GRUPA WSPARCIA-MOLESTOWANI W DZIECIŃSTWIE-PROBLEM W ZYCIU DOROSŁYM (Strona 4) - Forum Kobiet - NETKOBIETY.PL\nGRUPA WSPARCIA-MOLESTOWANI W DZIECIŃSTWIE-PROBLEM W ZYCIU DOROSŁYM - Netkobiety.pl\nForum Kobiet » NASZA SPOŁECZNOŚĆ » GRUPA WSPARCIA-MOLESTOWANI W DZIECIŃSTWIE-PROBLEM W ZYCIU DOROSŁYM\nPosty [ 181 do 240 z 269 ]\n181 Odpowiedź przez alicnwa 2016-01-20 20:34:37\nOdp: GRUPA WSPARCIA-MOLESTOWANI W DZIECIŃSTWIE-PROBLEM W ZYCIU DOROSŁYM\nmoże też tak być, ale to pewnie z innym problemem chodziłaś\nWysyłali mnie, bo cała podstawówkę nie odezwałam się słowem do nikogo (nauczycieli/ kolegów z klasy), a w domu rozmawiałam tyle o ile z resztą do tej pory mało mówię. Myśleli, że mam autyzm, aż do momentu gdy Pani psycholog zapytała "Czemu ty nie odpowiadasz na moje pytania?" a ja jej odpowiedziałam " bo są głupie" no i sukces psychologów odezwałam się.\nJa też mało mówie, ale pewnie niektórzy psychologowie też wogóle się nie nadają żeby ludziom pomagać\nZmagając się z niepłodnością- grupa wsparcia i ocz …\nGrupa wsparcia dla osób samotnych\n182 Odpowiedź przez zgubionemarzenia 2016-01-20 20:38:12\nMyślisz, że to jest spowodowane(to, że mało kiedy się odzywamy) naszymi przeżyciami w dzieciństwie?\n183 Odpowiedź przez alicnwa 2016-01-20 20:50:32\nniewiem tego ale możliwe\n184 Odpowiedź przez alicnwa 2016-01-20 20:54:13\nja przed tą terapią co chodze chodziłam na terapie grupową wytrzymałam 3 tygodnie i zrezygnowałam bo wogóle się nie odzywałam tylko na te terapie chodzili głównie ludzie z nerwicami a nie z nadużyciami seksualnymi i jak ja miałam przed nimi mówić o moich doświadczeniach z dzieciństwa\n185 Odpowiedź przez zgubionemarzenia 2016-01-20 20:57:06\nKiedyś sobie tak myślałam, że chciałabym porozmawiać z kimś o podobnych przeżyciach, ale co ja miałabym mówić wtedy. Podejrzewam 3 minuty ciszy, a jak osoba byłaby też małomówna to po rozmowie.\n186 Odpowiedź przez alicnwa 2016-01-20 21:01:25\nby trzeba było może najpierw z taką osoba się zapoznać i wtedy małymi kroczkami się otwierać i mówić o przeżyciach\n187 Odpowiedź przez zgubionemarzenia 2016-01-20 21:07:01\nNo ja mówię po zapoznaniu np przez Internet.\n188 Odpowiedź przez alicnwa 2016-01-21 14:41:58\nszkoda tylko że tak mało osób tu pisze\n189 Odpowiedź przez zgubionemarzenia 2016-01-21 20:11:06\n190 Odpowiedź przez alicnwa 2016-01-23 16:36:01\nMój dziadek nie żyje ponad 7 lat i nawet nie moge mu powiedzieć jak mnie skrzywdził .\n191 Odpowiedź przez zgubionemarzenia 2016-01-24 00:07:44\nDobrze jest tak wyrzucić prosto w twarz. Ja miałam szczęście, że kiedyś na imprezie spotkałam tego palanta co mnie skrzywdził. Byłam mocno nawalona (swoją drogą dużo piłam w tamtym czasie) i nawyzywałam go od zboczeńców, frajerów i różnych chu.. przy ludziach (hamulce puściły) oblałam mu krocze piwem, spoliczkowałam go i dostałby butelką od piwa gdyby nie moja koleżanka. Chciałam mu skopać krocze, ale mnie siłą wynieśli. Choć byłam nawalona pamiętam to i tą satysfakcje.\n192 Odpowiedź przez alicnwa 2016-01-24 12:59:21\nA widujesz jeszcze swojego krzywdziciela\n193 Odpowiedź przez alicnwa 2016-01-24 15:21:20\nChyba najlepiej zacząc terapię będac właśnie w takim opłakanym stanie.\nWtedy z jednej strony można poczuc się, że jest się na dnie.\nAle z drugiej to właśnie wtedy nasze wszystkie emocje są jakby na wierzchu.\nMało kto wchodzi na ten wątek. Albo inaczej, ci co tego nie przeżyli, nie potrafią poczuc się, jak to jest byc w naszej skórze.\nBo mogą byc różne teksty, że dlaczego teraz o tym się mówi, dlaczego nie wcześniej itp.\nTrzymam kciuki, za wszystkich.\nJa jestem teraz w takim opłakanym w stanie jak bym była na dnie i już nie mam siły się podnieść, boje się że nigdy nie bede normalnie żyć\n194 Odpowiedź przez zgubionemarzenia 2016-01-24 17:49:48\nNiestety tak. Emocje za każdym razem są wielkie, aż się we mnie gotuję. Nie potrafię mu twardo spojrzeć w oczy tylko spuszczam wzrok to chyba najgorsze, że do tej pory ( a minęło już naście lat) ma nade mną przewagę.\n195 Odpowiedź przez alicnwa 2016-01-24 18:01:38\nJeżeli spuszczasz wzrok to co to może oznaczać że się go nadal boisz albo masz w sobie jeszcze wstyd .A ten oprawca ma żone czy kogoś\n196 Odpowiedź przez zgubionemarzenia 2016-01-24 18:31:31\nWiadomo, że się wstydzę, przecież mnie widział nago i w różnych obleśnych sytuacjach. Wiem, że to pamięta i on wie, że ja pamiętam chociażby po mojej reakcji na jego widok. Chyba każdy wstydziłby się. Nie boję się go. Uczyłam się samoobrony i różnych chwytów i wiem, że mogłabym mu złamać rękę w kilka sekund.\nNie ma żony, ani nikogo i nigdy nie miał. On woli dzieci pewnie dlatego nie stworzył normalnego związku. Wiem, że nie jestem jedyną ofiarą. Miał sprawę o gwałt na dziecku, ale dostał zawiasy. Jest bogaty to pewnie zapłacił tam gdzie trzeba. Bardzo dużo o nim wiem i jego przeszłości. Kiedyś to było moją pewnego rodzaju obsesją i gromadziłam informacje na jego temat. Może to głupie, ale obserwowałam go jakiś czas.\n197 Odpowiedź przez alicnwa 2016-01-24 19:43:58\nJak można dostać zawiasy za gwałt nie ma sprawiedliwości, on nadal może krzywdzić dzieci. No napewno człowiek się wstydzi że ktoś go widział nago ale może trzeba sobie powtarzać że my ofiary nie mamy się czego wstydzić tylko oni bo to oni nas skrzywdzili\n198 Odpowiedź przez zgubionemarzenia 2016-01-24 19:55:24\nWidzisz jednak można. Ciekawe czy mu komputer sprawdzili ma tam pełno pornografii dziecięcej. Za to też przecież zamykają. Wiem o tym bo byłam na tyle głupia, że podstępem dostałam się do jego chaty. Jego matka schorowana szukała kogoś kto posprzątałby jej dom. No i się zgodziłam na ochotnika i przejrzałam mu rzeczy i komputer (nie miał hasła nawet). Na całe szczęście mi to minęło, bo mogłabym zrobić coś głupiego, a później tego żałować. Wiem, że to oni nas krzywdzą i powinni oni się wstydzić, ale to nie takie proste. Wstydu nie wyłączysz od tak sobie przynajmniej ja tak nie potrafię.\n199 Odpowiedź przez alicnwa 2016-01-24 20:06:38\nciekawe jak byś zgłosiła na policje anonimowo że on ma pornografie dzieciecą to już wtedy by mieli dowody że jest pedofilem, a ile on ma teraz lat\n200 Odpowiedź przez alicnwa 2016-01-24 20:09:37\nJa też czuje czasami wstyd że dziadek mnie widział nago\n201 Odpowiedź przez zgubionemarzenia 2016-01-24 20:11:56\nNie chcę nic zgłaszać. On ma znajomości, kasę tylko z siebie idiotkę zrobię. Jego matka jest po 80tce to on z 6 dych ma.\n202 Odpowiedź przez zgubionemarzenia 2016-01-24 20:17:45\nCzasami, aż wymiotuję jak sobie to przypominam ze szczegółami.\n203 Odpowiedź przez alicnwa 2016-01-24 20:37:56\nNie dziwie ci sie bo kiedyś czytałam co ci robił\n204 Odpowiedź przez zgubionemarzenia 2016-01-24 21:01:44\nDługo Cię krzywdził ten Twój pseudo dziadek?\n205 Odpowiedź przez alicnwa 2016-01-25 20:09:07\nTo było pare razy, jeden raz był taki co wkłądał mi reke w majtki i to mnie najbardziej boli że stary obleśny dziad tą starą reką grzebie mi w majtkach , tymbardziej że ja mu ufałam ale w sumie jak nie ufać osobie najbliższej\n206 Odpowiedź przez zgubionemarzenia 2016-01-26 00:15:06\nCiekawe dlaczego to właśnie stare dziady w większości ( nie zawsze) molestują. No właśnie jak nie ufać...Dzieci ufają, bo to dorosły, ktoś z rodziny itp (w moim przypadku nie z rodziny). Teraz nie ufam nikomu.\n207 Odpowiedź przez strzała 2016-01-26 12:08:49\nCiężko jest zaufac, nauczyc się, że nie każdy jest zły i chce nam zrobic krzywdę.\nJa z jednej strony jestem bardzo ufna, a z drugiej strony wycofana, tak jakbym miała dwie osobowości.\nAle mam przyjaciółkę, której już ufam chyba w 100% chociaż nie od razu tak było.\nPotrafię lustrowac człowieka, bo w mojej podświadomości odzywa się to, że druga strona wraz coś w sobie ukrywa.\nI snuję często wizje, że wraz wszystko jest nie tak.\nAle myślę, że z czasem jeszcze będzie lepiej.\n208 Odpowiedź przez ania07.90 2016-05-19 17:27:41\nMam pytanie bedąc nastolatką leżałam z kuzynem w łóżku i miałam jego noge miedzy swoje nogi i poczułam taką dziwną przyjemnośc wtedy niemiałam pojecia co to było niemiałam świadomości że to było niemoralne , jak bym miała taką świadomośc nigdy bym do tego niedpościła czy to było molestowanie bo juz sama niewiem co o tym myśleć\n209 Odpowiedź przez Rzeczniaczek 2016-09-05 19:08:39 Ostatnio edytowany przez Rzeczniaczek (2016-09-05 19:09:16)\nWitam, dołączyłam do tego forum aby znaleźć osoby, które w pewnym sensie mnie zrozumieją. Mam 21 lat, kiedy miałam ok. 7 lat lub mniej, byłam molestowana przez swojego kuzyna lub przez syna bardzo bliskich znajomych mojej mamy, nie pamiętam tego kim dokładnie jest. Wyparłam chyba to bardzo skutecznie ze swojej głowy, pamiętam jedynie jego przyrodzenie, mój ulubiony niebieski kocyk pod, którym mnie przykrywał i książkę pt. "Pumba i przyjaciele", którą dostałam od niego i od jego siostry. Mój ojciec zginął kiedy miałam 3,5 roku, wychowywała mnie tylko mama i siostra. Nikt nie wie o tym co ciągnęło się przez około miesiąc. Mama wyjechała do pracy (zbiory papryki, na wsi jest mało perspektyw jeżeli chodzi o pracę), siostra zwykle wychodziła z domu do znajomych, ponieważ bardzo nie lubiła siedzieć akurat z tymi ludźmi. Wyszło na to, że zostałam sama z ciocią, wujkiem i ich dziećmi. Byłam u psycholog wraz z nią ustaliłyśmy, że syn musiał być pełnoletni albo musiał być w wieku między 16-17 lat. Spał sam na materacu w salonie i strasznie się na mnie zdenerwował kiedy pewnej nocy nie przyszłam. Zaczęło się to tak, że byliśmy razem w pokoju mojej mamy i oglądaliśmy telewizję ja bardzo chciałam oglądać jakąś kreskówkę a on chciał oglądać jakiś film akcji, więc przełączył a ja wtedy zaczęłam skakać po łóżku, śpiewać coś typu "lalala" i prosić go aby przełączył aż w pewnym momencie powiedział, że jeżeli się nie uspokoję to mnie zgwałci. Ja na moment ucichłam nie wiedząc w ogóle o co mu chodzi. Zapytałam się co to znaczy, ale on nie odpowiedział mi nic, poza tym, że jeżeli się nie uspokoję to się dowiem. Tak więc o to, jako nieświadome dziecko zaczęłam na nowo swoją szopkę po to aby oglądać bajkę i również z ciekawości, ponieważ chciałam się dowiedzieć co oznacza "zgwałcić". Nie wydawał się zły, wytłumaczył mi jak zrozumieć psy, jak zrozumieć mowę ich ciała, dlaczego pies merda ogonem, dlaczego szczeka. Bardzo ciekawie mi się go słuchało. Tak zdobywał moje zaufanie, pewnego dnia powiedział, że możemy iść się pobawić do mnie do pokoju, a pokój miałam na samej górze. Byliśmy sami, pobawił się ze mną moją kolekcją żołnierzyków i pluszakami, zabawa rozwinęła się tak, że na pluszakach pokazywał mi różne pozycje seksualne i pytał się czy chcę coś spróbować. Położył się na łóżku i kazał mi usiąść na sobie okrakiem rzucając, że pokaże mi fajną zabawę. Usiadłam, robiłam wszystko co powiedział, nareszcie się ktoś mną zainteresował, mama tylko krzyczała, że wszystko psuję a siostra zwykle uciekała. A tu ktoś kto jest taki miły i chętny zabawy. Kazał mi się ocierać o siebie dodając, że w przyszłości mu podziękuję, ponieważ dużo może mnie nauczyć a to mi się przyda. Nauczy mnie uprawiać seks. I tak się to ciągnęło z dnia na dzień. Zawsze zostawiał na mnie koszulkę i majteczki, pamiętam jak na jednych miałam dziurę to śmiał się, że szkoda, że nie jest większa bo wtedy mógł by we mnie wejść. Było mi przyjemnie wtedy, bardzo. Nie rozumiałam tego, to było dziwne uczucie, przyjemne, ale dziwne. Zaczął wchodzić mi do łazienki, nawet wtedy kiedy byli wszyscy domownicy, nawet moja mama. Rzucili tylko, że widocznie bardzo się z nim zaprzyjaźniłam skoro pozwalam mu wejść, a on szeptał mi na ucho, że szkoda, że wszyscy są w domu, bo mógłby wtedy się do mnie dołączyć. Wszystko zaczęło nabierać na sile, to była nasza tajemnica. Zabronił mi cokolwiek mówić. Zastanawiałam się czemu miało być to złe, dlaczego mam nikomu nie mówić? Czego się boi? Coraz więcej wątpliwości pojawiało się w mojej małej główce, zaczynałam czuć się źle. Pewnego dnia wziął dwie moje zabawki i znowu pokazywał pozycje, tylko mówił, że tym razem zdejmują ubrania i spytał się czy chcę to z nim zrobić. Wtedy po raz pierwszy powiedziałam nie. Byłam zagubiona i przerażona, nie wiedziałam co się ze mną dzieje i nie wiedziałam co on ze mną robi. Poczułam się strasznie. Powiedział, że skoro nie chcę to nie będzie mnie namawiał, zaczął się denerwować. Przez cały ten czas kiedy był u mnie nie pozwalał mi się spotykać z moimi przyjaciółmi z sąsiedztwa. Jeden z moich przyjaciół przyszedł do mnie, chciał wyciągnąć mnie z domu. W końcu były wakacje, wszystkie dzieci się bawiły, a ja siedziałam tylko w domu. Pozwolił mi wyjść, kazał mi wyjść. Kiedy przyjaciel przyszedł na górę, to ten chłopak nagle padł na czworaka i kazał się bić. Mówił mi abym go biła i do mojego przyjaciela też powiedział aby go uderzyć. Tak dwójka dzieci skopała starszego chłopaka. Wybiegliśmy z domu i wtedy znowu poczułam się jak dziecko. Śmiałam się, biegałam, bawiłam się z przyjaciółmi. Aż nagle ten "kuzyn" zaczął krzyczeć moje imię, stanął przed bramą od podwórka mojego przyjaciela i krzyczał moje imię i mnie wołał. Przyjaciel pomógł mi się schować, nie chciałam wyjść, chciałam czekać aż pójdzie, ale on krzyczał i krzyczał, aż w końcu uległam i wyszłam. Kiedy do niego poszłam, kazał mi powiedzieć przyjaciołom, że idę na chwilę. Zabrał mnie i kazał mi biec z nim za budynek gospodarczy na moim podwórku. Tam czekaliśmy, mój przyjaciel zaczął się niecierpliwić i poszedł do mnie. Ten "kuzyn" zatkał mi usta i kazał mi czekać aż sobie pójdzie, ale przyjaciel był wytrwały i czekał. Więc otrzymałam polecenie aby powiedzieć swojemu przyjacielowi aby sobie poszedł, bo ja nigdzie nie idę i nie chce mi się już z nimi bawić, tak powiedziałam. Nie pamiętam jak to się wszystko rozwiązało, wiem, że wyjechał i już nigdy więcej nie widziałam ich na oczy. A od tamtego momentu miałam problem aby mówić "nie". Nie potrafiłam odmawiać i ciągle się bałam. Przez to, że nie umiałam odmawiać, zostałam wykorzystana przez swoich kolegów z boiska, przez to przestałam grać w piłkę, mimo że bardzo lubiłam. Mimo że łamałam zakaz swojej mamy, która uważała, że skoro jestem dziewczyną to mam zachowywać się jak dziewczyna. Odkąd pamiętam ubierałam się jak chłopczyca, zostało mi to poniekąd do dzisiaj. Nie lubiłam podkreślać swojej kobiecości, miałam nawet kryzys tożsamości płciowej. Z psycholog doszłyśmy do wniosku, że mogło to wynikać z tego, że utożsamiając się z mężczyzną czułam się bezpieczniej. Miałam bardzo duży problem z seksualnością, uprawiając seks nie odczuwałam żadnej przyjemności. Byłam w związku z mężczyzną i nie czułam nic przyjemnego, mówiłam mu o tym, ale nie rozumiał tego. Zaczęłam interesować się kobietami tak samo jak mężczyznami, ale jednak kiedy czułam jakieś zainteresowanie z ich strony to jednocześnie czułam coś przyjemnego, ale jednocześnie czułam strach przed tym, że może mnie wykorzystać. W związku z kobietami również nie czułam żadnej przyjemności, a wręcz przeciwnie. Tak samo jak w związku z mężczyzną, nie czułam nic lub czułam ogromny ból. Aktualnie też jestem w związku z kobietą, ale pomogła przełamać mi blokady, jednak czuję, że nie są przełamane do końca. Nie umiem zachowywać się kobieco w łóżku, a jeżeli już to potrzebuję dużej psychicznej siły aby przełamać blokadę. Przy osobie z którą jestem odczuwam przyjemność, ale czasami czuję się bardzo źle po stosunku, czuję smutek, czuję niepewność i czuję to, że nie umiem okazywać czułości i nie umiem zająć się drugą osobą w sposób odpowiedni w łóżku.\nChęć podzielenia się tym wszystkim naszła mnie, kiedy zobaczyłam książkę dla dzieci z serii króla lwa z bardzo podobnymi obrazkami i kolorystyką jak w tej, którą dostałam od tego człowieka. Poczułam się jakby coś we mnie uderzyło, prawie bym zemdlała, wszystko zaczęło się osuwać i jakby zwalniać. Nigdy nie sądziłam, że widok książeczki dla dzieci może tak na mnie wpłynąć.\nPrzepraszam za tak długi post, po prostu chciałam wszystko dokładnie opisać.\n210 Odpowiedź przez alicnwa 2016-09-16 15:14:21\nA korzystasz z jakiejś pomocy np. psychologa\n211 Odpowiedź przez Rzeczniaczek 2016-09-18 11:20:33\nKorzystałam, jednak okazało się, że zarabiam zbyt mało aby dłużej chodzić na spotkania z psychologiem.\n212 Odpowiedź przez alicnwa 2016-09-18 13:44:16\nJak długo korzystałas z tej pomocy i czy coś Ci dawały te spotkania\n213 Odpowiedź przez alicnwa 2016-11-09 23:09:54\nJak zaakceptować przeszłośc na którą się nie miało wpływu bo ja nie potrafie\n214 Odpowiedź przez przemyslawniebracki 2016-12-28 07:28:19\nPo pierwsze chciałbym się przywitać.\nPo drugie, gdy tutaj trafiłem, nie miałem pojęcia, że jest to forum dla kobiet. Zrozumiałem to dopiero po rejestracji, jak zostałem przekierowany do głównych wątków - a trafiłem tam z wątku GRUPY WSPARCIA.\nPo trzecie nie jestem desperatem, który chce wykorzystać w jakikolwiek sposób kobiety. Ostatnia kobieta, jaką wykorzystałem rozmawiała ze mną w pierwszy dzień świąt tego roku - wtedy pozwoliła mi się przed sobą otworzyć. Powiedziałem jej, że w wieku siedmiu, może ośmiu lat byłem molestowany przez ojca. Nic ekstremalnego, ale nie powiedziałem o tym nikomu od dwudziestu lat. W zasadzie nie powiedziałem o tym nikomu nigdy. Chyba nawet o tym zapomniałem, albo nie wiem, zablokowałem to w sobie. Teraz przejdę od razu do mojego problemu.\nBłagam, pomóżcie mi w jakikolwiek sposób, bo to jest pierwsze forum, na jakim mogę wypowiedzieć się dziś, a na prawdę potrzebuję pomocy. Wyję z bólu od wigilii, ukrywam się przed rodziną i współlokatorami. Ludzie, którym powinienem coś powiedzieć są dla mnie obcy i poważnie zastanawiam się nad tym, czy nie wpadam w depresję. Ciszej stukam w klawisze, bo osoba, której powiedziałem o wszystkim może mnie osądzać. Gdzie mam szukać pomocy? Zazwyczaj znajduję pocieszenie w alkoholu, ale teraz tylko pomaga mi "zgasnąć".\n215 Odpowiedź przez Lucinda 2016-12-28 16:13:24\nMogę Ci polecić terapię, czy grupową czy indywidualną - wybór należy do Ciebie. Ja również przez wiele lat trzymałam w sobie złe wspomnienia. Teraz uczeszczam na terapię i żałuję, że nie zrobiłam tego 20 lat wcześniej, wtedy oszczędziłabym sobie wiele niepotrzebnego bólu. Trzymaj się\n216 Odpowiedź przez laura.palmer.kochamszanuj 2017-03-30 19:28:39\nCześć. Znalazłam ta grupe bo łapie się już każdej deski ratunku.\nOd roku znikam.... Rozplywam się.\nBo rok temu przestałam milczeć o tym co mi zrobił mój ojciec 24 lata temu.\nTo jednak nie pomogło. Jest coraz gorzej.\nByłam już u 7 terapeutów ale żaden nie potrafił mi pomóc.\nO takim rodzaju molestowania jakiego padłam ofiarą się nie mówi.\nPrawie nikt nie ma odwagi. I ta cisza mnie pomału zabija.\nCzuję się wyalueniwana spośród innych ofiar. Stale gorszona. Stale molestowana. Stale skrzywdzona.......\nCzytała m i pisalam tak dużo.....\nTak znalazłam wiele potwierdzen że takie przypadki jak mój zdarzają się może nawet często. Ale świat moczu a ja rozpadam się.\nBo jak mam żyć kiedy to co mnie podniecalo, co doprowadziło do orgazmu gdy byłam dzieckiem i nastolatka nadal popiera 60 procent społeczeństwa?\nDlaczego zachowanie erotyczne tak bardzo popularne wśród dorosłych jest stosowane wobec dzieci?\nWpiszcie sobie w google spanking i sex i zobaczycie tysiące filmów pirno. Tych filmów nie wolno oglądać dzieciom. Ale wolno im to robić.\nTo znaczy nie wolno. Ale nie dlatego że dotykanie pośladków dziecka jest uznane za seksualne.\nDlaczego dzieci wg społeczeństwa nie mają prawa czuć podniecenia gdy ktoś dotyka ich pośladki?? Ja czułam.....\nI to okaleczylo moje życie.\nMam 37 lat i pomału umieram.\nCzuję się na uboczu. Na marginesie.\nTak wiem. Nie wszystkie dzieci to podnieca. Nie wszyscy ojcowie są zboczencami tak jak mój.\nAle dlaczego o takich przypadkach jak mój świat milczy...\nPrzecież podniecenue z powodu klepanua po tyłku to sprawa całkiem naturalna......\nWśród wielu dzieci również.......\n217 Odpowiedź przez mam 33lata 2017-08-24 22:50:17\nmam 33lata, byłam molestowana seksaulnie, przemoc fizyczna, psychiczna. Dzisiaj mimo terapii, czuję się gorsza, głupia, mam poczucie winy ... wiem, że nie powinnam ... pracuję nad tym... jest mi ciężko\n218 Odpowiedź przez ostatnia szansa1 2017-09-22 22:14:44\nCześć, nie wiem czy jest ktoś jeszcze na tym forum? Chciałabym z kimś porozmawiać...\n219 Odpowiedź przez CatLady 2017-10-04 22:54:01\nMam pytanie, które ostatnio mnie zastanawia, nawet nie pamiętam, czy już je zadawałam... Naszło mnie znowu po obejrzeniu programu Uwaga na temat dziewczynki molestowanej przez brata.\nCzy możliwe jest, by matka/ojciec nie wiedzieli, że coś takiego dzieje się pod ich dachem? Tak szczerze nie mieli pojęcia?\n220 Odpowiedź przez Uursa #muszlov 2017-10-16 17:14:53\nchoć bym chciała to nie jestem w stanie czytać waszych historii...\npragnę tylko podzielić się tym, że ja też żyję z taką traumą.\nAngielski z pewnością (r)\n221 Odpowiedź przez korix22 2018-06-18 13:24:22\nNa wstępie chcę się z Wami przywitać serdecznie.\nPrzeczytałam ten temat (oraz podobne na tym forum) - dość solidnie.\nSama mam podobne doświadczenia życiowe i ogromne problemy.\nW moim przypadku sprawcą był kuzyn o 4 lata - starszy.\nWidywałam się z nim dość często (każde wakacje, ferie, itd.)\nByłam molestowana przez 6 lat - w wieku od 6 roku życia, do 12-go. Kiedy - to powiedziałam - "nie". I temat na lata - "ucichł".\nObecnie - już nie winię Kuzyna, wiem, że też był dzieckiem. Bardziej odpowiedzialność przenoszę na dorosłych, którzy tego nie dostrzegali.\nDziś mam 41 lat i ogromne problemy natury emocjonalnej i psychicznej oraz zdrowotnej (nerwica żołądka, zjd, refluks, chudnięcie z niewiadomych przyczyn, itd.)\nOd 5 lat - nie pracuję (jestem zależna finansowo od rodziców).\nNa dodatek jestem introwertyczką i wwo (osobą wysoce wrażliwą).\nW życiu - nie doszłam do niczego, nigdy w życiu - nie miałam mężczyzny u boku (wiadomo, po takich przeżyciach - mam schemat, każdy facet to świnia).\nZamknęłam się w sobie i tak trwam. Od 5-u lat interesuję się psychologią behawioralną, rozwojem osobistym, NLP i różnymi tematami pokrewnymi.\nMyślałam, że uda mi się samej poradzić z tą kwestią - niestety jest to większe ode mnie.\nPo przeczytaniu mnóstwa książek, badań, opinii, itd. Już nawet diagnozy sobie stawiam, czy mam border line czy chorobę afektywną dwubiegunową. Wiem - to trzeba pozostawić specjaliście.\nSzukam pomocy oraz chcę stworzyć grupę wsparcia. Chętnie popiszę z innymi osobami, jak sobie z tym radzą. Od czego zaczęły i jak wygląda terapia.\nO tym, co się działo w przeszłości, nie wie nikt z rodziny i nie mogę tego ujawnić.\nNa tę chwilę nie mogę iść na terapię ze względów finansowych, będę się starać odłożyć pieniądze tak, by ją zacząć zimową porą.\nPozdrawiam wszystkich pokrzywdzonych i proszę o pw Osoby, które walczą o codzienność z podobnym "ciężarem",\n222 Odpowiedź przez ASIK85 2018-06-19 14:29:55\nWitajcie, znalazłam forum przez wyszukiwarkę i postanowiłam do Was napisać. Właściwie to chyba tylko po to, żeby się wygadać, bo obudziły się moje demony... Byłam wykorzystywana seksualnie jako dziecko przez siostrzeńca mojego taty. Wszystko zaczęło się kiedy miałam 5 lat. Wtedy ów człowiek z nami zamieszkał, więc miał łatwy dostęp. Skończyło się kiedy miałam lat 15 - powiedziałam, że go zabiję jak dotknie mnie jeszcze raz. I się skończyło. Fizycznie się skończyło, bo psychicznie chyba nie skończy się nigdy. Rodzice nic nie zauważyli przez tyle lat. Powiedziałam im, jak miała 18 lat, niestety nikt z tym nic nie zrobił, nie pomógł mi. Rodzice dalej mają świetny kontakt z tym człowiekiem, mama była nawet zdziwiona, że nie chcę zaprosić go na swój ślub... Molestowanie zrobiło straszne spustoszenie w mojej psychice. Mam ciągłe poczucie winy i wstydu za to co się stało. Tak, jakby to była moja wina. Mam tak cholernie niską samoocenę, że niedługo chyba w ogóle przestanę wychodzić z domu, częste napady lęku niewiadomej przyczyny, zaburzenia jedzenia. Ciągle poczucie smutku, nie umiem się cieszyć tym co mam, bo ciągle czekam na jakąś katastrofę, bo przecież kogoś takiego jak ja, nie może spotkać w życiu nic dobrego. Potrafię rozwalić każdą relację, bo mam wrażenie, że ludzie mnie nie lubią i są mili tylko przy mnie i każdy obmyśla jakiś plan, żeby mnie zranić, więc jeśli ja zrobię to pierwsza to będzie mniej bolało. Dotyczy to uczuć, związku, przyjaźni, pracy. Straszne jest to poczucie, nie mam już siły z tym żyć i zmagać się z tym. Potrzebuję pomocy.\n223 Odpowiedź przez Skrzywdzona112 2018-07-14 21:52:57\nHej mam. 32 lata I koszmary powrocil koszmar ktory myslalam ze sie uporalam z nim. Majac o kolo 10lat bylam. Molestowana przez tate kolezanki dusilam to w sobie az w koncu 2m pozniej powiedzialam mam ie ktora nie uwierzyla mi z tej bezsilnosci I drugie u atakowi jego gdzie nie umialam powiedziec nie bo mnie sparalizowalo targnelam sie na zycie. Leczenie w szpitalu psychiatry czym I w koncu powiedzialam psychologowi cala sprawa nabralam tempa a mama bila sie w piers. W wieku 16 lat mialam to za. Soba mama zmarla przeprowadzamy. Sie do starszej siostry tam poznałam. Meza wyszlam za maz I koszmar wrocil. Ojciec meza molestowal mnie a ja po raz kolejny przeszlam zalamania w sobie uporalam sie z tym z mezem. Rozeszlam. Obecnie mam. 2 meza ktory dzis sie do wiedzialam Co mnie. Spotkalo to wrocilo jak grom z jasneho nieba po wydarzeniach w ktorych znowu w zyviu czula. Sie bez silna ale to nie molestowanie a zastraszanie okropne. Na drugi dzien zdjevia sny z ta tych lat wracal a ja czulam ze umieram dzis mialam pierwsza sesje z psychologiem ale boje sie ze nie dam rady o tym mowic znowu. Boze dlaczego to wraca mam depresja nie chce zyc boje sie osoby ktora mnie zastraszala ale rozmawiac. Z nia ze Strachu I znowu bam on ten ktory mnie zastraszyl dobieral sie do mnie zamarlam. Nie wiem. Co robic boje sie powiedziec mezowi. Boze chce umrzec.\n224 Odpowiedź przez Matita 2018-08-19 20:21:23\nWitam, szukam wsparcia.Bylam molestowana przez ojca w dziecinstwie,powiedzialam mamie o tym, kazala mu przeprosic..nie jestem jednak w stanie powiedzec,czy to sie zakonczylo.nie jestem w stanie ulozyc tego wczasie.w kazdym razie,moja rodzina zyla dalej jak gdyby nigdy nic.dzis jestem po 30 i w koncu napisalam ojcu,ze nie chce go juz nigdy widziec ani miec kontaktu.on mi napisal,ze jest mu wstydi -ze mialo to byc forma zemsty na mamie a wyszlo skurwysynstwo..mysle,ze jest on psychiczny.rozmawialam tez z mama i mialam nadzieje,ze ona tez zeozumiala co robiala, tyle lat z nim zyjac i jeszcze wrecz naciskala na moj kontak z ojcem- a to pogadaj przez telefon a to tata cie odwiezie.ale ona dalej chyba nie rozumi, powiedziala ,ze myslala ze udalo mi sie o tym zapomniec i ze jestesmy szczesliwa rodzina...masakra.a teraz co najgorsze,moi bracia zostali rodzicami i na nieszczescie sa to dziewczynki.nie wiem co robic.powiedziec im? Czy nastraazyc ojca? On sie zapiera ze nigdy ich nie skrzywdzi.ale czy takiej osobie emozna ufac? Rozmawialam moja duzo mlodsza siostra i ona apowiedziala,ze dla niej byl zawszs w porzadku..ale dla mbie ejest dziwne to,ze ona nie pamieta dziecinstwa i ma nerwice i ogolne problemy..strasznie dlugo wyszlo ale kesli ktos przeczyta i sie epodzieli swoimi myslam bede wdziwczna\n225 Odpowiedź przez woodstockowa27 2018-08-21 22:20:46\nproblem molestowania nie dotyczy mnie tylko mojego partnera. Pisze tu bo moze znajde odpowiedz. Jestesmy dwa lata razem. Poczatek jak to zwykle bywa...cudowny. Szybko zauwazylam, ze staje sie obojetny. Tajemniczy jakby nie mial do mnie zadnego zaufania. Nigdy wczesniej nie byl w zdrowej relacji. Bylo (jest) mi przykro bo myslalam, ze sie narzucam i Go przytlaczam. Znikal w telefonie. W maju tego roku znalazlam filmy porno w kompie i zaczelam grzebac. Wlamalam sie na jego skrzynke i odkrylam, ze jest uzalezniony od seksu. Setki zdjec i filmow. Pare fikcyjnych kont na seks portalach. Masakra. Szok. Czuje sie jak smiec. On jest cudownym facetem i wiedzialam, ze to nie z wyrachowania. Wiedzialam, ze cos Go meczy. Poszlismy do seksuologa, ktory okazal sie idiota jakich malo. Stwierdzil, ze to problem bo mi przeszkadza. Gdybym to akceptowala, wszystko byloby ok. Stwarzam problem. Jego zachowanie jest mega destrukcyjne. Niszczy Go. Wczoraj znowu znalazlam porno w jego telefonie. Powiedzial, ze czuje do siebie obrzydzenie i pierwsz raz otworzyl sie. Chociaz nie do konca. Powiedzial, ze jako dziecko byl molestowany. Znowu peklo mi serce. Nie chcial zdradzic szczegolow. Ale podejrzewam, ze przez ojca. Nie wiem jak mam z nim rozmawiac. Bardzo Go kocham i chce mu pomoc z calego serca. Chce to zrobic dla Niego i naszego nienarodzonego dziecka. Chce zeby sie od tego uwolnil. Powiedzial, ze jest mu lzej. Ale wiem, ze to dopiero wierzcholek gory lodowej.\n226 Odpowiedź przez Renia0611d 2018-11-15 10:56:08\nHej. Moja siostra w wieku 7-8 lat była molestowana, ale próbując wymazać to ze swiadomości nie wiem kto to był. Pamieta na pewno w nocy leżącego na niej faceta smierdzącego alkoholem i straszny ból i ze nic nie mogła zrobić... ona ma teraz 34 lata i nadal to rzutuje na jej życie, seks i całe małżeństwo które się sypie... jej wspomnienia mówia jeszcze inne sytuacje, ale ta osoba nie ma twarzy. Jest jakiś sposób? Ja jestem starszą siostra nigdy nic nie zauważyłam ale moja rodzina nie była przykładna-raczej trochę patologia wiec pewnie róznie mogło być. Czy ktoś ma takie doświadczenie wgłębienia się w przeszłość i zobaczenia kto to był?\n227 Odpowiedź przez allicio 2019-03-07 14:06:16\nCzy ktoś ma takie doświadczenie wgłębienia się w przeszłość i zobaczenia kto to był?\nJeśli mogłabym się wypowiedzieć, to pytanie czego chce i potrzebuje twoja siostra. Czy nurtuje ja pytanie kto był sprawca. Może się okazać, ze takie wspomnienie będzie jeszcze bardziej raniące. Jeśli, a tak zrozumiałam z tego co napisałaś odczuwa wiele przykrych trudności związanych z następstwami tego zdarzenia dobrym pomysłem jest fachowa pomoc. Jeśli siostra tego chce, jeśli czuje ze jest gotowa o tym mówić. Często trudno jest poradzić sobie samej, bo zdarzenia traumy wykraczają poza nasze możliwości adaptacyjne. Może podsunięcie jej jakiegoś artykułu w którym ofiary nadużyć mówią o skuteczności terapii byłoby jakimś początkiem. Może jakaś książka, jest sporo tego na rynku. A może doradzanie fachowej psychoterapii, deklaracja wspierania jej w trudnych chwilach, towarzyszenie, zaszczepienie nadziei. Osobiście sadze, ze w trakcie pracy terapeutycznej jest możliwość, ze przypomni sobie więcej szczegółów z tamtego zdarzenia, być może przypomni sobie kto był sprawca. Odradzalabym samodzielne eksperymentowanie z przypominaniem sobie traumy, może powodować to bardzo dużo silnych i trudnych emocji, poczucie beznadziei i wyobcowanie. Życzę powodzenia.\n228 Odpowiedź przez allicio 2019-03-07 14:18:13\nAsiu, przykro mi ze doznałas tylu krzywd i braku zrozumienia ze strony najbliższych. Rozważ może fachowa pomoc, terapie indywidualna lub grupowa. Samemu nie da się sobie poradzić z takimi zranieniami, szczególnie jeśli były one z rak najbliższych osób. Jestem przekonana, ze wyleczenie się, odzyskanie równowagi i radości z życia jest możliwe. Trzymam za Ciebie kciuki. Pamiętaj, ze nie jesteś sama, a przede wszystkim pamiętaj ze nie ty jesteś winna, nie ty się powinnaś wstydzić. Wiem, ze to tylko słowa, ale mówię je z pełnym przekonaniem.\nZranienia są bolesna lekcja, ale czynią nas silniejszymi. To, ze przetrwałas tyle trudnych zdarzeń i jeszcze masz sile walczyć o siebie i swoje dobre samopoczucie pokazuje jak wyjątkową i niesamowita osoba jesteś. Wierze w Ciebie. Gdybys czegoś potrzebowała, pamiętaj, ze nie jesteś sama.\n229 Odpowiedź przez allicio 2019-03-07 14:20:21\n230 Odpowiedź przez prealpina 2019-05-02 21:25:44\nCześć wszystkim. Postanowiłam, że dołączę do tej grupy i opowiem choć część mojej historii. Nikomu nie mówiłam o tym, co więcej gdy próbowałam, zaczynałam temat, wydaje mi się, że ludzie nie potrafią o tym rozmawiać, słuchać, boją się tego tematu. Nie wiem w czym leży problem. Otóż byłam molestowana przez ojca kilkanaście lat, nie wiem od kiedy, pewnie od zawsze, aż dojrzałam fizycznie, zaczęłam miesiączkować. Moja siostra również była jego ofiarą. Zastanawiam się, czy bracia także. Nigdy z nimi o tym nie rozmawiałam, kiedyś próbowałam z siostrą ale wydawała się zaniepokojona, więc odpuściłam. Jednak coraz częściej myślę o konfrontacji, z matką, ojcem. Zrujnuje ich pozornie poukładany świat. W rodzinie udajemy, że nic się nie wydarzyło, matka udaje ale wiedzieć zwyczajnie musiała, nie było szans, żeby nie zorientowała się, ze względu na warunki lokalowe. Nie wiem jak ona mogła oddać swoje dzieci takiemu bydlakowi. Zawsze była słaba, tzn mocna w gębie w domu, ale na zewnątrz popychadło. Nie wiem kogo z nich bardziej nienawidzę, jego czy jej. Próbuje zrozumieć ją, że miała trudne życie, może sama była ofiarą pedofila, ale to nadal nie jest usprawiedliwienie. Czytałam gdzieś, że często kobiety molestowane w dzieciństwie nie potrafią przed tym ochronić swoich dzieci. Moja siostra jest matką i dziadek jest obecny w życiu dzieci, zaprasza go na obiady itd. Nie rozumiem tego. Przecież jeśli jej mąż się o tym kiedyś dowie, to jej nie wybaczy, że je naraziła na to. Jej dzieci tego nie zapomną, nie wybaczą. Zbieram się w sobie, żeby z nią poruszyć ten temat, żeby była świadoma, że jeśli ona z tym nic nie zrobi, ja to zrobię. Mnie nikt nie pomógł i nie będę patrzyła jak to samo możliwe, że przytrafi się innym. Z tego co wiem, ojciec nie zostaje sam na sam z dziećmi, ale zdaje sobie też sprawę z przebiegłości takich osób. Dzieci zostają z babką i czasem on też tam jest, a ona już wiem, że nie potrafi bezpieczeństwa zapewnić. Ja znowuż mam obsesje, widząc mężczyzn bawiących się z dziećmi doszukuję się niepokojących sygnałów. Obsesyjnie myślę, jak uchronić moje nienarodzone dziecko przed taką sytuacją. Jak mu zapewnić bezpieczeństwo, jak nie podejrzewać innych, ze chcą go skrzywdzić. Jak Wy sobie radzicie z tą sytuacją?\n231 Odpowiedź przez Basiulka28 2019-05-12 01:16:40\nWitajcie, cieszę się,że znalazłam to forum. Wiem, ze się nie znamy, ale Wy jesteście w stanie mnie zrozumieć, bo ja też byłam w wieku 9 lat wykorzystana seksualnie przez starszego brata i to wydarzenie choć jednorazowe, wszystko zmieniło. Jestem DDA i nadopiekuńczej matki. Jestem uzależniona od leków. My na to nie zasłużyłyśmy, przeczytałam ostatnio książkę o toksycznych rodzicach. Chodzę do psychologa klinicznego, choć dowiedziałam się, że na takie rany pomagają sesje grupowe, psychodrama. Czy jest możliwość, żebyśmy się spotkały w realu? Ja byłam takim szczęśliwym dzieckiem, do 9 tego roku życia, potem, stałam się strasznie nieśmiała, pozwalałam innym ludziom na różne sposoby wykorzystywać mnie. Pojawiły się napady paniki, lęki, głównie społeczne, wstyd potężny, depresja. Są spotkania AA, anonimowych narkomanów, nie słyszałam o spotkaniach anonimowych osób wykorzystanych seksualnie w dzieciństwie, co myślicie o takich spotkaniach?\nPozdrawiam Was bardzo ciepło <3\n232 Odpowiedź przez selenka111 2019-05-16 11:41:45\nByłam molestowana przez kuzyna. Dziś już dorosłego mężczyznę. Przyjeżdżał do mojego domu ze swoimi rodzicami. Nie pamiętam zbyt wiele. Byłam małym dzieckiem, on w wieku dwudziestu kilku lat.\nNie pamiętam pierwszego razu ani tego jak to się zaczęło, co było na początku. Pierwsze wspomnienie z tym związane to jego ręka w moich majtkach. Powtarzał tylko że mam być cicho bo ktoś nas usłyszy. Nie mówił nic więcej oprócz tego, że mam być cicho. Miejscami gdzie to się dokonywało był garaż, stodoła, piwnica, mój własny dom. Wszystkie jego czynności związane były ze ściąganiem mi ubrania od pasa w dół i obmacywaniem i oglądaniem krocza. Wkładał mi palce do środka, kazał klęczeć w pozycji z wypiętymi pośladkami. Pewnego razu przebierałam się w swoim pokoju. Było w nim ciemno, chciałam położyć się spać. Wiedział, że tam jestem. Wszedł. Gdy go zobaczyłam szybko schowałam się pod kołdrę. Podszedł do mnie i włożył ręce pod kołdrę. Byłam w samej bieliźnie. Zrobił to co zwykle. Ta sytuacja najbardziej utkwiła mi w pamięci, bo był brutalny, inaczej niż zwykle. Zakrył mi usta swoją ręką i powiedział, że mam nie krzyczeć bo powie mojej mamie, że sama tego chciałam i sama zdjęłam przed nim ubranie. Po wszystkim wyszedł jak gdyby nigdy nic. Cały ten czarny okres mojego życia trwał co najmniej kilka lat. Nie pamiętam ostatniego razu.\nDziś jestem dorosłą 28 letnią kobietą. Mam ułożone życie, męża. Przez te wszystkie lata udało mi się wyprzeć i wymazać większość z pamięci, nie myśleć nic na ten temat. Cała ta trauma nigdy jednak nie była przeze mnie przepracowana. Nie wie nikt, oprócz mojej siostry, której robił to samo. Zapytałam ją kiedyś jak jeszcze byłam nastolatką, nie zaprzeczyła. Nigdy więcej o tym nie rozmawiałyśmy.\nW ubiegłym roku, wszystko wróciło, dostałam ataku paniki. Bolesne wspomnienia zaczęły wracać, nie wiem co było powodem. Siedziałam w pracy, w jednej sekundzie stanął mi przed oczami. Dlaczego akurat wtedy, w taki sposób…? Wróciło ciągłe uczucie strachu, które pamiętam z tamtego okresu. Wróciło tez pytanie, dlaczego nikt nas nie zobaczył, nie usłyszał. Było tyle dorosłych dookoła.\nStarałam się pracować nad całą sytuacją, ale sama nie potrafię. Nie chcę o tym mówić najbliższym. To by ich zniszczyło, mają tyle zmartwień. Co gorsza Jemu też nie chcę rozbijać rodziny. Ma żonę, trójkę wspaniałych dzieci. Jest prawnikiem. Wiem że każda próba powrotu do tamtych wydarzeń zakończy się fiaskiem, rozbiciem rodzin i najprawdopodobniej zniszczeniem mnie.\nWidzę jak to wszystko zaczyna wpływać na moje codziennie życie, wyniszczać mnie i moje relacje z otoczeniem. Co ja mam zrobić żeby nie zakończyło się to wszystko depresją? Nie potrafię na dzisiaj znaleźć wyjścia z tej sytuacji.\n233 Odpowiedź przez Alexandra1979 2019-06-21 17:23:26\nMam na imię Ola. Mam niespełna 40 lat.\nOd 5. roku życia byłam molestowania seksualnie. Po wielu latach od tamtych chwil, mimo kosztownej terapii, nie potrafię wymazać z pamięci tych przeżyć, nie potrafię zapomnieć.\nZałożyłam zamkniętą grupę na Facebooku, bo postanowiłam pomóc tym, którzy do dziś zmagają się z traumą z dzieciństwa.\nPlanuję założyć stowarzyszenie na rzecz dorosłych, którzy doświadczyli złego dotyku w dziecinstwie.\nChcę rozpowszechnić problem, z jakim na co dzień się zmagamy - fatalna dostępność bezpłatnej psychoterapii, skutki molestowania dziecka w dorosłym życiu.\nPoza tym, w ramach działalności stowarzyszenia, pragnę nawiązać współpracę z psychologami, korzystać również ze swojej wiedzy i kompetencji, by dawać całkowicie bezpłatnie wsparcie terapeutyczne osobom po tak traumatycznych przeżyciach.\nWiem, ze jest nas bardzo dużo.\nKiedyś było mi wstyd pomysleć o tym, co przeżyłam. Poczucie wstydu było najsilniejszą emocją, jaka mną targała przez wiele lat. Gdy zaczęłam mówić głośno o tym, co przeżyłam, okazywało się, ze wokół mnie jest mnóstwo osób z tym samym balastem.\nNie bądźmy więc sami.\nTo my jesteśmy ofiarami, a nie nasi oprawcy; dlatego to wyłącznie im powinno być wstyd!\nKochane, klikajcie i wstępujcie do grupy. Nawet łzy smakują lepiej, gdy jest ktoś obok.\nNazwa grupy na fb: „Molestowani w dziecinstwie - grupa wsparcia”.\nZapraszam! Bądźmy razem!\n234 Odpowiedź przez gosia.nie.gosia 2019-07-06 00:37:49\nJak to jest być ofiarą molestowania seksualnego? Pozwólcie, że walnę prosto z mostu – CHUJOWO.\nCodzienne funkcjonowanie jest trudne? Nie… jest automatyczne. Wstaję, sikam, wypróżniam się… biorę telefon w rękę, desperacko przeglądam fejsa, jakieś tam głupkowate fanpejdże, za chwilę patrzę przed siebie na grzejnik w łazience, wycieram tyłek. Potem myję ręce, gębę (bo nie mam twarzy, mam obleśną gębę), zęby… nakładam tapetę, żeby nie widać było czerwieniącej się wiecznie gęby, spinam włosy w cokolwiek. Głęboki wdech. Koncentracja. Determinuję i określam siebie każdego ranka, żeby czasami ktoś spoza mojego grona najbardziej zaufanych w moim mniemaniu ludzi, przypadkiem się nie domyślił, że ktoś mnie molestował.\nTa. Kurwa. Po prawie 30 jebanych latach mordęgi, wydusiłam z siebie po wychlaniu prawie całej butli wina przyjaciółce, której zaufałam, bo jest psycholżką z wykształcenia, co dokładnie robił mi przez kilka lat rodzony brat. To był przełom. Tak wielki – że teraz siedzę z fajką na balkonie, kieliszkiem wina obok i piszę te wypociny.\nCo zrobił mi rodzony brat? Trenował na mnie. Ćwiczył się w technikach seksualnych na młodszej o 10 lat siostrze. Na dziecku, któremu wycierał gówno z niemowlęcej dupki raptem 4, 5 lat wcześniej.\nMówi się, że zły dotyk boli całe życie – jakie to wydelikacone. Zły dotyk? Z czym się Wam kojarzy zły DOTYK? No tak… z posadzeniem dziecka na kolanach i wsadzeniem mu ręki w majtki? Pogłaskaniem po dziecięcych sutkach? Przejechaniem ręką po piczce? Dopiero niedawno mój hiper cierpliwy partner uświadomił mi, że tak właśnie myśli się, kiedy dowie się o molestowaniu bliskiej Ci osoby.\nChoć raz w życiu będę jebaną egoistką i napiszę, czym był dla mnie zły dotyk.\nTo nie było macnięcie, muśnięcie ręką łechtaczki. To był petting. To było ruszanie palcami po łechtaczce pięciolatki tak długo, aż osiągnie orgazm, czy też coś na kształt orgazmu. To macanie pod kocykiem w aucie, w drodze z rodzicami na imprezę rodzinną do wujka tak długo, aż zaspokoi się swoje żądze. To podglądanie dziecka przez dziury wentylacyjne w drzwiach od łazienki jak się myje na całym ciele i walenie przy tym konia.\nNigdy nie zapomnę dnia, kiedy na strychu – w jedynym wówczas wyremontowanym pokoju, gdzie brat zamykał się ze mną w pokoju – wyciągnął swojego penisa i próbował włożyć mi go do ust. Jaki był wtedy delikatny. Żebym się przypadkiem nie porzygała. Żebym go zmieściła. Nie dałam rady. Więc sam się doprowadził do finału… podałam mu papier, żeby mógł wytrzeć z siebie spermę. Taka byłam uczynna.\nNie zliczę razów, kiedy ocierał się o mnie penisem, kiedy ćwiczył wytrwale robienie minety.\nNie dotykał mojej klatki piersiowej – nie było co dotykać. Dlatego nie mam teraz oporów, żeby mnie mój ukochany łapał za piersi…\nNie byłam przez brata zgwałcona, nie doszło do penetracji– powinnam się chyba z tego cieszyć? Bo teraz tylko penetracja może mi sprawić jako taką przyjemność, nigdy na trzeźwo. Chociaż zaciskam oczy i zęby, żeby w kompletnej ciszy osiągnąć orgazm. Jestem z siebie dumna. Patrz mój luby, dzielący ze mną życie! Wiesz wszystko, i nie wiem jak to możliwe, że nie brzydzisz się mnie chociaż brzydzę się mojego ciała i odczuwania przyjemności ze zbliżenia do tego stopnia, że chce mi się rzygać.\nPo latach dowiedziałam się, dlaczego brat zaczął się ode mnie odsuwać. Nie wiem jak długo trwało jego wykorzystywanie mojego ciała. Nie umiem sobie tego umiejscowić w czasie. Rok? Dwa- cztery, a może pięć lat? Nie pamiętam mojego życia z podstawówki w pełni, tylko fragmenty. Większość z nich wiąże się ze wspomnieniami, jak siedzę bratu na twarzy, jak pokazuje filmy pornograficzne, żebym była dobrze poinformowana co robić, jak sprawić mu przyjemność.\nA tak… zaczęłam akapit od tego, czego się dowiedziałam. Otóż, wyobraź to sobie. Mój ojciec i matka domyślili się, że coś jest nie tak. Bo wychodziłam z pokoju brata podejrzanie zadyszana i zarumieniona.\nZapytali go wprost – czy coś się dzieje? Czy coś mi robi? Przyznał się? Jak myślicie?\nPo latach dowiedziałam się, że mnie też pytali, ale byłam tak przekonywująca, że uwierzyli mi, że nie, nic mi brat, który uczył mnie życia, nie zrobił. Chodząca niewinność kurwa.\nMatka przedstawiła mi to w taki sposób, jakby czyniła mnie współwinną. Córko? Czemu wtedy się nie przyznałaś? A żebym ja to wiedziała? Nie pamiętam nawet, że taka rozmowa miała miejsce.\nJak nie pamiętasz – to o co Ci chodzi? Może poniosła Cię wyobraźnia?\nNie wiedziałam, że mam tak bujną wyobraźnię, chyba ze mnie chodzący geniusz?! Kurewsko dobra obserwatorka życia.\nMimo życia w tym jebanym koszmarze nawet się zakochałam (o ile może to spotkać kilkuletnie dziecko) w synu przyjaciół moich rodziców. Rok starszy ode mnie, był pierwszym, z którym się całowałam. Z pornoli wiedziałam, że trzeba wpychać język do buzi drugiej osoby. Przynajmniej tego oszczędził mi brat, koncentrował się na swoim penisie na mojej dziecięcej psispi. Więc nie było pocałunków ani przytulania. Mogłam doświadczać tego wśród rówieśników. Co za szczęście!\nPotem, nie, nie wiem ile miałam wtedy lat, ale nauczyłam się unikać kontaktu z bratem. Może to było po rozmowie z rodzicami, której nie pamiętam. Może właśnie wtedy dotarło do mnie, że to nie jest słodka tajemnica między rodzeństwem, tylko coś niedobrego, zakazanego, chorego.\nPo dziś dzień opatulam się kołdrą tak, żeby wystawał tylko mój nos. Zawijam się w niedostępny kokon, żeby żadna ręka się przedostała w moje okolice intymne.\nMoje dzieciństwo to pasmo urywków. Pamiętam, że przez kilka lat uciekałam do sypialni rodziców. Śniły mi się koszmary każdego dnia. Obślizgłe węże sunęły po moim ciele, wdzierały się wszędzie, aż budziłam się między rodzicami, zlana potem i przerażona. Ale oni spali, głośno przy tym chrapiąc. Nic nie zauważyli. Śmiali się ze mnie, że taka duża dziewczyna a chce spać z rodzicami. Że nie wolno moczyć się łóżku.\nPrzyjaciele rodziców przyjeżdżali do nas na wioskę każdego lata, pamiętam kolejny urywek, to było już po moim zawijaniu się w kokon i unikaniu brata jak ognia… Spałam w ciągu dnia w sypialni rodziców. Coś mi się śniło, aż nagle ujrzałam mroczki pod powiekami, wirowały wkoło wesoło. Zaczęłam się budzić, usłyszałam, jak mój brat tłumaczy synowi znajomych, tym, któremu skradłam wcześniej dorosły pocałunek (bo z językiem), jak się mną zająć. Patrz, jak ją teraz obudzimy, hi hi hi.\nRuszał palcem okrężnym ruchem po mojej piczce… wybaczcie, nie napiszę pochwie, piździe, bo to była dziecięca piczka. Psipsia…\nObudziłam się, zawstydziłam, wkurwiłam… i odpychałam jego nastoletnią, dorosłą już rękę moją małą dłonią. Napierał, ale jakoś mi się udało. „Idź sobie! Bo zawołam mamę” zagroziłam. Chłopiec (wiadomo, nie podam Wam imienia!) się speszył, i wyszli z sypialni.\nNie wiem co działo się przedtem tego dnia, ani potem. Wyparłam to z pamięci.\nWyparłam z pamięci większość wspomnień, więc nie pamiętam wydarzeń z życia w podstawówce za bardzo. Ciul. Pamiętam, że nie byłam lubiana, bo się alienowałam.\nPamiętam też jedne z wakacji, końcówka podstawówki. Mieliśmy pełną chatę gości i ojciec urządził mi spanie w piwnicy. Pamiętam, że ryczałam jednej nocy i weszłam do kuchni, otworzyłam szufladę, wyjęłam nóż do masła i przycisnęłam go do ręki. Wiedziałam, jak uciąć żyłę na ręce, żeby się wykrwawić. Nie dałam rady.\nKolejne urywki z pamięci… dostałam się do liceum w mieście oddalonym o kilkadziesiąt kilometrów od domu rodzinnego. Po roku, gdy już miałam pierwsze koleżanki, rozmawiałyśmy o całowaniu. One miały doświadczenie, chciały mnie nauczyć całowania. Przymusowo. Wtedy coś pękło we mnie. Fala obrzydliwych wspomnień wdarła się do mojej głowy. Poryczałam się i przyznałam przyjaciółkom, że brat mi coś robił, żeby dały mi spokój i nie dotykały. Odpuściły, były zszokowane i wkurwione na moją rodzinę.\nMiałyśmy w internacie też studentów. Otoczenie podejrzewało orgietki. Zboczeńcy.\nKolejny urywek… wspomnienia odświeżył mi pamiętnik, do którego wróciłam na skutek jednej z sesji terapeutycznych.\nSpodobał mi się chłopak, którego określiłabym mianem „dresa”, ktoś kompletnie nie z mojej bajki. On był na pierwszym roku studiów, miał dziewczynę od kilku lat, a ja z nim rozmawiałam o seksie. Opowiadał, jaki to z niego doświadczony deflorator. Miałam wtedy 17 lat. Koleżanki opowiadały o swoich przeżyciach seksualnych i dziwiły się, jak to, jestem jeszcze dziewicą? Myślę, że poruszałam z nim tą tematykę celowo.\nZima. Miałam jechać do domu rodzinnego kilka dni później, po tym, kiedy wszyscy inni porozjeżdżali się do domów, a tenże studenciak został w internacie dłużej. Przegadaliśmy wtedy niejedno, obejrzeliśmy Władcę Pierścieni, również poruszyliśmy temat, jak to jestem dziewicą i powinnam już to mieć za sobą.\nKolejne wspomnienie, boleśnie odświeżone przez zapiski z pamiętnika…\nPoszłam pod prysznic w internacie, na piętrze nie było nikogo oprócz mnie i kolegi. Przyszedł, wiedział, że się kąpię. Powiedział – to co? Zabawimy się?\nZaśmiałam się ze stresu.\nA on wszedł do mojej kabiny, pojawiło się napięcie, to był drugi facet w moim życiu, który widział mnie nago. Pierwszym był brat.\nPamiętam, że miałam wizję, jak to się teraz wydarzy magiczna chwila, on zbliży swe usta do moich. Nic z tych rzeczy! Podszedł do mnie, bezceremonialnie obrócił, pochylił i z impetem próbował się przebić. Ciepła woda cały czas się lała, światło mocno świeciło, zasłabłam. Wiem, że słabym, mdlejącym głosem powiedziałam, żeby poczekał, że nie chcę.\nNie słyszał…? Zrobił co chciał. Bolało jak diabli, nie tak sobie wyobrażałam sobie swój pierwszy raz.\nNiedawno obejrzałam serial – 13 powodów. Ja pierdolę. Scena gwałtu na bohaterce przez kolegę z klasy, który założył, że ona chce. Prawie jak retrospekcja z mojego życia.\nKilka lat później, pełna gniewu i traumy napisałam do niego na gadu-gadu, że mnie zgwałcił. „ O kurwa! Nie wiedziałem… kurwa…. Przepraszam, ja tak naprawdę nie miałem doświadczenia w rozdziewiczaniu… myślałem, że tego chciałaś”.\nKolejne urywki z pamięci… studia… odblokowałam się przy jednym chłopaku, imponował mi tym, że był zdrowo szurnięty i uważał się za wampira… nie wie, że mnie odblokował. Nauczył mnie odczuwać przyjemność ze zbliżenia. Żyłam wiele lat w przekonaniu, że faceci ze mną będą, że mnie zaakceptują, jeśli odegram odpowiednią rolę w łóżku. Dwoiłam się i troiłam, żeby osiągnęli szczyt. Ale byłam z siebie dumna! Ja nie finiszowałam, bo to było przecież ohydne. Dziwiłam się, że żaden z kochanków przy mnie nie trwał.\nLata mijały. Miałam licznych partnerów seksualnych. Przy każdym łudziłam się, że to mi pomoże, że jestem taka dzielna, że przebolałam to, co mnie spotkało.\nZawalałam kolejne studia, zamykałam się w świecie książek fantasy, olewałam w pełni świadomie i bez żalu kolowia i egzaminy końcowe sięgając po kolejne tomy przedstawiające alternatywny świat, ściemniałam przed rodzicami, że jestem studentką kolejnych ambitnych studiów.\nPrzy zawaleniu drugich studiów rodzice zawołali mnie do salonu w domu rodzinnym. Zapytali co się dzieje. Kiedy wyrzygałam z siebie, że nie daję rady, że ich syn mnie skrzywdził, stwierdzili, że szukam wymówek przed studiowaniem.\nStwierdzili w którymś momencie, że trzeba mieć na mnie oko, i żebym miała od nich pieniądze na utrzymanie, musiałam przez kilka miesięcy zamieszkać z.. bratem.\nWtedy zaczęłam fantazjować o jego śmierci, o tym co mu zrobię i jak zakończę jego sielankowe życie. Zawsze mógł liczyć na wsparcie rodziców.\nPoznał dziewczynę, przed którą udawałam, że wszystko ok, chociaż nie umiałam w pełni zakamuflować agresji wobec brata. Po kilku latach rozstali się, ja uczyłam się jeszcze w liceum, a on poznał przez internet młodszą od siebie o 11 lat dziewuszkę. O ironio… chodziła do tej samej szkoły co ja, mijałyśmy się nie raz. Ich związek osiągnął poważny etap. A matka błagała mnie, żebym się nie wygadała, bo przecież nie jestem taka, żeby krzywdzić niewinną, a tak bardzo zakochaną w moim bracie dziewczynę.\nOżenił się z nią i spłodził dzieci, a ja szlifowałam umiejętności aktorskie, byłam na każdej rodzinnej imprezie, przyjmowałam z uśmiechem życzenia i prezenty o brata i bratowej. Cóż za jebana sielanka.\nMoje życie było wówczas pełne niepamięci. Nie pamiętam większości wydarzeń, ludzi z liceum, ze studiów. Wrzuciłam wszystko do wielkiej czarnej dziury w mojej głowie.\nDopiero niedawno, po kilku sesjach alternatywnego leczenia psychiki (czyli nie typowej sesji terapeutycznej), do której zmusiłam się po namowach przyjaciółki, wyrzygałam wszystko bratowej. Zdobyłam się na odwagę dopiero po wieściach o ich rozwodzie wiszącym w powietrzu.\nOd tamtego czasu trzeci rok próbuję uporać się z faktem, że rodzice nadal otaczają go rodzicielskim parasolem. On ma już ponad 40 lat, i nie poniósł żadnych konsekwencji. A ja po obejrzeniu dokumentu braci Sekielskich mam wrażenie, że rodzice, którzy już wszystko wiedzą, wszystko o tym, co mi robił, są jak kościelni hierarchowie broniący pedofilów.\nMój partner od dekady boryka się z moją traumą, gniew narasta w nas obojgu. I nie znajduje ujścia.\nJa nadal kontaktuję się z matką i naiwnie szukam u niej wsparcia. Moja starsza siostra jest gotowa mnie zjebać jeśli tylko ośmielę się skrytykować rodziców. Przecież brat Cię nie zgwłałcił… a nasza mama potrzebuje wsparcia. I stoję na rozstaju dróg, nie wiem, czy zerwanie kontaktów z rodziną mi pomoże. Z bratem ich nie mam od 2 lat, i zastanawiam się, co z tego, skoro moja matka zachowuje się jak sekretarka i muszę uprzedzić odpowiednio wcześnie mój przyjazd do rodziców, żeby uprzedzić brata o terminie, w którym nie może przyjechać...\nW tym momencie urywa mi się wena na wynurzenia. Nie jestem w stanie normalnie funkcjonować i łamie mi serce cierpienie mojego ukochanego, który jak ja nie radzi sobie z tym wszystkim.\nPodobno, gdy dzielimy się ze sobą bólem, to maleje. Mam wrażenie, że to mrzonki. Cierpienie nie zmalało, tylko rozlało się wokół, a ja nie znajduję już w sobie siły, żeby nosić to wszystko na swoich barkach i uwolnić z bólu mojego partnera. Mam ponad 30 lat i niekończące się pokłady żalu wobec rodziców, którzy zasłaniają się dobrem dzieci mojego brata. A Ty córko, musisz sobie z tym poradzić.\nW międzyczasie poroniłam kilkukrotnie, po przeczytaniu kilku artykułów psychologów o tej tematyce już nie wiem, czy niemożność utrzymania ciąży to tylko efekt zaburzeń hormonalnych, czy jest to związane głównie z tymi traumami…\nTo cholernie chaotyczny i długi wywód. Czy to, że teraz wrzucę to na forum wsparcia mi pomoże? Nie wiem.\nDzielę się z Wami, świadoma, że nie jestem sama. To dało mi siłę żeby tu się zarejestrować i podzielić tym wszystkim. Próbuję.\nI nie wiem czy i na co liczę.\n235 Odpowiedź przez Istotka6 2019-07-06 20:06:19\nBardzo Ci współczuję. I przesyłam tyle ciepła i mocy ile tylko mogę i potrzebujesz! Czytając to w głowie miałam tylko "ja pierdole" to wszystko co przeszłaś, nie mieści się w głowie. Zostałaś bardzo skrzywdzona. Jak tylko masz potrzebę porozmawiać, możesz liczyć na moją pomoc. Tule Cię mocno\nNatomiast jeżeli chodzi o mnie...\nKurde nie wiem jak mam to rozumieć. Pochodzę z rodziny patologicznej, ze strony ojca. Nie wiem dlaczego ale zawsze się bałam jako dziecko dotyku mężczyzny, czy to ojca czy też chrzestnego, od tego drugiego uciekałam zawsze, panicznie się go bałam, pamiętam tylko że przy rodzinie, przy odwiedzinach chciał żebym siadała mu na kolana, niby wiadomo, nic złego prowizorycznie ale nie chciałam tego. Uciekałam z domu jak miał przyjść... Cholernie nie rozumiem tego, nie pamiętam żebym miała jakieś epizody tego typu, czy to może moja psychika wypiera? Czy byłam molestowana, czy nie? Ciężko jest stwierdzić ale czy może ktoś miał jakieś doświadczenia i może pokazać mi drogę?\nPrzeczytałam cały temat... Jak wiele jest ofiar zboczeńców i jak wiele jest tych zwyroli... Jestem tym przerażona.. dzieci są bezbronne, i tak jak tu widać przypadki, cierpią całe zycie, ciągnie się to za nimi... Najgorsze jak proszą o pomoc a są wyśmiane, nikt im nie wierzy...\n236 Odpowiedź przez Michał83 2019-08-03 09:15:18\nDrogie panie podziwiam was, jesteście silniejsze psychicznie od mężczyzn. Ja w zasadzie dopiero od niedawna się otworzyłem po nieudanej próbie samobójczej gdzie leczyłem się pół roku na babińskiego. Moje dzieciństwo to ojciec psychopata dla któremu robiłem za worek treningowy. Gdy wracał pijany to na dzień dobry tłukł mnie kablem mówiąc że jak nie przestane płakać to natrze mnie solą ! Njgorszy jednak nie jest ból fizyczny ale to że gdy wracał w takim stopniu że ledwo stał na nogach to moja mama kładła go obok mnie w pokoju. Gdy ze mną spał a był ledwo świadomy myliłem mu się z moją mamą więc kiedy tylo nie przygniatał mnie łapskiem to nad ranem wyślizgiwałem się do kuchni spac na taborecie. Nie pamiętam ile mialem lat ale chyba przed komunią to było. Najpierw przez własnego pijanego ojca. Drugi raz gdy pojechałem pierwszy i jedyny raz na wakacje z siostrami. W domu wczasowym znalazły się chyba trzy starsze dziewczyny które od razu wyczuły że jestem wycofany i zalękkniony więc znów posłórzyłem za przedmiot. Z tego nawet niewiele juz pamiętam, ale pamiętam że przez okres moze miesiąc moze wiecej wydawlo mi się że na ulicy czy w sklepie widziałem jedną z nich ! Jakieś chore urojenia. Cóż dziś mam prawie 36 lat nigdy nie byłem z kobietą. Pierwotny wstyd i lęk przed dotykiem ! Na koniec powiem wam że gdy w kwietniu tamtego roku szedłem dzień wcześniej do kościoła prosić pana Boga za to co planuję w dniu następnym zdarzył się pewien ja to nazywam cud. Wychodząc z kościola zapaliłem papierosa, podeszła do mnie wtedy starsza kobieta po 50tce zapytać czy mógł ją poczęstować papierosem. Zaczęła ze mną rozmowe że ona choruję na dwubiegunówke że ksiądz jej się podoba, ogolnie bardzo sympatyczna i miła. W życiu bym nie pomyślał że ja po paru minutach rozmowy zapytam czy moge ją pocałować w policzek. Nie wiem tłumacze sobie ze chyba była to moja forma pożegnania się z kimkolwiek skoro miałem nie żyć dnia następnego. Ta kobieta uśmiechnęła się i zgodziła ale też przytuliła mnie jak nikt nigdy na świecie, Boże jaki ja jej wtedy byłem wdzięczny za ten gest! Ta zupełnie obca mi kobieta okazała mi tyle miłości przez te parę sekund jak nikt nigdy na świecie ! Tyle szczęścia że aż mi łzy spłyneły po policzku, a nie mam zwyczaju płakać przy ludziach, niby kawał chłopa ktoś powie a jednak psycha zryta i wrażliwa. Pragnienie przytulenia się to nadal jedyna myśl jaka przychodzi mi do głowy jeśli chodzi o kobiety. Smutne to wszystko i niestety prawdziwe. Dziś depresja i co jakiś czas sieganie po narkotyki sporadycznie alkochol w postaci orzecha laskowego z mlekiem. Praca jest, mieszkanie jest, a życie to jedno wielkie gówno bo żyję w izolacji. Wstyd, poczucie odrzucenia, unikanie ludzi od dziecka i na koniec totalny brak zaufania! Zero znajomych do spędzania czasu. Totalna samotnia no może nie totalna bo z panem BOGIEM który często mnie pociesza. Życie bez celu i bez marzeń. Wiecie skoro jako dziecko doświadcza się zdrady od najbliższych to komu można prawdziwie zaufać ? Jedynie panu Bogu i jego miłości. Mam za co dziękować bo przynajmniej moje dwie siostry mają normalne życie i swoje rodziny. Co prawda mlodsza sie okaleczała bo naoglądała sie jednak jak bylem traktowany ale przynajmniej z nią mam dobre relacje i z siostrzenicą która uwielbia wujka. Kochana malutka ma juz 7 lat. Boże jak by tą mała ktoś tak skrzywdził to chyba nie przesadze jak powiem ze zabił bym gnoja na miejscu!! Wogóle to podobno osoby molestowane często molestują innych. Kurwa aż wierzyć sie nie chce aby ktoś świadomie zafundował taki koszmar dziecku wiedząc jakie by miało życie. W głowie mi się to nie mieści !! Nigdy im o tym nie powiem. Zresztą dziś zupełnie odmieniony kochający dziadek który ma wnuczke i wnuka. NO i MNIE syna narkomana bo nawet nie jest świadomy problemu dlaczego!!! Pozdrawiam was kochane kobiety , nie dajcie się zastraszyć !!!\n237 Odpowiedź przez kinga28 2019-08-20 13:46:53\nCzytam i smutno mi. Naprawdę. Ślady pozostają na zawsze. Nasze reakcje bardzo często są zaburzone, nie rozumiemy swojego postępowania...U mnie wiele rzeczy powychodziło podczas terapii. Innych prawie wogóle nie pamiętam, jakieś śladowe ilości dające do myślenia-jakiś zarys zdarzeń. Przyjemnie nie jest. I niby wszystko juz dobrze, praca jest, dzieci są, dom jest...Ale jednak ciągle coś nie tak.\nco mnie nie zabije, to mnie wzmocni.podobno...\n238 Odpowiedź przez zaniou 2019-10-07 20:12:37\nZakończyłam ostatnio kolejny nieudany związek. Jednak ta relacja otworzyła mi oczy. Zuwazyłam, ze w moim zyciu powtarza sie pewien schemat. W relacjach z mezczyznami staje się uległa i przyjmuje role ofiary. Mój były miał tendecje do osobowości narcystycznej i dominujacej. Początkowo była oczarowana jego charyzma i męskością. Pewne jego zachowania nie podobały mi sie ale umiałam je sobie wytłumaczyć. Z czasem jednak poczyłam, że tracę kontakt ze znajomymi(bo nie było już na nich czasu)ciągle dostaje od niego krytyke (niby dla mniejgo dobra) krzyczy na mnie i manipuluje. Granice cały czas się przesuwały. Nie umiałam sie przed tym bronić. Nie umiałam zawalczyć o własny szacunek i swoje prawa. Często było mi przykro, mówiłam mu o tym, ale zawsze znalazł jakies wytłumaczenie. Z czasem zaczełam się niestety przywyczajać. Obudziłam ze dopiero gdy rodzice zauwazyli ze on mnie nie szanuje i lekcewazy. Oboje lublilismy seks, ale on naduzywał czasami tego a ja raczej nigdy nie stawiałam oporów.\nCała ta sytuacja spowodowała ze wrociły wspomnienia z dziecinstwa. Mój kuzyn miał prawdopodobnie podobną osobowość i zachowania. Wykorzystywał mnie seksualnie. Za kazdym razem wywoływał we mnie strach, gdy pojawiał się u nas w domu. Starałam się wtedy wyjsc gdzies z domu np na rower lub chowałam się do szafy. Bałam sie ze bede w ciazy chociaz byłam na to zamłoda. Miłam zal do rodziców ze nic nie zauwazyli i mnie nie obronili. Kuzyn kazał trzymac mi to w tajemnicy i szantazował ze jak nie bede z nim tego robic to wygada wszystkim na mojej komuni i bedzie straszny wstyd. W tym czasie całe moje rodzenstwo i siostra cioteczna odkryli temat seksu i bylismy wszyscy tym zaintersowani. Jak wracam do tego myslalm to czuje do siebie wstret. Cały czas probowałam o tym zapomniec i wyprzec to ze swiadomosci. Myślę ze moje rodzeństwo tez. Jednak czasmi gdy mnie ktos dotknie z rodzeństwa lub przytuli czuje dyskomfort. Chciałabym się rozprawić z tym tematem aby moc norlamlnie zyc. czy teapia moglaby mi pomoc? czy porozmawiac z rodzeństwem o tym? czy były to zabawy dzieci, które dowiaduja sie ze jest cos takiego jak seks?\n239 Odpowiedź przez Matita 2019-11-11 22:11:37\nDawno tu nie zaglądałam, bo oczywiście zapomniałam dane z logowania..no ale już jestem.jakas cichą nadzieję miałam,że mój post będzie ostatni..Ale jednak k9lejne straszne historie się pojawiły, ktoś z was pomyślał,że może choć trochę mu pomoże, to że podzieli się tym,co wszyscy tak dobrze znamy .minęło parę miesięcy, można powiedzieć, że żyłam we względnym spokoju,jakoś to sobie w głowie układałam.mysle,zacznij żyć teraźniejszością, zacznij być szczęśliwa dla męża,który i tak już dosyć z Tobą przeszedł, dla córki, która jest coraz starsza i coraz bardziej potrzrbuje matki,szczęśliwej, poukladanej. I czasem naprawdę mi się to udaje! Wyłączam myślenie, jest to i teraz.ale czasem przychodzi dzień, że znów mam ochotę zniknąć wal9c głową w ścianie, wrzeszczeć i nienawidzić. Siebie,mojej matki ,rodzeństwa. Ojca już chyba nawet nie postrzegam w tej kategorii,już to chyba przerzucilam w kategorie obojętność. A on mi ostatnio wysłał SMS z prośbą o wybaczenie..Jeszce nie odpisałam,Jeszce myślę,co znaczy wybaczyć. Co do reszty rodziny,chyba z nimi też urwe kontakt, mam dość mojej matki,która siebie stawia w roli najbardziej skrzywdzonej, mam dość mojego brata,który na moje wyznanie zareagował " tylko molestował? "\n240 Odpowiedź przez lenka_aa 2019-11-14 14:02:39\nOd kilku miesięcy czytam.\nNie odważyłam się nic jeszcze napisać. Z jednej strony chciałabym wyrzucić z siebie wszystko co czuję a z drugiej jestem totalnie odrętwiała. Chciałabym pogadać z osobami które choć trochę są w stanie zrozumieć mój ból i cierpienie.\nJak sobie radzisz z życiem z dnia na dzień? Piszesz, że jest lepiej, tylko czasami wracają złe wspomnienia. Ja mam rollercoaster, codziennie inaczej. Huśtawka straszna. Co takiego pomogło Tobie normalnie żyć? Pozdrawiam\n« RODZINA ZASTĘPCZA, czyli Netkafejka dla związanych z tematem... :-) | Rodzice dzieci niepełnosprawnych - radości i troski ! .. »


Przepis na sos pomidorowy na ostro - Obiading.pl\nHome » Sosy » Przepis na Sos pomidorowy na ostro\nostra przyprawa, na przykład papryka ostra lub chili\nMy Polacy, jako naród rodzinny, bardzo przywiązany do tradycji manifestujemy te cechy na różne sposoby – nawet w kuchni. Jako, że większość małżeństw zakłada rodziny i posiada dzieci, stawia się przede wszystkim na gotowanie bardziej delikatne, bez nadmiaru przypraw, jakie kochają dorośli. Jeśli chcecie odejść od tego stereotypu, a uwielbiacie sosy i pomidory, proponujemy bardzo smaczny sos pomidorowy na ostro.\nW wielu krajach doprawianie dań ostrymi przyprawami to podstawa każdego posiłku – u nas również pojawia się coraz więcej miłośników takich rozwiązań. Jeśli więc pragniecie nadać swojej kuchni wyrazistości i macie dość tradycyjnych i delikatnych dań, zajrzyjcie w nasz przepis na sos pomidorowy na ostro, z dodatkiem czosnku i cebuli, który stanowi niebanalną mieszankę, jaka na pewno zagości w Waszych domach na dłużej. Przepis jest bardzo prosty, a efekt znakomity – spróbujecie?\nEtap 1: Zaczynamy od przygotowania produktów do wykonania sosu. Cebulę kroimy w kostkę i odkładamy na miskę lub talerz. Następnie wyciskamy ząbki czosnku i również odkładamy, na osobny talerzyk bądź miseczkę. Teraz czas na pomidory, które należy przetrzeć na sitku, pod jakim umieszczamy garnuszek lub talerz, aby zdobyć wyciskany z pomidorów sok.\nEtap 2: Przechodzimy do przygotowywania sosu – zaczynamy od rozgrzania oleju na patelni. Następnie smażymy cebulę tak długo, aż się zeszkli, co jakiś czas mieszając, aby nie doprowadzić do jej przypalenia. Gdy cebula się zeszkli, dodajemy czosnku i smażymy jeszcze około dwie minuty, cały czas mieszając.\nEtap 3: Do cebuli z czosnkiem dodajemy sok pomidorowy oraz 3 – 4 łyżki śmietany. Mieszamy i gotujemy na małym ogniu przez około 10 minut.\nEtap 4: Na koniec czas na przyprawy, które dodajemy w czasie gotowania się całego sosu. Dodajemy sól i pieprz do smaku, oraz najważniejszy składnik, a więc ostrą paprykę bądź inna ciekawą przyprawę jaką posiadanie, która nada całości odpowiedniej pikanterii. Ilość ostrej przyprawy zależy od Was i wytrzymałości Waszych kubków smakowych – radzimy dodawać ją stopniowo, w niewielkich ilościach i sprawdzać smak sosu, aby nie przesadzić.\nSos jest gotowy – wykonuje się go szybko, sprawnie, łatwo i przyjemnie. Sos pomidorowy na ostro można podawać jak tylko lubicie, na przykład z makaronem lub ryżem. Aby nasz przepis na sos pomidorowy na ostro był w pełni taki, jak być powinien, radzimy podawać go z kawałkami kurczaka otoczonych ulubionymi przyprawami, najlepiej kebab, gyros bądź przyprawą do kurczaka.\nŻyczymy przyjemnych doznań smakowych!\n1 komentarz w "Przepis na Sos pomidorowy na ostro"\nLena 29 sierpnia 2014 o 08:33 - Odpowiedz\npieczony karp żurawina kurczak ciasto francuskie schab łosoś pizza grzyby ser mięso kotlet przepis kopytka pierogi kotlety curry oliwki orzechy wołowina ryby\nGulasz to jedno z najbardziej popularnych dań goszczących na polskich stołach. To bardzo syta i smaczna propozycja obiadowa, jakiej naprawdę...


Filtr cząstek Particle i filtr węglowy Blue Pure 211 | Blueair\nFiltr cząstek Particle i filtr węglowy Blue Pure 211\nKompatybilny z 211\nFiltr cząstek Particle z wkładką z węgla aktywnego. Aktywny węgiel kokosowy. Włókna polipropylenowe. Wolne od chemikaliów i środków wiążących. Włókna nie strzępią się.\nTen filtr jest kompatybilny z oryginalnym modelem Blue 211.\nSkąd mam wiedzieć, czy mam model 211 czy 221?\nModele Blue Pure 211 i 221 wyglądają podobnie, więc możesz potrzebować numeru modelu, aby je odróżnić. Oryginalny model 211 ma numery seryjne rozpoczynające się od następujących oznaczeń: CB211, CBA211, KDL211, 211. Model 211 można również poznać po filtrze jednoczęściowym i metalowej klatce z diamentowym wzorem.\nDlaczego warto ulepszyć swój model?\nW najnowszej wersji modelu 221 jednorazowa metalowa rama filtra została zastąpiona trwałą metalową obudową wielokrotnego użytku, aby wyeliminować niepotrzebne odpady plastikowe. Ulepszone wkłady filtra są zwijane, co pozwala zaoszczędzić miejsce podczas przechowywania.


Dlaczego dwa sposoby zarządzania? – Zarządzamy-Mieszkaniami.pl\ndlaczego dwa sposoby zarządzania\nZarządzanie to odpowiedzialny proces: od przygotowania mieszkania i pokoi, poprzez ogłaszanie i prezentowanie, po odpowiednią selekcję najemców i podpisane bezpiecznej (dla właściciela i zarządcy) umowy najmu. Dobrze wiemy, jak przygotować się do tego zadania, żeby pustostany były znikome, czynsz z najmu wpływał regularnie na nasze konto, a najemcy chcieli długo wynajmować nasze mieszkania.\nOczekiwania właścicieli są jednak bardzo różne, dlatego też podzieliliśmy zarządzanie na dwa oddzielne projekty, które pozwolą wybrać najlepsze rozwiązanie!\nZarządzanie standardowe to zarządzanie, które wszyscy doskonale znamy. To sposób na zarabianie pieniędzy z posiadanego mieszkania, jeśli właściciel nie ma czasu samodzielnie się nim zajmować. Zarządzanie standardowe najlepiej sprawdza się przy mniejszych mieszkaniach.\nZarządzanie z gwarancją czynszu to nowy rodzaj zarządzania, które daje właścicielowi długoterminową pewność regularnych płatności! Dzięki temu nie musi się on martwić o pustostany, ani tracić czasu na ogłaszanie i prezentowania mieszkania. ten rodzaj zarządzania idealnie nadaje się przy mieszkaniach wielopokojowych oraz dla właścicieli, którzy najbardziej cenią sobie spokój i comiesięczne wpływy na konto.


Podróże w książki: #54 Czas Żniw - Samantha Shannon\nTrudno mi napisać tą recenzję ponieważ nie mogę pozbierać myśli. Skończyłam ją czytać przed chwilą i wciąż jestem w szoku. Jestem zaskoczona dosłownie wszystkim.\nPowieść ta jest niezwykła - jest nie tylko dobra ale także niesamowicie oryginalna. Pozwolę sobie na takie stwierdzenie bo nie zdarzyło mi się nigdy przeczytać książki która byłaby choć w malutkim stopniu podobna do tej.\nPoznajemy Paige która jest sennym wędrowcem - najrzadszą "odmianą" jasnowidza. Jednak jej wyjątkowość nie obchodzi rządu - jasnowidze go nie obchodzą. Są uznani za odmieńców, muszą się ukrywać - bycie jasnowidzem jest przestępstwem.\nPaige zostaje schwytana i wysłana do ośrodka karnego rządzonego przez inną rasę - Refaitów. Tam są trenowani by walczyć z Emmitami - stworzeniami zagrażającymi ich bezpieczeństwu. Ale Paige się nie ugina - chcę się uwolnić, nie zamierza być niczyim sługą, niczyją niewolnicą.\nJej właściciel - Naczelnik - jest zupełnie inny od reszty. Nie bije jej, nie karze. Prawie go nie widuje. I choć z zasady go nienawidzi pomaga mu, opatruje jego rany. Po czasie zaczynają rozmawiać. Naczelnik doskonale wie czego pragnie Paige - wolności. Dziewczyna natomiast odkrywa mroczną i szokującą przeszłość swojego opiekuna.\nCzas Żniw jest niesamowitą, wciągającą powieścią. Jej się nie czyta, ją się pochłania. Jest zaskakująca, bawi, trzyma w napięciu, wzrusza. Ma interesujący wątek romantyczny - bardzo niespodziewany i wprowadzony dość późno. Ale... idealny - moim zdaniem.\nOstrzegam! Jeżeli nie masz zbyt wiele wolnego czasu nie czytaj tej książki. Odłóż ją sobie na później, na urlop, wakacje, przerwę. Pochłonie Cię bez reszty. Nie zaśniesz przez nią. Siedziałam przy tej książce do rana - za każdym razem gdy ją zamykałam, wyłączałam lampkę i się kładłam moje myśli natychmiast wracały do akcji książki, nie mogłam spać - musiałam się podnieść i czytać dalej.\nOceniam Czas Żniw na 9/10. Jest to książka świeża, wciągająca, pełna sprzecznych emocji. I uważam się spodoba się każdemu kto uwielbia książki w tym stylu, ba!, uważam że spodoba się większości różnych książkomaniaków!\nAutor: Daria H o 15:48\nGeek Girl 2 czerwca 2016 18:52\nStrasznie się cieszę, że Czas Żniw przypadł ci do gustu - ja uwielbiam tę powieść, jest jedną z najlepszych, jakie miałam okazję czytać przez całe swoje życie, a druga część, Zakon Mimow, jest jeszcze lepsza, gorąco ci ją polecam! Teraz pozostaje tylko czekanie na kolejny tom, co jest bolesne, bo przesunęli już datę z tego roku na przyszły :/\nDobrze, że powieść jest świeża i oryginalna, to bardzo ważne. W najbliższym czasie nie mam jej w planach, lecz może kiedyś. Pozdrawiam :)\nNatalia Łucja 2 czerwca 2016 23:27\nMam tą książkę na półce razem z kontynuacją, ale jeszcze nie zdążyłam ich przeczytać. Wszystkie recenzje, jakie czytałam do tej pory, były pozytywne :) W wakacje na pewno się zabiorę za te książki :)\nArancione 3 czerwca 2016 08:02\nUwielbiam tę powieść ;) Tylko na razie ciągle nie mogę wziąć się za kontynuację... W każdym razie cieszę się, że i Tobie "Czas Żniw" się spodobał :)\nSkryta Książka 3 czerwca 2016 09:13\nSłyszałam wiele dobrego o tej książce i o "Zakonie Mimów" i mam wielką ochotę się z nimi zapoznać! :)\nOla Piotrowska 3 czerwca 2016 15:29\nCzaję się na tę książkę i dalej jej nie przeczytałam! :/ Słyszałam wiele pozytywnych opinii i muszę się w końcu przekonać,czy mi też się spodoba. :)\nmisBOOKs 4 czerwca 2016 15:34\nNigdy wcześniej nie słyszałam o tej książce i myślę, że na razie dam sobie z nią spokój :)\nDetektyw Książkowy 4 czerwca 2016 15:45\nZawsze mam tę książkę kupić i zawsze o niej zapominam :)\nAvellime 4 czerwca 2016 16:12\nNigdy wcześniej o tej książce nie słyszałam, ale chyba nie przypadłaby mi do gustu ;)\nDominika Jachimowska 5 czerwca 2016 18:49\nO matko! ,,Czas żniw'' jest książką, którą od tak dawna chcę przeczytać, ale nadal z jakiegoś powodu mi się nie udało. Po Twojej recenzji jeszcze bardziej mam na nią ochotę i przy następnym zamawianiu książek na pewno jej nie pominę :)\nDaria H 5 czerwca 2016 18:59\nRównież długo się do niej zbierałam, ale nie żałuję. Naprawdę dobra. :)\nW takim razie będę oczekiwać Twojej recenzji. :)\nPabottyro 13 lipca 2016 21:16\nZupełnie się z Tobą zgadzam! Książka jest świetna, pochłonęła mnie całkowicie <3 Z niecierpliwością czekam na trzecią część :D


Zobaczcie jak członkowie Trinity wyglądaliby jako nastolatkowie! - HeroNews.pl - Wszystko o Superbohaterach\n22 lutego 2018 Marvel Comics zapowiada świeży start!\n21 lutego 2018 Avengers: Infinity War – Aldo Jones znów zaskakuje i śmieszy\n21 lutego 2018 Flash: Czy Thinker to nadal Thinker?\nStrona Główna Komiksy DC Comics Zobaczcie jak członkowie Trinity wyglądaliby jako nastolatkowie!\nZobaczcie jak członkowie Trinity wyglądaliby jako nastolatkowie!\nTrinity w DC Comics to grupa trzech najbardziej znanych superbohaterów na świecie. Chodzi oczywiście o Wonder Woman, Batmana i Supermana. Tym razem jeden z artystów pokazał ich jako nastolatków.\nArtysta Stephen Byrne opublikował nowoczesną interpretację bohaterów DC z drużyny Trinity. Chodzi oczywiście o Wonder Woman, Supermana i Batmana jako cywili, ale w wersji młodzieńczej. Rysownik pracujący nad takimi tytułami jak Justice League, Serenity czy Green Arrow opublikował na swoim profilu młodsze wersje członków Ligi skąpanych w słońcu.\nPełen duszy i charakteru obraz zatytułował „Triniteens”. Przedstawia on Clarka Kenta jako członka drużyny footballowej wraz z jego rozpoznawalnym lokiem we włosach i literką „S”. Może ona oznaczać Smallville oraz Supermana (czyli służyć jako znak rodu El).\nWonder Woman jest na środku na samym przodzie ubrana w modną czerwoną kurtkę z jej emblematem. Wciśnięta w jeansy i przepasana swoim lasso z dumą nosi amazońskie bransolety na nadgarstkach.\nJeżeli chodzi o Batmana, to młody Bruce Wayne ma na głowie kaptur (bardzo przypomina tu swojego syna, Damiana) nosząc dumnie logo z nietoperzem na koszulce. Po wyrazie twarzy widać, że nadal walczy z gniewem i bólem jaki przyniosła mu strata rodziców.\nZobaczcie sami to arcydzieło poniżej!\n— Stephen Byrne (@StephenByrne86) 9 listopada 2017\nPoprzedni Artukuł Thor: Ragnarok – Gdzie w filmie pojawiły się Kamienie Nieskończoności?\nNastępny artykuł Avengers: Infinity War – Czy Sebastian Stan właśnie zdradził nieco fabuły?


Jak urządzić dom w stylu art déco? - DDD Dobre Dla Domu / MetaBlog\nStrona główna >> Zainspiruj się - lista artykułów >> Jak urządzić dom w stylu art déco?\nJak urządzić dom w stylu art déco?\nLuksus, elegancja, szyk i najwyższa jakość materiałów – to określenia, którymi można najkrócej scharakteryzować styl art déco we wnętrzach. Znajdziesz w nim więc wysmakowane antyki, skórzane obicia i eleganckie podłogi drewniane. Na co zwrócić uwagę, urządzając dom w tym nurcie?\n• czym charakteryzuje się styl art déco we wnętrzach,\n• jaka podłoga drewniana i jakie pokrycia ścian pasują do wnętrz w tym stylu,\n• jakie meble i dodatki sprawdzą się w stylu art déco.\nArt déco to styl w architekturze, malarstwie, grafice oraz wnętrzarstwie, którego szczyt popularności przypadł na lata 20. ubiegłego stulecia. W sztuce charakteryzował się zamiłowaniem do geometrycznych form, poszukiwaniem piękna w funkcji przedmiotu użytkowego, a także jasnością przekazu. Wiele z tych cech przeniosło się także na art déco w ścisłym kontekście aranżacji wnętrz. Podpowiadamy, jak wykorzystać charakterystyczne elementy tego stylu w urządzaniu wystroju pomieszczeń.\nStyl art déco we wnętrzach\nW czasach swojego rozkwitu art déco był w Polsce prawdziwą rewolucją: jednocześnie nawiązywał do przeszłości i wybiegał w przyszłość. Dzisiaj jego cechami charakterystycznymi są ład, symetria i dyskretny urok dawnych epok. Dominują w nim motywy geometryczne: koła, kwadraty, prostokąty i romby, których kontury podkreśla wyraźna linia. Każdy element wystroju wnętrza w stylu art déco jest dokładnie przemyślany. Królują przede wszystkim antyki – pasjonaci aranżacji wnętrz w tym stylu potrafią kupować je za naprawdę duże sumy. Na szczęście obecnie powstaje coraz więcej mebli stylizowanych na stare.\nPodłogi drewniane i wzorzyste ściany – podstawa wnętrza art déco\nAranżację zacznij od podstaw, czyli od wykończenia ścian i podłóg. W stylu art déco od początku modne były parkiety lub kostka drewniana. Jeśli więc chcesz do niego nawiązać, wybierz materiały w ciemnych barwach, najlepiej drewniane podłogi. Dla wykreowania wnętrza w tym stylu odpowiednie jest także wykończenie podłogi jasnym drewnem, na przykład klonem lub grabem.\nJeśli zastanawiasz się, jaka podłoga drewniana sprawdzi się najlepiej w Twoim wnętrzu art déco, wybierz model Podłoga drewniana Dąb Marsala Grande. Deski zabezpieczono lakierem matowym, co zapewnia ochronę przed uszkodzeniami. Ten rodzaj podłogi sprawdzi się na przykład w sypialni czy salonie. Doskonałym uzupełnieniem takiej drewnianej podłogi będzie dywan, najlepiej z motywami geometrycznymi.\nJeśli chodzi o ściany, postaw na jasne kolory, czyli odcienie bieli i beżu, które skupią większą uwagę na efektownej podłodze. Możesz je także urozmaicić sztukateriami. Jeżeli chcesz nieco bardziej zaszaleć, niektóre ściany ozdób za pomocą mozaiki lub nowoczesnej tapety winylowej – najlepiej ze wzorem geometrycznym lub kwiatowym.\nStare lub umiejętnie stylizowane meble dodają wnętrzu charakteru i prestiżu. W stylu art déco powinny one pozostawać w kolorystyce czarno-białej, z elementami złota, ale pożądane barwy to także granat, burgund, zieleń, a także biel.\nMeble w tym stylu są proste w formie, mają jednolitą kolorystykę i często ozdabia się je złoceniami, kryształami czy drogimi kamieniami. Drewno jest lakierowane na wysoki połysk, a fotele i kanapy są tapicerowane, najlepiej naturalną skórą. Nogi mebli są zgięte, a ich fronty zaokrąglone. Większość mebli wypoczynkowych w stylu art déco to obszerne kanapy, fotele i tapczany, ale możesz także dobrać do nich stylowy stolik kawowy czy kredens.\nJeśli chodzi o dodatki, powinny one być wyraziste i utrzymane w podobnej stylistyce. Art déco to zarówno typowo ozdobne bibeloty, jak i bardziej funkcjonalne przedmioty, takie jak zegary czy lampy. Mile widziane są także żywe kwiaty.\nJeżeli urządzasz dom lub mieszkanie w stylu art déco, w pierwszej kolejności sprawdź naszą szeroką ofertę podłóg drewnianych i wybierz idealną podłogę do Twojego wnętrza!


ciuchach i stylu.Krótko o golfie w WikiGolf ? rodzaj kołnierza, najczęściej z dzianiny, w postaci wysokiej, przylegającej do szyi opaski, którą można zrolować na dowolną wysokość lub zawinąć, tworząc zazwyczaj dwie warstwy. Po raz\nDodane: 30-09-2016 04:59\nOdpowiednio dopasowane spodnie to istotna kwestia, jednak niestety takie są najczęściej dość kosztowne. lub inne e-sklepy oferują przystępne ceny oraz dobrą jakość. Wpis o ciuchach i stylu.\nCoś czego nie wiesz o druku cyfrowym i nie tylkoO zdrowiu i ćwiczeniachCiuchy na uprawianie sportu i nie tylkoJak sprzątać szybciej?Czym jest reklama zewnętrznaNapędzane bramy. Czy warto w nie inwestować?Kilka ciekawych rzeczy o myjniach samochodowychO atrakcjach Hiszpanii - pora na urlopSkuteczne pozycjonowanieDobry dentysta ZabrzeMvmt plNa temat: renowacja skórO wynajmie zwyżek do prac na wysokościachNa szybko o spodniach i innych elementach ubioruO leczeniu zębów - nie bój się dentystyKilka informacji o ogrzewaniuZanim zdecydujesz się na kolektory - kilka przydatnych informacjiJakie stosować kosmetyki?Nie ma eventu bez krzesełFor wildlife lovers - polish primeval forestNie chcesz stawiać rusztowania do wykonania prac wokół domu? Zobacz inne rozwiązanieJedziesz gdzieś? Przemyśl podróż taksówkąHiszpania okiem turystówKrótko o badaniach CATIEleganckie woreczki dla każdegoSomeone who help You with often problems - plumber About prevention Billboardy na kółkachImplantolog BytomŚwiat maszyn budowlanych


Warto szukać własnych dróg, jak kot i krokodyl | Gazeta Wrocławska\nWarto szukać własnych dróg, jak kot i krokodyl\nMałgorzata Matuszewska 17 października 2013, 11:08\nRozmowa z Jarosławem Kilianem, reżyserem spektaklu „Co krokodyl jada na obiad?” we Wrocławskim Teatrze Lalek.\nKiedy pierwszy raz sięgnął Pan po książki Rudyarda Kiplinga?\nPierwsze spotkanie to „Księga dżungli”, czytana mi przez babcię. Miałem 6, może siedem lat. Fascynowało mnie śledzenie przygód Mowgliego, Bagheery, Szarych Wilków, Niedźwiedzia Baloo, Tygrysa Shere Khana. Odtwarzałem później z siostrą sceny z przygodami Mowgliego. Bardzo też lubiłem „Takie sobie bajeczki”. W tych krótkich opowiadaniach pojawiają się pytania o początek: świata, dziejów ludzkości, zwierząt, rzeczy…\nPytania stawiane nie tylko przez dorosłych?\nPytania, na których oparto szkoły filozoficzne, miały pomóc ludziom w zbliżeniu się do tajemnicy życia. Autorami pytań najprostszych, które bodaj skuteczniej wiodą do celu niż te złożone, podparte wiedzą i doświadczeniem, są często dzieci. I to one bywają nauczycielami filozofów. Wydaje się, że Rudyard Kipling z równą uwagą słuchał właśnie najmłodszych, co odgłosów natury. Z perspektywy dziecka, ale i ciekawego Słoniątka albo Kota, objaśniał świat odsłaniając jego sekrety, zwykle niewidoczne dla dorosłych oczu.\nWykorzystał Pan swoją wiedzę historyka sztuki przy spektaklu?\nZaprosiłem do współpracy Józefa Wilkonia. Artystę, który podobnie jak Kipling zawierzył sile dziecięcej intuicji i naturze. Obok pisarza Kiplinga pojawia się malarz, ilustrator, rzeźbiarz – Józef Wilkoń i jego menażeria, wyciosana z grubego pnia. Kształty wspaniałe, ruchome i skamieniałe zarazem, tańczące i zamarłe jednocześnie. Drewniane zwierzęta Wilkonia, jakby niedokończone, surowe w formie pałuby, zaledwie muśnięte kolorem czekają na cud – możliwy tylko w teatrze.\nO czym będzie bajka?\nSięgnąłem do opowiastek Kiplinga, które nie tylko bawią, ale i uczą, i zaadaptowałem na scenę dwie z nich. Bajarz szaman przenosi widzów do początków świata i zjawisk przyrody, objaśnia początki cywilizacji. Opowieść, którą snuje, sprawia, że rzeźby Józefa Wilkonia ożywają, a najmłodsi spotykają Słoniątko o nieposkromionej ciekawości, które koniecznie chce się dowiedzieć, co krokodyl jada na obiad i poznają Kota, który zawsze chadza własnymi drogami. Może dorośli zauważą, że to taka parodia Darwina. Jedna z bajek opowiada o ewolucji, początku natury, druga o początku kultury, o tym, jak człowiek czyni sobie Ziemię poddaną...\nCzyli staje się wobec niej służebny?\nMam nadzieję, że tak jest. Kipling opowiada o pierwszej i odwiecznej konfrontacji człowieka i natury. W bajkach tych można szukać zresztą głębszych sensów. Opowieść o ciekawskim słoniku, który zadaje bez przerwy pytania, jest opowieścią o każdym z nas – poznającym świat, zauważającym nagle, że się zmienia. To opowieść o dojrzewaniu. Historia Kota to przecież opowieść o wolności, bo Kot pozostaje stworzeniem wolnym. „Lepiej własną iść ścieżyną, choćbyś ciemną szedł doliną” – śpiewa Kocur i dodaje: „Lepsza taka kocia rada, niż zapchana autostrada”. Kot nawołuje wszystkich, żeby nie dać się do końca oswoić, tylko szukać własnych dróg i nimi podążać.\nTo spektakl lalkowy, czy aktorski?\nDekoracje i kostiumy stanowiące przestrzeń dla rzeźb Wilkonia stworzyłaInez Krupińska. Wielkiedrewniane figury stanowiąnie lada zadanie dla aktorów, na których spoczywa nie tylko rola opowiadaczy historii.Są oni bohaterami i animatorami bohaterów, czarodziejami, cichymi sprawcami zdarzeń i zarazem istotami, wchodzącymi w obce ciało, osobne istnienie. Wydaje się, że wielozadaniowość uda się jednak oswoić, za sprawą dziecięcej fantazji i wyobraźni artystów.\nW jakim wieku dzieci zrozumieją bajkę?\nTo nie jest przedstawienie dla berbeciów. Myślę, że mogą je oglądać już dzieci z ostatnich grup przedszkolnych, z podstawówki, ale – mam nadzieję – że będzie to też spektakl dla rodziców, i dziadków, i wszystkich, którzy dziećmi są podszyci.\nPremiera we Wrocławskim Teatrze Lalek planowanajest w niedzielę, 20 października, o godz. 17


województwo lubelskie – PODSUMOWANIE\nOryginalnie wyglądające dywany akrylowe to produkty wykonane ze starannie dobranej przędzy syntetycznej. Wyróżniają się one atrakcyjną ceną i zróżnicowanymi rozmiarami. Eleganckie dywany akrylowe to produkty, które posiadają modne wzornictwo i różnorodną kolorystykę. Dostępne w naszym sklepie internetowym produkty mogą posiadać efekt 3D, idealnie wpisujący się w aktualne trendy aranżacyjne. Oprócz tego oferujemy także dywany akrylowe …\nCzytaj dalej Dywany akrylowe w przeróżnych wzorach i kolorach\nEstetycznie wykonany dywan włochaty to atrakcyjny wyrób. Posiada on runo o delikatnym połysku, które jest bardzo miękkie i wysokie, a jednocześnie odporne na odkształcenia. Będzie idealną ozdobą każdego pomieszczenie, w którym się znajdzie. Wyróżniający się dywan włochaty jest produktem zaprojektowanym z myślą o osobach, którym zależy na posiadaniu w swoich wnętrzach oryginalnych ozdób na podłogach. …\nCzytaj dalej Dywan włochaty idealny do sypialni i nie tylko\n10 czerwca, 2021 Opublikowano wwojewództwo lubelskieTagi: dywan, dywany-za-grosze.pl, włochaty, wysokie runo, Wystrój wnętrz\nDoskonałą dekoracją każdego wnętrza mogą być dywany wełniane Agnella. Sprawdzą się, zarówno w pomieszczeniach wykończonych w nowoczesnym stylu, jak i w tych tradycyjnych. Wysokiej jakości dywany wełniane Agnella spełnią nawet najbardziej wygórowane oczekiwania. Są wykonane z wysokogatunkowej wełny nowozelandzkiej, dzięki czemu są trwałe, a korzystanie z nich to prawdziwa przyjemność. Charakteryzuję się bardzo dużą gęstością …\nCzytaj dalej Dywany wełniane Agnella\n14 kwietnia, 2021 16 kwietnia, 2021 Opublikowano wwojewództwo lubelskieTagi: dywan, dywan Agnella, dywan wełniany, dywany-za-grosze.pl, Wystrój wnętrzDodaj komentarz do Dywany wełniane Agnella\nMaty łazienkowe o różnej długości\nDobrane do stylistyki danego pomieszczenia maty łazienkowe o różnej długości, to praktyczne i funkcjonalne wyroby. Z powodzeniem mogą one zastąpić tradycyjnie używane dywaniki. Nowoczesne, antypoślizgowe maty łazienkowe to produkty stworzone do pomieszczeń, w których występuje wilgoć i para wodna, a także ryzyko szybkiego zabrudzenia podłogi. Łatwe do czyszczenia maty łazienkowe pianka z naszego sklepu internetowego, …\nCzytaj dalej Maty łazienkowe o różnej długości\n4 lutego, 2021 4 lutego, 2021 Opublikowano wwojewództwo lubelskieTagi: antypoślizgowe maty, dywany-za-grosze.pl, Maty łaziekowe, maty piankowe, wzorzyste maty łazienkowe


Suszarnia rozpyłowa Labotrade SD-100 Maszyny używane - Exapro\nSuszarnia rozpyłowa Labotrade SD-100\nSprzęt ten został usunięty z powodu zaprzestania działalności krajowego producenta\nWszystkie z nich są sprzedawane według stanu, co spowodowałoby suszenie rozpyłowe\nSprzedaż dostępnych przedmiotów według stanu\nInstalacje suszenia rozpyłowego przekształcają roztwory (i / lub zawiesiny) podawane w jednolitym proszku w sposób ciągły, bez natychmiastowej manipulacji lub obróbki pośredniej, chroniąc, a tym samym zapewniając jakość i jakość produktu, który ma być otrzymany.\nSystem ten jest używany w wielu procesach i gałęziach przemysłu, ponieważ zmienne, takie jak przepływy, temperatury, prędkości mogą być regulowane lub regulowane w zależności od termowrażliwości materiału, takiego jak wilgoć lub granulometria, która jest wymagana w produkcie końcowym.\nOdparowanie wody (lub rozpuszczalnika) chłodzi cząstkę, umożliwiając stosowanie wysokich temperatur powietrza bez wpływu na końcowy efekt\nDobra prezentacja produktu\nŁatwa obsługa, minimalny personel do obsługi\nCiągłość w pracy\nPRODUKTY SUSZĄCE: ROZWIĄZANIA - ZAWIESZENIA - EMULSJE\n• RYBOŁÓWSTWO (np. Woda z rybich ogonów, miazga)\n• ZBOŻA (np. Glukoza, ekstrakt słodowy, skrobie)\n• KAWA, TE, MATE\n1.- Kwasy organiczne\n2.- Sprzedaż ekologiczna\n3.- Związki azotu\n• KATALIZATORY, KOLORYSTYKI\n• TWORZYWA SZTUCZNE (np. Polichlorek winylu, polioctan winylu, emulsja melaniny)\n• NAWOZY, HERBICYDY I INSEKTYCYDY.\n• CERAMICOS (gliny do toalet, podłóg, ścian, płytek)\n1) LABOTRADE DEPOZYT 4000 L Z WENTYLATOREM IMPULSIONOWYM\nLABOTRADE Model SD-100 Rok 2016\nZłóż 4000 l, zbudowany ze stali nierdzewnej. AISI-316; zamontowany na cylindrycznej konstrukcji nogi, wyposażony w właz DN-500 i wizualne okienko inspekcyjne z ostrością. Zawiera wentylator napędu\nCałkowita wysokość: 4000 mm\nØ Zewnętrzna: 2000 mm\n2) SEPARATOR CYLINDRA 750 L DEPOZYT LABOTRADE\nZłóż LABOTRADE za pomocą separatora cystern cyklonowych ze stali nierdzewnej; Górna część z płaskim dnem AISI-316 z powietrzem. Montowane na cylindrycznej podstawie.\nWymiary ok. (Mm): 1440 x 1440 podstawy x 3,050 wysokości\nSeparator cyklonowy jest urządzeniem służącym do oddzielania cząstek stałych zawieszonych w powietrzu, gazie lub strumieniu cieczy, bez użycia filtra powietrza, przy użyciu wiru do separacji. Efekty rotacji i grawitacji są używane do oddzielania mieszanin ciał stałych i płynów. Metoda może również oddzielać małe kropelki cieczy od strumienia gazowego.\nPrzepływ powietrza o dużej prędkości jest ustalany w cylindrycznym lub stożkowym pojemniku zwanym cyklonem. Powietrze przepływa spiralnie, zaczynając od najwyższego (najszerszego końca) cyklonu do najniższego (najwęższego) i kończąc się w górę centralnego przepływu, który wychodzi przez rurę wylotową (w najwyższej części cyklon). Duże (i gęstsze) cząstki w strumieniu obrotowym mają zbyt dużą bezwładność, aby podążać za silną krzywą skierowaną w górę cyklonu, i zderzają się ze ścianą, a następnie spadają do najniższej części cyklonu, gdzie można je usunąć. W układzie stożkowym przepływ obrotu staje się coraz bardziej wąski, zmniejszając coraz bardziej promień przepływu, co pozwala na usuwanie coraz większej liczby małych cząstek. Geometria cyklonu wraz z jego przepływem objętościowym określa punkt odcięcia cyklonu. Jest to wielkość cząstek, które zostaną usunięte z przepływu z wydajnością 50%. Cząstki większe niż punkt odcięcia cyklonu będą usuwane bardziej skutecznie, a mniejsze cząstki z mniejszą wydajnością.\nAlternatywna konstrukcja cyklonu wykorzystuje wtórny strumień powietrza do zbierania cząstek, które zderzają się o ściany urządzenia, aby chronić je przed ścieraniem. Pierwotny strumień powietrza zawierający cząstki wchodzi z dna cyklonu i jest wymuszany obrotem spiralnym przez obracające się ostrza. Wtórny strumień powietrza wchodzi do górnej części cyklonu i porusza się w dół, przechwytując cząstki z głównego strumienia powietrza. Przepływ wtórny pozwala na montaż kolektora poziomo, ponieważ popycha cząstki do obszaru gromadzenia, a zatem nie wymaga jedynie siły grawitacji do spełnienia swojej funkcji.\n3) ZBIORNIK ZASILANIA Z LABOTRADEM POMPĄ PŁYNNĄ PIERŚCIEŃ\nSkłada się z pompy próżniowej z pierścieniem cieczowym i tacek depozytowych wykonanych ze stali nierdzewnej. AISI-304.\nWymiary (mm): 1030 x 1030 podstawy x 1540 wysokości\nDepozyt o pojemności 60 l.\nPompy próżniowe z pierścieniem cieczowym i sprężarki z pierścieniem cieczowym wykorzystują fazę ciekłą jako element sprężający zamiast tłoków lub innych elementów mechanicznych. Ponieważ wirnik pompy jest odsunięty od stojana, pierścień cieczy tworzący się podczas obrotu pozostawia objętość dostępną dla gazu, który nie jest symetryczny. Gaz wchodzi do strefy o większej objętości i jest kierowany do obszaru o mniejszej objętości, a zatem opuszcza pompę pod wyższym ciśnieniem niż weszła, ponieważ ta sama masa gazu zajmuje teraz mniejszą objętość (pamiętając równanie gazów doskonałych, PV = nRT, gdzie P jest ciśnieniem gazu, V objętością, n liczbą moli lub, powiedzmy, masą gazu, R jest idealną stałą gazu i T temperaturą, jeśli n musi być stałe, a V spada, P musi rosnąć w warunkach izotermicznych).\nMając na uwadze, że gaz lub para doprowadza się do kontaktu z cieczą, możliwe jest wybranie odpowiedniej cieczy do przeprowadzenia procesu wykańczania w tego typu pompach z pierścieniem cieczowym, na przykład absorpcji jakiegoś lotnego składnika obecnego w cieczy. gaz lub pary, które przeszłyby do fazy ciekłej.


Jak ktoś chce przeczekać zimę, to może poklikać w Diablo III | Wyszlo.com\nNavigationWszystkoŻycieSeksSprzętHajsRecenzjeFilmGryKsiążkiMuzykaWideoGłupieInspirująceZajawkowe\tJak ktoś chce przeczekać zimę, to może poklikać w Diablo III\nJestem mnichem, poziom 32, jak machnę toporem to zadaję obrażenia o sile 340. Mój pancerz warty jest 900 punktów. Nie wiem, czy to wstyd w tym wieku jeszcze grywać na komputerze albo na konsoli, chyba nie. A jeśli wstyd – no to trudno, przyznaję się. Gry Diablo III nie mogłem sobie odmówić, bo lata temu grałem w dwie pierwsze części i teraz – gdy po dekadzie oczekiwania – wyszła trzecia to od razu ją nabyłem. To samo zrobiło w pierwszych dniach 50 000 osób w Polsce, a firmie Blizzard na moment skończyły się nawet elektroniczne klucze, chociaż wydawałoby się, że generować je można bez końca. Zgaduję, że Diablo III może być największym kasowym hitem 2012 roku i że zostawi daleko w tyle nawet największe produkcje z Hollywood. Jeśli Call of Duty 3 zarobiło miliard dolarów w ciągu pierwszych szesnastu dni to aż boję się myśleć, ile zarobi Diablo.\nNiestety, słaba ta gra.\nMoże oczekiwałem zbyt wiele, może już ze mnie stary pierdziel i powinienem przerzucić się na coś dla starych pierdzieli, ale czekałem na Diablo III długo, a dostałem? Podretuszowaną dwójkę? Na pewno nic rewolucyjnego. Grafika może być, ale na kolana mnie nie rzuciła (jak dla mnie – podobna do tej sprzed dziesięciu lat). Scenariusz niespecjalnie błyskotliwy, po jakimś czasie dialogi zaczęły mnie nudzić, więc nawet nie gadam z postaciami z gry, o ile nie jest to konieczne. A jak jest konieczne – wciskam X, żeby szybciej skończyły ględzić. Nie wiem, czy Diablo II rzeczywiście było lepsze na tle ówczesnej konkurencji czy to ja się zmieniłem, ale niewątpliwie tamta grała miała w sobie coś, czego ta nowa nie ma.\nAle klikam w to i klikam. W sumie nawet nie wiem, po co. Trochę przypominam kierowcę TIR-a, który z nudów wrzuca kasę do automatów rozstawionych na stacjach benzynowych. Bo wiecie co – w sumie ten cały Diablo III jest jak automat, jak jednoręki bandyta. Poziom trudności żaden (przy nastawieniu na normalny), chodzi tylko o to, żeby klikać, klikać, klikać i klikać. I jak się szybko klika to wyskakuje a to złoto, a to jakiś przedmiot. Jak na automacie, gdzie mogą ułożyć się trzy wisienki, a może nie ułożyć się nic. Tutaj możesz znaleźć jakiś znakomity miecz, a możesz zardzewiały hełm. I klikasz, klikasz, klikasz. I klikasz, klikasz, klikasz. Ta gra to tylko klikanie, bezmyślne klikanie. A potem zbieranie tego, co akurat system ci wylosował. Jednoręki bandyta w wersji premium. Z grafiką.\nKlikałem jak głupek przez dwa dni, po drodze wyklikując na śmierć jakichś niby poważnych przeciwników. To wciąga, ale nie kręci. Wciąga tak jak rozgniatanie pęcherzyków powietrza w folii bąbelkowej. Wciąga jak windowsowy pasjans.\nMogę być za chwilę mnichem poziomu 40. Mogę mieć jakieś rąbadełko zadające dwa razy większe obrażenia. Ale co mi po tym? Chodzę, odkrywam mapę, ktoś wyskakuje go, bezmyślnie klikam, on leży rozwalony, ja idę dalej. Klik, klik, klik. Myślenia żadnego, zagadek żadnych, stwierdzam, że ta gra nie umywa się np. do Fallout 2. O, Fallout 2, gdzie twoje czyny decydowały o tym, jak postrzega cię otoczenie (karma!) – to był rewelacja. A Diablo III to niestety nic więcej niż tylko wykoszenie na miliardy dolarów ludzi, którzy stęsknili się za dzieciństwem.\nHmm, dziwne. Wszędzie Diablo zbiera dobre recenzje, więc powiedzcie mi – gdzie w moim rozumowaniu jest błąd? Dlaczego ta gra mi się nie podoba? A może macie tak samo? Może recenzje są dobre, bo… tak dziennikarzom wypada pisać?\nPodsumowanie: Takie tam pitu, pitu dla miłośników klikania na czas. Rozbudowana wersja gry w trzy wisienki.\nTwoja ocenaOcena użytkowników: 2.7 (8 głosów)\nTagi: Diablo, gry, strzelanka