Esprit Gourmand, Metz - recenzje restauracji - TripAdvisor\nMetz — wszystkie restauracje Restauracje w pobliżu obiektu Esprit Gourmand\nWszystkie miejsca warte uwagi w: Metz Atrakcje w pobliżu obiektu Esprit Gourmand\nEuropa›Francja›Lotaryngia›Moselle›Metz›Metz Restauracje› Esprit Gourmand\n124 recenzje(-i) Nr 81 wśród 355 Restauracje w lokalizacji Metz Nr 85 wśród 376 Knajpki w lokalizacji Metz Certyfikat jakości Czym jest certyfikat jakości? Certyfikat jakości serwisu TripAdvisor jest przyznawany obiektom zakwaterowania, atrakcjom i restauracjom, które stale otrzymują niezwykle pochlebne recenzje. $$$\nUsuń „Esprit Gourmand” z Moich zakładek Dodano Esprit Gourmand do listy Zapisane. Czy ta restauracja jest odpowiednia dla dużych grup?\nPokaż też MapaSatelitarna Aktualizacje mapy są wstrzymane. Przybliż, aby zobaczyć zaktualizowane informacje. Wyzeruj przybliżenie Trwa aktualizowanie mapy… Wróć do mapy Znajdź trasę 2 bis rue des Tanneurs, 57000, Metz, Francja +33 3 87 75 49 09\nPopraw to ogłoszenie Dzisiaj 12:00 pm - 1:00 pm\nOpcje wyżywienia: Po godzinach, Obiad, Lunch, Ogródek, Rezerwacje, Miejsca siedzące, Obsługa kelnerska Wszystkie zdjęcia odwiedzających (11)\nDziękujemy za przesłaną ocenę. Zrecenzowano: 16 maja 2013 Frank S, Delft, Holandia\nMetz, Moselle 267 recenzji Brasserie Flo Metz\nMetz, Moselle 334 recenzji Rezerwuj Le Magasin aux Vivres\nMetz, Moselle 215 recenzji Les relais d'Alsace - Taverne Karlsbrau\nMetz, Moselle 175 recenzji Rezerwuj Le Grand Comptoir\nMetz, Moselle 76 recenzji Rezerwuj Więcej Le Grand Comptoir Metz\nMetz, Moselle 41 recenzji Rezerwuj heureux comme Alexandre\nMetz, Moselle 313 recenzji Rezerwuj La Table de Pol\nMetz, Moselle 261 recenzji Zobacz wszystkie dostępne restauracje\nNajpierw angielski Najpierw francuski Najpierw j. polski Najpierw włoski Dowolne Wszystkie najnowsze po polsku Zacznij pisać recenzję lokalizacji Esprit Gourmand Kliknij, aby ocenić\nEsprit Gourmand — podobne obiekty, przeglądane przez podróżnych\nByłeś(-aś) w Esprit Gourmand? Podziel się wrażeniami! Napisz recenzję\n2 bis rue des Tanneurs, 57000, Metz, Francja Lokalizacja:\nPytania? Uzyskaj odpowiedzi od pracowników i klientów obiektu Esprit Gourmand.\nWskazówki dotyczące publikacji Otrzymuj powiadomienia o nowych odpowiedziach na Twoje pytania. Zadaj pytanie Zazwyczaj zadawane pytania: Czy w ofercie są posiłki bezglutenowe? Czy w obiekcie obowiązują zasady dotyczące ubioru? Czy psy mogą przebywać na zewnętrznym patio? W pobliżu obiektu Esprit Gourmand Najlepiej oceniane atrakcje w pobliżu 949 recenzje(-i) Metz Cathedral\n133 recenzje(-i) La Cour d'Or\n123 recenzje(-i) Porte des Allemands\nPrzeglądaj wszystkie atrakcje Najlepiej oceniane restauracje w pobliżu 313 recenzje(-i) heureux comme Alexandre\n105 recenzje(-i) Coffeeserie\n60 recenzje(-i) Aux Merveilleux de Fred


Adam Mazguła: Pielgrzymka Policjantów na Jasnej Górze\nKażdy, kto idzie do kościoła w mundurze prezentuje pogardę dla konstytucyjnych zapisów o świeckości państwa polskiego. Dotyczy to nie tylko policji, straży granicznej, ale i wojska oraz wszystkich tych służb, które noszą na czapkach orła, jako symbol służby Polsce. Powtarzam: Polsce! Nie kościołowi, nie PiS-owi, ale Polsce! O ile dobrze wiem, służba w kościele ma również swoje symbole, stroje i rodzaj umundurowania. Myślę, że nic nie stoi na przeszkodzie, by generał, który idzie do kościoła służyć Bogu, ubrał się w sutannę lub komżę.\nPanie generalny inspektorze policji Jarosławie Szymczyku, mundur, to znak służby narodowi, a nie oznaka wiary. To znak służby wszystkim Polakom, która ma zapewnić im bezpieczeństwo i obronę konstytucyjnych praw oraz wolności. Natomiast wiara, to prywatna potrzeba i prawo każdego obywatela.\nWłożywszy jednak mundur, idąc do kościoła, klęcząc przed ołtarzem, czy nawet tylko pochylając głowę, nie korzystasz z prawa do wiary, ale dokonujesz aktu podporządkowania służby państwowej dla wiary, a ściślej mówiąc biskupom tej wiary.\nChcesz iść się pomodlić w świątyni, ubierz się prywatnie. Chcesz prezentować zaangażowanie w służbę kościołowi i wyznaniu — załóż strój służby kościelnej.\nKażdy, kto idzie do kościoła w mundurze, łamie prawo i prezentuje pogardę dla konstytucyjnych zapisów o świeckości państwa polskiego. Dotyczy to nie tylko policji, straży granicznej, ale i wojska oraz wszystkich tych służb, które noszą na czapkach orła, jako symbol służby Polsce. Powtarzam: Polsce! Nie kościołowi, nie PiS-owi, ale Polsce!\nO ile dobrze wiem, służba w kościele ma również swoje symbole, stroje i rodzaj umundurowania. Myślę, że nic nie stoi na przeszkodzie, by generał, który idzie do kościoła służyć Bogu, ubrał się w sutannę lub komżę. Jednak, kim są ludzie bez mundurów, stopni, tytułów – tylko i aż wiernymi wyznawcami wiary. Wam jednak nie chodzi o wiarę, ale o prezentację, manifest, kreację pobytu, narcyzm zbiorowy, jako pokaz pychy i poddaństwa, ale kwalifikowanego, dla akceptacji religijnej władzy.\nW PiS-Polsce policja, wojsko, strażacy… w mundurach noszą krzyże i baldachimy nad księżmi, modlą się, jeżdżą służbowo na pielgrzymki lub zabezpieczają je logistyczne. Udział we mszy stał się warunkiem awansu zawodowego i rozwoju służbowego funkcjonariuszy i żołnierzy.\nTego przykładem była Wasza mundurowa 19. Pielgrzymka Policjantów na Jasnej Górze. W tych samych obiektach sakralnych, w których ślubują swój nacjonalizm polscy faszyści i rycerze wszelkich odmian przygotowujący się do ostatecznej rozprawy z niewiernymi, Wy szukacie wyciszenia? Czy może tego samego, co oni poklasku? Przecież tam się wzywa do nowej krucjaty! W 21 wieku, do krucjaty?\nPan, Panie Jarosławie Szymczyk znany jest z faszystowskich zapędów i politycznej wazeliny. Dlatego spotkanie z Paulinami, bardzo Pana wzmocni duchem faszyzmu, to jasne. Jednak pojechał Pan tam nie prywatnie, jako Jarosław Szymczyk, ale jako granatowy generalny inspektor.\nCzytam w prasie, że „delegacje policjantów z całego kraju uczestniczyły w niedzielę (27 września 2020r.) w XIX. Ogólnopolskich Jasnogórskich Spotkaniach Środowiska Policyjnego. W uroczystej mszy świętej celebrowanej przez księdza biskupa polowego Wojska Polskiego gen. bryg. dra Józefa Guzdka uczestniczyli: wiceminister Bartosz Grodecki, Komendant Główny Policji gen. insp. dr Jarosław Szymczyk oraz gospodarz przewodniczący ZG NSZZP Rafał Jankowski. Śląski garnizon reprezentował Komendant Wojewódzki Policji w Katowicach nadinspektor doktor Krzysztof Justyński”.\nDzisiaj odbyła się #pielgrzymka policjantów na Jasną Górę. Organizatorami byli policyjni związkowcy. W tym roku uroczystości były skromniejsze, niż w latach poprzednich, ale bardzo podniosłe i ważne dla całego środowiska. @MSWiA_GOV_PL @rafa_jankowski @PolskaPolicja pic.twitter.com/Uoy4R7ZwLT\n— Policja Śląska 🇵🇱 (@PolicjaSlaska) September 27, 2020\nWidać, że nie szukaliście tam modlitwy do ubogiego Boga i Maryi, ale wsparcia wpływowych biskupów i medialnego rozgłosu. Przywieźliście ze sobą sztandary, karabiny, warty honorowe dla zademonstrowania podległość służbowej i uległości religijnej, za co oczekujecie nagrody.\nWygląda, więc na to, że gdyby nie tytuły i mundury wysokich szarż, jako zwykli wierni, nigdy byście nie poczuli potrzeby modlitwy w tej świątyni. Jednak o karierę trzeba dbać, nigdy nie wiadomo, ile jeszcze potrwa ta podła władza solidarnego porozumienia patologii i symulacji.\nTymczasem złamał Pan prawo. Po raz kolejny podporządkował Pan sobie oddaną w dowództwo służbę państwową religii. To nie jest pańska prywatna policja. To ma być niekościelna, niefaszystowska i nie PiS-owska, ale nasza, wszystkich Polaków, polska policja.\nPo raz kolejny nie czuję do Pana żadnego szacunku. Szkoda, że takim ludziom bez honoru, bez zrozumienia istoty służby, wręcza się dzisiaj tak wysokie stopnie i stanowiska, czego przykładem jest opisana tu sytuacja.


IV Marsz Milczenia - Serwis internetowy miasta Płońsk\nIV Marsz Milczenia\n6 października obył się IV Marsz Milczenia w Płońsku. Wśród uczestników znaleźli się m.in.: Nadav Eshcar - Wiceambasador Izraela w Polsce wraz Ewą Rudnik z Departamentu Sprawiedliwych Wśród Narodów, Rabin Michael Joseph Schudrich, Jan Jagielski z Żydowskiego Instytutu Historycznego, Andrzej Pietrasik - Burmistrz Miasta Płońsk, Jan Mączewski - Starosta Płoński, Andrzej Stolpa - Wicestarosta Płoński, ks. Zbigniew Sajewski - dziekan dekanatu płońskiego, proboszcz par. św. Maksymiliana w Płońsku, Radni Rady Miejskiej w Płońsku, pracownicy Urzędu Miejskiego, nauczyciele i dyrektorzy płońskich szkół oraz licznie zgromadzona młodzież szkolna.\nPo wysłuchaniu hejnału Płońska o godzinie 12.00, dyrektor Miejskiego Centrum Kultury w Płońsku - Artur Wiśniewski odczytał wzruszające wspomnienia płońszczan: Kazimierza Ulmera i Czesławy Stawiskiej z czasu wojny. Fragmenty zapisków płońszczan, przeplatane utworami muzycznymi w wykonaniu Kapeli LZA „Płońsk” przypomniały wszystkim uczestnikom o tragedii jaka wydarzyła się w naszym mieście 69 lat temu.\nNastępnie wszyscy przemaszerowali do Lapidarium., gdzie Młodzieżowa Orkiestra Dęta pod dyrekcją kapelmistrza Leszka Kalkowskiego odegrała hymny narodowe Izraela i Polski. W swoim wystąpieniu Burmistrz Miasta Płońsk, Andrzej Pietrasik przypomniał krótko historię płońskich Żydów oraz podkreślił, że stanowią oni połowę dorobku naszego miasta. Zaznaczył, że samorząd miejski poprzez organizowanie tego typu uroczystości czci i upamiętnia te trudne i brutalne wydarzenia, jakie dotknęły mieszkańców Płońska.\nPo wystąpieniach okolicznościowych modlitwę ekumeniczną poprowadzili Rabin Michael Joseph Schudrich oraz ks. Zbigniew Sajewski.\nNastępnie delegacje złożyły kwiaty i znicze pod pomnikiem pomordowanych, gdzie została zainstalowana tablica w formie rozłożonej białej księgi.\n- Pierwsza część księgi to tragiczna historia torturowanych i pomordowanych Żydów, druga część zostaje dla nas – oby była historią wspólnej przyjaźni - mówił Artur Wiśniewski, Dyrektor Miejskiego Centrum Kultury\nOstatnim akcentem oficjalnych uroczystości było złożenie kwiatów przy „Drzewku Pamięci”.\nBurmistrz Miasta Andrzej Pietrasik oprowadził Ambasadora po naszym mieście, skupiając szczególną uwagę na Rynku, miejscu narodzin Dawida Ben-Guriona, starych żydowskich kamienicach, kościele św. Michała Archanioła. Wizyta zakończyła się spotkaniem w Pracowni Dokumentacji Dziejów Miasta.\nW ramach IV Marszu Milczenie w sali koncertowej Państwowej Szkoły Muzycznej I St. odbył się koncert jazzowy Grzegorza Rogali pn. „Enthuzjzzm”, który jest polaczeniem ludowych melodii polskich i żydowskich\nData dodania: 2011-10-07 14:36


DAEWOO DLM 1800E KOSIARKA ELEKTRYCZNA DO TRAWY MOC 1600W CENTRALNA REGULACJA - OFICJALNY DYSTRYBUTOR - AUTORYZOWANY DEALER DAEWOO | 559,00 zł | Ewimax.pl\nKosiarka DLM 1800E została wyposażona w silnik elektryczny DAEWOO z zabezpieczeniem przeciążeniowym. Składana konstrukcja ułatwia transport i przechowywanie. Mechanizm centralnej regulacji pozwala szybko i łatwo ustawić optymalną wysokość koszenia.\nKod produktu: DAEWOO DLM 1800E KOSIARKA ELEKTRYCZNA DO TRAW\n/ 1szt. Oszczędzasz 86% (3 310,00 zł).\nKOSIARKA ELEKTRYCZNA DO TRWADY DAEWOO 1800E MOC 1600W\nKosiarka elektryczna DAEWOO DLM 1800E została wyposażona w silnik elektryczny DAEWOO z zabezpieczeniem przeciążeniowym. Składana konstrukcja ułatwia transport i przechowywanie. Mechanizm centralnej regulacji pozwala szybko i łatwo ustawić optymalną wysokość koszenia. Wyposażony we wskaźnik napełnienia pojemny kosz zapewnia dłuższy cykl pracy bez potrzeby robienia częstych przerw na opróżnianie. Elektryczna kosiarka do trawy marki Daewoo z mocnym silnikiem elektrycznym o mocy 1600 W z zabezpieczeniem przeciążeniowym. Prosty i wygodny system ustawiania wysokości cięcia oraz pojemny kosz 40l sprawiają, że praca z kosiarką jest lekka i przyjemna.\nElektryczna kosiarka DLM 1800E marki DAEWOO z pojemnym koszem ze wskaźnikiem napełnienia, który zapewnia dłuższą pracę bez potrzeby częstego opróżniania. Wyposażona została w elektryczny silnik DAEWOO z zabezpieczeniem przeciążeniowym. Duże koła (16 / 20 cm) poprawiają komfort prowadzenia urządzenia po trawniku. Zastosowano w niej również składany uchwyt prowadzący, który pozwala na łatwy transport oraz przechowywanie. W kosiarce zastosowano 6-stopniową, centralną regulację wysokości koszenia w zakresie od 25 do 65 mm. Jedna dźwignia zmienia ustawienie przednich i tylnych kół. Szerokość koszenia to natomiast 38 cm. Obudowa urządzenia została wykonana z wysokiej jakości tworzywa sztucznego. Jej nóż o aerodynamicznym kształcie podczas obrotu zasysa skoszoną trawę do kosza.\nDzięki kosiarce o szerokości koszenia 38 cm szybciej skosisz trawę w swoim ogrodzie. Kosiarka o takiej szerokości koszenia nadaje się zarówno do mniejszych jak i dużych powierzchni. Dzięki aerodynamicznemu kształtowi obracający się nóż tworzy silny strumień powietrza, który podnosi łodygi roślin i zasysa skoszoną trawę do kosza.\nPojemny, 40-litrowy kosz zapewnia dłuższy cykl pracy bez potrzeby robienia częstych przerw na opróżnianie. Podwójna nić nylonowa skutecznie zatrzymuje trawę, zapobiegając wydostawaniu się pokosu na zewnątrz. Bardzo przydatnym elementem jest wskaźnik poziomu napełnienia, który informuje nas o konieczności opróżnienia kosza.\nW celu zapewnienia bezpieczeństwa użytkowania nóż kosiarki zatrzymuje się od razu po zwolnieniu dźwigni hamulca.\nSilniki DAEWOO cechuje długa żywotność, o której świadczy rozszerzony okres gwarancyjny, a co za tym idzie dłuższy okres stabilnej pracy bez spadku mocy. Dodatkowym atutem silników elektrycznych jest brak emisji spalin. Cicha praca, przy jednocześnie dużej mocy, pozwoli wykosić nawet trudny teren bez żadnego problemu.\nModel: Daewoo 1800E


Przepisy | Zakątek Smaku\nWysłany 13 lutego 2017 by Zakątek Smaku\t| 1 Komentarz\n200 ml mleka krowiego lub roślinnego (kokosowe, jaglane lub migdałowe)\nBiałka oddzielamy od żółtek. Ubijamy na sztywno.\nMąki i proszek do pieczenia łączymy. Dodajemy mleko i olej kokosowy. Miksujemy całość. Dodajemy ubite białka. Łączymy za pomocą łopatki.\nSmażymy w rozgrzanej gofrownicy. Z podanej porcji wychodzi około 8 sztuk.


Odsłona XVII – Yenlla potrafi! | Żona dla Śmierciojada\nOdsłona XVII – Yenlla potrafi!\nOpublikowano 8 sierpnia 2007 Autor: Meada Szalona\nUwaga! Nastąpiły zmiany w numeracji odsłon! Mianowicie pierwsza stała się PROLOGIEM, a reszta naturalna koleją poszła o numer w dół.\nPoza tym powiększyłam czcionkę motywów i tłumaczeń. Następnym razem proszę skarżyć się wcześniej, ok?\n„I have always been a woman\nwho arranges things\nI have always been a woman\nLike furniture and daffodils and lives\nIf you want your sister courted,\nbrother wed or cheese imported\nIf you want your roof inspected,\neyebrows tweezed or bills collected\nIf you want your daughter dated,\nor some marriage consummated\nFor a rather modest fee\nIf you want a husband spotted,\nboyfriend traced or chicken potted\nI’ll arrange for making all arrangements\nI’ll discreetly use my own discretion\nI’ll proceed to plan the whole procedure\nJust leave everything\n(„Just Leave Evertything To Me” –\nJerry Herman „Hello, Dolly!”)\nYen obudziła się z potworną pustką w głowie. Dłuższą chwilę zabrało jej poukładanie myśli w logiczny ciąg, a zaczynać musiała od kwestii tak podstawowych, jak to, kim jest i gdzie się znajduje. Jej ciało było ciężkie, jakby ważyło tonę.\nLeżała w łóżku z policzkiem przyciśniętym do dodatkowej, małej poduszki w poszewce w stokrotki. Wywalczenie dla niej miejsca w sypialni Nietoperza kosztowało ją sporo wysiłku. Do pokoju przez niezasłoniętą ciężkimi kotarami połówkę okna wpadały jaskrawe promienie słońca. Snape od pewnego czasu nie zaciągał zasłon na noc.\nPodniosła się ostrożnie, jakby podświadomie uważając, aby przy okazji nie zgubić żadnej mniej lub bardziej istotnej części ciała. W tej samej chwili, z idealnym wyczuciem czasu, otworzyły się drzwi sypialni i wmaszerował przez nie obiekt pierwszych po przebudzeniu przemyśleń Yenlli – Severus, przepuszczając przed sobą Błyskotkę z tacą ze śniadaniem. Kobieta popatrzyła na niego tępo, a potem zamrugała szybko oczami.\n– Umarłam? – spytała.\nMistrz eliksirów wykrzywił się do niej z lekkim politowaniem, ale nie włożył w to tyle chęci i serca, ile wkładał zazwyczaj, więc efekt był prawie sympatyczny. Rozsiadł się na fotelu obok łóżka, po czym pstryknął na skrzatkę. Jak na kogoś, kto żywcem skrzatów nie znosił, całkiem nieźle radził sobie z dyrygowaniem nimi. Taca wylądowała na kolanach Yen, która przyjrzała jej się z nagłym obrzydzeniem.\n– Nie chcę nic jeść.\n– Nie bądź dziecinna.\n– Wypij najpierw to. – Podał jej fiolkę wypełnioną błękitnym płynem.\nWiedząc, że wszelkie dyskusje nie mają sensu (a może raczej zachęcona pokojowym nastrojem Severusa), przełknęła eliksir. Miał przyjemny, orzeźwiający smak i rzeczywiście poczuła się lepiej. Mimo to owsianka na jej kolanach wcale nie zaczęła wyglądać lepiej.\n– Wiesz, co się wczoraj wydarzyło?\nSpojrzała na niego lekko spłoszona.\n– Pamiętam tylko Blacka. Zaskoczył mnie i ja… chyba… – zawahała się i urwała. – Zrobiłam mu coś?\n– Nie moja sprawa. – Wzruszył obojętnie ramionami, ale coś w jego ciemnych oczach połyskiwało wrednie, z satysfakcją i nawet wyjątkowo niespecjalnie starał się to ukryć. Yen wywnioskowała z tego, że Syriuszowi musiało się nieźle dostać…\nNo tak. Syriusz Black. To wyjaśniałoby ten doskonały humor. Wielkiemu, złemu Blackowi dostało się od drobnej, małej Yen. O rany, ale ubaw! – pomyślała sarkastycznie, odsuwając od siebie zdecydowanie tacę z jedzeniem. Na ten widok Severus przeniósł się na łóżko i zablokował jej pole manewru.\n– Bez fanaberii – rzucił, biorąc do ręki połówkę bułki i smarując ją dżemem, podczas gdy absolutnie zszokowana Yenlla wybałuszała na niego oczy. – Nic ci nie jest.\n– Ty też oberwałeś, prawda?\nZamiast odpowiedzi spojrzał wymownie w sufit i podał jej bułkę. Była na tyle zaskoczona, że odruchowo wbiła w nią zęby. Severus natomiast dobrał się do kawy i rozłożył na kołdrze „Proroka”.\n– Dziesiąta?! Nie powinieneś być w szkole?\n– Gdyby lekcje odbywały się także w soboty, słońce dni moich, współczynnik samobójstw prawdopodobnie bardzo by podskoczył.\n– Dzisiaj jest piątek – stwierdziła pewnie.\n– Jakim cudem może być sobota, skoro wczoraj był czwartek?\n– Jest sobota, a ty przespałaś prawie trzydzieści godzin.\nKobieta wyglądała na porządnie wstrząśniętą, mimo to pokręciła głową, starając się nie dać nic po sobie poznać.\n– Dawno już nie zdarzyło mi się tak… odlecieć. I nie znoszę owsianki – stwierdziła, pakując do rzeczonej czubatą łyżkę kremu czekoladowego.\n– Jak większość dzieci.\n– Jedz, zaraz dostaniesz następny eliksir.\n– Jeszcze jeden? Nie chcę! Sam powiedziałeś, że nic mi nie jest. Czuję się świetnie.\n– Więc poczujesz się świetniej.\n– NIE! – Podbiła zdecydowanie nogą miejsce w gazecie, które Snape właśnie studiował i uderzyła rękami buntowniczo w pościel. – Naprawdę wszystko w porządku. – Spróbowała łagodniej, z innej strony, gdy nie zwrócił uwagi na jej protesty. – Sever, skarbie, popatrz tylko na mnie.\nTwarz szelmy niemal na zawołanie uległa cudownej przemianie. Zmrużyła zalotnie oczy i uśmiechnęła się przesłodko, a jej ręka odruchowo ruszyła do włosów. Gdy poczuła, że są związane (którego to świętokradztwa dokonał w nocy mężczyzna), zaraz z powrotem roztrzepała jej wokół głowy. Starała się udawać, że nic się nie stało, chociaż była bardzo blada, zdenerwowana i wcale nie wyglądała dobrze z głębokimi cieniami pod oczami.\nSeverus bez słowa rzucił jej drugi eliksir w zakorkowanej fiolce, co musiało wystarczyć za całą odpowiedź.\nZmarszczyła niechętnie nos i chyba tylko z czystej przekory spróbowała jeszcze z trzeciej strony. Przyglądając się w zamyśleniu kolorowemu płynowi w buteleczce i nawijając pracowicie kosmyk włosów na szczupły palec, zauważyła słodkim głosikiem.\n– Och, Severus, czy ty się przypadkiem o mnie nie troszczysz?\n– Nie bądź niemądra.\n– A więc jednak! Zawsze jestem niemądra, kiedy się troszczysz! Jesteś kochany!\n– Przysługa za przysługę, nic więcej – mruknął, dając do zrozumienia, że lepiej byłoby dla niej tego nie drążyć, co też Yen zrobiła.\n– A swoja drogą – kontynuowała chwilę później, gdy, pokonana, rozprawiła się już z eliksirem, pod uważnym spojrzeniem Sensu Swego Życia; pod jego wpływem wyraźnie się zaróżowiła i całkiem wróciła do siebie – to co to miało znaczyć? To wczoraj? E… w czwartek. Cały ten najazd. Musieli się zwalić akurat wtedy, doprawdy! Człowiek nie może nawet przeżyć porządnie kryzysu związkowego, aby mu nikt nie przerywał. Cholerna wojna!\n– Yen, kochanie, nie przeżywaliśmy żadnego kryzysu. Przynajmniej nie bardziej niż zazwyczaj.\n– Jak to nie?! – zaprotestowała żywo. – Oczywiście, że przeżywaliśmy! Nie możesz mi tego odmówić!\n– Yenlla, błagam.\n– Parę godzin wcześniej oświadczyłam ci, że zamierzam cię porzucić dla innego mężczyzny, jeżeli to nie jest wielki kryzys, to naprawdę nie wiem, co nim jest! I na pewno nie dam się tego teraz pozbawić! Zresztą, biorąc jeszcze pod uwagę późniejsze sposoby zażegnania tego kryzysu…\n– W porządku, zrozumiałem – powiedziała mistrz eliksirów i Yen miała wrażenie, że zadrgały mu przy tym lekko kąciki ust. – Tym bardziej była to szczęsna wizyta: chcesz wilkołaka i wilkołak się zjawia.\n– Wiesz, najdroższy, to były raczej plany długoterminowe. Wtedy miałam ochotę na coś zupełnie innego… – Przygryzając w charakterystyczny sposób wargę, pogłaskała wymownie miejsce obok siebie, ale mężczyzna zignorował ten gest. Wyprostował się, krzyżując ręce na piersi.\n– Aczkolwiek nie uważam za rozsądne prezentowanie mu swoich ataków.\n– Przecież tego nie planowałam!\n– Wiesz zapewne lepiej ode mnie, że nie każdy w tej sytuacji zawracałby sobie głowę zbieraniem cię z podłogi. Przez ciekawość, co robi większość? Ucieka z krzykiem? Rozpoczyna egzorcyzmy?\nYenlla ponownie zamrugała oczami w niemym zdumieniu. Jeżeli pewnego pięknego dnia nie zabije jej współczulność, z pewnością zrobią to nagłe zwroty w zachowaniu Severusa Snape’a. O co chodziło tym razem? Jakaś odgrywka za wczoraj? E… przedwczoraj?\n– Sever! – krzyknęła. – Czy ty mi przypadkiem nie składasz oferty?\n– To zabrzmiało prawie jak reklama!\n– Nie bądź…\n– Nie jestem – przerwała mu z miejsca. – Wiem za to, że wczoraj… przedwczoraj zamarzyło mi się śniadanie do łóżka.\n– Wcale nie nadinterpretuję!\n– I mogłabyś łaskawie nie dopowiadać za mnie.\n– Nic na to nie poradzę, że wiem, co za chwilę powiesz. Znam cię na wylot. A co do Remusa… wątpię, aby to, co się stało, w jakikolwiek sposób go przeraziło. On nie jest takie. Możesz być spokojny.\n– Chyba nie odniosłaś wrażenia, że się martwię?\n– Więc się bardzo pomyliłaś. Znowu.\nWstał zły i obrażony. Powędrował w stronę drzwi.\nSeverus potrafił być szalenie zabawny, zwłaszcza, kiedy nie zdawał sobie z tego sprawy. Wszystkie te jego absurdalne działania mogłyby ją naprawdę zaniepokoić, gdyby w międzyczasie nie odgadła już, przynajmniej w zarysach, prawdziwej przyczyny wszystkich tych niedorzeczności.\nOdstawiła tacę na nocną szafkę i umościła się wygodniej w pościeli.\n– Stój, panie Snape! Już dobrze, porozmawiajmy poważnie.\n– O czym? – rzucił kpiąco, ale też jakby z wyczuwalną w głosie rezygnacją.\n– Masz problemy, prawda? – bardziej stwierdziła, niż zapytała.\nMoże to coś w jej głosie sprawiło, że mistrz eliksirów odwrócił się gwałtownie i spojrzał na nią całkowicie zaskoczony. Może w podobnych okolicznościach nie spodziewał się nagłe zwrotu ku jego osobie, a może przeciwnie – bardzo liczył na to, iż ktoś wreszcie zada właściwe pytanie. Bardzo rzadko ktoś go o coś pytał. Zazwyczaj mniej lub bardziej kategorycznie przedstawiano mu listę rzeczy do zrobienia. W każdym razie niespodziewanie się odsłonił i Yenlla przez moment krótszy niż mgnienie oka miała okazję przyjrzeć się prawdziwemu Severusowi Snape’owi – nie Pierwszemu Śmierciojadowi, Lewej Ręce Dumbledore’a czy Tłustowłosemu Nietoperzowi – a oryginalny Severus Snape był w tej chwili bardzo zmęczonym, rozkojarzonym, wypalonym, znerwicowanym, zdesperowanym i przywalonym życiem mężczyzną, który gonił resztką sił. Zreflektował się jednak tak szybko, jak przedtem odsłonił. Skrzywił się, unosząc ironicznie jedną brew.\n– Zazwyczaj mam problemy, a największym z nich jesteś aktualnie ty, Yen Honeydell.\n– Po pierwsze, Snape, już od dawna nie Honeydell. A po drugie, wiesz, że nie to miałam na myśli.\nZaśmiał się po swojemu – krótko i niewesoło.\n– Następnym razem strzelaj celniej. Słynna współczulność cię zawodzi.\nTwarz Yenlla miała irytujący, wszechwiedzący wyraz.\n– Za dużo mówisz, Snape. Rzadko zamieniasz ze mną więcej niż trzy słowa, a ostatnio? – Mężczyzna jakby lekko się zaniepokoił. – Ledwo nadążam z ripostami. Coś cię gryzie. Od dawna. I powiesz mi, co to takiego. Komuś musisz, inaczej zwariujesz.\n– Nie licz na to, ty…\n– Widzisz? Znowu zaczynasz. To niepoważne. Wiesz przecież, że możesz mi we wszystkim zaufać – powiedziała cierpliwie, głosem sugestywnie nakłaniającym do zwierzeń. W Snape’a nagle jakby piorun strzelił.\n– Zaufać tobie? – warknął nisko, tak że bezwiednie zadrżała. – TOBIE?! A od czego się to wszystko zaczęło? Przypomnij sobie, jakimi rewelacjami dzieliłaś się z Zakonem po tym przeklętym balu u Malfoyów? I jakie to mogło mieć konsekwencje dla mnie!\nPobladła Yen prawie usłyszała, jak na końcu dodaje: „I co musiałem zrobić” chociaż sam Severus tego nie powiedział. Za to trzasnął drzwiami, aż posypały się odłamki lakieru. Popatrzyła za nim przerażona. Potem zwinęła się w sobie i schowała udręczona głowę pod kołdrę.\n– Och, nie! – jęknęła.\nZdążyła dawno zapomnieć o swoich szczeniackich popisach po pamiętnym wieczorze. Faktycznie była wtedy wściekła. Mistrz eliksirów nie tylko uraził jej dumę, ale raz za razem trafiał we wszystkie czułe punkty i chciała, aby dobrze odczuł tego skutki na własnej skórze. Dlatego powiedziała kilku osobom kilka nie do końca przemyślanych rzeczy… no dobrze, wrednych i wyssanych z palca bzdur, wykorzystując powszechne współczucie osób, które nie miały pojęcia, jak jej małżeństwo naprawdę wygląda. Wrednie dokonała też wyboru adresatów zwierzeń, przypadkiem szepcząc to i owo… och, nie!… Szalonookiemu? To było niskie. Snape nienawidził Moody’ego (z wzajemnością zresztą) i to nie bez powodu. Wiedziała o tym, ale… O to chodziło!\nByła na niego wściekła i chciała mu zrobić na złość, lecz… Sam ją sprowokował! Nie musiał tak ostentacyjnie prowadzać się z Narcyzą Malfoy! Powinien zdawać sobie sprawę, że będzie zazd…\nZazdrosna? Nie, to zdecydowanie za duże słowo. Jak mogłaby być zazdrosna o Narcyzę? Tę biedną, podstarzałą kobietę, której nie może znieść jej własny mąż i dlatego bez przerwy ją zdradza na lewo i prawo. Nie. Nie była zazdrosna – o co i kogo, doprawdy! Bardzo zabawne! Była ZŁA, bo to jej powinien był okazywać atencję. Popełnił błąd, drażniąc się z nią i miał za swoje, jednak…\nOj, przecież to wydarzyło się już dobre kilka miesięcy temu. Trudno uwierzyć, że nadal mogli czepiać się Severusa z tego powodu. Ostatecznie Severus był najlepszym człowiekiem Dumbledore’a. Z jego chorą ambicją, na pewno ani razu ich nie zawiódł. Był do tego psychicznie absolutnie niezdolny, cholerny perfekcjonista. Musieli to widzieć, nie mogli mu nadal nie ufać!\nYenlla Vanilla Honeydell zdecydowanym ruchem odgrzebała się z piernatów. Stanęła pewnie na nogach, czując się wprost doskonale, za to była w bardzo złym humorze.\nCo za absurd! Tak dłużej nie może być! Severus Snape wciąż na okresie próbnym? Od tylu lat? Niedorzeczność! Po wszystkim, co zrobił i co nadal robi? Nie znała po prawdzie szczegółów, ale była pewna, że tak jest. Nikt nie pracował tak ciężko! Nie pamiętała, aby inni członkowie Zakonu Feniksa tak chętnie się udzielali. Nigdy nie zauważyła u Blacka jakichkolwiek oznak zmęczenia po kolejnej zarwanej nocy – chyba że zarwanej po to, aby zalać się w trupa. A Sever? Dzień i noc na nogach, w tę i nazad. Śmierciożerca u Mrocznego, szpieg u Jasnego, nauczyciel w Hogwarcie i jeszcze prywatna, całodobowa wytwórnia eliksirów dla wszystkich tych instytucji!\nYen poczuła się oburzona podobnym lekceważeniem starań Severusa… swoim zwyczajem w jednej chwili zapominając, że sama na co dzień zachowywał się dość podobnie. Tutaj jednak nie chodziło o nią, ale o coś zupełnie innego.\nTo prawda, Snape był skończonym sukinsynem, lecz w tym wypadku dawał z siebie wszystko. Za nic! Nawet jednego dobrego słowa od tej bandy skretyniałych, zarozumiałych, starych bufonów. Ludzi, których nie znosił, a z którymi ciągle musiał przystawać. Którzy odpłacali mu równą niechęcią, traktując jak… jak śmiecia, nieważne, co dla nich robił. A robił najwięcej. Chyba zdawali sobie z tego sprawę? To było obrzydliwe!\nKobieta poczuła niespodziewany przypływ małżeńskiej solidarności. Ostatecznie – choćby nawet z nazwy i/lub przymusu – była żoną Snape’a i wszelki afront uczyniony jemu, dotykał jej w równym stopniu. Nie pozwoli mu tak odejść!\nW wojowniczym nastroju podreptała za nim.\nSeverus leżał na sofie, z głową na oparciu i osłaniając oczy rękami. Z całej jego postaci biła tak nieprawdopodobna rezygnacja, iż Yen szczerze wątpiła, czy to ten sam mężczyzna. Zbliżyła się.\n– Sever… – zaczęła łagodnie.\n– Czego? – Opuścił ręce i spojrzał na nią tak rozwścieczonym wzrokiem, że odruchowo odsunęła się z jego zasięgu.\n– Niczego. Chciałam tylko porozmawiać.\n– Boże, Sev, o tobie, a o czym? – rzuciła, siadając jednak odważnie u jego nóg. Snape natychmiast się przemieścił i usiadł po swojemu, sztywno wyprostowany. – Zasady są proste, czy tak? Wet za wet, przysługa za przysługę. To może choć raz szczerość za szczerość?\n– Szczerość? Jesteś pewna, że nie pomyliły ci się przypadkiem słowa, Yen Honeydell?\n– Byłam z tobą szczera w Trzech Miotłach. Powiedziałam ci wszystko. Teraz twoja kolej.\n– Chciałbym mieć aktualnie problemy, do rozwiązania których wystarczyłaby jakaś… szansonistka.\n– Nie musisz się na mnie wyżywać.\n– Nie wyżywam się.\n– Więc wreszcie mi powiedz! Zrzuć to z siebie, cholerny, twardogłowy Nietoperzu! – krzyknęła Yenlla w taki sposób, że nawet Snape zaniemówił.\n– Po co ci cokolwiek wiedzieć? – dodał spokojniej.\nKobieta wyglądała przez moment na bardzo zakłopotaną.\n– Bo… – podjęła bardzo cicho – bo… – Jednak widocznie zmieniła zdanie, ponieważ zaraz kontynuowała ze sztuczną wesołością. – Chcę wiedzieć coś o Zakonie, skoro podobno mam tam wstąpić. – Przypomniała sobie nagle coś, o czym wspomniał jej dawno temu, a o czym zdążyła potem zapomnieć.\n– To już nieaktualne – mruknął w odpowiedzi.\n– Mówiłeś, że Dumbledore…\n– Owszem, ale porozmawiałem z nim o tym.\n– Przyznał mi rację. Jesteś na to zbyt…\nPrzewróciła oczami, gdy to mówił, domyślając się końcówki.\n– Powiedźmy, że… beztroska.\n– Severus… – Przysunęła się do niego, korzystając z chwilowego rozluźnienia napięcia. – Prawdę powiedziawszy…\n– Przestań! Prawdę powiedziawszy… mam wyrzuty sumienia.\n– Nie. – Poderwała gwałtownie głowę. – Bo ja… Bo ja zrobiłam… Kiedy oni i tak… Nie pomyślałam.\nMachnął na to ręką, a następnie jeszcze raz przetarł oczy. Był zmęczony. Dodatkowe przesiadywanie przy niej nie poprawiło zapewne jego kondycji…\n„Można się przyzwyczaić” – pomyślała Yen.\nWydało jej się to nagle bardzo niesprawiedliwe.\n– W ministerstwie jest szpieg – odezwał się, zadziwiając Yen, która w rzeczywistości nie spodziewała się, że cokolwiek jej powie. – Niebezpieczny. I ktoś musi się nim zająć.\n– Dlaczego, dlaczego, dlaczego! Bez głupich pytań.\n– Bo ci nie ufają?\n– NIKT mi nie ufa.\nMilczał dłuższą chwilę. Kobieta nie ośmieliła się poruszyć czy głośniej odetchnąć, aby go nie spłoszyć.\n– Ma dostęp do bardzo tajnych dokumentów. Takich, które nie powinny ujrzeć światła dziennego. Nigdy.\n– Czy to właśnie przyszli ci powiedzieć?\n– Czas się kończy.\n– Chyba nie chcesz powiedzieć…?\n– Dano mi do zrozumienia, że powinienem się pospieszyć – zgrzytnął zębami i zacisnął dłonie w pięści. – A ja nie wiem, kto to jest. Nic nie mogę zrobić. Lord patrzy mi na ręce.\n– Czy to… też przeze mnie?\n– Na litość, Yen – ryknął na nią. – Nie przypisuj sobie wszystkiego. Świat nie kręci się wokół ciebie.\n– Odsunęli mnie od tego. Lestrange wie, zawsze mnie podejrzewała. Mam związane ręce.\nYen zamyśliła się głęboko, a wszystkie z jej myśli były bardzo nieprzychylne dla wszelakich rzeczy związanych z zakonami, feniksami i terrorystami. Spuściła głowę, miętosząc w dłoniach róg nocnej koszuli.\n– To takie podłe – stwierdziła w końcu.\nSeverus uparcie milczał, blady jak śmierć.\n– Co oni sobie myślą. Masz robić wszystko? Jesteś przemęczony! – wybuchnęła w końcu, może z nieco dziecinnymi pretensjami, ale nie mogła się dłużej powstrzymać. Wypełniło ją uczucie niezwykłej sympatii dla JEJ Śmierciojada, osobliwie skrzyżowane z poczuciem winy i śladami czegoś nieokreślonego, na kształt instynktu macierzyńskiego, który obudził się w niej jeszcze podczas choroby mistrza eliksirów. – Czy reszta Zakonu w ogóle coś robi?\n– Każdy ma swoje obowiązki.\n– Ale z pewnością nie tyle, co ty! Mroczny, Jasny… mogliby się dogadać co do tego, kiedy cię potrzebują i zostawić przynajmniej jeden wolny dzień w tygodniu.\n– Oni cię wykorzystują!\n– Nieważne? Przecież… Przecież nie jesteś jedynym szpiegiem – przypomniała sobie. – Sam mówiłeś, że są inni… że Krucze Gniazdo…\n– Owszem, trzech…\n– Właśnie! Niech chociaż tutaj ktoś cię odciąży.\n– … z czego dwóch nie żyje.\n– Od początku twierdziłem, że posyłanie dzieciaków nie ma sensu. – Mężczyzna siedział dziwnie spięty, sztywny i patrzył prosto przed siebie. – Tak jak robienie Śmierciożerców z Zakonników. To wychodzi od razu, przy pierwszej próbie. Nawróceni Śmierciożercy, owszem – uśmiechnął się gorzko – ale nigdy na odwrót. To się nie może udać. Smarkacze demaskują się w ciągu kilku dni.\nKobieta spróbowała dotknąć jego ręki, ale się odsunął. Sprawiał wrażenie, jakby był w transie.\n– Severus – zawahała się – jest coś jeszcze, prawda?\n– Wszyscy zostali wprowadzenie do Klubu przeze mnie, a przynajmniej jeden bezpośrednio.\nYen, która w całej tej rozmowie kierował się raczej przeczuciami niż logicznym rozumowaniem, w pierwszej chwili niezupełnie zrozumiała. Dopiero później zorientowała się, co chciał jej w ten sposób powiedzieć. Severus oficjalnie poparł kandydaturę trzech nowych Śmierciożerców, z których dwóch okazało się zdrajcami. To… to mogło znaczyć tylko jedno – Severus był praktycznie skończony.\nA teraz jeszcze jakiś tam szpieg.\n– Nie możesz tego zrobić! Nie w takiej sytuacji! Wytłumaczyłeś to Dumbledore’owi? On na pewno… – urwała. – Boże, Severus, ty im nic nie powiedziałeś?!\n– Dyrektor wie. Trudno nie zauważyć straty dwóch ludzi.\n– Ale o całej reszcie… Nie mogą cię do tego zmuszać! – krzyknęła.\nReakcja była natychmiastowa. Odwrócił się do niej i chwycił ją za ręce. Wyglądał strasznie. Jak człowiek, który nie ma już zupełnie nic do stracenia, doskonale o tym wie i zrobi to, co zrobić musi.\n– Zrozum wreszcie, głupia kobieto, że nikt mnie do niczego nie zmusza. Wszystko robię z własnej woli. To mój wybór!\n– Ale nikt nie ma tylu obowiązków, co ty!\n– Bo niektórzy mają do spłacenie większe długi niż inni.\nSnape zaklął szpetnie, odepchnął ją od siebie i odszedł. Yenlla patrzyła za nim rozszerzonymi oczami, czując, jak gonitwa nieskładnych myśli w jej głowie przybiera na sile. Severus, ten zimny, wredny sukinsyn – na Boga i wszystkich innych, którzy aktualnie słuchają jej tam w górze – co on w życiu przeżył! Ile już za to zapłacił, mając świadomość, że to się nigdy nie skończy. Do końca jego życia. Nigdy o tym nie myślała. Nigdy zresztą nie myślała o niczym ważnym oprócz siebie. Może czas to wreszcie zmienić?\nSeverus zerwał się gwałtownie i usiadł na łóżku absolutnie przytomny, a w jego dłoni w tej samej sekundzie, znikąd, pojawiła się różdżka. Nie znał owych przyjemnych stanów pomiędzy snem, a pełnym przebudzeniem – nie mógł sobie pozwolić na taki luksus. Wycelował prosto w Yen, która pochylała się, aby podnieść z podłogi przewrócony świecznik.\n- Przepraszam, nie chciałam cię obudzić – powiedziała szybko.\nSnape rozluźnił się, odkładając różdżkę. Odgarnął włosy z czoła i przetarł oczy. Kobieta odstawiła świecznik z powrotem na nocną szafkę i uśmiechnęła się do niego znad tarczy trzymanego w drugiej ręce zegarka na łańcuszku, który miała przypięty do gorsetu sukni.\n- Dopiero szósta, masz jeszcze trochę czasu.\nSeverus przyjrzał jej się uważniej, odwracając w jej stronę całym ciałem i opuszczając nogi na podłogę.\n- O co tym razem chodzi?\nYenlla zrobiła najbardziej niewinną minę, na jaką było ją w tej chwili stać.\n- Nie rozumiem, co masz na myśli, kochanie.\n- Dlaczego jesteś ubrana?\n- Rozumiem, że wolisz… – Wyszczerzyła się modelowo.\n- … ubrana o tej porze. Znowu się gdzieś wybierasz?\n- Och, to nic takiego.\n- Po prostu powiedz. Zawsze w końcu mówisz. Chociaż raz zaoszczędźmy sobie godziny krążenia wokół.\nSzelma odruchowo splotła dłonie za plecami gestem małej dziewczynki, przyłapanej na gorącym uczynku. Przygryzła wargę.\n- Lepiej, żeby jednak było.\n- Dużo nad tym myślałam i…\n- Zlituj się!\nMomentalnie spoważniała. Usiadła obok niego, składając ręce na kolanach i unikając jego wzroku.\n- Mogę ci pomóc – szepnęła.\n- TY? Nie rozśmieszaj mnie. W czym?\n- Myślałam o tym… tym szpiegu…\nPrzewrócił wymownie oczami i opadł z powrotem na łóżko, rozmasowując skronie szczupłymi palcami.\n- Ale naprawdę…\n- Nie chcę słuchać niczego na ten temat, a już zdecydowanie nie od ciebie.\n- Naprawdę mogę ci pomóc! – Pochyliła się nad nim. Gdy spróbował odwrócić głowę, unieruchomiła ją, przytrzymując w dłoniach i zmuszając, aby na nią spojrzał. – Przynajmniej spróbuję – dodała tonem prośby.\nMistrz eliksirów nadal uparcie wpatrywał się w sufit, ale uniósł brwi w wyrazie rezygnacji. Westchnął i rozłożył szeroko ręce.\n- Jeżeli on… ten ktoś… działa w ministerstwie, to musi tam też pracować, prawda?\n- Niekoniecznie, ale owszem. Zdołaliśmy ustalić, że prawdopodobnie tak jest.\n- W takim razie najlepiej będzie sprawdzić na miejscu.\n- Wspaniały plan. Błyskotliwy. Genialny w swojej prostocie – rzucił mężczyzna ociekającym jadem tonem. – Uważasz, że jeszcze tego nie zrobiliśmy?\n- A w jaki sposób? Posłaliście Szalonookiego, żeby uciął sobie pogawędkę z Knotem? Widocznie coś poszło nie tak.\n- Słońce dni moich…\n- Nie! Posłuchaj! Musisz to przyznać, nie macie w Ministerstwie Magii żadnej dobrej wtyki. Ci, którzy tam pracują i jednocześnie należą do Zakonu, to aurorzy, tak? Myślisz, że ktoś się przed nimi otworzy? Poza tym to banda zarozumiałych bubków, sam tak mówisz. No i muszą uważać. Jasne… Albo Arthur Weasley. Owszem, jest uroczy, ale jest też nikim. NIKIM! Poza tym to wszystko ludzie od lat związani z Albusem Dumbledore’em, każdy się od razu zorientuje, że węszą dla niego. Z kolei dokumentacja… Nie wszystko wpisuje się w papiery, dobrze jeżeli chociaż połowę.\n- A ty oczywiście posiadasz w zanadrzu najpewniejsze z możliwych źródło informacji…\n- Naturalnie! – Uśmiechnęła się szeroko.\nSeverus podniósł się i opędził od niej niecierpliwie. Nie zniechęciło to niezwykle ożywionej, pomimo rannej pory, kobiety. Uwiesiła się u jego ramienia.\n- Po prostu zostaw to mnie. Wiem, co robić.\n- Sever, kochanie, przecież nic nie tracisz! Gdy nic z tego nie wyjdzie, będziesz tylko nadal w punkcie wyjścia, a jeżeli… Co ci zależy?\n- Świetnie. A kim jest ten niezawodny kontakt w ministerstwie, jeżeli można wiedzieć? Nie musiał nawet patrzeć na Yen. Praktycznie czuł przez skórę, jak automatycznie traci pewność siebie.\n- Kitty – wymamrotała niewyraźnie.\n- Kitty Silverwand, moja najlepsza przyjaciółka ze szkoły. Pracuje w dziale informacji. Ukończyła kurs sekretarki i… To jej głos słychać w windzie – dokończyła optymistycznie, jakby było to najlepszą rekomendacją.\n- Yen, czyś ty oszalała? Panienka od zaparzania kawy?!\n- Och, nie! – zaprzeczyła żywo. – Nie panienka. Kitty jest mężatką – dodała błyskawicznie.\n- Sever, proszę…\n- To idiotyczne.\n- Zaufaj mi. Wiem, co robię.\nMężczyzna sprawiał wrażenie, jakby miał jeszcze bardzo dużo do powiedzenia na ten temat, a jeden szczególnie trafny tekst odnośnie zaufania do Krukonki nawet na końcu języka, wzruszył jednak tylko ramionami. Jego mina wystarczająco dobrze wyrażała, co o tym wszystkim myślał. Nie uznał za konieczne komentować na głos kolejnej z licznych, dziecinnych demonstracji Yenlla Honeydell.\n- Rób, co chcesz – rzekł dla świętego spokoju, co czynił chyba coraz częściej.\nKobieta pocałowała go w nos i zaraz zerwała się na równe nogi.\n- No to lecę.\n- Oczywiście! Muszę… – zacięła się po raz kolejny tego ranka. – Muszę zdążyć kupić… eklerki.\nMrugnęła do niego, uśmiechając się przekornie.\n- Nie pytaj. Pamiętaj, że są rzeczy w niebie i na ziemi, których nigdy nie będziesz w stanie zrozumieć, panie Es i to właśnie jedna z nich. Cześć! – Posłała mu ręką następnego całusa, zadarła dumnie głowę i wymaszerowała z sypialni.\nZatrzymała się w połowie salonu i odwróciła z miną wyrażającą umiarkowane zainteresowanie i mniej umiarkowane zniecierpliwienie w stronę opierającego się o framugę małżonka.\n- Chyba nie zamierzasz iść tam sama?\n- Jasne, że zamierzam. Właśnie to ci przed chwilą powiedziałam. I naturalnie, że SAMA! Chyba nie sądzisz, że kogokolwiek zachęci do zwierzeń okoliczność, iż będzie nad nim sapał taki wielki i wiecznie zły Nietoperz, jak ty? Nawet w swoje najlepsze dni wyglądasz tak, jakbyś miał zaraz zacząć przypalać ludzi papierosami albo wyrwać paznokcie. Do widzenia.\n- Błagam! – Tupnęła buntowniczo nogą. – Tylko nie znowu to samo! Przerabialiśmy to nieskończoną ilość razy, a jakoś do tej pory nic mi się nie stało, tak? Poza tym, gdy niedawno byłeś wyłączony, pan Fletcher miał tu oko na wszystko. Powinien być jeszcze w okolicy, załatwiał jakieś swoje sprawy. Prawdopodobnie uda mi się gdzieś go złapać.\nŻe wszystkich żywych stworzeń, tylko Yen Honeydell mogła zwracać się per „pan” do największych mętów czarodziejskiego półświatka przestępczego. Była jedyna.\n- Mundungus Fletcher?\n- Nie mów, że zdążyłaś zaprzyjaźnić się z tym lumpem.\n- Pan Fletcher pracował kiedyś po sąsiedzku z moim ojcem.\n- Gdzie? W gorzelni?\n- W dziale mechaniki i inżynierii zaklęć, sekcja wiązania magii z materią – wyśpiewała gładko Yen, obserwując z satysfakcją, jakie wrażenie wywarły jej słowa na zbaraniałym Snapie. – Jak dobrze znasz pana Fletchera, Sev?\n- Nic nie chcę powiedzieć. Faktycznie coś kiepski z ciebie szpieg. Wychodzę.\nPrzywołała do siebie imponujące czerwone szpilki z drugiego pokoju, przycupnęła na kanapie i włożyła je na nogi. Przyjrzała się krytycznie czółenkom i uśmiechnęła do siebie. I czekała aż Snape wreszcie zareaguje.\n- Co on tu w ogóle robi? Tak daleko od Nokturnu? – podjął ten zgodnie z oczekiwaniami, kiedy tylko zdołała wygrzebać się z pierwszego szoku.\n- Och, załatwiał coś z kimś… Och, o takim imieniu jak postać z kreskówki. Takiej mugolskiej. O myszy… Hm…\n- Duży Mickie?\n- Widzę, że jednak jesteś dobrze zorientowany. – Mrugnęła do niego po raz kolejny. – Bardzo interesujący człowiek. Miał śliczne tatuaże i wszystkie ruchome. Kiedy byłeś chory, pan Fletcher dostarczał nam zioła i raz…\n- Na Salazara! Dung nie zabrał cię chyba do Dużego Mickiego?\n- A co w tym złego? Pan Mickie, zdaje się, chce z jakiegoś powodu wypruć flaki z Maela, więc chyba powinniście znaleźć jakiś wspólny temat. Poza tym jest bardzo miły.\nSeverus przyglądał się jej z niedowierzaniem, jakby co najmniej – w swoim obecnym stanie i po licznych, wyuzdanych przygodach – wjechała mu do salonu, dosiadając na oklep jednorożca.\n- Yenlla, nawet ty nie możesz być aż tak głupia. To niemożliwe. Musisz wiedzieć, kim…\nKobieta poderwała się do pozycji pionowej i zbliżyła do niego, stukając groźnie obcasami. Wycelowała w niego swój długi, alabastrowy palec.\n- Oczywiście, że wiem, kto to jest Duży Mickie i właśnie dlatego zamierzam być dla niego grzeczna. Połowa magicznego showbiznesu siedzi u niego w kieszeni, jasne? A teraz żegnam.\nMimo ognistych nalegań Yenlla, aby jej zaufać, zapewnień, że doskonale wie, co robić, poradzi sobie świetnie i wróci, zanim Severus się obejrzy, najwyraźniej wcale nie poszło jej tak dobrze. Wielka szpiegowska misja pani Snape przeciągała się w nieskończoność. Chociaż mistrz eliksirów w życiu by się do tego przed sobą nie przyznał, zaczynał się niepokoić. Objawiło się to kilkoma szlabanami ponad normę wśród hogwarckiej młodzieży, dwoma przypalonymi eliksirami oraz aktualnym obłędnym spacerem w tę i z powrotem po salonie.\nCiekawość, której nie był w stanie przemóc, gnała go do domu, podczas każdej przerwy między lekcjami, tak że zaczynało mu brakować racjonalnym pretekstów, niezbędnych do ochrony własnej, ślizgońskiej psychiki, jednak pragnienie, aby być na miejscu, kiedy tylko szelma powróci i móc na świeżo ją wyśmiać, było o wiele silniejsze, nawet od godności i miłości własnej. Po prostu chciał widzieć ją pokonaną, zmuszoną przyznać, że poniosła klęskę na całej linii, nieśmiejącą spojrzeć mu w oczy, nim zdąży się ogarnąć i przygotować jakiś sprytny tekścik na swoją obronę. Mała dziewczynka, która miała ambicję zajmować się wielkimi sprawami.\nYen nie pojawiła się w trakcie żadnej z jego krótkich wizyt w mieszkaniu i wciąż nie było jej widać po zakończeniu zajęć. Severus krążył po pokoju, powiewając szatą, której jeszcze niż zdjął, ostrząc sarkazm i szykując zapas kąśliwych uwag na jej powitanie. Dodatkowym plusem całej tej sytuacji był fakt, że chyba sam przestał myśleć o swoim aktualnie głównym problemie, skupiając się na wyglądanej z niecierpliwością porażce swojej drogiej małżonki.\nPowoli zapadał zmierzch, a kobiety jak nie było, tak nie było. Mistrz eliksirów po raz pierwszy od rana dopuścił do siebie myśl o tym, jak idiotycznym pomysłem była zgoda na jej samotny wypad na miasto, przecież… przecież ona…\nPrzecież Dumbledore zabiłby go, gdyby coś się stało jego pupilce.\nLi i tylko.\nW końcu szczęknęła klamka u drzwi wejściowych. Severus zatrzymał się wpół kroku i pospiesznie rzucił na fotel, kryjąc za świeżym numerem „Alchemii Dzisiaj”. Dopiero po kilku sekundach zorientował się, że trzyma go do góry nogami i szybko odwrócił. Zdążył w ostatniej chwili.\nYen weszła do mieszkania tanecznym krokiem, niedbale rzucając pelerynę na wieszak. Oczywiście spudłowała, ale niespecjalnie się tym przejęła.\nUdał, że nie słyszy. Wyrwała mu gazetę, schowała ją za pleczami i okręciła się w miejscu. Wyglądała na zadowoloną z siebie, ale to ostatecznie jeszcze o niczym nie świadczyło, prawda? Zazwyczaj wyglądała na zadowoloną z siebie.\n– No, zapytaj mnie!\n– Nie drażnij się ze mną! Zapytaj, jak mi poszło.\n– Nie jestem zainteresowany – skłamał od razu, przekładając bez widocznego celu rozłożone na stole książki.\n– Nie mogło ci się udać. – Nie zdołał się jednak powstrzymać.\n– Och, tak? – Skłoniła się przed nim komicznie i zamachała mu przed oczami kawałkiem zapisanego pergaminu. Odruchowo wyciągnął rękę, żeby go chwycić, ale Yen sprytnie odskoczyła.\n– Lista nazwisk – powiedziała z dumą.\nKobieta rozsiadła się na ławie, majtając radośnie nogami w powietrzu, wyraźnie zadowolona z efektu.\n– Byłam w ministerstwie i rozmawiałam z Kitty. Wiesz, że ma już dwójkę dzieci? – Zauważyła, jak Severus przewraca oczami, tracąc zainteresowanie, więc zaraz kontynuowała. – Rozmawiałam też z innymi kobietami. Mnóstwem kobiet! Sekretarek i tak dalej. To było proste, nikogo nigdy nie interesuje, co mają do powiedzenia, więc skoro tylko taki ktoś się znalazł…\n– I naturalnie wyjawiły ci wszystkie najskrzętniej skrywane tajemnice ministerstwa.\n– Jakbyś zgadł.\n– Pod pozorem?\n– Ankiety na temat kosmetyków.\n– Zapewne informacja, jakiego podkładu używa…\nYen syknęła na niego z irytacją.\n– Przestaniesz mi się wcinać? Mówiłam, że tego nie zrozumiesz. Wy, mężczyźni, nigdy nie pojmiecie subtelnej siły oddziaływania plotki i eklerków. Macie kwantyfikatory logiczne zamiast mózgu.\n– Zapewne. Do tego, jak wiesz, jestem dość zajętym człowiekiem, więc jeżeli tak ci zależy, przejdź po prostu do sedna. O ile tam jest jakieś sedno, pod tym eklerkowym mistycyzmem…\n– W trakcie rozmowy zdołałam kilka razy poważnie zboczyć z tematu. Mówiłam, że możesz mi zaufać. A to – powachlowała się pergaminem – jest lista nazwisk najbardziej podejrzanych typów z ministerstwa. Tych, którzy w jakikolwiek sposób zwrócili na siebie uwagę szanownych pań.\nZeskoczyła ze stołu, stanęła nad mistrzem eliksirów i wreszcie podała mu kartkę. Nawet na nią nie spojrzał.\n– Mówiłem, że nie jestem zainteresowany.\n– Co mi to da? Kilka nazwisk, podanych przez bandę kretynek od sortowania papierów.\n– Zresztą, jeżeli którejkolwiek z nich coś wydało się podejrzane, dlaczego nie poszła z tym do przełożonego?\n– Albo przełożonej – odgryzła się Yen. – Ale kto zainteresowałby się rewelacjami kretynki od sortowania papierów?\n– Więc tym bardziej…\n– Więc tym bardziej powinieneś spróbować! Jak możesz wyrokować, nawet nie rzuciwszy okiem? Sekretarki, sprzątaczki, cienie na korytarzach, pracujące sporo po godzinach, kto wie, co widują codziennie na korytarzach? – kusiła tajemniczym szeptem. – I nie mają komu o tym powiedzieć, bo nikt ich nie potraktuje poważnie.\n– Dlaczego ja miałbym to robić?\n– Bo jesteś wyjątkowy – stwierdziła słodko, lecz Severus tylko prychnął, otwierając na chybił trafił „Alchemię Dzisiaj”.\nTwarz Yenlli skamieniała.\n– Być może Dumbledore ma rację…\n– W czym znowu?\n– Może ty naprawdę NIE CHCESZ znaleźć tego szpiega, co?\nSnape wstał gwałtownie, prawie przewracając stojącą przed nim kobietę.\n– Jak śmiesz tak do mnie mówić?! Myślisz, że czegokolwiek zaniedbałem? Że jest jeszcze cokolwiek, czego nie sprawdziłem, w miarę możliwości?\n– Tak – rzuciła zaczepnie, podsuwając mu pergamin prosto przed oczy. Wyrwał go jej z ręki i odmaszerował w głąb pokoju. Yen uśmiechnęła się tryumfalnie pod nosem.\n– Kingsley Shacklebolt?! Po całym tym gadaniu dajesz mi listę, która otwiera członek Zakonu?\n– Och! Nie, nie – odpowiedziała nieskładnie Yenlla. – Miałam go skreślić. Nie zwracaj uwagi.\nPrychnął gniewnie po raz kolejny.\n– To po jaką cholerę…\n– Nie, poczekaj! Omiń Kingsleya. Zawsze go wszędzie wpisują.\n– Wykrztuś to wreszcie!\n– On… On klepie.\n– Ręce mu błądzą nie tam, gdzie trzeba. – Zamachała rękami w geście, który miał sugerować, że to ostatecznie nie takie ważne. – Taki zawsze jest podejrzany. Uwierz mi, że gdyby ciebie codziennie obmacywał stary, obleśny czarodziej, też wpisywałbyś go na każdą listę w nadziei, że kiedyś w końcu go przeniosą. Czytaj dalej, proszę.\n– Nie. Mam dosyć. – Podał jej z powrotem pergamin, którego nie chciała przyjąć. Wtedy przypadkiem spojrzał na sam dół kartki i zbladł.\n– Paris Deepity?\n– Co z nim? – zapytała Yen, usiłując rozpaczliwie podtrzymać jego zaciekawienie wynikami jej pracy.\n– On pracuje w Ministerstwie Magii?\n– No… Tak. Top secret service.\n– Ładny mi sekret.\n– Teoretycznie nikt o tym nie wie – wytłumaczyła usłużnie Yenlla.\n– A praktycznie?\nUśmiechnęła się wariacko i z desperacją.\n– Na pewno chcesz wiedzieć?\n– Yen – warknął.\n– W porządku, ale pamiętaj, że sam tego chciałeś, Sever. Deepity to najlepszy towar w ministerstwie. Wysoki, przystojny, przeszywające spojrzenie, rozchełstana szata i baaardzo ciasne spodnie – wyliczała, powstrzymując śmiech. – Wszystkie sekretarki mdleją na jego widok. Top secret, top secretem, ale czegoś takiego nie da się ukryć. Nie w tej kategorii wiekowej i płciowej. Wszystkie o nim szepczą. Poza tym ma chyba najbardziej idiotyczne nazwisko, jakie w życiu słyszałam – zakończyła wypowiedź dawna panna Honeydell. – Znasz go?\nSeverus chyba jednak już jej nie słuchał. Wpatrywał się ze zmarszczonymi groźnie brwiami w jedno jedyne nazwisko na liście.\n– Sev? Co się stało?\nMężczyzna otrząsnął się z ponurego zamyślenia i ruszył prosto do drzwi.\n– Nic. Muszę coś sprawdzić. Zniszcz to. – Rzucił jej pergamin.\n– Paris Deepity to Adept.\n– Przyszły Śmierciożerca.\n– Daj mi spokój! – mruknął Snape od progu, zanim zdążyła cokolwiek powiedzieć.\nWrócił dość prędko, z tak ponurym i strasznym wyrazem twarzy, jakiego Yen dawno u niego nie widziała. Próby docieczenia przyczyny tego stanu jak zwykle obróciły się przeciwko niej. Spróbowała go ułagodzić, ale wtedy było jeszcze gorzej.\n– Na Boga, Sever! Przecież chcę ci tylko pomóc!\n– Najlepiej pomożesz mi chociaż raz robiąc to, o co cię proszę. Idź do siebie i zostań tam. Zajmij się czymś pożytecznym. Poczytaj, pomaluj paznokcie, nie wiem.\nMówił w ten szczególny sposób, który nawet u szelmy budził dawno zapomniany i pogrzebany w podświadomości zmysł posłuszeństwa. Skinęła głową w milczeniu i wycofała się do swojego pokoju. Zanim zamknęła drzwi, przyuważyła, że Severus znika w laboratorium.\nNie wyszedł stamtąd aż zrobiło się całkiem ciemno. Zza nieznacznie uchylonych drzwi Yenlla z bijącym sercem obserwowała, jak szykuje się do wyjścia. Od stóp do głów odziany był w swoją firmową czerń, a z jego twarzy nie sposób było nic wyczytać. Tylko odrobinę cieplejszym odcieniem różniła się od śmierciożerczej maski, której tym razem z sobą nie zabierał. Oczy miał dziwnie puste, a brwi prawie złączone nad długim nosem. Yen zadrżała gwałtownie, gdy spojrzał prosto w jej stronę.\nI nagle już wiedziała, że Severus Snape wychodzi, żeby zabić.\nILUSTRACJA: „Avada kedavra” by Ellaine.\n„Zawsze byłam kobietą/ z talentem do organizacji./ Dla przyjemności i płynących stąd korzyści./ Zawsze byłam kobietą z talentem do organizacji,/Czy to mebli, czy żonkili albo ludzkiego życia./ Jeżeli chcesz wyswatać siostrę,/ Ożenić brata albo importować ser,/ Po prostu zostaw to mnie./ Jeżeli potrzebujesz przeglądu dachu/ wyrównania brwi lub uregulowania rachunków,/ Po prostu zostaw to mnie./ Jeżeli chcesz wysłać córkę na randkę/ Albo dopomóc w skonsumowaniu pewnego małżeństwa,/ Za raczej skromną opłatą,/ Jeżeli chcesz przyłapać męża,/ Śledzić chłopaka, czy przyprawić kurczaka,/ Zaaranżuje wszystko, co trzeba,/ Po prostu zostaw to mnie (…)/ Dyskretnie użyję własnej dyskrecji/ Zaaranżuje wszystko, co trzeba,/ Zaplanuje całą operację,/ Po prostu zostaw wszystko mnie!”\n9 sierpnia 2007 o 03:04 napisał:\nMniam, mniam. Urocze.\n9 sierpnia 2007 o 03:36 napisał:\nOdczekałam. Przeczytałam jeszcze raz. Dalej nie jestem w stanie napisać składnego komentarza o jakiejkolwiek wartości merytorycznej. Cholera. Przepraszam.Ale Kingsleya [jednego z trzech(?) dobrych bohaterów, których toleruję w całym rowlingowym światku] Ci nie daruję Hmnmm.\n9 sierpnia 2007 o 11:26 napisał:\nŚwietny rozdział :)Rzuciło mi się w oczy kilka literówek, ale nie mogę ich teraz znaleźć. Rozmowy Yen z Severusem urocze.Zakończenie świetne. Pozdrawiam.\n9 sierpnia 2007 o 14:18 napisał:\nSuper odsłona no i Yen w końcu na coś się przydała może Snape ją wreszcie doceni przynajmniej podświadomie bo w życiu się by do tego nie przyznała ach. ta męska duma ;-)\n9 sierpnia 2007 o 19:10 napisał:\nMaltretujesz Severa. Ale taki jego los. Jak nie Mroczny, to Jasny, jak nie Jasny, to Gala ;).\n9 sierpnia 2007 o 21:41 napisał:\nsuper rozdzial XD extra piszesz ciagle patrze czy nie ma nowej odslony:) mam nadzieje ze bedziesz jeszcze dlugo prowadzila ten blog :)) szczegolnie mi sie podoba mi sie ten rozdzial,jest extra,ale poprzedni byl jeszcze lepszy ;)\n10 sierpnia 2007 o 10:02 napisał:\nYen leczy moje skołowane nerwy, a dzisiaj wyjątkowo. Mam ochotę kogoś ugryźć ;)Postanowiłam uraczyć się nią jeszcze raz, od początku i słowo daje pierwsze rozdziały przy drugim odbiorze są równie cudowne, zabawne, a Yen… Właśnie Yen, to Yen.Wyjątkowo rozbawiała mnie w tym rodziale nagła metamorfoza Yen – „Mój Śmierciojad”, jakby to, że Sevowi nie ufają było ujmą na jej honorze :D No muszę przyznać, że taka zatroskana Yen łapie za serce.A teraz Gatta – wdech, wydech… ludzie wcale nie są denerwujący, głupota ludzka, wcale nie jest denerwująca… wdech wydech… spokój olimpijski…To ostatnie to tak zupełnie poza tematem. Offnełam sobie.Pozdrawiam, ściskam, ucałowuję Maleństwo i w ogóle wielbię was obieGatta\n10 sierpnia 2007 o 22:32 napisał:\nczytałam wszystko, już dawno, ale jakoś nie miałam odwagi skomentować. ale dzisiejszego wieczoru myślę sobie, raz kozie smierc. Wspaniale piszesz. A postać Yen jest poprostu niesamowita. Jej relacje z Severusem, Syriuszem i Remusem… miodzio. Masz niezwykły styl pisania który bardzo mi się podoba. Wieje mi tu troche opowiadaniem Meady Szalonej, tzn chodzi mi o sposób pisania, dobierania słow. Hm. Będę tu jeszcze wpadać. Korci mnie zeby zostawić ci adres mojego opowiadania, a nuż Ci się spodoba? PozdrawiamIśka z http://www.hogwart-mlodych.blog.onet.pl\n11 sierpnia 2007 o 18:05 napisał:\nUwielbiam twoje opowiadanie! Zaczęłam tu zaglądać dopiero kilka dni temu i właściwie się cieszę, gdyż w ten sposób mogłam od razu przeczytać dużo notek (wszystkie są ciekawe). Bardzo mi się podobają złośliwe i urocze dialogi, zwłaszcza te pomiędzy Severusem i Yenllą. Myślę że miałaś bardzo dobry pomysł na to, jaka powinna być żona Snape’a. Fajnie, że kiedy już zaczyna się robić zbyt sentymentalnie, wszystko musi się popsuć (chociaż to może wredne). A muszę przyznać, że trochę się bałam, że z czasem zbyt przywiążesz się do bohaterów i będzie ci żal dokładać im kolejnych kłótni i problemów. Nie wiem czemu, ale zawsze byłam raczej sceptycznie nastawiona do fanfików, a dzięki tobie zmieniłam zdanie. Pozdrawiam :)\n11 sierpnia 2007 o 18:23 napisał:\nAleż ja jestem bardzo, ale to bardzo-bardzo przywiązana do moich Maleństw, dlatego nie zamierzam pozwolić im tak po prostu spocząć na laurach. Dziękuję za miłe słowa, łasam na nie, a co?Pozdrawiam!PS. Fanfiki to jedyne wyjście obsesjonistów ;)\n11 sierpnia 2007 o 19:54 napisał:\nten gość z obrazka (sever) przypomina mi Janosika. A notka jak zwykle extra.\n11 sierpnia 2007 o 22:29 napisał:\nNo i co tu napisać…? Po prostu – Gala to dopiero potrafi! Odsłona świetna i na pewno zaliczę ją do tych najbardziej ulubionych – Yen w roli asa wywiadu po prostu mnie rozbroiła, „starcia” słowne państwa Snape jak zawsze urocze, no i to zakończenie…..jak można być tak okrutnym i przerwać w takim momencie…? Domagam się szybko kolejnej odsłony, a co!Pozdrawiam :)))\n12 sierpnia 2007 o 19:19 napisał:\nWróciłam Galo na chwileczkę przed komputer znajdując się aktualnie nad morzem, aby przeczytaqć twoją kolejną, cudna odsłonę. Cięzko mi tutaj aż komentowac bo tyle nasówa mi się refleksji, ze aż głowa boli :)Znalazłam jak zwykle świewtny cytat odnośnie mundugnusa fletchera:”-Pan Fletcher pracował kiedyś po sąsiedzku z moim ojcem. – Gdzie? W gorzelni?”Z tą gorzelnią tak mnie rozsmieszyło, zę malo z krzesła nie spadłam. jak zwykle uwidoczniło się tutaj twoje doskonałe poczucie humoru :)lubie je do tewgo stopnia, że parę cytatów z przed oparu miesięcy pozwol;iłam sobie wydrukowac :)wciąż się śmieję z nich po cichu.Eh..W tym rozdziale droga Galo pokazałas nieco inna stronę Severusa. faceta przytłocoznego życiem. Yen w końcu zrozumiała jak jemu musi byc cięzko. Cłżowiek przemęczony, pokutujący wciąz za jeden z grzechów młodości… I pokutujący już do końca zycia. Nikt mu nie ufa a przeciez on robi tak wiele. dobrowolnie. naraża się, wykonuje wszytskie zadania których nie podjąłby się nikt o zdrowych zmysłach a on… on wciaz działa dla dobra innych i co z tego ma? absolutnie ani jednego dobrego słowa.Wciąż uwazany za ciemnego typa nie wartego ani jednego spojrzenia. A severus? Tylko samotny, zapracowany facet, który miał całe spieprzone zycie! Wciąż kryjący swoją gorycz pod ciemną maską ironii, złości i szyderstwa.I Yen w końcu zrozumiała. Może najwyższy czas już na to. Snape był jakby bardzije zdesperowany, ale w końcu dzięki Yen znalazł szpiega i zdaje mi się, zę jest jej naprawde wdzięczny :)Tylko jak zwykle teog nie okazuje. yenlla jest mądra kobieta i Sevi w końcu powinien to zrozumieć, czyż nie?Co on by bez niej zrobił?jak już to kiedys powiedziała:”z kim ci będzie tka źle jak ze mną?”Idelane słowa :)trafiłaś, Galo w dziesiątkę :) Uwielbiam to opowiadanie i jak zwykle do samego końca trzymsz napięcie a juz ostatnie wydazenie sprawiło, ze chcę jeszcze więcej.No nic. Uzbroję się w cierpliwosc i wiem, ze następny rozdizał będzie jeszcze bardziej emocjonujący. Oj tak..sevi zabójca. Oh. Doskonale to ujęłaś. Te puste oczy, ta zaciętosć zupelnie jak u polującego drapieznika. ta nienzośna, okrutna konieczność która sprawia, zę musi zabic cżłowieka.Licze jedynie, zę nie wapkuje sie tym w kłopoty bo u lOrda miałby przechlapane mówiąc bardoz potocznie.Niniejszym życzę tobie wiele weny, której nigdy ci chyba nie zabraknie i sobie życzę szybko towjej wspaniałej, kolejnej odsłony.zapraszma na mojego drugiego bloga kiedy-mowisz-dobranoc.mylog.pl – tak tak. Kolejny snape w moim wykonaniu :PI pragn e tlyko dodać, zę wracam w piątek i powinnam wtedy zamieścić jakiś nowy rozdiział u siebie. Pozdrawiam serdecznie Galę niezastapioną :)Kaliope\n14 sierpnia 2007 o 22:16 napisał:\n18 sierpnia 2007 o 16:03 napisał:\nZapraszma do siebie na nowa notkę!kaliope\n19 sierpnia 2007 o 11:07 napisał:\noh Galo. :) Musze tez przyznać, ze jestem obrazona na Joannę jak cholera i nie wiem co jej zrobię, gdy tylko ja kiedykolwiek zobaczę. :Pa co do rickmana. Uwielbiam go i miałam okazje zobaczyć z nim jakies 13 filmów. Film Close My eyes powoli dobiega końca i juz, już prawie się ściągnał. Rasputin również, dark harbor ślimaczym tempem… Może ty masz jakies dobre źródła filmów co? :) Poluję na „W rekach Boga”, „Search the john Gissing” czy jak to tam było i na „Nobel Son”. Jestem ciekawa, czy te dwa ostatnie w końcu pojawią się u nas na DVD bo z tego co wiem to neidawno dopiero były zaprezentowane w angielskich kinach. Polska to Polska i trzeba się z tym pogodzić. pff.jestem zakochana w tym facecie do nieprzytomności :PCóż z tego jak ściągam filmy głównie po angielsku nigdzie nie mogac znaleźć tłumaczenia, napisów etc. Egh. Napisałam do alana list z prosbą o autograf ale nie mam szczególnej nadziei, ze go otrzymam. A widziałaś Mesmera? Cudowny :)Ah to jest dopiero facet.Cóż. Niniejsyzm pozdrawiam i icze, ze podsuniesz mi jakiś film przynajmniej z polskimi napisami, bo ja mam z tym problemy.:)Pozdrawiam serdecznie cię Galo i dziękuję za tak długi komentarz pod moją notką (i za ciekawe spostrzeżenia).kaliope\n19 sierpnia 2007 o 15:59 napisał:\nCóż. Mesmer byłby naprawde świetnym filmem gdyby tylko kiedykolwiek trafił do kin. pare momentów bylo nudnych ale Alan zagrał genialnie. Mmm. ten wygląd. Najbardzije lubię chyba jego wizerunek z rozwaznej i Romnatycznej oraz z Mesmera. facet nie z tej epoki po prostu. No i z Close my eyes też. :)Co do An Awfully big adventure przyznam,z ę ściągnęłam przez eMula ale nie wytrzymałam nerwowo. Jakośc fatalna i w dodatku hiszpańskie napisy! Galaxy Quest widziałam i bardzo mi sie podobał. Moja ulubiona obsada: Singourney Weaver, Tony Shalhoub, Alan Rickman i Tim Allen. bomba :)Closet Land ściągam i wiesz co? Własnie boję się, ze teog nie zrozumiem po angielsku… niestety. Film bardzo trudny i dośc brutalny, ale z pewnością wart Alana.Cóz. O nowościach informuje na alanek.klub.mylog.pl więc zapraszam. Jest nowy projekt filmu Swenney todd, Bottle Shock i… chyba cos tam jeszcze było ale teraz jakoś nie mam do teog głowy.Ostatnio wykukałam w necie, ze Alan na festiwalu dyrygował orkiestra. Jak chcesz zobacyzc zdjęcia to zapraszma do klubu. Jak coś znajdę ciekaweog to dam znac. alanholickzi musza sobie pomagać. No a Snow Cake widziałam po angielksu a potem kupiłam w Media markt i uznałam,z ę niepotrzebnie bo wszytsko było jasne :PPOzdrawiam!Kaliope\n19 sierpnia 2007 o 19:42 napisał:\nCo do tego musicalu… Jeszcze bardziej niesmacnzy od pachnidła, jako,z ę ze swych ofiar pan depp będzie robiił ciasteczka (nadzienie dla jakiejś tam kobity do cukierni) ale moze byc ciekawe to fakt. zwłaszcza, ze alan razme z deppem śpiewają w duecie\n20 sierpnia 2007 o 14:50 napisał:\n:) Aż nie wiem co napisać. Może tylko to, że wg mnie to jeden z lepszych „potterowskich” blogów? Kurcze, niby kiczowaty pomysł „Snape in love” ale całkiem nieźle napisane, bez jakichś tam głupkowatych zdarzeń, marysuistyczności mimo iż bohaterka zniewala urodą, no i czyta się jednym tchem. Zdania pisane z sensem, no kurcze nie wiem co powiedzieć! Ale jak to było w wierszu Szymborskiej „a ja nie wiem i nie wiem, i trzymam się tego jak zbawiennej poręczy”.Bo póki co jest nieźle, z pomysłem, bez kiczu i mam nadzieję, że tak się zakończy:)Gdzieś napisałaś, że chcesz się zmieścić z opowiadaniem do 27 rozdziału. Cieszę się bo nie chciałabym aby zrobiło się z tego „never-ending-story”. Twoje opowiadanie nie zasługuje na taki koniec.Pozdrawiam i wena tffurczego życzę.\n22 sierpnia 2007 o 23:11 napisał:\nBardzo nam przykro, ale ponieważ oceny ruszają od dziś, trzeba się jeszcze raz zapisać. Przepraszamy za utrudnienia.\n23 sierpnia 2007 o 15:30 napisał:\nciekawe, urocze, wciagajace, ale nie mistrzostwo. co nie zmienia faktu, ze bylo na tyle dobre, zebym przeczytala az tyle notek w tak krotkim czasie ;)\n23 sierpnia 2007 o 21:51 napisał:\nNie mam siły na porządny komentarz, ale… To było wspaniałe. Szczególnie ostatnie zdanie. Tyle. Wrócę jutro i powiem, co o tym myślę. :)\n24 sierpnia 2007 o 20:12 napisał:\nTo opowiadanie jest takie dziwne. Bo z jednej strony jak się patrzy na Yen, która jest niesamowicie marysuistyczną (czy jak to się pisze) postacią to czyta się lekko, przyjemnie, z przymrużeniem oka. Szczególnie, że zabawnie opisane plotki z pracownicami, w gruncie rzeczy są przecież odzwierciedleniem prawdy. A z drugiej strony jako przeciwwagę mamy Severusa eS., który przypomina nam o tym, że w końcu akcja dzieje się w trudnych czasach, które dotykają każdego. Także dwójkę głównych bohaterów. I to połączenie jest dla przeciętnego czytelnika, takiego jak ja, po prostu zabójcze. Oczywiście w dobrym tego słowa znaczeniu. Snape w tym rozdziale przemawiał do mnie jak jeszcze nigdy, w żadnym z tych „super poważnych” opowiadań. Szpieg, który ryzykuje, nie z czystej dobroci serca, ale z powodu naiwnej wiary w sprawiedliwość, która dla niego jest czymś więcej niż tylko bycie dobrym, miłym, uśmiechniętym. Snape, który ma wyrzuty sumienia, który wychodzi z założenia, że człowiek, który dokonał wyboru musi ponieść jego konsekwencje. Severus, który nie okazuje strachu, a przecież mimo wszystko, kiedy mówi Yen o swojej sytuacji ja czuję ten strach. Wyobrażam sobie, że za tą maską obojętności jest coś jeszcze. Jakaś świadomość podejmowanego ryzyka, nieustająco pracujący umysł i mimowolna chęć wygrania kolejnego dnia. Severus krzyczy, przeklina, robi wszystko, żeby nie pokazać strachu i ta Yen, którą mu podsunęli na siłę, a która jest dla niego tylko kłopotem, staje mu się potrzebna. Bo (oczywiście pojawia się tu moje zamiłowanie do cytatów :]) jak mawiał Camus „Świat bez miłości jest martwym światem i zawsze przychodzi godzina, kiedy człowiek zmęczony błaga o twarz jakiejś istoty i o serce olśnione czułością”. Brzmi czułostkowo, ale mój przyjaciel napisał mi to kiedyś na skrawku papieru. Adaś przypominał mi takiego twojego Severa i ten cytat mnie u niego zaskoczył. Ale potem zrozumiałam, że każdy potrzebuje kogoś, żeby nie zwariować, kiedy nagle okazuje się, że cały świat wali ci się na głowę. I tak mi teraz to pasuje do Mistrza Eliksirów. Najbardziej urzekł mnie ten oto cytat: – Dlaczego? – Dlaczego, dlaczego, dlaczego! Bez głupich pytań. – Bo ci nie ufają? – NIKT mi nie ufa.Te słowa bolały, były oznaką czystej niesprawiedliwości i pokazania, że świat jest w gruncie rzeczy cholernie brutalny.Rozdział wspaniały. Pod każdym względem. Tam gdzie trzeba uśmiechnęłam się i pozachwycałam nad sprytem szelmy, ale przede wszystkim wstrząsnął mną, wzruszył i złapał za serce. Nie wiem, może to zależy też po części od mojego nastroju.Ja na razie mam jakiś kryzys. Napisałam pół notki, a potem niechcący skasowałam i od tego czasu nie mogę przysiąść i napisać niczego sensownego. Boję się „zepsuć” mojego Severusa. A jak jeszcze przeczytam takie cudeńko jak twoje opowiadanie, to nic, co napiszę mi się nie podoba. Póki, co skupiam się na drugim (pierwszym?) blogu o Minerwie McGonagall, bo tu mam większy luz. Nie muszę tak bardzo patrzeć na kanon i robię, co chcę. A poza tym jakoś Minny mi przypadła do serca. W przypadku „Przepowiedni” miałam kilka pomysłów i zaczęłam pisać, a do McGonagall podeszłam, kiedy już miałam jakiś tam kręgosłup opowiadania zarysowany, co zarazem pozwala mi na wprowadzanie nowości, ale nie odbiegam od tematu. I jeżeli będę musiała wraz z nawałem obowiązków (klasa maturalna i te sprawy) zrezygnować, z któregoś z blogów to nie z „Uśmiechnij się…” W każdym razie zapraszam na http://mcgonagall.blog.onet.pl , bo jestem bardzo ciekawa twojej opinii.Uff… Rozpisałam się. Serdecznie pozdrawiam i czekam, czekam z niecierpliwością na część kolejną. Szczególnie po tak intrygującym zakończeniu. Z jednej strony już się zastanawiam, jak zakończy się to opowiadanie, a z drugiej chciałabym, żebyś pisała i pisała i pisała i… i żebym ja mogła czytać :D Wiem, stricte egoistyczne.Ściskam i życzę wena, zakochana bezpamięci w twoim Severusie i sp.Eli\n24 sierpnia 2007 o 20:15 napisał:\nTfu.. http://mcgonagall.mylog.pl oczywiście :) Jakaż ja głupia ;)\n25 sierpnia 2007 o 12:11 napisał:\n21 września 2007 o 00:41 napisał:\njaki przebieg akcji xDDD niaaa… oderwać sie od czytania notki w połowie graniczy z cudem ;pp niaaa -Fiancee


Jak Zapobiegać Otarciom Stóp? Jak im Zapobiegać? – Medsowa\nJesteś tutaj: Strona główna › Produkty › Otarcia stóp\nLaringo Spray to wyrób medyczny w postaci aerozolu do gardła o działaniu...\nPasta doustna Fitoven to tradycyjny produkt leczniczy roślinny złożony do stosowania w...\nZielnik Apteczny - Kwiat Kasztanowca\nZielnik Apteczny - Kwiat Kasztanowca to zioła sypane, wskazane do stosowania doustnego w...\nTribactic One to kosmetyk w postaci chusteczek nasączonych środkiem dezynfekującym....\nMaść Propolisowa to kosmetyk, który chroni i pielęgnuje naskórek,...\nOtarcia na stopach to problem zarówno mężczyzn, jak i kobiet. Często ten bolesny problem jest wynikiem niewłaściwego, zbyt ciasnego obuwia.\nCo zrobić, by na naszych stopachnie pojawiały się pęcherze, modzele, odciski i brodawki podeszwowe? Jakie metody leczenia zastosować w momencie, gdy na naszych stopach zagościły te zmiany?\nModzele, to nic innego, jak miejsca na skórze stóp, na których obszarze doszło do nadmiernego rogowacenia naskórka. Zwykle modzele pojawiają się na stronie podeszwowej stóp lub na piętach. Przyczyną jest zazwyczaj zbyt ciasne obuwie.\nNie można poddać wątpliwości, że modzele to nie tylko nieestetyczny problem, ale przede wszystkim bolesny. Zmiany te należy leczyć – zaniedbanie w tej kwestii może nawet doprowadzić do rozwoju stanu zapalnego. Pod żadnym pozorem nie należy samemu wycinać bolesnych zmian! Jeśli Twoim problemem są modzele, pomocny okaże się pumeks lub tarka. Warto wspomnieć również o specjalistycznych plastrach, które bogate są w substancje zmiękczające naskórek.\nSkóra pokrywająca nasze ciało pełni wiele funkcji. Jedną z nich jest właśnie funkcja obronna. Odciski powstają w wyniku reakcji ochronnej skóry. W momencie dużego nacisku, dochodzi do wzmożonego rogowacenia się naskórka. Odciski pojawią się wtedy, gdy będziemy męczyć stopy niewygodnymi, zbyt ciasnymi butami.\nPrzyczyną powstawania odcisków jest również słabe ukrwienie lub krzywe palce u stóp. Odciski charakteryzują się niewielką, lśniącą powierzchnią oraz w dotyku są dość twarde.\nJak radzić sobie z otarciami stóp?\nJeśli doszło do przerwania ciągłości naskórka, niezwykle ważne jest to, by zdezynfekować i oczyścić powstałą ranę. Jeśli miejsce, w którym doszło do urazu, nie jest narażone na kontakt z obuwiem, nie należy stosować opatrunków – to sprawi, że proces gojenia zostanie przyspieszony.\nPomocne okażą się również maści z alantoiną. Alantoina, to substancja, która łagodzi podrażnienia i zaczerwienienia skóry. Ponadto wykazuje działanie przeciwzapalne i łagodzące. Cenną informacją dla alergików będzie fakt, iż maści z allantoiną są bardzo dobrze tolerowane i nie wywołują alergii.\nOdpowiednia pielęgnacja stóp\nOdpowiednia pielęgnacja stóp jest niezwykle ważna. Przede wszystkim należy pamiętać o wygodnych butach, jak najlepiej wyprofilowanych i dopasowanych do naszej stopy. Buty powinny być wykonane z naturalnego tworzywa. Kolejnym ważnym aspektem są również skarpetki – najlepiej, by były wykonane z naturalnej tkaniny, po to, by stopy nie pociły się.\nOkazuje się, że nadmierna potliwość stóp przyczynia się do powstania bolesnych odcisków, modzeli i otarć!\nKażdy z nas marzy o gładkich w dotyku stopach. Katujemy naszą skórę pumeksem i tarkami, zdzierając w ten sposób martwy naskórek. Należy jednak pamiętać, by robić to z umiarem. Jeśli naskórek będzie usunięty w nadmiarze, skóra zareaguje odwrotnie – będzie próbować się bronić, a wynikiem tego będzie coraz bardziej gromadzący się naskórek.\nPielęgnaca stóp u podologa\nJeśli na Twoich stopach zagościło już wiele zmian, które są nie tylko nieestetyczne, ale sprawiają również, że czujesz się niekomfortowo, warto skorzystać z pomocy podologa. Podolog, to specjalista, który za pomocą nieinwazyjnych zabiegów przynosi ukojenie i ulgę pacjentowi. To właśnie w gabinecie podologicznym dowiesz się, jak właściwie pielęgnować skórę stóp i jakie kosmetyki wybierać, by utrzymać stopy w stanie zdrowia.


24 listopada, 2020 – ŚRODOWISKOWY DOM SAMOPOMOCY\nRÓŻNORODNOŚCI SANDOMIERSKIEGO DZIEDZICTWA CZ.III – SZTUKA\nWitajcie 😃 Dziś kolejna, już trzecia część z cyklu filmów dokumentalnych, prezentujących różnorodności w Muzeum mieszczące się na Zamku w Sandomierzu. W dzisiejszym odcinku poznamy najciekawsze zabytki zgromadzone w dziale pod nazwą „Sztuka”. Słuchajcie i oglądajcie z uwagą, a po… Czytaj więcejRÓŻNORODNOŚCI SANDOMIERSKIEGO DZIEDZICTWA CZ.III – SZTUKA »\nChoinkowe ozdoby DIY\nPięknie przystrojona choinka nie musi dużo kosztować. Nowoczesne dekoracje zrobione z drewna, czy na szydełku zazwyczaj są o wiele ładniejsze niż te szklane, gdyż podpadają pod kategorię „handmade”. Proponuję więc zabrać się z wnukami za przygotowanie choinkowych ozdób. Pokazane w… Czytaj więcejChoinkowe ozdoby DIY »\nSavoir-vivre ciąg dalszy!\nWitam kochani dziś savoir-vivre ciąg dalszy! O czym informuje ułożenie sztućców W dobrych restauracjach z dania głównego podanego na półmisku na talerz trafia około połowy jego zawartości. W momencie gdy goście zjedzą pierwszą porcję, kelner ponownie nakłada potrawy niejednokrotnie używając… Czytaj więcejSavoir-vivre ciąg dalszy! »\nPodobno jedna minuta głośnego śmiechu zastępuje nam 45 minut relaksu. Nawet jeśli nie da się tego udowodnić z arytmetyczną precyzją, to nikt nie ma wątpliwości, że śmiech jest nie tylko przyjemny, ale i służy zdrowiu. Podpowiadamy, jak wyluzować i co… Czytaj więcejŚmiech to zdrowie »\nJak wspierać mózg?\nKażdego dnia dbamy o nasze ciało, ale czy zastanawialiście się nad tym, czy dbamy o swój mózg? Polecam Wam dziś bardzo ciekawą rozmowę z doktor Joanną Podgórską. biochemik , neurobiolog, dzieli się swoją wiedzą, podpowiada, jak dbać o mózg i… Czytaj więcejJak wspierać mózg? »


"Gibon" najlepszy w FIFĘ - Lublin24.pl - Najszybszy portal w mieście\nOpublikowano: 7 lipca 2020 14:04\nAutor: Mateusz Połynka | Zdjęcie: Kamil Wojdat\nSport "III Amatorski Turniej FIFA 20" dostarczył wiele emocji i nieco zaskakujących rozstrzygnięć. Najlepszy okazał się Gabriel “Gibon” Gałęzowski, dla którego było to już trzecie podium w tych zmaganiach.\nGabriel “Gibon” GałęzowskiIII Amatorski Turniej FIFA 20\nZawodnicy podzieleni zostali na osiem grup. Z każdej do dalszej fazy awansowała najlepsza dwójka. Wszyscy faworyci pewnie wywiązali się ze swoich zadań. W fazie pucharowej esportowcy rywalizowali systemem do dwóch zwycięstw. Sporą niespodziankę oglądaliśmy na etapie ćwierćfinału. Jeden z głównych kandydatów do końcowego triumfu, zawodnik AZS UMCS Lublin ‒ Michał “Amazing_Michu” Brzozowski uległ Adrianowi “Ad1k0” Kołodziejczykowi i musiał pożegnać się z nadziejami na puchar. Jak burza szli “Gibon” oraz “Th3Pro” (Maciej Pobiega), którzy mieli na swoim koncie komplet zwycięstw. Panowie trafili jednak na siebie w półfinale. Lepszy okazał się ten pierwszy (4-3, 5-0). W drugiej parze półfinałowej mierzyli się “Ad1k0” i “CptHadesik” (Grzegorz Grzywaczewski). Po bardzo równej walce lepszy okazał się “CptHadesik” (3-2, 1-0).\nSpotkanie o trzecie miejsce padło łupem “Th3Pro” (2-0, 1-0). Wszyscy czekali na finał. “Gibon” stanął przed szansą na swój pierwszy, historyczny triumf w tych zawodach. W lutym był trzeci, w maju zajął drugie miejsce. Tym razem mógł wreszcie wygrać. Co warte podkreślenia, dalej pozostawał z kompletem wygranych na koncie. Plany chciał pokrzyżować “CptHadesik”. I był na najlepszej ku temu drodze, bo pierwsze starcie to on wygrał 3-1. “Gibon” znalazł się pod ścianą. Jednak świetnie sobie z taką sytuacją poradził. W kolejnym pojedynku zwyciężył 5-2 i o wszystkim decydował ostatni mecz! Ten także lepiej ułożył się dla “Gibona”, który pokonał rywala 3-0, a tym samym sięgnął po swój pierwszy tytuł.\nPoziom zawodów był podobny do tych majowych. Może dzisiaj było nieco łatwiej, bo zabrakło Eryka „Laxon” Birca, z którym ostatnio przegrałem w finale. Moim celem minimum także teraz było dojście do finału. W nim rozegrałem najtrudniejszy mecz, który z resztą przegrałem. Ale na kolejne dwa już wyszedłem bardziej skoncentrowany. Udało się je wygrać, a tym samym wygrać cały turniej. To bardzo cieszy, ponieważ to mój pierwszy triumf. Mam nadzieję, że nie ostatni ‒ komentuje zwycięzca, Gabriel “Gibon” Gałęzowski.\nWedług mnie poziom był dosyć wysoki i wyrównany. W zasadzie każdy przeciwnik sprawiał mi problemy, tak samo jak ja starałem się również sprawiać problemy moim przeciwnikom. Z wyniku jestem bardzo zadowolony. Przychodziłem z nastawieniem, że może uda mi się wyjść z grupy, a potem wygrać jakiś mecz. Po prostu liczyłem na dobrą zabawę. Nie miałem dużych oczekiwań, ponieważ nie gram w FIFĘ regularnie. Na dodatek w turnieju grałem Manchesterem United, któremu kibicuję, a który nie należy do najczęściej wybieranych drużyn wśród innych. Każdy mecz zagrałem dzisiaj przeciwko Francji, i większość tych spotkań wygrałem. Mam nadzieję, że to będzie zachętą dla innych graczy, żeby próbować grać swoimi ulubionymi drużynami i czerpać większy fun z gry, bo ostatecznie o to w tym wszystkim chodzi. Dzięki turniejom jak ten, poznałem wielu kolegów, z którymi utrzymuję stały kontakt ‒ mówi drugi zawodnik zmagań, Grzegorz “CptHadesik” Grzywaczewski.


Autor: Sławomir Gorzelak Data publikacji: 28.11.2017\nPowiatowy Urząd Pracy w Kielcach informuje, iż powstały niewykorzystane środki Krajowego Funduszu Szkoleniowego i w związku z powyższym ponownie zapraszamy pracodawców z terenu powiatu kieleckiego do składania nowych wniosków o przyznanie środków z KFS na kształcenie ustawiczne pracowników i pracodawców.\nDruk wniosku wraz z załącznikami dostępny poniżej na stronie.\nTermin naboru wniosków – od 29.11.2017 r. do 01.12.2017 r.\nzgodność dofinansowanych działań z ustalonymi priorytetami wydatkowania środków KFS na 2017 r. tj.:\nW priorytecie drugim PUP w Kielcach dofinansuje kształcenie ustawiczne w następujących zawodach deficytowych:\nIlość odsłon: 1748178


Kolejne starcie Project CARS z rzeczywistością. Zobaczcie porównanie\n16 lutego 2015 24 listopada 2015 Darek Madejski 0 Comments Project CARS\nSymulator wyścigów z prawdziwego zdarzenia.\nProject CARS zostało już porównane do Assetto Corsa, DriveClub czy Gran Turismo 6. Mogliśmy też zobaczyć kilka starć nadchodzącej gry od Slightly Mad Studios z prawdziwymi przejazdami na torach wyścigowych. Wszystko znajdziecie we wcześniejszych naszych newsach.\nDla tych, którym zawsze mało, prezentujemy kolejny filmik z serii Project CARS vs Rzeczywistość. Tym razem jest to siedem minut z superszybkim Pagani Zonda R na legendarnym torze Nurburgring.\nKolejny raz trzeba przyznać, że wirtualny przejazd jest strasznie blisko rzeczywistości. Wstrząsy w kabinie, dynamika oraz to, co widzimy zza kierownicy – jak na prawdziwym torze. Osobiście drażniło mnie jedynie zbyt wyraźne odbicie maski w przedniej szybie, które w rzeczywistości również jest widoczne, lecz nie aż tak bardzo. Zobaczymy, jak będzie to wyglądać w finalnej wersji gry…\nTa pojawi się na PC oraz konsolach PS4 i Xbox One już w przyszłym miesiącu. Kiedy wersja na Wii U? Nadal nie wiadomo.\n← Patch do Dying Light zmniejszy zużycie pamięci. Co jeszcze naprawia?\nPonad 12 godzin. Tyle zajmie przejście The Order: 1886? →\nTak będzie wyglądać tryb kariery w Project CARS\n20 lutego 2015 Robert Ocetkiewicz 0\nForza 7 z Xbox One X ładniejsza od dwuletnich wyścigów? Porównanie grafiki\n19 czerwca 2017 Darek Madejski 0\nJak zmienia się pogoda w Project CARS? Cała doba w przyśpieszonym tempie


Biuletyn Informacji Publicznej / Kontakt / Ponowne wykorzystywanie informacji sektora publicznego\nStrona główna\tKontaktPonowne wykorzystywanie informacji sektora publicznego\nW zakresie nieuregulowanym ustawą z dnia 11 sierpnia 2021 r. o otwartych danych i ponownym wykorzystywaniu informacji sektora publicznego (Dz. U. z 2021 r. poz. 1641) do decyzji o odmowie wyrażenia zgody na ponowne wykorzystywanie informacji sektora publicznego oraz do decyzji o warunkach ponownego wykorzystywania lub o wysokości opłat za ponowne wykorzystywanie stosuje się przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735 i 1491).\nPodmiot ponownie wykorzystujący informację publiczną pochodzącą od Głównego Urzędu Statystycznego jest zobowiązany do:\npoinformowania o źródle, czasie wytworzenia i pozyskania informacji od Głównego Urzędu Statystycznego;\nGłówny Urząd Statystyczny nie ponosi odpowiedzialności za rezultaty przetworzenia informacji ponownie wykorzystywanej.\nponowne wykorzystywanie informacji sektora publicznego informacje sektora publicznego\nAutor informacji: Piotr Klimaszewski (Departament Edukacji i Komunikacji GUS)\nWytworzenie informacji: 30.06.2016\nAktualizacja informacji: 08.12.2021 12:09\nMagdalena Zarodkiewicz 08.12.2021 12:09 Edycja 19\nMagdalena Zarodkiewicz 08.12.2021 12:00 Edycja 18\nMagdalena Zarodkiewicz 08.12.2021 11:59 Edycja 17\nKrzysztof Makulec 19.11.2019 14:05 Edycja 16\nKrzysztof Makulec 04.02.2019 11:08 Edycja 15\nAlicja Koszela 24.07.2018 15:17 Edycja 14\nKrzysztof Makulec 29.06.2018 16:24 Edycja 13\nKrzysztof Makulec 29.06.2018 16:20 Edycja 12\nKrzysztof Makulec 29.06.2018 16:18 Edycja 11\nAlicja Koszela 18.06.2018 09:17 Edycja 10\nAlicja Koszela 18.06.2018 09:17 Edycja 9\nAlicja Koszela 04.10.2016 11:27 Edycja 8\nAlicja Koszela 04.10.2016 11:25 Edycja 7\nAlicja Koszela 06.05.2014 22:45 Edycja 6\nAlicja Koszela 23.04.2014 11:56 Edycja 5\nAlicja Koszela 23.04.2014 11:54 Edycja 4\nAlicja Koszela 23.04.2014 11:50 Edycja 3\nAlicja Koszela 29.12.2011 09:38 Edycja 2\nAlicja Koszela 29.12.2011 09:20 Publikacja 1


Vin Bouquet trybuszon dwustopniowy z nożykiem do folii, niebieski\nVin Bouquet trybuszon dwustopniowy z nożykiem do folii, niebieski to produkt dzięki któremu bez problemu otworzymy butelkę wina.\nVin Bouquet trybuszon dwustopniowy z nożykiem do folii, niebieski to produkt dzięki któremu bez problemu otworzymy butelkę wina. Wykonany ze stali nierdzewnej pokrytej emalią. Elegancki i prosty w sam raz dla wielbicieli nowoczesnego stylu. Całość zapakowana w eleganckie pudełko.


Kocham cię Polsko! Gra planszowa - Gra planszowa - Księgarnia Internetowa PWN\nKocham cię Polsko! Gra planszowa(Gra planszowa)\nZostań członkiem jednej z drużyn Kocham Cię Polsko i zagraj w domu w najnowszą edycję gry inspirowanej telewizyjnym hitem TVP 2. Stwórzcie dwie drużyny i zmierzcie się w kolejnych rundach zabawy. Przed Wami Literowanie, Kalambury, Zakazane słowa oraz Kultowy przebój. Rundy muzyczne dodatkowo urozmaici darmowa aplikacja do pobrania na telefon. Gra będzie idealną rozrywką dla każdego bez względu na wiek.\nTematem przewodnim jest wiedza o Polsce, dzięki czemu zabawa łączy pokolenia i angażuje wszystkich uczestników.\n100 banknotów Kocham Cię, Polsko!


Kawa Davidoff Explorer's Choice Roasted Ground Coffee 250g mielona SmaczaJama.pl\n» Kawa Davidoff Explorer's Choice Roasted Ground Coffee 250g mielona\nKod produktu: 2219-65411\nOdkryj nową, ekskluzywną linię kawy, stworzoną przez mistrzów kompozycji marki Davidoff. Pod tą etykietą premium można odnaleźć selektywnie wybrane ziarna Arabiki, pochodzące z najlepszych regionów upraw na świecie. Ta mieszanka powstała z inspiracji współczesnymi odkrywcami, którzy stawiają sobie wysokie cele oraz mają wyszukane, najbardziej wymagające gusta.\nTutaj w wersji palona mielona. Dostępna także jako rozpuszczalna i w ziarnach. Oferuje łagodny profil, bez intensywnej goryczki oraz kwasowości. Smak Davidoff Explorer's Choice Roasted Ground najlepiej ujawnia się w kawiarce, ekspresie kolbowym, przelewowym lub przez parzenie w tradycyjny sposób. To wydanie sprawdzi się także w automatycznym ekspresie.


Lot na Księżyc, czyli jak Polacy zdobyli Mount Everest » HOLISTIC.news\nLot na Księżyc, czyli jak Polacy zdobyli Mount Everest\nMount Everest (EDUCATION IMAGES / UNIVERSAL IMAGES / GETTY IMAGES)\nElyria Ostrzegano ich, że to niemożliwe i niebezpieczne. Oni jednak postawili na swoim. 40 lat temu, 17 lutego 1980 r., Leszek Cichy i Krzysztof Wielicki stanęli na wierzchołku Everestu, spektakularnie inicjując nowy rozdział w historii podboju najwyższych gór\nrencontrer site gratuit Relacja ze szczytu Everestu\nAndrzej Zawada, kierownik wyprawy, nerwowo przebierał nogami.\nZ każdą minutą martwił się coraz bardziej. Od siedmiu godzin nie miał kontaktu z dwójką swoich ludzi, którzy ruszyli do ataku szczytowego. Myśli dryfowały ku czarnym scenariuszom. Mieli łączyć się przez radio, raportować o przebiegu misji.\nWreszcie o godz. 14.30 zatrzeszczał głos w odbiorniku. Andrzej Zawada natychmiast wyrzucił z siebie potok słów.\n„Halo, dwójka, halo, dwójka! Słyszymy, gdzie jesteście? Odbiór?”\n„Jak myślicie?” – odpowiedział z przekąsem Leszek Cichy.\n„Halo! Halo! Nie słyszę! Odbiór! Leszek, Krzysztof, odbiór!”\n„Jesteśmy na szczycie! Czy nas słyszycie?”\n„Nie słyszę! Powtórz! Powtórz, gdzie jesteście?”\nZabawa w głuchy telefon pewnie trwałaby w najlepsze, gdyby Leszek Cichy i Krzysztof Wielicki nie wykrzyknęli jednym głosem:\n„Na szczycie Mount Everestu! Zimą! Polacy!”\n„Hurra! Hurra! Na szczycie! Ściskamy, całujemy was! Rekord świata!” – krzyczał wzruszony lider wyprawy.\ncomo ligar gratis no celular Himalaje zimą? Wykluczone!\nhttp://champex-immobilier.ch/rentalsvilla-2/ Uczestnicy pierwszej udanej wyprawy zimowego wejścia na Mount Everest w 1980 r. (Źródło: Zbigniew Kowalewski, Andrzej Paczkowski, „Mount Everest – Dzieje zdobycia i Podboju”, Wydawnictwo Sport i Turystyka, Warszawa, 1986 r., s. 163, ISBN 83-217-2527-9)\nSir Edmund Hillary stwierdził, że nie wyobraża sobie życia zimą w górach powyżej 7 tysięcy metrów. Everest znał doskonale. 29 maja 1953 roku wraz z Szerpą Tenzingiem Norgayem jako pierwsi stanęli na wierzchołku „góry gór”.\nKierownik tamtej wyprawy, brytyjski wojskowy John Hunt dodał od siebie, że zdobycie któregokolwiek z himalajskich szczytów o tej porze roku jest omal niemożliwe.\nAndrzej Zawada powiedział: sprawdzam. Nie od razu jednak ruszył na Everest.\n„On dojrzewał do tej wyprawy” – mówi mi Piotr Trybalski, współautor wraz z Leszkiem Cichym książki Gdyby to nie był Everest, przypominającej losy wyprawy sprzed czterech dekad.\n„Była zimowa grań Tatr w 1959 r., był Kunyang Chhish w 1971 r., Noszak w 1973 r. i wreszcie Lhotse w 1974 r. Gdyby nie załamanie pogody podczas wyprawy na Lhotse, Andrzej Zawada z Andrzejem Heinrichem weszliby na szczyt. To była końcówka grudnia, byłoby to więc pierwsze zimowe wejście na ośmiotysięcznik. Zabrakło 250 metrów przewyższenia” – podkreśla.\nEverest nie był zatem ułańską szarżą. Chociaż, jak każde niezwykłe dokonanie, wykraczające poza to, co mieści się w przyjętych ramach tego, co realne i wykonalne, wyprawa musiała mieć w sobie pierwiastek szaleństwa i zgodę na balansowanie na granicy dopuszczalnego ryzyka.\nMusiała mieć też akceptację nepalskich władz. Było to o tyle trudne, że dotąd nikt się zimą w Himalajach nie wspinał. Sezony były dwa – wiosenny i jesienny. Polacy chcieli otwarcia trzeciego. Lobbowanie i zabiegi dyplomatyczne trwały kilka lat. Nepalczycy dali się namówić na zimowe wspinanie dopiero jesienią\n22 listopada przyszło zezwolenie ważne od… 1 grudnia. W popłochu kupowano żywność i pakowano sprzęt wyprawy. Na Everest byli jednak gotowi. Równolegle Andrzej Zawada wystąpił o atakowanie góry wiosną 1980 r. Dostał zgodę, dzięki czemu mógł przygotowywać wyprawę, a na wypadek zielonego światła na zimę, przyspieszyć wyjazd.\n5 stycznia u podnóża Everestu stanęła baza. Sześć tygodni później, w przedłużonym w ostatniej chwili terminie, w którym Polacy mogli szturmować górę, Leszek Cichy i Krzysztof Wielicki stanęli na szczycie.\nLeszek Cichy prezentuje notatkę którą w 1979 r. Ray Genet zostawił na wierzchołku Mount Everestu (Źródło: Zbigniew Kowalewski; Andrzej Paczkowski, „Mount Everest – Dzieje zdobycia i Podboju”, Wydawnictwo Sport i Turystyka, Warszawa, 1986 r., ISBN 83-217-2527-9)\nKiedy szturmowa dwójka szykowała się do ataku szczytowego, dzienniki w kraju żyły pięciodniowymi obradami VIII Zjazdu Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej.\nWybrano najwyższe władze partii, a nowy-stary sekretarz KC PZPR Edward Gierek mówił o „pokoju”, „sprawiedliwości społecznej”, „rozwoju kraju i więziach społeczeństwa z partią”. Rzeczywistość była inna. Szara. „Telewizor, meble, mały fiat: oto marzeń szczyt” – śpiewał później Grzegorz Markowski z Perfectu, a za nim całe sale koncertowe.\nLudzie chcieli czegoś więcej. Himalaiści mieli ku temu możliwości. W czasach gdy paszporty większości obywateli były trzymane pod kluczem, góry były dla nich oknem na świat i okazją do pisania własnej historii, znacznie wykraczającej poza codzienność nakreśloną przez narrację partii.\n„Sytuacja w kraju była beznadziejna” – nie krył Krzysztof Wielicki, gdy zapytałem go, co pchało jego pokolenie w góry. „Degrengolada kompletna. Nie było co robić. Jakie kariery? Zwykle bogate społeczeństwa mają osiągnięcia w sporcie, nauce, sztuce. W Polsce było odwrotnie. Na sklepowych półkach butelki z octem, a my mieliśmy wtedy w himalaizmie największe sukcesy. Trudne czasy. Było łatwiej, gdy ktoś miał pasję. My mogliśmy uciekać w góry. Były paszporty sportowe, wiele pieniędzy za prace wysokościowe. Co prawda kasa była klubowa, ale przeznaczana głównie na działalność alpinistyczną. Całe pokolenie świetnie to wykorzystywało” – dodawał.\nPiotr Trybalski zwraca uwagę, że Himalaje stwarzały Polakom okazję do tego, by działać według własnego planu. Dawały moc sprawczą. „Żeby w szarym PRL-u zorganizować wyprawę, wyprodukować sprzęt, załatwić jedzenie, wsiąść w Jelcza i gnać kilkanaście tysięcy kilometrów do Nepalu czy Pakistanu… no przecież to brzmi jak absurd, ale jaka w tym jest siła sprawcza!” – zauważa.\nWładze patrzyły na himalaistów przychylnym okiem, bo mogły ogrzać się w blasku ich sukcesów. Pokazywać ich jako przykład. Mówić: jak to, nie da się nic wielkiego zrobić w Polsce Ludowej, skoro nasi ludzie piszą historię w Himalajach i Karakorum?\nPotwierdzenie zdobycia Mount Everestu wydane przez władze Nepalu (Źródło: Jacek Żakowski, Leszek Cichy, Krzysztof Wielicki, „Rozmowy o Evereście”, Młodzieżowa Agencja Wydawnicza, Warszawa, 1987 r., s. 249, ISBN 83-85149-02-1 Invalid ISBN)\nHimalaizm zimowy polską specjalnością\nPolitycy potrzebowali czasu, żeby dostrzec potencjał i korzyści płynące z otwarcia granic dla polskich wspinaczy. Przez długie lata stalinizmu i władzy trzymającej społeczeństwo silną ręką o jakichkolwiek wyjazdach nie było mowy, mimo że historia udanych himalajskich podbojów naszych taterników sięgała jeszcze czasów przedwojennych.\nKilka pokoleń wspinaczy nie miało jednak szans na powrót w najwyższe góry. Kiedy oni mogli co najwyżej wytyczać nowe drogi w Tatrach, reszta świata zdobyła komplet ośmiotysięczników. Jako ostatnia – w 1964 r. – padła Sziszapangma pod naporem Chińczyków. Era podboju kolosów Himalajów i Karakorum została tym samym zakończona. Żeby przejść do historii, gdy możliwości wyjazdów zostały przywrócone, Polacy musieli wymyślić coś nowego.\nKoncepcji było kilka. Pierwsza zakładała zdobycie najwyższych dostępnych szczytów, nietkniętych dotąd stopą człowieka. Druga – wytyczenie nowych dróg na ośmiotysięcznikach. Trzeci pomysł, najbardziej śmiały, zaproponował Andrzej Zawada.\n„Każdy pomysł jest prosty i oczywisty, jak już ktoś na niego wpadnie” – mówił Adam Bielecki, gdy zagadnąłem go, dlaczego nikt przed Polakami nie spróbował wspinać się w Himalajach i Karakorum zimą. Himalaista dostrzega w rozumowaniu Andrzeja Zawady analogię do zdobywania Tatr. „Zawsze było tak, że najpierw mieliśmy pierwsze wejście na dany szczyt, potem przejście kolejnych grani, coraz trudniejszych ścian i dróg i wreszcie pierwszą wyprawę zimą. Andrzej Zawada stwierdził, że ten sam schemat trzeba powtórzyć w górach najwyższych” – podkreślił.\n„Andrzej Zawada zrobił coś, o czym inni myśleli, ale nie mieli pewnie odwagi, żeby się tego podjąć. Z jego korespondencji z Elizabeth Hawley, dziennikarką i kronikarką wypraw w Himalaje, wiemy, że z innych stron świata napływały w tym czasie zapytania o zimowe wejście na Lhotse, ale Polacy ubiegli konkurencję” – przypomina Piotr Trybalski.\nKrzysztof Wielicki podczas konferencji w Islamabadzie. Pakistan, 16 marca 2018 r. (AAMIR QURESHI / GOHAR ABBAS / AFP)\nHimalaizm zimowy z biegiem lat stał się naszą specjalnością. Począwszy od Everestu w 1980 r., Polacy zdobyli jako pierwsi 10 z 14 ośmiotysięczników. Przylgnęła nawet do nas łatka „lodowych wojowników”.\nDopiero w 2005 r., a więc ćwierć wieku po pionierskiej wyprawie Andrzeja Zawady, do gry o pierwszeństwo na kartach historii dołączyli wspinacze z innych państw – najpierw Simone Moro, a następnie Denis Urubko (Kazach ma obecnie również polski paszport), Cory Richards, Alex Txikon i Muhammad Ali.\n„Na początku świat nie bardzo zareagował na zimowy himalaizm. Międzynarodowa społeczność wspinaczkowa dopiero w XXI w. zorientowała się, że wchodzenie zimą na ośmiotysięczniki jest ciekawą koncepcją. Konkurencja sprawiła, że te ostatnie niezdobyte jeszcze ośmiotysięczniki stały się bardzo łakomym kąskiem” – mówił mi Adam Bielecki.\nWedług Krzysztofa Wielickiego „zima została wywołana przez Polaków”. „Przez jakiś czas uznawano nawet, że to jakaś nasza fanaberia, aż inni zaczęli się wspinać. I bardzo dobrze. Uważam, że koledzy nam pomogli, podprowadzając kilka szczytów. Gdybyśmy zdobyli je wszystkie, uważano by, że Polakom coś odbiło, niszowa sprawa. Ale skoro we Włoszech czy Stanach o tym się mówi poważnie, to znaczy, że jest to jakieś wyzwanie” – wspominał.\nLeszek Cichy podczas spotkania „Zimowe K2 dla Polaków?”, Warszawa, 15 marca 2018 r. (TOMASZ JASTRZĘBOWSKI / REPORTER\nDrugi lot na Księżyc\nOd czterech lat, czyli do chwili gdy Simone Moro, Alex Txikon i Muhammad Ali stanęli na wierzchołku Nanga Parbat, ostatnim rozdziałem do napisania w historii podboju ośmiotysięczników zimą pozostaje K2. Ze względu na skalę trudności technicznych, wysokość, położenie w Karakorum i specyficzny, piekielnie wymagający mikroklimat, drugi najwyższy szczyt świata jest bez wątpienia najtrudniejszym wyzwaniem na tej liście.\nKilka razy K2 zimą próbowali zdobyć Polacy. Ostatni raz – przed dwoma laty. Za każdym razem bez powodzenia. Opowiadając o zimowej wyprawie na Everest sprzed 40 lat, Leszek Cichy nieprzypadkowo stosuje analogię do lotu na księżyc. Nasi himalaiści nie wiedzieli, czego się mają spodziewać, jakie trudności napotkają powyżej 8 tys. metrów i czy himalajska zima pozwoli im spełnić marzenia.\nW ciągu ostatnich czterech dekad zmieniło się w zasadzie wszystko. Realia, w jakich żyją nasi himalaiści. Ich motywacje i sposoby realizacji w górach. Ewoluował również format organizowania wypraw w Himalaje i Karakorum – od wielkich ekspedycji oblężniczych po małe, kilkuosobowe zespoły.\nNie zmieniło się jedno. Chęć dokonania (pozornie) niemożliwego i zapisanie swojego nazwiska złotymi zgłoskami w historii eksploracji gór najwyższych. Ale żeby tego dokonać, znów trzeba symbolicznie polecieć na Księżyc, liczyć na łaskę niebios, uśmiech aury i przekroczyć granicę ludzkich słabości i ograniczeń.\n„Zakończenie tej eksploracji poprzez zdobycie K2 byłoby dla nas domknięciem ważnego etapu. Wtedy hasło »lodowi wojownicy« już by z nami zostało” – kwituje Krzysztof Wielicki.\nOd Redakcji: Himalaizm niesie za sobą także ryzyko zarówno dla ludzkiego życia, jak i środowiska naturalnego, o czym pisaliśmy wcześniej w Holistic.news.