Wielu publicystów od 25 lat pisze co tydzień ten sam tekst - weszlo.com\nOpublikowane 18.03.2017 09:18 przez\nW dziennikarstwie wygrał wszystkie możliwe nagrody i otrzymał wszystkie dostępne wyróżnienia. Ujawnił kilkadziesiąt afer, wraz z redakcją „Wprost” po prostu zmienił obraz państwa ujawniając nagrania z udziałem najważniejszych polskich polityków. Jeden z najbardziej cenionych dziennikarzy śledczych w kraju w poniedziałek ogłosił, że odchodzi z zawodu. Michał Majewski w ostatnim wywiadzie w starej roli opowiada o swojej wizji dziennikarstwa, o polityce kiedyś i dziś, ale i o służbach, które nie potrafią obsługiwać laptopów.\n„Jestem dziennikarzem”. To jeszcze brzmi dumnie?\nZawsze byłem dumny z tego, że mogłem tak powiedzieć. Miałem wolny zawód, możliwość samodzielnego wyboru tego, czym chciałem się zajmować, mogłem chodzić własnymi ścieżkami. Odpowiedź więc brzmi: na pewno przez lata byłem z tego dumny.\nOd razu mogłeś się zajmować tym, co lubisz najbardziej? Śledztwami dziennikarskimi?\nNie, to też nie do końca tak. Kiedyś droga awansu w dziennikarstwie była dość jasno określona, zaczynałeś od rzeczy małych i drobnych, przechodząc przez kolejne szczeble. Najpierw proste informacje, depesze, powoli nabierałeś wiedzy, doświadczenia – przechodziłeś do trudniejszych materiałów. Nazwałbym to stopniami awansu zawodowego, których teraz w dziennikarstwie raczej nie ma. Widzę ludzi, którzy oceniają politykę i uważają się za publicystów mając 22 czy 25 lat. Gdybyś zapytał ich o istotne wydarzenia z ostatnich kilkunastu lat, okazałoby się, że kompletnie nie wiedzą o co chodzi. Nie znają mechanizmów, kontekstu, politycznej drogi postaci, o których mówią. Nie przeszli drogi zawodowej. A to przecież dość istotne, powinieneś przejść przez relacje z konferencji prasowych, by potem oceniać politykę odczytując już pewne niuanse obowiązujące w tym świecie. Trudno o studenta, który prosto z egzaminów stanie się bezbłędnym publicystą, nie wspinając się po tej drabinie awansu. Równolegle jest też podział na specjalizacje – znakomici reportażyści, specjaliści od wywiadów, doskonali analitycy polityczni, do tego dziennikarze śledczy. Czasem zdarza się, że te umiejętności zbiegają się w jednej głowie, są takie postacie nawet w polskim dziennikarstwie ostatnich kilkudziesięciu lat, ale to dość rzadkie.\nKiedyś napisałeś, że w dziennikarstwie specjalistów od reportażu, wywiadów czy felietonów zastąpili ci, którzy przeklejają tweety i ci, którzy przeklejają memy. W innym miejscu ironizowałeś na temat publicystów, którzy nie przerobili 3 tysięcy depeszy i 300 konferencji.\nTak, to jest naprawdę istotne: by zrozumieć politykę i mechanizmy w państwie, musisz najpierw uważnie obserwować. Zaliczać te konferencje, jako uczniak wnikliwie śledzić ruchy w polityce i wokół polityki. Popełniasz błędy, potykasz się, co oczywiste, jesteś przyuczany przez starszych, bardziej doświadczonych. To miało swój cel i to zostało po coś wymyślone – sytuacja, gdy prosto ze studiów przeskakujesz na pozycję wielkiego publicysty jest dość śmieszna. Łatwo się wówczas potknąć, właśnie przez brak doświadczenia i poprawnego odczytywania ruchów w świecie polityki. Zresztą, dziennikarstwo jest tutaj identyczne jak szereg innych zawodów – zanim przeprowadzisz skomplikowaną operację serca jako kardiochirurg nosisz gaziki, potem oglądasz doświadczonych kolegów, z czasem zaczynasz podawać narzędzia i asystować. Wspinasz się po szczeblach. Taka jest kolej rzeczy. W dziennikarstwie zostało to bardzo mocno zaburzone.\nJest kilka powodów. Przede wszystkim – wiele starszych osób skończyło z zawodem, młodsi nie mieli się od kogo uczyć. W tym miejscu została zburzona ta drabina awansu. Po drugie – tak jest taniej. Łatwiej jest utrzymywać studentów czy ludzi bez doświadczenia, wykorzystywać ich i gonić do roboty, niż zapłacić weteranowi z umiejętnościami i stażem.\nKiedyś dziennikarstwo stawiało pytania, dziś raczej podaje odpowiedzi.\nTo wynika z tego, że trzeba się opowiedzieć po którejś ze stron, usiąść w jednym lub drugim okopie. Nie zgadzam się z tym. Moim zdaniem to jak z obserwowaniem meczu – dobry dziennikarz wyjaśnia, co dzieje się na boisku, kto zagrał fajną piłkę, kto fauluje, a nie zajmuje dopingiem. Główne zadanie dziennikarstwa politycznego to przyglądanie się i recenzowanie działań polityków a nie opowiadanie się po którejś ze stron. Przecież świat nie jest czarno-biały, to nie jest tak, że PiS jest zawsze zły, a Platforma zawsze doskonała czy odwrotnie. Dziennikarze mają pytać, wchodzić za kulisy, skrobać, ale nie przekonywać, co jest czarne a co białe. Mnie tak nauczono w „Rzeczpospolitej” wiele lat temu i wydawało mi się to dość oczywiste, jak chyba każdemu w tamtej redakcji. Podstawowa zasada, która została naruszona – właśnie przez te dwa okopy. Brakuje chłodnej próby analizy mechanizmów i zdystansowania się od polityki, zamiast tego – zostając przy odwołaniu do piłki nożnej – bieganie w jednej drużynie z piłkarzami.\n„Trudno żyć w dziennikarstwie, gdzie trzeba być albo za Jarkiem, albo za KOD” – tak odpisałeś rok temu, gdy Cezary Gmyz podał informację o twoim odejściu do świata PR.\nTak się to pozmieniało… Dziennikarze stali się uczestnikami tej wojny polsko-polskiej i nawet nie starają się podchodzić do pracy w sposób zimny, wyzbyty emocji. Oczywiście, istnieje miejsce dla dziennikarstwa tożsamościowego, które popiera jedną czy drugą stronę. Na świecie jest podobnie. Ale mam wrażenie, że w Polsce to pole dla neutralnych wydaje się wyjątkowo wąskie w stosunku do innych państw. A ja na przykład nie potrafiłbym stać się kibicem w tej wojnie. Mam znajomych w każdym obozie politycznym, potrafię z nimi rozmawiać, ale gdy przyjdzie czas, nie zawaham się ich skrytykować czy napisać ostry tekst na ich temat.\nMoże to też jest kwestia doświadczenia. Bez tych 3 tysięcy konferencji i znajomości po każdej stronie politycznej barykady, w tekstach na pierwszy plan wychodzą idee samego dziennikarza.\nWłaśnie. Idee są przede wszystkim dla publicystów w gazetach, którzy piszą felietony. Natomiast dziennikarze w pierwszym rzędzie nie powinni kierować się ideami, tylko chłodno analizować i opisywać rzeczywistość. Dlaczego coś się dzieje? Dlaczego właśnie w taki sposób? Jaki tu był „deal” za kurtyną? Jakie były motywacje tego lub innego gracza? Odpowiedzi na te pytania zamiast zaczadzenia „przekazami dnia” w którąkolwiek stronę. Ja swoje poglądy trzymam głęboko w kieszeni i jestem przekonany, że większość czytelników czy ludzi, z którymi mam do czynienia nie ma pojęcia, na kogo głosuję. Uważam, że to dobrze.\nW dziennikarstwie jest jeszcze w ogóle miejsce dla takich osób? Dla ciebie już nie ma?\nJest miejsce dla osób jak ja, można sobie takie miejsce znaleźć, ale… Ja już swoje zrobiłem. Wypełniłem swoją misję. Napisałem te 3 tysiące relacji z konferencji prasowych, zjeździłem całą Polskę pisząc reportaże o tym, jak ta Polska wygląda. Zajmowałem się polityką, pisałem książki jej poświęcone, robiłem teksty śledcze, dostałem za to wszystko mnóstwo nagród. Opisałem też mechanizmy, które w polityce są w pewien sposób powtarzalne, reguły działania pozostają te same, zmieniają się jedynie nazwiska. Ten temat chyba się dla mnie wyczerpał. Czas na nowe rzeczy. A czy można sobie znaleźć miejsce i pozostać niezależnym? Naturalnie że można. Ja jestem przeciwny jakiemuś żaleniu się i narzekaniu, że świat wygląda tak jak wygląda. Takie pretensje do rzeczywistości przypominają mi narzekanie robotników, że ich praca jest niepotrzebna, bo pojawiły się maszyny. Po prostu, świat się zmienia. Trzeba się przystosować do innych czasów. Pewnie nie dla każdego jest to łatwe, ale też nie uważam tego za coś absolutnie niemożliwego. Natomiast ja już czuję się spełniony i usatysfakcjonowany.\nJesteś chyba rekordzistą pod względem liczby nagród Grand Press.\nTak naprawdę dostałem chyba wszystkie możliwe nagrody w dziennikarstwie. Była nagroda główna SDP, wyróżnienia jeszcze w latach dziewięćdziesiątych za teksty poświęcone sprawom gospodarczym, dostawałem też Mediatory, otrzymałem nagrodę im. A. Woyciechowskiego, wreszcie te cztery nagrody Grand Pressa. Trudno jest mi więc narzekać, że gdzieś byłem niedoceniony, tak nie było. Jestem jednak przede wszystkim dumny z tego, że wychowywałem się w bardzo fajnej redakcji, naprawdę potężnej w latach dziewięćdziesiątych „Rzeczpospolitej”. To była silna grupa ludzi o skrajnie różnych poglądach politycznych, których jednoczyło właśnie stawianie dziennikarstwa, sztuki dziennikarskiej, ponad ideologią i swoimi przekonaniami. Bardzo sobie cenię ten czas.\n„Rzeczpospolita” w ogóle dość długo broniła się przed tym dziennikarstwem tożsamościowym.\nTak, dziennikarze pracujący w działach informacyjnych nie pokazywali swoich poglądów, tak byliśmy wychowani w ogromnym dziale politycznym kierowanym przez Krzysztofa Gottesmana i ten sznyt u wielu osób pozostał. Informować, nie przekonywać kogokolwiek do czegokolwiek. Zawsze hołdować zasadzie, że nigdy nie jesteś „za”. Za postkomunistami, za ludowcami, za AWS-em czy kimkolwiek innym. Masz ich opisać. Jak najdokładniej, wchodząc za kulisy, złapać ich motywacje, mechanizmy, opisać grę, którą prowadzą.\nMoże to wynikało też z siły redakcji? Było od kogo się uczyć w tak licznym zespole, dziś ludzi jest w redakcjach zdecydowanie mniej.\nSam dział polityczny to było grubo ponad 25 osób, w większości doświadczeni, dobrzy dziennikarze. Paweł Reszka, Ewa Czaczkowska, Kazik Groblewski, Eliza Olczyk, Beata Modrzejewska, Ola Fandrejewska, potem też Luiza Zalewska. Potężna instytucja, kapitalni fachowcy – łącznie pewnie kilkuset ludzi. Dział ekonomiczny ciągnął się przez kilka ładnych pokoi, gdzie pracowało kilkadziesiąt osób. Myślę o tym z rozrzewnieniem, ale znów – nie mam żalu. Nie chcę, by to zabrzmiało, iż ja nad tym płaczę. Po prostu opisuję, jak to wyglądało. Papierowe gazety są teraz dużo słabsze, dużo aktywności dziennikarskiej przeniosło się na inne pola, do telewizji czy Internetu. Widocznie tak musiało być.\nDa się ustalić jakiś punkt zwrotny, gdy dziennikarstwo tożsamościowe wyparło to tradycyjne, czy to raczej był powolny proces?\nTo nie było jedno tąpnięcie, po którym wszystko wywróciło się do góry nogami, ale ta zmiana bardzo mocno wiązała się z kłopotami finansowymi tradycyjnych mediów. Mam tu na myśli przede wszystkim gazety, które zawsze ciągnęły dziennikarstwo. Często radiostacje czy stacje telewizyjne bazowały na tym, co ustaliły dzienniki, poniekąd żyły z tego, co przynieśli dziennikarze prasowi. Potem zaczął się kryzys ekonomiczny, który rozpoczął się koło 2007-2008 roku. On bardzo mocno uderzył w tradycyjne media, które stały się w większym stopniu zależne od reklamodawców – nie przebierały już w ofertach, tylko same desperacko szukały źródeł finansowania. Na to nałożył się gwałtowny i ostry spór PiS-u z PO, słynna już wojna polsko-polska. Dziennikarze zaczęli więc się identyfikować po jednej lub drugiej stronie tego sporu.\nMoim zdaniem taki ostatni dobry czas dziennikarstwa prasowego to był „Dziennik”. Bardzo silna gazeta z dużą liczbą klasowych dziennikarzy, spore pieniądze, spore możliwości dziennikarskie – wolność w prowadzeniu śledztw, czas i środki, by wykonywać wnikliwe materiały. W moim przypadku to był ostatni tytuł symbolizujący siłę dziennikarstwa prasowego.\nTo na łamach „Dziennika” ujawniliście aferę dotyczącą leku Corhydron, za którą zresztą otrzymaliście nagrodę Grand Press.\nTen tekst przyniósł do redakcji Leszek Kraskowski. Mieliśmy mocny dział śledczy, dobrze opłacony, do tego wszelkie narzędzia, by spokojnie robić duże dziennikarskie historie. Paweł Reszka, do którego wszyscy mieliśmy duże zaufanie, kierował pracami, ale pod nim była doskonała ekipa: Tomek Butkiewicz, Luiza Zalewska, Wojtek Cieśla, właśnie Leszek, Robert Zieliński.\nJak wyglądała wasza codzienna praca? Co wy wtedy mieliście, czego nie mają obecne redakcje?\nPrzede wszystkim ludzi. Kilkanaście osób z doświadczeniem dziennikarskim. Mogliśmy usiąść przy kawie i korzystając ze swojej wiedzy, znajomości i historii zastanawiać się nad tematami. Po drugie: czas. Dzisiaj w dziennikarstwie czasu nie ma, nieprzekraczalną granicą jest kolejne wydanie gazety, czy to dziennika, czy tygodnika. W poniedziałek zastanawiasz się nad tematem, w piątek musisz oddać gotowy materiał. Musisz to zrobić, bo przecież nie ma wielu dziennikarzy, nikt za ciebie strony nie zapełni. W „Dzienniku”, wcześniej w „Rzepie” było inaczej – jeśli był potrzebny miesiąc jeżdżenia, węszenia i weryfikowania materiałów, to dziennikarz zajmował się tym przez miesiąc. Oczywiście, dyskutowaliśmy i na bieżąco sprawdzaliśmy postęp śledztwa, ale na pewno nie było gonitwy z zegarkiem w ręku. Potem myśleliśmy, jak tę historię opowiedzieć, by zainteresowała czytelników. Opisać w jednym kawałku, zrobić odcinki, jakimi opiniami to obudować i tak dalej, i tak dalej. Dzisiaj jesteś zmuszony działać po łebkach, na szybko, bo szpalty gazety nie mogą być puste.\nW Internecie wszystko dzieje się jeszcze szybciej.\nZastanawiam się, jak to będzie wyglądało w przyszłości. Czy znajdzie się jakaś formuła dla dziennikarstwa wysokiej jakości w Internecie? Sposób, by dało się robić rzeczy wnikliwe, dociekliwe i ważne, jednocześnie gwarantujące przychód? Jakiś nowy mechanizm finansowania takiej działalności?\nWaszą próbą był portal Kulisy24.\nPróbą nieudaną. Nie udało nam się znaleźć formuły uczciwego finansowania takiej działalności. Oczywiście można sobie wyobrazić, że nagle zaczynamy pisać, że rakiety X są dla polskiej armii o wiele lepsze, niż rakiety Y a producent rakiet X dba byśmy nie martwili się o stan redakcyjnego konta. Można sobie wyobrazić, że chwalimy cudowny lek firmy Y, który jest o wiele lepszy od podobnego specyfiku od firmy Z. Takie sytuacje gdzieś w dziennikarstwie pewnie się zdarzają. Nam od początku chodziło o coś innego. Okazało się jednak, że na razie nie ma możliwości trzymać się z dala od szarej strefy, jednocześnie znajdując środki na wykonywanie wysokojakościowego dziennikarstwa. Oby taki patent się kiedyś pojawił. Może zamknięcie treści za abonamentem? Fundacje? Zrzutki? Liczę na to, że w końcu ktoś znajdzie sposób.\nMówiąc o tym „uczciwym finansowaniu” tak naprawdę ograniczasz grono mecenasów dziennikarstwa do czytelników. Firmy chyba odpadają, spółki Skarbu Państwa tym bardziej, NGOsy, szczególnie w obecnej sytuacji politycznej, też.\nNie wiem jak to zorganizować. To wielkie pytanie i z nim boryka się chyba całe środowisko dziennikarskie oraz twórców mediów. Jak połączyć zajmowanie się ambitnym dziennikarstwem, do tego zachować twarz, ale też wykonywać to bez zabawy w harcerstwo. To nie jest przecież wolontariat tylko zawód, misja misją, ale z czegoś musisz żyć. Na razie nie widać propozycji, która spełniałaby te trzy założenia. Może dziennikarze o określonej marce będą zamykać stworzone przez siebie treści? Czytelnicy płacący bezpośrednio za śledztwa dziennikarskie czy inne obszerniejsze materiały? Nie wiem. Wiem, że nam na ten moment się nie udało czegoś takiego wypracować.\nW audycji Łukasza Warzechy powiedziałeś, że dziennikarstwo śledcze może się stać domeną hobbystów, którzy po godzinach w pracy będą wzorem prywatnych domorosłych detektywów drążyć dany temat.\nByć może. Aptekarz czy właściciel biura rachunkowego po powrocie do domu będzie zajmował się dziennikarskim dochodzeniem. Powiedziałem to trochę w żartach, bo jednak do prowadzenia śledztwa jest potrzebne pewne know-how, wiedza przy zdobywaniu i selekcjonowaniu informacji, ale też już na końcu, przy ciekawym opisywaniu historii. Mimo to nie da się takiego scenariusza wykluczyć.\nKiedyś z Pawłem Reszką zastanawialiśmy się nad przyszłością – wyobrażaliśmy to sobie, że jakiś Chińczyk, którego nigdy żaden twórca nie zobaczy na oczy, będzie właścicielem ogromnego portalu. Tam będą dostępne zamknięte treści, których wycena będzie uzależniona od zainteresowania czytelników, od ich zaufania, czyli bezpośrednio – od klasy dziennikarza. Nie będzie już redakcji, zespołów, gazet, w których znajdziesz i sztukę, i ekonomię, kwestie giełdowe, ale i sport. Taka budowla już dziś jest nieco anachroniczna, bo przecież jeśli masz wybór, to nie kupujesz treści, które cię nie interesują. Zamiast tego wybierasz z pakietu możliwości jedynie te, z którymi chcesz się zapoznać. Biorę muzykę, ale nie chcę materiału o giełdzie.\nTo chyba już się dzieje. Radek z Kartoflisk nie jest przecież dziennikarzem sportowym, a gdyby dziś odpalił zbiórkę na sfinansowanie swojej podróży dookoła świata to pojutrze mógłby wyruszać.\nBardzo dobry przykład sukcesu niszowego projektu. Ja jestem ogromnym fanem Kartoflisk, oglądam wszystkie filmy, uwielbiam jego produkcje. Ale jednocześnie to nie jest jego zawód, on tutaj nie zarabia – to „zajawka”, hobby. Ale to nie jest coś, z czego spłaci kredyt za mieszkanie i zatankuje samochód. Inna sprawa, że w przyszłości faktycznie tego typu projekty mogą wygrywać, o ile uda się zachować charakter i autentyczność. Ja zresztą byłbym pierwszy do płacenia za takie treści.\nSystem patronaży już istnieje, jest popularny choćby w środowisku twórców filmów na YouTube.\nByć może to jest właśnie to rozwiązanie, zgłaszasz, że chcesz opowiedzieć jakąś historię, że chcesz opisać kulisy jakiejś sprawy i zbierasz na to fundusze. Dopiero wtedy ruszasz do akcji. Ale czy taki patent da się zastosować w każdym przypadku? Nie do końca. Przyjrzyjmy się ostatniej głośnej sprawie, czyli wystawieniu Jacka Saryusz-Wolskiego jako kandydata na przewodniczącego Rady Europejskiej. Wejście głębiej w tę sprawę, ujawnienie jak przebiegały negocjacje, co mu obiecano, z kim się spotykał, jak te spotkania wyglądały, kto je organizował – to wszystko byłoby pasjonujące. Dylematy polityka, dylematy środowiska wokół Jarosława Kaczyńskiego, rola poszczególnych ludzi w tej sprawie. Nikt tego nie opisywał w pierwszych dniach, a przecież to było najciekawsze! Wszyscy skupili się albo na obronie, albo na opluwaniu Saryusz-Wolskiego, nikt nie wspomniał w jakikolwiek sposób o tym, co działo się w ostatnich tygodniach przed ujawnieniem tej decyzji. I teraz: jak zebrać na to pieniądze? Miałbym ogłosić: ja, Michał Majewski, opowiem wam jak wyglądały kulisy tej historii, tylko najpierw zbierzmy na to pieniądze. To byłoby jednak dość śmieszne. Natomiast przy innych projektach to jak najbardziej udany pomysł. Pierwsze na myśl przychodzą mi nieprawidłowości przy budowie autostrad w Polsce. Na coś takiego kasa od czytelników raczej by się znalazła.\nKtoś by sobie odmówił jednego kursu po A2 do Poznania, by dowiedzieć się, czemu A2 do Poznania jest takie drogie i kwota zebrana.\nAle tu też pojawia się pytanie, czy polska publiczność jest gotowa na takie rozwiązanie. My jako społeczeństwo jesteśmy przyzwyczajeni, że treści w Internecie są darmowe. To tworzy problem organizacyjny naprawdę trudny do przeskoczenia.\nAlbo zgłosiłyby się firmy konkurencyjne do tych, które budowały autostrady.\nDopóki autor ma wolność tworzenia, jest niezależny i nikt mu nie dyktuje tekstu – dlaczego nie? Gorzej, jeżeli razem z pieniędzmi dają materiały i wytyczne, wtedy zaczynają się schody i kłopot.\nWiększym ciosem dla dziennikarstwa była ta barykadowa plemienność, czy cięcia budżetowe?\nKluczowa w przypadku tego fachu jest zdecydowanie niezależność finansowa. Gdy tej niezależności nie ma – zaczyna się przyklejanie do różnych ludzi, na przykład do polityków, którzy mogą załatwić pieniądze. Na tym polega kłopot. W starej „Rzepie” gazeta była na tyle silna finansowo, że jakiekolwiek próby nacisku skończyłyby się dla takich osób tragicznie. Nikt nie pozwoliłby sobie na jakieś dwuznaczne oferty. Dziś, w sytuacji, gdy wydawnictwa są słabe i biedne, są też bardziej podatne na naciski, w tym naciski polityków. Szczególnie w sytuacji, gdy strumień pieniędzy na reklamy spółek Skarbu Państwa jest zależny od rządzących.\nBiznes też dość mocno oplótł politykę, choćby przez agencję PR. Kiedyś napisałeś, że współczesne dziennikarstwo śledcze to często dwóch informatorów i tuzin lobbystów.\nTo się wiąże cały czas z niezależnością ekonomiczną. Odporność na zakulisowe próby podsuwania jakichś materiałów, albo przeciwnie, ich blokowania, wynikała z siły wydawnictw.\nZ czego się brała wówczas ta siła? Z czego żyliście?\nStara „Rzepa” w dobrych czasach miała po 300 tysięcy sprzedawanych egzemplarzy. Bardzo duża liczba reklam. Nikt nie martwił się o pieniądze. Może to jest nie do pomyślenia dla młodszych dziennikarzy, ale my dostawaliśmy „trzynastki”, prezenty na święta, mieliśmy darmową siłownię, w redakcji była sauna, bar ze świetnym i tanim jedzeniem, pieniądze na delegacje, każdy mógł zaprenumerować własną teczkę gazet. Warunki socjalne nieporównywalne do tego, co jest w tej chwili. Nie mówię, że tak powinno być i obecne media powinny płacić lepiej, po prostu opisuję skalę zmiany. „Gazeta Wyborcza” czy „Życie Warszawy” w latach dziewięćdziesiątych nie wyglądały pewnie pod tym względem inaczej.\nReklamodawcy nie mieli możliwości wpływania na wasze teksty?\nNie, dlatego że ich było mnóstwo. Na miejsce jednego obrażonego czy lobbującego weszłoby dwóch nowych. Dziś wygląda to w ten sposób, że wielki koncern dzięki sterowaniu reklamami może wpływać na linię wydawnictwa. Co dopiero kilka wielkich koncernów, naciskanych dodatkowo przez ludzi z gabinetów politycznych. Przyjdzie do ciebie pan od marketingu z któregoś z państwowych koncernów i powie, że nie do końca podobają mu się artykuły dotyczące tej czy innej sprawy. I bardzo poważnie rozważa, czy nadal koncern potrzebuje reklamy w tym wydawnictwie. Tak to w ostatnich latach funkcjonowało, to zostało przecież wprost powiedziane przez prezesa Orlenu, Jacka Krawca, w jego nagranej rozmowie z Pawłem Grasiem. Denerwował się wówczas, że PZU reklamuje się w czasopiśmie „W Sieci”. To w prosty sposób pokazało, jak można kuglować tymi pieniędzmi. Nie potrafię sobie w sumie wyobrazić, że jakieś polskie pismo w sposób istotny uderza w PZU, KGHM czy w Orlen, czyli spółki, które są ogromnymi reklamodawcami. Kiedyś to było możliwe z uwagi na dywersyfikację źródeł finansowania.\nObecne wątpliwości związane z chilijską aktywnością KGHM też rozpracowują raczej niszowe media.\nWypadałoby więc sprawdzić, które z mediów głównego nurtu mają reklamy tego koncernu i czy to ma jakiś związek z ciszą wokół tych ostatnich informacji.\nCzęść dziennikarzy podróżowała na koszt KGHM.\nWidziałem nawet listę. Taki wyjazd do Ameryki Południowej faktycznie mógł stępić dziennikarską uwagę – ciężej było im ocenić na spokojnie, czy ta inwestycja miała sens. Ja starałem się unikać tego typu wycieczek. Nigdy nie byłem na takim wyjeździe. Może rozwiązaniem byłoby pojechać, po czym skrytykować organizację – kilka takich przykładów i może koncerny odeszłyby od tego typu sponsorowanych wycieczek.\nWspominaliśmy trochę o szybkości tworzenia materiałów – czy problemem dla ambitnego dziennikarstwa, a takim jest też dziennikarstwo śledcze, nie jest też pogoń za kliknięciem? Koledzy z branży czasem żalą się, że ich wielki wywiad spada gdzieś za informację o nowym poście na Facebooku Ani Lewandowskiej.\nTak, można było się z czymś takim spotkać. Ostatnio rozmawiałem na temat dziennikarstwa z jednym z bardzo doświadczonych redaktorów. Zastanawialiśmy się, co można ciekawego teraz opowiedzieć o Polsce. Jedna z rzeczy: pokolenia ludzi na umowach śmieciowych. To zazwyczaj jest kojarzone z 20-latkami czy 30-latkami, tymczasem pojawiają się już ludzie pod 50-tkę, którzy też pracują cały czas na śmieciówkach. Jak oni sobie wyobrażają swoją przyszłość? Czas, gdy nie będą mogli być aktywni zawodowo? To jest milion ludzi. Bardzo ciekawa rzecz do opisania. Ale jej reporterskie, dogłębne opisanie wymagałoby dużo czasu, a finalnie lepiej sprzedałaby się informacja o znalezieniu przy drzewie martwej wiewiórki. Inny temat. Jak wygląda w tej chwili, po kilkudziesięciu latach przemian, Polska popegeerowska. Co się dzieje w takich miejscach, gdzieś koło Koszalina. Ja tam jeździłem w latach dziewięćdziesiątych, dziś to byłoby jeszcze ciekawsze, o ile zbadałby to utalentowany reporter. Czy ci ludzie wyjechali? Kto tam pozostał? Jak dziś żyją? Tylko to wymagałoby czasu i kilku wyjazdów, wielu rozmów. A finalnie i to kliknęłoby się gorzej, niż polityk bez butów, albo w futrze. Dużo rzeczy jest błyskiem, wartości jest mniej. Dwa zdania i fotka z Instagrama jest tańsza i lepiej sprzedawalna.\nNajgorsza jest świadomość pewnej logiki takiego działania. Wydawca puszcza mało ambitne rzeczy, które przyniosą więcej czytelników a przez to więcej pieniędzy. Dziennikarze świadomi wpływu polityków na reklamodawców zaczynają walczyć ramię w ramię z tymi politykami, żeby nie stracić swojej pracy.\nAle to jest błędne koło. Dziennikarstwo nie może działać w ten sposób. Mam jednak wrażenie, że faktycznie, niektórzy nie kupują tygodników opinii, by dowiedzieć się czegoś nowego, tylko żeby poczuć się częścią wspólnoty. Że jest nas dużo, że tworzymy plemię, myślimy podobnie. Przecież to jest tak, że wielu publicystów po prawej i lewej stronie pisze ten sam tekst od 25 lat. Nie czytając materiału, wiesz, co napisali. Kopiuj-wklej tego, co zrobili już kilkaset razy. Dziennikarstwo „zabiurkowe”. Ja od dziennikarstwa bym wymagał czegoś innego. Chciałbym się dowiedzieć, jak wygląda funkcjonowanie służby zdrowia. Dziennikarz, który zatrudnia się na 2 czy 3 tygodnie jako salowy w szpitalu. Opisanie tego od środka. Jeszcze lepszy temat – pogotowie ratunkowe. Zatrudniam się na miesiąc jako kierowca albo sanitariusz. I opisuję, jak „to chodzi”. To byłoby coś nowego, coś świeżego, coś, co pogłębiło moją wiedzę. Zamiast pogłębianie wiedzy mam utwierdzanie w przekonaniu, że moje plemię jest lepsze i mądrzejsze niż to drugie.\nW epoce Twittera i własnej ściany na Facebooku każdy samodzielnie dobiera sobie treści, które do niego docierają. Mówi się o bańkach informacyjnych, do których przedostają się tylko rzeczy zgodne z przekonaniami czytelnika.\nBudowanie czarno-białego świata. A przecież dla każdego dorosłego człowieka jest jasne, że nie ma tylko takich barw w przyrodzie. Nie ma jednoznacznie pozytywnych i kryształowych postaci po żadnej ze stron, a już na pewno nie ma takich, które przez lata pozostają pozytywne i kryształowe. Ja staram się śledzić poglądy, teksty i przemyślenia ludzi z obu stron barykady. Przez ćwierć wieku byłem dziennikarzem, moją rolą było zbieranie wszystkich opinii, od ludzi z każdej strony politycznego sporu, to przyzwyczajenie już u mnie zostało.\nPo ujawnieniu afery taśmowej napisałeś, że ci sami ludzie, którzy teraz was atakują jeszcze niedawno gratulowali materiałów z prywatnymi wypowiedziami Agenta Tomka czy Adama Hofmana.\nTak było. Konsekwencja tego, o czym mówiliśmy wcześniej. Jeśli materiał dotyczy twojego „wroga” to będziemy cię nosić na rękach, jeżeli jednak ruszysz kogoś naszego to cię oplujemy i nazwiemy zdrajcą. Ja starałem się od tego zdystansować i przede wszystkim się tymi sprawami nie emocjonować. Gdy w grę wchodzą jakieś uczucia, zaczyna się, szczególnie w Internecie, rywalizacja: kto najmocniej kopnie, kto najbardziej efektownie opluje. Moje zadanie widziałem raczej w przekazaniu tego, co się wydarzyło, jak się wydarzyło i ewentualnie dlaczego, a nie jakimś waleniu cepem. Może publicyści mogą w tej kwestii więcej, ale ja z rzadka byłem publicystą.\nTo ma też chyba mimo wszystko wpływ na dziennikarstwo śledcze? Zamiast porządnego i żmudnego śledztwa, można wybrać puszczenie materiałów przyniesionych w teczce przez zaprzyjaźnionego polityka.\nNa pewno można zaobserwować takie zjawisko, ale jeśli materiał jest zweryfikowany w sposób rzetelny, pełny – nie mam z tym większego problemu. Jeśli prawicowy tygodnik napisze poparty źródłami i dowodami materiał kompromitujący liberalnego polityka, bądź odwrotnie, to nie będzie w tym nic złego. Gorzej, jeśli okaże się, że zrobili to bez weryfikacji źródeł, po łebkach, z ogromną liczbą przymiotników, które mają jedynie pogrążyć „wroga”. Jest jeszcze jeden problem z ostrzejszymi, śledczymi materiałami dziennikarskimi. Idzie o ochronę prawną ze strony wydawnictw. Kiedyś była ona rzeczą oczywistą, dziś już oczywista nie jest. Zderzysz się z wielką korporacją, silnym podmiotem nie mając prawnego wsparcia? Czy może najpierw trzy razy się zastanowisz, a potem jednak zajmiesz się czymś innym? To są dylematy dzisiejszego dziennikarstwa w Polsce.\nNie masz wrażenia, że afera taśmowa może być jednym z ostatnich takich materiałów śledczych? Że politycy i jednocześnie powiązani z nimi dziennikarze już nie pozwolą na powtórzenie materiału o takich konsekwencjach?\nNie, dlaczego? Jeszcze przyjdą tego typu historie, bo politycy zawsze działają według pewnego schematu. Zmieniają się nazwiska, nazwy partii, ale pewne patologie pozostają. Pewnie w przyszłości dziennikarze też będą potrafili pokazać nepotyzm czy historię gospodarczą, gdzie chodziło o skręcenie pieniędzy. Sam słyszę o różnych patologiach władzy i pewnie prędzej czy później dziennikarze na to trafią. Chęć nakarmienia partyjnego wojska potrzebnego przy kampaniach albo w czasach głębokiej opozycji. Chęć wykończenia przeciwników politycznych, niekoniecznie z obcej, ale i z własnej partii. To się powtarza, i powtarzać będą się opisy tych zjawisk przez dziennikarzy. Liczę na to.\nWy, razem z Pawłem Reszką, opisaliście to w książkach „Daleko od Wawelu” i „Daleko od miłości” o Lechu Kaczyńskim i Donaldzie Tusku.\nUznaliśmy, że to ludzie warci opisania, na tyle istotni, że warto poznać sposób ich myślenia, funkcjonowania na co dzień, ich poglądy, motywacje. Styl bycia. To było dla nas ciekawe, bo ci ludzie decydowali o naszym państwie. Za tym nie kryła się chęć dokopania jednemu czy drugiemu, ale pokazanie jak wygląda ich świat po zakończeniu konferencji prasowej i zdjęciu marynarki. Mnie zresztą zawsze interesowała kuchnia polityczna, to, jak się „robi” politykę. Tak jak teraz interesują mnie wspomniane kulisy wyboru Jacka Saryusz-Wolskiego.\nKtórych nikt nie chce zrobić. To by potwierdzało, że jednak świat dziennikarski coraz rzadziej będzie zdolny, by odłożyć na moment cepy i zajrzeć za kulisy.\nPrzy czym kiedy ja rzucam tego typu tematy na Twitterze, to dostaję mnóstwo informacji, że ludzie też chcieliby się dowiedzieć, też chcieliby takie teksty czytać. Może to będzie z czasem sygnał, że jednak warto zajrzeć głębiej. Przecież Polska nie jest podzielona na aktywistów obu stron, którzy ślepo wierzę swoim idolom. Jest dużo ludzi, którzy myślą trzeźwo i po prostu chcą się dowiedzieć, jak było. Bez opinii dziennikarza. Bez wyzywania. Bez przymiotników. Bez oceniania. Ocenią sobie czytelnicy, czy polityk zrobił źle, czy nie, czy jest fajny, czy jednak niezbyt.\nNajmocniej kulisy przy Saryusz-Wolskim wydawał się drążyć Marek Migalski.\nSocjolog i człowiek, który był w polityce. To dla niego dość naturalne, tym bardziej, że i jego zapewne zżera ciekawość, kto się jako pierwszy spotkał z Saryusz-Wolskim, kto zaproponował to Kaczyńskiemu, w jakiej atmosferze przebiegały spotkania i tak dalej. Dużo rzeczy do napisania, o wiele więcej niż tylko ocena, że „jest gnojem, bo zdradził”, albo „bohaterem, bo przejrzał na oczy”. Poziom analizy na poziomie wczesnego gimnazjum.\nKiedy według ciebie warto ujawnić aferę?\nTo jest bardzo ciekawy zarzut, który dobrze oddaje podejście do polityki, obecne od wielu, wielu lat. Zawsze sądzimy, że najdrobniejszy szczegół jest zaplanowany, że absolutnie nic nie dzieje się przypadkiem. Tymczasem, gdyby przesunąć termin ujawnienia jakiejś afery o tydzień do przodu czy do tyłu, okazałoby się, że jednak ma ona za zadanie przykryć zupełnie inne tematy. Tymczasem i polityką, i w ogóle życiem bardzo często rządzi przypadek. Duży błąd popełniają ci, którzy widzą świat rządzących jako precyzyjnie zaplanowany mechanizm. Aha, w lipcu zdarzy się to, więc w październiku będzie to miało takie konsekwencje, a wtedy w listopadzie nastąpi odpowiedź. Nigdy w polityce nic nie działa z takim wyprzedzeniem. Bardzo często jest to po prostu przypadek, albo jakiś zbieg okoliczności. Natomiast wracając do pytania – to oskarżenie pada zawsze. „Nieprzypadkowo ujawniacie to właśnie teraz! Komuś na tym zależało”!\nMoim zdaniem to jest intelektualna podpórka, by wytłumaczyć sobie dany temat. Dopiero wówczas pewne rzeczy nabierają dla zwolenników takich teorii sensu. Nigdy zresztą się z czymś takim nie spotkałem, by ktoś celowo opóźniał dany materiał, kalkulował, kiedy korzystniej jest go puścić. No może raz. „Gazeta Wyborcza” opóźniała publikację tekstu o aferze Rywina. Tłumaczyli, że nie chcieli przeszkadzać w negocjacjach dotyczących przystąpienia Polski do Unii. Ich przeciwnicy do dziś twierdzą, że powód był inny. Zakulisowe „dealowanie” tym tematem, by zdobyć od rządzących korzystne zapisy ustawy dla ich wydawnictwa. Ale innych przykładów takiego wstrzymywania tematów podać nie potrafię.\nNatomiast faktycznie część ludzi może traktować to jako rodzaj przystępnego opisania sobie świata, łatwe usprawiedliwienie dla niepowodzeń dla swojego obozu politycznego, albo wręcz własnych niepowodzeń politycznych. Przekonanie, że doszło do spisku pozwala łatwiej przełknąć błędy.\nA miałeś tak, że ręka jednak zadrżała przed publikacją? Że znając konsekwencje materiału zastanawiałeś się, czy na pewno warto? Zastanawiam się choćby nad tym corhydronem, przecież przemysł farmaceutyczny jest potężny.\nNie, w tym wypadku nie miałem jakichkolwiek wątpliwości. Tu chodziło o błąd producenta leku, który umieszczał w opakowaniach z lekarstwem zupełnie inną substancję, substancję, która mogła spowodować śmierć. Nasz tekst miał wywołać szybką reakcję, że trzeba coś z tym zrobić, zanim dojdzie do tragedii. Do niej zresztą ostatecznie i tak doszło, bo był przypadek śmiertelny po podaniu corhydronu z tej wadliwej serii. Ogółem zaś nie przypominam sobie materiału, którego bym nie puścił w obawie przed konsekwencjami. Czasem jedynie nie udawało się ujawnić jakiejś historii z uwagi na brak wystarczająco mocnych dowodów.\nTy sam nie czułeś się nigdy zagrożony?\nNie, funkcjonowałem w bardzo silnych redakcjach i byłem przekonany, że nic mi się nie może stać. Że to nie jest Białoruś i nikt nie wsadzi mnie do bagażnika, po czym zakatuje gdzieś w lesie. Zresztą to chyba byłoby bez sensu ze strony kogoś chcącego wywrzeć wpływ wokół danej publikacji, bo moje środowisko by się o mnie upomniało i starało się wyjaśnić całą sytuacje. To mogłoby stać się o wiele bardziej bolesne dla kogoś, kto chciał zablokować jakiś materiał.\nPytam dlatego, że niektórych polityków niemal w pojedynkę wyrzuciłeś z zawodu. Przykładem choćby Sławomir Nowak.\nSławek Nowak popełnił błąd. Był wielokrotnie ostrzegany przez swoich starszych kolegów, w tym Donalda Tuska, żeby uważał na swoje nawyki, na błyskotki i styl życia. Nie skorzystał z tych uwag i poniósł tego konsekwencje. Ale nie rozumiem, jaki miałby być tu dalszy ciąg. Nowak miałby wynająć kilerów? Porwać mnie? No nie, funkcjonujemy w kręgu cywilizacji europejskiej, gdzie pewnych metod się nie stosuje i pewne rzeczy są niemożliwe. Ciągle chcę w to wierzyć. Jest przykład Jarka Ziętary, który został porwany i zabity, bo pisał o niebezpiecznych sprawach. Ale to historia sprzed 25 lat, gdy w Polsce panował „Dziki Zachód”.\nMusiałeś się więc solidnie zdziwić, gdy do waszej redakcji weszły służby próbując odebrać wam sprzęt.\nOd początku sądziłem, że to jest przede wszystkim ogromny błąd rządzących. Strzał w kolano. Mieliśmy ogromne poparcie opinii publicznej, dziennikarzy z innych redakcji, w konfuzji byli nawet sami politycy partii rządzącej obserwujący obrazki z naszego biura. Od razu pomyślałem, że to jest publiczne harakiri i to się na nich zemści.\nZdjęcie z okładki waszej książki, Sylwester Latkowski obejmujący swojego laptopa, którego próbuje mu się wyrwać, stało się symbolem.\nTak, co tylko potwierdza, jak bezsensowne działania przeciw nam podjęto. Wchodzenie przez służby specjalne i prokuraturę do redakcji to nie jest standard Unii Europejskiej, tym bardziej, że Latkowski chciał te nagrania oddać po sprawdzeniu, czy nie ma tam jakichś informacji mogących wskazać nasze źródło. Tego typu dogadywanie się redakcji z prokuratorami funkcjonowało w wolnej Polsce od lat i teraz też by tak było. Korzystanie z oficerów służb po prostu kompromitowało osoby, które podjęły tę decyzję.\nPotem było brnięcie w ten ślepy zaułek. Opisałeś to choćby w artykule „Dwa śledztwa”, w którym porównałeś jak wyjaśniano sprawę poszarpania dziennikarza przez oficera służb i oficera służb przez dziennikarza. Jedną zamknięto prawie natychmiast, druga ciągnęła się miesiącami.\nTak, to w bardzo zabawny sposób pokazało, jak źle funkcjonują pewne instytucje w Polsce. Mieliśmy do czynienia ze śledztwem, w którym to my mieliśmy naruszyć nietykalność funkcjonariuszy oraz utrudniać im prowadzenie czynności służbowych. Drugie było prowadzone przez ten sam organ, czyli prokuraturę i dotyczyło nadużycia uprawnień przez tych funkcjonariuszy. Dość kabaretowa sytuacja. Natomiast jeszcze co do tego wtargnięcia do redakcji – mam wrażenie, że celem było zablokowanie dalszych publikacji, uniemożliwienie pociągnięcia tego tematu. Odebranie komputerów, zdezorganizowanie pracy redakcji. Przy czym wszystko było bardzo nieprofesjonalne – oni rzucili się na te komputery i pendrive’y, choć nagrania były w linku do chmury internetowej. To im się nie mieściło w głowie i chyba trochę przerosło intelektualnie. Nie potrafili wykonać kopii z komputerów… Dość dziadowskie zagranie.\nPrzekonywaliśmy ich nawet, że to się obróci przeciwko nim. Toczyły się w redakcji negocjacje, z których prokurator na samym końcu się wycofał i zarządził przeszukanie… Bezsensowne.\nA reakcje środowiska? Część dziennikarzy stwierdziła, że sami jesteście sobie winni.\nTo był etap bardzo silnego podziału plemiennego. Rzecz uderzała w polityków Platformy i część dziennikarzy postanowiła bronić obozu władzy. My jednak mamy czyste sumienie, nie popełniliśmy żadnej dziennikarskiej zbrodni, ujawniliśmy mocny materiał. Przerwane też zostało nagrywanie, bo jeszcze tydzień wcześniej różni ludzie trafiali na taśmy. Pojawiały się głosy, że to wpisywanie się w jakiś zamach stanu i próbę obalenia rządu, ale przecież dziennikarz nie może zakopać takich rzeczy, nie może zostawić ich dla siebie!\nNie masz wrażenia, że równie istotne jak treść taśm było to, kto je opublikował? Gdyby zrobiły to media tożsamościowe, odzew byłby pewnie mniejszy niż w waszym przypadku, dziennikarzy, którzy nie mieli problemów z uderzaniem w obie strony politycznego sporu.\nZdecydowanie. Też myślę że to miało duże znaczenie. Sam sposób, w jaki ten materiał został przygotowany, nasza historia i doświadczenie miały chyba wpływ na skalę reakcji po jego opublikowaniu.\nWylądowałeś wtedy w szufladce z jednym z plemion?\nOczywiście, ale to trwa od lat, jedni uważają mnie za kryptopisowca, ale są też ludzie, którzy postrzegają mnie jako neoliberalnego miękiszona. Ale nieszczególnie się tym przejmuję, jestem świadomy swoich poglądów. Siedzę na trybunach i obserwuję ten mecz, nawet jeśli któraś ze stron ma mnie za swojego kibica.\nWiadomości czy Fakty?\nIncydentalnie oglądam politykę w telewizji. Nie potrzebuję się utwierdzać w przekonaniu, że jestem w lepszym z plemion i nie chcę się emocjonować tym jak Fakty dopieprzyły pisowcom, albo jak Wiadomości walnęły kogoś z PO. W telewizji oglądam głównie piłkę.\nGazeta Wyborcza czy Gazeta Polska Codziennie?\nPowiem tak: jestem przekonany, że w dobie Twittera naprawdę dobry i ważny tekst, gdziekolwiek się ukaże, dotrze do mnie tą drogą.\nFaktów nie oglądasz, Wiadomości nie oglądasz, gazet nie czytasz. Skąd wiesz, co masz myśleć?\nNo nikt mi nie mówi jak mam myśleć. Staram się sam oceniać aktywność polityków, ich działania, naprawdę niepotrzebny jest mi ten codzienny rytuał zawiązywania wspólnoty z jednym lub drugim klanem.\nBędzie jeszcze gorzej? Dziennikarstwo niezwiązane z żadną ze stron już jest solidnie ograniczone, niedługo i ludzie niezwiązani z żadną ze stron będą mieć coraz mniej miejsca?\nNie, ten spór raczej się wypali. Myślę że wraz z odejściem polityków jak Kaczyński czy Tusk ta wojna przestanie być tak ostra i zaciekła. Gdy podmienią ich dzisiejsi 40-latkowie poziom emocji powinien trochę spaść. Spór zawsze będzie prowadzony, bo bez tego nie ma polityki. Ale u nas w tej chwili politycy wyzywają się „zdrajców”, „półgłówków” i „debili”, odbierają sobie nawzajem podstawowe ludzkie przymioty. To będzie się musiało zmienić, bo na pierwszy plan wejdą ludzie bez emocjonalnego bagażu, bez osobistej nienawiści do ludzi z drugiej strony.\nNa razie działalność tych młodych nie odbiega specjalnie od dokonań starszych kolegów, czasem są chyba nawet bardziej wulgarni i dosadni.\nTrzeba pamiętać, że funkcjonują w swego rodzaju stadzie. Posługują się językiem przyjętym w tym gronie i wykonują zadania, które im wyznaczono. Młodzi może nawet działają ostrzej, bo z racji wieku mają przyzwolenie, by być bardziej agresywnymi, ale to strategia wyznaczana przez liderów politycznych. No i pojawia się pytanie, czy oni naprawdę aż tak się nie znoszą? Gdy gasną światła i wyłącza się kamery okazuje się, że ich wcześniejsza dyskusja była pewnym teatrem. Gotowi są po zakończeniu programu przyznawać sobie rację, podać ręce, normalnie rozmawiać. Potrafiliby to robić i na wizji, jeśli wygasłby ten spór na samej górze, spór o wymiarze osobistym, który bardzo podzielił Polskę. Spór prywatny, pełny nienawiści, stanowiący dobry temat nawet nie tyle dla politologów, co psychologów – bo w grze jest jeszcze wielka tragedia, która nas wszystkich dotknęła, odpowiedzialność za nią…\nCzyli relacje Tusk – Kaczyński to nie tylko poglądy polityczne, ale też zwykła nienawiść dwóch ambitnych osób?\nMówiąc uproszczonym językiem – Tusk uważa Kaczyńskiego za wariata, a Kaczyński Tuska za człowieka, który zorganizował obrzydliwą nagonkę i pośrednio przyczynił się do śmierci jego brata. Do tego dochodzi fakt, że Kaczyński nie poważa Tuska, jeszcze w starych czasach miał go za dość śmiesznego człowieka w krótkich spodenkach. Jeśli rozmawiał na poważnie z jego środowiskiem politycznym, to z Janem Krzysztofem Bieleckim, a nie Tuskiem. Ten z kolei widzi w Kaczyńskim świra wierzącego w absurdalne spiski. Na tym polega ten problem, poziom emocji, którego nie ma między innymi liderami politycznymi. Gdy odejdą na emeryturę, spór pozostanie, pewnie, ale cała klasa polityczna pozbędzie się ogromnego ładunku negatywnych uczuć.\nWrócisz wtedy do dziennikarstwa?\nMoim zdaniem do dziennikarstwa wchodzi się raz. Gdy już je opuścisz, nie ma powrotu.\ndziennikarstwo Jakub Olkiewicz męskie gadki Michał Majewski Polityka\n18 marca, 2017 09:52\nDzisiejsze podejście sporej części społeczeństwa do polityki jest podobne do ultrasów, chuliganów w piłce nożnej. Kibole Wisły żyją nienawiścią do kiboli Cracovii, podobnie popierający pis żyją nienawiścią do popierających po i odwrotnie. Media to podchwytują i pod przykrywką ”obiektywnego” dziennikarstwa podsycają atmosferę wrogości do jednego czy drugiego obozu. Jedni dziennikarze napiszą, że Tusk to żydomason, a Jarek to najwybitniejszy Polak i ich czytelnicy kupią taką gazetę gdyż tego od niej oczekują. Drudzy dziennikarze napiszą z kolei, że Jarek to pachołek kleru, a Tusk ostatni sprawiedliwy i sprzedadzą to swoim czytelnikom, którzy tego oczekują. Biznes się kręci.\nA prawda? Cóż to jest prawda.\n18 marca, 2017 10:40\n18 marca, 2017 13:36\n18 marca, 2017 15:40\n18 marca, 2017 16:20\n18 marca, 2017 16:29\n18 marca, 2017 16:51\n18 marca, 2017 16:57\n18 marca, 2017 18:38\n18 marca, 2017 19:28\nA cóż niby takiego „przyzwoitego” jest w tym PiSie? Po 1,5 roku można powiedzieć, że to powtórka z tego co działo się przez poprzednie 8 lat. Taka sama jak u PO arogancja władzy, pogarda dla prawa i obywatela, chęć zawłaszczania państwa i stołków dla rodziny i znajomych. PO to agentura Niemiec? To oczywiście prawda, ale tak samo o PiSie można powiedzieć, że jest agenturą USA (zapraszanie do kraju obcych wojsk w okresie POKOJU to najbardziej skrajny przejaw wasalizacji jaki można sobie wyobrazić i śmierdzi czasami słusznie minionymi). PO donosi na Polskę? To naganne i godne potępienia (sam wiedziony mym instynktem państwowca w tych sprawach trochę PiSu bronię), ale PiS również wcześniej donosił na Polskę do PE w kwestiach dotyczących wyborów samorządowych czy katastrofy smoleńskiej, czyli również łamał zasadę, że nie wynosimy naszych wewnętrznych spraw na forum międzynarodowe. GW i TVN to propagandowy ściek? Oczywiście to prawda, ale takim samym propagandowym ściekiem jest GazPol czy TVP.\nKonflikt PO i PiS nie jest sporem ideowym, ale sporem personalnym dawnych kolegów z obozu postsolidarnościowego, którzy pokłócili się wewnątrz własnej piaskownicy i tylko o osobiste urazy tutaj chodzi. Szkoda tylko że jak zwykle najbardziej traci na tym wszystkim Polska.\n18 marca, 2017 15:31\n18 marca, 2017 16:05\nTrudno też trochę dziwić się dziennikarzom, że opowiadają się po, którejś ze stron. Daje im to korzyści. Piszesz dobrze o pisie to dostaniesz się do jednej z ”ich gazet”, piszesz dobrze o po to dostaniesz się do ”ich” mediów. Każda z tych partii ma swoich ultrasów, którzy wierzą w każde słowo powiedziane przez przedstawiciela popieranego przez nich obozu. Ludzie lubią gdy ktoś mówi im jak myśleć, jak żyć, więc popyt na tego typu media powinien być spory.\nDziennikarz piszący, że partia X jest cacy, a partia Y jest be liczy, że kiedyś dostanie od partii X coś w zamian tzn, angaż w kierowanych przez partię X mediach, reklamy w swojej gazecie czy może nawet jakąś fuchę w strukturach partii.\n18 marca, 2017 10:27\nwiara w to, że dziennikarze rzepy kilka lat temu nie byli po jakieś stronie obozu tylko dlatego, że mieli karnety na siłownię jest trochę śmieszne\n18 marca, 2017 11:44\nśmieszne jest, że z długiego ciekawego wywiadu wyniosłeś tylko to.\n18 marca, 2017 13:16\n18 marca, 2017 15:12\na co mam kurwa pisać elaborat na 10 stron?\n18 marca, 2017 22:17\n18 marca, 2017 11:48\nNareszcie dobry wywiad Olkiewicza. Ciekawe pytania, luz, choć tematy poważne. Dobra lektura.\n18 marca, 2017 12:58\nMówi Majewski: „Powiem tak: jestem przekonany, że w dobie Twittera naprawdę dobry i ważny tekst, gdziekolwiek się ukaże, dotrze do mnie tą drogą.”\nA jak pamiętam jego dyskusję na tt, gdzie chciał jednego z tweterowiczów do sądu podać, bo wkleił tekst z jakiejś gazety. Nawet nie jego tekst, ale jakiś tam.\nA teraz mówi, że sam korzysta z tej formuły. Obłuda trochę.\n18 marca, 2017 13:07\n18 marca, 2017 13:12\n18 marca, 2017 15:18\nKurwa, nic o ŁKS-ie…\n18 marca, 2017 15:34\n18 marca, 2017 16:12


STyl, meble z drewna i ekologia | Anima\nReklamowanie mebli dębowych może być prowadzone nawet przez osoby nie do końca znających się na meblach. Jednak trzeba przyznać, że najlepsze kampanie reklamowe przygotowywane są przez te osoby, które sprawność reklamowania takich mebli łączą z dobrą wiedzą na ich temat. Mogą one zajmować się także przygotowywaniem informatorów na temat mebli dębowych oraz gazetek i broszur traktujących o meblach dębowych. W takich informatorach powinny znajdować się wszelkie informacje na temat mebli dębowych łącznie z informacji na temat tego, w jaki sposób powinny być one czyszczone i pielęgnowane. Podobne informacje znajdują się w broszurach i gazetkach sklepowych.


O północy wraca rower miejski. Będzie po nowemu. Co warto wiedzieć? 11\nRower miejski zniknął na trzy dni by wrócić dużo większy. Od soboty szczecinianie i turyści będą mogli korzystać z ponad 700 rowerów miejskich. Wprowadzono kilka istotnych zmian.\nRodzinny Rajd Rowerowy w Policach. Weź rodzinę i w drogę\nChcesz odbyć wycieczkę po okolicach Polic z dziećmi? Jeśli tak, to ta propozycja jest skierowana do ciebie. Start w najbliższą sobotę, 23 lipca.\nMost Cłowy jest zamknięty. Rowerzyści tramwajem pojadą za darmo\nKomunikacja miejska i rowerowa. Radni miejscy jednogłośnie i bezdyskusyjnie zagłosowali na ostatniej sesji, za projektem uchwały zwalniającej z kasowania biletów pasażerów przewożących rower w tramwajach na odcinku: Basen Górniczy - Turkusowa - Basen Górniczy.\nSierżant rowerowy na Słowackiego w Szczecinie 16\nRozpoczęło się malowanie pasów dla rowerzystów wzdłuż ulicy Słowackiego.\nNowe stacje roweru miejskiego w Szczecinie. Gdzie się znajdą? [plany]\nWybór miejsc na nowe stacje roweru miejskiego został poprzedzony konsultacjami. Jakie lokalizacje na prawobrzeżu wybrano? Zobaczcie.\nWielkie rowerowe święto już w ten weekend w Szczecinie [program]\nW sobotę, 4 czerwca odbędzie się już siódma edycja Cyklicznego Święta, organizowana przez Rowerowy Szczecin - stowarzyszenie, którego działania mają na celu popularyzowanie sportów rowerowych w naszym mieście. Organizatorzy zapraszają na wielki, rowerowy przejazd ulicami Szczecina oraz na losowanie fantastycznej nagrody - roweru.\nRower miejski przy Dworcu PKP. Stacja Bike_S już czynna\nPo ponad rocznej przerwie stacja roweru miejskiego Bike_S została ponownie uruchomione tuż przed wejściem głównym na Dworzec PKP Szczecin.\nSzczeciński Rower Miejski - statystyki z kwietnia\nW kwietniu najlepszą stacją okazała się ta na Jasnych Błoniach, gdzie średnio dziennie odnotowano 223 wypożyczenia.\nSzczeciński rower miejski przed poważną rozbudową. Zobacz zdjęcia\nDo 5 sierpnia firma Nextbike Polska (spółka zależna giełdowej firmy LARQ) ma rozbudować szczeciński rower miejski o 45 nowych stacji, głównie na prawobrzeżu miasta. Z tytułu wykonania umowy Nextbike otrzyma wynagrodzenie ryczałtowe w wysokości 4,18 mln zł brutto.\n27-latek zatrzymany przez szczecińską policję. Ukradł rowery warte 212 tys. zł\nSkradzionego w Niemczech mercedesa sprintera załadowanego skradzionymi rowerami wartymi przeszło 212 tysięcy złotych zatrzymali w poniedziałek w Szczecinie funkcjonariusze ze Wspólnej Polsko-Niemieckiej Placówki w Pomellen.\nskradzione rowery szczecin\nJak rozbudują rower miejski w Szczecinie? To tajemnica\nKrajowa Izba Odwoławcza odrzuciła wniosek firmy BikeU dotyczący drugiego etapu budowy Szczecińskiego Roweru Miejskiego. BikeU odwołało się po tym, jak przetarg wygrała konkurencyjna firma Nextbike Polska.\nKrajowa Izba Odwoławcza odrzuciła wniosek firmy BikeU dotyczący drugiego etapu budowy Szczecińskiego Roweru Miejskiego\nNIE dla rowerów i deskorolek na pl. Solidarności. Słuszny zakaz?\nWprowadzono regulamin korzystania z placu Solidarności w Szczecinie. Za jazdę na deskorolce czy rowerze można dostać mandat. Powód? Bezpieczeństwo ludzi i budynku oraz kwestia z ubezpieczenia OC.\nSzalony rowerzysta w Szczecinie, który ma w "poważaniu" przepisy [wideo] 39\nDo tej pory na filmach uwieczniano głównie kierowców, którzy łamią przepisy ruchu drogowego. Tym razem mamy wideo, na którym udokumentowano karygodne zachowanie rowerzysty na jednej z ulic Szczecina.\nO wyprawie po Berlinie posłuchamy w Starej Komendzie\nWe wtorek 26 stycznia w Starej Komendzie o godz. 19 będzie można obejrzeć pokaz slajdów i posłuchać relacji z wyprawy rowerowej po Berlinie. Prelegentem będzie Rafał Bednarski. Wstęp wolny.\nSzczecinianie zbierali rowery dla uchodźców 12\nPrzyłączyli się do akcji Refugees Szczecin i pomogli w zbiórce rowerów dla uchodźców z ośrodków na terenie Niemiec.\nRowerzyści pojadą pod prąd. Zmiany w przepisach 33\nCzy rowerzyści będą bezpieczni? Są wątpliwości po nowelizacji przepisów.\nGryf Maraton. Ruszyły zapisy\nZbliża się impreza dla wszystkich miłośników rowerów górskich. Ruszyły zapisy do finałowego etapu Gryf Maratonu.\nRowerowe Dni Szczecina. Święto dla cyklistów w każdym wieku\nImpreza odbędzie się 13. września 2015 na stadionie młodzieżowym w Szczecinie przy ulicy Tenisowej 38. Wyścig zostanie rozegrany na bieżni wokół stadionu. Uwaga: każdy zawodnik startuje w kasku!\nSzósta edycja Święta Cyklicznego w Szczecinie przyciągnęła tłumy [wideo, zdjęcia]\nW niedzielę do Szczecina zjechały tysiące rowerzystów z województwa a także z Niemiec. Około południa wszyscy spotkali się na pl. Adama Mickiewicza, by przed godz. 13 wziąć udział w Wielkim Przejeździe Rowerowym.\nZgłoś się do rowerowej gry miejskiej. Zapisy od 4 czerwca\nJuż 20 czerwca w Szczecinie odbędzie się największa w tym roku rowerowa gra miejska. Wystarczy zebrać zespół złożony z trzech pełnoletnich osób oraz między 4 a 18 czerwca zarejestrować się przez Internet. Miłośników jazdy na dwóch kółkach czekać będzie kilkugodzinna, pełna wyzwań zabawa. Intrygująca fabuła, fantastyczne postaci i niebanalne zadania w przestrzeni miejskiej, to tylko część atrakcji, jakie czekają na uczestników gry.


Holenderska firma PrimaLuna wystartowała z kopem, z marszu zdobywając niemal wszystkie możliwe nagrody, zarówno za Atlantykiem w hi-endowym magazynie "The Abso!ute Sound", jak i w mocno wyspiarskim, zresztą niedawno zakupionym przez firmę-matkę TAS, moim ulubionym piśmie "Hi-Fi +". Po drodze wyróżnienia w innych pismach i mamy gotowy hit. Przepis na dobry dźwięk w niskiej cenie jest prosty i dość logiczny. Wyszukujemy w Chinach lub na Tajwanie solidną firmę, z doświadczeniem w budowaniu urządzeń lampowych, wybieramy spośród jej oferty urządzenie, zabieramy do Europy i pracujemy nad nim. Następnie zmodyfikowany (czasem znacznie) produkt wraca do Chin, gdzie pracownicy uczą się kontroli jakości i powtarzalności. Te dwa ostatnie elementy nie są wcale najmniej ważne, ponieważ problem z urządzeniami zza Wielkiego Muru nie polega na ich jakości, budowie czy czymś podobnym, bo ta potrafi być zastraszająco wysoka, jednak na tym, żeby wszystkie kolejne urządzenia były dokładnie takie same i żeby nie wypuszczać niczego, co nie spełnia rygorystycznych założeń jakościowych. Myślicie, że dlaczego można sprzedać odtwarzacz DVD za 99 zł? Raz, dlatego, że firmy chińskie nie wykupują licencji na poszczególne podzespoły, a dwa, że do sprzedaży trafia 100% produkcji, podczas kiedy przy normalnej kontroli, przy mniejszej tolerancji błędu nawet 70% trafia do kosza. Dlatego wiarygodne marki są drogie. Ale, ale - wracajmy do PrimaLuny. W przypadku tej firmy jakość wykonania jest bezbłędna. Począwszy od wykończenia obudowy, poprzez wnętrze, na instrukcji skończywszy, wszystko jest bardzo dobrze dopasowane, zrobione i widać, że poświęcono temu wiele energii i pieniędzy.\nFirma wystartowała od jednego wzmacniacza o nazwie, jak łatwo się domyślić, ONE, który z pewnymi poprawkami wciąż znajduje się w ofercie. Jest to integra oparta o dwie pary lamp EL34 (pentod) na wyjściu i zwartej, solidnej budowie. Do pierwotnego projektu wniesiono jedną, dość znaczącą poprawkę, a mianowicie wyposażono One w układ automatycznego biasu, eliminujący konieczność ręcznego ustawiania prądu podkładu np. przy wymianie lamp czy w zależności od ich wieku. Dlaczego inni nie mogą tego stosować? A jeśli stosują, to dlaczego robią to tylko w najdroższych modelach? Bo wielkim atutem PL jest cena, dzięki której jest w stanie zaproponować dźwięk w rejonach cenowych, gdzie wcześniej można było o nim tylko pomarzyć. Logicznym rozwinięciem One był model Two, identycznie zbudowany, z tą różnicą, że lampy końcowe wymieniono na KT88 (tetrody strumieniowe), a tym samym wzrosła moc urządzenia. I tak szło przez jakiś czas, po czym nastąpił logiczny rozwój - przygotowano przedwzmacniacz Three, stereofoniczne końcówki mocy Four i Five, a także monobloki Six i Seven. W przygotowaniu jest odtwarzacz CD.\nTestujemy model Two, a więc teoretycznie lepszy niż One. W przypadku lamp to co mocniejsze wcale niekoniecznie jest lepsze. Czy pentoda jest lepsza niż trioda? Nie! Czy to co nowsze jest lepsze od starszego? Niekoniecznie. Dlatego zamiana EL34 na KT88 wcale niekoniecznie i nie dla wszystkich musi oznaczać poprawę. Ponieważ równolegle z Two testowałem system Three i Four (na EL34) dla "Audio", więc jakieś pojęcie o tym, jak mógł zabrzmieć najtańszy model miałem. Zabrzmi po prostu inaczej. Niekoniecznie lepiej, a przynajmniej nie w całości, a po prostu inaczej. Mamy więc do wyboru jeden lub drugi rodzaj dźwięku. Zobaczmy, jak przedstawia się Drugi.\nTwo dodaje od siebie sygnaturę, której nie da się pomylić z niczym innym. Uuuu, miałem napisać, że PL brzmi neutralnie, jak drut? Żaden wzmacniacz tak nie brzmi, przynajmniej żaden, który do tej pory zbudowano, a te, które zbliżają się do tego wzorca kosztują tyle co TIR wzmacniaczy Two. Na sensownych poziomach cenowych rządzenia zawsze coś od siebie dodają, a sztuka polega na tym, żeby tak wszystko wybalansować, żeby wyszedł dobry produkt. Tutaj udało się to znakomicie. Mówiąc o sygnaturze miałem na myśli lampowy charakter. Two o swojej rozgrzanej duszy informuje jednak oszczędnie, nienachalnie, nie przekraczając linii za którą dźwięk robi się ciepły i zaokrąglony. Wszystkie dźwięki są przez wzmacniacz podawane płynnie i gładko, separując instrumenty w sposób, który zapewne wielu zachęci do kupna - instrumenty nie są wycinane z tła, a raczej wytłaczane w nim, jak z formy. Nie mają ultra-dokładnych brzegów, a raczej delikatnie wyoblone i łączą się z tłem i pozostałymi instrumentami siecią powiązań. Niższy Wyższy bas i wyższa średnica są lekko uprzywilejowane, przez co otrzymujemy realistyczne proporcje między instrumentami, o sporych rozmiarach, nawet jeśli realizator nagrania to zepsuł. Jeśli jednak, jak na płycie "Vocalise. Russian Romances" Mishy Maisky'ego (Deutsche Grammophon 477 5743, CD) wszystko ma swoje naturalne rozmiary, dostaniemy jeszcze obszerniejszą scenę, a na niej jeszcze ładniej poukładane instrumenty, może bez specjalnego otwarcia na górze, które dostawaliśmy np. z kompletem Three+Four, jednak z bardzo dobrze uchwyconym charakterem gry muzyka i znakomitymi wybrzmieniami. Te ostatnie, wraz z podtrzymaniem dźwięku (tzw. sustaine), decydującym o kolorystyce i pełni brzmienia, były w Two szczególnie porywające.\nPozwala to na przyjemny odsłuch płyt, które do klubu audiofila nie należą, jak np. ostatni album Bon Jovi "Have a New Day" (Island 86186, recenzja - TUTAJ), który jest jednak na tyle fajny muzycznie, że da się o wadach nagrania zapomnieć. Pod warunkiem, że coś po drodze tego nie podkreśli. Two na szczęście tego nie robi, a co więcej, pokazał mocny i rytmiczny bas. KT88 są znane z umiejętności grania nisko i dynamicznie i chociaż pod tym względem 6550 nieco je przewyższają, to '88' dodają do tego dobre wypełnienie. Górna średnica ma nieco zaokrąglony atak, ale nie jest wycofana. Głos Bona nie miał więc specjalnie irytujących szpilek, nie został jednak również zawoalowany, bo był jasny, bez wyraźnego wypełnienia.\nPrzy dobrze zarejestrowanym materiale, jak z płyty Diany Krall "The Look of Love" (Verve/JVC 983 018-4, XRCD?) na jaw wychodzi też bardzo ładnie wybudowana góra, nie tak precyzyjna jak z Modelu 5 Avantgarde Acoustics, ale jak na lampę i tak była fantastycznie ukształtowana, różnicowana i pełna kolorów i ich odcieni. Two buduje ładne, duże plany dźwiękowe, bo zarówno wcześniej gitarowe tło na płycie Bon Jovi, jak i teraz smyki w tle miały wiarygodne wymiary, ładnie budowały podstawę dla innych instrumentów, mocne, pełne, szerokie i głębokie. Podobnie jak przy wiolonczeli Maysky'ego, tak i teraz nic się nie zlewało , a jednak miało ze sobą jakąś łączność. Pięknie zabrzmiała gitara elektryczna otwierająca utwór "Love Letters". Two nie jest jednak urządzeniem, które coś upiększa, bo zbyt mocno skompresowany głos Krall pokazany został bez sztucznej głębi niepotrzebnych fajerwerków sugerujących, że jest trójwymiarowy.\nSłuchając płyty Polish Jazz Quartet (Polish Jazz vol.3, Polskie Radio, PRCD531, CD) trudno uwierzyć, że góra jest obcięta powyżej 14 000 kHz. A tak w wywiadzie, który przygotowywałem dla "Audio" powiedziała Karolina Gleinert, osoba, która zajmowała się remasteringiem większości płyt z tej serii. Podobnie jak z genialnie zarejestrowaną płyt "Unit" Adama Makowicza, tak i tutaj blachy były znakomicie dźwięczne, otaczało je sporo powietrza, z nośnym i błyszczącym wybrzmieniem. Bardzo dobrze zarysowany został też kontrabas, który uderzał rytmicznie, bez rozmytych brzegów. Saksofon nie był do końca wypełniony i z realizacjami płyt Rollinsa nie ma się co ścigać, był więc trochę zbyt blaszany, ze zbyt małym zadęciem. Żeby to jednak poprawić trzeba lamp EL34. I tak dochodzimy do konkluzji: Two dodaje do dźwięku mniej niż One, jednak też nieco z niego zabiera, przede wszystkim genialny środek. Dźwięk mocniejszego wzmacniacza jest ogólnie bardziej poprawny i lepiej poradzi on sobie z wysterowaniem głośników basowych, jednak nie do końca będą usatysfakcjonowani miłośnicy wokalistyki. Nie, żeby było źle, jednak One robi to nieco lepiej. Na szczęście mamy wybór - One lub Two. I dobrze.\nJako się rzekło, bryła urządzenia jest zwarta i solidna. Daje to zapewne oszczędności w budowie - mniej materiału - przynosi jednak niespodziewane korzyści mechaniczne. Zwarte, sztywne formy są mniej podatne na drgania. To samo chassis stosowane jest do wszystkich modeli PrimaLuny, niezależnie od tego jaki to produkt. Budowa Two jest klasyczna dla lamp, tj. z przodu lampy wejściowe (podwójne triody 12AX7 - wszystkie lampy noszą logo PL) i sterujące (12AU7), za nimi lampy wyjściowe (KT88) i z tyłu porządnie zaekranowane transformatory wyjściowe i zasilający. Oprócz zewnętrznej osłony metalowej (mamy też zdejmowaną osłonę na lampy, wymaganą przez UE), trafa są zaekranowane ładnymi kubkami. I nie wiem, ale wydaje się, że po ściągnięciu zewnętrznej osłony mogłoby to nieźle wyglądać. Z tyłu widać rząd złoconych gniazd wejściowych - ładnych, przykręcanych, z teflonowym dielektrykiem - i dwa komplety (osobno dla odczepów 4 i 8 ?) złoconych zacisków głośnikowych, takich samych jakie kupuje dla siebie Edgar i Rotel. Całość stoi na dużych, zaskakująco efektywnych gumowych nóżkach. Z przodu, oprócz umieszczonej centralnie zielonej diody mamy gałkę siły głosu i selektor wejść. Do wyboru mamy cztery wejścia liniowe i nie ma wyjścia do nagrywania (lub wzmacniacza słuchawkowego) ani wyjścia na przedwzmacniacz. Dostępne są także czołówki w naturalnym kolorze aluminium. Przy wersji czarnej ładniej wyglądałaby dioda koloru czerwonego, jednak i tak trzeba przyklasnąć odejściu od wszechobecnej, niemal chorobliwej niebieskości...\nWnętrze ukazuje porządnie wykonany układ z niezłymi elementami. Przedwzmacniacz zostały wykonany w technice punkt-punkt, najdroższej, jednak wciąż najlepszej. Kondensatory sprzęgające to ładne francuskie polipropyleny firmy SRC (MKP-FC). Układ końcówki umieszczono na płytce, ponieważ tutaj też znalazł się układ auto-biasu i układ opóźnionego włączania napięcia anodowego. Wygląda na to, że prąd żarzenia jest prostowany. Zasilanie anodowe jest wstępnie wygładzane w kondensatorach Rubycona ze śrubowymi zaciskami, sprzęgniętymi kondensatorem polipropylenowym oraz w dławiku. Z gabarytów tego ostatniego można wnosić, że służy do wygładzania napięcia anodowego lamp wejściowych. Mogę się jednak mylić. Wszystkie podstawki są ceramiczne. Wszystko jest ładnie zrobione i nie ma się do czego przyczepić. Oprócz jednej rzeczy: długości interkonektów. Z wejść do selektora biegną naprawdę bardzo długie ekranowane przewody, a potem jeszcze do potencjometru - w tej roli czarny Alps. Lepiej byłoby gniazda umieścić tak, gdzie były we wzmacniaczach Sparka (potem Cayin), protoplasty tego typu wzmacniaczy, czyli z boku, tuż przy lampach wejściowych. Z boku znajduje się natomiast wyłącznik sieciowy. Jakbym miał nieco dopłacić, to czego bym sobie życzył? Pilota zdalnego sterowania i funkcji stanby, która odłączałaby napięcie anodowe jeśli przez jakiś czas chciałbym się zająć czymś innym, a nie chciałbym całkowicie wyłączać urządzenia. Ale to rzeczywiście musiałoby kosztować sporo więcej.\nPasmo przenoszenia 20 Hz - 30 kHz +/- 0,5 dB\nZniekształcenia THD 0,25 %/1W; < 1 % przy pełnej mocy\nImpedancja wejściowa 65 kΩ\nCzułość wejściowa 240 mV\nWzmocnienie maksymalne 37,5 dB\nWaga netto 17 kg\nWymiary 395 mm x 280 mm x 190 mm (D x S x W)\nWejścia 4 pary RCA (opcjonalne wejście phono)\nWejścia 4/8 Ω - terminale głośnikowe\nKomplet lamp 4 x KT88, 2 x 12AX7, 2 x 12AU7\ntel. 042 61 33 750,\nfax: 042 61 33 777


Baseus Enock Sports S07 (NGS07-19) - Słuchawki - Morele.net\nSłuchawki Baseus Enock Sports S07 (NGS07-19)\nSłuchawki Baseus Enock Sports S07 (NGS07-19) ID produktu: 5774684\nID produktu: 5774684\nIdealne dla aktywnych – Ergonomiczny design wtyczek sprawia, że słuchawki pewnie leżą w uchu nawet podczas intensywnego treningu.\nWysokiej jakości chip Bluetooth – Importowany z Wielkiej Brytanii chip Bluetooth firmy CSR to gwarancja świetnej jakości dźwięku niezależnie od rodzaju muzyki.\nDługie godziny muzyki – Dzięki baterii o pojemności 60 mAh i niskiemu poborowi energii, na jednym ładowaniu słuchawki mogą grać nawet przez 6 godzin bez przerwy.\nWbudowane magnesy – Dzięki wbudowanym magnesom, chwilowo nieużywane słuchawki można wygodnie zawiesić sobie na szyi.\nWytrzymały kabel – Wykonany z mocnego TPE przewód jest wyjątkowo trwały i elastyczny.\nPraktyczny pilot – Błyskawiczne odbieranie połączeń czy zatrzymywanie/przełączanie piosenek bez wyciągania smartfona i przerywania aktywności.\nWodoszczelność na poziomie IPX5 – Z klasą wodoszczelności IPX5 słuchawkom nie straszny pot, ani deszcz.\nDla wszystkich sprzętów Bluetooth – Akcesorium jest kompatybilne ze wszystkimi smartfonami oraz tabletami wyposażonymi w technologię Bluetooth.\nKod producenta NGS07-19\nSłuchawki przyszły szybko, po ponad 2 miesiącach użytkowania działają dalej, dźwięk jest dobry, nic nie przerywa\nSłuchawki Baseus Enock Sports S07 (NGS07-19) możemy dostarczyć do Ciebie już jutro! Jeśli chcesz poznać dokładny czas dostawy, wprowadź kod pocztowy lub nazwę miejscowości.


www.Sofiasmum.blogspot.com: Pielęgnacja dłoni\nPrzedstawiam Wam moj test kremow do rak. Nazbieralo ich sie troche wiec postanowilam podzielic sie z Wami opinia na temat ich dzialania.\nKrem na bazie nagietka. Ma gesta, tresciwa konsystencje, nie wchlania sie szybko, dlatego tez jest dobry na noc. Jako ze nie lubie gestych kremow do rak uzywam go jako kolo ratunkowe, gdy mam bardzo przesuszone, spierzchniete dlonie, bo z takimi problemami radzi sobie doskonale.Warto kupic, polecam.\nAvon, Planet Spa, African Shea Butter\nKrem z maslem shea. Ma specyficzny, slodkawy, mleczno - orzechowy zapach, ktory dlugo utrzymuje sie na dloniach. Nie kazdemu ten zapach moze odpowiadac - dla mnie odrobine zbyt intensywny. Krem ma dosyc rzadka konsystencje, szybko sie wchlania ale efekt nawilzenia nie jest dlugotrwaly (w przeciwienstwie do zapachu). Nie radzi sobie tez z mocno przesuszona skora dloni. Nie kupie ponownie.\nClarins, Creme Jeunesse des Mains\nZapach intensywny, cytrusowy - dla mnie zbyt intensywny. Krem podobno cieszy sie bardzo dobra opinia, mi jednak nie przypadl do gustu. To juz ktores z kolei moje podejscie do niego i zawsze konczy sie tym samym - tubka stoi nieuzywana na polce. Efekt nawilzenia mizerny. Za te cene nalezaloby spodziewac sie lepszego dzialania.\nDelikatny, kwiatowy zapach, baaardzo przyjemna, puszysta, kremowa konsystencja, ladny kolor - bialy o lekkim, rozowym zabarwieniu. Krem robi bardzo dobre pierwsze wrazenie ale niestety potem juz nie jest tak dobrze. Nawilza slabo, chwile po calkowitym wchlonieciu dlonie sa na powrot suche. Malo wydajny. Nie kupie go ponownie.\nAvon, Glycerine Hand & Nail Rich Moisture Hand Creme with Glycerine, Calcium and Vitamin E\nLadny, delikatny zapach. Przyjemna, lekka konsystencja. Dosyc szybko sie wchlania. Po uzyciu kremu skora dloni jest miekka, aksamitna. Nawilza calkiem dobrze, niezle radzi sobie z mocno przesuszona skora. Krotko mowiac, calkiem fajny kremik.\nZiaja, Oliwkowa, Krem do rak i paznokci\nZapach wlasciwie neutralny, typowo "kremowy", delikatny. Konsystencja rzadka. Krem szybko sie wchlania, nawilza calkiem przyzwoicie. Przyjemny w uzyciu. Kupie go ponownie.\nL'Occitane, Hand Creme 20% Shea Butter\nLadny, delikatny zapach. Przyjemna, kremowa, "puszysta" konsystencja. Dobrze sie wchlania i calkiem dobrze nawilza. Nie radzi sobie jednak z bardzo suchymi dlonmi. Wiosna, latem sprawdzi sie idealnie. Kupie ponownie jak zrobi sie cieplej.:-)\nNie wszystko co drogie oznacza lepsze. W moim tescie najdrozsze kremy zawiodly. Co prawda zaden z kremow nie jest idealny, mimo to niektore sa warte wyprobowania. Moi faworyci to:\n- Calendula Handbalsam, Dr. Scheller - na mocno przesuszone dlonie, na noc lub dla osob, ktorym nie przeszkadza gesta konsystencja\n- Hand Creme 20% Shea Butter, L'Occitane - przy mniej suchych dloniach\n- Glycerine Hand & Nail rich Moisture Hand Cream\n- Krem do rak, Oliwkowa, Ziaja - przy mniej suchych dloniach.\nAlina Anghel 11 lutego 2012 10:37\nI always use the L`Occitane hand cream. Love it.xx\nANITA 15 lutego 2012 06:12\nTeż miałam ten z L'occitane i moja opinia jest identyczna! Nadal szukam idealnego kremu do rąk :)\nKasia 15 lutego 2012 16:01\nDaj znac jak cos znajdziesz.:-)\nMiss-unbelievable 15 lutego 2012 08:01\nUzywam tez L'oocitane i mam podobne zdanie..ale juz niedlugo wiosna i bedzie idealny!\nAnika 21 lutego 2012 10:21\nMój ostatni hit do rąk to uwaga! :) krem ochronny z wit.A ,szybko się wchłania i jest zadziwiająco dobry,jest też maść z wit.A ale ta chyba bardziej na noc się nadaje ze względu na tłustą warstewkę którą zostawia :)\nDla mnie najlepszym kremem -do którego nie umywa się żaden inny- jest Cold Cream z Avene.Przy regularnym stosowaniu cudownie nawilża(radzi sobie z bardzo suchą skórą), widocznie odmładza dłonie.Jedyny minus-wysoka cena.Beata.\nKasia 27 lutego 2012 15:51\nMusze w takim razie wyprobowac!\nAgneseFF 27 lutego 2012 17:11\nAgneseFF 27 lutego 2012 17:57\nAchhhhhh te nasze dłonie :))) ... ja stosuję domowe zabiegi a do ich nawilżania pierwszego lepszego balsamu do ciała :D\nWszystko jest opisane tutaj.... http://dream-and-be-happy-by-aga.blogspot.com/2012/02/domowe-sposoby-cz-ii.html\nPS. Dziękuję za miły komentarz :))) Oczywiście możemy obserwować :))) Ja już obserwuję i zapraszam Cię do siebie :) Pozdrawiam....\nLaLola 7 marca 2012 19:44\na ja się zastanawiam czy by tak nie kupić czegoś np u Benedyktynów, mydło z lnem jest świetne, może i maziaje do rąk będą podobne?;)\nKasia 7 marca 2012 22:53\nNie uzywalam jeszcze nic od Benedyktynow.\nLuxis 17 stycznia 2013 22:47\nAvon jest najlepszy i używam go cały czas.


Jak PRAWIDŁOWO przygotować się do depilacji laserowej w naszym gabinecie?\nDodano: Wtorek 29 czerwca 2021\nPoznaj kilka zasada przed zabiegiem, które należy wziąć pod uwagę, by zmniejszyć ryzyko wystąpienia niechcianych skutków ubocznych oraz przyczynić się do pożądanych efektów zabiegu.\nW linku poniżej podsyłam bardzo przydatne wskazówki opracowane przez nasz zespół:\n1. Przeciwwskazania do depilacji laserowej.\n2. Zalecenia na 4-6 tygodni przed depilacją.\n3. Przygotowanie miejsca zabiegu - co powinnaś zrobić, a czego nie wolno.\nPrzygotowanie do depilacji jest kluczowe i ma duże znaczenie. Bardzo prosimy przed planowaną wizytą zapoznać się i być świadomym.\nJeżeli pojawiły się jakieś pytania, jesteśmy dostępni pod numerem telefonu 507 922 904.


Obwieszczenie - Miejski serwis informacyjny: Lubaczów, Cieszanów, Horyniec-Zdrój, Narol, Oleszyce\nDyrektor RZGW w Rzeszowie zawiadamia o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie udzielenia dla Zarządu Województwa Podkarpackiego w Rzeszowie, pozwolenia wodnoprawnego na usługi wodne w zakresie odprowadzenia wód opadowych i roztopowych do wód lub do ziemi, na wykonanie urządzeń wodnych. Całe obwieszczenie w załącznikach. Pliki do pobrania: Obwieszczenie cz1. Obwieszczenie cz2. Artykuł Obwieszczenie pochodzi z serwisu Powiat Lubaczowski.\nPełna treść wiadomości na: powiatlubaczowski.pl/?p=11041\nOsrodek Szkoleniowo-Wypoczynkowy "Dukat" PHU. Dukacz Witold


Recenzja: Amy | Soulbowl.pl - Soulbowl.pl\nData: 25 lipca 2015 Autor: Kurtek Komentarzy:\nNie dało się lepiej przedstawić historii życia i kariery zmarłej przed czterema laty Amy Winehouse. Dokument zrealizowany w dużej mierze z archiwalnych materiałów wideo, nierzadko nigdy wcześniej niepokazywanych, to szczery i zrównoważony portret utalentowanej piosenkarki i zagubionej dziewczyny. Ten kto choć trochę śledził przebieg kariery Winehouse i słuchał uważniej jej piosenek, wie, że jej życie osobiste i persona sceniczna były ze sobą nierozerwalnie związane — jedno wynikało z drugiego i vice versa.\nProwadzony w dużej mierze chronologicznie film rozpoczyna się sceną, gdy 14-letnia Amy brawurowo wykonuje „Happy Birthday” na urodzinach przyjaciółki. Sprawa z początku wygląda niepozornie, ale ogląd sytuacji zmienia się diametralnie, gdy tylko Amy zaczyna śpiewać. Wielki talent wokalny — tak w początkowej scenie przedstawia Winehouse Asif Kapadia. Ten punkt promieniuje na cały film na tyle, że wydaje się, że gdy Tony Bennett wymienia Amy jednym tchem obok Elli Fitzgerald i Billie Holiday dwie godziny później, wydaje się to zupełnie naturalną konsekwencją urodzinowej piosenki zarejestrowanej nieświadomie kilkanaście lat wcześniej.\nTo hollywoodzkie rozstrzygnięcie nie ma w sobie jednak nic z amerykańskiego splendoru (z jakim zrealizowano chociażby Sugar Mana). Kapadii przy przedstawianiu tej momentami olśniewającej, ale w gruncie rzeczy tragicznej historii, która swego czasu odbiła się przecież szerokim echem w plotkarskich magazynach dookoła globu, udało się na szczęście uniknąć tabloidowego dramatyzmu. Wypowiedzi przyjaciół, rodziny i współpracowników artystki, a także jej samej, zestawione z archiwalnymi, często prywatnymi, zakulisowymi filmami i fragmentami piosenek bez żadnego zewnętrznego komentarza ze strony Asifa Kapadii składają się na wielobarwny, kompetentny portret piosenkarki. Twórca nie cenzuruje historii, nie manipuluje obrazem Winehouse — korzystając z rozmaitych źródeł przedstawia różne punkty widzenia, konkluzje pozostawiając widzom. Nie jest to więc ani pośmiertny pomnik postawiony piosenkarce, ani szokujący dokument reality TV, ani nic pomiędzy.\nAnimuszu całości dodaje natomiast świadome i kreatywne zestawienie wydarzeń z życia piosenkarki z inspirowanymi nimi fragmentami piosenek i tekstów. Rzuca to nowe światło na Amy jako artystkę — w tym wypadku artystkę totalną. Niestety polskie tłumaczenia utworów Winehouse absolutnie nie oddają sprawiedliwości oryginałom — tłumacz nie tylko zatracił językowe niuanse, ale sam zatracił się w rymach częstochowskich, przepoczwarzając emocjonalne i bezpośrednie liryki Winehouse w piosenkę chodnikową.\nKapadia z kolei z powodzeniem wiąże zdarzenia z życia piosenkarki w złożony ciąg przyczynowo-skutkowy — namiętny, ale destrukcyjny związek z Blake’m Civilem jako inspiracja dla Back to Black, które z kolei stało się katalizatorem międzynarodowego sukcesu piosenkarki. Ten natomiast bezsprzecznie był jedną z przyczyn ostatecznego upadku artystki, która zresztą sama proroczo przepowiedziała w jednym z cytowanych w filmie wczesnych wywiadów, że z pewnością nie poradziłaby sobie z ciężarem sławy.\nGdy pamiętnego 23 lipca 2011 roku świat obiegła tragiczna wiadomość o nagłej śmierci piosenkarki, długo nie mogłem w to uwierzyć. W emocjonalnej końcówce filmu wszystkie uczucia tamtych dni powracają z wielką siłą — niedowierzanie miesza się ze smutkiem w straszliwej proporcji. Dominuje przerażająca myśl, że fenomenalny talent Amy wymknął się nam zupełnie niepotrzebnie, że tragedii można było uniknąć. Ale czy rzeczywiście? Amy Winehouse była przecież artystką totalną.\nW kinach od 7 sierpnia.\ntagi: amy, amy winehouse, asif kapadia


Procter & Gamble zainwestuje w Łodzi kolejne 130 mln zł - Biznes i prawo gospodarcze - GazetaPrawna.pl - biznes, podatki, prawo, finanse, wiadomości, praca -\ngazetaprawna.plBiznesProcter & Gamble zainwestuje w Łodzi kolejne 130 mln zł\nautor: T.B.13.05.2011, 10:54; Aktualizacja: 13.05.2011, 10:58\nCo najmniej 130 milionów złotych chce wydać koncern Procter & Gamble na kolejną inwestycję w Łódzkiej Specjalnej Strefie Ekonomicznej. 10 maja tego roku przedstawiciele koncernu odebrali piąte już zezwolenie na działalność w ŁSSE – podaje serwis Polskiej Agencji Informacji i Inwestycji Zagranicznych.\nW należącym do koncernu zakładzie Gillette w Łodzi na Nowym Józefowie powstanie nowoczesna linia produkcyjna golarek dla kobiet. W związku z nową inwestycją Spółka Gillette Poland International zamierza zatrudnić 50 nowych pracowników.\nWszystkie produkcyjne projekty koncernu Procter & Gamble w Polsce realizowane są w ramach Łódzkiej Specjalnej Strefy Ekonomicznej. Koncern otrzymał już cztery zezwolenia na działalność w ŁSSE. Dotychczasowe łączne nakłady wyniosły ponad 1,5 mld zł. Powstało blisko 2,5 tysiąca miejsc pracy w trzech fabrykach w Łodzi, Aleksandrowie i Warszawie.\nTagi:produkcja, gospodarka, inwestycje


Na krótki wypad w góry - Co zwiedzić z dzieckiem?\nczyli Kozia Góra - szczyt w Bielsku-Białej\nBajtel już wspinał się na większe szczyty, ale jakoś nigdy nie miałam okazji o tym napisać. Ostatnio wybraliśmy się na Kozią Górę, bo to niedługa trasa, a i na górze i na dole czekają na dzieciaki atrakcje. Znów spotkało nas zaskoczenie, bo na szlakach ludzi było niewielu. Przy schronisku więcej, ale spokojnie znaleźliśmy miejsce dla siebie. Jeśli szukacie krótkiego szlaku – ruszajcie na Kozią Górę!\nKozia Góra to szczyt na terenie Bielska-Białej, błędnie nazywany Stefanką. Ma wysokość 683 m n.p.m.\nWyprawa na Kozią Górę to fajny pomysł na wypad z dzieckiem w góry. Jest niedługi, podejście nie jest bardzo ostre, za to mamy fajne widoki, plac zabaw na górze i… ruiny toru saneczkowego – dla Bajtla olbrzymia radość.\nMy wybraliśmy się z Cygańskiego Lasu szlakiem żółtym, który przechodzi w niebieski. Najpierw mijaliśmy więc szczyt, a dopiero potem doszliśmy do schroniska. Po drodze jest kilka miejsc na odpoczynek, mijamy też ruiny starej skoczni narciarskiej (właściwie pozostał po niej tylko stok). Widoki są piękne, spotkaliśmy też dzięcioła 🙂\nPod schroniskiem czeka na dzieciaki naprawdę fajny plac zabaw. Bajtel pobawił się na nim, a potem rozłożyliśmy kocyk i urządziliśmy piknik w cieniu, zjedliśmy wałówkę i pograliśmy w grę karcianą.\nSchodziliśmy zielonym szlakiem, który prowadzi na Bielskie Błonia. Jego część wiedzie po starym torze saneczkowym, który bardzo spodobał się Bajltowi (Mamo! Jestem saneczkiem!). Po zejściu można pobawić się na Błoniach (a warto!), potem jednak czeka Was jeszcze około 20 minut drogi do Cygańskiego Lasu.\nAdres: Szlak zaczyna się tutaj\nNa Kozią Górę z Bielska można dotrzeć szlakiem żółtym i niebieskim, czerwonym i niebieskim albo zielonym. My wybraliśmy szlak żółty plus niebieski w górę oraz zielony w dół. Całość zajęła nam około 2 godzin samej wędrówki (nie licząc przerw i odpoczynku w schronisku). Planując trasę zawsze warto zerknąć na mapę turystyczną.\nW schronisku można kupić jedzenie, napoje, no i przybić pieczątkę do książeczki 😉 Standard 🙂 Obecnie nie można wejść do środka budynku, kupuje się przez okienko. Jest też bar – Koliba. Za schroniskiem dostępne są Toi Toie.\nNa górze jest fajny plac zabaw. Są miejsca do siedzenia i sporo miejsca do rozłożenia się z kocem.\nTrasy piesze krzyżują się z trasami rowerowymi Enduro. Warto uczulić dzieci, żeby nie wbiegały na skrzyżowania.


Biuro Usług Komputerowych"Komplex" - Piotr Żurowiec - Rozwiązania StorageCraft\nStorageCraft ShadowProtect to oprogramowanie do tworzenia i szybkiego przywracania backupu na stacjach roboczych, serwerach i maszynach wirtualnych. Rozwiązania ShadowProtect pozwalają przerwaną pracę wznawiać w środowisku wirtualnym, przywracać serwery dowolnej wielkości nawet w 15 minut i odtwarzać systemy backupu na zupełnie innym sprzęcie.\nKompletny backup - chroń swoje pliki i całe systemy z ich ustawieniami i aplikacjami.\nOszczędność miejsca - oszczędzaj powierzchnię swoich dysków dzięki konsolidacji wykonanych backupów.\nOszczędność czasu - wykonuj automatyczne backupy pełne lub inkrementacyjne z możliwością ich przywrócenia w przeciągu kilku minut!.\nBez ograniczeń sprzętowych - przywracaj backup w trybie Hardware Independent Restore na zupełnie inny sprzęt, ze swobodą migracji i z maszyn fizycznych na wirtualne oraz z wirtualnych na fizyczne.\nStorageCraft w ESET Technology Alliance\nRozwiązania StorageCraft udostępniane są w ramach programu ESET Technology Alliance – inicjatywy firmy ESET, której celem jest oferowanie klientom kompletnej ochrony infrastruktury IT za pomocą rozwiązań ESET i komplementarnych do nich produktów zabezpieczających.\nTwórz backup całego dysku: danych, systemu z jego ustawieniami, aplikacji i usług.\nZapisuj pliki backupu na dowolnym dysku lub nośniku optycznym.\nWeryfikuj pliki backupu pod katem ich poprawności.\nZaplanuj automatyczne tworzenie backupu według harmonogramu.\nTwórz regularne backupy inkrementacyjne.\nOdzyskuj indywidualne pliki i całe foldery w przeciągu minut.\nPrzywracaj dane w trybie bare metal restore.\nWykrywaj i naprawiaj błędy w konfiguracji rozruchu i na uszkodzonych dyskach.\nMigruj obrazy backupu z maszyn fizycznych na wirtualne i odwrotnie.\nPrzeszukuj i odzyskuj z bazy MS Exchange skrzynki mailowe, wiadomości, załączniki i kontakty na swój serwer produkcyjny lub do pliku .pst (funkcje dostępne w ShadowProtect Granular Recovery for Exchange).\nSzybko wznawiaj pracę uruchamiając obraz backupu jako maszynę wirtualną.\nPrzywracaj system na inny sprzęt lub do środowisk wirtualnych.\nZarządzaj swoim backupem\nZdalne monitorowanie tworzonego backupu.\nWielopoziomowy monitoring wielu lokalizacji i oddziałów w ramach jednej konsoli.\nAutomatyczne powiadomienia zmiany statusu backupu.\nMożliwość ustalania specyficznych reguł powiadomień dotyczących twojego środowiska backupowego.\nSzczegółowe raportowanie o stanie systemie i backupu na wszystkich maszynach w Twojej organizacji.\nNarzędzie zarządzające procesami backupu: weryfikacją, konsolidacja backupów przyrostowych, retencją oraz replikacją backupów do zdalnej lokalizacji.\nAutomatyczna okresowa weryfikacja obrazów backupu.\nPolityki konsolidacji i retencji obrazu backupu.\nKompletna replikacja backupu przez LAN i WAN.\nReplikacja do zdalnej lokalizacji nawet 5 razy szybsza niż przy tradycyjnym ftp.\nSzybkie przywracanie systemu (nawet 15 TB w kilka minut) dzięki opatentowanej technologii StorageCraft HeadStart Restore.\nFirma StorageCraft Technology Corporation z siedzibą w Draper, Utah w USA funkcjonuje od 2004 roku. Od samego początku firma zajmuje się rozwiązaniami do backupu, szczególny nacisk kładąc na skrócenie do minimum czasu potrzebnego na przywracanie systemów informatycznych po awarii.\nEuropejska centrala firmy zlokalizowana jest w irlandzkim Cork, a wielokrotnie nagradzane produkty firmy StorageCraft są w Europie dostępne od 2007 roku.\nTo inicjatywa firmy ESET, której celem jest oferowanie klientom kompletnej ochrony infrastruktury IT za pomocą rozwiązań ESET i komplementarnych do nich produktów zabezpieczających. Uczestnicy programu ESET Technology Alliance zostali wybrani spośród starannie wyselekcjonowanego grona producentów rozwiązań dedykowanych do ochrony infrastruktury teleinformatycznej, określanych mianem najlepszych w swojej klasie. Każdy produkt dostępny w ramach ESET Technology Alliance przeszedł rygorystyczne testy weryfikujące skuteczność wykorzystywanej technologii, realną użyteczność oraz łatwość ich użytkowania.


▷ Szynkowary Biowin z termometrem OPINIE 2022 - Ranking TOP 10 Zaslodko-Zaslono.pl\nSzynkowary Szynkowary Biowin z termometrem opinie i ranking TOP 10\nSprawdź ranking i opinie o szynkowarach Biowin z termometrem na 2022 rok\nZbierając opinie o szynkowarach Biowin z termometrem na 2022 sprawdziliśmy każde forum, porównując opinie odnośnie ceny, funkcjonalności i niezawodności. Chcąc wybrać dobry szynkowar Biowin z termometrem sprawdź poniższy ranking szynkowarów Biowin z termometrem. Znajdziesz tam najlepsze szynkowary Biowin z termometrem polecane przez użytkowników w najlepszych cenach, posiadające najlepsze opinie.\nTOP 10 szynkowarów Biowin z termometrem zawiera najchętniej wybierane, kupowane i polecane szynkowary Biowin z termometrem. Układając ranking szynkowarów Biowin z termometrem uwzględniliśmy opinie o szynkowarach Biowin z termometrem zamieszczane przez użytkowników na forum oraz na naszej stronie. Polecany dobry szynkowar Biowin z termometrem na lata.\n✅ Szynkowar Biowin z termometrem opinie, gdzie je znaleźć?\nSprawdziliśmy opinie o szynkowarach Biowin z termometrem dodane przez użytkowników. Dzięki temu wiemy, jaki szynkowar Biowin z termometrem jest dobry, a który szynkowar Biowin z termometrem najlepszy. Przeczytaj opinie o szynkowarach Biowin z termometrem i wybierz mądrze.\n⭐ Jaki szynkowar Biowin z termometrem kupić?\nPrzygotowaliśmy poradnik, jaki szynkowar Biowin z termometrem warto kupić i dlaczego. Zobacz, które szynkowary Biowin z termometrem najchętniej wybierają użytkownicy, dlaczego i ile kosztuje każdy z nich. Sprawdź, jaki szynkowar Biowin z termometrem wybrać.\n🥇 Jaki szynkowar Biowin z termometrem polecacie?\nPolecane szynkowary Biowin z termometrem przez naszych użytkowników dodaliśmy do naszego rankingu szynkowarów Biowin z termometrem. Sprawdź TOP 10, opinie o szynkowarach Biowin z termometrem, test, recenzje i gdzie kupić najtaniej i jaki sklep wybrać.


Trzewiki Timberland PRO HYPERCHARGE-TEXTILE - niebieskie | ICD.pl\nTrzewiki Timberland PRO HYPERCHARGE-TEXTILE - niebieskie\nTrzewiki ochronne Timberland PRO HYPERCHARGE-TEXTILE - niebieskie\nNr artykułu: TBL-A1ZGC484\nNa co należy zwrócić uwagę przy doborze obuwia ochronnego? Pamiętaj, że nadmierna ochrona jest tak samo niewskazana...\nTrzewiki Timberland PRO HYPERCHARGE-TEXTILE - czarne\nTrzewiki bezpieczne renomowanej marki Timberland PRO, która jest producentem ekskluzywnej odzieży i obuwia dla fachowców ceniących jakość, trwałość, styl i komfort, przywiązujących wagę do profesjonalnego stroju i wizerunku.\nTrzewiki bezpieczne HYPERCHARGE-TEXTILE idealne są do pracy w trudnych warunkach terenowych. Zapewniają wysoką ochronę stopy przed urazami mechanicznymi i komfortowe użytkowanie przez cały dzień.\nDzięki technologii ANTI-FATIGUE obuwie amortyzuje nacisk i oddaje energię podczas chodzenia co zapobiega uczuciu zmęczenia stóp podczas długotrwałego użytkowania.\nTechnologia INDEPENDENT SUSPENSION NETWORK™ bazująca na wielowarstwowej podeszwie o zmiennej gęstości i niezależnie pracujących lamelkach bieżnika, które dopasowują się do kształtu nawierzchni co zapewnia dodatkową warstwę amortyzacji oraz pewne i stabilne wsparcie. Funkcję tą doceniają osoby, które spędzają długie godziny na pracy w trudnym i nierównym terenie.\nPodeszwa ze specjalnej mieszanki gumowej odpornej na wysoką temperaturę - do 300°C połączonej z miękkim tworzywem EVA. Zapewnia wysokie własności antypoślizgowe oraz jest odporna na olej, ścieranie i uszkodzenia mechaniczne. Nie rysuje powierzchni.\nNiemetalowa, elastyczna wkładka antyprzebiciowa. Minimalizuje ryzyko przebicia obuwia oraz wystąpienia ran kłutych w stopie.\nWnętrze buta wykonane z materiałów o własnościach antybakteryjnych co zapobiega wydzielaniu się nieprzyjemnych zapachów nawet po długotrwałym użytkowaniu. Oddychająca i odprowadzająca wilgoć podszewka zmniejsza tendencję do pocenia stopy.\nNiemetalowy podnosek wykonany z lekkiego kompozytu. Asymetryczny kształt dopasowany do anatomii stopy aby zachować wygodę w użytkowaniu.\nTechnologia CARBON SHIELD™, stosowana w podnosku, wykorzystująca najnowsze zdobycze nanotechnologii wzmacnia materiał i pozwala obniżyć jego ciężar. Dzięki temu uzyskuje się lepsze dopasowanie, mniejszy ciężar oraz niezrównaną ochronę.\nTechnologia STABLE STRIDE™ zapewnia stabilność boczną na pochyłych i nierównych powierzchniach co zmniejsza ryzyko skręcenia kostki, poślizgu i kontuzji.\nCholewka buta wykonana z CORDURA® Eco Fabric - ekologicznego materiału powstałego w 97% z surowców wtórnych.\nObuwie wykonane w trosce o środowisko wg idei ReBOTL™ - cholewka i podszewka obuwia wykonane w co najmniej 50% z plastikowych butelek z recyklingu. To może być Twój wkład w ochronę planety.\nObuwie spełnia normy ESD.\nEN ISO 20345:2011 - kategoria S3 - wymagania podstawowe dla obuwia bezpiecznego: podnosek 200J, odporność na przebicie, zabudowana pięta, odporność na oleje, benzynę, rozpuszczalniki oraz dodatkowo właściwości antyelektrostatyczne, absorpcja energii w części piętowej, przepuszczalność i absorpcja wody.\nHRO - Odporność podeszwy na kontakt z gorącym podłożem.\nSRC - Odporność na poślizg na obydwu w/w podłożach.\nESD - Właściwości antyelektrostatyczne.\nS3 HRO SRC ESD\nP-Odporność na przekłucie, WRU-Przepuszczalność i absorpcja wody, SRC-Odporność na poślizg, HRO-Odporność spodów na gorące podłoże, ESD, A-Obuwie antyelektrostatyczne\ntworzywo ekologiczne CORDURA\nsiatkowa, antybakteryjna, oddychająca\ndwuwarstwowa guma/EVA: olejoodporna, antypoślizgowa, odporna na temperaturę do 300°C\nKARTA KATALOGOWA: Obuwie TIMBERLAND PRO HYPERCHARGE (547.49 kB)\nSpodnie robocze Timberland PRO INTERAX WORK TROUSER\nKurtka PROS-103 - niebieski\nUVEX Whisper - 1 para w kartoniku\nOA072 DY BN\n- 255x350mm; płyta PCV żółta 0,8mm\nApteczka First Aid Kit DIN (REF 390104)\nHełm EuroGuard 6 - biały\ntig esd wc obuwie ex stop timberland pas obuwie ochronne ideal s3 trzewiki obuwie s3 RS ECO TEC odzież ce olej antybakteryjny obuwie esd timberland pro


Projekt "Cyfrowobezpieczni.pl" -\nJesteś tutaj: Strona główna » Galeria » Projekt “Cyfrowobezpieczni.pl”\nDnia 25 października 2017r. w ramach projektu Cyfrowobezpieczni.pl – Bezpieczna Szkoła Cyfrowa odbył się Dzień Bezpieczeństwa Cyfrowego.\nJednym z ważniejszych działań tego dnia było spotkanie uczniów i grona pedagogicznego z Edukatorem, który zaprezentował najważniejsze kwestie związane z cyberbezpieczeństwem młodzieży – w tym istotne informacje na temat tego, gdzie i u kogo szukać pomocy w niebezpiecznej lub trudnej sytuacji oraz jak unikać najczęstszych niebezpieczeństw.\nUczniowie uczestniczyli także w warsztatach, podczas których podejmowano problemy ważne z punktu widzenia młodzieży: na jakie niebezpieczeństwa mogą być narażeni i jakich nieprzyjemności sami doświadczyli w sieci. W trakcie zajęć uczniowie rozwiązywali test wiedzy z zakresu bezpieczeństwa w sieci.\nOstatnim elementem Dnia Bezpieczeństwa było spotkanie z wychowawcami klas i rodzicami. Nauczyciele w pełni świadomi zagrożeń, rozumiejący młodzież i mający wiedzę na temat zagrożeń, które na nich czyhają, mają szansę faktycznie przyczynić się do powstania w szkole klimatu nie tylko kształtującego odpowiedzialne postawy uczniów, ale także ułatwiającego zmierzenie się z trudnymi sytuacjami, gdy do takich dojdzie.