Rozszerzanie diety od czego zacząć? Pomarańcze, ośmiorniczki, a może zupa z pora? - Mama Lekarz\nRozszerzanie diety od czego zacząć? Pomarańcze, ośmiorniczki, a może zupa z pora?\nutworzone przez Dominika Wojsz | pt, Lip, 2018 | Zdrowie | 1 komentarz\nKiedy nadchodzi długo oczekiwany moment rozszerzania diety My kobiety zaczynamy wariować, nagle czynność, którą wykonujemy na co dzień i do której przywiązujemy albo znikomą, albo chorobliwą uwagę, staje się centrum naszego życia. W końcu to jedzenie, żywienie naszych maluchów, należy więc dostarczyć im tego co najlepsze.\nSchemat żywienia, a karmienie piersią\nOgólnodostępny schemat żywienia zawiera pewną nieścisłość, otóż sugeruje, że dziecko zarówno na mieszance mlecznej jak i karmione piersią powinno dostawać mleko 7 razy dziennie. Przy kp już dawno odeszło się od przystawiania o wyznaczonych porach, na rzecz jedzenia na żądanie. To w praktyce przekłada się na około 8-12 posiłków, a przy skokach rozwojowych, czy ząbkowaniu nawet i 20! Dlatego łatwo wpaść w pułapkę wyobrażeń, że wraz z rozszerzaniem diety, z dnia na dzień karmienie piersią odsunie się na drugi plan, a stałe posiłki ZAMIENIĄ posiłki mleczne. Tymczasem prawidłowe rozszerzanie diety, zarówno przy mm i kp-polega na ZAPROPONOWANIU posiłku stałego. Najpierw pierś, później stały pokarm i na koniec propozycja wody. Jako, że słowem kluczem jest “propozycja” nie należy liczyć, że dziecko w początkowej fazie rozszerzania diety zje dużą ilość pokarmu. O takim rozkładzie należy pamiętać szczególnie przy karmieniu piersią, bo zastępując pierś posiłkiem zbyt wcześnie, możemy dziecko “przy okazji” odstawić od piersi.\nJeżeli lubicie posługiwać się schematami-przyznaję ja też do takich osób należę, wolę mieć przed oczami konkrety, bo jako Matce dwójki ciężko mi wszystko spamiętać. Musicie wiedzieć jedno, po woli odchodzi się od wprowadzania konkretnych pokarmów ze względu na wiek dziecka. Ponieważ liczne badania, szczególnie dotyczące wprowadzania glutenu nie potwierdziły, że ani jego opóźnianie, ani przyspieszanie nie chroni przed alergią. Po drugie warto jednak przeczytać wytyczne żywienia niemowląt, sam szkic może wprowadzać błąd mamy karmiące piersią. Ponieważ w zaleceniach zgodnie z WHO mówi się, że wyłączne karmienie powinno odbywać się do ukończenia 6 miesiąca, natomiast na schemacie widzimy wprowadzanie między 17 (nie wcześniej) a 26 tygodniem (nie później). Dlatego postanowiłam stworzyć własny schemat żywienia na podstawie wytycznych. Gdzie jednoznacznie podkreślone jest, że to mleko stanowi podstawę żywienia w pierwszym roku życia i NIE TRACI ONO NA WARTOŚCI! Możecie pobrać go poniżej\nCzemu Polacy są tak ostrożni?\nCzemu w Polsce niczym w wielkim labaratorium odmierza się ilości konkretnych produktów w danym miesiącu, a niektórzy lekarze zalecają konkretne smaki na dany dzień? Wynika to z obawy przed produktami alergizującymi i uważam, że to bardzo prawidłowa postawa. Wytyczne zalecają ostrożne wprowadzanie glutenu, wywarów mięsnych, białka jajka, mleka krowiego, orzechów, czy cytrusów. Jeśli dziecko akceptuje proponowane produkty, nie ma obaw, warto malca obserwować a jeśli wcześniej wykazywał alergię, zamiast co dwa dni proponować nowości, warto czas wydłużyć do 3-4 dni.. W pracy jednak poznałam Mamy małych alergików, które skrupulatnie zapisywały reakcje dzieci na każdy nowy produkt. Dzięki czemu na wczesnym etapie łatwo wyłapać potencjalne niebezpieczeństwo. Zasada jest jedna należy znać obowiązujący schemat żywienia, ale nie traktować go, jako wyrocznię. Każde dziecko jest inne i trzeba to uszanować, przekonałam się, że maluchy są bardzo mądre i znają swoje potrzeby. Ich ciało często daje sygnał, które pokarmy im służą, jeżeli będziemy podchodzić do nich z troską, nie popełnimy błędu.\nJak dużo dziecko powinno zjeść?\nPowyższy szkic nie bez przyczyny nazywają się “schematem” i tak należy go traktować, każde dziecko ma indywidualne preferencje, co do smaków. Nie wszyscy dorośli zdecydują się na marchewkę z groszkiem, czy buraki, więc nie wymagajmy tego od niemowląt. Warto początkowo wprowadzić warzywa, ponieważ ludzki mózg uwielbia cukier i raz z nim zapoznany, będzie odrzucał wszystko „mniej słodkie”. Pełna porcja przygotowanego samodzielnie posiłku powinna przyjąć objętości dwóch piąstek dziecka, czyli około 100g, ale to czy całą ją zje zależy już od malucha. Między 6-9 miesiącem dziecko prawdopodobnie nie spróbuje więcej niż 2-3 łyżeczki i jest to takie prawidłowe minimum. Ekspert w dziedzinie laktacji Profesor Nehring-Gugulska- podaje, że w pierwszym 6 miesiącach życia mleko pokrywa 100% tego zapotrzebowania na składniki odżywcze. Między 7 a 11 miesiącem między 70 a 55%, a w okresie 12-24 miesięcy nawet 40%\nIle posiłków podawać?\nWHO zaleca: niemowlak powinien dostawać mleko na żądanie i 2-3 razy dziennie trochę produktów uzupełniających-a dokładniej 2-3 łyżki. Po 9 miesiącu, kiedy dziecko rozwija kolejne umiejętności podczas jedzenia 3-4 dziennie powinniśmy proponować mu coś nowego. Jeśli maluch nadal się domaga możemy dodatkowo zaoferować 1-2 przekąski i takk do drugiego roku życia (na przykład II śniadanie, podwieczorek). Najlepiej kiedy rytm posiłów dostosowujemy d życia rodzinnego i wspólnie spędzanego przy stole czasu. By rozszerzanie diety nie stało się kolejnym obowiązkiem a przyjemnością! Po woli i we własnym zakresie podejmując decyzję o dalszym karmieniu i odstawianiu od piersi, przez zastąpienie całkowicie pokarmem stałym. Do 12 miesiąca życia WHO NIE ZALECA przy kp zastępowania karmienia pokarmem stałym.\nAle moje dziecko nie chce nowości!\nMoje też nie chciało, pierwszy miesiąc to była 1 łyżeczka do posmakowania, witana konwulsjami, a czasem płaczem! Po prostu Staś preferował pierś, jednak konsekwentnie proponowaliśmy stałe pokarmy 2-3 razy dziennie i po dwóch miesiącach pojawił się progres! Choć zdarzają się dni-choroby, ząbkowanie, gdzie pierś była jedynym pokarmem. Kluczem do sukcesu jest obserwacja i wytrwałość, a najlepiej podejście na luzie. Łatwiej rozszerza się dietę bez napięcia, w rodzinnym gronie.\nA od czego zaczynają w innych krajach?\nTutaj kompletne zaskoczenie, zacznę od Szwecji początek wydaje się podobny, bo zaleca się papki owocowe i warzywne. Jednak okazuje się, że Skandynawowie nie boją się glutenu, gdyż już na początku proponują przypominający owsiankę välling, na bazie ziaren pszenicy z olejem palmowym lub rzepakowym oraz mlekiem w proszku. We Francji z kolei rozpoczyna się tradycyjną dla nich zupą z pora(!), cykorią, burakami, a następnie podaje się jogurty! Francuzki dość szybko wracają do pracy, przez co rzadko karmią piersią i standardowo rozszerzanie diety przypada na czwarty miesiąc życia. Myślę, że zszokuje Was Hiszpania, gdzie już na wczesnym etapie karmienia piersią urozmaica się je sokiem ze świeżo wyciśniętych pomarańczy, które jako owoce cytrusowe (silnie alergizujące) w Polsce proponuje się dopiero powyżej pierwszego roku życia. Nikogo to jednak nie dziwi, tak jak u nas jabłka, pomarańcza w kraju Basków są zwykłym owocem krajowym, zrywanym we własnym ogrodzie, bez dodatkowych konserwantów. W rejonach azjatyckich jest jeszcze bardziej egzotycznie, Japończycy proponują swoim maluchom podczas Okuizome- uroczystego przyjęcia z okazji wprowadzenia nowych posiłków-ryż, marynowane warzywa i ośmiorniczki! Wietnamczycy kompletnie przełamują obawy związane z alergicznymi właściwościami bulionów i serwują zupy na bazie wywarów wieprzowych lub rybnych bogate w kasze. Chińczycy natomiast w czwartym miesiącu proponują mieszankę ryżu, marchwi i ryby. Wniosek jest jeden-rodzaj pierwszych produktów ma charakter wybitnie kulturowy.\nPodsumowując mam taki wewnętrzny żal, że nie podchodzimy do własnej diety z takim namaszczeniem, jak do rozszerzania diety naszych dzieci myślę, że nasze zdrowie mogłoby na tym wiele zyskać.\nWięcej na temat rozszerzania w ebooku :UGRYŹ TO\nAda dnia 22 lipca 2019 o godz. 11:07\nSzkoda, że nie wspominasz o BLW, dla rodziców planujących rozszerzanie tą metodą tabelka jest bardzo myląca.\nCzy chore dziecko może iść na spacer? 17 października 2019\nThundercat o Szczepienia skojarzone, a refundowane. Które wybrać? Poradnik\nGosia o Inhalacje dziecka, co robić kiedy nie chce współpracować?


Tajemnice Los Angeles - jedynie 13,71 zł w matras.pl\nFascynująca wizja upadłego miasta będącego siedliskiem gangsterów wszelkiej maści, skorumpowanych polityków i stróżów prawa, handlarzy narkotyków, seryjnych morderców i psychopatycznych zwyrodnialców, czyli Los Angeles oczami Jamesa Ellroya. W tej historii każdy ma swoje tajemnice. Sierżant Jack Vincennes pracuje jako konsultant przy produkcji serialu kryminalnego i skrzętnie wykorzystuje swoje znajomości w zepsutym do szpiku kości świecie show biznesu ... Bud White nie ma skrupułów jeśli chodzi o przemoc wobec kobiet. Gotów jest bez zastanowienia opróżnić cały magazynek, a potem upozorować zajście, tak by wyglądało na wymianę strzałów. A obsesyjnie przywiązany do przepisów prawa Ed dla dobra prowadzonego śledztwa nie zawaha się nawet donieść na kolegów. Ta trójka musi rozwiązać zagadkę masakry w nocnym barze. Każdy z policjantów poprowadzi je na własną rękę, bo każdy ma powody, by milczeć przed resztą... Sprawa która z pozoru wygląda na robotę czarnoskórych oprychów, prowadzi prosto na sam szczyt skorumpowanych elit Los Angeles, zahaczając po drodze o pewną luksusową i bardzo oryginalną agencję towarzyską. Czytaj dalej >> << Zwiń


Wpływ Covid-19 na wzrost rynku mikroinwerterów fotowoltaicznych w latach 2021-2026\nNajnowszy raport z badań nad rynkiem mikroinwerterów fotowoltaicznych prowadzi czytelnika przez każdy kluczowy aspekt, który wpływa na trajektorię branży i pomaga w podejmowaniu właściwych decyzji na przyszłość. Dostarcza również informacji na temat przeszłego scenariusza biznesowego, jak również ostatnich wydarzeń na rynku. Ponadto, dokładnie bada wszystkie rynki i sub-rynki, kładąc nacisk na obszary, które będą odgrywać ważną rolę w progresji przemysłu w nadchodzących latach.\nWpływ Covid-19 na wzrost rynku mikroinwerterów\nWedług ekspertów, rozmiar rynku mikroinwerterów fotowoltaicznych ma wykazać znaczący wzrost w latach 2021-2026.\nIdąc dalej, literatura badawcza rzuca światło na następstwa pandemii COVID-19 na organizacje działające w pionie, stwierdzając wyzwania i ograniczenia, takie jak zmiany w łańcuchu dostaw, zmiany w preferencjach konsumentów i nierównowagi doświadczonych w działalności gospodarczej. Sugeruje również wiele planów działania, aby utrzymać się na powierzchni wśród tych turbulencji i generować silne przychody w nadchodzących latach.\nCele badawcze raportu\nBadanie i analiza globalnej konsumpcji mikroinwerterów fotowoltaicznych (wartość) według kluczowych regionów/krajów, typu produktu i zastosowania, dane historyczne z lat 2016-2020 i prognoza na rok 2026.\nZrozumienie struktury rynku mikroinwerterów fotowoltaicznych poprzez identyfikację jego poszczególnych podsegmentów.\nSkupienie się na kluczowych globalnych producentach rynku Photovoltaics Microinverters, aby zdefiniować, opisać i przeanalizować wartość, udział w rynku, krajobraz konkurencji rynkowej, analizę pięciu sił Portera, analizę SWOT i plany rozwoju na najbliższe lata.\nAnaliza mikroinwerterów fotowoltaicznych pod kątem indywidualnych trendów rozwojowych, perspektyw na przyszłość oraz ich udziału w rynku ogólnym.\nDzielenie się szczegółowymi informacjami na temat kluczowych czynników wpływających na rozwój rynku (potencjał wzrostu, możliwości, czynniki napędowe, wyzwania i ryzyko specyficzne dla branży).\nProjekt konsumpcji mikroinwerterów fotowoltaicznych w odniesieniu do kluczowych regionów (wraz z ich kluczowymi krajami).\nAnaliza rozwoju konkurencji, takich jak ekspansja, wprowadzanie nowych produktów i przejęcia na rynku.\nStrategiczne profilowanie kluczowych graczy i kompleksowa analiza ich strategii rozwoju.


Gorzów. Poznaj kultowe miejsce PRL - u w naszym mieście! Kto jeszcze je pamięta? Macie z nimi jakieś wspomnienia? | Gorzów Wielkopolski Nasze Miasto\nredakcja 30 grudnia 2020, 16:50\nKultowe miejsca PRL-u w Gorzowie\nOpisaliśmy kilkanaście miejsc, które najbardziej zapadły nam w pamięć i najbardziej kojarzą nam się z tamtymi czasami. Na pewno część naszych Czytelników świetnie kojarzy te punkty na mapie, inni nieco mniej... Dlatego warto wybrać się teraz z nami w podróż do przeszłości i albo powspominać, albo dowiedzieć się, jak kiedyś wyglądała codzienność gorzowian.\nZDJĘCIA KULTOWYCH MIEJSC PRL-U W GORZOWIE:\n1. Okrąglak. W zasadzie był to bar Express trzeciej kategorii, ale każdy mówił (i mówi) na to miejsce okrąglak. W dawnych latach kultowa kawiarnia z galaretkami w kolorach tęczy i bajecznymi deserami. Wielu gorzowian tu spróbowało po raz pierwszy lodów Cassatte. Modnie było zabrać tu dziewczynę na coś do picia. Dziś bank. Choć pewnikiem w piwnicach musi być zapas galaretki\n2. Sezam. W latach 70. nie było lepszej, modniejszej i bardziej czaderskiej restauracji. Kultowymi były też inne restauracje jak Wenecja, Casablanka, Słupska czy Słowiańska. - Przed laty każdy miał pieniądze, by wyskoczyć w weekend do lokalu. Np. Sezam pękał w szwach, ludzie po prostu się w nim nie mieścili - wspomina zabawy w Sezamie zastępca kierownika Józef Mazurek, który pracował też w innych kultowych lokalach\n3. Schody Donikąd. Były budowane w latach 1971 – 1972. Miały - taki był na początku pomysł - prowadzić do palmiarni zlokalizowanej na szczycie górki. Nigdy jednak jej tam nie postawiono, więc stopnie w zasadzie prowadziły donikąd. Tak zostały nazwane w naszej gazecie i tak nazywane są do dziś. Obecnie wchodzenie na schody jest zakazane (są zamknięte od 2002 r.). Za PRL-u były celem niedzielnych spacerów całych rodzin, wielu gorzowian tutaj zaliczyło pierwsze randki.\n4. Empik. Kiedyś miejsce intelektualnych dyskusji śmietanki Gorzowa. Słynny stolik numer jeden do dziś jest zapamiętany jako miejsce spotkań elity kulturalnej. Poza tym Empik (dwa kroki od katedry) dawał szansę na zdobycie płyt i książek, których gdzie indziej zdobyć się nie dało. Był dla młodych jak okno na świat w komunistycznym domu bez okien.\n5. Kaczorek. Dawno temu, przed erą internetu i portali typu Allegro, to w Kaczorku przy Wełnianym Rynku można było kupić najlepsze zabawki. Rodzinny biznes jest kultywowany do dziś. I cały czas przed Bożym Narodzeniem są tu kolejki po zabawki, a państwo Jakubowscy potrafią doradzić w każdej sprawie!\n6. Śnieżka. Synonim rodzinnej kawiarni. Myślisz pączki - mówisz Śnieżka. Ambrozja - jeden z najsłynniejszych deserów przy ul. Chrobrego - nigdzie nie smakuje jak tutaj. Do Śnieżki chodziło się na randki, tu organizowało się urodziny czy komunie. Dziś to cały czas miejsce, gdzie można spotkać na randce lub czułym spotkaniu osoby po 60., nawet po 70., a i młodych nie brakuje.\n7. Odkryty basen stilonowski. Do użytku oddano go w 1976 r. Służył pływakom Stilonu, ale do legendy przeszedł jako... nielegalne miejsce nocnych kąpieli, często „na waleta". Wystarczyło dogadać się ze stróżem i latem można było z grupą znajomych do woli pluskać się w nachlorowanej wodzie. Obecnie jak nic nie przeszłaby ona badań sanepidu. Po basenie zostały ruiny. Zamknięto go w 1998 r\n8. Lodowisko Lodostil. Ruszyło w 1968 r. Było na wielkiej działce koło obecnego Miejskiego Ośrodka Sztuki przy ul. Pomorskiej. Tysiące gorzowian nauczyło się tu jeździć na łyżwach, a hokejowe rozgrywki przyciągały po 2-3 tys. widzów. Niektórzy śmigali na własnoręcznie zrobionych łyżwach. Lodowisko zamknięto w 1982 r. W przyszłości ma tu być miniosiedle mieszkaniowe.\nGorzów miał kiedyś lodowisko jak ze snu: Lodostil. Te zdjęcia to pamiątka po nim!\n9. Stołówka WPRP. Nigdzie nie było takiej równości jak w stołówce WPRP (obecnie wejście do Askany). Jadł tu i profesor, i student. Babcia emerytka, bogaty prawnik i gość, co dorobił się na hodowli pod folią. Były tu przepyszne flaki, a mięso było świeże i nie żałowano go przy nakładaniu porcji. Stołówka padła razem z zakładami mięsnymi.\n10. Pewex. Markowe jeansy, markowe słodycze, markowe wszystko - najsłynniejszym Peweksem w Gorzowie był ten na górze al. Konstytucji 3 Maja. Tak modne wówczas wycierusy kosztowały tu - w dolarach - fortunę. Ale pokazać się w lee czy wranglerach z Peweksu to było coś. Dziś w miejscu sklepu dla wybranych jest... lumpeks.\nNiezwykłe zdjęcia Gorzowa. Właśnie tak wygląda nasze miasto nocą!\n11. Muza, Słońce, Kopernik. Jedni chodzili „do kina", inni „na film", ale wszyscy i tak spotykali się w Muzie przy al. 11 Listopada, w Słońcu w centrum albo w Koperniku (dziś to droga do filharmonii, obok Muzeum im. Dekert). Z dzisiejszego punktu widzenia nasze kina były oczywiście zacofane technicznie, miały niewygodne fotele, latem był upał, zimą trzeba było nieraz siedzieć w kurtkach, a żeby film w ogóle puszczono, trzeba było zebrać sześć lub dziewięć osób, ale... czyż nie na tym polegał ich PRL-owski urok?\n12. Stilon. Zakłady Włókien Chemicznych zbudowały miasto. W szczycie pracowało tu ponad 10 tys. ludzi. Firma miała przedszkole, żłobek, ośrodek nad morzem. Do dziś zachowało się wiele symboli. Stilonowska kaseta, którą kupował cały kraj, trafiła na mural, Stilonem nazywany jest stadion przy ul. Olimpijskiej. A neon Stilonu z bramy przy ul. Pomorskiej trafił do muzeum neonów w Warszawie.\n13. Pizzeria na ul. Chrobrego. Była przy ul. Chrobrego, zaraz koło przystanku w stronę centrum. Prowadził ją Jerzy Karymow dokładnie od 1981 r. do października 2003. To tutaj gorzowianie po raz pierwszy zjedli pizzę. Przez Karymowa byli przekonani, że je się ją z groszkiem, który zawsze był w farszu.\n14. Zwierzyniec w Parku Wiosny Ludów. Mało kto wie lub pamięta, że kiedyś w centrum miasta mieliśmy prawdziwe minizoo. W latach 60. na sporej części wygrodzonego trawnika były sarny, lama, pawie, kozy, a nawet wietnamskie świnki. Próba utrzymania zwierzyńca zakończyła się jednak porażką.\n15. Plaża przy Warcie. Była zlokalizowana w okolicy obecnej Admiry I (zdjęcie na str. 1). Były tu też ślizgacze. Maleńkie motorówki, pędzące z ogromnymi prędkościami, przyciągały tłumy gapiów. Organizowano też zawody ślizgaczy.\n16. Moda Polska. Gdy dama w czasach PRL-u chciała wyglądać modnie, kupowała w Modzie, czyli koło skrzyżowania przy katedrze (dziś jest tu salon sieci Orange). Tu można było dostać coś, co nadawało się na studniówkę czy ważna uroczystość.\nWIDEO: Rozbiórka budynku przy Stilonie\nGość 19.03.2019 19:41:48\nWspominam miło te czasy Bawiliśmy się co tydzień a może częściej.


Efekt koronawirusa. Jedne firmy tracą, inne zyskują. | #zostań w domu gwiżdz na wirusa\nLinia podziału między przedsiębiorstwami z sektora MŚP, które ucierpiały z powodu koronawirusa, a tymi dla których nie miał on wpływu albo wręcz polepszył ich sytuację ekonomiczną przebiega mniej więcej w połowie – wynika z najnowszego ogólnopolskiego, przekrojowego badania Krajowego Rejestru Długów „KoronaBilans MŚP\n49 proc. badanych przedsiębiorców z sektora mikro, małych i średnich firm przyznaje, że ich aktualna sytuacja ekonomiczna jest zła. Z drugiej strony, prawie ¼ właścicieli firm z sektora MŚP ocenia, że ich sytuacja jest dobra lub bardzo dobra. Drugie tyle mówi, że ich sytuacja nie jest ani dobra, ani zła. Choć aktualną sytuację najlepiej oceniają przedstawiciele średnich firm, to bardziej optymistycznie w przyszłość patrzą najmniejsi przedsiębiorcy.\nAnalizując wyniki badania przez pryzmat wielkości przedsiębiorstwa, wyraźnie widać, że najlepiej swoją sytuację ekonomiczną oceniają średnie przedsiębiorstwa. Aktualnie sytuację finansową jako dobrą ocenia prawie 36 proc. z nich. W małych firmach taką opinię wyraziło 31 proc. badanych.\n– Najgorszą ocenę swojej sytuacji ekonomicznej wystawili właściciele najmniejszych firm, w których różnica miedzy negatywnie oceniającymi sytuację, a tymi co oceniają ją pozytywie, jest bardzo wyraźna. Ponad połowa badanych mikrofirm przyznaje, że ich sytuacja finansowa jest zła. 16,7 proc. mówi, że jest dobra, a prawie 29 proc. ocenia, że ta sytuacja nie jest ani zła, ani dobra. A im większa firma, tym różnica w ocenach jest mniejsza.- komentuje Adam Łącki, prezes Zarządu Krajowego Rejestru Długów.\nCo dziesiąta badana firma przyznaje, że koronawirus nie wpływa na jej działalność. Wśród nich mikro działalności stanowią jedynie 4 proc.. Ale wraz ze wzrostem firmy, wzrasta odsetek pozytywnych odpowiedzi. Do braku wypływu epidemii na funkcjonowanie przedsiębiorstwa przyznaje się 16 proc. małych i 20 proc. średnich firm.\nWiększość, bo 58proc. ankietowanych właścicieli firm z sektora MŚP mówi, że nie ma problemów z uzyskaniem od dostawców materiałów, półproduktów czy podzespołów niezbędnych do produkcji, sprzedaży bądź świadczenia usług. Najmniejszy problem z dostawami mają średnie firmy, wśród których 64% badanych mówi, że koronawirus na to nie wpływa.\n– Każdy medal ma dwie strony, więc i epidemia dwojako wpływa na polskie przedsiębiorstwa. Widać jednak, że problem dostaw komponentów omija rodzime firmy. Jednak im przedsiębiorstwo mniejsze, tym zmartwienie większe, ale i tak nie jest źle. W małych zakładach 60 proc. mówi, nie ma problemów z dostawami. Potwierdza to ponad połowa mikrofirm, dokładniej 54 proc. – podkreśla Adam Łącki\nSzumowski o “aferze” z maseczkami: kupilibyśmy nawet od diabła (…) Gdybym nie zareagował, pewnie dziś oskarżono by mnie, że nie zrobiłem nic.


Płonący pokój - Michael Connelly - Jane Doe\nJest kilku pisarzy, powiedzmy ścisła piątka, którzy tworząc kryminały oraz thrillery, utrzymują jednakowo wysoki poziom. Do tej wielkiej piątki, stworzonej, rzecz jasna, na mój własny użytek, zaliczam Michaela Connelly'ego. Policyjny procedural wzniósł on na wyżyny tego gatunku, a jego książki charakteryzują się interesującą intrygą kryminalną i dużą wrażliwością na problemy społeczne. No i oczywiście powołanie do życia postaci Harry'ego Boscha, było strzałem w dziesiątkę. Oczywiście, można trafić i na słabszą książkę Connelly'go, ale nie przesadzajmy, jemu wszystkie grzechy odpuszczone. I jeszcze Los Angeles, które dzięki Connelly'mu całkiem dobrze poznajemy i z każdą kolejną powieścią czujemy się jak w dobrze nam znanym miejscu.\nNo, ale do rzeczy. Harry Bosch, po wielu zawirowaniach służbowych, zbliża się do emerytury, pracując w sekcji Spraw Otwartych i Niewyjaśnionych. Bosch ma nową partnerkę, młodą policjantkę, oboje "docierają" się w trakcie wyjaśniania śmierci meksykańskiego mariachi. Zapewne nie byłoby w śmierci ulicznego grajka nic dziwnego, gdyby nie kula wydobyta z jego ciała. Śledztwo po dwudziestu latach zostaje wznowione ze statusem morderstwa. Ilość pojawiających się faktów i wątków, które gdzieś muszą mieć swoje punkty styczne, rośnie w tempie geometrycznym.Presja przełożonych, konieczność przestrzegania procedur, lub mądre i sprytne ich omijanie, tragiczne fakty wychodzące w trakcie śledztwa i nieodzowna gra polityków, oto intrygująca fabuła "Płonącego pokoju".\nMożna trochę pozrzędzić na pewne dłużyzny, słabą rolę Boscha jako ojca i faceta, wciąż poszukującego towarzyszki życia. Ale tym, co ujmuje w "Płonącym pokoju" jest niewątpliwie aspekt społeczny. Tygiel etnograficzny, jakim jest Ameryka i Los Angeles, daje pojęcie o skali zjawiska. Umiejętność poruszania się po miejskiej aglomeracji i w gąszczu prawniczych przepisów może porażać, więc trzeba być jak stary policyjny wyga Harry Bosch, by przetrwać kilka dekad jako detektyw i nie dać się spacyfikować zarówno swoim, jak i obcym.\nCzarnooka blondynka - Benjamin Black >\n< Drwale - Annie Proulx\nChyba jeszcze nie czytałam jeszcze żadnej książki Connelly'ego... Zdradzisz pozostałe nazwiska? ;)\n@meme - jasne :) Oto subiektywny ranking ulubionych pisarzy:\nMichael Connelly, Dennis Lehane, Robert Crais, Jo Nesbo, Ian Rankin.\nPiszę tylko o tych żyjących, bo przecież nie da się zapomnieć nieżyjących już klasyków w osobach Raymonda Chandlera, Rossa MacDonalda, czy Henninga Mankella.\nWielu pominęłam, co nie znaczy, że brakuje ich na długiej liście :), choćby Robert Harris, czy Pierre Lemaitre...\nLehane'a, Nesbo, Mankella, MacDonalda i Lemaitre znam bardzo dobrze i lubię :) Connely, Rankin, Crais i Chandler - do poznania. Dzięki za podpowiedź :)\n@meme - mam nadzieję, że te nazwiska Cię nie zawiodą :)


Płyny obsługowe | CNF AUTOSERWIS | Gdańsk Osowa\nWśród użytkowników samochodów panuje niekiedy przekonanie, że jedynym płynem, jaki należy uzupełniać, jest paliwo. Otóż, nic podobnego. W naszych samochodach jest wiele różnych płynów których brak lub niedobór w znacznym stopniu wpływa na bezpieczeństwo i stan podzespołów auta. Firma CNF pomoże Państwu w wymianie oraz utrzymaniu jakości wszelkich cieczy „pracujących” w Waszych autach.\nOlej silnikowy odpowiada za zmniejszenie tarcia w silniku, szczególnie bardzo obciążonych elementów, jak tłoki czy cylindry. To miejsca, które w szczególny sposób narażone są na wysokie temperatury! Podczas pracy jednostki olej odbiera część ciepła, chroniąc przed przegrzaniem.\nJego brak, czy znaczny ubytek, może spowodować bardzo poważne konsekwencje, z unieruchomieniem auta i zniszczeniem silnika włącznie! Zalecenia, co do częstotliwości wymiany oleju ustala producent samochodu. Zwykle stanowi to okres rocznej eksploatacji, bądź przebieg, od 30 do 50 tysięcy kilometrów. Przy czym przebieg ten jest też uzależniony; choćby wiekiem auta. Starsze konstrukcje zużywają więcej oleju i wymiana może być określona przebiegiem ok.15 tysięcy kilometrów. Nowe silniki, dzięki lepszemu spasowaniu, większej precyzji konstrukcji i zwartości cechuje mniejsze zużycie oleju. Osobna sprawa, to uzupełnianie ubytków w ciągu roku. Normalnym jest, że olej się spala – tak jak paliwo. Mało tego – współczesne silniki zaopatrzone w turbosprężarkę (zarówno benzynowe, jak i wysokoprężne) podczas ostrej jazdy mogą spalić nawet litr oleju na 1000 km! I jest to zgodne z normami producenta. Dlatego zwróćmy uwagę na jego poziom i uzupełniajmy jego braki.\nKwestia oleju przekładniowego (zarówno skrzyń automatycznych, jak i manualnych) i oleju w tylnym moście napędowym (w autach z tylnym napędem) jest dość prosta. Otóż, we współczesnych pojazdach nie ma potrzeby jego okresowej wymiany. Konieczność taka występuje jedynie w sytuacji awaryjnej.\nNastępnym bardzo ważnym „napitkiem” naszego auta jest płyn chłodzący. Również w jego działaniu – w przypadku nieprawidłowości – może dojść do mechanicznego uszkodzenia. Zniszczeniu może ulec np. wężyk czy pompa wody. Ciecz chłodząca powinna zapewniać odpowiednie zabezpieczenie przed zamarznięciem i wrzeniem w chłodnicy. Płyny używane w naszej szerokości geograficznej mają odporność, mniej więcej, na poziomie minus 38 st. C. Zleca się wymianę tego płynu, co 2-4 lata, bądź co 60 tysięcy kilometrów. Normy również ustalane są przez producenta samochodu. Brak płynu może doprowadzić do przegrzania silnika – w konsekwencji unieruchomienia auta (np. przez zamarznięty wężyk).\nPłyn hamulcowy powinien być wymieniany w samochodzie co 2 lata. Jego właściwość absorbowania wilgoci (szczególnie niebezpieczna podczas ostrej i częstej eksploatacji, np. w górach), może doprowadzić do jego wrzenia! Normalna granica dla płynu hamulcowego wynosi od 240 do 260 st. C. Po 2-3 latach płyn zaczyna wrzeć już przy 120-160 st. C! Konsekwencje zagotowania się płynu hamulcowego nie są różowe – dochodzi wtedy do powstania pęcherzy pary i niemal całkowitej niesprawności układu hamulcowego!\nNie zapominajmy o płynie do spryskiwaczy. Jest niedoceniany, a warto zwrócić uwagę, że bez odpowiedniego płynu, nasza widoczność może zostać znacznie ograniczona. Lepiej jeszcze przed nadejściem prawdziwej zimowy wymienić płyn na taki, którego temperatura zamarzania wynosi co najmniej -20 st. C.\nKręcenie bez oporów\nOstatnim z wartych wyszczególnienia, jest płyn w autach wyposażonych w układ kierowniczy ze wspomaganiem. Nieprawidłowości mogą doprowadzić do sporego oporu. Będziemy wtedy zmuszeni do znacznie cięższej pracy kołem kierownicy, niż – przykładowo - w aucie bez wspomagania. Na szczęście, problemy olejowe w tym układzie nie należą do częstych usterek, co za tym idzie, jego okresowa wymiana nie jest konieczna.\nCzęść uzupełnień płynów możemy wykonać sami (np. płyn chłodniczy, do spryskiwaczy). Bardziej skomplikowane lepiej zlecić specjalistycznym serwisom, które za nas wybiorą odpowiednie produkty.


Kobiecy Punkt Widzenia: Post skopiowany z poprzedniego bloga, z dnia 27 lutego 2009\nNie od dziś wiadomo, że kobiety przywiązują się do kosmetyków - do określonych firm, jak i do konkretnego wyrobu. Ulubiona firma - świetna sprawa - dopóki się spisuje, wiemy co kupować. Ulubiony produkt - nie trzeba zastanawiać się przez pól godziny jaki krem do rąk kupić, od razu sięgamy po odpowiedni. Super sprawa! Oczywiści tylko, gdy nasz produkt jest popularny i przez lata możemy nie zastanawiać się nad ewentualną zmianą (chyba, że się uodpornimy na jego działanie). Sytuacja jest znacznie gorsza, gdy znalezienie idealnie odpowiadającego nam kosmetyku jest długotrwałe i nieskuteczne. Po długich poszukiwaniach znajdujemy ten wyśniony ideał i już myślimy, że przynajmniej na najbliższy okres mamy poszukiwania z głowy. Mija jakiś czas - obiektywnie niedługi, kosmetyk się kończy, więc z zapałem wybieramy się na zakupy. " Będą krótkie"- myślimy. W końcu przyszliśmy po konkretna rzecz. Cierpliwie przeszukujemy kolejne półki i nagle okazuje się, że możemy odnaleźć tego, co nas interesuje. Pytamy miłą panię ekspedientkę o ów produkt (podając pełna nazwę i numer serii), a ona z uśmiechem odpowiada nam, że już niestety go nie produkują (a zaczęli jakiś miesiąc, dwa temu wprowadzać do drogerii, tudzież katalogu). W tym momencie krew was zalewa - no bo jak to taka świetna rzecz i już jej nie ma?! Nie sprzedaje się, czy jak? A może jesteśmy jakieś dziwne, skoro nikt inny tego nie kupuje.\nOgłaszam wszem i wobec - Dziwna jestem.\nMatka natura, pozbawiwszy mnie wyjątkowych zdolności w zakresie innych zmysłów, dala mi wyjątkowo dobry węch. Nie jestem wyjątkową zwolenniczka perfum lub wszelkich innych wód zapachowych. Zdarza się jednak, że wyjątkowo przywiążę się do jakiegoś zapachu, niekiedy do tego stopnia, że gotowa jestem kupić następne opakowanie (powszechnie wiadomo, że w większości szybko uodporniamy się na zapach jaki nosimy, szybko nam się nudzi, albo zaczyna przeszkadzać). Wszystko pięknie - tylko dlaczego zawsze, gdy chce kupić nową buteleczkę okazuje się, że już owego zapachu nie produkują. W 2 przypadkach na 3 spotyka mnie taka sytuacja. Czasami dotyczy ona nie tylko perfum, ale np. koloru szminki.\nI tu pojawia się seria pytań. Kosmiczny gust? Niestandardowe upodobania, które odnoszą się do niesprzedających się produktów? Spadłam z księżyca? Upodobałam sobie bezwiednie serie limitowane? Za późno odnajduje konkretny produkt? Czy może porostu mam, jak w przypadku doboru perfum, nos zasługujący na miano "wyjątkowego niuchacza"?\ntekst napisany: 27 luty 2009, poprzedni blog\nzmodyfikowany: 18 luty 2012\nAutor: Magnolia o 15:20


Renault K-ZE – "tani", elektryczny crossover. Realny zasięg? Mniej niż 200 kilometrów • SAMOCHODY ELEKTRYCZNE – www.elektrowoz.pl\nRenault K-ZE – „tani”, elektryczny crossover. Realny zasięg? Mniej niż 200 kilometrów\nNa moment przed rozpoczęciem Paris Motor Show 2018 Renault zaprezentował niewielki elektryczny crossover: Renault K-ZE. Samochód ma trafić najpierw do Chin, a rok później także do Europy. Zaskakuje zasięg K-ZE, który ma wynieść zaledwie około 250 kilometrów NEDC.\nRenault K-ZE: zgrabny, ale dziwnie małym zasięgiem\n„250 kilometrów NEDC” to według naszych obliczeń około 170-190 kilometrów zasięgu realnego w zależności od tego, czy mówimy o wycofanym europejskim NEDC, czy może o jego chińskim wariancie. To dziwnie mała liczba jeśli wziąć pod uwagę, że nawet Renault Zoe oferuje dziś realne 230+ kilometrów, a K-ZE ma się pojawić dopiero za rok.\n> Ceny BMW i3 (2019) 120 Ah minimalnie wyższe niż w modelu 94 Ah. Jest też pięć miejsc w kabinie!\nRenault K-ZE jest crossoverem i należy do segmentu A-SUV, czyli we wnętrzu powinien zaoferować mniej więcej tyle samo miejsca, co samochody osobowe klasy B. To oznacza wymiary zbliżone do Zoe, samochód mniejszy niż Hyundai Kona Electric, a walczący o klientów z e.GO, Fiatem 500e i BMW i3.\nElektryczny Renault ma zadebiutować w roku 2019 w Chinach, rok później powinien trafić do Europy. Producent twierdzi, że samochód będzie „tani”, nie ujawniono jednak jego ceny. Według naszych intuicji auto w tym segmencie i z tym zasięgiem dziś kosztowałoby około 90-120 tysięcy złotych, chyba że Renault zasadzi się na twardą konkurencję z BMW – wtedy „tani” to 25 procent mniej niż w przypadku BMW i3, a więc około 130+ tysięcy złotych [spekulacje www.elektrowoz.pl].\nElektryczny Renault K-ZE: zasięg samochodu zaskakuje, ma to być tylko „250 kilometrów NEDC”, czyli realnie mniej niż 200 km. Natomiast sylwetka auta jest zgrabna i przyjemna dla oka (c) Renault\nTags: ELEKTRYCZNE CROSSOVERYELEKTRYCZNY RENAULT K-ZEMAŁE SAMOCHODY ELEKTRYCZNEPARIS MOTOR SHOWPARIS MOTOR SHOW 2018PARIS MOTOR SHOW 2018 RENAULTRENAULTRENAULT K-ZERENAULT K-ZE 2019RENAULT K-ZE 2019 BATERIARENAULT K-ZE 2019 DOSTĘPNOŚĆRENAULT K-ZE 2019 PREMIERARENAULT K-ZE 2019 SEGMENTRENAULT K-ZE 2019 ZASIĘGSAMOCHODY ELEKTRYCZNESAMOCHODY ELEKTRYCZNE 2019SAMOCHODY ELEKTRYCZNE 2020SAMOCHODY ELEKTRYCZNE RENAULT


ekumenizm.wiara.pl » Krok ku jedności » Komentarze\n"Znajomość teologicznych zawiłości do zbawienia potrzebna nie jest" to po co były te wszystkie "sobory" i "anatemy" co to niektóre z nich redaktor cytuje? "się spieraliśmy" znowu "śmy" ? Jak mówi posiadany przeze mnie modlitewnik "Chwalmy Pana" z imprimatur z 1959 należy wierzyć w Skład Apostolski, który o tych wszystkich wzmiankowanych w artykule spornych sprawach milczy.\n1. Te i wiele innych sporów - jak pokazuje choćby sprawa Nestoriusza, oskarżenia "przedchalcedończyków" o herezję (bodaj monofizytyzmu) - miały swoje źródło w nie w prawdziwych różnicach doktrynalnych, ale w ludzkiej chęci do kłócenia się i "mienia" racji oraz - w dużej mierze - z trudności w komunikacji. Dziś pod tym drugim względem dużo łatwiej.\n2. Piszę "śmy", bo poczuwam się do jedności z Kościołem. Także z tym Kościołem sprzed wieków. Pan nie?\nNie mówi się mienia racji, tylko mania racji\n"Także z tym Kościołem sprzed wieków" osobliwe rozróżnienie, nie ma ciągłości, czy jak? A "depozyt wiary" jest "przekazywany niezmiennie"?\nZ tego co rozumiem, na drodze do jedności bardziej niż teologia stoi prawo kanoniczne. Teologia jest jednak bardziej "miękka" i rozróżnia więcej odcieni. W prawie wszystko musi być czarne lub białe. 0 lub 1. Inną, ważną przeszkodą jest lęk. "Czy ja sam nie staje się heretykiem?" Tym bardziej jest się z czego cieszyć! Dobrze, że Pan to napisał, przydałby się jakiś pedagogiczny list biskupów do odczytania w kościołach.\nBędzie trochę jak w dowcipie: ,,a w warszawskim meczecie się biją" Dogmaty , dogmatami...wielcy tego świata wykorzystują dogmaty do robienia polityki.\nJa też jestem całym sercem za tym, by rozłamy w Kościele zniknęły. Może więc i cieszyć powyższa informacja. A może i nie cieszyć. To co nie cieszy, to nie kwestia doktrynalna, ale historyczna i związane z nią zakłamanie i brak rozliczenia ze strony protestantów. To co robił Marcin Luter, to nie tylko jakiś tam rozłam o podłożu teologicznym, podyktowany jego wielką miłością i gorliwością do Boga. Jest dobra książka na ten temat "Martin Lutero", Włoszki historyczki Angeli Pellicciari, która ukazuję Prawdę o genezie protestantyzmu, jego problemach i konsekwencjach. Ta Prawda nie została jak dotąd przez protestantów uznana, rozliczona. To podobnie jak z ab-pem Mokrzyckim, który wskazał na grzechy Kościoła Greckokatolickiego w Ukrainie, których to ów Kościół nie chce uznać. I jak tu budować mosty, przebaczenie, jedność? Nie będzie to trwałe ani prawdziwe. No ale, wszystko w rękach Boga.\nNie jest ważne w co wierzysz, ważne by wierzyć całym sercem.\n"Nie jest ważne w co wierzysz, ważne by wierzyć całym sercem." Zaiste, głupszego zdania dawno nie zdarzyło mi się przeczytać. Tak w Rosji bolszewickiej wielu "całym sercem" wierzyło ... Stalinowi. Wiemy, jakie były tego owoce.\n„Gdyby ktoś mówi, że wiara usprawiedliwiająca jest niczym innym, jak tylko ufnością w miłosierdzie Boże odpuszczające grzechy ze względu na Chrystusa, albo że tylko tą ufnością jesteśmy usprawiedliwieni – niech będzie wyklęty”. Całkiem słuszne i właściwe. Sama wiara (u protestantów) nie zastępuje sakramentu pokuty i Najświętszego sakramentu. Subiektywna wiara nie wystarcza , potrzebna jest obiektywna łaska zawarta w sakramentach, które właśnie protestanci odrzucili. Redaktorze Macura, trzeba jednak wrócić do solidnej teologii katolickiej, jednocześnie porzucając współczesny ekumeniczny pseudo-teologiczny bełkot.\nJak miło poczytać taki teologiczny tekst zawierający perełki wyjęte z dawnych dekretów. Aż uśmiechałem się z zachwytu. Toż to przecież styl taki jak u Benedykta XVI. Pięknie! Proszę częściej. Wiem, że tym razem okazja była wyjątkowa, ale może czasem dałoby się coś podobnego w stylu napisać bez takiej doniosłej okazji?\nW deklaracji o usprawiedliwieniu (na jej końcu) KK w sposób zawiły i pokrętny, ale jednak przyznaje, że w XVI wieku teologicznie się mylił (a dokładniej: dziś rozumie problem inaczej niż wtedy mówił). To cichy i pokątny, ale wielki przełom. Szkoda że pan Macura, jak to zwykle on, uprawia bezkrytyczną apologię katolicyzmu i nie wspomina nawet pół słowem, że reformacja zaczęła się od tego, że KK ordynarnie (jako depozytariusz i "hojny" rozdawca łaski bożej) kupczył zbawieniem, sprzedając za pieniądze odpusty za żywych i umarłych.\nNo i widzi Pan.. Deklaracja o której mowa ma to do siebie, że pokazuje, że obie strony miały wtedy rację. I katolicy i protestanci. Tylko się w ogniu polemiki nie rozumieli. Ale jednocześnie ta deklaracja pokazuje, że obie strony racji nie miały . Nie miały, jeśli chodzi o potępienie tych drugich. Deklaracja w żadnym wypadku nie pozwala na jednostronne przypisywanie winy katolikom.\nPo drugie, kwestia odpustów. Nie wiem dlaczego w komentarzu o podpisaniu Wspólnej deklaracji o usprawiedliwieniu miałbym pisać, od czego zaczęła się reformacja. Historycy jednak wskazują nie na odpusty, ale na umieszczenie przez Lutra na drzwiach kościoła w Wittemberdze słynnych 95 tez. Zna je Pan? To proszę się z nimi zapoznać. Ich lektura pokazuje, co było kością niezgody na początku.\nJest jednak w kwestii tych opustów w Pana wypowiedzi jeszcze druga nieścisłość. Odpust - według nauki katolickiej - to darowanie kary za grzechy, nie winy. Czyli albo kar doczesnych - w tym życiu albo tych, które byłyby pokutą w czyśćcu. (w którego istnienie jako protestant Pan zdaje się nie wierzy). W żadnym wypadku nie chodziło o darowanie win, od którego zależy zbawienie o którym Pan pisze. Oskarżenia o kupczenie zbawieniem są więc zupełnienie na miejscu. To powielanie złośliwych zarzutów wobec katolików. Wstyd, ze Pan jeszcze takie rzeczy powtarza.\nI dziś odpusty w Kościele są. Za wiele różnych pobożnych czynów. Głównie za odmówienie różnych modlitw czy nawiedzenie miejsc. Jedynym, który jest spod odpustów wyjęty, jest darowanie na jakiś zbożny cel pieniędzy. Żeby nie było gadania o handlu...\nUprzejmie dziękuję za miniwykład na temat katolickiej teologii odpustów. Nigdy nie była dla mnie szczególnie przekonująca jako teoria (ciekawe, ilu ludzi zdobyłby dla Chrystusa św. Paweł, gdyby szedł w świat z taką "ewangelią"). W XVI wieku jednak teoria ta była tak realizowana w praktyce, że dominikanin Tetzel dość bezczelnie i na chama sprzedawał zbawienie (owieczki przynajmniej tak to odbierały) za pieniądze i odpusty. To kazało Lutrowi zastanowić się nie tylko nad praktyką, ale też i nad teorią / teologią, co doprowadziło go do przyjęcia teologii Łaski, i całego nauczania o usprawiedliwieniu z łaski przez wiarę. W Deklaracji z 1999 KK w uznał, że co do istoty Luter zasadniczo się nie mylił. I to jest prawdziwa zmiana, bowiem w XVI wieku na myśl Lutra Sobór trydencki miał tylko jedną odpowiedź: bełkotliwą, pokrętną i abstrakcyjną teologię oraz anatemy, które raczył Pan zacytować. Przy okazji: nie jestem protestantem. Po prostu interesuję się historią Kościoła.\nTak do konca to tak nie bylo. Owszem, nastapilo skrecenie i tendencja w druga strone- skoro oni (protestanci) poszli w wiare, to my (KK) idziemy w uczynki i kosciol walczacy, zwalczajacy herezje. Dalo to z drugiej strony impuls do nowego rozdzialu w historii KK w zakresie nowej sztuki zakralnej, odnowy zycia duchowego (zakon ignacjanski i wieele jego pieknych owocow), takze seminaria sa owocem Soboru Trydenckiego. Do autora postu: -Niby nie jestes drogi Gosciu protestanetm i interesujesz sie historia Kosciola, ale milosci do Kosciola w twojej wypowiedzi nie widac, ani obiektywizmu; widac jakas ogolna wiedza i cieta krytyke na podstawie tejze. Nieprzekonuje ani jedno ani drugie.\nZapomnialem dodac, ze to co Luter zrobil, nawet w dobrej wierze, to byla kompletna porazka. Bog to dopuscil by KK oczyscic i by otrzezwial (on takze ma grzechy na sumieniu), ale to co robil Luter to graniczylo z dzialanie zlego ducha. Mam na mysli: zohydzanie wizerunku KK i propagowanie obrzydliwych karykatur, rozpowszechnianie ich do spolki z pewnym karykaturzysta; zlamane sluby czystosci (Luter nalezal do Augustynianow) z byla mniszka; antyzydowska propaganda i antysemityzm ktory widac w dzielach Lutra, zerwanie z tradycja Kosciola i podporzadkowanie lokalnego kosciola lokalnym wladcom niemieckim; oczywiscie zamet i rozlam w Kosciele (na pewno mozna to bylo rozwiazac w inny sposob) i ostatnie to pokutujqce do dzis w mentalnosci Niemcow spaczenia takze w filozofii niemieckiej. To wszystko owoce Lutra. Nie sa to moje przemyslenia- wszystko na podstawie ksiazki A. Pelliciari, logicznie przedstawione, zanalizowane i udokumentowane zrodlami. Luter mial dobre intencje, ale wiadomo jak to z dobrymi intencjami bywa...\nBezkrytyczna miłość (również do Kościoła) może być źródłem zaślepienia i nie dostrzegania rzeczy dziwnych. Doskonale zdaję sobie sprawę z wielu słabych stron reformacji i samego Lutra, jednak zachęcam do chwili refleksji: największym osiągnięciem reformacji było to, że chrześcijanie zaczęli naprawdę budować wiarę na podstawie Pisma świętego, które stało się dla chrześcijan księgą żywą. Kościół katolicki "powrócił " do Biblii dopiero około połowy XX wieku. Wcześniej raczej katolików do Biblii zniechęcał, a w czasach kontrreformacji chętnie ją palił (przypominam spalenie prawie całego nakładu Biblii brzeskiej w Wilnie przez wspomnianych jezuitów). Jeszcze w XIX w. papieże potępiali działalność Towarzystw Biblijnych, które, jak np. w Polsce, drukowały katolicki przekład Wujka na potrzeby katolików. Zresztą wiele postulatów reformacji luterańskiej KK przyjął jako własne w czasie soboru Vat2 - zaangażowanie świeckich, liturgia w językach narodowych, tłumaczenie Pisma z języków oryginalnych i ogólny "powrót" do Biblii, czy przyjmowanie komunii św. pod dwiema postaciami (wiem, nie w polskim kościele, ale w amerykańskim jak najbardziej). Szkoda tylko, że na przyjęcie słusznych postulatów reformacji Watykan potrzebował 450 lat. A jeszcze większa szkoda, że kościół polski jest (dopiero? znów?) mentalnie gdzieś na początku wieku XVII, czego dowodem jest pobożność Rydzyka i intelekt "prof" KULu, niejakiego Guza..... Kwitnie kult relikwii, świętych i cudownych obrazów i obrazeczków, pielgrzymki, święte winka i święte źródełka, a nad wszystkim królują "Królowa Polski" i "Król Polski". A o Jezusie polscy katolicy czytają raczej w "Dzienniczku " świętej Kowalskiej niż na kartach Ewangelii.... Reasumując jednak: przejęcie deklaracji z 1999 przez kościoły tradycji kalwińskiej bardzo cieszy... Bo ostatecznie... prawdziwy Kościół jest jeden, a to co do widzialnej jedności zbliża, zbliża do Chrystusa....\nBardzo jednostronny to obraz Kościoła katolickiego przy jednoczesnym milczeniu o tym, co się działo u protestantów...\nNo tak, nie jest Pan protestantem. Moje podejrzenia się nie sprawdziły. No i ma Pan rację pisząc, że działanie niektórych kaznodziejów mogły wyglądać na kupczenie zbawieniem. Tak to niestety bywało. Podsumowując: obie strony miały swoje na sumieniu. Nie umiem obiektywnie ocenić, która więcej...\nMyślę, że w obiektywnej ocenie tego, kto miał więcej racji może pomóc uznanie faktu, że trydencki model katolicyzmu raczej się nie sprawdził (w skali globalnej, bo w Polszcze rozkwita), a Sobór Watykański II wprowadził bardzo wiele protestanckich postulatów z wieku XVI jako swoje własne "aggiornamento" (bo oczywiście nikt wprost by nie przyznał, że Luter miał rację!): powrót do Biblii, przekłady Pisma z języków oryginalnych, języki narodowe w liturgii, zaangażowanie świeckich, komunia pod dwiema postaciami (ok, nie w Polsce, ale w USA jak najbardziej - i uczciwie powiem, że tak przyjmowana komunia to wspaniałe doświadczenie sakramentu komunii). Zresztą dla mnie Luter (wiem, to nieco paradoksalne), to powrót do zdrowego katolicyzmu a potępienie i porzucenie wynaturzeń. NB, nie kto inny jak Ratzinger pisał, że w sensie czysto teologicznym Wyznanie Augsburskie jak najbardziej może się wpisać w bogatą tradycję ortodoksyjnie katolickich Wyznań Wiary.\nredaktor pisze "że obie strony miały wtedy rację. I katolicy i protestanci. Tylko się w ogniu polemiki nie rozumieli. Ale jednocześnie ta deklaracja pokazuje, że obie strony racji nie miały . Nie miały, jeśli chodzi o potępienie tych drugich." To owe anatemy z Trydentu były czy nie były słuszne ? Bo już pogubić się można. "tak, nie, a co nadto od diabła pochodzi" ... I skąd pomysł, że rozmówca kwestionujący odpusty musiałby być akurat protestantem, zamiast powiedzmy prawosławnym (prawosławni np,. modlą się za wszystkich - jak 1 Tm 2,1 nakazuje). Rozróżnienie "darowania kary" od "darowania winy" jest niezrozumiałe (dokładnie "darowanie kary doczesnej za grzechy, które zostały odpuszczone co do winy", "nawet wtedy, gdy wina została odpuszczona w sakramencie pojednania pozostaje jeszcze kara za popełnione zło, którą grzesznik musi spłacić, aby w pełni się oczyścić" https://dominikanie.pl/2015/08/odpusty-co-to-wlasciwie-jest/ co jest jeszcze bardziej niezrozumiałe).\nRzekł Jezus do paralityka "odpuszczone są twe winy" (tzw. passivum divinum - w domyśle "przez Boga"), do grzesznicy podobnie "twoje grzechy są odpuszczone", do cudzołożnicy "nie potępiam cię, idź i nie grzesz więcej". Czy mówił coś "ale jeszcze za grzechy - odpuszczone co do winy lecz nie co do kary - kara cię oczekuje, no chyba że uzyskasz odpust" ? Skład Apostolski mówi wierzę w "odpuszczenie grzechów" (ἄφεσιν ἁμαρτιῶν), milczy o odpuście.\n1. Niesłusznie założyłem, że rozmawiam z protestantem z powodu wyraźnej niechęci komentującego do Kościoła katolickiego, a gloryfikowaniu reformacji. Pomyliłem się, moja wina, że pochopnie wniosek wyciągnąłem.\n2. Anatemy Trydentu okazują się - przynajmniej w odniesieniu do wszystkich ewangelików czy szerzej, protestantów - bezprzedmiotowe. Być może tak jak tam napisano ten i ów nauczał, ale nie była to oficjalna doktryna tej wspólnoty.\n3. Odpusty... Może napisze w poście niżej :)\nNo więc te odpusty....\nZwiązane są z nauką o czyśćcu. Istnienie tego zasygnalizowane jest natomiast w drugiej (bodaj) Księdze Machabejskiej, kiedy mowa jest o modlitwie za zmarłych. Jeśli ma ona mieć sens, człowiek nie może być ani w piekle ani w niebie. Stąd pomysł...\nWydaje mi się, że nauka o czyśćcu wiąże się też bardzo silnie z nauką o Bogu sprawiedliwym. Ot, przykład. Złoczyńca zabija jakiegoś człowieka. Żałuje swojego czynu, przeprasza Boga, ale 4 godziny później sam umiera. Czy byłoby sprawiedliwe, gdyby zaraz trafił do nieba?\nWłaśnie z tego bierze się chyba przeświadczenie, że Bóg nie wpuści tak zaraz do nieba człowieka, który wprawdzie grzechu żałował, ale zła nie naprawił, nie odpokutował. Znam oczywiście przypowieść o najętych w różnych porach dnia. Pytanie: czy można o wszystkich ludziach powiedzieć, że „Pan ich nie najął”? Czy nie jest raczej tak, że niektórzy nie zamierzali pracować, a do pracy stawili się najpóźniej, jak tylko mogli? I stąd właśnie myśl, że człowiek, który umarł pojednany z Bogiem, ale który nie odpokutował zła na tym świecie, będzie mógł odpokutować je na progu wieczności.\nMyślę, że ten problem można przedstawić tez nieco głębiej. Czyściec jest dla tych, którzy „nie wydoskonalili się w miłości”. Tak to zdaje się jest napisane w Katechizmie. Czyli?\nMożna nie czynić zła – choćby ze strachu przed kara – ale zła pragnąć. Ot, niejeden pobożny chrześcijanin zazdrości niewierzącym, że mogą sobie do woli pogrzeszyć i nie musza się przejmować żadnymi przykazaniami. Wierzą w Jezusa, nie czynią zła. Ale to zło ciągle wydaje im się pięknym, acz zakazanym owocem. Chętnie by go zjedli, ale się boją. Czy człowiek tak myślący powinien trafić do nieba? Przecież on się w tym niebie będzie strasznie męczył! Będzie wzdychał do zła, będzie żałował, że mu nie wolno, prawda? No i po to jest właśnie czyściec. Żeby człowiek dostrzegł, że dobro jest naprawdę atrakcyjne, a zło jest może i pięknie wyglądającym, ale tak naprawdę zgniłym jabłkiem...\nOdpust to darowanie – częściowe lub całkowite – tej właśnie kary, mającej służyć oczyszczeniu człowieka. Proszę zwrócić uwagę na pewien ważny warunek jego uzyskania: wolność od przywiązania do jakiegokolwiek grzechu. Nawet powszedniego. No właśnie: nie przywiązanie do grzechu, czyli właśnie to zrozumienie, że zło naprawdę jest złem. Dopiero wtedy można uzyskać odpust zupełny. I nic dziwnego: ten kto to rozumie, nie musi się już w czyśćcu oczyszczać...\nChoć z drugiej strony: 1) Księgi Machabejskie są deuterokanoniczne (powstałe pod sporym wpływem myśli greckiej) - żadna część NT, nie mówiąc już o hebrajskim ST, nie ma tak "wyraźnej intuicji" czyśćca. Ponadto K Mach to jednak bardziej księga historyczna, nie teologiczna. 2) Katolicka nauka o czyśćcu wprowadzona została w 12 wieku - czyli przez 1200 lat chrześcijanie byli dobrymi uczniami Chrystusa bez tej nauki. 3) Nauka o czyśćcu wiąże się silnie z modlitwą za zmarłych, a zwłaszcza sprawowaniu w intencji zmarłych mszy (za ofiarę pieniężną). Proszę wybaczyć bezpośredniość: ale tu rynek jest w zasadzie nieograniczony, podobnie jak dochód. Każdy katolik zapłaci za spokój duszy babci i dziadka, ojca i matki, da na mszę. A nawet kupi abonament w postaci mszy gregoriańskich. Pomijając aspekt czysto teologiczny, KK uczynił z odpustów i mszy za zmarłych podstawę swego bytu materialnego. A im bardziej intensywne straszenie mękami czyśćcowymi, tym więcej mszy zamawianych. Do taśmowego odprawiania takich mszy zaprojektowane były nawet kościoły, z wieloma bocznymi ołtarzami. Msze takie były często odprawiane w ogóle bez udziału wiernych, co już jest odejściem daleko od idei eucharystii. Taka teologia i praktyka religijna ma też aspekt czysto merkantylny.\n1. Kościół katolicki nie uważa ksiąg deuterokanonicznych za gorsze. Są tak samo natchnione przez Boga jak pozostałe. Zdaje się zresztą, że tak samo za natchnione uważa je całkiem sporo Kościołów wschodnich. Fakt, że zostały przez protestantów odrzucone nie ma dla katolików znaczenia. Zresztą... Intuicja czyśćca pojawia się też w księgach Nowego Testamentu. Można zajrzeć do wyjaśnień ks. Kaszowskiego...\nNie bardzo też rozumiem, dlaczego księga zaliczana do ksiąg historycznych nie może zawierać treści dogmatycznych. Ostatecznie do historycznych zalicza się Księgę Rodzaju (choć to mocne uproszczenie), a nie kwestionuje Pan chyba, że chrześcijanie mają podstawy w Biblii, by wierzyć, że Bóg stworzył świat. Podobnie zresztą Ewangelie. Dla Starego Testamentu chyba bardziej sensowny jest podział ksiąg, który zalecają Żydzi: Prawo, Prorocy i Pisma...\nNo i jeszcze jedno., dotyczące ksiąg deuterokanonicznych. Żydowski kanon Starego Testamentu ustalił się już po Jezusie Chrystusie. Chrześcijanie przyjęli je, bo znaleźć je można było w greckim przekładzie ST, Septuagincie. Jak dziś wiemy, nie wszystkie faktycznie powstały w języku greckim. (Druga Machabejska akurat tak). Językiem oryginalnym części z nich mógł być hebrajski, tylko rękopisy takie, po ustaleniu kanonu, zostały prawdopodobnie zniszczone....\n2. Dogmat o bóstwie Chrystusa przyjęto na soborze w Nicei w 325 roku. Nie znaczy to, że przedtem chrześcijanie nie wierzyli w bóstwo Jezusa. I nikt nie mówi, że ci, którzy nie znali tego dogmatu, byli gorszymi chrześcijanami. A że modlitwa za zmarłych była praktykowana i w judaizmie i w chrześcijańskie przed XII wiekiem - to już wyjaśniałem.\n3. Zaczęto odprawiać msze za zmarłych, żeby księżą się mogli bogacić... No, można tak myśleć. Podobnie jak można myśleć, że po to są szpitale, żeby lekarze mogli sobie zarobić.\nBez urazy, co do sprawy ma przypowieść o najemnikach? Przecież powiedziane wszyscy "dostali po denarze", bez względu na czas pracy. I ci, co tyrali dzień cały, sarkali "zrównałeś nas z nimi". O Dobrym Łotrze zaś (choć mówi o nim tylko jeden Ewangelista) że jeszcze "dziś będziesz w Raju" (jakiś apokryf opisuje, że przybycie Łotra do Raju budzi zgorszenie wśród świętych, bowiem nawet święci są tylko ludźmi), oczywiście można wyobrażać sobie, że może Łotr coś po drodze do Raju przeszedł, ale jeszcze "tegoż dnia" tam dotarł - tylko, że byłoby to wyłącznie wyobrażeniem.\n"mowa jest o modlitwie za zmarłych. Jeśli ma ona mieć sens, człowiek nie może być ani w piekle ani w niebie."\nTo także jest tylko domysłem. Zwłaszcza, że 1 Tm 2,1 nakazuje modlitwę za wszystkich.\nPanie redaktorze protestanci nie byli pierwszymi, którzy Księgi Machabejskie jak też parę innych tekstów uznali za apokryfy. Już za nienatchnione uważał je św. Hieronim, który w swojej "wulgacie" zawarł je w osobnym zbiorze, tak jak to zresztą uczynił Luter i inni tłumacze i wydawcy protestanccy do XVII wieku. Doktryna czyśćca nie nie jest jasno umocowana w Słowie Bożym i nie znajduje się w nauczaniu apostolskim. Owszem pierwsi chrześcijanie wspominali w modlitwach zmarłych, szczególnie męczenników dziękując za ich życie i zbawienie, modlili się przy grobach życzyli jak św. Paweł prawdopodobnie zmarłemu Onezymowi łaski w Dniu Pańskim. Nie był to jednak kult świętych, którzy mogliby wysłuchiwać i reagować na modlitwy. Nie były też to próby zmiany duchowej kondycji zmarłego przed Bożym Sądem przez składanie przebłagalnych ofiar. Jeżeli jednak jak pan wierzy, istnieje takie miejsce albo stan jak czyściec, w którym człowiek musi jeszcze coś zrozumieć, z czegoś się oczyścić i z czegoś zrezygnować, za coś zapłacić, to jak to możliwe, że przepisowa modlitwa za papieża i komunia ofiarowana w intencji zmarłego może spowodować odpust zupełny i darowanie statystycznych jak kiedyś liczono 500 lat mąk czyśćcowych ? Jeżeli to możliwe, to dlaczego w jakimś jednym akcie strzelistym papież nie wydobędzie jakimś super odpustem wszystkich z czyśćca ? Kontynuując można też zapytać, dlaczego katolicy wierząc w moc odpustów ofiarowują je ciągle za tych samych zmarłych ?\nAndrzej Macura DODANE 04.07.2017 AKTUALIZACJA 04.07.2017\nTo wiadomość prawdziwie sensacyjna: kalwini postanowili przyjąć „Wspólną deklarację w sprawie nauki o usprawiedliwieniu”. »


» Wrota do raju\nTa niewielkich rozmiarów wysepka w Zatoce Nowojorskiej zrobiła karierę w wielkim stylu. W krótkim przedziale czasu stała się największym w historii całego świata punktem imigracyjnym i najbardziej rozpoznawalnym portem docelowym emigrantów na dwóch kontynentach.\nBudynki centrum imigracyjnego w 1905 r., źródło: domena publiczna.\nEllis Island to wyspa, która na przestrzeni czasu zyskała wiele nazw. W XVII w. jej terytorium zamieszkiwali Indianie Lenni Lenape (Prawdziwi Ludzie). Swoje ziemie nazwali Kioshk, czyli Wyspa Mew. Na co dzień zajmowali się połowem ostryg. Dlatego kupujący je od nich koloniści nazwali te ziemię Wyspą Ostryg. W 1630 r. Indianie sprzedali wyspę holenderskiej Kompanii Zachodnioindyjskiej, która kilka lat później kupiła od innego plemienia pobliski Manhattan. W związku z tym przyszła Ellis Island została wykorzystywana w nowym celu (koloniści wieszali na niej piratów) i zyskała nową nazwę – Wyspa Szubienic. W 1774 r. kupił ją walijski kolonista Samuel Ellis, który nazwał ją swoim nazwiskiem. W XIX w. więziono tu jeńców brytyjskich, by wreszcie przeszła w ręce władz dwóch stanów: Nowy Jork i New Jersey.\nEuropejscy imigranci przybywający na Ellis Island (1915 r.), źródło: domena publiczna.\nPod koniec XIX w. znany amerykański wydawca Joseph Pulitzer zaatakował amerykański rząd w kwestii warunków panujących na terenie stacji imigracyjnej Castle Garden na Manhattanie. Ta niewielka stacja przyjęła do tego czasu już 8 milionów ludzi, a liczba przybyszów rosła z roku na rok. Na co dzień dochodziło tam do poniżania ludzi, a chmara oszustów i złodziei czekała tylko na to, by wzbogacić się na przyjezdnych. Był to wyraźny sygnał, że Stany Zjednoczone potrzebują nowoczesnej stacji, która stałaby się wizytówka Ameryki. Pierwszą imigrantką uroczyście przywitaną przez władzę 1 stycznia 1892 r. na Ellis Island była 15-letnia Irlandka Annie Moore. W ten sposób przeszła do historii jako pierwszy przybysz odprawiony na terenie nowej stacji imigracyjnej USA. Wyspę powiększono z jednego do 11 hektarów, używając do tego celu gruzu z wykopów pod budowę metra w Nowym Jorku. Oprócz stacji zlokalizowano tam również szpital i cmentarz. W sumie na Ellis Island zmarło 3,5 tys. imigrantów i urodziło się 355 dzieci. Ostatnim zarejestrowanym imigrantem, który przybył na wyspę, był Norweg Arne Petersen. W ciągu pół wieku przez Ellis „przewinęło się” 12 milionów emigrantów.\nNie każdy z pasażerów tak szybko opuszczał Ellis Island jak Moore. Zgodę na wjazd na terytorium Stanów Zjednoczonym imigranci uzyskiwali na podstawie badań lekarskich i przesłuchania pod kątem prawnym. Dla większości przybyszów procedura nie trwała długo i mieściła się w pięciu godzinach. Byli jednak i tacy, którzy spędzili tam kilka dni czy nawet tygodni. 10 procent emigrantów poddawano dodatkowym badaniom lub kwarantannie. W związku z tym byli zmuszeni do pozostania na leczeniu w miejscowym szpitalu. Około dwóch procent spośród wszystkich przyjezdnych z punktu widzenia władz imigracyjnych USA nie spełniało kryteriów i było zawracanych do portu wyjazdu. Głównymi powodami były niewyleczalne choroby zagrażające zdrowiu publicznemu oraz kryminalna przeszłość. W szczególności przyjezdni z Europy Środkowej i Wschodniej byli wnikliwie badani. Zgodnie z popularną wówczas teorią eugeniczną wśród imigrantów z powyższych terytoriów było więcej przestępców oraz „idiotów i imbecylów”. W efekcie w 1924 r. władze USA ograniczyły liczbę przyjezdnych z naszej części kontynentu.\nOdrestaurowane główne miejsce rejestracji na Ellis Island, źródło: na licencji CC BY 3.0.\nPo zamknięciu stacji imigracyjnej w połowie XX w. wybitny architekt Frank Lloyd Wright przygotował projekt polegający na zagospodarowaniu przestrzeni na wyspie, którą nieprzypadkowo nazwał „Klucz”. Określenie miało nawiązywać do roli wyspy, którą odgrywała przez dziesięciolecia, otwierając lub zamykając wrota Nowego Świata przed milionami przyjezdnych. Ostatecznie zarówno projekt jak i nazwa nie zostały przyjęte. W publicznej przestrzeni utrwaliły się inne określenia. Wyspa nadziei, która zdaniem władz amerykańskich propaguje ideę Ameryki wolnej i otwartej na innych ludzi. Wyspa łez – dla emigrantów, którzy przeszli katusze, by się tam dostać lub zostali zawróceni do Europy. Punkt widzenia zależy od punktu siedzenia…\nT. Zalewski, Inne Stany. Czym różnią się od nas Amerykanie, Warszawa 2011.\nD. Terlecki, W przedsionku raju, Uważam Rze Historia nr 6 (87) czerwiec 2019.


ABC Wiedzy - Strona 3 z 8 - Jachtowe.com.pl\nKlejenie i uszczelnianie łatwiejsze niż kiedykolwiek Klejenie i uszczelnianie to podstawowe prace podczas budowy i remontu łodzi. Kleimy pokłady, planki i kadłuby. Wklejamy luki, bulaje i okna. Wypełniamy szczeliny między drewnianymi elementami pokładu oraz ubytki po montażu okuć. Przed nami szeroki zakres prac i spajanie materiałów różnego typu – łączymy laminat pokryty żelkotem, tworzywa sztuczne, […]\nSea-Line C4 TEAK CLEANER jest rozpuszczalnym w wodzie, biodegradowalnym koncentratem do skutecznego i szybkiego usuwania zanieczyszczeń z powierzchni drewna teakowego (egzotycznego) lub innego. Preparat nie zawiera kwasów i jest bezpieczny dla mas klejących i uszczelniających. Sea-Line C4 TEAK CLEANER błyskawicznie przywraca kolor nie pozostawiając na powierzchni czyszczonego drewna trudnych do usunięcia osadów. Nowoczesna formuła koncentratu […]\nC3 szampon z woskiem SHAMPOO WITH WAX Sea-Line jest przeznaczony do bieżącej kosmetyki powierzchni lakierowanych oraz wykonanych z laminatu. Szampon zapobiega matowaniu powierzchni z powodu czynników atmosferycznych Wosk zawarty w SHAMPOO WITH WAX nie uszkadza elementów wykonanych z tworzyw sztucznych. C3 to nowoczesna formuła szamponu, doskonale usuwającego zabrudzenia, połączonego z silnie nabłyszczającym powierzchnię woskiem. Sposób […]\nC2 jak umyć jacht\nC2 czyli jak umyć jacht. Sea-Line C2 CONCENTRATE CLEANER to idealny preparat do usuwania ciemnych smug, zacieków oraz trudnych do usunięcia zabrudzeń. Nowoczesna formuła połączona z możliwość rozcieńczenia produktu w zależności od stopnia zanieczyszczenia powoduje, że idealnie sprawdza się przy usuwaniu: tłuszczy olei (również hydraulicznych) sadzy przebarwień i zacieków spowodowanych opadami deszczu innych trudnych do […]


Jacek Cybis – wsztuce\nTag: Jacek Cybis\nOpublikowane w 2019-04-03 18:37 2019-04-09\nOpublikowane w 2019-03-23 17:46 2019-04-02\nJestem u Jacka Cybisa w domu Jana Cybisa na Karowej. Zaczęliśmy od Utamaro. Cybis mówi, że posiada Utamaro po ojcu. Wpis w „Notatkach malarskich”, brzmi tak: „…Jacek stwierdził na podstawie katalogu, że rzekomy Utamaro to Utagawa Toyokuni. Zgadzał się nie tylko styl, ale i podpis. Żył 1769-1825. Mój Hiroshige zgadza się wedle podpisu”. I dalej: „…mój japoński drzeworyt z trzech kartek, grupa pań z koniem nad morzem, jest dziełem Utamaro, stwierdziliśmy podpis i znak z ptaszkiem, jakimi się posługuje”.\nTo o tego Utamaro chodziło.\nportret Toyokuniego stworzył Utagawa Toyokuni III znany jako Kunisada,znakomity obserwator sceny Kabuki w czasach Edo.\nO Utamaro napisał rozprawę Edmond de Goncourt. Cybis często zaglądał to tego klasyka literatury o sztuce. Czytał o jego sądach na temat francuskich malarzy, a także się z nim wykłócał, ostrą polemiką w czasoprzestrzeni…\nJaponizm w malarstwie francuskich symbolistów, a także artystów z kręgu impresjonistów to temat rzeka. Edmond de Goncourt stwierdził, że gdyby miał jeszcze trochę życia przed sobą, to napisałby książkę o sztuce japońskiej. Był rok 1888.\nKsiążkę skomponowałbym z czterech studiów. Jedno o Hokusai, nowoczesnym odnowicielu starej sztuki japońskiej, jedno o Utama- ro, tamtejszym Watteau, jedno o Kōrinie i wreszcie ostatnie o Rit- suô. Do tych czterech studiów dołączyłbym może szkic o Gakutei, mistrzu surimono, który w delikatnej, barwnej odbitce potrafi połączyć wdzięk perskiej miniatury i średniowiecznej miniatury europejskiej.\nGoncourt zdążył zrealizować to marzenie, bo już trzy lata później publikacja Outamaro, le peintre des maisons vertes pojawiła się w obiegu. Pisarz stworzył też dzieło o Hokusai. Oba teksty stały się głośne we Francji\nPierwsze obrazy inspirowane drzeworytami Hiroshige van Gogh namalował w 1887 roku. Most w deszczu i Kwitnąca śliwa. Patrząc syntetycznie na całość sztuki artysty, było to chyba to, czego poszukiwał. Japończyk nie żył już od wielu lat, ale jego liczne prace wędrowały po świecie, budząc zachwyt swą prostotą i emanującą z nich ciszą. Artysta mieszkał w Edo i musiał stale mierzyć się z dominującą wtedy hierarchią, etykietą i sztywną obyczajowością w życiu społecznym. Mimo to wyczarował świat, który wyrastał ponad zwykłe postrzeganie ukiyo-e.\nTen szczególny gatunek nie tyle drzeworytu, ile sztuki w ogóle, upadł wraz z końcem Edo. Jednak to, co stworzył Hiroshige, stało się symbolem tamtego świata, obok teatru kabuki oraz literatury kibyōshi. W pewnym sensie drzeworyty przetrwały do dziś jako znak tamtej sztuki, z ich anegdotami i ukrytymi historiami, w formie wyrazistej, mniej wyciszonej na stronicach grubaśnych mang.\nCybis posiadał Utamaro, Hokusaia, Hiroshige. Ten ostatni odmienił van Gogha. Ten drugi Paula Gauguina, ten pierwszy Degasa.\nŻaden z nich nie wpłynął na malarstwo Cybisa.\nZaciekawiła mnie maska teatru nō w holu przy wejściu. Kanazawa, Edo, Ukyio-e. Mały, wielki świat na Karowej…\nZgodnie z maksymą, że starzeje się tylko nowość, czytam dalej „Notatki” Jana Cybisa, a tam znajduję, jak siedzi w Deux Magots do pierwszej w nocy, aby następnego dnia pojechać do Musée de l’Art Moderne na wernisaż wystawy Guggenheima. Konkurs główny wygrał wtedy Ben Nicholson, o którym Cybis pisze, że nic szczególnego. Choć późniejsza kariera Nicholsona wskazuje, że mógł się w swym osądzie pomylić.\nBen Nicholson, o którym Jan Cybis napisał przy okazji konkursu Guggenheimowskiego, że: „Ce n’est pas mon affaire”…\nWpadłem więc i ja do Les Deux Magots, kultowego baru, znanego ze swej literackiej nagrody, która sprawiła, że został rozsławiony na całym świecie. Jako, że był to piątek, zamówiłem jaja łososia na grzance, omlet i zanurzyłem się w tej historii kawałka wielkiej kultury. Te jaja to kawior, złocisty albo bursztynowy jak kto woli.\nzłocisty kawior z łososia, omlet i grzanki przy stoliku Borgesa w Les Deux Magots…\nKiedyś stał w tym miejscu dom handlowy o tej nazwie, a ściślej „Les Deux Magots de la Chine”, a dopiero, gdzieś dopiero w drugiej połowie XIX wieku przekształcono budynek, a w nim umieszczono burżujskie apartamenty. Wciąż mieścił się tam skład komercyjnych rzeczy, albowiem otworzono tam filię „Le Printemps”. Dopiero niejaki August Boulay uczynił od frontu Saint-Germain-des-Prés kawiarnię. Było to w 1914. Szybko stała się miejscem spotkań malarzy, poetów, pisarzy, wydawców i aktorów. Można tam było spotkać gwiazdy bohemy z Montparnasse (widać jak na dłoni siedząc na tarasie), a więc Picassa, Foujitę, bywali tam także Jean Moréas, Oscar Wilde, Alfred Jarry, Max Ernst, Henri Michaux, Balthus. Nagrodę literacką odbierał tam André Malraux. Ludzi pióra bywało tam zbyt wielu, aby ich wszystkich tu opisać. Tabliczki przy stolikach mają Simone de Beauvoir, a także Borges czy Hemingway. Tego ostatniego uwielbiał Cybis, może o wiele bardziej niż egzystencjalistów, choć wypalić jednego Gauloise z Sartrem było marzeniem każdego artysty z Polski, który zawędrował nad Sekwanę. I tak dumając, skończyłem jeść wspomniane jajka z łososia, które kładzione na grzance ( a trzymały się tam, tylko dzięki maźniętemu twarogowi), sprawiły mi doznania bliskie pewnej uczcie, opisywanej jako Baltazara, choć tamta miała całkiem inny morał…


W mieście będą ronda Vaclava Havla, Żołnierzy Wyklętych i ulica... • Wiadomości • www.tuwroclaw.com\nW mieście będą ronda Vaclava Havla, Żołnierzy Wyklętych i ulica...\n2012-07-09, Autor: Jarosław Garbacz\nRondo przy Sky Tower otwarto do ruchu jesienią ubiegłego roku (Fot. archiwum)\nNa ostatniej sesji rady miejskiej zdecydowano o nadaniu nazw dla dwóch rond we Wrocławiu. Nowego patrona zyskał też oddany dwa lata temu do użytku odcinek obwodnicy śródmiejskiej.\nO zmianach i nowym nazewnictwie mówiło się we Wrocławiu już od dłuższego czasu. Wśród rajców i polityków trwał jednak spór odnośnie przyporządkowaniu nowych patronów do konkretnych miejsc. Ostatecznie na ubiegłej sesji w Sukiennicach udało się dojść do porozumienia. I tak nowe nazwę zyskało rondo przy Sky Tower na skrzyżowaniu ulic Gwiaździstej, Wielkiej i pl. Hirszfelda. Od dziś będzie ono nosić imię Vaclava Havla - zmarłego niedawno wieloletniego prezydenta Czech.\nPrzypomnijmy, że wniosek o nazwanie jednego z miejsc we Wrocławiu imieniem byłego prezydenta Czech, na początku roku złożyli Arkadiusz Ignasiak, konsul honorowy Czech oraz Solidarność Polsko-Czesko-Słowacka.\nNową nazwę zyskało też rondo na skrzyżowaniu ulic Zaporoskiej i Gajowickiej - będzie nosiło nazwę Żołnierzy Wyklętych. Choć pierwotnie część środowisk walczyła o to, by tak nazywało się rondo przy największym wieżowcu w Polsce.\nSwojego patrona otrzymał też odcinek obwodnicy śródmiejskiej od mostu Milenijnego do ulicy Żmigrodzkiej. Fragment trasy oddany do użytku w październiku 2010 roku będzie nosił imię Jana Nowaka-Jeziorańskiego.\nTagi: rada miejska wrocławia, radni miejscy, rondo vaclava havla, rondo żołnierzy wyklętych, ulica jana nowaka-jeziorańskiego, obwodnica śródmiejska, nowe nazwy ulic, sky tower rondo\nRondo Żołnierzy Wyklętych oficjalnie od października\n~ 2012-07-09 12:11:03\nCzy pytano o opinię komisję nazewnictwa przy Towarzystwie Miłośników Wrocławia?\n~Krzysztof Bielański 2012-07-09 12:28:43\nOsobiście cieszy mnie fakt że na Osiedlu Powstańców Ślaskich będą znajdowały się Ronda Vaclava Havla oraz Żołnierzy wyklętych, mam tylko nadzieję że na samej nazwie się nie skończy i powstaną jakieś tablice informacyjne w kilku językach które powiedzą przechodniom (turystom) kim byli Żołnierze Wyklęci. Smucić może również fakt że Radni Rady Osiedla Powstańców Śląskich na których terenie znajdować się będą obydwie lokacje nie chcieli zabierać głosu w tej sprawie, mimo moich usilnych prób.\n~rv 2012-07-09 21:54:03\nTo rondo powinni obmalować najpierw bo głupi tłum jadąc lewym pasem traktuje je jako przelotowe z głównym kierunkiem jazdy, dzięki czemu mmay średnio 3 kolizje na tydzień;/\n~Wroclove 2012-07-09 22:51:24\nRzeczywiście rondo przy skytowet to jedna wielka porażka


Szczep Pinot Noir - prawdziwy klasyk wśród szczepów - zestaw trzech win - Wina - Winiarnia | Smak Wina\nZagadkowy, kapryśny w uprawie - lecz efekt końcowy wart jest wszelkich trudów i znojów. Szczep winny Pinot Noir charakteryzuje się łagodnym aromatem czerwonych owoców, wyczuwalna jest nuta wanilii, gdyż dojrzewa w dębowych beczkach. Tylko teraz - specjalnie dla Państwa - eksperci Smaku-Wina.pl przygotowali zestaw trzech unikalnych win wyprodukowanych z tego szczepu. Satysfakcja gwarantowana!\nOferta specjalna - zestaw trzech win wyprodukowanych ze szczepu winnego Pinot Noir. Szczep ten charakteryzuje się łagodnym aromatem czerwonych owoców, wyczuwalna jest również wanilia, gdyż dojrzewa w dębowych beczkach.\n1. Domaine MOLTES, Pinot noir, Tradition, 2014\nWino z charakterystycznym bukietem czerwonych owoców: czereśni oraz malin. W smaku wyczuwalne są również delikatne garbniki. To wspaniałe czerwone wino pozostawia w ustach świeży i elegancki posmak. Szczególnie dobrze będzie pasowało do dań z dziczyzny (np. potrawka z królika lub pieczona kaczka).\n2.Domaine MOLTES, Pinot noir, Terroir, 2009\nWino miękkie i owocowe, nie potrzebuje dojrzewania.\nNos oparty na aromacie różanym, porzeczkowym, truskawkowym i kirsch. W ustach wino jest miękkie, mięsiste i jedwabiste. Zbiory ręczne.\n3.Domaine Paul GARAUDET, Volnay, 2007\nNiezwykłe czerwone wino pełne aromatu czerwonych jagód. Finisz delikatny, pozostawiający posmak tanin na podniebieniu. Bardzo dobre wino na romantyczny wieczór tylko we dwoje, można podać je do serów francuskich ozdobionych winogronami i orzechami włoskimi.


Recife → Rio de Janeiro Autobusy: od 354 zł | Itapemirim, Gontijo | Busbud\nZnajdź najtańsze bilety autobusowe z Recife do Rio de Janeiro\nAutobus z Recife do Rio de Janeiro: Przegląd Podróży\nNajpóźniejszy odjazd autobusu20:22\nItapemirimLiczba celów podróży - 142\nAutobusy z Recife do Rio de Janeiro\nBusbud pomoże Ci znaleźć autobus z Recife do Rio de Janeiro. Znajdź najlepszą cenę i rozkład, zamów bilet w obie strony lub znajdź autobusy z siecią Wi-Fi i gniazdkami elektrycznymi.\nPrzejazd autobusowy z Recife do Rio de Janeiro będzie zorganizowany przez najbardziej zaufane firmy przewozowe.\nDowiedz się, ile kosztuje przejazd autobusowy z Recife do Rio de Janeiro. Skorzystaj z naszych filtrów i opcji sortowania, aby znaleźć najtańsze bilety autobusowe lub autobusy luksusowe.\nAutobusy z Recife do Rio de Janeiro są dostarczane przez Itapemirim i Gontijo.\nAutobus z Recife wyrusza z Terminal Rodoviário lub Torroes Onibus.\nW Rio de Janeiro podróż autobusowa kończy się na Novo Rio, Aeroporto Internacional Tom Jobim lub Av. Pedro Calmon.\nNajwcześniejsze i najpóźniejsze odjazdy autobusów 14:40 - 20:22\nCena minimalna 486 zł\nMinimalny czas podróży 1d15g\nPrzewoźnicy na tej trasie Itapemirim, Gontijo\nCzęsto zadawane pytania dotyczące Twojej podróży z Recife do Rio de Janeiro\nIle kosztuje bilet autobusowy z Recife do Rio de Janeiro?\nŚrednia cena biletu autobusowego z Recife do Rio de Janeiro wynosi 526 zł. Najlepszym sposobem na kupienie tanich biletów autobusowych z Recife do Rio de Janeiro jest ich zarezerwowanie jak najwcześniej. Ceny zwykle rosną w miarę zbliżania się terminu podróży, więc rezerwuj z wyprzedzeniem, aby uzyskać jak najlepsze ceny!\nJak długo trwa podróż autobusem z Recife do Rio de Janeiro?\nŚredni czas podróży z Recife do Rio de Janeiro wynosi około 1d 18g, ale najszybsze autobusy pokonują tę trasę w czasie około 1d 15g. Tyle trwa pokonanie odległości 1878 km która dzieli oba miasta.\nIle jest codziennych połączeń autobusowych z Recife do Rio de Janeiro?\nLiczba kursów autobusowych z Recife do Rio de Janeiro może się różnić w zależności od dnia tygodnia. Średnio na tej trasie są/jest codziennie 1 kursy(-ów). Niektóre autobusy jadą bezpośrednio do miejsca docelowego, a w innych trzeba się przesiadać. W Busbud możesz porównywać i wybierać autobusy z Recife do Rio de Janeiro, które najlepiej odpowiadają Twojemu stylowi podróżowania i budżetowi.\nKtóry przewoźnik autobusowy obsługuje trasę Recife – Rio de Janeiro?\nWybierając podróż autobusem z Recife do Rio de Janeiro, pojedziesz wygodnie i bezpiecznie z przewoźnikami Itapemirim, Gontijo.\nSkąd odjeżdżają i gdzie mają przystanek końcowy autobusy z Recife do Rio de Janeiro?\nAutobusy z Recife do Rio de Janeiro odjeżdżają z dworca Terminal Rodoviário lub Torroes Onibus, a przyjeżdżają na dworzec Novo Rio, Aeroporto Internacional Tom Jobim, Av. Pedro Calmon.\nBilet autobusowy z Recife do Rio de Janeiro kosztuje średnio około PLN 446 na 60 dni przed odjazdem.\nW okresie ostatnich 90 dni ceny biletów z Recife do Rio de Janeiro są różne, przy czym w pełni sezonu ceny biletów wynoszą około PLN 707. W innych okresach najczęściej występująca cena wynosi około PLN 355.\nAby zaoszczędzić pieniądze i mieć pewność, że zajmiesz najlepsze miejsce, warto kupić bilet na przejazd z Recife do Rio de Janeiro jak najwcześniej. Najlepszy moment na znalezienie i zarezerwowanie tanich biletów autobusowych to dokonanie rezerwacji z co najmniej 60-dniowym wyprzedzeniem.\nZaprzyjaźnij się z kierowcą. Zazwyczaj wie on dużo o celu Twojej podróży i może Ci doradzić, po której stronie autobusu lepiej usiąść, aby zobaczyć najpiękniejsze widoki w trasie z Recife do Rio de Janeiro!\nTo coś więcej niż zwykły przejazd z Recife do Rio de Janeiro, jazda autobusem pozwoli Ci zobaczyć jedne z najpiękniejszych panoram w drodze na ostatni przystanek autobusowy.\nAutobusy mają najniższą emisję dwutlenku węgla spośród wszystkich zmotoryzowanych środków transportu. Autobus z Recife do Rio de Janeiro wyemituje o połowę mniej CO2 niż pociąg oraz znacznie mniej niż samochód czy samolot.\nSpędź podróż z Recife do Rio de Janeiro, oglądając widoki za oknem i słuchając swojej ulubionej muzyki.


Opublikowane przez Dawid Jankowski w dniu 26 maja 2020 26 maja 2020\nOn mnie pouczył. Duch, który ożywia, Duch, który porusza, Duch, który zmienia oblicze nie jednego twardego serca. On mnie namaścił. Duch, który pociesza, Duch, który wskaże prawdę, Duch, który jest darem od Ojca i Syna. Duchu Święty, Duchu Miłości, Duchu Przebaczenia i Zrozumienia, w Tobie źródło, w Tobie odkupienie i moja nadzieja. Duchu Święty, Duchu Miłości, w Tobie jest sens każdego mojego oddechu. On tu jest, On trwa w swym kościele, On, Duch, sprawia, że żyję wiarą. Przyjdź Duchu Święty i rozpal we mnie swą łaskę.


Galeria cytatów #9: Michał Heller o myśleniu - Filozofuj!\nGaleria cytatów #9: Michał Heller o myśleniu\nMyślenie jest ludzkim przeznaczeniem.\nMichał Heller, Moralność Myślenia, wyd. 4, Copernicus Center Press, Kraków 2016, s. 5.\nGrafika: Malwina Adaszek\nCytat znalazł i wybrał: Bartosz Kurkowski\nUważacie jakiś cytat filozoficzny za ciekawy, ważny lub Wam bliski? Prześlijcie go nam na adres: redakcja@filozofuj.eu! Razem będziemy budować „Galerię cytatów”. Koniecznie podajcie dokładne źródło cytatu. Staramy się tworzyć rzetelny serwis.\nTagicytat Michał Heller myślenie\nGabriel Marcel: Nadzieja II\nGabriel Marcel: Nadzieja I\nFilozofuj z Kalendarium #338\nOgólnopolska konferencja naukowa Człowiek istotą duchową


Lord of the Ocean slot od Novomatic - Zagraj w automat za darmo\nGry hazardowe za darmo /\nTen slot nie jest dostępny do gry z powodu UKGC’s new licence condition\nmożesz grać tutaj\nZagraj w Lord of the Ocean slot na Pieniądze\nLord of the Ocean SZCZEGÓŁY GRY\nLord of the Ocean – darmowa gra hazardowa\nAutomat Lord of the Ocean to kolejna tematyczna odsłona gry ze studia Novomatic Funstage, która w kasynach online dostępna jest już od 2008 roku. Lord of the Ocean automat idealnie wpasowuje się w kategorię automatów do gry hot spot, a to za sprawą obrotowych bębnów w stałej ilości oraz popularnych zasad rozgrywki.\nProducent tego slota ma duże doświadczenie w tworzeniu różnego typu gier, lecz projektowane przez niego automaty hot spot tradycyjnie stają się hitem graczy, już w kilka dni po premierze, a ich zainteresowanie utrzymuje się na wysokim poziomie przez długie lata po dniu premiery gry.\nTak się składa, że dzisiejsza recenzja będzie okazją do sprawdzenia wszystkich funkcji w grze. Za sprawą darmowej gry, która pojawia się na naszej stronie, już teraz można uruchomić grę Lord of the Ocean za darmo i grać w nią bez obaw o utratę pieniędzy.\nPrzygotowaliśmy dla czytelników specjalny slot, który pozwala na zabawę bez wpłaty depozytu i działa na tych samych zasadach co gra Lord of the Ocean w kasynach online PL. Mamy nadzieję, że taka wersja automatu pomoże graczom przetestować i ostatecznie podjąć decyzję o dalszych losach slota. Tymczasem nie przedłużamy i zachęcamy do zapoznania się z dalszą częścią recenzji, opisem symboli, funkcjami bonusowymi i ostateczną opinią naszych ekspertów.\nPlayamo 25 darmowych spinów w Four Lucky Clover (Bgaming) Zagraj teraz\nInne darmowe automaty\nOgólne informacje o Lord of the Ocean\nLord of the Ocean gra online wywodzi się z gatunku pierwszych gier hot spo, które swoją oprawą graficzną i oferta bonusową nawiązują do legendarnych gier bębnowych online. Producentem oprogramowania do gry Lord of the Ocean jest wspomniany już Novomatic, który od tamtego czasu wydał kolejne hity kasynowe i nadal znajduje się na czele topowych producentów gamblingowych.\nW tej grze każdy użytkownik otrzymuje dostęp do ekranu 5×3, gdzie toczy się rywalizacja na zwykłych zasadach, polegających na losowaniu symboli liczących od 3 do 5 tych samych elementów, które podlegają oficjalnej wypłacie na zasadach regulaminowego stoły wypłat. Z opcji dodatkowych, w grze dostępne są funkcje ikon Scatter, Wild, darmowe spiny i działają mnożniki. Novomatic zrezygnował z wdrażania trybu zabawy dla wielu osób oraz gry hazardowe Jackpot. Dla graczy oddano też oficjalna wersję mobilną gry, bez obowiązku pobierania.\nPrzy każdej nowej rundzie gracze mogą regulować ilość aktywnych linii wygrywających z zakresu od 1 do 10. Regulacji podlega również stawka na zakręcenie, którą można wybierać z przedziału od 0,1 do 10 żetonów na jedno zagranie. Na podstawie obliczeń, slot Lord of the Ocean posiada wyznacznik RTP na poziomie 95,10%.\nTa gra jest bardzo prosta w obsłudze i wymaga znajomości kilku podstawowych przycisków funkcyjnych. Cała akcja Lord of the Ocean dzieje się w klimacie podwodnego świata i temacie boga oceanu. Ikony i tło są bezpośrednim nawiązaniem do tematyki rozgrywki. Kwestie dokładnych zasad rozliczania wygranych w tej grze ryjaśnia regulamin, który dostępny jest pod przyciskiem Menu. Dokładnie w tym miejscu dostępne są wszystkie definicje dostępnych funkcji oraz dokładna tabela nagród z dostosowaniem stawki na spin.\nLord of the Ocean – darmowe zakręcenia\nTa gra oferuje swoim graczom cenny bonus w postaci 10 darmowych zakręceń za komplet trzech ikon Scatter. Do uruchomienia trybu free spinów niezbędne jest wykręcenie kompletu symboli specjalnych Scatter w dowolnej lokalizacji na ekranie gry. Gry darmowe to okazja na zgarnięcie wysokich wygranych bez inwestycji w zakręcenia. 10 bezpłatnych spinów uruchamia się automatycznie i losuje nagrody na klasycznych zasadach nagradzania graczy.\nInne bonusy w Lord of the Ocean\nOprócz darmowych rund bonusowych gra Lord of the Ocean zaskakuje graczy innymi, równie znanymi bonusami. W ich skład wchodzą symbole szczęścia:\nWild – ikona uniwersalna, zastępuje dowolny inny symbol.\nScatter – symbol wypłacalny w każdej lokalizacji, nie podlega linii wypłat.\nPoza wymienionymi ikonami w grze nagradzane są kompletne kombinacje graczy, które generują najszybsze zyski. W każdej rundzie można wylosować serię ikon, która przyczynia się do wypłaty zgodnej z poniższą tabelą wypłat.\nPosejdon 1,000 10,000 50,000\nScatter 200 2,000 20,000\nSkrzynia skarbów 300 1,000 7,500\nPostać kobiety 400 4,000 20,000\nSymbol K i A 50 400 1,500\nSymbole Q i 10 50 250 1,000\nLord of the Ocean w kasynach przeglądarkowych\nKasyna internetowe to współczesny sposób na grę bez wychodzenia z domu. Tak się składa, że slot Lord of the Ocean działa bez większego problemu na telefonach i komputerach, a jego oferta jest udostępniana przez dziesiątki godnych uwagi kasyn online. By w pełni bezpiecznie i bez ryzyka grać w Lord of the Ocean na prawdziwe pieniądze rekomendujemy wybór platformy hazardowej Betamo casino, która gwarantuje bezpieczeństwo oraz szeroki wybór innych automatów do gry. To kasyno jest legalne i ma duże doświadczenie na naszym rynku, dzięki czemu spełnia oczekiwania graczy, na przykład oferując tylko sprawdzone metody płatnicze i całodobową pomoc techniczną.\nWygrywanie w grze Lord of the Ocean\nDo wygrywania w grach hazardowych przydatny jest trening taktyki, który możliwy jest do zrealizowania z pomocą naszej bezpłatnej gry Lord of the Ocean demo. Zachęcamy do testowania slota w grze przy różnych stawkach i z wykorzystaniem wszystkich trybów dodatkowych w ramach zdobywania nowych doświadczeń przydatnych w realnej grze.\nLord of the Ocean na smartfonach\nAutomat Lord of the Ocean online bez instalacji działa na komputerach i telefonach. W obu przypadkach do włączenia gry wystarczy tylko przeglądarka, która posiada wbudowane wtyczki obsługujące automat hazardowy Lord of the Ocean. Programiści tego slota dostosowali widok okna gry do każdego wyświetlacza, przez co rozgrywka w towarzystwie tej gry jest naprawdę przyjemna.\nLord of the Ocean – opinie\nOficjalna opinia o grze Lord of the Ocean automat do gry wymagała testów oferty, którą zajęli się nasi eksperci. Po wstępnych obserwacjach i testach pełnej oferty automatu nasz zespół wydał jednogłośną decyzję, która daje tej maszynie bardzo wysokie miejsce w naszym ogólnym rankingu gier hazardowych. Lord of the Ocean online za darmo wyróżnia się klasyczną ofertą oraz ciekawym tematem. Jakość grafiki oraz poziom RTP jest rozpoznawalny dla wszystkich gier z tamtego okresu.\nJako portal branżowy rekomendujemy slot do zabawy w nudne wieczory, a wszystkim czytelnikom już teraz udostępniamy slot Lord of the Ocean do testów w pełni za darmo. Włącz darmowy automat online i baw się, trenując za darmowe pieniądze bez żadnego ryzyka. Wejdź do gry w kasynach z doskonałym przygotowaniem!


Placówki Jobcenter marnują państwowe pieniądze\nUdostępnij na FacebookuMyPolacy.deaktualnośćPlacówki Jobcenter marnują państwowe pieniądze\nAktualnościPlacówki Jobcenter marnują państwowe pieniądze\n21 listopada 2016, 9:37 · 3.1k odsłon · Skomentuj! · Autor:Michalina\nNiemieckie placówki Jobcenter po raz kolejny otrzymały żółtą kartkę. Tym razem zarzuca im się marnotrawienie państwowych pieniędzy! Zdaniem specjalistów z Federalnej Izby Obrachunkowej instytucja wymaga natychmiastowych reform.\nJobcenter to niemiecka instytucja, w której można starać się o jedno z najbardziej znanych niemieckich świadczeń – Hartz IV. Do obowiązków instytucji należy także m.in.:\n- pomoc w znalezieniu pracy (poradnictwo zawodowe),\n- zapewnienie kursów doszkalających dla osób pobierających zasiłek.\nUsługi oferowane w zakresie świadczenia finansowane są za pieniądze państwowe. To dość istotny element z uwagi na przeprowadzone w ostatnim czasie badania.\nPlacówki Jobcenter znowu skrytykowane\nFederalna Izba Obrachunkowa wzięła pod lupę ponad 500 niemieckich placówek Jobcenter. Wyniki badań nie są optymistyczne. Pokazują one, że niemiecka instytucja wymaga niezwłocznego wprowadzenia reform.\nOkazuje się, że obecnie zasiłek Hartz IV pobiera 1,7 mln świadczeniobiorców bez stałego zatrudnienia. Badania wykazały, że ponad połowa z tych osób nie znalazła stałego zatrudnienia od ponad pół roku!\nZdaniem specjalistów z Federalnej Izby Obrachunkowej winę za taką sytuację ponosi Jobcenter, którego pracownicy nie wypełniają swoich zadań, a pomoc w znalezieniu świadczeniobiorcy zatrudnienia odbywa się tylko w teorii. Praktyka pokazuje, że jeśli świadczeniobiorcy uda się znaleźć pracę to jest to raczej przypadek niż zasługa instytucji.\nMarnotrawienie państwowych pieniędzy\nPrzypomnijmy, że placówkami Jobcenter zarządzają powiaty lub okręgi. Rządzący mówią o „marnowaniu pieniędzy”. Tylko na samo kształcenie świadczeniobiorców, powiaty wydają około 6 tys. euro.\nZdjęcie: pixabay.com/en/girl-computer-notebook-1064659, autor: Concord90\nNiemcy przyjeżdżają do Polski, zostawiają grube miliony i… wracają\nBożonarodzeniowe jarmarki: Berlin wprowadza dodatkowe środki bezpieczeństwa\nNiemcyPracaBezrobocieZasiłek dla bezrobotnychHartz IVJobcenterPowiązane treści:Skandal w niemieckim Stade. Ciężarna kobieta musiała wyjawić Jobcenter swoich partnerów seksualnych Pracują w pocie czoła nad reformą Jobcenter\nAplikuj na ofertę pracyPlacówki Jobcenter marnują państwowe pieniądze


Rzeczywistość rozszerzona i wirtualna | Etteplan\nOptymalizacja działalności usługowej dzięki rzeczywistości rozszerzonej i wirtualnej\nRzeczywistość rozszerzona (ang. Augmented Reality, AR), to technologia pozwalająca nakładać treści multimedialne, takie jak: animacje, obrazy, dźwięki, wideo czy dane GPS, na przedmioty znajdujące się w danym środowisku. Wykorzystujemy w tym celu aplikacje na smartfony, tablety czy specjalne okulary. Dzięki możliwości umieszczenia przydatnych danych w polu widzenia, można uprościć czynności złożone, takie jak montaż, konserwacja czy naprawy.\nPrzykładowo, na urządzeniu wyświetlane mogą być etykiety przedstawiające instrukcje dla serwisanta. Usprawnieniu też mogą ulec procesy produkcji i instalacji na liniach montażowych. Poprzez umożliwienie korzystania z rzeczywistości rozszerzonej przez techników, można ułatwić konserwację maszyn przez badanie podobne do prześwietlenia promieniami rentgenowskimi. Pozwala to, od razu zauważyć problem.\nPołączenie unikalnej wiedzy specjalistycznej w zakresie wizualizacji komputerowej, rozpoznawania obiektów i innych technologii rzeczywistości rozszerzonej, a także kompetencji związanych z obsługą dokumentacji technicznej, pozwala zmienić sposób, w jaki użytkownicy uzyskują dostęp do informacji podczas konserwacji i serwisowania.\nRzeczywistość rozszerzona firmy Etteplan – więcej niż imponująca technologia\nNasze rozwiązania wykorzystujące rzeczywistość rozszerzoną i wirtualną, mogą służyć do celów szkoleń, rozwiązywania problemów, montażu czy konserwacji. Każde rozwiązanie jest dostosowywane do konkretnych potrzeb klientów i wewnętrznych interesariuszy. Etteplan korzysta z otwartej platformy, która jest kompatybilna z najpopularniejszymi obecnie „inteligentnymi” urządzeniami. Kierując obiektyw kamery urządzenia mobilnego w konkretne miejsce, użytkownik może zobaczyć żądaną trójwymiarową ilustrację, tekst lub animację. W ten sposób uzyskuje konkretne informacje w dowolnym miejscu i o dowolnym czasie.


Dociekania kognitywne - Księgarnia Akademicka Kraków\nred. Agnieszka Libura, red. Daria Bębeniec, red. Hubert Kowalewski\nZebrane w tomie teksty wpisują się w dociekania nad językiem jako kluczem do poznania i kultury, którym od półwiecza patronują autor Dociekań filozoficznych, Ludwig Wittgenstein, i Anna Wierzbicka, autorka Dociekań semantycznych, przynależąc bezpośrednio do językoznawstwa kognitywnego lub czerpiąc obficie z jego dorobku i narzędzi badawczych. Są one świadectwem zarówno kontynuacji, jak i zmian zachodzących w obrębie językoznawstwa kognitywnego, w którym coraz większą wagę przykłada się do badania czynników kontekstualnych decydujących o rozumieniu, np. metafory, a także do analizy samych procesów konstruowaniu sensu on-line, wyłaniających się dynamicznie w określonym kontekście, niejednokrotnie w wyniku integracji pojęciowej czy rekonceptualizacji.\nAgnieszka Libura, Daria Bębeniec i Hubert KowalewskiWstęp Jerzy Bartmiński O profilowaniu pojęć z punktu widzenia etnolingwistyki kognitywnej Barbara Lewandowska-TomaszczykKulturowe modele znaczeń emotywnych Marta FalkowskaZrozumieć innych. Wstępny ogląd pola leksykalnego ‘empatii’ w języku polskim Marta Dobrowolska-Pigoń Peryferie kategorii STRACHU a jej centrum. Analiza wybranych aspektów semantyki polskich czasowników emocji Ewa Kowalska-StasiakPedagogie potoczne jako modele złożone. Badanie ankietowe wiedzy ukrytej – analiza kognitywna Marta Chojnacka-KuraśObrazowanie małżeństwa we współczesnym katolickim dyskursie religijnym (na wybranych przykładach) Hanna Kaczmarek i Elżbieta Pawlikowska-Asendrych Struktura semantyczna pojęcia HAUS. Analiza w ujęciu kognitywnym Józef Marcinkiewicz Transfer kategorii liczby w akwizycji języka litewskiego – studium konkretnych użyć Paulina Nalewajko O dynamiczności struktur pojęciowych. Sceny walki w opowiadaniu Wiedźmin A. Sapkowskiego w oryginale i w przekładzie na język angielski w ujęciu gramatyki kognitywnej Langackera Krystyna Waszakowa Reinterpretacja procesów integracji przestrzeni mentalnych w wyrazach słowotwórczo pochodnych (na przykładzie compositum biopenetracja) Indeks rzeczowy Indeks osobowy


Artykuły autorskie – Portal publicystyczny studentów UJ\nCategory Archives: Artykuły autorskie\nO zmarłych mówi się ponoć dobrze lub wcale. Ale są pewne granice tego typu podejścia. Zostały one przekroczone przez Jarosława Kaczyńskiego i wierchuszkę Prawa i Sprawiedliwości. Dobry smak został całkowicie zepsuty w kwestii budowania legendy martyrologii wokół Lecha Kaczyńskiego, tragicznie zmarłego prezydenta Polski. Jednak wszystko, co uczynił mu jego żyjący brat, wyłącznie kala pamięć oCzytaj dalej „Lech Kaczyński nie był mężem stanu”\nPosted byKoło Naukowe Publicystyki Politycznej 8 stycznia 2021 10 stycznia 2021 Posted inArtykuły autorskie, Polityka krajowaTagi:Lech Kaczyński, mąż stanu, Prezydent RPLeave a comment on Lech Kaczyński nie był mężem stanu\nDlaczego futbol to coś większego niż sport? – Recenzja książki Anity Werner i Michała Kołodziejczyka ,,Mecz to pretekst. Futbol, wojna, polityka”\nJeśli ktoś twierdzi, że piłka nożna to tylko jedna z wielu dyscyplin sportowych – to się myli. Anita Werner i Michał Kołodziejczyk pojechali do 5 różnych regionów na świecie (Izraela, kraju Basków, Bośni i Hercegowiny, Irlandii Północnej, Mołdawii), w których starali się odkryć, jak istotną rolę futbol może odgrywać zarówno dla poszczególnych osób, jak i dla całychCzytaj dalej „Dlaczego futbol to coś większego niż sport? – Recenzja książki Anity Werner i Michała Kołodziejczyka ,,Mecz to pretekst. Futbol, wojna, polityka””\nPosted byKoło Naukowe Publicystyki Politycznej 16 grudnia 2020 4 stycznia 2021 Posted inArtykuły autorskie, Na bieżąco, Polityka zagranicznaTagi:Anita Werner, Futbol wojna polityka, Michał KołodziejczykLeave a comment on Dlaczego futbol to coś większego niż sport? – Recenzja książki Anity Werner i Michała Kołodziejczyka ,,Mecz to pretekst. Futbol, wojna, polityka”\nTonący brzytwy się chwyta? – Wybory prezydenckie w USA\nJak podaje agencja The Associated Press, w wyborach prezydenckich 2020 w Stanach Zjednoczonych Ameryki zwycięzcą został Joe Biden, kandydat Partii Demokratycznej. W momencie pisania tego artykułu, posiada on 290 głosów elektorskich, przy czym jego kontrkandydat – ubiegający się o reelekcję Donald J. Trump – na swoim koncie odnotowuje 214 głosów elektorskich. Najważniejsze amerykańskie media donoszą już o pewnymCzytaj dalej „Tonący brzytwy się chwyta? – Wybory prezydenckie w USA”\nPosted byKoło Naukowe Publicystyki Politycznej 28 listopada 2020 4 stycznia 2021 Posted inArtykuły autorskie, Na bieżąco, Polityka zagranicznaTagi:Biden, Trump, Wybory prezydenckieLeave a comment on Tonący brzytwy się chwyta? – Wybory prezydenckie w USA\nJak Ukraina zareagowała na COVID-19 i co robi rząd dla zwalczania jego skutków\nKiedy cały świat stoi przed wyzwaniem w postaci pandemii COVID-19, metody walki państw europejskich są dość podobne, jednak różnią się sposoby ich realizacji i efekty tych przeciwdziałań. Jak w tych warunkach daje sobie radę państwo ukraińskie? Dlaczego ilość zakażonych jest mniejsza niż w państwach sąsiednich oraz jak są zabezpieczeni główni bohaterowie tej walki – lekarze?Czytaj dalej „Jak Ukraina zareagowała na COVID-19 i co robi rząd dla zwalczania jego skutków”\nPosted byKoło Naukowe Publicystki Politologicznej 13 Maj 2020 Posted inArtykuły autorskieTagi:koronawirus, za wschodnią granicąLeave a comment on Jak Ukraina zareagowała na COVID-19 i co robi rząd dla zwalczania jego skutków


Mikrodermabrazja twarzy - Cece Warszawa - Automobilism\nStart » Natura » Salony Kosmetyczne » Mikrodermabrazja twarzy - Cece Warszawa\nDodano: 2015-11-10Kategoria: Natura / Salony Kosmetyczne\nZdrowa kondycja skóry, szczególnie twarzy to bardzo istotna kwestia, o którą każdy powinien dbać. Nadmiar kosmetyków oraz duża podatność na promienie słoneczne, powodują, iż skóra rogowacieje i traci swoje witaminy. Dobrym rozwiązaniem na takie problemy jest mikrodermabrazja. Warszawa oferuje duży wybór salonów kosmetycznych, w których każdy znajdzie coś dla siebie. Mikrodermabrazja to zabieg kosmetyczny, który głęboko oczyszcza skórę i pobudza procesy regeneracyjne. Można wyróżnić cztery podstawowe rodzaje peelingów, w skład których wchodzą peeling mechaniczny, enzymatyczny, chemiczny i fizyczny. Każdy z nich spełnia określone funkcję, a jego przebieg różni się od siebie w zależności od poszczególnej metody. Pierwszy w wymienionych peelingów wykorzystuje scrub, czyli drobinki, które ścierają wierzchnią warstwę skóry, jej przykładem jest właśnie mikrodermabrazja. Warszawa wykształciła wykwalifikowanych kosmetologów, którzy w odpowiedni i skuteczny sposób zajmą się problematyczną skórą.


autoportret.pl » Rewolucja i praca u podstaw\nRewolucja i praca u podstaw\nTo się kiedyś już zdarzyło i ciekawe, że powraca niemal sto lat później, w tym samym kraju. Romans sztuki z polityką przy udziale społeczeństwa. Cała trójka, jak wtedy, rzuca się w wir naprawy systemu.\nPartycypacja to dziś słowo wytrych w dysputach o najnowszej sztuce rosyjskiej, przy czym rozumie się ją przede wszystkim jako działania artystyczne zmierzające w kierunku zmiany ustrojowej i społecznej, angażujące uwagę lub aktywność innych ludzi. Jak mało gdzie, działania te balansują na ledwo uchwytnym styku z polityką. Obserwujemy wręcz modę na rosyjską sztukę zaangażowaną zarówno w granicach Rosji, jak i poza nimi. Cały świat wstawiał się za siedzącą w więzieniu Vojną, podobnie jak teraz – za Pussy Riot; cała Warszawa była na wystawie młodej buntowniczej sztuki Angry Birds (na boku pozostawiam rozważania o rdzennej rosyjskości wystawiających tam artystów), a w Moskwie ruszył nawet 8 kwietnia 1. Festiwal Obywatelskiej Twórczej Aktywności Social Art Fest pozocione. Rosyjska sztuka zaangażowana płynie wraz z polityczną falą i teraz właśnie błyszczy: to pięć minut jej sławy. I świetnie, że błyszczy, na pewno zasłużyła sobie na to w ciągu wielu lat borykania się z wymiarem sprawiedliwości, życia w skrajnej biedzie (jak Aleksandr Rossihin z grupy Bombiły, który mieszkał w samochodzie), narażania się na zaczepki ze strony stróżów prawa na ulicach i w domach.\nW Rosji doświadczenie artystycznego aktywizmu jest stosunkowo młode i w zasadzie dopiero się kształtuje: pierwsze jego jaskółki pojawiły się w latach 90. (na przykład słynna akcja Barykada: surrealna artystyczna demonstracja w pobliżu Kremla), lecz nie wyszły poza rezerwat sztuki. Być może było za wcześnie, by trafić z przekazem do publiki, a być może autorom bardziej zależało na osobistej psychoterapii (mówiono o egzystencjalnym wymiarze czysto artystycznego gestu) niż na przetarciu oczu współobywatelom. W sztuce lat 90. rekompensowano sobie to, czego nie można było odnaleźć w polityce. Tamte działania nie odegrały więc szczególnej roli w kształtowaniu modelu myślenia współczesnego Rosjanina en général oraz w zachęcaniu go do aktywności na rzecz społeczeństwa, choć na pewno skutecznie zaraziły artystyczne środowisko takim akcjonizmem, który porusza się po krawędzi polityki.\nDzisiaj zjawisko akcjonizmu zostało wchłonięte przez artywizm (artystyczny aktywizm), który z zasady jest obliczony na angażowanie widza. Działania artystów aktywistów o dosłownie kilka milimetrów wyprzedziły na osi czasu głośne polityczne mityngi na placu Błotnym czy placu Puszkina. Nadużyciem byłoby twierdzić, że je wywołały, warto jednak kiedyś przeanalizować, czy w jakiś sposób nie wzmocniły wiary rosyjskiej inteligencji (a któż inny jest odbiorcą sztuki w Rosji, jeśli nie ona – poza oligarchią oczywiście), że (zgodnie z artystycznym credo Antona Nikolaeva z grupy Bombiły) „można wszystko”, niezależnie od narzucanych przez system ograniczeń.\nAkcje aktywizmu artystycznego w Rosji w latach dwutysięcznych są w większości bardziej radykalne niż akcjonizm lat 90. Są znakiem, że społeczeństwo doszło do skraju wytrzymałości w tzw. ruskim ekstremie – życiu na granicy hulanki i walki o podstawowe wolności. Zwracał na to uwagę już ponad rok temu krytyk i kurator sztuki Andrej Erofeev (ten sam, który po zorganizowaniu wspólnie z Jurijem Samodurovem wystawy Zakazana sztuka – 2006 padł ofiarą nagonki za rzekomą obrazę uczuć religijnych). Zyskują rozgłos, bo wyrażają frustracje dużej (liberalnej, prodemokratycznej?) części społeczeństwa. Na tych emocjach także… grają.\nMechanizm jest prosty: artyści mają w zasięgu dającą błyskawiczny rezultat broń (i jednocześnie narzędzie), czyli internet (jedyną póki co przestrzeń swobodnej wypowiedzi w Rosji) oraz inne media. Akcje artystów aktywistów wzbudzają w sieci piętrowe dyskusje, dokumentujące je fotografie krążą między blogami i na forach. Poprzez internet można zwołać ludzi w miejsce akcji, w przestrzeni wirtualnej można też stać się jej aktywnym uczestnikiem lub komentatorem (na przykład podpisując się pod listem w obronie Pussy Riot lub głosując na najlepszą pracę w którymś z kuratorskich projektów). Dzięki mediom i internetowi sztuka może wywierać całkiem widoczny wpływ na społeczeństwo – jak sprawa „punk-modlitwy” Pussy Riot, która, rozdmuchana przez media, doprowadziła do publicznej dyskusji o dwulicowości rosyjskiej Cerkwi i jej uwikłaniu w układ z władzą i biznesem.