyruszyć. Opcji jest mnóstwo, a dzięki wsparciu ﬁnansowemu norweskiego rządu, można na miejscu kupić dobre mapy wydawane właśnie przez norweską organizację turystyczną. TRZY PRZEŁĘCZE I WÓDKA SPOD LADY Kirgistan to 200 km 2, a 1/3 kraju leży powyżej 3000 m n.p.m. Poszliśmy za duchem rozwijającej się tu turystyki i pojechaliśmy na wschód, do Karakolu. Wieczór w tym mieście jest naprawdę ponury. Tylko przy sklepach palą się latarnie, a w środku najwięcej miejsca zajmują półki pełne alkoholi. Najtańsza ﬂaszka wódki: 55 somów, czyli jakieś 3,5 zł. Miejscowym zwyczajem można się też napić z jogurtowego kubeczka spod lady. Na ladzie – ogórek do przegryzki. Pijemy ostatnie piwo i wyruszamy na 10 dni w góry. Startujemy w Ak Suu. Szlak wiedzie przez dwie przełęcze. Za radą spotkanych Czechów wydłużamy sobie wędrówkę i idziemy szukać przygód poza oznaczone trasy. Przepaści nie ma, śnieżne pantery raczej trudno spotkać, świeci słońce, co jakiś czas mijamy jurty, a w oddali widać lodowce. Na pierwszą przełęcz wchodzimy po piarżysku, a widok na górze zapiera dech w piersiach. Woda w jeziorze Ala Kol jest absolutnie turkusowa. W drodze na dół zaczyna padać grad. Nad jeziorem spotykamy dwie ekipy. Do tego nasza ósemka i łącznie daje to jakieś 7 namiotów. Tutaj oznacza to tłum. Po zejściu do doliny wymieniamy w jurcie papierosy na keﬁr oraz chleb i po kilku dniach kończymy naszą półpętlę – wracamy z powrotem do Karakolu. Na część drogi łapiemy stopa i jedziemy na pace z polskim jezuitą. Jak się okazuje, na południu, w Dżalalabadzie działa prężnie jezuicki ośrodek, który organizuje dla biedniejszych dzieciaków wakacyjne kursy angielskiego. Gdyby nie oni, 15 km asfaltem szlibyśmy jeszcze na piechotę.\nJezioro Ala Köl. KIRGISTANU POWRÓT DO KORZENI W Karakolu śpimy ponownie w chacie u Igora. Prowadzi on sklep ze sprzętem górskim, załatwia „permity” na lodowiec, organizuje wyjazdy na narty. Śpi się u niego na podłodze w starej stajni; prysznic i wychodek są na zewnątrz. Goście to sami Polacy, Ukraińcy, Czesi. Europa Zachodnia dociera tu rzadko. Igor to Rosjanin, przedstawiciel 10 procent wszystkich Słowian w Kirgistanie, którego dziadkowie przyjechali i osiedli się tu na stałe. Tu jest jego dom i miejsce, ale wydaje się, że kwestie etniczne w Kirgistanie nie są takie proste. Rodowici Kirgizi to przecież muzułmanie, mają skośne oczy. Jak czują się wśród nich Rosjanie? Albo chociażby Uzbecy – niby bliżej spokrewnieni, także wyznawcy islamu, ale jednak w 2010 roku doszło na południu do napaści na\nuzbeckie domostwa. Sytuację obrazuje nieco 31 sierpnia – Dzień Niepodległości uzyskanej w 1991 roku. Świętują Kirgizi, w bardziej rosyjskich miasteczkach obchody nie są huczne. Mimo że Kirgizi „gawariat pa ruski”, że ich gospodarka ściśle związana jest w dalszym ciągu z Rosją, to jednak chcą zbudować swoją własną, nieradziecką historię. Po 1991 roku do łask wróciła mitologia, żeby odtworzyć to, co w Kirgistanie było przed Związkiem Radzieckim. Historia Manasa, mitycznego bohatera, który zjednoczył plemiona kirgiskie daje się zauważyć na każdym kroku. Jego imieniem nazwano szkoły, supermarkety, główne place i ulice w miastach. Manas to też główne lotnisko w kraju. Wracając do stolicy, przejeżdżamy obok Issyk Kol – dumy i chluby Kirgizów. To wielkie, ciepłe jezioro ogrzewa ten region, nigdy\nnie zamarza, jest czyste jak kryształ, a podczas II wojny światowej służyło jako testowy zbiornik dla łodzi podwodnych. Wraków nie znaleźliśmy, dno jest kamieniste, można popływać i oglądać w oddali ośnieżone szczyty. Biorąc pod uwagę przyrodę – Kirgistan kwaliﬁkuje się do rangi raju. W BISZKEKU PADA Skończył się sierpień, zaczęła się jesień. Stolica wygląda smutno, ale po miesiącu podróżowania wydaje się ładniejsza niż tuż po przyjeździe. Ulica Czuj, główny bulwar, ma najlepsze chodniki w mieście. Idziemy kupić pamiątki. Głównie koniak, ten tutejszy jest dobry i bardzo tani. Ten najdroższy, na który nas nie stać, nosi chlubną nazwę Manas. KASIA RODACKA\nFot. Katarzyna Rodacka\nUNIWERSYTET UNIWERSYTET >>STUDENCI STUDENCI > KULTURA > SPORT Przepisy od studentki – dla studentów\nPora coś ugotować! W cyklu „Pora coś ugotować” znajdziecie smakowite, sezonowe dania, idealne na studencką kieszeń. Życie studenckie to nie tylko pizza na telefon czy kebab w budce. Przecież obiad albo kolację również można przygotować samodzielnie. Wystarczy wybrać się na Stary Kleparz (lub inne targowisko), kupić świeże warzywa i ugotować smaczny, domowy, a przede wszystkim tani posiłek. Coraz bliżej święta! Mamy już grudzień, świąteczny miesiąc. Mówi nam to każda witryna sklepowa, udekorowane choinki czy targi świąteczne. Każdy wyczekuje mikołajek, Bożego Narodzenia, wspólnych chwil z rodziną, świątecznych dań i prezentów. To szczególny czas, więc trzeba go uczcić czymś szczególnym. W tym miesiącu chciałabym Wam zaproponować przepis na pyszne pralinki z marcepanem i śliwkami. W sam raz na prezent* dla Twojego przyjaciela czy też na świąteczny stół. Proste w wykonaniu, a jakże smaczne. Zapraszam! *Ozdobne małe papilotki czyli papierowe foremki widoczne na zdjęciach znajdziesz np. w sklepie Ikea.\nPRALINKI MARCEPANOWO-ŚLIWKOWE Składniki: • 110 g śliwek suszonych • 130 g masy marcepanowej • 30 ml wódki • 2 łyżeczki kandyzowanej skórki pomarańczy • 2 łyżeczki płatków migdałowych • 1/2 tabliczki gorzkiej czekolady\nWykonanie: Przygotowanie pralinek rozpoczynamy od pokrojenia śliwek na drobno i zalania ich wódką. Zostawiamy je na około pół godziny, co jakiś czas mieszamy. Następnie rozdrabniamy je jeszcze bardziej tak, aby powstała gęsta masa przypominająca powidła. Możemy to zrobić widelcem. Do śliwek dodajemy marcepan, skórkę pomarańczy i migdały, dokładnie mieszamy, ugniatamy, aby składniki się połączyły. Następnie formujemy małe kuleczki. Czekoladę roztapiamy w kąpieli wodnej (czyli umieszczamy połamaną czekoladę w misce, a następnie miskę kładziemy na naczyniu z gorącą wodą tak, by miska nie dotykała powierzchni wody) i obtaczamy w niej nasze pralinki. Wstawiamy do lodówki na noc, aby stężały. Koszt przygotowania to ok. 9 zł. Smacznego! ADRIANA BARAN, OCHRONA ŚRODOWISKA, II ROK STUDIÓW SUM Inne przepisy Adriany znajdziesz na blogu kulinarnym www.poracoszjesc.pl\nW królestwie orchidei W ostatni weekend października Ogród Botaniczny Uniwersytetu Jagiellońskiego zapraszał na prezentację kolekcji storczyków. Jak co roku można było zobaczyć niezwykłe okazy tych kwiatów. Wystawa trwała zaledwie dwa dni – 26 i 27 października, ale przyciągnęła wielu zainteresowanych. W niedzielne przedpołudnie Ogród Botaniczny UJ był pełen spacerujących rodzin. Sporą atrakcją okazała się możliwość zobaczenia szklarni „Holenderka” – storczykarni zazwyczaj zamkniętej dla zwiedzających. Jej otwarcie przyciągnęło tak wielu chętnych, że w kolejce stało się około godziny. Jednak okazy zebrane w szklarni rekompensowały długie oczekiwanie. Wnętrze zaskakiwało feerią barw i zapachów. Najciekawsza orchidea pachniała czekoladą. Można było dowiedzieć się, że także znana wszystkim wanilia jest rośliną z rodziny storczyków. W szklarni było gorąco i wilgotno, ponieważ starano się uzyskać klimat zbliżony do tego, w którym naturalnie występują orchidee. Storczyki to byliny należące do rodziny storczykowatych. W zależności od klasyﬁkacji do tego rodzaju należy od 17 do 33 gatunków roślin. Uprawa storczyków jest dość trudna właśnie przez mnogość gatunków, ponieważ każdy ma trochę inne wymagania pod względem wilgotności powietrza i temperatury w pomieszczeniu. Potrzeba zatem sporo wiedzy, cierpliwości i chęci, aby hodować te kwiaty. W Polsce storczyki są pod ścisłą ochroną. EWA SABLIK Fot. Adriana Baran, Ewa Sablik\nUNIWERSYTET UNIWERSYTET > > STUDENCI STUDENCI >> KULTURA KULTURA >> SPORT SPORT Sposób na lato\nWakacyjne wyjazdy studentów Postać opiekunki do dzieci okiem popkultury widziana jest na różowo, z romantyczną komedią w tle. Ameryka jawi się jako kraj spełnionych snów, zdrowych hamburgerów i zadowolonych obywateli. Wraz z dwiema studentkami sprawdzamy, co naprawdę kryje się za pracą au-pair i programem Work&Travel. – Uwielbiam przeglądać oferty na stronach dla au-pair! – Ania Kolman, studentka UJ, z entuzjazmem opowiada mi o swoich odkryciach. Rodzina z tabunem cyrkowym przemierzająca Francję poszukuje niani dla chłopca, by nie nudził się, gdy rodzice pracują. Zamożny dyplomata mieszkający w centrum Rzymu szuka towarzystwa dla swojej córeczki. Para śpiewaków operowych w tournée po Europie potrzebuje kogoś, kto w drodze zaopiekuje się ich synkiem. NIANIA W IRLANDII Ania, korzystając ze strony www.aupair-world.net, weszła w kontakt z irlandzką rodziną. – Przez skype’a poznałam rodziców, dziewczynki i psa. Dwa tygodnie później byłam już w Athenry, miasteczku w zachodniej części Irlandii. Pracę zaczęłam od razu. Zostałam wrzucona na głęboką wodę, nie pamiętałam nawet imion dziewczynek! Choć trzy urocze blondynki na zdjęciach wyglądają jak aniołki, Ania nie ukrywa, że bywało trudno. – Dużo było między nimi emocji i rywalizacji. Czasem, gdy\nwszystkie naraz zanosiły się łzami, też myślałam, że się rozpłaczę – wspomina, przyznając, że psychologiczne studia wreszcie znalazły praktyczne zastosowanie. – Z trójką dzieci pod opieką sztuka rozwiązywania konﬂiktów naprawdę się przydaje! Dodatkowo, pojawienie się w rodzinie nowej osoby nie jest łatwe dla żadnej ze stron. Nawzajem musieliśmy się nauczyć swoich zasad i zwyczajów – opowiada studentka. Szybko jednak dodaje, że dobrych chwil nie brakowało. Jak wtedy, gdy dziewczynki zorganizowały swojej niani przyjęcie-niespodziankę, wykonując przy tym irlandzkie tańce. Do tego jest też satysfakcja. – Myślę, że czegoś je nauczyłam – uśmiecha się Ania. Studentka podkreśla, że tego rodzaju wyjazd nie jest dla każdego. – Trzeba lubić dzieci, nawet wtedy, gdy grymaszą i bałaganią. No i mieć dużo cierpliwości. Warto też pamiętać, że nie jest to wyjazd zarobkowy. Otrzymywanego kieszonkowego nie daje się zaoszczędzić, zwłaszcza jeśli chce się zwiedzić okolicę i kilka razy wyjść na zakupy – przestrzega studentka. – Potraktowałam ten wyjazd\nAnia, korzystając ze strony www.aupair-world.net, weszła w kontakt z irlandzką rodziną. – Przez skype poznałam rodziców, dziewczynki i psa. Dwa tygodnie później byłam już w Athenry, miasteczku w zachodniej części Irlandii\nAmeryka kusi setkami świateł, miastami, które nigdy nie śpią i morzem możliwości. jako podróż, okazję do zanurzenia się w innej kulturze, poznania jej codzienności. Wolę to niż pobyt w hotelu. AMERICAN DREAM Ameryka kusi setkami świateł, miastami, które nigdy nie śpią i morzem możliwości. Pójdźmy jednak trochę dalej i wyobraźmy sobie motel przy autostradzie, oddalony od wszystkiego prócz McDonald’sa, z kuchenką mikrofalową w roli głównego wyposażenia pokoju. Dodajmy niepewną pracę z utrudnionym dojazdem, a otrzymamy początek programu Work&Travel, o którym opowiada nam Joanna Kochańska, studentka UJ. Wraz z przyjaciółką postanowiły skorzystać z agencji, która od lat zajmuje się wyjazdami do USA, ma dobre opinie i proponuje przystępne ceny. – Problem w tym, że taka agencja niczego nie gwarantuje. Zapewniają pracę, ale ilość godzin w dużej mierze zależy od pogody. Bez przerwy obcinali nam graﬁk – wspomina Asia. Dodatkowym minusem jest fakt, że dostęp do ofert pracy otrzymać można dopiero po dokonaniu wszystkich wpłat. W efekcie, decyzję o wyjeździe podejmuje się trochę w ciemno. Dziewczyny, zniechęcone trudnym początkiem, postanowiły wszystko zmienić. – Przez dwa tygodnie codziennie dzwoniłam do biura, starając się przekonać ich,\nby pozwolili nam poszukać pracy i mieszkania na własną rękę. Było z tym mnóstwo kłopotu, ale ostatecznie udało się porozumieć i teraz obydwie jesteśmy bardzo zadowolone. Studentka podkreśla, że nie chciałaby nikogo zniechęcać i pomimo dawnych niedogodności nasza rozmowa pełna jest entuzjastycznych słów na temat wyjazdu. Asia z całej przygody wyciągnęła wnioski: – Na pewno trzeba wcześniej zebrać wiele opinii na temat różnych agencji. Przeliczyć koszty, bo cały program to spora inwestycja, a zanim zacznie się zarabiać, przez jakiś czas trzeba się utrzymać. Do tego dokładnie sprawdzić warunki umowy, na przykład, czy istnieje możliwość zmiany pracy – radzi Asia. – Sam pobyt w Stanach, praca i podróże to wspaniała przygoda, niedawno zwiedziłyśmy Nowy Jork, teraz planujemy podróż do Kalifornii. Mimo wszystko naprawdę polecam! – śmieje się Asia. I TAK WARTO! Pora na morał. Optymistyczny, bo choć stereotypy zawodzą, a oczekiwania mijają się z rzeczywistością, to jednego możemy być pewni. Przygoda, gdziekolwiek nas zaniesie, pozostanie przygodą, pełną zaskoczeń i opowieści. Tak więc, gdy nadejdą jesienne chłody, owinięci w ciepłe koce, planujmy kolejne lato! EWA KLEWAR\nFot. Joanna Kochańska, arch. Joanny Kochańskiej\nGitarą i piórem Studencki Festiwal Piosenki od prawie pół wieku jest niemal mekką młodych piosenkarzy. Na jego scenie zaczynały się kariery wielu wybitnych i niezapomnianych artystów. Skąd bierze się jego wyjątkowość? Jak udało mu się zachować rangę? Co wydarzyło się na jego deskach w tym roku? Festiwal odbywa się od 1962 roku. Nie odbył się jedynie w latach: 1968, 1971 oraz 1982. Wybitnymi artystami, którzy zaczynali swoje kariery na tej scenie byli m.in. Ewa Demarczyk, Zdzisława Sośnicka, Maryla Rodowicz, Marek Grechuta, Anna Jantar, Jacek Kaczmarski, Grzegorz Turnau oraz Renata Przemyk. Do 1969 roku impreza odbywała się pod nazwą Ogólnopolski Studencki Konkurs Piosenkarzy, później był to Ogólnopolski Festiwal Piosenki i Piosenkarzy Studenckich w Krakowie, a od roku 2002 jest to Studencki Festiwal Piosenki.\n10 laureatów, którzy w niedzielę w Małopolskim Ogrodzie Sztuki zaprezentowali swoje utwory szerszej publiczności. Zaś podczas Koncertu Finałowego, pod nazwą „Europejczycy”, wystąpili w nim m.in.: Beata Banasik, Mariusz Kiljan, Maja Kleszcz, Paweł Królikowski i Natalia Przybysz. Podczas występów zostały zaprezentowane utwory ze skarbnicy dzieł takich wielkich europejskich wykonawców jak: Joseph Kosma (Węgry), Kurt Weill (Niemcy), Georges Moustaki (Grecja) i Jaromir Nohavica (Czechy). Reżyserem Koncertu Finałowego był Bogusław Sobczuk\n– Dyrektor Fundacji Studencki Festiwal Piosenki. ZWYCIĘZCY 49. SFP I nagrodę oraz 6 000 zł w tegorocznym festiwalu otrzymał Piotr Dąbrówka, który brał udział w imprezie po raz trzeci. Podczas wcześniejszych występów został wyróżniony oraz zdobył III nagrodę. Pochodzi z Radomia, gdzie uczy gry na gitarze w domu kultury. II miejsca oraz nagrody pieniężne wysokości 5 000 zł powędrowały ex aequo do Agaty Grześkiewicz oraz Agnieszki Skrzypczak z zespołem PinkRoses. Jakub Blokesz,\nEwelina Przybyła i Katarzyna Rajewska otrzymali III nagrodę i po 4 000 zł. Została również przyznana nagroda specjalna im. Wojciecha Bellona w wysokości 3 000 zł, ufundowana przez Muzeum Piosenki Polskiej w Opolu, która powędrowała do rąk Andrzeja Wawrzyniaka. Aby dowiedzieć się więcej o Studenckim Festiwalu Piosenki oraz jego uczestnikach, zajrzyjcie na naszą stronę www.przystanekstudent.pl. REDAKCJA PS TV\nCO TRZEBA ZROBIĆ ABY WZIĄĆ W NIM UDZIAŁ? Kwestia wzięcia udziału w SFP jest odrobinę bardziej złożona niż w innych konkursach tego typu. Jest kilka możliwości. Pierwsza z nich to otrzymanie rekomendacji od członka Rady Artystycznej Festiwalu, która pozwoli na udział w festiwalu. Druga, najbardziej popularna, to otrzymanie nominacji na innym, niższej rangi konkursie. Jest też trzecia opcja, którą jest uczestnictwo w Giełdzie Ostatniej Szansy, która organizowana jest zawsze we wrześniu w Piwnicy Pod Baranami w Krakowie. PROGRAM 49. SFP W październiku Studencki Festiwal Piosenki odbył się po raz 49. Składał się z dwudniowych przesłuchań konkursowych oraz koncertu galowego. Uczestników oceniało jury w składzie: Roman Kołakowski, Paweł Królikowski, Jerzy Satanowski, Elżbieta Zapendowska oraz Jan Poprawa w roli przewodniczącego. Wybór nie był prosty, co wynika z faktu, jaką drogę trzeba przebyć, by móc zostać ocenionym. Spośród 45 nominowanych zostało wyłonionych Fot. Bartosz Toboła\nPiotr Dąbrówka, laureat Studenckiego Festiwalu Piosenki 2013. GRUDZIEŃ 2013\nUNIWERSYTET > STUDENCI > KULTURA > SPORT Rozmowa z Barbarą Derlak, studentką UJ, wokalistką grupy Chłopcy Kontra Basia\nNigdy nie będzie kropki nad „i” Właśnie kończy studia na UJ. Jest wokalistką grupy Chłopcy Kontra Basia. Z tym zespołem właśnie wydała nowy album „Oj tak!”. W czwartek, 5 grudnia, Chłopcy Kontra Basia wystąpią w klubie Żaczek w ramach cyklu Niepokorni. To cykl koncertów z muzyką alternatywną, który organizuje nasza redakcja. Barbara Derlak opowiada nam o swoim zespole, nowym albumie i studiach na UJ. Dlaczego wybór padł na religioznawstwo? Mnogość światopoglądów zawsze szalenie mnie porywała. Religioznawstwo ujmuje religie jako przedmiot badań, robi to, uciekając od osądu. Otwiera, pokazuje różnorodność wierzeń, uczy relatywizmu. Pozwala zdać sobie sprawę, że jeżeli ktoś wierzy w tęczowego węża i człowiekowi Zachodu wyda się to dziwne, to nie oznacza to, że ma on prawo mówić, kto ma rację, a kto jest w błędzie.\nKraków to miasto, które prowokuje do działania. Zgadzasz się tym? Wyjazd do Krakowa zachęcił mnie do zmian w życiu, rozpoczęcia czegoś od nowa. Przyjechałam tu tuż po studiach licencjackich w Warszawie, bez znajomych i bez planów. Zaczęłam studia na religioznawstwie, a tam niemal każdy wykład podsuwał mi nowe inspiracje i pomysły – na podróże, badania i własną twórczość. Pamiętam, że nawet pomysł na powstanie grupy Chłopcy Kontra Basia pojawił się na jednym z wykładów. W Krakowie poznałam również ludzi, którzy pociągnęli mnie w świat kultury tradycyjnej. Wszystko zaczęło się od stworzenia audycji radiowej „Tradycja to jest coś ekstra”, którą prowadziłam dość nieporadnie, bez większej wiedzy. Później były potańcówki, wspólne śpiewanie ludowych pieśni, wyjazdy na wieś i uczenie się melodii od najstarszych wiejskich muzykantów.\nWspomniałaś, że pomysł na Chłopcy Kontra Basia pojawił się na jednym z wykładów. Ten konkretny wykład był wyjątkowo inspirujący? Tym razem nie (śmiech). Zaczęłam odpływać myślami, na marginesie notatnika zapisałam kilka nut. Postanowiłam: będę śpiewać sama, po polsku, będę pisać piosenki, a źródłem inspiracji będzie muzyka tradycyjna.\nPowiedziałaś kiedyś, że polska bajka albo gawęda może być dla nas bardziej egzotyczna i surrealistyczna, niż dzieła z innych kręgów kulturowych. Jak najbardziej!\nNasz smok wawelski to dla Ciebie egzotyka? Smok wawelski przeniknął do mainstreamu, stał się swojską, krakowską maskotką. Ale przypuszczam, że gdyby przeczytać legendę jeszcze raz, dotrzeć do najstarszych źródeł, bylibyśmy w stanie odkryć w tym tekście dużo więcej sensu niż nam się wydaje. Poza tym, ogromna ilość ludowych bajek i legend jest w Polsce zupełnie nieznana. A każdy region ma swój własny styl, swoją poetykę i gwarę. Obecnie zaczytuję się w bajkach pomorskich i śląskich, które uważam za bardzo – nazwijmy to – egzotyczne.\nNowy album grupy Chłopcy Kontra Basia zatytułowany jest „Oj tak!”. Podczas koncert 5 grudnia w klubie Żaczek zespół zaprezentuje materiał właśnie z tego wydawnictwa.\nNa przykład? Jedna z moich ulubionych bajek śląskich, to ta o czarnym mieście. Wędrowcy omijają miasto, które z daleka jawi im się jako czarne, bo sądzą, że zostało spalone. W rzeczywistości całe miasto pokryte jest czarną tkaniną, gdyż pogrążyło się w żałobie. W bajce pojawia się smok, który porwał królewnę, ale mnie najbardziej fascynuje motyw samego miasta – pod czarnym suknem tętni życie, pulsuje krew ludzi, którzy nie wiedzą kiedy będą wolni. W bajkach najbardziej lubię nie tyle narrację, co niesamowite obrazy, które pojawią się w mojej głowie.\nI są tak mocno sugestywne. I nasze. Bardzo dobrze czuję się z tym, że rzecz, którą uważam za majstersztyk literacki pochodzi z naszego kręgu kulturowego.\nW swojej muzyce często dotykasz ciemnej, mrocznej strony folkloru. Dlaczego czerpiesz akurat z tego obszaru kultury\nludowej, a nie z wzorzystych sukienek i czerwonych korali? Z tego również. Mam kilka lekkich piosenek o dziewczętach, chłopcach i rumianych policzkach. Jednak z większą przyjemnością sięgam, jak mówisz, do ciemnej strony folkloru. Zbrodnie, śmierć, nieczyste moce – te motywy bardzo często pojawiają się w pieśniach i tekstach ludowych. Są to pieśni piękne, tajemnicze, niebezpieczne i najczęściej zaniedbane. Na poznanie ich wszystkich nie wystarczy mi życia. Nigdy nie będzie tej kropki nad „i”.\nNawet wtedy, kiedy wydaje się krążek taki jak „Oj tak!”? Z jednej strony jest to krążek, który zamyka ważny etap naszej działalności – cztery lata pisania utworów, uczenia się na błędach, podróży, przygód i deﬁniowania siebie. Z drugiej strony „Oj tak!” nie jest kropką nad „i”. Myślę, że nawet nie jest samym „i”. To jest\ntak, jakbym chwytała pióro i miała zamiar to „i” dopiero wykaligrafować. Mamy zbyt dużo planów na przyszłość, niezrealizowanych pomysłów i chętkę na rejestrowanie ich na kolejnych albumach. A potem granie ich na scenie.\nZastanawiałam się, jak określić to, co wyróżnia Waszą płytę. Elektryzująca muzyka – brzmi zbyt banalnie, świetny tekst i hipnotyzujący wokal – to za mało. Jak Wy sami ją opisujecie? „Oj tak!” to płyta kontrabasiowa – czyli oddająca w dużym stopniu to, jacy jesteśmy – na scenie, na próbach i w życiu. Minimalistyczna – wykonana na trzy instrumenty z ostrożnymi partiami instrumentów klawiszowych. Subtelna – do słuchania w ciszy na słuchawkach. I tutejsza – niesiląca się na bycie zachodnią produkcją, a wręcz przeciwnie – opowiadająca historie po polsku. Czerpiąca inspiracje stąd i czyniąca z tego atut. ROZMAWIAŁA JUSTYNA SKRZEKUT\nUNIWERSYTET > STUDENCI > KULTURA > SPORT Niepokorni w grudniu\nZ Krakowa, ale nie tylko Za oknem wita nas zimowa aura, warto więc rozgrzać się dobrym koncertem. Kolejny występ z cyklu Niepokorni odbędzie się 5 grudnia, o godzinie 19.30. Organizatorzy zapraszają do klubu studenckiego Żaczek (al. 3 Maja 5), aby posłuchać nietuzinkowych, krakowskich (ale nie tylko) artystów. Kto wystąpi tym razem? Chłopcy Konta Basia. Basia Derlak, Marcin Nenko oraz Tomasz Waldowski zaczarują publiczność za pomocą klarnetu, basklarnetu, drumla, kontrabasu, perkusji, futujary oraz damskiego głosu. Grupa ta za punkt wyjścia obrała polską twórczość tradycyjną. Nie zabraknie więc elementów ludycznych, baśniowych, lokalnego folkloru oraz melodyjnej ballady. Wszystko\nto zaprezentowane zostanie w jazzowych aranżacjach. Wcześniej zagra Ms. No One. Grupa ma na swoim koncie dwa albumy. Pierwszy z nich nosi tytuł „The Leaving Room”. Drugi „Backseat Stories” (wydany dzięki wytwórni Antena Krzyku) jest tegorocznym świeżakiem, premiera miała miejsce 12 listopada. Joanna Piwowar-Antosiewicz, Adam Anto-\nPodczas grudniowych Niepokornych na scenie zobaczymy projekty Chłopcy Kontra Basia, Ms. No One (na zdjęciu) oraz Back To The Ocean. Koncertom towarzyszyć będzie wystawa prac Angeliki Mus. siewicz, Krzysiu Kurek, Łukasz Gocal oraz Sławek „Mr. S” Bardadyn tworzą muzykę, którą Stanisław Sojka podczas Festiwalu Gramy określił tak: „Wyraﬁnowana, piękna. Bez litości cicha. A trzeba mieć odwagę, by grać cicho”. Grudniowy koncert otworzy Back To The Ocean, charyzmatyczna piosenkarka obdarzona wyjątkowym, „czarnym” brzmieniem głosu, autorka muzyki i tekstów, gitarzystka, laureatka międzynarodowych konkursów kompozytorskich. Rozgłośnie radiowe grają jej utwory, a artystka z powodzeniem koncertuje w Polsce i za gra-\nnicą. Jej wizytówka? Emocjonalne występy, łatwość w nawiązywaniu kontaktu z publicznością oraz poruszające teksty piosenek. Koncertom towarzyszyć będzie wystawa rysowniczki „WUJ-a” Angeliki Mus, studentki Wydziału Architektury Politechniki Krakowskiej. Przedstawione prace odzwierciedlają jej osobowość, którą cechuje reﬂeksyjne podejście do codzienności oraz emocjonalne zaangażowanie w obserwowanie świata. Oglądający wystawę z pewnością zostaną pobudzeni do reﬂeksji. Do zobaczenia 5 grudnia! MAGDALENA PULIKOWSKA\nRozmowa z Angeliką Mus, rysowniczką\nNaszkicowana sztuka myślenia Angelika jest studentką architektury na Politechnice Krakowskiej, a zarazem miłośniczką filozofii i refleksyjnego podejścia do życia. W czasie wolnym uczęszcza jako słuchacz na zajęcia z filozofii na UJ. W grudniu zobaczymy w Żaczku wystawę jej rysunków. Od jak dawna rysujesz? Od urodzenia. Był to sposób przeniesienia świata dziecięcej wyobraźni na papier i zwrócenia na siebie uwagi. Stopniowo rysowanie stawało się moim świadomym wyborem – sposobem wyrażania emocji oraz komentowania otaczającej rzeczywistości. Nadal, choć zajmuję się bardzo wieloma innymi rzeczami, jest ono wciąż dla mnie bardzo istotne.\nJak opisałabyś prace, które pokażesz nam w Żaczku? Są to przede wszystkim szkice – różnorodne stylowo i tematycznie, ale łączy je silne zaangażowanie emocjonalne. Jeśli miałabym je podzielić na kategorie, mogłabym wyróżnić prace przedstawiające sceny życia codziennego, prace związane z naturą oraz prace inspirowane ﬁlozoﬁą i nauką.\nCzy któryś z Twoich rysunków szczególnie mocno zapadł Ci w pamięć? Jeśli tak, to co przedstawiał? Fot. arch. zespołu, rys. Angelika Mus\nGrupa rysunków powiązanych z ﬁlozoﬁą jest mi najbardziej bliska. Jeden z nich przedstawia Henriego Poincarego, wybitnego matematyka i ﬁlozofa, prekursora matematyki chaosu. W moim przedstawieniu jego broda układa się w chaotyczny wzór.\nCzy jest coś, co w Twojej pasji sprawia Ci trudność? Trudność sprawia mi dostosowanie się do narzuconej techniki oraz sprostanie wymaganiom, do- Zajrzeliśmy do szkicownika Angeliki. Oto co tyczącym z góry założonego rezulta- znaleźliśmy. tu. Gdybym musiała dostosowywać swoje obrazy do oczekiwań innych, to prawdoJaki jest dla Ciebie związek rysowania z ﬁpodobnie przestałabym w ogóle tworzyć. lozoﬁą? Co inspiruje Cię do tworzenia? Filozoﬁa to sztuka dziwienia się i pytania Zazwyczaj inspiruje mnie reﬂeksyjny nastrój o pozornie proste sprawy. Filozofowie posługują i ﬁlozoﬁczne przemyślenia. Raczej nie rysuję, się zwykle słowem, ale można też obrazem. gdy jestem wesoła. ROZMAWIAŁA JOANNA PAWLIK\nPopowo i z rozmachem\nJeden gra wszystkich, a wszyscy jednego\nDebiutując w 2004 albumem „The Funeral”, Kanadyjczycy z Arcade Fire z automatu zyskali opinię jednego z najważniejszych współczesnych zespołów indie rockowych. Nic więc dziwnego, że oczekiwania wobec każdego kolejnego krążka tej siedmioosobowej, założonej przez małżeństwo Wina Butlera i Régine Chassagne grupy są zawsze niezmiernie wysokie. Czwarty longplay ekipy z Montrealu spełnia je, a przy tym zaskakuje. Muzycy z Arcade Fire jeszcze nigdy nie zdecydowali się na tak popowe melodie, momentami odważnie uciekające od tworzonego „po bożemu” rocka. Dysponując imponującym instrumentarium, w którego skład wchodzą m.in. ksylofon, lira korbowa czy mandolina, a przede wszystkim instrumenty smyczkowe, postanowili wykorzystać je na nowy sposób. W większości z 13 kawałków składających się na dwupłytowy „Reﬂektor”, warunki dyktuje pulsujący beat przywołujący słuszne skojarzenia z LCD Soundsystem. James Murphy wyprodukował album i zaangażował do współpracy saksofonistę Colina Stetsona, ale przede wszystkim nadał warstwie muzycznej specyﬁczny charakter. Utwory bywają transowe, a nawet taneczne, sprawiają wrażenie tzw. ambitnych popowych piosenek. Ktoś czepialski mógłby zarzucić im monotonię, ale są zbyt przemyślane, zbyt kunsztownie skomponowane. I diabelnie chwytliwe. Zdecydowany zwrot ku popowym brzmieniom nie oznacza oczywiście, że Arcade Fire przestało być zespołem rockowym. Gitary są i mają się dobrze. Zwykle współgrają z podkładem, by w refrenach czy przejściach zabrzmieć bardziej zdecydowanie. Śpiewającemu Wine’owi Butlerowi wtóruje małżonka (czasem po francusku) i chórki. Do tworzenia „Reﬂektora” grupa podeszła bez absolutnie żadnych kompleksów czy ograniczeń, za to z wielkim rozmachem – słychać to. KAJETAN OWCZAREK ARCADE FIRE, „REFLEKTOR”, MERGE, 2013\nW Teatrze Łaźnia Nowa wystawiany jest spektakl „Trzej Muszkieterowie” oparty na powieści Aleksandra Dumasa. Choć wszyscy doskonale znamy tę historię, inscenizacja może nas niejednokrotnie zaskoczyć! W przedstawieniu bierze udział jedynie czterech aktorów: Adam Krawczuk, Marcin Perchuć, Rafał Rutkowski i Maciej Wierzbicki – członków Teatru Montownia oraz towarzysząca im Monika Fronczek. Cała piątka za pomocą niekompletnych strojów i kufra odgrywa rolę kilkunastu postaci. Reżyserem spektaklu jest Giovanny Castellanos. Jest to całkowicie nowa interpretacja znakomitego dzieła, która potraﬁ rozbawić do łez nawet największego mruka. Aktorzy w groteskowy sposób przedstawiają swoje postaci, mimo że grają ich więcej niż jedną, nie sposób się pomylić w odbiorze. Na uznanie zasługuje gra aktorska całej obsady: nie mogąc „schować się” za rekwizytami i kostiumami, poszczególne osoby przedstawiają za pomocą pojedynczych atrybutów, charakterystycznych gestów i mimiki. To bardzo nowatorska interpretacja, w której postaci nabierają wielu cech typowych dla współczesności: robią zdjęcia bądź tańczą do elektronicznej muzyki. Całość przedstawienia wydaje się całkowicie spontaniczną improwizacją. Brak rekwizytów zmusza wyobraźnię do pracy, ponownie zabierając oglądających w czasy dzieciństwa, gdy podczas zabaw palec był szpadą. Jest to sztuka lekka, łatwa i przyjemna, z całą pewnością warta obejrzenia. „Jeden gra wszystkich, a wszyscy jednego”– ta zmieniona fraza z powieści Dumasa najlepiej opisuje spektakl. KAMILA CZARNECKA „TRZEJ MUSZKIETEROWIE”, GIOVANNY CASTELLANOS, TEATR ŁAŹNIA NOWA – KRAKÓW NAJBLIŻSZE SPEKTAKLE JUŻ W STYCZNIU!\nJego pierwszy singiel „Impossible” pobił rekordy popularności. Prognozuje się, że jako jedyny po wygraniu programu „X Factor” ma szansę zrobić międzynarodową karierę. O kim mowa? James Arthur jest postacią niebanalną i właśnie podbija rynek muzyczny swoją debiutancką płytą zatytułowaną po prostu „James Arthur”. Już na przesłuchaniu do programu zaskoczył wszystkich swoim wykonaniem utworu „Young” zasiadającej w jury Tulisy. Jego niecodzienna interpretacja sprawiła, że przeszedł do następnego etapu, a kolejne występy doprowadziły go do zwycięstwa w brytyjskiej edycji programu „X Factor”. Działo się to w 2012 roku. Pochodzący z Middlesbrough wokalista w krótkim czasie stał się gwiazdą sceny muzycznej, co potwierdza zaplanowana na początek przyszłego roku trasa koncertowa po Europie. Co ważne dla polskich fanów James Arthur 4 marca wystąpi wWarszawie. Jego debiutancki krążek ukazał się 4 listopada. Przy tworzeniu albumu udział brało wielu znanych producentów m.in. Naughty Boy, Salaam Remi (współpracował z Amy Winehouse, Nelly Furtado) czy Biﬀco (mający swój udział w sukcesie Ellie Goulding i Kylie Minogue). Taka obsada musiała zaowocować wartościową płytą, na której znajduje się mieszanka stylów muzycznych, poczynając od spokojnych kawałków typu „Get down” czy „Recovery” po rapowany „Flyin”. Ciekawą propozycją jest również fenomenalna piosenka nagrana razem z Emelie Sande „Roses”, a także singiel promujący album „You’re Nobody til Somebody Loves You”. Mocną stroną utworów są teksty: przejmujące, szczere i z przesłaniem. Muzyka to połączenie warsztatu prawdziwych fachowców oraz osobowości i wrażliwości samego Arthura. To wszystko złożyło się na niesamowicie przyjemną dla ucha płytę, której można słuchać wiele razy. KAROLINA WIKTOROWSKA JAMES ARTHUR „JAMES ARTHUR”, 2013\nUNIWERSYTET > STUDENCI > KULTURA > SPORT Rozmowa z Piotrem Musiałkiem i Przemysławem Światowcem\nSiatkówka to ich styl życia „Trzej przyjaciele z boiska, co ich łączy? I przyjaźń, i sport”. Choć ta piosenka została napisana zanim pojawili się na świecie, nie da się ukryć, że z powodzeniem mogłaby traktować o pewnej trójce żaków z naszej uczelni. Są młodzi, ambitni, z pasją. Studiują zarządzanie sportem. Czym zajmują się w wolnym czasie? Serwują emocje. Rozmawiamy z Piotrem Musiałkiem i Przemysławem Światowcem, założycielami serwisu SiatkarskiPortal.pl. Skąd wziął się pomysł na założenie portalu? PM: Natchnął mnie mój przyjaciel ze studiów, który już na pierwszym roku prowadził własną działalność gospodarczą. Za jego przykładem postanowiłem połączyć pracę z ukochaną dyscypliną sportu.\nPasjonujecie się siatkówką i dziennikarstwem PM: Od dziecka mój świat kręcił się wokół sportu. Zaczynałem, jak większość rówieśników, od przygody z piłką nożną, w międzyczasie była koszykówka, aż w gimnazjum przyszła fascynacja siatkówką, która trwa do tej pory. Obecnie wraz z Krzyśkiem gram w rozgrywkach amatorskich TKKF na pozycji rozgrywającego. PŚ: Bardzo lubię siatkówkę, ale moją pasją jest piłka nożna. Zawsze interesowałem się językiem polskim i podziwiałem pracę najlepszych dziennikarzy w kraju. Najbardziej cenię Mateusza Borka. Dziennikarstwo sportowe to jest to, co w życiu chcę robić.\nWasza działalność to nie tylko portal PŚ: Niemal równolegle ze stroną otworzyliśmy sklep internetowy, w którym sprzedajemy odzież i obuwie sportowe. Zajmujemy się również organizacją turniejów. Mnóstwo drużyn, zwłaszcza amatorskich, chce uczestniczyć w takich zawodach. Sukcesem okazały się nasze pierwsze Amatorskie Mistrzostwa Małopolski w Siatkówce Plażowej o Puchar SiatkarskiegoPortalu.pl. Impreza przeszła nasze najśmielsze oczekiwania, bo zgłosiło się do nas prawie 100 par. Rozgrywki toczyły się od samego rana do zmierzchu.\nNie ograniczacie się tylko do Krakowa PŚ: Już niedługo otwieramy Akademię Siatkarską w KocmyFot. arch. prywatne\nPrzemek Światowiec podczas rozmowy z Łukaszem Kadziewiczem, siatkarzem, reprezentantem Polski, wicemistrzem świata. rzowie. W Krakowie jest duża konkurencja, podczas gdy w okolicznych miejscowościach niewiele się dzieje. Jeśli projekt się powiedzie, mamy zamiar otworzyć kolejne ﬁlie.\nTyle inicjatyw wymaga od Was wiele zaangażowania. Jak dzielicie się obowiązkami?\nDziałacie już prawie rok. Co uważacie za swój największy sukces? PM: Zdecydowanie był to odzew ze strony czytelników i ciepłe przyjęcie w środowisku siatkarskim. Portal zyskał dużą rozpoznawalność w branży, w bardzo krótkim czasie.\nByły też trudne momenty PM: Przemek zajmuje się redakcją, natomiast ja zarządzam pozostałymi projektami, stroną marketingową oraz dokumentacją ﬁrmy. Krzysiek był odpowiedzialny za sprzedaż, jednak niedawno zrezygnował, gdyż nie mógł pogodzić pracy zawodowej z działalnością w portalu.\nKłócicie się czasem? PŚ: Oczywiście, ale wszystkie spory staramy się szybko rozwiązywać. Piotrek ma trudniejszy charakter ode mnie. Czasem muszę studzić jego zapał do nowych pomysłów i poddać je chłodnej ocenie. Jednak dzięki różnicom dobrze się uzupełniamy.\nPM: Największym błędem okazało się otwarcie punktu stacjonarnego naszego sklepu, gdyż nie byliśmy w stanie pogodzić dotychczasowych obowiązków z nową działalnością. Zrozumieliśmy, że bez pełnego poświęcenia angażowanie się na „pół gwizdka” nie ma sensu.\nBazujecie w dużej mierze na relacjach wideo. Z czego to wynika? PŚ: Świat idzie w kierunku kultury obrazkowej, ludzie odchodzą od czytania. Łatwiej jest przy porannej kawie zobaczyć relację z wczorajszego meczu, jednocześnie robiąc kilka innych rzeczy, niż\nskupić się i przeczytać artykuł. Mimo to, nie rezygnujemy z tekstów. Pisząc, dziennikarz ma okazję przekazać coś od siebie.\nCo wyróżnia Wasz portal na tle innych? PM: Przede wszystkim forma i wideorelacje. Poza tym, nie zaniedbujemy siatkówki amatorskiej, która stanowi prawdziwą sól dyscypliny. Staramy się również łączyć tematykę ściśle sportową z elementami życia codziennego. Po prostu siatkówka jako styl życia!\nKomu kibicujecie? PŚ: Byłem wielkim fanem Arka Gołasia, obecnie kibicuję siatkarzom AGH Kraków. PM: Kibicuję krakowskim zespołom głównie AGH i Hutnikowi. W PlusLidze moimi faworytami są Skra Bełchatów oraz Zaksa Kędzierzyn Koźle, gdzie występują moi idole z lat młodzieńczych: Mariusz Wlazły oraz Paweł Zagumny. ROZMAWIAŁA MAŁGORZATA KOZIEJ\nRaz szpilki, raz halówki Myślisz, że dziewczyny nie wiedzą, czym jest spalony? Że potrafią kopać jedynie w koszach z odzieżą na wyprzedażach? Jeżeli tak sądzisz, jesteś w błędzie – przykładem są studentki należące do sekcji futsalu, działającej przy AZS UJ. Kobieta i piłka wbrew stereotypom mogą stanowić całkiem zgrany duet. Potwierdzają to osiągnięcia sportowe dziewczyn z minionego roku. W Półﬁnałach Akademickich Mistrzostw Polski drużyna UJ zajęła trzecie miejsce, dzięki czemu awansowała do ﬁnału ogólnopolskiego. Ostatecznie zespół uplasował się na 9 pozycji (3 miejsce w klasyﬁkacji uniwersytetów). Jest to sukces, biorąc pod uwagę fakt, że sekcja istnieje na UJ dopiero od 2011 roku. ZACZĘŁO SIĘ OD BARCELONY Futsal jest specyﬁczną odmianą piłki kopanej, bowiem mecze rozgrywa się na hali, a nie na boisku trawiastym. Dlaczego więc dziewczyny zdecydowały się na taką „męską” dyscyplinę? Najczęstszą przyczyną jest fascynacja owym sportem ojca lub starszego brata. – Piłką nożną interesuję się od dziecka, po tym jak pierwszy raz zobaczyłam mecz FC Barcelony w telewizji. Później zaczęłam próbować własnych sił na podwórku w konfrontacji z kolegami i tak to się zaczęło – mówi Kasia Majczak, studentka amerykanistyki. Historia Hani Wieczorek z prawa wygląda-\nła nieco odmiennie: – W życiu miałam okazję zetknąć się z wieloma sportami w tym z tenisem i baletem, ale to piłka nożna była mi najbliższa. Mimo tego, że rodzicom nie podobała się wizja piłkarki, to kiedy tylko dowiedziałam się o istnieniu sekcji, postanowiłam dołączyć do zespołu. Wszystkie dziewczyny sumiennie trenują, by jako drużyna odnieść jak największy sukces, zaś drobne braki w umiejętnościach nadrabiają walecznością i sercem do gry. Jak zauważa Rafał Wisłocki, szkoleniowiec ekipy: – Dziewczyny bardzo solidnie podchodzą do każdego ćwiczenia, aby wykonać je jak najlepiej. Ta postawa jest nieco odmienna w zestawieniu z chłopakami, którzy do treningów podchodzą z różną motywacją i czasami nie chce im się skupić na konkretnym zadaniu. Powszechnie przyjmuje się, iż mężczyźni mają większe predyspozycje do piłki nożnej, jednak kobiety udowadniają, że ciężką pracą można osiągnąć pożądane efekty. Sekcja małymi kroczkami rozwija umiejętności każdej z dziewczyn i pozwala podszkolić się technicznie, by później w trakcie me-\nPowszechnie przyjmuje się, iż mężczyźni mają większe predyspozycje do piłki nożnej, jednak kobiety udowadniają, że ciężką pracą można osiągnąć pożądane efekty.\nczu wszystko zagrało jak trzeba. – Ustalam cel na dany okres treningowy i wybieram środki. Zawodniczki go realizują, a efekty naszej pracy weryﬁkujemy w trakcie sparingów. Będziemy także starali się wziąć udział w jakimś turnieju akademickim, aby spróbować swoich sił na tle innych drużyn – dodaje trener. DUCH W DRUŻYNIE Uprawianie sportu, oprócz polepszenia samopoczucia i rozładowania emocji, niesie ze sobą wiele pozytywnych aspektów m.in. uczy cierpliwości, wytrwałości, radzenia sobie z własnymi słabościami. Ponadto godzenie studiów z treningami rozwija umiejętność zarządzania czasem. – Trenowanie futsalu daje mi dużo satysfakcji, a współzawodnictwo podnosi poziom adrenaliny. Swoją drogą jest to oderwanie się od szarej codzienności, ale przede wszystkim sprawia mi\nto przyjemność – twierdzi Kasia Majczak. Hania Wieczorek dodaje: – Najważniejsze jest poczucie ducha drużyny i fakt, że działamy jako zespół. Jest to idealna opcja dla osób, które chciałyby w aktywny sposób spędzić swój wolny czas. Wymagania wstępne: bycie dziewczyną, chęć rozwoju i gotowość podjęcia rywalizacji. Pojęcie o piłce nożnej lub doświadczenie jest mile widziane, ale równie dobrze dopiero tutaj można rozpocząć swoją przygodę z tym niesamowitym sportem. Drogie panie, jeśli któraś z was miałaby ochotę spróbować swoich sił w futsalu lub poprawić sprawność ﬁzyczną, to zapraszamy na halę Bronowianki (ul. Zarzecze 124), gdzie w poniedziałki i piątki o godzinie 19:30 odbywają się treningi sekcji. KAROLINA WIKTOROWSKA\nFot. arch. AZS UJ, rys. Justyna Kierat\nPismo Studentów WUJ - grudzień 2013


PERUVIAN harvest® Suszone mango "Haden" - 100g, EKO - Dystrybucja Naturalna Medycyna\n> UHTCO Corporation>PERUVIAN harvest® Suszone mango "Haden" - 100g, EKO\nPERUVIAN harvest® Suszone mango "Haden" - 100g, EKO\nPERUVIAN harvest® Getrocknete Mangostücke - Suszone mango - stosujemy odmianę „Haden”. Uprawiana jest ona w Cajamarca w Peru. Odmiana ta ale także tamtejsza ziemia są podstawą znakomitego smaku naszego produktu. Owoce są cięte na plasterki i poddawane powolnemu, spełniającemu kryteria witarianizmu i pozwalającemu na zachowanie naturalnych wartości suszeniu.\nPERUVIAN harvest® Getrocknete Mangostücke - Suszone mango - stosujemy odmianę „Haden”. Uprawiana jest ona w Cajamarca w Peru. Odmiana ta ale także tamtejsza ziemia są podstawą znakomitego smaku naszego produktu. Owoce są cięte na plasterki i poddawane powolnemu, spełniającemu kryteria witarianizmu i pozwalającemu na zachowanie naturalnych wartości suszeniu z zastosowaniem naszej wyjątkowej procedury suszenia na zimno. Dzięki temu doskonale zachowane zostają smak oraz składniki odżywcze i to bez konieczności zastosowania dodatków takich jak cukier, siarczyny lub inne substancje – wszystko zgodnie z Rozporządzeniem UE w sprawie produkcji ekologicznej.\nNasza rada: włóż kawałki mango do wody w celu uzyskania pożądanej konsystencji.\n- nasycone kwasy tłuszczowe (g) 0,19\n- kwasy tłuszczowe jednonienasycone (g) 0,28\n- kwasy tłuszczowe wielonienasycone (g) 0,13\n- cukry (g) 54,20


Cięcie plazmą CNC 2021 − news-szczecin.pl\nnews-szczecin.pl Cięcie plazmą CNC 2021\nMożliwości ploterów CNC to coś wspaniałego - a przygotowana przez nas firma rodzinna powstała w oparciu o pasję z nimi powiązaną. Właśnie dlatego w ramach prowadzonej aktywności, możemy się dzielić z innymi umiejętnościami i doświadczeniem, jakie pozyskujemy w tym zakresie. Jeżeli są Państwo zaciekawieni szczegółami - Alubram CNC zaprasza!\nNa obszarze powiatu cieszyńskiego wyróżniamy się jako fachowcy z dużą propozycją. Jest niemniej jednak kilka usług, w którym specjalizujemy się w szczególny sposób oraz o tej części reprezentowanej przez nas oferty chcemy Państwu opowiedzieć nieco więcej.\nWarto zaznaczyć, że proponujemy swoją ofertę zarówno do miłośników kutego, jak i współczesnego designu. Wykonany oba typy tych zleceń.\nLubimy podejmować się zamówień powiązanych z balustradami oraz brami, jednak to budowa ploterów CNC jest dla nas w największym stopniu zajmującym tematem. Mamy nadzieję, że będą chcieli Państwo przekonać się o naszych umiejętnościach w tym aspekcie.\nJednak oraz tutaj jeszcze przygotowana przez nas propozycja się nie kończy - jeśli chcą Państwo wykonania dowolnej innej konstrukcji na indywidualne zamówienie, tego także się podejmiemy. Czy to wycinanie detalów ploterem z blach aluminiowych, lub stalowych - jesteśmy w stanie podjąć się każdego wyzwania. Funkcjonujemy na arkuszach o grubości od 1 mm, aż do 20 mm - w zależności od pragnień.\nW szczególny sposób polecamy się firmom drobnym oraz średnim, ponieważ jesteśmy właśnie takim jednostkom zagwarantować najbardziej optymalną odpowiedź na ich potrzeby. Należałoby zdecydować się na współpracę naturalnie z nami, bo każda konstrukcja, którą wolno wykonać z pomocą naszych ploterów, wyróżnia się walorami, takimi jak:\nplazma do cięcia metalu cena www alubramcnc


Bonnie - Damon | Tvd Wiki | Fandom\nRelacje, Przyjaciele, Wrogowie, Artykuły do rozbudowania\nBonnie - Damon\nBonnie i Damon\nBamon, Donnie, Bonnie\n31 października 2009 (Haunted)\nNajlepsi przyjaciele, Sojusznicy, Dawni wrogowie\n„A w trzeciej przypomniałem sobie, że jesteś moją najlepszą przyjaciółką i, że gdyby coś ci się stało postradałbym zmysły.”\n—Damon do Bonnie [źródło]\nTo przyjacielska relacja miedzy Damonem Salvatore a Bonnie Bennett.\nDamon pyta Bonnie o Caroline\nDamon spotyka Bonnie w odcinku Haunted na Imprezie halloweenowej - 31 października 2009. Wampir podchodzi do czarownicy by zapytać się o miejsce pobytu Caroline, jednak Bonnie chce by trzymał się z dala od jej przyjaciółki. Damon na szyi dziewczyny zauważa Talizman Emily, którego potrzebuje do otworzenia grobowca, w którym znajduje się jego miłość Katherine. Bonnie jednak nie chce dać mężczyźnie talizmanu. Damon na własną rękę próbuje ściągnąć z szyi dziewczyny wisior, jednak talizman pali go w ręce. Przestraszona Bonnie ucieka od Damona.\nBonnie podczas rozmowy z Damonem\n„To potwór, przeraził mnie.”\n—Bonnie o Damonie[źródło]\nW odcinku History Repeating Damon ponownie namawia Bonnie do oddania mu talizmanu. Mężczyzna wie także, że Bonnie od pewnego czasu ma wizje związane ze swoim przodkiem Emily Bennett. Wampir oferuje czarownicy pomoc w pozbyciu się jej. Gdy do ciała Bonnie wkrada się Emily, i niszczy talizman, który jest kluczem do otworzenia grobowca, w którym miała znajdywać się miłość Damona, wampirzyca Katherine Pierce. Wściekły Damon za zniszczenie talizmanu mści się na dziewczynie i gryzie ją. W Fool Me Once Bonnie wraz z swoją babcia zgadzają się otworzyć grobowiec\nBonnie rozmawia z Damonem\nna prośbę Damona. Wampir myślał, że znajdzie tam swoją miłość Katherine. Jednak tak się nie dzieje. A do tego umiera babcia Bonnie z powodu nadużycia czarów. Podczas parady z okazji dnia założycieli w odcinku Founder's Day Damon dziękuje Bonnie za zdjęcie czaru z Urządzenia Gilberta choć czarownica wcale tego nie zrobiła. Gdy Damon zostaje uwięziony w płonącym budynku. Bonnie pomaga w uratowaniu wampira, ale robi to tylko ze względu na jej przyjaźń z Stefanem. Bonnie uświadamia Stefana, że jeśli Damon się nie zmieni, i przeleje choć kropla niewinnej krwi to ona go zabije.\nPo przemianie Caroline Bonnie jest zła na Damona, bo jej przyjaciółka została przemieniona przez krew Salvatora. Czarownica wini go za wszystkie złe rzeczy, które miały miejsce w Mystic Falls.\nBonnie za pomocą swoich zdolności postanawia rozprawić się z Damonem raz na zawsze podpalając go. Mimo, że Bonnie nienawidziła Damona musiała z nim współpracować przy próbie zabicia Klausa i Katherine\nIch relację były nadal chłodnę zwłaszcza pop tym ja Damon zabił i przemienił w wampira matkę Bonnie Abby.\nDamon przytula Bonnie\nW tym sezonie możemy zobaczyć poprawę ich relacji. W odcinku Stand By Me kiedy Damon znajduje Bonnie na Wyspie Silasa, mówi ,,Mógłbym cie teraz uściskać'' po czym odejmuje ją.\nDamon i Bonnie po drugiej stronie\nGdy Damon dowiaduje się o śmierci Bonnie on okazuje się być zdruzgotany tą informacją Damon przybywa na pogrzeb Bonnie, choć czarownice nie miała mu nic do powiedzenia. W ostatnim ostatnim odcinku tego sezonu Home wampir i czarownica zostają po drugiej stronie i umierają trzymając się za ręce.\nDamon i Bonnie w więziennym wymiarze\nDamon wraz z Bonnie trafiają do więziennego wymiaru 1994 roku. Spędzają tam ze sobą prawie, każdą chwile przez cztery miesiąc.\nWampir i czarownica na zakupach\nCzas wypełniali jedzeniem naleśników, graniem w gry planszowe, chodzeniem na zakupy, rozwiązywaniem krzyżówek. Często się ze sobą sprzeczali, ale i tak się zawsze godzili. Kai, którego poznali w wymiarze stwierdził, że ich relacje są dziwne -kłócą się, ale dziewczyna\nBonnie ratuje Damona\nzawsze wraca do Salvatore'a, a nawet uratowała mu życie. Damon wyznaje że lubi Bonnie. Czarownica stwierdziła, że dla Damona jest jeszcze nadzieia. razem planowali wspólny powrót do domu. Niestety Kai wtargnął w\nDamon i Bonnie przytulają się\nmiejsce rytuału i rozpoczęła się walka, sprawy przybrały niespodziewany obrót - Bonnie podarowała Damonowi szansę na spotkanie z przyjaciółmi, a sama została uwięziona z Kaiem. Gdy czarownica wydostaje się z więziennego wymiaru i przybywa do domu Salvatorów. Bonnie widząc Damona od razu rzuca mu się na szyje.\nDamon: Daj spokój, Bonnie to były trzy sekundy.\nBonnie: Wiesz jak długie są trzy sekundy,w sytuacji życie lub śmierć?\nDamon: W pierwszej sekundzie, pomyślałam, jak wspaniale byłoby poczuć jeszcze raz Elenę w moich ramionach. W sekundzie numer dwa całowałem ją. A w trzeciej przypomniałem sobie, że jesteś moja najlepszą przyjaciółką i ze gdyby coś ci się stało postradał bym zmysły, więc tak Bonnie, wiem jak długie są trzy sekundy.\nBonnie: Tylko sprawdzałam.\nW książkach Damon i Bonnie mają głęboki i intymny związek\nNa początku relacja Damona i Bonnie była bezpośrednia, zimna, sarkastyczna, bezczelna\nOd samego początku Bonnie nie ufała Damonowi, a gdy dowiedziała się, że jest wampirem znienawidziła go.\nBonnie połączona jest życiem z ukochaną Damona\nMatt sądził, że skoro Elena jest w śpiączce aż Bonnie umrze to Damon będzie chciał zabić czarownice\nPo powrocie z wymiaru Bonnie daje Damonowi lekarstwo na wampiryzm\nDamon na pogrzebie Bonnie przyniósł księgę czarów jako rzecz, która jemu ją przypominała\nDamon często do czarownicy mówi Bon-Bon


Raz na wozie,raz pod wozem czyli obstawianie zakładów bukmacherskich - 1 liga Polska - na zapleczu Ekstraklasy\nRaz na wozie,raz pod wozem czyli obstawianie zakładów bukmacherskich\nW życiu bywa tak, że raz jesteśmy w szczytowej formie, możemy przenosić góry, wszystko idzie ,,jak po maśle”\nZ kolei kiedy mamy gorszy dzień, nic nas nie zadowala a wręcz przeciwnie- przeszkadza najmniejszy drobiazg. Podobnie bywa jeśli kiedykolwiek próbowaliśmy hazardu.\nZakłady sportowe w internecie na serwisach takich jak IForbet Bukmacher to lepsze rozwiązanie niż pójście do tradycyjnego zakładu. To w kasynie nikt nam nie powie kiedy mamy spasować a kiedy podnosić stawki. Musimy wziąć pod uwagę iż do wielu kasyn przychodzą zawodowcy którzy tylko marzą by spotkać nas przy stole- początkujący nie ma żadnych szans.\nNiezależnie od tego w jakiej dyscyplinie czujemy się dobrze, znajdziemy ją na IForbet Bukmacher – piłka nożna, piłka ręczna, sztuki walki lub tenis ziemny albo stołowy, koszykówka, siatkówka, krykiet, golf, szachy lub pływanie. Na początku może być nam trudno- jak we wszystkim, nikt nie rodzi się w danej dziedzinie perfekcjonistą. Będziemy mieć również wzloty i upadki, bo nawet największa wiedza nie pozwoli nam w stu procentach, z idealną dokładnością określić przebiegu spotkania i wyniku gry. Nie warto się jednak zniechęcać od razu, tylko czekać aż osiągniemy duże zyski, a wtedy zakłady sportowe, mogą stać się nawet naszym dochodem głównym.\nBukmacher Forbet – sposób na nudę ?\nczyliobstawianieplusy i minusyRaz na wozieraz pod wozemzakładów bukmacherskichzakłady bukmacherskiezakłady sportowezalety i wadyzarabianieZyski i straty


Wstęp • Postępy Nauk Medycznych s1/2014 • Czytelnia Medyczna BORGIS\nCzytelnia Medyczna » Postępy Nauk Medycznych » s1/2014 » Wstęp\n© Borgis - Postępy Nauk Medycznych s1/2014, s. 4\nOd wielu lat II Zespół Dydaktyczny Kliniki Urologii CMKP prowadzi pięciodniowe kursy dla lekarzy odbywających szkolenie specjalizacyjne w dziedzinie medycyny rodzinnej. Małe, kilkuosobowe grupy słuchaczy pozwalają na bezpośredni ich kontakt z prowadzącymi zajęcia. Spotkania te zatem przybierają charakter seminaryjny, odbiegając od tradycyjnych, często nużących wykładów i sprzyjają szerokim dyskusjom oraz bieżącym komentarzom i wyjaśnianiu wątpliwości. Z satysfakcją każdorazowo odnotowujemy, że kursy oceniane są przez słuchaczy bardzo wysoko, co znajduje wyraz w indywidualnych ankietach.\nWłaśnie ze strony jednej z ostatnich grup szkolących się padła propozycja, żeby te ważne dla nich wykłady przedstawić w tradycyjnej formie pisemnej, w postaci łatwo dostępnego zbioru.\nZ radością podjęliśmy się tego zadania wierząc, że poprawi to współpracę pomiędzy lekarzami rodzinnymi i specjalistami urologami, wyeliminuje ciągle zdarzające się błędy w postępowaniu i w rezultacie przyniesie wymierną korzyść naszym wspólnym pacjentom. Staraliśmy się bez większych zmian przenieść treść ze slajdów na papier, mając stale na uwadze standardy i rekomendacje Polskiego i Europejskiego Towarzystwa Urologicznego.\nW „Wykładach” omawiamy najważniejsze działy urologii, przedstawiając je w sposób przystępny i nie zanadto szczegółowy, podkreślając problemy i sytuacje ważne dla lekarza rodzinnego. Dlatego też na końcu większości z rozdziałów przypominamy te ich fragmenty, które uważamy za najistotniejsze, ułatwiające w codziennej praktyce podejmowanie właściwych decyzji.\nUrologia jest działem medycyny, zajmującym się rozpoznawaniem i leczeniem chorób i wad narządów układu moczowego i narządów płciowych męskich u dorosłych i dzieci, a także rozpoznawaniem i leczeniem powikłań ze strony tych narządów, będących następstwem wcześniejszego postępowania lekarskiego.


Muzeum Wsi Kieleckiej – Park Etnograficzny w Tokarni. – bloganki\nW Tokarni koło Chęcin znajduje się skansen z zabytkami architektury drewnianej, przypominający świat wsi i miasteczek regionu świętokrzyskiego począwszy od XVII w. Skansen położony w malowniczym zakolu Czarnej Nidy liczy aż 65 hektarów, z czego 20 hektarów to przepiękny las. Zróżnicowanie terenu skansenu pozwala prezentować zabytkowe budynki w warunkach zbliżonych do naturalnych.\nSkansen podzielony jest na sześć sektorów, które prezentują ogromną różnorodność obiektów, przeniesionych z okolicznych miejscowości m.in. z Bielin, Pińczowa, Buska-Zdroju, Ślężan, Suchedniowa, Grzmucina, Radkowic, Sukowa, Bronkowic.\nTylko tu można zobaczyć zagrody w układzie obronnym, sześcioboczną stodołę, zrekonstruowaną studnię kieratową, chałupę z kominem sztagowym unikatowej konstrukcji, dwór, wiatrak, kuźnię, spichlerz. W domu organisty z Bielin odtworzono mały sklepik, pracownię krawiecką i aptekę z wyposażeniem z XIX wieku.\nWsi spokojna, wsi wesoła ! Kto głos twej chwale zdoła?\nPodróż w przeszłość świętokrzyskiej wsi.\nSektor Małomiasteczkowy – Muzeum Wsi Kieleckiej.\nW Organistówce z Bielin, pani przewodnik, czytała książkę Franciszka Kotuli “Przeciw urokom”, tak się złożyło, że przeczytała mi kilka fragmentów. Minęło dobre pół roku nim udało mi się dotrzeć do tej książki. Opisane są w niej wierzenia i obrzędy u Pogórzan, Rzeszowiaków i Lasowiaków, ale myślę, że kiedyś były aktualne także na świętokrzyskiej wsi.\n“Czasy pogańskie – to właściwie nic nie znaczy, albo znaczy jako przeciwstawienie czasom chrześcijańskim. Przecież odmieniła się wiedza, języki i bogowie”.\nPo prostu przyszedł czas na wszystko co tajemnicze, dziwne, osobliwe i mistyczne. A przecież kultura ludowa ma tych właśnie pierwiastków niemało.\nChociaż …. Nietrudno zauważyć, że olbrzymia część obrzędów opisanych przez Kotulę – to poczynania obronne. Człowiek stara się zabezpieczyć przed nieszczęściem, uniknąć niebezpieczeństwa które zagraża właściwie zewsząd. Dom może zostać tknięty piorunem, człowiek chorobą, pola suszą – właściwie wszystko może się nie udać, wszystko zepsuć, czy nie poszczęścić mimo największych ludzkich starań.\nNie można było stawiać nowego domu na „krzyżowych wodach”; a cóż innego powiadają nam współcześni radiesteci ? […] Tak więc wszystko się tu miesza: prastare wierzenia i liturgie, zrytualizowane motywy racjonalne, obrzędy i zwyczaj, i co kto chce.\nDziesięć tysięcy demonów czeka na każdą chwilę naszej nieuwagi. Cóż więc dziwnego, że skoro niebezpieczeństwo jest nieokreślone, wszechobecna i od nas niezależne, staramy się zapewnić sobie pomoc sił również nas przerastających ? Po prostu odmawiamy wiary w naszą bezradność, odmawiamy wiary w nasze opuszczenie i osamotnienie. Są, z pewnością są jakieś siły i Moce, które mogą wspomóc nas na bezsilnej pustyni świata. Trzeba tylko umieć wezwać, poprosić. Czyż nie znamy skądinąd zapewnienia” proście, pukajcie ….\nŻycie bohaterów Kotuli było ciężkie, bardzo ciężkie. Nawet tych wiejskich bogaczy, którzy na świadectwo swojej wielmożności nie zamykali chleba w komorze, ale kładli go wraz z nożem na stole, aby każdy widział, że tu się opływa we frykasy.\nPrymitywne narzędzia rolne, choroby roślin, epidemie, a zresztą codzienna troska o inwentarz, ciężar prac polowych, ciążący kładą bezmiar zajęć, kaprysy aury – wszystko to wystarczyło, by wypełnić szczelnie cały czas. Święta, właściwie dość nieliczne, również nie przypominały pobytu w pensjonacie.\nWreszcie, również dobrze ba wsi spokojnej, wsi wesołej, jak i w innych okolicznościach docieramy do pięknej, woskowej gromnicy. Co dalej ? Kłócą się do dzisiaj ze sobą – dwa systemy wyobrażeń. Wedle chrześcijaństwa – czeka nas droga w zaświaty, na nieodgadniony sąd. Wedle starszych, a ciągle jeszcze obecnych wierzeń – dusza zostaje tu, na ziemi.\nCzłowiek lęka się śmierci. Wierzył i wierzy, że przez pewne zabiegi może odwlec ją …. jak najdalej. Wierzył również, że różne siły mogą dawać znaki przepowiadające śmierć. Wierzono na przykład, że jeśli kret usypie kretowisko pod progiem od strony wewnętrznej – oznacza to grób, czyli, że ktoś z domowników umrze. Podobnie – kiedy sowa zahuczy w pobliżu domu, znaczy to, że kogoś “wywiedzie” z tego domu. Jeśli pogrzeb wypadał w piątek, przewidywano, że w ciągu tygodnia będzie następny. Mnóstwo snów między innymi wyrwanie zęba, przepowiadało śmierć w rodzinie.\nAle umarli nie zawsze odchodzą. Pozostają w zagajach na miedzach – coś tu się czyni i dla nich: nie wolno na miedzach palić ognisk, by niepotrzebnie nie cierpieli. Zresztą zjawiają się czasem jako upiory, czasem jako duchy opiekuńcze.\nCzym były obrzędy ? W jakim celu były odprawiane ? Otóż stanowiły one świadome zabiegi zmierzające do zjednania sił pozaludzkich, by zyskać jak największe powodzenie i dobra materialne oraz oddalić os człowieka zło. W chrześcijaństwie takie zabiegi nazywamy modlitwą, w pogaństwie magią. Wierzono, że obrzędy magiczne wówczas były skuteczne, gdy przybierały charakter wręcz teatralny. Stąd bogate dary, śpiewy, muzyka, tańce, wyszukana, tajemniczość itp.\nDzisiejszy człowiek w dawnej obrzędowości nie dostrzega już czynnika sacrum, a metafizyka śmieszy go. Dawne obrzęd, przeniesione obecnie na scenę czy estradę, są już całkowicie pozbawione tamtych, tak istotnych, sakralnych wątków. Stąd ich kalectwo.\nOtóż był to czas, kiedy wszystko otaczające człowieka było święte, a tym samym czujące. [….] Innymi słowy – świat był sensowny.\nDziś świat ten gwałtownie ginie.\n[*Fragmenty zaczerpnięte z książki Franciszka Kotuli “Przeciw urokom”.]\nSektor Wyżynny – Muzeum Wsi Kieleckiej.\n“Młyny wietrzne, powszechnie zwane wiatrakami, zawsze fascynowały ludzi. Ich pełne dynamiki sylwety, jakże różne od architektury wokół tchnęły tajemniczością, wywoływały podziw i zdziwienie u jednych, obawę i strach u drugich. Wiatr, żywioł trudny do ogarnięcia, choć sam ogarnia wszystko wokół, stał się zapewne dlatego tak wieloznacznym symbolem: :czasu , nicości, pustki, przestrzeni, ruchu, szybkości, przemijania, niestałości, zmienności, niepokoju, aktywności, gwałtowności, zniszczenia, zamieszania, odrodzenia, życiodajnego tchnienia bóstwa, pośrednika między niebem a ziemią, posłańca bogów, łaski, grzechu, gniewu bóstwa, niebezpieczeństwa, kary bożej, życia ludzkiego, duszy, ducha twórczego, sił żywotnych, namiętności ludzkich, szaleństwa, wojny, porywczości, męskości, chuci, płodności, cierpienia, pieśni, ekstazy, wolności, natchnienia poetyckiego i wróżebnego (nie) pomyślnej żeglugi, traktu (gościńca), daremności, nietrwałości, roznoszenia plotek, próżności, niewdzięczności, kaprysu.\nCóż za dziwna kompilacja dobra i zła” Czy zatem “ujarzmiania” wiatru i “zmuszania” go do wykonywania pracy mógł dokonać zwykły człowiek ?”\n[* Fragment książki “Wiatraki” autor Jan Święch].\nWiatrak typu „holender” z Grzymałkowa – Muzeum Wsi Kieleckiej.\n“Stoi wach na drwach. Rozłożył ręce na Bożej Męce”\nKażdy wiatrak musi posiadać urządzenie umożliwiające odpowiednie ustawienie skrzydeł (śmigieł) tak, aby można było uzyskać najkorzystniejszy efekt z siły parcia wiatru na ich ich powierzchnię, a więc takie, które umożliwiałoby obracanie skrzydeł wraz z wałem i dalszymi z nim związanymi elementami wokół osi pionowej o 360 stopni. I tak mamy:\na) wiatraki słupowe – posiadające nieruchomą podstawę, w której osadzona jest masywna, nieruchoma oś, na niej obraca się wokół cały budynek młyna. Do tej grupy zalicza się najpowszechniejsze wiatraki, zwane “koźlakami”;\nb) wiatraki wieżowe – ich budynki są nieruchome, natomiast wokół obracają się tylko ich dachy wraz ze skrzydłami. Popularnie młyny te nazywane są “holendrami” ;\nc) wiatraki paltraki – zbudowane są na fundamentach w kształcie koła, pośrodku którego osadzono niski pal. Drewniane budynki młynów spoczywały na rusztach belkowych i obracały się wokół pala na rolkach znajdujących się pomiędzy szynami ułożonymi na fundamencie oraz pod spodem wspomnianego rusztowania;\nd) wiatraki turbinowe – nie posiadają oddzielnego budynku. Urządzenia młyna znajdują się np. w komorze, sieni itp. Ich koło wietrzne umieszczone jest na szczycie wieżyczki znajdującej się na dachu budynku.\nWiatrak słupowy, „koźlak” z Dębina- Muzeum Wsi Kieleckiej\nSektor Dworsko – Folwarczny – Muzeum Wsi Kieleckiej.\nSektor Świętokrzyski – Muzeum Wsi Kieleckiej.\nSektor Nadwiślański – Muzeum Wsi Kieleckiej.\nSektor Lessowy – Muzeum Wsi Kieleckiej.\nMuzeum Wsi KielckiejPark Etnograficzny w TokarniPolskaSkansenŚwiętokrzyskie czaruje


Czy uwielbiamy kolekcjonować figurki zwierząt? - Portal z ciekawostkami\nCzy uwielbiamy kolekcjonować figurki zwierząt?\nwnętrze domu musi pokazywać nasz charakter, to czym się interesujemy i jacy jesteśmy. Dlatego tak ważne okazuje się być to, żeby dobrać pod siebie właściwe akcesoria, tak żebyśmy posiadali pewność, że naprawdę dobrze będziemy się czuć w danym miejscu.\nCo więcej, tego typu oferty na stylizację pomieszczeń powinniśmy odpowiednio przemyśleć, tak żeby wszystko okazało się być utrzymane w jednym stylu.\nJakiego typu figurki zwierząt będą nas interesować?\nJeśli kochamy zwierzęta, ale na przykład nie możemy ich z jakiegoś powodu trzymać w mieszkaniu, to obowiązkowo musimy odnaleźć jakieś odmienne rozwiązanie. Świetną ofertą mogą się tu okazać figurki zwierząt, zwierzęta – figurki gdyż mogą one posiadać przeróżne rozmiary, być zrobione z różnorakich materiałów i równocześnie również, mamy możliwość je dowolnie ustawiać. Co więcej, kiedy dobrze przypatrzymy się wszystkim propozycjom, to może się okazać, że będziemy mogli nabyć takie figurki zwierząt, które spokojnie postawimy na półce w pokoju, ale też takie, które będziemy mieli szansę ustawić w ogrodzie i będziemy mieli pewność, że nic się z nimi nie będzie działo. Propozycji tutaj okazuje się hurtplus.pl być bardzo sporo, wystarczy jedynie, że pomyślimy, która będzie odpowiednia.\nDobrze zadziałamy, jeśli udamy się do sklepu, w którym proponowane okazują się być takie figurki, gdyż wtenczas będziemy posiadali świadomość, że dokonaliśmy właściwego wyboru.