Powie & Puchie: [Recenzja anime] - ''Kurozuka''\n[Recenzja anime] - ''Kurozuka''\nGATUNEK: Akcja, Dramat, Historyczne, Horror, Sci-Fi, Romans, Wampiry\nPodczas ucieczki Kuro i jego służący, Benkei, natrafiają w górach na ukrytą chatę, którą zamieszkuje piękna i samotna kobieta, Kuromitsu. Nieznajoma pozwala im przenocować pod jednym warunkiem: pod żadnym pozorem nie będą zaglądać do jej pokoju. Przez pewne okoliczności Kuro jest zmuszony zostać dłużej w chatce w górach, co przyczynia się do tego, że coraz bardziej zakochuje się w Kuromitsu. Gdy pewnej nocy łamie obietnicę i zagląda do jej pokoju, odkrywa jej demoniczny sekret, który mimo to nie gasi jego głębokiego uczucia.\nHistoria o miłości, która przekracza tysiąclecia i pokonuje wszelkie przeciwności losu. Prócz jednej, nieubłaganie skazującej kochanków na wieczny krąg przelewu krwi.\nJak obiecałam, tak prezentuję kolejną Madhousową perłę, na którą raczej nigdy bym się nie napatoczyła, gdyby nie koleżanka ze studiów. Jestem wdzięczna i otwarta na wszelkie polecanki!\nKurozuka już od początku prezentuje nam specyficzność swojej historii. Choć opis na to znacząco nie wskazywał, pierwsze sceny, w których poznajemy Kuro oraz Kuromitsu, dzieją się w przeszłości, jeśli się nie mylę w dwunastym wieku. Widz sobie wtedy myśli: Okej, historyczny klimat, tradycyjne walki oraz stare zwyczaje postaci, w pełni akceptuję, bo interesujące. Tylko, że później mamy nagły i szybki plot twist, gdzie kolejną sceną jest przebudzenie się Kuro w przyszłości. I to nie naszej współczesności (XXI wiek), ale dalekiej przyszłości, w której ludzie poumierali na skutek katastrofy, a cały świat prezentuje się w klimatach post apokaliptystycznych. W tej chwili widz za bardzo nie orientuje się, co się stało, gdzie się podziały te wszystkie lata, a nade wszystko: dlaczego nie ma Kuromitsu? A im dalej zagłębiamy się w fabułę, tym więcej pytań się pojawia i ciekawość coraz bardziej rośnie. Właśnie to połączenie historyczności oraz science fiction wpłynęło przede wszystkim na mój zachwyt - nigdy nie widziałam czegoś takiego, a sposób w jaki to zaprezentowano jest niesamowicie oryginalny. Mimo, że twórca bazuje na schematach i znanych motywach, to jednak wyciąga z nich i tworzy coś nowego, przykuwającego uwagę. Skupiając się na budowaniu światów, to po pierwsze przeszłość wygląda jak za starych, horrorystycznych legend. Góry, gęsty las, a wśród tego drewniany dom, który zamieszkuje samotnie tajemnicza kobieta. Czuć od tego złowrogość i kumulujące się napięcie, właśnie tutaj zaczęły się moje pierwsze ciarki (później gęsią skórkę miałam w ostatnim odcinku, ale to tak na marginesie). Po drugie przyszłość, post apo, z wyniszczonymi starymi biurowcami, zarośniętymi drogami - coś a la Jestem legendą, tylko tu jest więcej ludzi. Władzę despotyczną sprawuje Czerwona Armia, która dysponuje zmutowanymi jednostkami, a jej głównym celem, jak się później okazuje, jest zdobycie krwi Kuromitsu i uzyskanie nieśmiertelności. Rządom Czerwonej Armii przeciwstawiają się rebelianci, do których, jak można się domyślić, dołączy Kuro. Tak jak wizja przyszłości daje odczucia wyniszczenia, katastrofy i wiszącej w powietrzu depresji, tak czysto mroczny klimat napędzają działania głównego bohatera i jego zagubienie.\nOgólnie samym sednem historii jest szukanie Kuromitsu i tułaczka Kuro. Nie wiemy, dlaczego zniknęła, co się z nią dzieje, czy w ogóle żyje. Po prostu skupiamy się na podążaniu za jej śladami. I pomimo tego, tak naprawdę nie wiemy, o co dokładnie chodzi. Niby mamy świadomość ich wielkiej miłości, wiemy, że ona gdzieś zniknęła, zdajemy sobie sprawę, że trzeba ją znaleźć i uratować, ale problem zrozumienia całej fabuły tkwi w ich przeszłości, której Kuro nie pamięta. Owszem, pojawiają się sekwencje wspomnień czy mylących wizji (majaków), przykładowo z czasów II wojny światowej (albo I), gdzie możemy dostrzec, że mimo upływu setek lat bohaterowie są nadal ścigani przez nawiedzoną organizację, chcącą schwytać Kuromitsu. Jednakże te sceny dużo nie zdradzają, ale fakt faktem, dają podpowiedzi, które później tworzą jedną, spójną całość. W Kurozuce chodzi głównie o szczegóły, dlatego trzeba być czujnym i spostrzegawczym, chociaż z drugiej strony i tak to nie pomoże, dopóki nie dostaniemy na tacy końcowego wytłumaczenia. To jest dosłownie seria domysłów i niewiadomych, gdzie nawet po zakończeniu nie wiadomo, co myśleć. Prawdą jest, że skrywa drugie dno, bardziej symboliczne, które można interpretować na różne sposoby - sama do końca nie jestem pewna, czy dobrze złożyłam wszystkie elementy układanki, ponieważ cały czas czuję, że coś mi umknęło w tych szczegółach, więc albo w anime coś pominięto albo ja będę musiała obejrzeć jeszcze raz (z przyjemnością), żeby dostrzec niedostrzegalne.\nMotyw wampiryzmu jest wprowadzony w dosyć delikatny sposób, nie ma tutaj, co odcinek wgryzania się w czyjąś tętnicę, czy skupianie w głównej mierze na głodzie bohatera, czy szaleństwu z powodu pojawienia się kropelki krwi. Nie ma tu typowego wampira, czułego na słońce, bojącego się srebra czy czosnku - zważając na to, że nowela została napisana w 2000 roku, kiedy panowały jeszcze stereotypowe myśli o wąpierzach, autor stworzył innowacyjną kreaturę, która wybijała się ponad schematy, za co powinien dostać ogrom oklasków. Kuro chodzi w słońcu, żywi się co jakiś czas krwią (w ciągu dwunastu epizodów zarejestrowałam dwa jego posiłki, do których nikt nie przywiązywał uwagi), do tego ma te super nadludzkie cechy, jak wyjątkowa szybkość i siła, które lubi wykorzystywać przy walkach. Anime jest bardzo dynamiczne, cały czas coś się dzieje, jest pełno pojedynków, w których krew sika na prawo i lewo, członki odlatują na kilkanaście metrów i słychać krzyki rozpaczy. Gore jak się patrzy, ale w wersji light.\nCo do wątku romantycznego, jest bardzo subtelny, ponieważ mamy niewiele scen Kuro-Kuromitsu. Jedyne porywy czułości, miłości, erotyzmu pojawiają się w przeszłości, we wspomnieniach czy w majakach, gdzie widać jak bardzo się kochają i jak wiele mogą poświecić dla siebie. Przyznam, że zdarzają się chwile, w których podważamy miłość Kuromitsu do Kuro, tak samo jak zdarzają się momenty smutku, gdy zastanawiamy się czy ona żyje, czy nie. Jednak gdy przypatrzymy się, ile stuleci ze sobą przeżyli i trwali przy sobie na dobre i złe, to nasuwa się jedno, jasne stwierdzenie: to jest jeden z najpiękniejszych i najsmutniejszych wątków romantycznych. A z tego względu, że bazuje na przeszłości, a nie na teraźniejszych wydarzeniach, potęguje sympatię widza. Bez wątpliwości, koniec wmurował mnie w krzesło, kiedy powierzchownie zrozumiałam tragedię tego romansu i kiedy dotarło do mnie jak bardzo te postaci są skrzywdzone przez los. Nie mówiąc o tym, że cały ten strzępek historii, który poznaliśmy w anime tak naprawdę nie ma znaczenia, sprawił, że pokochałam Kurozukę i jej genialność. To jest wybitna historia! Majstersztyk!\nProblemem Kurozuki jest to, że mimo niewiarygodnie wspaniałej fabuły, reszta elementów jest taka sobie. Spójrzmy chociażby na bohaterów, na Kuro, pierwsze co przychodzi mi do głowy, kiedy chcę go scharakteryzować to to, że jego miłość i oddanie Kuromitsu było pokazane w bardzo szczery i piękny sposób, czym zaskarbił sobie moją sympatię. A jaki był ogólnie? Ciężko powiedzieć. Na pewno zagubiony, nieufny, najpierw działający, potem myślący, tragiczny bohater, który potrafi wykosić grupę ludzi w kilka sekund. Jego przemyślenia skupiające się głównie na ukochanej i próbie poskładania faktów, za bardzo nie oddały mocnych stron jego charakteru, dlatego wydaje się przezroczysty. Pomimo tego polubiłam go najbardziej ze wszystkich tych nijakich postaci, chociażby ze względu na jego determinację. Co ciekawe trochę kojarzył mi się z Vincentem Law z Ergo Proxy. Kuromitsu jako enigma sprawiła się znakomicie. Do końca nie było wiadomo, jakie są jej intencje, czy jest fałszywa, czy zależy jej na Kuro, czy nie próbuje go wykorzystać. Cały czas rozważałam, do czego ona dąży. Do tego skrywała wiele sekretów, a przez to, że się nie pojawiała przez większość czasu i była spostrzegana tylko przez pryzmat Kuro, pozostała tajemnicą do samego końca. Jej charakter również można oceniać tylko pod względem uczucia, którym darzyła ukochanego. Żałuję, że w anime nie przedstawiono przeszłości bohaterów, a dokładniej mam na myśli, kim była Kuromitsu zanim stała się wampirem, co się stało z jej stworzycielem, jak wyglądało życie Kuro przed ucieczką w góry i wiele innych pytań dotyczących ich wspólnego życia. Kurozuka równa się wielki znak zapytania (ale łudzę się nadzieją, że w noweli więcej wytłumaczono).\nJeśli chodzi o postaci drugoplanowe to z przymrużeniem oka traktowałam całą tą szajkę rebeliantów. Większość z nich zlewała się ze sobą w jedno, ale oczywiście wśród nich można było wyróżnić Kuona - mruka, cichociemnego, który tylko rzuca kąśliwe uwagi; blondynę, która reprezentowała siłę kobiet; nie zabrakło śmieszka-cwaniaczka oraz głównej szefowej, która rozsiewała wokół powagę, elegancję i majestat. Nie czułam nic względem każdego pobocznego bohatera, ale przyznaję, że zastanawiające było zakończenie i potoczenie się ich losów.\nMadhouse czyni cuda, kiedy chodzi o przełożenie mangowej kreski na anime - i jedno i drugie różnią się od siebie jak Księżyc i Słońce. Widzieliśmy to w przypadku Kiseijuu, widzimy to też przy Kurozuce, gdzie grafika w anime jest znacznie przystojniejsza od mangowej. Jednak nie na tyle, by okrzyknięto ją cudem artystycznym. W rzeczy samej podobają mi się projekty postaci, Kuro i Kuromitsu prezentują się znacznie poważniej niż w komiksie, do tego tła są wykonane satysfakcjonująco, a mroczny klimat pojawia się dzięki efektom przyciemniania i kadrowania. Plusem jest także psychodelia obrazu w momentach, kiedy Kuro wpada w szał krwi i zaczyna mordować, wówczas z ciemnych, ponurych rysunków, wychodzą wyraziste, barwne, rażące kolory, a cała akcja zwalnia - slow motion dotyczy innych, ponieważ wtedy Kuro porusza się jak wystrzelony pocisk i bez mrugnięcia okiem zabija wszystko, co się rusza. Studio przywiązało sporą uwagę do ładnego ukazania walk i ruchu - moją ulubioną graficznie sceną jest właśnie ta (patrz gif powyżej), gdzie Kuro skacze na przeciwnika, kamera się kręci, a on podrzyna mu gardło. Cudowna dynamika!\nCo się tyczy minusów, to w pierwszych minutach rzuca się w oczy slender man - oczywiście nie chodzi o tego potwora, który porywa dzieci, ale o pokazywanie postaci z oddali, gdzie mają wydłużone i wychudzone ręce oraz nogi (wtedy wyglądają jak slendery). Nie brakuje też pokraczności, która idzie z tą nienaturalną chudością. A poza tym, teraz czas na mój największy przytyk: wszyscy wiemy jak działa cenzura w anime. Jednak nie wiecie jak zadziałała w Kurozuce, otóż jest scena, gdzie bohaterowie się kochają, są nadzy w lesie, w pewnym momencie zostają zaatakowani i Kuromitsu jest nadal goła, ale Kuro żeby nie było, że lata jak Adam, ma założone... uwaga, teraz najbardziej rozbrajająca chwila: ma założone bandażowe spodnie! I lata sobie w tych bandażowych spodniach, slenderowe nogi nie pomagają w powadze, i zabija. Śmieszniejszej cenzury nie widziałam.\nTak jak cała seria, muzyka też jest specyficzna. Nie brakuje ponurych nutek, mrocznych brzdąknięć, oraz tradycyjnych starych japońskich melodii, słyszalnych szczególnie na początku każdego odcinka, które zaczynają się teatralną zapowiedzią i przypomnieniem poprzednich epizodów. Tak jak fabuła miesza przeszłość z przyszłością, tak w muzyce mieszają się tradycyjne, klasyczne melodie z techno, darciem japy i psychodelicznym rzępoleniem. Klimat zapewniony. Sprawa z openingiem prezentuje się tak, że tekst w ogóle nie pasuje do serii, ale jako piosenka sama w sobie jest miła w słuchaniu i nie raz przyłapałam się na dreszczach podczas odsłuchiwania. Jest także ciekawie skonstruowany, ponieważ także ma elementy, które pomagają widzowi zrozumieć fabułę. Skoro op jest dynamiczne i dające kopa, to oczywistym zagraniem Madhouse jest umieszczenie spokojnego, melancholijnego endingu, który znowu jest nijaki. Dwa razy go słuchałam i mam dość.\nOP - 'SYSTEMATIC PEOPLE' by WAGDUG FUTURISTIC UNITY\nED - "Hanarebanare" by Shigi\nKurozuka - anime zagadka, które do tej pory krąży w mojej głowie i każe rozmyślać nad niewyjaśnionymi lub bardzo dobrze ukrytymi tajemnicami. Uważam serię pod względem fabularnym za geniusz. Zachwycam się nad tym tragicznym romansem, podziwiam złożoność historii i sposób przedstawienia poszczególnych elementów, tak żeby do końca nie było wiadomo, o co dokładnie chodzi. Biję ukłony dla autora i studia, ponieważ przez dwanaście odcinków byłam trzymana w niepewności, niepokoju, a emocje rwały moje serce, kiedy w tym samym czasie mózg parował od myślenia. Kurozuka jest warta zapoznania - Madhouse wydobyło kolejną perłę z ukrycia. Polecam po stokroć!\nAutor: ognista strzała o 14:46\nEtykiety: Akcja ❁ Anime ❁ Dramat ❁ Historyczne ❁ Horror ❁ Madhouse ❁ Romans ❁ Sci-Fi ❁ Wampiry\nSuza 15 maja 2017 19:57\nOoo! Wygląda bardzo obiecująco! Właściwie to z chęcią zabrałabym się za to anime od razu, ale pasowałoby się pouczyć... W każdym razie dopisuję tę serię do listy pilniejszych tytułów i z utęsknieniem będę wyczekiwać dobrej okazji. ^^\nognista strzała 15 maja 2017 21:14\nNauka - największy zabijaka przyjemności >< Znam to uczucie, bo sama nie mam ostatnio zbyt wiele czasu na anime.\nOgólnie mam nadzieję, że Kurozuka przypadnie ci do gustu i może odkryjesz ukryte :3\nAypa 16 maja 2017 22:02\nJuż wiem, co będę robić na sesję ( ͡° ͜ʖ ͡°)\nognista strzała 17 maja 2017 13:44\nJa chyba też :3 (ANIMU PLANS!)


Szukam usługi budowy pod klucz, pow. 224,9m2, Ustka - Oferteo.pl\nSzukam usługi budowy pod klucz,...\nZapytanie ofertowe nr 1276380\nProjekt: "Rodzinny 2", pow. 224,9m2, został zakupiony\nPozwolenie na budowę: planowane złożenie wniosku w listopadzie 2017r.\nTermin rozpoczęcia budowy: koniec lutego, marzec 2017r.\nNr zapytania ofertowego: 1276380\nDomy pod klucz, Projekty domow Słupsk, Domki ogrodowe Słupsk, Tanie domy drewniane Słupsk, Szukam firmy budowlanej do budowy domu Słupsk, Projekty domow, Domki ogrodowe, Tanie domy drewniane, Szukam firmy budowlanej do budowy domu Projekty domow Pomorskie, Domki ogrodowe Pomorskie, Tanie domy drewniane Pomorskie, Szukam firmy budowlanej do budowy domu Pomorskie,\nTyp obiektu: dom jednorodzinny Zakres zlecenia: stan "pod klucz" - z całkowitym wykończeniem Technologia: tradycyjna murowana z Porothermu Materiał na dach: dachówka ceramiczna Dostawca materiałów: firma wykonawcza Budynek podpiwniczony:...\nZlecę budowę domu, stan deweloperski, z Porothermu, 490m2, Warszawa\nZakres zlecenia: stan deweloperski - z instalacjami Technologia: tradycyjna murowana z Porothermu Materiał na dach: dachówka ceramiczna Materiały zapewnia: Wykonawca Budynek podpiwniczony: tak Powierzchnia: ok. 490m2 Poddasze użytkowe: tak Rodzaj dachu: koperowy Garaż:...\nZlecę budowę domu z Porothermu, stan deweloperski, 140m2, Leszno\nZakres zlecenia: stan deweloperski - z instalacjami Technologia: tradycyjna murowana z Porothermu Materiał na dach: dachówka ceramiczna Budynek podpiwniczony: nie Dostawca materiałów: Wykonawca Projekt: może...\nZlecę budowę domu do stanu deweloperskiego, 160-200m2, Łomianki\nZakres zlecenia: stan deweloperski - z instalacjami Technologia: tradycyjna, murowana Materiał na dach: do uzgodnienia Budynek podpiwniczony: nie Działka: w trakcie poszukiwania Projekt: Klient nie posiada, uzależnia zakup od kosztów budowy...\nZakres zlecenia: stan "pod klucz" Technologia: murowana - materiał do ustalenia, preferowana ceramika Dostawca materiałów: Wykonawca Działka: w posiadaniu Klienta, uzbrojona, z wodą i prądem Materiał na...\nZlecę budowę domu z keramzytu, ok. 130m2, stan deweloperski, Gdańsk\nZakres zlecenia: stan deweloperski Technologia: keramzytowa Materiał na dach: do uzgodnienia Dostawca materiałów: do uzgodnienia Budynek podpiwniczony: nie Projekt: Klient nie...\nZakres zlecenia: stan deweloperski Technologia: murowana lub szkieletowa Materiał na dach: dachówka Rodzaj dachu: płaski Liczba kondygnacji: 2.5 Dostawca materiałów: Wykonawca Budynek...\nZakres zlecenia: stan deweloperski - z instalacjami Technologia: tradycyjna murowana z Porothermu Materiał na dach: dachówka ceramiczna Oferty: z materiałem Budynek podpiwniczony: nie Projekt: "Dom w cytryńcach (W)", biura Archon, jest w posiadaniu Klientki Zgoda na...\nZakres zlecenia: stan "pod klucz" - z całkowitym wykończeniem Technologia: tradycyjna murowana z bloczków Ytong Materiał na dach: blacha Budynek podpiwniczony: nie Dostawca materiałów: Firma Projekt: "Szyper 5",...\nBudowa domów jednorodzinnych. Stan surowy tylko 250 zł. za m2 powierzchni użytkowej, dach dwuspadowy 65zł. za m2. Kompleksowe remonty i wykończenia mieszkań, domów, obiektów publicznych. Spółka założona w 2015 roku. w...\nFirma Energo od ponad 17 lat wykonuje kompleksowe inwestycje budowlane. Doskonale zdajemy sobie sprawę, że budowa to złożony technicznie, organizacyjnie a przede wszystkim finansowo proces, dlatego szczególny nacisk kierujemy na fachowość i terminowość prowadzonych przez nas prac budowlanych. Specjalizujemy się m.in....\nBudowa domów, remonty, adaptacje, modernizacje, nadzory budowlane; teren działalności województwo warmińsko-mazurskie, pomorskie, mazowieckie; współpraca z klientami indywidualnymi, firmami, instytucjami publicznymi rok założenia 2012, mały przedsiębiorca cechuje nas rzetelność, uczciwość, indywidualne...\nFirma Bud-Rem oferuje usługi w zakresie: - murowanie, - tynki tradycyjne i mechaniczne, - wylewki, -...\nKomplesowa budowa domow, tanio,...\nNasz firma specjalizuje się w robotach ogólnobudowlanych, remontowych oraz wykończeniowych. Działamy na terenie Częstochowy oraz pobliskich powiatów. Obsługujemy głównie klientów prywatnych, którzy chcą zminimalizować koszty budowy domu poprzez budowę systemem gospodarczym. Służymy im doradztwem oraz...\nNowoczesna technologia oparta na konstrukcji słupowo żelbetowej pozwala na szybki 30-dniowy proces montażu oraz niskie koszty. Stan deweloperski budynku Wykończenie od zewnątrz: - tynk akrylowy wg palety Clic House - drewniane detale na elewacji - obróbki blacharskie - blachodachówka z 10 - letnią...


By nie popełnić faux pas – W świecie absurdów\nSama nie wiem jak to się dzieje, ale z każdym rokiem udaje mi się zebrać więcej pieniędzy na WOŚP. W tym roku znów pobiłam własny rekord zbierając – rzecz jasna dzięki przyjaciołom i czytelnikom – z licytacji książek 592 złote. Jeden z licytujących zarządził, aby wylicytowaną przez siebie za 301 złotych książkę „Dziewiętnastoletni marynarz” przekazać dowolnej polskiej bibliotece. Której? Najpierw myślałam o jakiejś bibliotece z terenów zalanych powodzią, ale… o ile ja uwielbiam czarny humor o tyle nasze brązownicze i gorszące się społeczeństwo może oburzyć słanie do biblioteki, której księgozbiór zniszczyła powódź, publikacji o… pływaniu na szerokich wodach. Tak więc jestem w kropce. Komu podarować wylicytowaną książkę?\nCzekam na propozycje. Najlepiej z adresem 🙂\n← Zostanę jasnowłosą?


##### Spotyka się z mężczyzną na odwyku – Na Wspólnej. Karol zaciska pętlę wokół Joanny (odcinek 2972.\nSpotykanie się z kimś si jak ja nie jest chyba dla niego czymś dobrym. Czy on się z nią spotyka pod pozorem załatwienia jakichś spraw z przeszłości? Uwielbiał swoją pracę, choć niekiedy spotykał się z negatywnymi. Bilety chrześcijańskie ebooki randkowe spektakl Spotyka się z mężczyzną na odwyku mojej żony w Centrum Kultury w Katowicach - oficjalny kanał sprzedaży, bezpieczny zakup i szybka dostawa.\nNastolatka Jennifer Phillips traci ojca, który umiera po długiej walce z rakiem. Spotykamy sie regularnie raz w tygodniu.Ten mój. Mężczyzna świadomy i silny nie potrzebuje porno do życia. W mediach społecznościowych pojawiło się zdjęcie piosenkarki po odwyku.\nAmy znów spotyka się z byłym mężem (galeria!). Plus pół roku dawania ostatniej szansy, między innymi po odwyku w ośrodku zamkniętym. Jedynym problemem udanego związku jest potęgująca się zazdrość. Mówię spotyka się z mężczyzną na odwyku ja, była żona mężczyzny uzależnionego krzyżowo.\nDziewczyna chce się spotyka się z mężczyzną na odwyku codziennie non stop“. Wczoraj wieczorem w Izbicy nietrzeźwy mężczyzna wjechał w barierki. Pewnej nocy, będąc pod wpływem alkoholu, dziewczyna powoduje wypadek. Centrum Odwykowe (32% kobiet) oraz ośrodki w Polsce: Odwykowy Oddział.\nAnety! wyjazdu Tymczasem złodziejaszek przekazuje torebkę Joanny jakiemuś mężczyźnie! Frodo rozpoznaje dawnego mistrza boksu, który jest jego idolem. Potem 3-dniowy serwis randkowy się dusić i mężczyzna zadzwonił po karetkę.\nAni macho, ani zakompleksiony mężczyzna. Spotyka swojego przyjaciela z dzieciństwa uzależnionego od. Mężczyzna nie chce się zgodzić na ich rozstanie. Selekcjonujesz kobiety. zajęło mu kilka tygodni.\nSpotykasz różnych mężczyzn, ale te związki nigdy nie trwają długo. Odkąd Ala wróciła z odwyku, nie odzywa się do Melanii. Lena (17) nie ma się gdzie podziać, spędziła kolejną noc pod gołym niebem. Kobieta prowadząca firmę transportową przywozi na SOR kochanka, który jest.\nGwiazdy spotykają się z przerwami od stycznia 2005 roku. Czy będąc w stałym związku z drugą osobą, możemy nadal spotykać się. Znów te na. To pewnie błąd, że się z tobą spotykam – powiedziała, nie patrząc na Lu. W pewnym momencie mężczyznę łapie skurcz.\nNicole, mimo zerwania z kochankiem – spotyka się z nim. DAJ, AĆ JA POBRUSZĘ, czyli filmowi mężczyźni idealni. Jest to pytanie, z którym bardzo często spotykają się terapeuci. Hebel funduje Brunowi brutalny odwyk (odcinek 2955 - streszczenie).\nspotyka się z mężczyzną na odwyku7\nAnna, wdowa i mama 5-letniego Franka, od kilku miesięcy spotyka się z Tomkiem. Najtrudniej przychodzi mi zaufanie do mężczyzn. Zobacz, co. Mężczyzna załamany niepowodzeniem zagląda do pubu, w którym spotyka kolegę. NanekDrogie kobiety jesli chce sie spotykac i chwalic przed. Nie powinieneś się spotykać z ludźmi z odwyku.\nOd 3 lat spotykam się z mężczyzną, który uważa, że nie jesteśmy razem. Biegam już chyba od dwóch tygodni, od dwóch tygodni spotykam go, a on mnie ignoruje. EPUB,MOBI. Wypróbuj 14 dni za darmo lub kup teraz do -50%!\nZaczęlam się spotykać z nowym facetem. Po standardowych gadkach z jego strony typu „nie mogę się tutaj spotykać.\nZa jego namową Ala spotyka się z Melą i żąda usunięcia. Alice, po odwyku, zaczyna odreagowywać na nim swoje frustracje i lęki. Czy erotoman na odwyku i nimfomanka mogą nawiązać romantyczną relację?


Strona główna › Co robimy › Aktualności › Potrzebujemy edukacji, aby odbudować Syrię\nGhada (na zdjęciu w różowym) z trójką rodzeństwa. © UNICEF/Wright\nJak wiele nastolatków w Jordanii Ghada nerwowo oczekuje na wyniki egzaminu. Był naprawdę trudny. Pytania były wielokrotnego wyboru, z różnych dziedzin nauki. Mam nadzieję, że poszło mi dobrze. 18-latka z Syrii podeszła do egzaminów w sierpniu. Obejmowały one dziewięć przedmiotów w tym matematykę, angielski, arabski i historię. Angielski i matematyka były najtrudniejsze, mówi.\nW odróżnieniu od innych nastolatków Ghada uczyła sie do egzaminów w zatłoczonej przyczepie, w której mieszka z mamą i ośmiorgiem rodzeństwa, w obozie dla uchodźców Zaatari. Jest nam naprawdę ciężko spać w jednym pomieszczeniu. Podczas przygotowań do egzaminów nie mogłam się skoncentrować, nie mogłam znaleźć czasu, aby móc się pouczyć, dodaje dziewczyna.\nMimo to Ghada optymistycznie patrzy w przyszłość: Naprawdę uwielbiam szkołę, mam tam przyjaciół, nauczycieli, kocham w niej wszystko. Marzę żeby zostać świetnym nauczycielem arabskiego. W Syrii miałam niesamowitą nauczycielkę, to ona mnie zainspirowała. Chcę to osiągnąć, wrócić i jej podziękować. Cieszę się, że we wrześniu wracam do szkoły.\nPochodząca z Rif rodzina Ghady przybyła do Zaatari kilka miesięcy temu. Jej ojciec, który jest nauczycielem angielskiego, pozostał w Syrii i Ghada od opuszczenia domu nie widziała go ani razu.\nGhada wraca do szkoły w obozie dla syryjskich uchodźców w Zaatari. © UNICEF/Wright\nKiedy rozpoczęły się bombardowania przestała chodzić do szkoły. Przestaliśmy widywać ludzi w szkole, bałam się o moją przyszłość i naukę. Nie wiedziałam co robić.\nPo przyjeździe do obozu Zaatari rodzina mieszkała w namiocie. Nie było im łatwo, ale stopniowo ich sytuacja poprawiała się. Kiedy tu przybyliśmy myślałam, że moje życie się zawaliło. Byłam bardzo smutna. Potem, dzień po dniu, zaczęliśmy się oswajać, poznawać nowych ludzi, zaprzyjaźniać się. Kilka tygodni późnie Ghada dowiedziała się, w Zaatari otworzono szkołę, do której mogłaby uczęszczać. Obecnie w obozie funkcjonują 3 szkoły, z których łącznie korzystać może 15 tysięcy dzieci.\nWiele dziewczynek będących w sytuacji Ghady przestało chodzić do szkoły ze względu na zaległości, konieczność podjęcia pracy lub wzięcia ślubu. Lamia, jej koleżanka z klasy, prawie rzuciła szkołę po tym, jak zmuszona była opuścić jeden rok szkolny. Czułam się zagubiona, ale bez nauki nie byłoby dla mnie życia, mówi.\nObecnie aż 2,7 mln syryjskich dzieci nie chodzi do szkoły. Ponad 90 tysięcy mieszka w Jordanii. UNICEF wspólnie z partnerami stara się zapewnić w tym regionie możliwość nauki, szkoli nauczycieli, a także dostarcza niezbędne materiały szkolne.\nJeżeli przestalibyśmy się uczyć, nie odbudowalibyśmy Syrii, mówi Ghada. Potrzebujemy lekarzy, inżynierów. Potrzebujemy edukacji, aby odbudować nasz dom.\nKażdego roku UNICEF i Unia Europejska wspólnie działają niosąc pomoc dzieciom dotkniętym skutkami katastrof naturalnych lub konfliktów. Możemy jednak robić to tylko, jeżeli głos tych dzieci będzie słyszany. Ghada jest jednym z milionów dzieci, które mają do opowiedzenia historię. Do dziś prawie nikt jej nie słuchał. Ty możesz to zmienić.\nPodziel się historią Ghady lub wejdź na glosdzieci.pl i użycz swojego głosu innym dzieciom dotkniętym kryzysami humanitarnymi.


Informacjelokalne - Pamiętasz gnieźnieńskie widowiska historyczne? Przekaż pamiątkę na wystawę\nInochi Gniezno z 11 medalami!\nPowędrowali szlakiem nieistniejących przystanków autobusowyc\n„Wilki” pokonane przez lidera\nEmocje i zwycięstwo MKK\nstyczeń 21, 2020, 12:45\nNapisane przez (mppp)\nWyróżniony Fot. Janusz Chlasta z zasobów Muzeum Początków Państwa Polskiego w Gnieźnie\nO tych widowiskach plenerowych, mówiono między innymi, że to przedstawienia z cyklu „światło i dźwięk”. Nie miały większych odpowiedników w kraju i angażowały mieszkańców Gniezna i okolic. Muzeum Początków Państwa Polskiego w Gnieźnie przygotowuje wystawę czasową poświęconą historycznym widowiskom plenerowym organizowanym w Gnieźnie w latach 70. i 80. XX wieku.\nByły to jedne z największych tego typu spektakli w kraju. Widowiska te stanowiły istotny element w życiu kulturalnym miasta. W ich produkcję zaangażowani byli bezpośrednio również sami gnieźnianie – dorośli, dzieci, uczniowie, pracownicy różnych zakładów. Wydarzenia, pod wspólnym tytułem „Legendy znaku Polan”, tworzyli Włodzimierz Dopierała oraz Stanisław Pasiciel.\n„Historyczne widowiska plenerowe na ziemi gnieźnieńskiej w latach 70. I 80. XX wieku” (29 marca 2020 – 29 listopada 2020).\nKto pamięta tamte wydarzenia lub brał w nich udział? Jeśli macie pamiątki, zdjęcia, cokolwiek, co wiąże się widowiskami plenerowymi z Gniezna – przynieście je do Muzeum. Chcemy stworzyć z nich osobny element wystawy. Każdy udostępniony przez Państwa przedmiot, fotografia, będzie odpowiednio wyeksponowany i opisany. We wszystkich tych inscenizacjach brało udział wielu ówcześnie młodych ludzi. Pamiętamy w Gnieźnie, że po inscenizacjach, zależnie od tego gdzie były realizowane na podwórkach naszych osiedli dzieci sługo jeszcze bawiły się historią wykorzystując choćby peleryny czy buty z przedstawień. Zapraszamy do współpracy!\nPrezentowane zdjęcie pochodzi z 1977 r. a wykonano ją nad jeziorem Winiary podczas widowiska plenerowego pt. „Legendy znaku Polan.” (zdj. Janusz Chlasta z zasobów Muzeum Początków Państwa Polskiego w Gnieźnie)\nGdzie i od kiedy można przynosić pamiątki:\nUwaga! Akcja trwa do 29 lutego 2020 roku.\nRegulamin dostępny na stronie internetowej Muzeum Początków Państwa Polskiego w Gnieźnie,\nOsoba odpowiedzialna: Jakub Magrian t.: 61 426 46 41 w. 212\nPokazać to czego już nie ma. Tłumy na Rzeźnickiej\nZagadkowa księżniczka z Czech\n„Sto metrów historii” — Franciszkańska. Interaktywne Muzeum Gniezna na ulicach\nNie tylko Słowianie Połabscy - idol w kulturze. Rodzinna niedziela w Muzeum.\nWięcej w tej kategorii: « 50 tysięcy złotych dla Informacji Turystycznej w Gnieźnie Gmina Rogoźno i Gród w Pobiedziskach dołączają do Szlaku Piastowskiego »\nMarek sobota, 18, styczeń 2020 18:17 Link do komentarza Raportuj\nReżyser widowiska nad jeziorem Winiary znakomicie wybrał miejsce tej inscenizacji. W naturalnym wąwozie ( na stokach jak w amfiteatrze stali wszyscy widzowie) nad samą wodą jeziora (którą przypływali wikingowie) i ze skarpą pokrytą wysokimi drzewami, z których wyłaniali się atakujący wikingów polscy rycerze. I ta wspaniale w ciemności brzmiąca muzyka przeszywająca serce widzów.!! Uczniowie szkoły podstawowej nr 9 występujący tam jako statyści do dzisiaj wspominają długie trwające cały tydzień próby i zapadające w pamięć nocne przedstawienie.


Lipiec | 2015 | uszyciznici.pl\nMoje poduszki – kotuszki\nOpublikowany 22 lipca 2015 przez Magda\nKażda uszyta przeze mnie poduszka przeznaczona jest pod uszka, ale związku z tym, że jest jednocześnie kotem to stała się kotuszką 🙂\nSą tacy co zamiast do poduszki, wolą przytulić się do podusi. Wtedy mogą przygarnąć sobie poduśkoty 🙂\nKoty lubią się tulić\nTak czy siak, poduszkowe koty nadają się do przytulania, przyduszania oraz towarzyszenia w czasie relaksu. Przydatne są dla dzieci i dorosłych, w domu i w podróży, wszędzie tam gdzie kogoś znuży 🙂\nZaszufladkowano do kategorii Wyroby użytkowe\nPularesy, bojtliki, futerały, puzdra…\nOpublikowany 14 lipca 2015 przez Magda\nOstatnio uszyłam trochę futerałów na nieustannie gubiące się przedmioty codziennego użytku. Okulary, telefon, drobniaki – potrzebują własnych przechowalni, ja im wymyśliłam bezpieczne schronienie. Do szycia wykorzystałam sztywny filc. Są trwałe i estetyczne. Nadają się na sympatyczny upominek lub pamiątkowy gadżet ze Śląska.\nTu zobaczysz inne futerały\nTorba z kotem na zakupy / Shopping Bag with a Cat\nOpublikowany 11 lipca 2015 przez Magda\nWczoraj skończyłam szyć torbę z kotem. Miejsce dla kota okazało się przyjazne. Torba też jest całkiem do rzeczy. Jest bardzo praktyczna i wytrzymała. Poradzi sobie z dźwiganiem sporych zakupów. Przydatna jest również na wyprawę za miasto. Można spakować do niej niezbędne przybory dla dziecka, prowiant, zabawki, lub akcesoria plażowe. Idealna na cały rok, szczególnie na lato. Kiedy jest pusta zajmuje niewiele miejsca. Wtedy można ją wykorzystać jako: zagłówek w czasie podróży samochodem, jako poduszkę na krzesło lub zamknąć ją w schowku do następnego wykorzystania.\nZaszufladkowano do kategorii Wyroby użytkowe\t| Tagi: bag with a cat, hand made, na zakupy, ręczne wykończenie, sewing machine, szyta na maszynie, torba składana


Pierwszy ... 50100140148149150\nPokaż wyniki od 2.981 do 3.000 z 3000\n25-06-2019 07:38 #2981\nJak zamocowałeś ta belke przez styro? Tylko na długich kołkach? To jest stabilne?\nCo do materiału to możesz kupić na allegro specjalne materiały nie przepuszczające wody do takich zastosowań, niestety niezbyt łatwo sie to szyje.\nMusisz zapewnić mozliwość zwijania przed burzą bo ci to rozerwie lub wyrwie mocowania. Czyli coś w stylu rolety rzymskiej poziomej.\nbelka jest na kotwach nierdzewnych i kleju chemicznym (kotwa chemiczna) - nie do ruszenia jest to stabilne, jedynie te kotwy wbijane w ziemię mają luzy i trochę się to rusza ale będzie modyfikacja, obkopię te kotwy i zaleję betonem, nie podoba mi się ten luz lewo-prawo. materiały widziałem na allegro, coś wybiorę a zwijanie to oczywiście że musi być takiego ważnego szczegółu to bym nie ominął, będę wykonywał coś w stylu jak na tym filmiku: https://www.youtube.com/watch?v=nNphVmJ9sos nawet podoba mi się to rozwiązanie.\n26-06-2019 17:15 #2982\nJestem w trakcie budowy tarasu. Mam juz zaimpregnowane i położone drewniane legary 5x10 cm. Zamierzałem położyć deski drewniane ale myślę o kompozytowych i tu pytanie: czy mogę położyć kompozytowe deski na drewnianych legarach? Czy taka zmiana koncepcji na tym etapie może się udać?\nPytanie może wydawać się dziwne ale wiem, że do kompozytu są całe systemy ze specjalnymi legarami itp.\n04-07-2019 10:47 #2983\nWitam wszystkich. Czytając wątek zauważyłem, że wielu z Was to fachowcy, w związku z tym chciałem zapytać o założenia do samodzielnego wykonania tarasu drewnianego. Będę wdzięczny za wszystkie sugestie dotyczące konstrukcji.\nUmiejscowienie tarasu: ściana południowa\nWymiary desek: 28 x 140 x 6000 mm\nKonstrukcja: słupy betonowe lane w ziemie, zbrojone, fi 160 mm\nKratownica: legary 8 x10 układane na sztorc, na to legary 6 x 10. Deska układana wzdłuż długiej ściany. Legary 6 x 10 w odległości max 50 cm od siebie.\nI teraz pytanie: czy przy takich założeniach mogę zastosować siatkę słupów 100 cm(po krótszym boku) x 150 cm? Poglądowy szkic w załączeniu.\nWychodzi mi wtedy 16 słupów\nMyślałem też o zastosowaniu siatki 130 cm x 150 cm, ale nie wiem czy wtedy legary główne nie będą za daleko od siebie.\nI kolejne pytanie - czy deski 6 metrowe to dobry pomysł, czy lepiej iść w 3 metrowe (chodzi mi o pracę drewna, naprężanie się itd\nZałącznik 432116Załącznik 432116\n04-07-2019 14:08 #2984\nPowoli zabieram się do tarasu. Słupy betonowe wylane (fi200 + pręt fi16). Wymiary tarasu 3.5m x 8m. Stworzona siatka mniej więcej 1,5m x 0.9m. Legary główne KVH 80x140 (podparte co ok. 1.5m), kontrlegary modrzew syberyjski 45x70. I tu pytanie.\nMalując kontrlegary zauważyłem że nie są idealne tzn wysokość waha się od 68mm do 72mm. Nie wiem czy takie były od początku czy po prostu powysychały (niestety leżały ok 2 miesięcy). Jak radzicie sobie z takimi rozbieżnościami? Jakieś podkładki? Czy może Wasze były idealne...\n04-07-2019 14:54 #2985\n@Bartek czemu nie deski 4metrowe prostopadle do ściany?\n@hektor80 nierówności we wysokości legarów po prostu ignorowałem, chyba je tylko posortowałem od najwyższego do najniższego.\nGaraż z domem (dziennik-zombie z komentarzami) bufor/buforki\n06-07-2019 12:39 #2986\nBo chce mieć deski rownolegle do wyjścia na taras\n18-08-2019 23:13 #2987\nDzielę się doświadczeniem z użytkowania tarasu z deski modrzewia europejskiego. To, że zszarzeje z czasem jest niestety pewne. Mam go od 12 lat w dużej części zadaszony. Z moich obserwacji wynika, że bardziej szkodzi mu słońce niż na przykład wilgoć, choć po tylu latach użytkowania kila desek zaczyna mieć wygięcia w tzw "łodkę" ( te deski przy zejściu z tarasu). Co roku taras jest olejowany bezbarwnie. Są to przeważnie oleje skandynawskich producentów. Na chwilę odzyskuje swój dawny blask po umyciu myjką ciśnieniową, robię to na wiosnę zaraz po tym nakładam olej ale po 2, 3 tygodniach traci kolor. I tak jestem w szczęśliwej sytuacji bo mam go od strony wschodniej. Na pewno dzisiaj nie kupiłabym deski ryflowanej - kilka stron wcześniej opisuję dlaczego. Jest też kilka pęknięć wzdłuż desek ale mąż, który go wykonywał sam nie stosował żadnych super śrub czy innych nowoczesnych systemów. Reasumują - po 12 latach taras wymaga renowacji polegającej na wymianie kilku desek i śrub. Myślę, że dzisiaj zainwestowałabym jednak w nowoczesne systemy montażowe np. spax. Generalnie mi osobiście zszarzenie nie przeszkadza - niektórzy wręcz zachwycą się i powiedzą, że jest w klimacie rustykalnym. W momencie zakupu modrzew był z tego co pamiętam ze 3 razy tańszy od egzotyków. Przy odpowiednim dbaniu i pod warunkiem zadaszenia może wytrzymać jeszcze kilka dobrych lat.\n27-08-2019 13:05 #2988\nPonieważ ten wątek dostarczył mi wiele cennych rad, czuję się w obowiązku przedstawić swoje dzieło. Kilka danych technicznych:\n- wymiary tarasu - 3.5 x 7.9 m\n- deska tarasowa - modrzew syberyjski 28x145 mm\n- pręt gwintowany fi16\n- legar - KVH świerk 8x14 cm\n- kontrlegar - modrzew syberyjski 4.5x7 cm\nLegar KVH na dłigości 3.5m podparty w 3 miejscach. Rozstaw legarów od 70 do 90cm. Kontrlegary co ok 43cm. Wkręty Spax Wirox 4.5x60.\nLegary pomalowane HK Lasur.\nKontrlegary - Impregnat Sadolin Classic Hybrydowy\nDeska tarasowa - TIKKURILA VALTTI SUPER GUARD + Tikkurila Valtti Wood Oil\nOstatnio edytowane przez hektor80 ; 28-08-2019 o 08:14 Powód: kvh-zmiana wymiarow\n03-09-2019 20:34 #2989\nMam pytanie do stosujących Sadolin. Przed położeniem oleju malowaliście deski raz czy dwa razy Sadolinem Base ?\n04-09-2019 07:01 #2990\nPoczekaj na odpowiedzi znawców. Ja robiłem base 2 razy, a później olej i nie zrobiłem tego dobrze... Olej nie wsiąkł, chyba drewno było już nasączone base'em.\nW sumie po paru latach musiałem zastosować czyszczenie totalne - myjka z lancą obrotową, która zerwała olej do żywego drewna. Widocznie nie umiem olejować.\n05-09-2019 20:44 #2991\nNIedawno się chwaliłem tarasem a już mam problemy. Po ostatnich deszczach pojawiły mi sie takie oto plamy:\nPo wyschnięciu coś takiego:\nWygląda to fatalnie. Nie bardzo da się to doczyścić. Niektóre z nich były klejące. Jak wyschło to już nie. Od razu mówię że nic nie było cięte. Od impregnacji do pierwszej warstwy oleju również tydzień więc raczej wyschło. Od drugiej warstwy oleju do pierwszych opadów deszczu minął tydzień.\nPrzez ten czas nic sie nie działo. Temat zgłoszony to producenta oleju. Czekam na ich opinie. Może ktoś się z czymś takim spotkał?\nOstatnio edytowane przez hektor80 ; 05-09-2019 o 20:46\n18-09-2019 07:59 #2992\nSadoline Base lub inny impregnat wystarczy raz zastosować aby suche drewno nie "piło"oleju. Ewentualnie po 2-3 tygodniach jeszcze raz zaolejować i bedzie git.\n03-10-2019 08:45 #2993\nWitajcie, wydaje mi się że przeczytałem wszystkie posty. Długo zastanawiałem się z czego zrobić taras i padło ma modrzew syberyjski. Zdaję już sobie sprawę jak może wyglądać za rok , dwa lub trzy\nZnalazłem wykonawcę, wydaje się konktretny i że zna się na temacie. Daje 2 lata gwaracji na montaż i "60 miesięcy na deskę". Nie wiem jeszcze co to dokładnie oznacza ale dopytam.\nMoje pytanie jest takie: biorąc pod uwagę te gwarancje jakiekolwiek by nie były....\nLepiej robić taras teraz, tj w pażdzierniku czy poczekać do wiosny? Chodzi mi o to czy ewentualne wady montażu lub destki szybciej wyjdą przez zimę czy w lecie?\n09-10-2019 23:09 #2994\nJestem w trakcie układania tarasu i olejowania desek. Wykonawca kazał mi kupić olej samemu aby wstrzelić się z kolorem. Chciałem taras ciiemny, grafitowy taki jak elewacja domu i wiata garażowa. Wybór padł na olej Tikkurilla z kolorem 5085 - to ciemny grafit który powinien wyglądać tak :\nPo pomalowaniu moje drewno wygląda tak :\nDla mnie to jest dramat - nie wiem czy to z tym olejem jest coś nie tak czy ja coś źle robię.\nMacie jakiś pomysł aby uzyskać normalny, grafitowy kolor jak na zdjęciu Tikkurili ?\n10-10-2019 06:47 #2995\nOlej to nie jest lakier, nie uzyskasz efektu jak na obrazku po jednym olejowaniu. Generalnie to daj na luz, drewno samo zszarzeje po dwohc latach. Po koljenym olejowaniu na wiosne bedziesz bliżej ciemnoszarego.\n10-10-2019 07:06 #2996\nNie zrozum mnie źle ale nie będę czekał 2 lata na efekt jaki chciałbym mieć zwłaszcza że cała reszta drewnianych elementów jest grafitowa. Jak rozumiem jedyną możliwościa jest kilkukrotne olejowanie aż do skutku ? Czy może jest jakaś inna metoda czy inny specyfik ?\n10-10-2019 07:53 #2997\nCzy przed olejem deski były impregnowane impregnatem? Jeśli tak, to ile razy i jaka była przerwa?\nByć może drewno jest już nasączone i nie przyjmuje oleju.\n10-10-2019 09:07 #2998\nZ tego co wiem nie były impregnowane niczym. Był to czysty modrzew syberyjski a na to położony olej.\nOstatnio edytowane przez paypal ; 10-10-2019 o 09:39\n10-10-2019 11:34 #2999\nTakie olejowanie kilka razy jeden po drugim niewiele zmieni. Olej sie juz nie wchłania. Jak chciales mocny jednolity kolor to tylko lakiery - niestety na taras to srednio bo potem sie luszcza itp.\nI bardzo niedobrze ze drzewo nie zostalo zaimpregnowane jakmis sadolinem czy czyms takim, chodzi o trwalosc.\nOstatnio edytowane przez dwiecegly ; 10-10-2019 o 11:40\n10-10-2019 12:29 #3000\nWystarczy taki jak na stronie producenta. Malowałem miesiąc temu wiatę i wyszedł właśnie taki kolor tyle że to nie był olej a farba wodna do drewna


2018.10.18 godzina 10.00 Infrastuktura automatyzacji, która sama się buduje – Webinaria\nPrzepis na sukces jest prosty – infrastrukturę do automatyzacji uruchamiamy w kontenerach (Docker) i chcemy by jej utrzymanie wymagało jak najmniej czasu. Trzon zbudujemy w oparciu o 4 darmowe produkty – Gitlab, Jenkins, VMware Harbor (odpowiednik Docker Hub) oraz serwer z Dockerem i docker-compose.\nSesja jest kontynuacją jednego z wątków prezentacji na PLNOG21, poruszone zostaną następujące zagadnienia:\n– Dlaczego repozytorium GIT jest niezbędne\n– Dlaczego docker-compose jest lepszy i bezpieczniejszy niż uruchamianie kontenerów “z palca”\n– Jak sprawić by Jenkins budował obrazy i wgrywał je na repozytorium\n– Elementy budujące bezpieczeństwo całego rozwiązania\n– Jak dalej rozbudować tak przygotowane środowisko?\nPonadto uczestnikom webinarium udostępnione zostaną gotowe pliki konfiguracyjne, wymagające jedynie niewielkiego tuningu parametrów by móc samodzielnie stworzyć opisane środowisko\nKim jestem? Konsultantem IT, architektem rozwiązań sieciowych,\nentuzjastą rozwiązań chmurowych, praktykiem w tematach bezpieczeństwa, osobą chętnie dzielącym się wiedzą i doświadczeniem. Na co dzień pracuję w firmie VeriFone, globalnej spółce z sektora finansowego, gdzie projektuję i wdrażam rozwiązania sieciowe leżące u podstaw rozproszonych systemów przetwarzania płatności. Jednocześnie jako niezależny konsultant i architekt uczestniczę w projektach dla klientów z szerokiego sektora Service Providers oraz Enterprise. Zajmuję się zarówno typowymi zagadnieniami z zakresu routingu, IP/MPLS, technologiami VoIP i Wireless, ale nie uciekam od nowych trendów jakimi są choćby SDN, cloud computing czy machine learning. Chcę być częścią zachodzącej ewolucji i o niej mówić, a nie tylko się jej przyglądać.\nZ różnymi technologiami sieciowymi pracuję od ponad 15 lat. Swoje doświadczenie zdobywałem początkowo w NOC ATMAN, następnie u wiodącego polskiego integratora. Uczestniczyłem w różnych projektach realizowanych dla operatorów ISP oraz średnich i dużych przedsiębiorstw. Swoją wiedzą i doświadczeniem zawsze chętnie się dzielę!\nW 2009 roku zdałem certyfikat CCIE Routing & Switching. Oprócz codziennej pracy jestem też administratorem portalu CCIE.PL, pracuję w Radzie Programowej konferencji PLNOG, udzielam się jako prelegent na konferencjach, a także prowadzę własnego bloga https://blog.it-playground.eu.


» Wniosek o wstrzymanie wykonywania kary pozbawienia wolnosci\n[quote=Dosienka]Witam. Czy ktoś może mi nakreślić jak napisać wniosek/prośbę o wstrzymanie wykonania kary do czasu rozpatrzenia wniosku o dozór elektroniczny? Ja sama się kompletnie w tym nie orientuję a w internecie nic takiego nie znalazłam, a sprawa jest pilna, bo dostałam właśnie bilet i mam stawić się 27 maja do ZK. Jest to głupie 8 dni, ale mam stałą pracę którą stracę jeżeli tam się stawię no i przede wszystkim sama wychowuję dziecko. Z góry dziękuję za udzieloną pomoc.[/quote]\nWydaje mi się, że bilet i apelacja się minęły...\nTzn że wysłali zanim rozpatrzyli.\nA z tym stawianiem się na dozór to ostro ryzykujecie...\nWniosek o odroczenie terminu odbywania wyroku nie wstrzymuje terminu z biketu, przynajmnie nie formalnie.\nZazwyczaj takie wnioski rozpatrywane sa dosyć szybko, w zwiazku z czym czesto jest tak, ze sie skazany nie stawia w terminie, zwlekajac do czasu rozpatrzenia wniosku.\nPatiwu, to ze twojego partnera nie zatrzymali przy podpisywaniu dozoru to nie wynik wstrzymania terminu, tylko....niewiedzy. jak skazany nie stawia sie w terminie, to jednistka czeka 3-5 dni, dopiero wowczas idzie informacja do sadu, ze skazany sie nie pojawil w ZK. Sad musi w zwiaxku z tym wydac postanowienie o doprowadzeniu skazanego, przekazac te informację do wlasciwej jednostki policji, tam to tez dzien-dwa, a czasem tydzien lezakuje , nim nabierze mocy urzedowej, bo komisarz musi pod tym postanowieniem zloxyc swoj podpis i nsdac sprawie bieg. I tak to sie odwleka w czasie.\nDora skoro dostał bilet to cos nie tak poszlo w apelacji. Moze zostala odrzucona?! Nie wiem. Ale z tego co wiem to tylko kasacja nie wstrzymuje wykonywania kary. Za raz wyznacza pewnie termin posiedzenia, na ktorym rozpatrza odroczenie ( o ile jeszcze go nie ma). Do tej pory mozecie byc spokojni. My bilet dostalismy jakos na 28kwietnia, posiedzenie mialo byc chyba 12 maja. Kamil chodzil podpisywac dozor na komendzie i zatrzymany nie zostal a wiec ten okres tez tak jakby wstrzymuje. Dziwna sprawa u Was swoja droga.\nTamten to był śledczak, wyszedł po 9 miesiącach, a sprawa i wyrok były po wyjściu.\nO SDE pisał w apelacji, z którą się wyrobił w terminie 14dniowym.\nZanim to rozpatrzyli to przyszedł bilet, więc napisaliśmy wniosek o wstrzymanie, który potraktowali jak o odroczenie i musieliśmy zapłacić 80 zł ;/\nDaro7a na kadzienkę ma się zgłosić z wolności? To sprawa tak długo się toczyła, że zdążył wyjść już z zakładu? Nie wiem czy kadzienny można w SDE też odbywać skoro nabywa się go w trakcie wykonywania innej kary, to nie wiem czy nie zliczają tego razem.. a jak duży miał tamten wyrok i ten teraz?\nNie wiem czy sąd nie patrzyłby na sprawę lepiej, gdyby stawił się w terminie do zakładu..\nPrawnik też nie poradzi, bo nie weźmie odpowiedzialności...\nNie poszedł, zobaczymy co dalej.\nNasz czas razem się wydłużył i to jest chyba najważniejsze\nCzekam na rozpatrzenie SDE, oby była pozytywna odpowiedź.\nTylko to jest wyrok kadzenny za strażnika , nie ma szans na wokandę...\nCzy taki wniosek jest płatny?\nNapisałam o wstrzymanie do czasu rozpatrzenia wniosku o SDE.\nA co z biletem?\nMa się stawiać w ZK czy czekać?\nI co jeśli się nie stawi jutro? Od razu będą go szukać i przyjadą do domu?\nA jeśli się stawi, to skąd będzie wiedział, że zamienili na dozór elektroniczny?\nDziękuję a opd, Gosiuuuu\ndoro7a wniosek o wstrzymanie wykonania kary pozbawienia wolności do momentu rozpatrzenia sprawy powinien być złożony razem z wnioskiem o zmianę odbywania kary na system dozoru elektronicznego.\nNikt nie jest w stanie powiedzieć ile czasu będziecie czekali na rozpatrzenie apelacji, bo wszystko to zależy od konkretnego sądu, ilości spraw i innych okoliczności, podobnie z samym wnioskiem, ale ten chyba macie już rozpatrzony, skoro odwołaliście się od decyzji, więc mniej więcej wiesz ile czekaliście na rozpatrzenie, teraz może być szybciej, może równie długo lub dłużej.\nMożesz chyba zadzwonić i dowiedzieć się czy wpłynął wniosek o wstrzymanie wykonania kary do biura podawczego, opisać, jak sytuacja wygląda i zapytać czy było to już rozpatrywane i jaka jest decyzja.\nnie znalazłam tutaj odpowiedzi na pytanie ile czasu jest na rozpatrzenie zamiany odsiadki na bransoletkę.\nZ apelacją zmieściliśmy się w 14 dniach, ale przyszedł nam bilet...\nNapisałam też o wstrzymanie wykonania kary do rozpatrzenia apelacji, ale nie ma odzewu...\nCo robić? Stawiać się w terminie do ZK czy czekać?\nDodam jeszcze, że Sąd do którego piszemy jest 300 km od miejsca zamieszkania, więc wizyta tam odpada.\nDosienka trzeba było ten wniosek załączyć do wniosku, w którym pisałaś o sde. I tak jak pisze w postach powyżej Twojego, nie ma określonej treści takiego wniosku, bo piszesz dosłownie w jednym zdaniu, że wnosisz o wstrzymanie wykonania kary do dnia rozpatrzenia wniosku w sprawie SDE.\nsugeruje napisać proste pismo do sądu penitencjarnego z prośba o wstrzymanie wykonania kary do momentu rozpoznania wniosku z informacją, że w dniu takim został złożony wniosek o odbycie kary w systemie dozoru elektronicznego, który sąd zarejestrował pod sygnaturą akt xxxx. W piśmie proszę zawrzeć informację o terminie zgłoszenia się do zakładu karnego i jeśli już taki jest termin rozpoznawania wniosku wyznaczony przez sąd penitencjarny. Sugeruję także udać się do sędziego penitencjarnego i porozmawiać z nim. Samo pismo może gdzieś utknąć i wtedy będzie problem.\nWitam. Czy ktoś może mi nakreślić jak napisać wniosek/prośbę o wstrzymanie wykonania kary do czasu rozpatrzenia wniosku o dozór elektroniczny? Ja sama się kompletnie w tym nie orientuję a w internecie nic takiego nie znalazłam, a sprawa jest pilna, bo dostałam właśnie bilet i mam stawić się 27 maja do ZK. Jest to głupie 8 dni, ale mam stałą pracę którą stracę jeżeli tam się stawię no i przede wszystkim sama wychowuję dziecko. Z góry dziękuję za udzieloną pomoc.\nChciałam spytac co dalej robic,zlozylismy wniosek o SDE i o wstrzymanie wykonania kary a mimo to juz bilet przyszedł bo akta były w SO i sedzia nawet nie zdązył rozpatrzyc wniosku zanim wystawili wezwanie.Terminu posiedzenia SDE nie mamy jeszcze,co wiec dalej robic bysmy zdążyli w razie odmowy SDE o odroczenie kary by go nie zabrali zanim rozpatrza te sprawy.\nwww.narutowojna.pun.pl www.nostale.pun.pl www.forumb2.pun.pl www.managernba.pun.pl www.witcher.pun.pl


Zuzia Klepacka i jej premierowy utwór “Kropelki” - Polska Płyta / Polska Muzyka\nOpublikowane w 22 lutego 2021 20 lutego 2021 przez pppm\nZuzia Klepacka i jej premierowy utwór “Kropelki”\n“Kropelki” to premierowy utwór wokalistki Zuzi Klepackiej. Na YouTube można znaleźć też jej wyjątkową interpretację piosenki “Wodymidaj” zespołu Kwiat Jabłoni.\n“Kropelki” przepełnione są niemałą wrażliwością artystki. Od strony muzycznej to dosyć skromna kompozycja, której siła tkwi w emocjonalnej interpretacji. Klasycznie brzmiące instrumenty (fortepian, skrzypce, wiolonczela) przeplatają się z delikatnym, ale jakże charakterystycznym głosem wokalistki (tylko chwilami może zbyt płaczliwym). Sam refren sugestywnie podkreśla interpretacja Zuzi – słowa uderzają dosyć wyraźnym, ale nieprzesadzonym przekazem. Jeśli już mowa o wokalizie to trzeba dodać, że wzmocniono go dodatkowym głosem Aleksandry Kaim, co także ma tutaj swoje znaczenie.\nW niektórych momentach to właśnie wokale wysuwają się na pierwszy plan, wzmacniając istotę tej propozycji. Utwór posiada nostalgiczny klimat, ale nie został on pozbawiony wdzięku i pięknej melodyki. Jej zwiewny charakter nie ulatnia się, gdyż został osadzony w ważnej artystycznej konwencji. Uciekając od mainstreamowej przewidywalności, udało się stworzyć niebanalny utwór oparty na klasycznej formie. Czasem mniej znaczy więcej. To w tym przypadku sprawdziło się znakomicie.\n„Kropelki” to bardzo emocjonalny utwór opowiadający o nadmiernym poświęceniu dla drugiej osoby i samotności, która pojawia się, gdy ta pomoc nie zostaje odwzajemniona. Utwór zwraca uwagę na wykorzystywanie drugiego człowieka tylko dla własnych potrzeb i zapominaniu o nim, gdy on potrzebuje pomocy.\nNajważniejszą rolę w utworze pełni wokal główny Zuzi Klepackiej wraz z chórkami Aleksandry Kaim, które nie są tu tylko dodatkiem, a pełnią rolę równorzędnego, niezwykle ważnego instrumentu. Wokalom towarzyszy luźna improwizacja skrzypiec (Judyta Wojtala), wiolonczeli (Filip Turkowski) oraz fortepianu (Eliza Banaś).\nZuzia Klepacka to młoda artystka pochodząca ze Szczecina. Obecnie studiuje kompozycję na Akademii Muzycznej im. Karola Lipińskiego we Wrocławiu. Ukończyła także wrocławską Szkołę Muzyki Nowoczesnej w klasie produkcji muzycznej. Od wielu lat śpiewa i rozwija swoje umiejętności wokalne. Występowała między innymi ze szczecińskim zespołem Markato, jak i solowo.\nNiedawno rozpoczęła pracę nad swoją autorską twórczością. Muzykę i teksty do swoich utworów pisze sama. Poszukuje w nich delikatności i emocjonalności. W swoich utworach chce zwrócić uwagę na codzienne problemy, które są ważne dla wielu ludzi, a o których często boimy się mówić. Kilka tygodni temu wydała swój pierwszy singiel „Kropelki”, a kolejne premiery będą pojawiać się już wkrótce. Najbliższa będzie mieć miejsce na początku marca.\nMuzyka i słowa: Zuzanna Klepacka\nChórki: Aleksandra Kaim\nFortepian: Eliza Banaś\nSkrzypce: Judyta Wojtala\nWiolonczela: Filip Turkowski\nPoprzedni wpisPoprzedni Pola Chobot & Adam Baran zapowiadają wydanie minialbumu singlem “Trzeba mi”\nNastępny wpisNastępne Shaman Dread z nowym singlem “Idealna kobieta”


Salon Angelusa na Bruno Schulz. Festiwal – Nagroda Angelus\nLiteracka Nagroda Europy Środkowej „Angelus” i odbywający się corocznie we Wrocławiu Bruno Schulz. Festiwal łączą siły. W dniach 14-19 października 2014 roku zapraszamy do festiwalowego „Salonu Angelusa”.\nOrganizatorzy dwóch spośród wiodących wrocławskich wydarzeń literackich: Literackiej Nagrody Europy Środkowej ANGELUS oraz Bruno Schulz. Festiwal postanowili od roku 2014 połączyć swoje wysiłki na rzecz promowania najlepszej literatury i wzmacniania wizerunku Wrocławia jako miasta lidera w działaniach proczytelniczych.\nTo krok jak najbardziej naturalny, bowiem ANGELUS – nagroda przyznawana prozaikom polskim i środkowoeuropejskim, których książki tłumaczone są na język polski – stanowi bezpośrednie nawiązanie do wielowiekowych tradycji Wrocławia jako miasta spotkań i dialogu najrozmaitszych narodowości, kultur i prądów umysłowych. Zaś Bruno Schulz. Festiwal jest międzynarodowym festiwalem sztuki i literatury, któremu patronuje pisarz, artysta, ofiara Holokaustu, jeden z najczęściej czytanych, tłumaczonych, komentowanych i adaptowanych na świecie autorów piszących w języku polskim.\nMamy nadzieję – graniczącą z pewnością – że te wspólne działania, które między innymi przybiorą kształt Salonu Angelusa na Bruno Schulz. Festiwal, czyli intensywnych i niestereotypowych rozmów z pisarzami nominowanymi i nagradzanymi nagrodą ANGELUSA, stworzą wyjątkowe wydarzenie. I że ten „festiwal studyjny”, jak nazwał Bruno Schulz. Festiwal Ludwik Flaszen, wespół z ANGELUSEM, najważniejszą nagrodą w dziedzinie twórczości prozatorskiej tłumaczonej na język polski, przyczynią się do jeszcze większego zainteresowania literaturą we Wrocławiu, w Polsce, w Europie, a także do silniejszej obecności obu marek na literackiej mapie Polski, Europy i świata.\nSzczegółowy program festiwalu niebawem na naszej stronie oraz stronie Bruno Schulz.Festiwal\nNowa nagroda literacka im. Sienkiewicza\nGombro do słuchania


sprzedam 2 pokojowe mieszkanie, Wrocław, Stabłowice, z garażem, do 370000 zł.\n2 pokoje 3 piętro 40,20 m2 8 557,21 zł/m2\nOsiedle jest skomunikowane bezpośrednio z centrum miasta linią autobusu miejskiego 102 (ok.20 minut). Pobliskie obwodnice: Leśnicy i AOW ułatwiają bezkolizyjny wyjazd z Wrocławia. Port lotniczy – 6,2 km.\nBezpośredni dostęp do infrastruktury (sklepy sieciowe, apteka, przedszkola, żłobki, szkoła, usługi) w promieniu 300-500 m.\nMIESZKANIE rozkładowe, jednostronne, o łącznej powierzchni 40,2 m2, na 3 piętrze, 4 kondygnacyjnego budynku (winda), z 2010 r. składa się z:\nsalonu (z wyjściem na balkon), połączonego z aneksem kuchennym (łącznie 18,4 m2) - wystawa płd.\nsypialni (10,6 m2) - wystawa płd.\nłazienki z WC (4,5 m2)\nprzedpokoju połączonego z korytarzem ( 6,8 m2)\nbalkonu (2,4 m2)\ndo mieszkania przynależy m. postojowe w garażu podziemnym budynku (za dopłatą)\nKuchnia zabudowana, wyposażona w nowoczesny sprzęt AGD, z glazurą na ścianach i gresem na podłodze.\nŁazienka z WC - gres na podłodze i płytki ścienne; wyposażona min. w wannę z prysznicem, umywalkę, lustro, pralkę\nPodłogi pokoi – panele, przedpokój gres\nPrzedpokój z korytarzem wyposażone w pojemną szafę z drzwiami przesuwnymi.\nNa wyposażeniu mieszkania i w jego cenie, pozostają meble, zabudowy, wyposażenie kuchni, łazienki, przedpokoju, sprzęt AGD i RTV.\nKoszty stałe 360 zł (w tym: co, eksploatacja, śmieci, woda, opłata za miejsce postojowe w garażu).\nSTAN PRAWNY: lokal mieszkalny, grunt, miejsce w garażu - własność z osobnymi KW\nZainteresowanych kupnem zapraszam na spotkanie.\nSymbol oferty BER-MS-2947\nOpłaty w czynszu administracja, CO, Części wspólne, sprzątanie, Winda, woda ciepła, woda/ryczałt na wodę, wywóz nieczystości, wywóz śmieci


Constans PR dla Renault | Mediarun.com\nAgencja Constans PR realizuje działania dla Szkoły Jazdy Renault od momentu jej powstania w lutym 2004. Agencja jest odpowiedzialna za relacje z mediami oraz komunikację business-to-business. Do jej zadań będzie także należeć prowadzenie consumer public relations.\nSzkoła Jazdy Renault jest kolejnym długofalowym przedsięwzięciem francuskiego koncernu na rzecz poprawy bezpieczeństwa ruchu drogowego w Polsce. Szkoła oferuje kursy doskonalenia techniki jazdy, podczas których kierowcy mogą nauczyć się jak unikać trudnych sytuacji na drodze i jak reagować kiedy takie sytuacje już się wydarzą. W ciągu niespełna roku działalności szkoła przeszkoliła już ponad 1500 osób.


Archiwa Ludzie – Polskie Komputery\nmgr inż. Witold Podgórski – wspomnienia\nPosted on 17 listopada, 2021 17 listopada, 2021 by Marcin Kaźmierczak\nMój kontakt z informatyką rozpoczął się w roku 1955 w szkole średniej. Słysząc o istnieniu „mózgów elektronowych” zaprojektowałem sumator dwójkowy na przekaźnikach i za kierunek studiów obrałem Wydział Łączności. Ta wzorowana na ZSRR nazwa, została później zmieniona na Elektronikę. Byłem w pierwszej szóstce studentów, którzy na Politechnice Wrocławskiej studiowali „maszyny cyfrowe” (dziś zwane komputerami). W roku 1960, gdy rozpoczynałem piąty rok studiów, wyłoniono taką specjalizację z sekcji automatyki. Spełniły się moje młodzieńcze marzenia. W semestrze zimowym były tylko trzy godziny tygodniowo podzespołów i maszyn cyfrowych, trzy godziny maszyn analogowych, a sześć godzin układów przekaźnikowych. Jednak w semestrze letnim było już 13 godzin maszyn cyfrowych. Część zajęć odbywała się na terenie ELWRO, a jednym z wykładowców był mgr inż. J. Kunowski z ELWRO, wykładający architekturę logiczną ODRA 1001.\nPracę magisterską opracowywałem w ELWRO, zatrudniony 10 października 1961 r. jako laborant, dzieląc pomieszczenie tylko z ODRA 1001. Nie została ona nigdy w pełni uruchomiona. Celem mojej pracy było zastąpienie w pamięci bębnowej ODRA 1001 układów lampowych tranzystorami. Polskich tranzystorów germanowych było tu już pod dostatkiem (zagraniczne były niedostępne), ale tylko dwóch typów: TG 2 i TG 52 (inne to odmiany selekcyjne) i z nich zrobiłem wzmacniacz zapisu do pamięci bębnowej. Przy okazji wykazałem, że przy zmianie konstrukcji głowiczki czytająco-piszącej możliwe będzie podniesienie gęstości zapisu z 3,5 do 7 bitów/mm.\nZnacznych trudności nastręczało początkowo nagranie ścieżki zegarowej (kilka tysięcy równo oddalonych impulsów bez końca). Gdy w ODRA 1001 sztuka ta wielokrotnie nie udała się, mój starszy kolega mgr inż. Stefan Zając wydrapując ścieżkę żyletką, skorygował na nośniku magnetycznym wadliwy impuls. Warstwę magnetyczną nanieśli koledzy na bęben malując go pędzlem i gołym okiem widać było skazy. Później opracowałem prostą i niezawodną metodę nagrywania takiej ścieżki.\nW przyszłych pamięciach niezbędne były dwa, a nie jeden bit techniczny, a to wymagało zmian w gotowej już prawie strukturze logicznej ODRA 1003. Pamiętam długą rozmowę mgr Thanasisem Kamburelisem, niedowierzającym, że świeżo upieczony inżynier dostrzegł zjawisko wymagające zmian w krążących rejestrach maszyny synchronicznej z bębnem magnetycznym.\nPamięć bębnowa do ODRA 1003\nTe dzisiaj mało imponujące osiągi, były jednak przełomem w porównaniu z mechanicznymi arytmometrami i ręcznym zapisywaniem. W Zarządzie Topograficznym Sztabu Generalnego, gdzie zainstalowaliśmy pierwszy prototyp ODRA 1003, mówiono mi, że wyrównanie siatki triangulacyjnej, sprowadzające się do rozwiązania układu 80-ciu równań liniowych trwa ręcznie dwa miesiące, a na komputerze dwie godziny. Do tego dochodziło wprowadzenie danych. Odpowiedni program napisali sobie sami użytkownicy, praktykując kilka miesięcy w ELWRO. „Pisanie” programu polegało na ustawieniu na klawiszach 39 bitów zawartości i 13 bitów adresu każdej komórki pamięci programu.\nPamięć ferrytowa do ODRA 1013\nSzybkość ODRA znacznie poprawiło dodanie niewielkiej pamięci na rdzeniach ferrytowych, widzianej jako dwie ścieżki na bębnie o znikomym czasie dostępu. Tak powstała ODRA 1013. W tej pamięci opracowałem samodzielnie wzmacniacz odczytu oraz określiłem sposób ustalania najbardziej niekorzystnej kratki do testowania.\nPrace konstruktorskie prowadzone były w niewielkim zespole. Współpracowaliśmy, ale i rywalizowaliśmy wtedy, ze znacznie większym kadrowo Instytutem Maszyn Matematycznych w Warszawie. Kiedyś mój przełożony inż. JanMarkowski odwiedził ten instytut i został zapytany:\n– Ilu elektroników w ELWRO zajmuje się pamięciami bębnowymi?\n– A ilu pamięciami ferrytowymi?\n– Też czterech… Tych samych.\nW połowie lat sześćdziesiątych rozpoczęto prace nad nową generacją maszyn cyfrowych ODRA 1204, a potem ODRA 1304. Wprawdzie zbudowane były z tranzystorów germanowych, ale sumator był już 24-ro bitowy, a pamięć operacyjna (dzisiejszy RAM) była już z prawdziwego zdarzenia w postaci pamięci ferrytowej, czyli na niewielkich pierścieniach magnetycznych. Konstrukcją tej pamięci zajmowałem się dorywczo, natomiast całkowicie samodzielnie opracowałem układy elektroniczne nowej pamięci bębnowej, która została sprowadzona do właściwej sobie roli pamięci zewnętrznej (dzisiejsze dyski twarde). Kilka lat później mój przełożony przyznał, że już w momencie powierzania mi opracowania tej konstrukcji uważano ją za nieperspektywiczną.\nW nowej pamięci zastosowano bęben magnetyczny BW6 przejęty z warszawskiego IMM. Była to konstrukcja opracowana z udziałem specjalistów z dziedziny lotnictwa, bardzo dobra pod względem mechanicznym. Pod względem elektronicznym nie wnosiła jednak prawie nic nowego, o czym świadczy osiągana gęstość zapisu 8 – 9 bitów/mm. W ELWRO natomiast opanowana już była technologia nanoszenia na bęben cienkiej warstwy magnetycznej w postaci skrawania z mikronową dokładnością, na odpowiednio sztywnych tokarniach.\ngęstość zapisu 16 – 17 bitów/mm (zależnie od wersji)\ntemperatury pracy 15 – 35 C\nwibracje transportowe 2 g (10 – 500 Hz)\nilość jedn. dysk. podłączonych do sterow. 1 – 8\ngęstość zapisu 30 – 43 bitów/mm (zależnie od ścieżki)\ntemperatury pracy 5 – 40 C\nW tamtych czasach odwiedziłem stoisko ELWRO na Targach Poznańskich. Nasza teletransmisja (mgr inż. Krzysztofa Konopackiego) i jej oprogramowanie (dziś internet) były już tak sprawne, że na ODRA 1305 zainstalowanej w Poznaniu mogłem swobodnie pracować, nie dostrzegając niemal, że korzystam moich zbiorów (dziś plików) składowanych na taśmach magnetycznych w pomieszczeniu ODRY znajdującej się we Wrocławiu. Problem polegał jedynie na tym, by w którejś z ręcznych wówczas central międzymiastowych, telefonistka nie zapytała modemów „mówi się?” i rozłączyła je. Praca możliwa była tylko na dzierżawionych stałych łączach.\nW roku 1983 IBM ogłosił „Technical Reference, Personal Computer XT” oparty na 16-to bitowym mikroprocesorze Intela. Microsoft miał już DOS-a. Po prawie 25-latach skończyły się dla mnie polskie komputery, a zaczęła się era PC-tów. Od 1985 r. zająłem się tymi komputerami – początkowo w firmach polonijnych, gdzie to poznałem wielu użytkowników PC-tów, a następnie we własnej „firmie”, do założenie której namówił mnie Balcerowicz. Wykonałem kilka projektów, głównie dla wyższych uczelni, podłączenia aparatury elektronicznej do PC-ta. Prace obejmowały zaprojektowanie i wykonanie płytki wkładanej do komputera oraz napisanie czegoś w rodzaju BIOSa obsługującego tę płytkę, a przez nią aparaturę pomiarową. Wkrótce jednak Balcerowicz ogłosił politykę trudnego pieniądza i uczelnie zaczęły liczyć każdy grosz. Wtedy zająłem się programowaniem.\nPosted in LudzieTagged 1304, elwro, odra 1001, odra 1003, odra 1013, odra 1204, pds-325Leave a Comment on mgr inż. Witold Podgórski – wspomnienia\nPosted on 10 lipca, 2017 17 listopada, 2021 by Marcin Kaźmierczak\nDzięki uprzejmości Pani Anity Lipko, córki Pana Wojciecha, oraz wnuka Mateusza, możecie Państwo przeczytać wspomnienia oraz obejrzeć unikatowe zdjęcia z przebiegu pracy zawodowej. Za podesłanie materiału i możliwość jego publikacji na mojej stronie serdecznie dziękuje. Zapraszam do lektury.\nPan Wojciech Lipko studia na Wydziale Łączności Politechniki Wrocławskiej ukończył w 1964 roku. Życiorys zawodowy Pana Wojciecha, związany z informatyką, składa się z dwóch etapów:\nI etap: od 1 lutego 1965 r. do 31 października 1983 r. (17 lat, 9 miesięcy) we Wrocławskich Zakładach Elektronicznych ELWRO Wrocław oraz w Instytucie Komputerowych Systemów Automatyki i Pomiarów we Wrocławiu.\nII etap od 1 listopada 1983 r. do 15 października 1992 r. (9 lat) w Przedsiębiorstwie Polonijno–Zagranicznym Ameprod, Przedsiębiorstwie Polonijno–Zagranicznym Alma Poznań.\nTe dwa etapy to 28 lat intensywnej pracy w rozwoju maszyn cyfrowych, komputerów, systemów komputerowych, mikrokomputerów oraz w II etapie wielu wdrożeń oprogramowania użytkowego na terenie całej Polski, opracowanego przez prowadzony przez Pana Wojciecha zespół w okresie pracy w Przedsiębiorstwie Polonijno–Zagranicznym Ameprod i Alma.\nPoniżej możecie Państwo przeczytać wspomnienia Pana Wojciecha z przebiegu pracy zawodowej.\nW Elwro zatrudniony byłem od 01.02.1965 r. do 31.10.1983 r., a więc prawie 18 lat, na następujących stanowiskach:\n– od 01.02.1965 inż. ds. Eksploatacji Maszyn Cyfrowych\n– od 15.08.1966 Kierownik Sekcji Eksploatacji Maszyn Matematycznych\n– od 01.04.1968 Kierownik Oddziału Eksploatacji Wstępnej\n– od 01.01.1969 Kierownik Sekcji Eksploatacji Elektronicznych Maszyn Cyfrowych w OBR\n– od 01.05.1974 Kierownik Zakładu Eksploatacji i Wdrożeń Systemów Komputerowych\n– od 01.06.1976 Kierownik Zakładu Uruchomień i Wdrożeń Pilotowych Systemów Komputerowych w OBR a następnie Instytucie\n– od 01.12.1979 Główny Konstruktor Przedsiębiorstwa\nTamte czasy pozostawiły w mojej pamięci wiele wspaniałych przeżyć zawodowych. Do fabryki przechodziliśmy prawie automatycznie po studiach, niosąc ze sobą zapał i chęć poznawania nowych technik. W związku z tym przeniosła się wspaniała atmosfera, która towarzyszyła nam przez okres studiów i kilkuletniego wspólnego mieszkania w akademiku T-2 przy placu Grunwaldzkim we Wrocławiu.\nSpotkania na Uczelni, wykłady, ćwiczenia, egzaminy u różnych – pod względem temperamentu i podejścia do studentów – pracowników naukowych, tworzyły wspólną historię naszych późniejszych życiorysów zawodowych. Zacierały się z czasem lata, w których opuszczaliśmy mury uczelni a twarda i ciekawa rzeczywistość fabryczna konsolidowała zespoły. Jak wielu z nas, również i ja przychodząc do pracy, trafiłem do środowiska ludzi znanych mi i bliskich. Wchodząc do fabryki czułem, że wsiadam do łodzi, która ruszyła bardzo szybko. Nikt z nas nie zdawał sobie wówczas sprawy z tego, jak gwałtownie rozwinie się przemysł elektroniczny. Każdy dzień wnosił coś nowego, ciekawego, ale zarazem trudniejszego niż dni poprzednie. Atmosfera taka bardzo odpowiadała mojemu charakterowi i podejściu do życia.\nmgr inż. Wojciech Lipko podczas uruchamiania komputera Odra 1003.\nEtap I mojej pracy zawodowej w Elwro dzielił się na rozdziały, które wytyczane były początkowo kolejnymi maszynami cyfrowymi, tworzonymi w WZE Elwro:\nMaszyna cyfrowa UMC–1\nMaszyna cyfrowa Odra 1003, Odra 1013\nMaszyna cyfrowa Odra 1305, Odra 1325\nMaszyna cyfrowa R-34 Riad\nTechniczne przedstawicielstwo Elwro na Stany Zjednoczone (prowadzone równolegle z pełnieniem funkcji Kierownika Zakładu).\nBrak dewiz na importowane materiały do produkcji w Elwro był przyczyną nawiązania kooperacji z firmami amerykańskimi. Współpraca ta odbywała się za pośrednictwem polsko–amerykańskiej firmy UNITRONEX Corp. w Chicago. Kilka lat dzieliłem między Polską, a Stanami Zjednoczonymi. Pełniłem funkcję przedstawiciela Elwro na USA, co wiązało się z częstymi pobytami w USA. Moja ówczesna praca zawodowa przebiegała według ustalonego schematu. Około miesiąca przebywałem w delegacji w Stanach przeznaczając ten czas na wizyty u wszystkich potencjalnych kooperantów, wyszukanych wcześniej przez handlowców Unitronexu, zapoznanie się z proponowanymi nam do kooperacji wyrobami, ich parametrami technicznymi, technologicznymi i atestami, jakie muszą spełniać, aby mogły być wprowadzone na rynek amerykański, np. UL-Listed. Potencjalni partnerzy znajdowali się praktycznie na terenie całych Stanów Zjednoczonych. Po powrocie do kraju, zapoznawałem kadrę konstrukcyjną, technologiczną i produkcyjną z możliwościami wdrożenia do produkcji poszczególnych wyrobów. Musieliśmy wykonać własną dokumentację i wzory, następnie wycenić.\nZ tak przygotowanymi ofertami kilku lub kilkunastu różnych wyrobów wracałem do USA, aby przekonać stronę amerykańską, że nasze produkty lub podzespoły są atrakcyjniejsze od innych ofert producentów amerykańskich. Po takiej procedurze dochodziło do zawarcia kontraktu i następowało uruchomienie produkcji w Elwro.\nRozmowy w Biurze Handlu Zagranicznego (BHZ) Elwro z dyrektorem Lisowskim.\nElwro wprowadzone zostało do kooperacji z np. General Electric w zakresie produkcji pakietów i innych podzespołów. W czasie pobytu w Kalifornii w Dolinie Krzemowej w firmie Trans America, poznałem pana Woźniaka i grupę jego konstruktorów, którzy przygotowywali nowe rozwiązania mikrokomputerowe w nieosiągalnych wówczas u nas technologiach. Efektem ich pracy było powstanie mikrokomputerów „Apple”. Znajomość z grupą pana Woźniaka uświadomiła mi, jak szybko następuje rozwój technologii w naszej branży. Fakt ten miał olbrzymie znaczenie dla mojego dalszego życia zawodowego. Uświadomiłem sobie wówczas, jak mało mamy czasu na wprowadzenie do produkcji równolegle do systemów Riad i Odra mikrokomputerów, co stwarzałoby naturalny rozwój systemów i sieci komputerowej, a jednocześnie nowej grupy tzw. personalnych komputerów (PC).\nStanowisko Głównego Konstruktora Przedsiębiorstwa, które mi powierzono 1.12.1979 r., spowodowało oprócz bieżących prac zaangażowanie we wdrażanie wymienionych w punkcie 7 kooperacji na rynek amerykański. Życie moje obfitowało wówczas w wiele ciekawych i trudnych sytuacji merytorycznych i organizacyjnych.\nPrzemiany polityczne w tamtych czasach, emocje przeżywane w kilkutysięcznym społeczeństwie fabryki służyć by mogły jako scenariusz do filmu.\nChcąc przekazać w ramach życiorysu zawodowego Początki Polskiej Informatyki, postaram się w sposób uporządkowany przedstawić ważniejsze i ciekawsze informacje o tamtych czasach.\nPoczątki mojej pracy zawodowej sięgają uruchomień lampowych maszyn cyfrowych UMC–1. W dwóch dużych szafach jednostki centralnej znajdowały się panele z pakietami logiki wykonanej wówczas jeszcze w technice lampowej. W związku z tym, że pakiety miały duże wymiary, sieć okablowania paneli była grubą warstwą przewodów na wysokości około dwóch metrów i długości około trzech metrów.\nUruchamianie logiki odbywało się za pomocą oscyloskopu i dużej ilości dokumentacji również niemałych gabarytów. We wnętrzu UMC–1 było bardzo gorąco – tak z emocji, jak temperatury bijącej od olbrzymich rozmiarów zasilaczy. Urządzeniem do komunikowania się z UMC–1 był dalekopis z perforatorem i czytnikiem taśmy papierowej.\nPamiętam pewne zdarzenie z tamtego okresu. Którejś nocy w trakcie uruchamiania (dnia niejednokrotnie nam brakowało) zamarliśmy z przerażenia po wybuchu, jaki nastąpił wewnątrz jednostki centralnej. Okazało się, że eksplodował olbrzymi kondensator w zasilaczu. Incydent ten spowodował konieczność długiego wietrzenia pomieszczenia, a wymiana kondensatora wewnątrz plątaniny okablowania zasilacza zajęła nam sporo czasu. W dalszej karierze zawodowej dzięki rozwojowi technologii nigdy już nie zetknąłem się z tak gwałtowną reakcją sprzętu.\nRównolegle z produkcją UMC–1 w Biurze Konstrukcyjnym prowadzone były prace nad konstrukcją maszyn cyfrowych Odra 1003, wykonanych w technice półprzewodnikowej. Technologia układów tranzystorowych spowodowała, że gabaryty maszyny cyfrowej znacznie się zmniejszyły. Zasilacze były już rozmiarów, które nie budziły grozy i we wnętrzu Odry, otwartym do uruchamiania, widać było gołym okiem postęp technologiczny.\nODRA 1013 gotowa do uruchomienia.\nPartnerem przy uruchomieniach Odry oprócz oscyloskopu, dokumentacji, był przyrząd do sprawdzania pakietów PSP–03. Uruchomienia wymagały poszczególne bloki funkcjonalne:\n– pakiety arytmometru i sterowania\n– pakiety zasilacza napięć impulsowych\n– zasilacz napięć stałych\n– zasilacz napięć impulsowych\n– układy zegarowe i okresowe\n– pamięć bębnowa\n– pamięć ferrytowa mc. Odra 1013\n– układy stałego przecinka\n– układy zmiennoprzecinkowe\n– układy zapisu i odczytu pamięci bębnowej\n– układy wejście – wyjście\n– dalekopis „Lorenz” LO 150\n– czytnik taśmy papierowej FC-11\n– perforator taśmy papierowej Facit – PE 1500.\nPo skompletowaniu w jednostce centralnej wstępnie uruchomionych pakietów, powstawały kolejne zadania do rozwiązania.\nPodstawą uruchomienia było np. sprawdzanie przy pomocy oscyloskopów pracy układów zegarowych i adresowych w różnych punktach maszyny cyfrowej Odra oraz umiejętność regulacji w wypadku nieprawidłowości kształtów impulsów i ich strojenia, np. w kontakcie z pamięcią bębnową oraz pamięcią ferrytową. Każdy egzemplarz Odry, schodzący z montażu, wymagał indywidualnego podejścia przy uruchomieniu. Płytki pakietów obwodami drukowanymi i zamontowanymi:tranzystorami, opornikami, kondensatorami, tworzącymi maszynę cyfrową, były wprawdzie mniejsze gabarytowo od pakietów z techniki lampowej, ale przy uruchomieniu stwarzały również wiele niespodzianek.\nPatrząc u progu trzeciego tysiąclecia na technologię z lat 60., trudne do wyobrażenia są problemy z tamtych pionierskich czasów. W ogóle niewyobrażalnym jest obecnie fakt np. uruchomienia algorytmu operacji zmiennoprzecinkowych lub stałoprzecinkowych. Musieliśmy w owych czasach posiadać bardzo szczegółową wiedzę o algorytmach i ich realizacji w układach logiki maszyny cyfrowej.\nPóźniej, kiedy szkoliliśmy obsługi techniczne maszyn cyfrowych jednym z ćwiczeń było uruchamianie układów zmiennoprzecinkowych i układów stałoprzecinkowych. Takie i inne bardzo szczegółowe tematy z logiki maszyn cyfrowych prowadzone były na ćwiczeniach laboratoryjnych.\nOpracowywane były wówczas podręczniki, np. „Zbiór instrukcji laboratoryjnych Odra 1013”.\nPodręcznik wydany był we Wrocławiu w lutym 1967 r. Zespołem redakcyjnym, w którym uczestniczyłem, kierował prof. dr inż. Jerzy Bromirski.\nProblemy rozwiązywane na etapie uruchamiania modeli i serii prototypowych, dały mi olbrzymi kapitał wiedzy i doświadczenia, które mogłem wykorzystać w późniejszej pracy. Wiele miałem możliwości sprawdzenia swoich doświadczeń w kraju i zagranicą, wszędzie tam, gdzie docierały Odry 1003 i 1013. Pierwsze uruchamiania i wdrożenia nastąpiły w NRD – w Lipsku, Berlinie i Poczdamie, w Czechosłowacji – w Kraolec Kralovem i Brnie, na Węgrzech – w Budapeszcie i Miskolcu.\nW tamtych czasach równolegle do pracy w Elwro uczestniczyłem przez kilka lat jako wykładowca, a potem – kierownik kursów dla użytkowników naszych maszyn cyfrowych, organizowanych przez Wojewódzki Ośrodek Doskonalenia Kadr Technicznych NOT. Uczestniczyłem, na zlecenie NOT, w opracowaniach dokumentacji laboratoryjnej i szkoleniowej dla Odry 1013 i Odry 1204. Opracowywałem, również na zlecenie NOT, program ramowy i szczegółowy zakresu obsługi technicznej Odra 1304. Zwykle po obiedzie stołówkowym w Elwro zamiast jechać z żoną Krystyną do domu do córek, Beaty i Anity, jechałem do NOT na ul. Świerczewskiego na zajęcia szkoleniowe, które trwały niejednokrotnie do godz. 22.00.\nAktywne życie zawodowe powodowało dużą popularność w ówczesnym świecie ludzi związanych z maszynami cyfrowymi (wtedy jeszcze nie używaliśmy słowa „komputer”). Miło było mi po latach spotykać byłych uczniów, często starszych ode mnie, pracujących na różnych wysokich stanowiskach w ośrodkach obliczeniowych w Polsce i poza jej granicami, pamiętających tygodnie spędzone wspólnie na salach wykładowych i laboratorium maszyn cyfrowych.\nPoczątkowa produkcja seryjna maszyny cyfrowej Odra 1003 znacznie wyprzedziła zaplecze produkcyjne pamięci bębnowej i czytników taśmy papierowej. Pamiętam, jak brakowało pamięci bębnowej a miałem uruchomić na sali 15 zestawów maszyny cyfrowej Odra 1003 przy jednej sztuce pamięci bębnowej. Produkcja pamięci bębnowej opóźniała się, gdyż były to bardzo trudne nowe procesy technologiczne i koledzy, zajmujący się bezpośrednio tym zagadnieniem, pracowali non-stop. Nic nie zmieniło faktu, że uruchomienia i odbiory Odra 1003 nie mogły być zahamowane. Pracowaliśmy więc bez przerwy, koledzy padali ze zmęczenia. Osobiste zainteresowanie dyrektora Rylskiego bardzo nas mobilizowało. Dyrektor odwiedzał nas często na sali I piętra nowego budynku produkcyjnego, gdzie były zlokalizowane i uruchamiane Odry. Cel był jeden: tyle bębnów ile maszyn cyfrowych i oczywiście pracujących, tak aby sprzedać, bo założony plan był niepodważalny.\nUruchamialiśmy Odry po kolei, przenosząc jeden bęben z maszyny do maszyny. Dyrektor Rylski przychodził i sprawdzał, dodając nam otuchy, a jednocześnie, w miarę napływu pamięci bębnowej liczyliśmy, czy ilość bębnów odpowiada ilościom Odr, gdyż dopiero wówczas można było przekazać skompletowany zestaw mc Odra do odbioru przez dział kontroli.\nUruchomienie ODRA 1003. Zespół uruchomieniowy Oddziału Eksploatacji Wstępnej Maszyn Cyfrowych. Wojciech Lipko na pierwszym planie w koszuli w paski.\nRównolegle z tematem bębnów pojawił się problem „Gwoździa”. A jak to było?\nPracowaliśmy non-stop już od kilku tygodni. Zakład, który prowadziłem, zlokalizowany był w nowym budynku w pięknej, nowoczesnej sali uruchomień, która była oddzielona od produkcji i zamykana na noc. Pewnego dnia, po przyjściu rano do pracy, dowiedziałem się, że po północy wizytował nas dyrektor Rylski. Była to wizyta kontrolna: ile maszyn? ile bębnów? czy wykonamy plan? Wizyty dyrektora były częste, ale pora tym razem zaskoczyła ekipę z III zmiany. Zdawkowy meldunek kolegi Mariana Gwoździa przyjąłem do wiadomości. Zanim jednak sprawdziłem, jaki był postęp prac na trzeciej zmianie, otrzymałem telefon z sekretariatu Dyrektora Naczelnego, zapraszający mnie na rozmowę. Zabrałem więc wszystkie materiały potrzebne do sprawozdania ze stanu uruchamiania. Dyrektor Rylski przywitał mnie jak zwykle bardzo uprzejmie, jednak z jego twarzy wyczytałem, że coś się szykuje. W trakcie bardzo miłej relacji Dyrektora Naczelnego dowiedziałem się, jak naprawdę wyglądała sytuacja w nocy. Idąc wzdłuż przeszklonych ścian sali, dyrektor widział, że część Odr pracuje i dlatego na sali powinna być obsługa. Pukanie jednak do zamkniętych drzwi sali trwało zbyt długo. Zrezygnowany Dyrektor odchodził, wówczas zza jednej z maszyn wyłoniła się pomału jakaś postać w długiej koszuli i z nakryciem na głowie. Można sobie wyobrazić reakcję Dyrektora, zważywszy tak późną porę (było już po północy)… Duże opanowanie Dyrektora, znane nam od zawsze, nie zawiodło i tym razem – stawił czoła bardzo dziwnej postaci, relacjonującej stosunek ilości bębnów (pamięci) do ilości Odr. Sytuacja ta była dziwna, gdyż postać w takim stroju nie była spotykana w scenerii najnowszych technologii. Epizod powyższy spowodował, że historia nocnej wizyty dyrektora i relacje kolegi Mariana Gwoździa przeszły do historii jako połączenie „Gwoździa z bębnem w Odrze”.\nUruchomienie maszyny cyfrowej ODRA 1204 w Zakładzie Eksploatacji i Wdrożeń Systemów Komputerowych.\nWraz z kolejnymi rozwiązaniami konstrukcyjnymi Odry 1204 i 1304 na początku 1974 roku powierzono mi stanowisko kierownika Zakładu Eksploatacji i Wdrożeń Systemów Komputerowych. Pojawiło się już pojęcie systemów komputerowych jako zbiorów wielu urządzeń zewnętrznych sterowanych maszynami cyfrowymi o fantastycznych możliwościach oprogramowania systemowego i użytkowego. Współpraca rozpoczęta z angielską firmą ICL stworzyła nam szansę dokonania skoku technologicznego i w bardzo krótkim czasie stworzenia oprogramowania użytkowego na światowym poziomie.\nPostawiono przed WZE Elwro zadanie wykonania serii komputerów Odra 1300 kompatybilnej z rodziną komputerów ICL 1900. W zadaniach tych uczestniczyłem przez 6 lat do 1 grudnia 1979 roku. Rozwój sprzętu komputerowego spowodował powstanie pojęcia Pilotowych Systemów Komputerowych (PSK). Tematyką tą zajmowałem się od początku w powierzonych mi komórkach organizacyjnych w Elwro, a później IKSAiP we Wrocławiu. Konieczne wówczas było zapoznanie szerszego środowiska z tymi zagadnieniami i opisanie ich w prasie merytorycznej.\nUmową o dzieło z 02.08.1976 r. Instytut Maszyn Matematycznych w Warszawie zlecił mi opracowanie autorskiego artykułu pt. „Pilotowe systemy komputerowe Odra i Riad” przeznaczonego do publikacji w ETO – Nowości nr ½ 1976. Pragnę, opierając się na fragmentach opracowania, przybliżyć czytelnikom ówczesne problemy. Na wstępie należy przedstawić realizację tych prac w ramach całego Mera-Elwro, w tym Biura Generalnych Dostaw, Pionu Produkcji Mera – Elwro oraz BHZ Elwro. Tak szerokie kręgi tego działania wymagane były ze względu na wprowadzenie do systemów pilotowych urządzeń zewnętrznych, produkcji polskiej oraz z importu.\nCo to jest pilotowy system komputerowy?\nW chwili wykonania modelu nowego typu jednostki centralnej i wyposażenia go w minimalny zestaw urządzeń zewnętrznych powstaje konfiguracja sprzętu, która jest bazą dla nowej serii komputerów. Po uruchomieniu i przebadaniu konfiguracji bazowej uruchamiane są i badane nowe elementy systemu, tj. dodatkowe bloki pamięci operacyjnej, nowe urządzenia wejścia/wyjścia, pamięci zewnętrzne, monitory ekranowe i sprzęt teleprzetwarzania.\nKonfigurację bazową wyposażoną w maksymalną na danym etapie rozwoju konstrukcji pamięć operacyjną oraz różne typy urządzeń wraz z testami i systemem operacyjnym nazywamy pilotowym systemem komputerowym. Służy on konstruktorom systemów, którzy wspólnie z opracowującymi poszczególne urządzenia specjalistami w zakresie testów i systemów operacyjnych, wyjaśniają i usuwają wszystkie nieprawidłowości pracy systemu, doprowadzając go do pełnej sprawności użytkowej. Poprawność wykonania wszystkich prac jest udokumentowana przez specjalistów kontroli jakości, którzy uczestniczą w ostatniej fazie prac wdrożeniowych. Pozytywna ocena badań umożliwia przekazanie dokumentacji konstrukcyjnej technologom w celu uruchomienia produkcji.\nZałożenia pilotowych systemów komputerowych Odra 1305 i Odra 1325\nSeria komputerów Odra 1300 jest zgodna z serią maszyn cyfrowych ICL 1900, akceptuje pełną listę rozkazów serii ICL 1900 oraz zachowuje standard połączeń pomiędzy jednostką centralną a urządzeniami zgodny ze standardem ICL.\nEtapy wdrożenia pilotowych systemów:\nI – Uzyskanie akceptacji oprogramowania technicznego i systemowego mc ICL serii 1900 przez konfigurację lokalną, Odra 1300, w której wszystkie urządzenia peryferyjne oraz pamięci zewnętrzne były produkowane w kraju.\nPilotowy system ODRA 1304 przed badaniem przez Komisję Państwową.\nII – Rozbudowanie powstałych w pierwszym etapie konfiguracji lokalnych o lokalne urządzenia z importu, np. pamięci dyskowe, monitory ekranowe lokalne oraz sprzęt teleprzetwarzania ICL oparty zarówno na skanerze ICL 7930, jak i na procesorze komunikacyjnym ICL 7903.\nPozytywne zakończenie tych prac potwierdziło w pełni zgodność techniczną i programową mc ICL serii 1900 z maszynami Odra serii 1300.\nUżytkownicy komputerów Odra 1305 otrzymali sprzęt, który może pracować z systemem George 3, co stworzyło praktyczne warunki do wykorzystania wysokich parametrów i walorów technicznych jednostki centralnej Odra 1305.\nIII – Stworzenie systemu realizującego wszystkie możliwości pracy wymienione w etapie drugim, całkowicie opartego na sprzęcie produkcji krajowej i krajów socjalistycznych. Dotyczy to głównie monitorów ekranowych i sprzętu teleprzetwarzania. Zakłady Mera – Elwro starają się w jak najkrótszym czasie wdrożyć w systemach pilotowych monitory ekranowe lokalne z Mera – Elzab oraz zdalne urządzenia końcowe produkowane przez Mera – Błonie. Zakupy licencyjne dokonane przez w/w zakłady, umożliwiły uzupełnienie systemów Odra 1305 i Odra 1325, znajdujących się już u odbiorców o urządzenia rozszerzające możliwości pracy już zainstalowanego sprzętu.\nZałożenia pilotowych systemów komputerowych R-32 i EC-1032\nR-32, pierwszy polski komputer serii RIAD zachowuje jednolitą architekturę logiczną z maszynami Jednolitego Systemu, opracowanymi w ramach RWPG. W związku z tym istnieją możliwości tworzenia systemów komputerowych R-32 wykorzystujących dorobek w zakresie urządzeń zewnętrznych i pamięci dyskowych wszystkich krajów socjalistycznych. Stan taki pozwoli zaspokoić potrzeby użytkowników w zakresie zastosowań systemów R-32.\nPrace wdrożeniowe przy pilotowym systemie komputerowym R-32 zmierzają w trzech kierunkach:\n– rozwój pamięci operacyjnej\n– rozbudowa systemu o urządzenia lokalne i pamięci zewnętrzne\n–rozbudowa systemu o sprzęt teleprzetwarzania\nNa każdym etapie przeprowadzane są wszystkie konieczne prace programowe dotyczące testów diagnostycznych i systemów operacyjnych.\nRozwój pamięci operacyjnej odbywa się przez dołączanie dodatkowych szaf pamięci, skonstruowanych i wykonanych w Mera–Elwro.\nPo technicznym połączeniu i przetestowaniu następuje badanie sprawności całego systemu pilotowego w pełnej konfiguracji pod kontrolą systemów operacyjnych przez zadania z zakresu oprogramowania użytkowego.\nKompletowanie systemu pilotowego dokonywane jest m.in. przez dostawę urządzeń lokalnych i pamięci zewnętrznych przez Zakłady Zjednoczenia Mera, np. Błonie, Elzab oraz producentów z krajów socjalistycznych. Tak więc:\n– pamięci dyskowe 8x106bajtów i 30×106 bajtów sprowadzane są z Bułgarii;\n– urządzenia kartowe – czytniki i perforatory kart sprowadzane są z Czechosłowacji;\n– drukarki wierszowe i konsole monitora oparte na mechanizmie DZM-180 wykonuje Mera–Błonie;\n– pamięci taśmowe PT-3M wykonuje Meramat;\n– czytnik i perforatory taśmy papierowej oraz monitory ekranowe – Mera–Elzab.\nUrządzenia sprowadzane do OBR uruchamiane są przez grupy specjalistów, którzy na pilotowym systemie R-32 rozwiązują wszystkie problemy, doprowadzając system do pełnej sprawności użytkowej. W efekcie tych prac powstają ewentualne zalecenia zmian w konstrukcji jednostki centralnej, jak również w innych urządzeniach. W najbliższym czasie planowane jest rozpoczęcie uruchamiania sprzętu teleprzetwarzania w systemie pilotowym.\nJak można wnioskować z powyższego opracowania, kompletacja, uruchamianie i wdrażanie Pilotowych Systemów Komputerowych Odra i Riad prowadzone były na bardzo szeroką skalę. Wprawdzie rozszerzyłem trochę mój życiorys zawodowy o dane techniczne realizowanych tematów, ale uważam, że warto było uzupełnić obraz tamtych czasów, w których powstawały Początki Polskiej Informatyki.\nSale komputerowe znajdowały się na parterze biurowca Elwro przy ulicy Ostrowskiego. Należało uruchomić sprzęt, przetestować, uruchomić pod systemami operacyjnymi i na oprogramowaniu użytkowym. Tempo prac musiało nadążać za schodzącymi z produkcji maszynami cyfrowymi, przeznaczonymi dla kolejnych odbiorców, stawiających coraz wyższe wymagania. Różne dziedziny zastosowań systemów komputerowych niosły z sobą konieczność włączania coraz to nowych typów urządzeń zewnętrznych (wykazy sprzętu znajdują się na rys. 2,3,4).\nBardzo dużym przeżyciem były badania prowadzone przez Komisję Państwową, którym poddano Pilotowy System Komputerowy Odra 1304 na kompatybilność z oprogramowaniem użytkowym ICL pod systemem George 3.\nKomisji państwowej przewodniczył docent Marczyński, a w składzie Komisji znajdował się m.in. docent Marek Greniewski.\nPilotowy system ODRA1304 przed badaniem przez Komisję Państwową.\nBadania poprzedzone były wyjazdami do ICL Manchester i ICL Londyn, gdzie z zespołami logików i programistów wyjaśnialiśmy rozbieżności w realizacji logiki naszych maszyn z ICL. ICL nie przekazał w odpowiednim czasie istotnych szczegółów, bez wyjaśnienia których nie było możliwości uzyskania pracy Odry pod systemem George 3. Po pozytywnym odbiorze odetchnęliśmy z ulgą, a przed Odrą 1304 otworzyły się kolejne możliwości zastosowań i sprzedaży również na rynki zagraniczne. W grupach uczestniczących w rozwiązywaniu tego i innych zagadnień brali udział między innymi: Thanazis Kamburelis, Stanisław Lepetow, Edmund Szajer, Adam Urbanek, Alicja Kuberska, Józef Moszyński, Piotr Klemienowski, Maria Horwat, Witold Podgórski, Zofia Gajek, Anna Tabor.\nPowierzone mi 1 grudnia 1979 r. stanowisko Głównego Konstruktora spowodowało znaczne rozszerzenie zakresu odpowiedzialności i problematyki. Okres ten obejmował początki powstawania w Elwro systemów mikrokomputerowych Elwro 500 i Elwro 800:\n– Elwro 500 zaprojektowany był w oparciu o układy mikroprocesorowe serii MCY 7880. Programy użytkowe realizowane były w językach: ZIM, BASIC, ASSEMBLER.\n– Elwro 800 zaprojektowany był w oparciu o szesnastobitowy mikroprocesor 8086 i koprocesor 8087.\nJednym z ważniejszych tematów było przygotowanie do produkcji kalkulatorów Elwro 330 z drukarką. Kalkulatory przygotowywano do produkcji eksportowej na rynek amerykański według uzgodnień poczynionych w czasie moich wyjazdów do USA.\nOkres pracy w Elwro przyniósł mi również wiele wyróżnień udokumentowanych, które bardzo sobie cenię. Do ważniejszych zaliczę:\n– wyróżnienie Rektora Politechniki Wrocławskiej za udział w realizacji badań naukowych z dnia 14.10.1979 r.\n– wyróżnienie II i I stopnia Kierownika WZE Elwro\n– certyfikaty ze szkoleń w firmach: ICL Anglia, FACIT-HALDA Szwecja, BASF Niemcy.\nPosted in LudzieTagged elwro, mera, WrocławLeave a Comment on mgr inż. Wojciech Lipko – wspomnienia\n2021 © Polskie Komputery. Polskie Komputery to prywatna kolekcja przedmiotów związanych z historią polskiej informatyki, założona przez programistę Marcina Roberta Kaźmierczaka 1 kwietnia 2016 roku. Wszelkie Prawa Zastrzeżone. Kopiowanie, przetwarzanie, rozpowszechnianie tych materiałów w całości lub w części bez zgody autora jest zabronione.


« Strona Główna / Uroda / BiĹźuteria\nKuferArt to butik on- line z biżuterią i niepowtarzalnymi różnościami. Oryginalne przedmioty tworzone z pasją w pojedynczych egzemplarzach. Niebanalne projekty i wysoka estetyka wykonania zachęcają do zakupów. Zapraszamy, zakupy na pewno będą udane.\n» BiĹźuteria artystyczna, biĹźuteria srebrna\nKatalog Stron Kobiety. Moda ślubna, tatuaże, tatuaż, dziecięce zabawy i gry, fryzury, odzież damska, diety, ciąża, bielizna, biżuteria, kosmetyki, zdrowie, uroda, moda. Najciekawsze zasoby polskiego internetu tylko dla Pań.\n» 8211; sklep internetowy\nSklep internetowy z naszyjnikami, kolczykami i inną sztuczną biżuterią\nRosemary"s Manufacture - Galeria biżuterii artystycznej hand-made autorstwa Rosemary: kolczyki, zawieszki, bransoletki, naszyjniki i inne. Wszystko z najlepszych materiałow, piękne i bardzo starannie wykonane.\n» BiĹźuteria Artystyczna\nRosemary"s Manufacture Blog - Biżuteria artystyczna hand-made autorstwa Rosemary: kolczyki, zawieszki, bransoletki, naszyjniki i inne. Wszystko z najlepszych materiałow, piękne i bardzo starannie wykonane.\n» wesele organizacja\nOferty Cateringowe z całej Polski.Zapraszamy do przeglądania ofert w celu kontaktu z jedną z firm.\n» pierĹcionek zarÄczynowy\nBiżuteria ślubna i pierścionek zaręczynowy.Zapraszamy do przeglądania ofert w celu kontaktu z jedną z firm.\n» Sklep on-line z biĹźuteriÄ\nSrebro, złoto, zegarki - wszystko w najlepszych cenach, stałe promocje, szybka realizacja zamówienia w 24 h, ZAPRASZAMY 7 dni w tygodniu 24 godziny na dobę, jesteśmy też na Allegro.\n» BiĹźuteria, ĹaĹcuszki\nW tym wieku artykułów jubilerskich używa się każdego dnia oraz przy pasującej sposobności jak również jest kupowana z taką samą ochotą przez kobiety, ale też przez panów. Wielką wziętością przy wykonywaniu wyrobów artystycznych może cieszyć się bankowo srebro. Wytwarzane są z tego krusztu bransoletk\n» BiĹźuteria i piercing\nNasz sklep posiada w sprzedaży biżuterie różnego typu. Są to m.in kolczyki, biżuteria srebrna, pierścionki. Biżuteria jest wytwarzana z materiałów najlepszej jakości.