Kuracja [Jacek Głębski] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00093 004694 20272527 na godz. na dobę w sumie\nAutor: Jacek Głębski Liczba stron: 119\nISBN: 978-83-66807-04-4 Data wydania: 2020-12-21\n'Rano kupiłem książkę, w dzień ją przeczytałem, a wieczorem już pisałem adaptację. 'Kuracja' Jacka Głębskiego, to dla mnie magiczna opowieść, a także moja pierwsza - filmowa - przygoda z zakłóceniem linearności czasu. '\n'Gdy pracowałam jako ordynator oddziału psychiatrycznego w szpitalu im. Babińskiego w Łodzi - zawsze miałam w szufladzie biurka kilka egzemplarzy 'Kuracji', ponieważ warunkiem zaliczenia u mnie stażu było przeczytanie tej książki. O chorobach, ich objawach i leczeniu stażyści mogli dowiedzieć się z wielu podręczników, ale tego jak wielowymiarowy i niejednoznaczny jest świat oddziału psychiatrycznego - tylko po tej lekturze.'\nProjekt okładki: XAUDIO Copyright © Jacek Głębski Copyright © for the Polish ebook edition by XAUDIO Sp. z o.o. Wszelkie prawa zastrzeżone. Reprodukowanie, kopiowanie w urządzeniach przetwarzania danych, odtwarzanie w jakiejkolwiek formie oraz wykorzystywanie w wystąpieniach publicznych – również częściowe – tylko za wyłącznym zezwoleniem właściciela praw. ISBN 978-83-66807-04-4 Wydanie III Warszawa 2020 Wydawca: XAUDIO Sp. z o.o. e-mail: kontakt@xaudio.pl www.xaudio.pl\n– Pan mówi poważnie? – Jak najbardziej, szefie – mówię. – Wie pan, gdybym pana nie znał, pomyślałbym, że pan autentycznie oszalał. Zupełnie jak na filmach: wariaci wcale nie są wcale tacy szaleni, a największy wariat to lekarz psychiatra, tyle że na wolności. Oglądał pan „Lot nad kukułczym gniazdem”, z tym, no, jak mu tam, z Nicolsonem? – Nie – mówię całkiem zbity z tropu. – Ano właśnie – mówi – ano właśnie... Zaraz, o czym to ja... Mimo woli chce mi się śmiać. Uwielbia udawać, że coś z nim nie w porządku i chyba sam doskonale się tym bawi, chociaż nikt tak naprawdę nie wie, czy jest to tylko specyficzny dowcip psychiatry i czy na pewno stary panuje nad tym dowcipem do końca. Wszyscy na oddziale zdążyli się już przyzwyczaić do jego dziwactw i tylko studenci na wykładach i seminariach mają z początku ubaw albo mieszane uczucia, szczególnie gdy stary wyjedzie ze swoim ulubionym powiedzonkiem: jak myśleć, jak myśleć nie można, złapie się przy tym teatralnym gestem za głowę i zamknie oczy, udając, że właśnie zbiera rozproszone myśli. Patrzy na mnie badawczo, marszcząc co chwila lewą brew. Wyćwiczył ten grymas do perfekcji. Próbowałem kiedyś naśladować ów grymas przed lustrem, ale okazało się, że nie potrafię aż tak rozsynchronizować brwi. To chyba kwestia długiego ćwiczenia, albo jakaś specyficzna, atawistyczna umiejętność, jak na przykład ruszanie uszami. – Panie profesorze – mówię żeby przerwać milczenie, które staje się wręcz nieznośne – to oczywiście zależy od pana, chodzi o kilka kwestii, o urlop, o skierowanie, o tajemnicę i wiedzę, jak to jest naprawdę. Proszę pana o pomoc, ponieważ jest pan nie tylko moim szefem, ale chyba jedynym człowiekiem, który może mnie zrozumieć i pomóc. – Skąd pan wie, że panu pomogę? – Pisał pan przecież w swoich książkach: „doświadczenie własne, doświadczenie własne”... Pan już wie, a ja... – Młody człowieku – mówi stary i pochylając się dodaje konfidencjonalnym szeptem – jeżeli pan sobie wyobraża, że ja wszystko wiem, to ja panu odpowiem jak ten, dajmy na to, Sokrates: wiem, że nic nie wiem. – A LSD – mówię. – A wizje? A insulina? – Nie musi pan powtarzać cudzych błędów. Myśli pan, że to cokolwiek wyjaśniło? Lubię ludzi bystrych i ciekawych, tylko że co innego jednorazowy eksperyment, a co innego trzy miesiące leżenia w szpitalu. Co chce pan przez to właściwie osiągnąć? – Chcę wiedzieć o nich to, czego nigdy się nie dowiem ani z książek, ani chodząc po salach w białym fartuchu przez kilka godzin dziennie. Żeby ich lepiej zrozumieć i mieć możliwość ciągłej obserwacji, muszę się stać jednym z nich. – Na miłość boską, co pan chce zrozumieć?! Trzydzieści lat ich leczę i jeszcze nie rozumiem, zresztą nawet nie próbuję, bo jakbym nagle zaczął ich rozumieć, to by znaczyło, że sam dostałem schizofrenii. Tych drzwi otworzyć nie można. I dobrze, bo gdy rozum śpi, budzą się potwory. Pan wie, kto to powiedział? – Nie – mówię. – Czytać – mówi stary – czytać! Nie tylko Bilikiewicza, mnie i Kępińskiego! – Panie profesorze – mówię, bo zmienił temat i rozmowa utknęła w punkcie wyjścia – to jest jedyna szansa. Skończyłem staż, czegoś już, dzięki panu, zdołałem się nauczyć, a teraz chcę, jeśli nie zrozumieć, to przynajmniej bliżej ich poznać. Specjalizacja za pasem, a takie doświadczenie to prawdziwy skarb. Chodzi tylko o trzy miesiące urlopu, miesiąc zaległego, miesiąc z tego roku i miesiąc bezpłatnego. Przecież pan wie, że nie chodzi mi o to, by sobie odpocząć, ale by czegoś się nauczyć. – No dobrze – mówi i pociera ręką czoło tym swoim gestem „jak myśleć, jak myśleć nie można” – powiedzmy, że dostanie pan ten urlop, a bezpłatny załatwi pan sobie w ZOZ-ie. I co dalej? – Gdyby tak – mówię – zechciał mi pan jeszcze ułatwić sprawę z profesorem Zimińskim, a przy okazji może jakieś oficjalne skierowanie na jego oddział, żeby nikt niczego nie podejrzewał... Chodzi o to, żeby lekarze na jego oddziale myśleli, że jestem autentycznym pacjentem. Chcę być traktowany na równi z chorymi. Będę trochę symulował, to konieczne, ale chodzi o to, żebym po tych trzech miesiącach mógł stamtąd wyjść. Wystarczy, jak pan profesor i profesor Zimiński będziecie wiedzieli o tym eksperymencie, i nikt więcej. Profesor Zimiński wypisze mnie, jak przyjdzie czas, bez szumu i bez rozpoznania, niby że wszystko ze mną w porządku, żeby nie zas... ehm!... tego... żeby nie zapaskudzili mi papierów. – Logiczne jak na kandydata na schizofrenika – mówi Walas i wpatruje się we mnie w skupieniu. – Przemyślał pan to, widzę, bardzo dokładnie. Oczywiście zdążył się pan zapewne dowiedzieć, że profesor Zimiński to mój przyjaciel i że on też swego czasu prowadził różne karkołomne eksperymenty... Milknie i nie spuszcza ze mnie wzroku. – Pomoże mi pan, profesorze? – mówię zaniepokojony jego przedłużającym się milczeniem. – I co ja mam z panem zrobić? – mówi wzdychając. – No cóż, każdy z nas chciałby wiedzieć, jak to jest, choć w końcu i tak się nie dowiaduje. Kępiński też opisywał swoje wizje po LSD, dał sobie nawet zrobić elektrowstrząsy... Wie pan, panie Andrzeju, to LSD to naprawdę świństwo. Trzeba być szalenie ostrożnym. Z tym nie ma żartów. Pod ścisłym nadzorem, w razie czego detoksykacja... Całkiem bezsensowne doświadczenie. Tym bardziej, że co innego chwilowe halucynacje, a co innego półroczny rzut ciężkiej schizofrenii. Zresztą co my tak naprawdę wiemy o schizofrenii? Ani nie znamy przyczyn, ani mechanizmów, a leczenie to jedna wielka loteria. Wie pan, jak działają elektrowstrząsy? – Słucham? – mówię i patrzę na niego zdezorientowany. Fakt, myślami byłem gdzie indziej. – Maleńkie rozkojarzenie, panie kolego? – mówi i uśmiecha się złośliwie. – Pytałem, czy wie pan, jak działają elektrowstrząsy? – Prąd przepływa przez mózg – recytuję jak wyuczoną lekcję – oddziałuje na międzymózgowie, powoduje mobilizację wegetatywną... – No dobrze – wpada mi w słowo – ale jakie to oddziaływanie? Co tam się dzieje konkretnie? Patrzę na niego niepewnie. O co mu właściwie chodzi? – Nie wie pan? – uśmiecha się na poły kpiąco, na poły ze smutkiem. – Bo ja też nie wiem. Być może kiedyś chciałem to wiedzieć, ale tak odważny jak Kępiński nie byłem. My właściwie niewiele wiemy. I może dobrze, że są tacy, którzy chcą ryzykować. Odważny pan jest, to fakt – westchnął i wbił we mnie ciężkie spojrzenie. – Uważam, panie Andrzeju, że ten pobyt w szpitalu na niewiele się panu zda, ale jeżeli miałaby to być jakaś szansa, to spróbuję... – ... dziękuję bardzo... – ... spróbuję porozmawiać z Zimińskim, choć obawiam się, że po takiej rozmowie mógłby wziąć na obserwację i pana, i mnie. – Jeszcze raz serdecznie dziękuję – mówię. Walas najwyraźniej zgodził się, a o to właśnie mi chodziło. Wszelkie możliwe przeszkody rozwiały się jak dym na wietrze. – Niech pan nie dziękuje – mówi Walas. – Pierwszy raz spotykam kogoś, kto dziękuje za umieszczenie w szpitalu psychiatrycznym. Zresztą nie wiem, co na to powie profesor Zimiński. A co na to pańska żona? – Żonę – mówię – udało mi się jakoś przekonać. – Walasa nic przecież nie powinny obchodzić moje stosunki z Marią. Nikt nawet się nie domyśla, że jestem z nią od roku w separacji. Nikomu o tym nie mówiłem, bo i po co? „Ustabilizowana sytuacja rodzinna” - pisałem w podaniu o pracę. Wszyscy to zaakceptowali. Walas też ma z pewnością dosyć tej swojej sześćdziesięcioletniej żony-purchawy, która – jeśli Walas zapomni – przynosi mu kanapki do pracy, co nie przeszkadza mu zamykać się na długie godziny w zaciszu gabinetu z młodziutką Jolą-sekretarką. Jak na mój gust Jola jest głupiutka, ma obwisłe piersi i krzywe nogi, ale widocznie staremu to nie przeszkadza. – Przekonał pan żonę? – na twarzy Walasa pojawia się zdziwienie zabarwione nutą szacunku. – Powiedziałem, że trafia mi się okazja wyjazdu na trzymiesięczne stypendium zagraniczne. Już mówiłem: chcę wszystko zachować w ścisłej tajemnicy. Zresztą taki odpoczynek zrobi dobrze i mnie, i mojej żonie. – Dokładnie tak – rozmarzył się Walas, ale szybko się zmitygował i obrzucił mnie taksującym spojrzeniem. – Pan naprawdę oszalał – na jego ustach wykwitł grymas dezaprobaty, który rychło przerodził się w wylewny uśmiech. – Ale wie pan co? Lubię szaleńców. Skoro pan naprawdę wie, czego chce... Stary unosi się zza biurka i wyciąga do mnie rękę. Trochę zdziwiony ściskam jego dużą, sękatą dłoń. Nie ma zwyczaju podawania ręki swoim podwładnym, a młodym lekarzom w szczególności. Historycznie uwarunkowany gest: pokazuję ci otwartą dłoń, w której nie mam broni. On zawsze ma jakąś broń. Lubi trzymać ludzi na dystans, choć akurat ja dotąd nie miałem powodów do narzekań na jego oschłość i pozorną nieprzystępność. Wpadłem mu w oko jeszcze na studiach, na wykładach. Dałem mu do zrozumienia, że ciągnie mnie do psychiatrii. Przychodziłem do jego gabinetu po wykładach i gdy nie był akurat zajęty, chętnie odpowiadał na moje pytania i wyjaśniał różne wątpliwości. Oczywiście było w tym trochę mojego wyrachowania. Bardzo trudno było zdać u niego egzamin z psychiatrii. Tak się jednak stało, że początkowe wyrachowanie i udawanie pilnego studenta przerodziły się w autentyczną fascynację. Stary zresztą, jak się przekonałem, uwielbiał uczyć. Miał w sobie żyłkę belfra-pasjonata, choć często okazywało się na egzaminach, że z tych jego naprawdę ciekawych wykładów nikt niczego nie pamięta, mało bowiem kto chciał po studiach skończyć jako lekarz w wariatkowie, a „przez Walasa trzeba przejść jak przez odrę” - głosiło studenckie powiedzonko, które ktoś kiedyś wymyślił, a kolejne pokolenia studentów szóstego roku przekazywały sobie wraz z notatkami i różnymi sposobami, jak zachować się na egzaminie u starego, żeby nie wywalił za drzwi od razu. Mnie w każdym razie zaraził autentycznym zainteresowaniem psychiatrią. Ale na egzaminie – żebym nie myślał, że go przechytrzyłem, złapał mnie na jakimś śmiesznym drobiazgu, na który u kogoś innego nawet pewnie by nie zwrócił uwagi. Dał mi wtedy poprawkę, i powiedział, że jeżeli naprawdę chcę być psychiatrą i myślę o tym poważnie, to muszę umieć o wiele więcej niż ci, którzy nauczą się tylko do egzaminu, żeby jakoś – powiedział to dosłownie – przejść przez Walasa jak przez odrę i potem wszystko zapomnieć. W drugim terminie postawił mi piątkę, co wzbudziło nie lada sensację, bo już trzy z plusem u niego to był nie lada wyczyn, ale oddając mi indeks nie omieszkał zauważyć z przekąsem, że na razie o psychiatrii nie mam zielonego pojęcia, ale jak popracuję kiedyś u niego na oddziale, to będą ze mnie ludzie. No i po studiach przyjął mnie bez zbędnego gadania na staż jako swojego asystenta. Inni, i to nawet z tytułami doktorskimi, zaczęli nawet trochę spiskować, że mam u starego jakieś specjalne przywileje, ale w końcu wszystko jakoś się unormowało, gdy zrozumieli, że bardziej niż oddziałowa polityka i koterie bawi mnie sama praca na oddziale. A swoją drogą, myślę potrząsając dłonią starego, poszło gładko. Zimiński chyba mu nie odmówi... * * * – Jakiś pan Majer do pana, szefie – mówi sekretarka uchylając drzwi do gabinetu. Z wnętrza dobiega seria stłamszonych, mało zachęcających pomruków i sekretarka, trzeba przyznać, że całkiem ładna, mówi, że pan ordynator prosi. Popatrzyłem sobie po drodze na szpital. Nowy, olbrzymi, zadbany, nie jak na przykład nasza stara rudera; w holu marmury, palmy, wszystko lśni i świeci, sekretariat zupełnie jak w ekskluzywnym banku, eleganckie mebelki, boazeria na ścianach, komputery, drukarki, ksero, pokaźna biblioteczka, aż dziw bierze, bo nie dość, że cała służba zdrowia biedę klepie, ledwie zipie i strajkuje, tutaj bogactwo aż kłuje w oczy, choć to nie żaden szpital-pomnik tylko – co tu kryć – dom wariatów. Obejrzałem sobie wszystko po drodze i myślałem, że nic mnie już nie zadziwi, ale takiego gabinetu jak ten po prostu się nie spodziewałem. Patrzę: wielki pokój przypominający salę konferencyjną, rzędy miękkich, skórzanych foteli, kilka okrągłych stoliczków, biblioteka aż dech zapiera i aż wierzyć się nie chce, by jeden człowiek mógł to wszystko przeczytać od deski do deski, końcówka komputera, najnowsze pentium, a jakże, palmy, gobeliny, obrazy... Zatkało mnie z wrażenia. – Proszę bliżej! Zza olbrzymiego, mahoniowego biurka kiwa na mnie mały, łysy człowieczek. Słowo daję, nie tak wyobrażałem sobie Zimińskiego. Tego Zimińskiego. I ten niesamowity kontrast: jedyny mały akcent w tym wielkim wnętrzu pełnym wielkich sprzętów. – Słucham, o co chodzi? Ledwie raczy zwracać na mnie uwagę. – Jestem Andrzej Majer. Miałem się dziś do pana zgłosić – mówię i milknę w nadziei, że to wszystko wyjaśnia. – Tak? Proszę mówić. Ja słucham. Jestem cokolwiek speszony: ma taki zimny, świdrujący wzrok charakterystyczny dla wszystkich chyba starych psychiatrów. Czyżby zapomniał, o co chodzi? – Ja... W mojej sprawie rozmawiał tutaj, właściwie, pan profesor, znaczy profesor Walas, ja jestem Andrzej Majer, ja jestem... – Pan się denerwuje? – mówi i patrzy na mnie badawczo. – Niech się pan nie denerwuje. Proszę mówić, ja słucham. – Ja jestem... – czuję, jak pod ciężarem jego spojrzenia uciekają myśli i tracę resztki opanowania – jestem lekarzem psychiatrą, pracuję w klinice profesora Walasa... ja... chodzi o to, że ja mam tu skierowanie... ja tu mam... Szukam tego cholernego skierowania w portfelu, ale nie mogę go znaleźć. – Ja mam tu gdzieś... Zaczynam przetrząsać kieszenie marynarki i wypada mi na podłogę długopis. Widzę, jak turla się pod jego biurko i tyle go widać. Cholera, myślę, niezły długopis, w wbudowanym zegarkiem... schylić się i spróbować go poszukać? co za idiotyzm, skierowania nigdzie nie ma, pal diabli ten długopis, gdybym go teraz zaczął szukać na czworakach, to by mnie chyba tu przyjęli bez żadnego skierowania. Przestaję zerkać pod biurko i nerwowo obmacywać kieszenie. Przenoszę wzrok na Zimińskiego i widzę to jego nieruchome, skupione spojrzenie lekarza usiłującego postawić diagnozę, widzę zmarszczone lekko brwi i czuję, że cokolwiek teraz zrobię czy powiem, będzie mogło być wykorzystane przeciwko mnie. Czuję się śmieszny, a zarazem żałosny i osaczony jego wzrokiem, który z lekarską bezwzględnością analizuje wszystkie moje dotychczasowe potknięcia, wszystkie stany nastroju i umysłu. I nagle twarz Zimińskiego się rozjaśnia, a ściągnięte mocno brwi – rozprostowują. – Ach – mówi – już sobie przypominam. To pan chciałby się tu rozejrzeć jako pacjent, prawda? Kiwam głową, a wówczas Zimiński wstaje zza biurka i wyciąga rękę na powitanie. – Andrzej Majer – przedstawiam się po raz nie wiadomo który i ściskam jego dłoń. – Właśnie, chodzi o umożliwienie pobytu na pańskim oddziale. Chciałbym zebrać trochę materiału do badań... Wie pan, doktorat... – Tak – mówi – tak, już sobie przypominam. Pan by tu chciał poleżeć... To się może zdarzyć każdemu... Cóż, nikt nie zna dnia ani godziny... – nagle Zimiński macha dłonią i mitygując się dodaje: – No właśnie. Marek, to znaczy profesor Walas coś mi mówił, ale... Chyba nie do końca zrozumiałem, w czym rzecz. Dlaczego pan tych badań nie może przeprowadzić u siebie na oddziale? Bo pan chyba jest lekarzem, tak? – wlepia we mnie przenikliwe, cokolwiek nieufne spojrzenie. – Jestem lekarzem – zapewniam i wydaje mi się, że Zimiński odetchnął z ulgą – ale w tym właśnie jest cały problem. Nie chcę prowadzić swoich obserwacji jako lekarz. Chcę być traktowany jako pacjent, żeby poznać szpital z punktu widzenia chorych. To oczywiste, że nie mógłbym udawać chorego przed kolegami z oddziału. – Zaraz, chwileczkę – mówi i pociera sobie dłonią czoło prawie tak samo jak Walas w geście „jak myśleć, jak myśleć nie można”, zupełnie jak gdyby był to jakiś międzynarodowy gest wszystkich psychiatrów. – Przecież pan jako lekarz i człowiek zdrowy, wszak nie mylę się, pan jest zdrowy? – tu zawiesza głos, aż uznaję za konieczne przytaknąć mu ruchem głowy i dopiero wówczas podejmuje przerwaną wypowiedź – Więc jako człowiek zdrowy nie będzie pan przecież leczony, to przecież jasne, prawda? – Widzę, że profesor Walas przedstawił moją sprawę niezbyt dokładnie – mówię. – Chodzi mi o to, żeby zachować w tajemnicy także przed personelem medycznym fakt, że jestem psychiatrą i że jestem zdrowy. Chciałbym, żeby wiedziało o tym tylko nas trzech: ja, profesor Walas i pan, panie profesorze. Zależy mi na całkowitej adaptacji w środowisku chorych i na tym, by także personel traktował mnie jako pacjenta. Tylko wtedy obraz sytuacji chorego i jego odczucia będą w miarę rzeczywiste. Krótko mówiąc zależy mi, bym był traktowany jak prawdziwy pacjent, bez żadnego wyróżniania. Jako psychiatra potrafię symulować chorobę, a leki, cóż, po prostu nie będę ich zażywał. – A tak – mówi Zimiński – rzeczywiście. Tak, tak, pamiętam. Rozmawiałem o tym z Markiem. To było chyba w zeszłym miesiącu, prawda? – spogląda na mnie zupełnie tak, jakby oczekiwał mojego potwierdzenia. Co prawda rozmawiałem na ten temat z Walasem nie dalej jak w zeszłym tygodniu, ale to drobiazg bez znaczenia, toteż ochoczo skinąłem głową przyznając mu rację. – No właśnie. To jakieś badania naukowe, tak? No tak. W takim razie ma pan moją zgodę. Zresztą obiecałem Markowi, że się panem zajmę. Zaraz... ale jak to... nie rozumiem... To znaczy, żeby pana nie leczyć? Patrzę na niego bezradnie. Mam wrażenie, że przedziela nas jakiś mur. Porozumienie wydaje się całkiem niemożliwe. No i to zdenerwowanie... Mimo woli mój wzrok przenosi się pod biurko. Długopis z zegarkiem... Zresztą pal go diabli. Usiłuję się skoncentrować w poszukiwaniu najprostszych słów wyjaśnienia sensu mojej prośby. – Widzi pan, profesorze – mówię – jestem zdrowy, jestem lekarzem, ale chcę udawać pacjenta, by poznać świat doznań i środowisko chorych. Nikt nie może wiedzieć, że symuluję i badam świat schizofreników. – Ach – rozpromienia się nagle Zimiński – teraz rozumiem. Więc zależy panu na tajemnicy? – Tak – mówię – i chodzi też o to, żeby po trzech miesiącach obserwacji załatwić wypis. Zimiński uśmiecha się po raz pierwszy. – Boi się pan, że zostanie pan tu dłużej albo że coś się nam uda odkryć nawet u kolegi po fachu? Bez obaw, pan może być pewien, że wyjdzie za te trzy miesiące. – Nie wątpię – mówię – ale chciałbym też prosić, żeby to był wypis bez żadnego konkretnego rozpoznania. Będę oczywiście trochę symulował, żeby uzasadnić jakoś swój pobyt w szpitalu, ale proszę pamiętać, że po wyjściu stąd wracam do pracy na oddziale profesora Walasa. – Proszę się o nic nie martwić – mówi Zimiński – wszystko będzie w porządku, zajmę się tym osobiście. Tylko niech pan nie przesadza z tym symulowaniem. Szczerze mówiąc pański pomysł wydaje mi się trochę dziwny, mówiłem to zresztą Markowi dwa miesiące temu, no ale w szczegóły nie wnikam. Robię to trochę dla pana, trochę dla mojego kolegi, który ujął się za panem i bardzo pana chwalił, no i wierzę, że te badania coś jednak panu dadzą. Oczywiście będziemy w kontakcie. Zaopiekuję się panem. Może napije się pan kawy? – Chętnie bym się napił – mówię – ale wie pan, profesorze, sekretarka pewnie pomyślałaby, że to dziwne: najpierw piję z panem kawę, a potem idę na oddział jako pacjent. Chciałbym, żeby nikt niczego się nie domyślał. – Racja – mówi. – No cóż, więc teraz załatwimy jeszcze parę formalności. Widzę, że pan się uspokoił. Na początku był pan zdenerwowany. Był pan zdenerwowany, prawda? Kiwam głową, a on, jak gdyby nigdy nic schyla się i wyciąga spod biurka mój długopis. Uśmiecham się przepraszająco, chowam długopis do kieszeni, wyciągam portfel i na samym wierzchu dostrzegam złożoną we czworo karteczkę ze skierowaniem... * * * – Jak się pan nazywa? Młody lekarz mówi wolno, łagodnie, niemal pieszczotliwie. Jak do dziecka. To mi pochlebia. Widać boi się mnie, bo nie wie, na co stać pacjenta, z którym po raz pierwszy ma do czynienia. Mogę przecież udawać kogo zechcę, byle konsekwentnie trzymać się objawów, a jednocześnie mogę bawić się jego reakcjami, reakcjami niewiele starszego kolegi po fachu. – Andrzej Majer – mówię. – Kiedy pan się urodził? – Dawno – mówię i aż się w duchu śmieję z tego dowcipu. Ale tu każdy najgłupszy nawet dowcip tchnie śmiertelną powagą i uchodzi na sucho. – Jak dawno? – Dawno, ale nie aż tak znowu. – Ma pan, żonę, dzieci? – Nie. – Jakie ma pan wykształcenie? – Wyż... znaczy się średnie. Elektryczne. Elektrykiem jestem. – Tak? To interesujące. A pamięta pan prawo Ohma? Usiłuję sobie przypomnieć, natężenie do napięcia, nie, chyba opór do napięcia... Cholera, przecież kiedyś to wszystko było takie oczywiste... – Pan się denerwuje? Dlaczego pan się denerwuje? Wyprowadził mnie z równowagi tym idiotycznym pytaniem, ale jak to zauważył? Czyżby coś podejrzewał? Może to, że udaję? – Wcale się nie denerwuję – mówię i staram się uśmiechnąć, ale uśmiech nie wyszedł zbyt przekonująco i to też natychmiast zauważył: poznałem po jego minie, choć stara się zachować kamienną twarz pokerzysty. – Jaki dziś dzień? – Wtorek – mówię, bo faktycznie jest wtorek. – A data? – Zaraz – mówię i zastanawiam się – siódmy. – Na pewno? – Może ósmy. Sam już nie wiem... Zresztą co za różnica... Zawsze miałem z tym kłopoty. Do tego służy kalendarz albo zegarek. – A może dziewiąty? – lekarz patrzy na mnie badawczo, trochę jakby z ironią czy pogardą. – Nie wiem – mówię całkiem już ogłupiały – może i dziewiąty. – I w końcu uświadamiam sobie, że bada u mnie orientację allopsychiczną. Rutynowe badanie. Nigdy nie przypuszczałem, że to takie idiotyczne z pozycji badanego, w dodatku całkiem zdrowego. No ale ja naprawdę nie wiem, który dziś jest. – A miesiąc? – nie ustępuje. No, tu już przesadza. – Wrzesień. – Pan pracuje? – Nie, mówię, bezrobotny jestem. Na zasiłku. I nagle uświadamiam sobie, że w książeczce zdrowia jest aktualny stempel ZOZ-u. Nie ma tylko zawodu ani stanowiska. Mogłem przecież powiedzieć, że jestem konserwatorem w szpitalu. Szpitalnym elektrykiem. Co za wpadka! – Dlaczego pan się denerwuje? – Wcale się nie denerwuję, wcale! – mówię porządnie już poirytowany. – Ręce panu drżą – mówi i wlepia we mnie świdrujący wzrok. – Dlaczego pan się rozgląda? Czy słyszy pan głosy? Tak mnie ogłupił, że przez to wszystko zapomniałem, czego się trzymać, żeby dobrze symulować. A swoją drogą on też chyba wypadł z roli albo, co gorsza, nie zna jej do końca. Lekarz nigdy nie powinien pytać, czy chory słyszy głosy, bo dla niego to nie są żadne głosy, chory tak tego nie określa. Są to słowa i rozkazy przyporządkowane niewidzialnym, ale najczęściej zidentyfikowanym postaciom. Co najwyżej można zapytać: czy słyszy pan głosy osób, których pan nie widzi? – Mam dużo głosów. Idiota najwyraźniej się ucieszył. Dostrzegłem na jego twarzy tryumfalny uśmieszek. – Tak? A jakie to są głosy? Aż mnie korci, żeby mu coś powiedzieć do słuchu, ale opanowuję się. Ostatecznie jestem tu po to, żeby czegoś się dowiedzieć. Człowiek odpocznie sobie przez jakiś czas, wikt i opierunek darmo, a przy okazji odkrywa lądy nieznane. Ale trzeba być ostrożnym. W razie jakiejkolwiek wpadki kłopoty mieliby oczywiście oprócz mnie i Walas, i Zimiński. Byłby skandal. Zimiński niewiele mnie obchodzi, ale Walas nigdy by mi tego nie darował. Mógłbym sobie szukać nowej pracy, a dyplom schować do szuflady. – To jest taki głos – mówię – co mi każe robić różne rzeczy. – Na przykład jakie? – Iść gdzieś albo co... – Albo co? – lekarz patrzy na mnie z rosnącym zaciekawieniem. Specjalnie nic nie mówię, tylko udaję, że patrzę w jakiś punkt nad jego głową. Czeka, aż się odezwę, ale skoro wciąż milczę, mówi: – Co te głosy każą panu robić? – Głosy? – mówię, udając zdziwienie. – Jakie głosy? – Dlaczego pan przerwał rozmowę? – A bo myśl mi uciekła – mówię jak prawdziwy schizofrenik – i poczułem w głowie zupełną pustkę. Ucieszył się po raz drugi i skwapliwie zanotował coś na kartce. Mógłbym przysiąc, że napisał ,,zatamowanie’’. Punkt dla mnie. Teraz muszę popracować nad rozkojarzeniem, od czasu do czasu udać, że przysłuchuję się głosom i dodać do tego szczyptę autyzmu, ale nie za dużo, bo faza ma być ostra. Teraz już go mam. Będzie tańczyć, jak mu zagram. Sądząc po jego wyglądzie, to szczeniak, stażysta, pracuje tu najwyżej parę lat. I nagle przychodzi mi do głowy myśl: a jeżeli wszystkich lekarzy też tak łatwo można oszukać? Mało to ludzi ma powody, żeby symulować? A przestępcy? A ci, co chcieliby uciec przed wojskiem? A kombinatorzy, którzy starają się o rentę? Jeżeli ma się jakieś pojęcie o chorobach psychicznych i jest się konsekwentnym w udawaniu, symulować wcale nie jest trudno. A jeśli trafię na oddział, gdzie leżą mordercy, którzy chronią się w szpitalu przed stryczkiem?!. I już do końca rozmowy ta właśnie myśl nie dawała mi spokoju i powracała niczym bumerang. Syndrom Filusia, czyli jak zwieść lekarza, który doszukuje się oznak choroby w każdym słowie, w każdym geście, by postawić trafną diagnozę, bo przecież nie ma czegoś takiego jak „absolutna norma psychiczna”. Każdy ma jakieś swoje wariactwo, większe lub mniejsze, a odkrycie na czym ono polega jest tylko kwestią czasu i doświadczenia tego, który bada. Zdrowych z założenia nie ma, tyle tylko, że nie każdego trzeba od razu zamykać. Zapraszamy do zakupu pełnej wersji ebooka. Książka dostępna także w formie audiobooka!\n<a href="https://cyfroteka.pl/ebooki/Kuracja-ebookRO/p00655807i006" target="_blank" title="Kuracja [Jacek Głębski] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="https://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Kuracja [Jacek Głębski] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


15 znanych polskich aquascaper’ów zostało zaproszonych do wzięcia udziału w konkursie. To gwarancja wysokiego poziomu oraz pięknie urządzonych akwariów. Każdy z zawodników ma takie same szanse na zwycięstwo urządzając akwarium o tych samych wymiarach co konkurenci.\nKonkurs ma na celu popularyzację akwarystyki w stylu naturalnym i aquascaping’u oraz budowanie silnej pozycji polskich aquascaper’ów na arenie międzynarodowej.\nW konkursie przewidziane są atrakcyjne nagrody - w tym pieniężne!\nNagroda pieniężna 4000pln\nFiltr Oase Biomaster Thermo 600\nZestaw pokarmów Tropical Soft Line\nZestaw preparatów Tropical\nNagroda pieniężna 2000pln\nFiltr Oase Biomaster Thermo 350\nNagroda pieniężna 1000pln\nFiltr Oase Biomaster Thermo 250\nZaproszeni do konkursu czołowi Polscy aquascaperzy\nKonkurs oceniany będzie przez zespół pięciu sędziów w skład którego wchodzą aquascaperzy z dużym doświadczeniem.\nAquascaper z wieloletnim doświadczeniem w realizowaniu komercyjnych projektów. Uczestnik wielu międzynarodowych konkursów. Zapalony wędkarz.\nJeden z prekursorów aquascapingu w Polsce. Wielokrotnie uczestniczył w międzynarodowych konkursach. Znawca tematyki akwariów w stylu Nature.\nAquascaper i współzałożyciel salonu akwarystycznego peHa:68. Wielokrotnie brał udział w międzynarodowych konkursach. Hobbystycznie fotograf.\nJeden z najbardziej utalentowanych aquascaperów w Polsce. Wysoki poziom wielokrotnie został doceniony w międzynarodowych konkursach, w których zdobywał miejsce na podium. Specjalizuje się w nano akwariach.\nJeden z najbardziej utalentowanych i utytułowanych polskich aquascaperów. Wielokrotnie zajmował wysokie lokaty w międzynarodowych konkursach.\nAkwarium o wymiarach 60x30x36cm lub 60x30x35cm, szkło Float 6mm lub 5mm, bez wzmocnień, czarny silikon\nAkwaria można aranżować w dniu 15.09.2017 w godzinach 10-19\nDopuszczalne jest aranżowanie akwarium na miejscu lub dostarczenie gotowego akwarium w całości\nNa miejscu organizator zapewnia: akwaria, szafki, oświetlenie LED, filtry zewnętrzne, wlot/wylot ze stali nierdzewnej, podłoże dla roślin, piach dekoracyjny\nUdział w konkursie mogą wziąć tylko zaproszeni zawodnicy\nWystawa 15 akwariów konkursowych w stylu Nature\nMożliwość spotkania i podglądania przy pracy czołowych polskich aquascaper’ów\nPokaz zakładania akwarium w stylu Nature


Mieszkanie na sprzedaż - Warszawa - Żoliborz - WST-MS-3938 - 56.00m² - Wawa Estate\nTrzypokojowe mieszkanie w kameralnym budynku przy Sadach Żoliborskich. Salon z balkonem, widna kuchnia, dwie sypialnie, łazienka z wanną. Lokal do odświeżenia, piony po wymianie. Mieszkanie ciche, dwustronne, rozkładowe. Budynek po termomodernizacji z nową elewacją. Osiedle wg projektu znanej architekt Haliny Skibniewskiej wielokrotnie nagradzane za rozwiązania architektoniczne. Bardzo dużo zieleni. Znakomita komunikacja z dowolną częścią miasta. Zapraszamy do zapoznania się z ofertą.\nSymbol oferty WST-MS-3938\nPowierzchnia pokoi 18,6 12,2 8


Jesteś tutaj: STGU / Oferty pracy / Graphic designer z doświadczeniem\nDodano: 2019-12-11 | Warszawa | Logotomia\nJesteśmy kameralnym studiem graficznym zlokalizowanym na warszawskim Starym Żoliborzu. Tworzymy visual design dla marek i organizacji na każdym etapie ich rozwoju.\nPoszukujemy osoby doświadczonej głównie w tworzeniu layoutów cyfrowych, jak również do druku, a także płynnie poruszającej się w temacie tworzenia identyfikacji wizualnej.\nJeśli kochasz łączyć tekst z obrazem, niezależnie czy to strona www, raport na sto stron, plakat lub dowolny format akcydensowy, najpewniej Ciebie właśnie szukamy.\nWspieramy projektowo marki z przeróżnych sektorów, od firm rodzinnych, przez startupy aż do korporacji. Duża różnorodność, więc nuda raczej Ci nie grozi.\nNie dysponujemy (jeszcze) budżetami dużych agencji, ale za to pracujemy w miłej atmosferze w normalnych godzinach (9.00-17.00) i bez weekendów. Tak, wiemy, że to powinno być oczywiste, ale nadal jeszcze są miejsca, gdzie ludzie pracują niemal 24/7.\nposiadać 3 letnie doświadczenie w pracy na podobnym stanowisku\ntworzyć layouty cyfrowe i interfejsy (www, aplikacje) - to jest dla nas kluczowe, najlepiej w oparciu o design system i zasady UX\nbiegle znać programy: Adobe Id, Ai, Ps, Xd/Sketch,\nprojektować identyfikację wizualną marki: od tworzenia wytycznych do finalnych plików produkcyjnych\nprojektować i składać publikacje takie jak foldery, raporty, itp.\npracować zarówno samodzielnie jak i zespołowo\nkomunikować się z klientami\nznajomość motion design/montaż (Adobe Ae)\nrekomendacje lub kontakt do byłych pracodawców\nstabilną pracę w fajnym zespole / tylko stacjonarnie\nUoD (z płatnym urlopem)\npraca od początku 2020 roku\nwynagrodzenie zależne od kompetencji; widełki od 4 000 do 5 500 zł netto\nzaglądasz na https://logotomia.com.pl/, żeby nas poznać\nwysyłasz do nas CV i portfolio na adres: biuro@logotomia.com.pl\notrzymujesz potwierdzenie, że dotarło\npo przejrzeniu wszystkich zgłoszeń wysyłamy TYLKO do wybranych osób maila z prośbą o spotkanie i/lub odpowiedź na kilka pytań\nodbędą się maksymalnie jedno lub dwa spotkania, po których zaprosimy do zespołu nową osobę.\nAdministratorem Twoich danych osobowych jest Logotomia Sp. z o.o. z siedzibą w Stanisławowie Pierwszym przy ul. Przyszłość 81 s, adres e-mail: biuro@logotomia.com.pl.\nTwoje dane osobowe wskazane w Kodeksie pracy lub w innych ustawach szczegółowych (według wymogów ogłoszenia), przetwarzamy w oparciu o przepisy prawa i ich podanie jest konieczne do wzięcia udziału w rekrutacji. Pozostałe dane osobowe (np. Twój wizerunek) przetwarzamy na podstawie Twojej dobrowolnej zgody, którą wyraziłaś/eś, wysyłając nam swoje zgłoszenie rekrutacyjne.\nTwoje dane osobowe przetwarzamy w celu przeprowadzenia rekrutacji na stanowisko wskazane w ogłoszeniu przez okres 3 miesięcy od zakończenia procesu rekrutacji / przez okres 1 roku od momentu otrzymania od Ciebie aplikacji. Twoje dane osobowe możemy przechowywać dla celów ustalenia, dochodzenia lub obrony przed roszczeniami związanymi z procesem rekrutacji przez okres 3 lat liczonych od momentu zakończenia procesu rekrutacji, w której brałeś udział.\nTwoje dane osobowe nie będą przekazywane do innych podmiotów.\nW każdym czasie możesz cofnąć zgodę, kontaktując się z nami pod adresem e-mail biuro@logotomia.com.pl. Cofnięcie zgody pozostaje bez wpływu na zgodność z prawem przetwarzania, którego dokonano na podstawie zgody przed jej cofnięciem.


UNGU.-MIESZ.EWR 15-30 *20SZ\nSezon urlopowy możemy zaliczyć do otwartych. Wakacje rozpoczęły się piękna pogodą, która zachęca nas do rodzinnych wyjazdów. Najmłodsze pocieszy wyjeżdżają na pierwsze obozy i kolonie. Zastanawiamy się co będzie im niezbędne podczas zabaw i letnich szaleństw. Zorganizowany wyjazd nad polskie morze, wyjazd do babć i dziadków na wieś, czy też lot samolotem w zagraniczną podróż skłania do spakowania walizki.\nTo gdzie jedziemy i na jaki okres będzie wpływać na wielkość bagażu. Ograniczajmy bagaż do minimum. Zabierajmy jak najmniejszą ilość ubrań i kosmetyków. Wybierajmy opakowania kompaktowe jak najmniejsze pojemności i tylko te naprawdę niezbędne. Chcąc spakować nasze dziecko na pierwszy samodzielny wyjazd możemy mieć nie lada wyzwania. Ograniczając bagaż musimy jednak pamiętać o produktach higienicznych i lekach.\nPierwszą rzeczą, którą powinniście zrobić to rozpisanie planu wyjazdu. Opiekun grupy Waszych pociesz powinien udostępnić taką listę. Będzie Wam ona niezbędna do określenia dni pobytu, czy zapoznanie się z aktywnościami. Warto jest również sprawdzić pogodę, by wiedzieć na jakie ubrania się przygotować. Spakujcie zarówno ubrania na cieplejsze jak i chłodniejsze dni. Musicie być przygotowani na każdą pogodę. Najważniejsze w całym ubiorze są jednak buty. Górskie szlaki, piesze wędrówki piaszczystą plażą żądają od nas odpowiedniego obuwia. Nie od dziś wiadomo, że pogoda nad polskim morzem lubi być kapryśna. Dlatego musimy być przygotowani na załamanie pogody. Wtedy sprzymierzeńcem nam będą kalosze, peleryny, folie do wózka. Nie najlepszym pomysłem jest zabieranie parasoli. Noszenie tego sprzętu w dłoni, nawet w kompaktowym wydaniu może okazać się uciążliwe. Idealnie zastąpi go peleryna przeciwdeszczowa, która jest lekka i wygodna. Wybierając się w podróż pamiętajmy o dokumentach tożsamości i książeczce zdrowia naszego dziecka.\nNiezależnie, gdzie pojedziemy okres letni równa się ze znacznym i przedewszystkim niebezpiecznym nasłonecznieniem. Krem z filtrem UV (minimum SPF 25), chroniący przed promieniowaniem słonecznymi musi znaleźć się na liście kosmetyków niezbędnych. Pamiętajcie również o okularach przeciwsłonecznych z odpowiednimi filtrami. Równie ważny jest preparat kojący w przypadku oparzenia słonecznego. Świetnym preparatem na łagodzenie podrażnień związanych z dużą ekspozycją słoneczną jest Panthenol. Doskonale nawilża, łagodzi podrażnienia i pielęgnuje skórę. Obojętnie gdzie planowana jest podróż należy spakować kilka lekarstw, które mogą się przydać w przypadku gorszego samopoczucia. Środki przeciwbólowe, tabletki na zatrucie pokarmowe, lekarstwa na przeziębienie i leki przyjmowane regularnie. W każdej podróży małej czy dużej niezbędne są produkty higieniczne. Szeroka gama produktów higienicznych ułatwi nam utrzymanie czystości. Konieczne będą jednorazowe chusteczki higieniczne, chusteczki nawilżane, czy też antybakteryjny żel do rąk. Antybakteryjny żel to doskonały produkt do użycia poza domem czyści dłonie bez użycia wody. Kolejną rzeczą, której nie może zabraknąć to mała apteczka, którą musimy stworzyć samodzielnie. W apteczce nie powinno zabraknąć: bandaży, plastrów, wody utlenionej, zasypki na otarcia i preparatu na stłuczenia. Górskie szlaki sprzyjają upadkom i otarciom. Wybierając się w góry z dzieckiem musimy pamiętać, że klimat górski różni się od tego, w którym przebywamy na co dzień. W wyższych partiach górskich występuje niedobór tlenu, jest zdecydowanie ostrzejsze powietrze musimy więc zadbać o odporność. Ważnym aspektem jest nawadnianie organizmu. Świetnym rozwiązaniem są gotowe do spożycia płyny nawadniające. Kiedy jednak wybieramy się nad jeziora, musimy zabezpieczyć się przed komarami. Jeziora to tereny o dużej wilgotności powietrza, to idealny klimat dla tych uciążliwych owadów, pamiętajmy o spryskaniu ciała i ubrań. Powtarzajmy tę czynność co jakiś czas, by środek miał odpowiednie działanie. Tego rodzaju preparaty mają ograniczony czas działania. Pamiętajmy również, że tego typu tereny są lubiane przez kleszcze. Środki odstraszające te insekty na pewno nam się przydadzą.\n1. Termometr i lek przeciwgorączkowy w dogodnej dla malucha formie – najlepiej w syropie\n2. Doustny płyn nawadniający, który uchroni przed odwodnieniem – najwygodniejszy będzie ten w butelce, gotowy do natychmiastowego spożycia\n- Orsalit drink\n3. Lek uśmierzający ból gardła – najwygodniejszy będzie ten w sprayu\n- Bronchopect Junior, syrop , 120 ml\n- Dicospray Junior aerozol doustny 20 ml\n- Helsi do ssania o smaku czarnej porzeczki x 30\n4. Środek, odstraszający owady i zapobiegający ukąszeniom\n- Mosbito opaska na rękę odstraszająca komary\n5. Środek, łagodzący skutki ukąszenia owadów,\n- Dapis Gel Apaisant- po ukąszeniu, 40 g\n- Fenistil żel 30g (Import równoległy)\n6. Preparat, odstraszający kleszcze oraz przyrząd, ułatwiający usunięcie ich ze skóry (w ostateczności zwykła pęseta),\n- Haczyki do wykręcania kleszczy Tick Twister 2 haczyki w zestawie\n- Mosbito Płyn Odstraszający komary i Kleszcze 100ml\n- Przyrząd Do Usuwania KleszczyTrix\n7. Bandaż, jałowe kompresy, plastry, woda utleniona, zasypka na otarcia i preparat na stłuczenia, płyn antybakteryjny, małe nożyczki – górskie szlaki sprzyjają upadkom!\n- Opaska Elastyczna 5 x 8 cm z zapinką\n- Opaska Elastyczna Peha-Haft 4Cm x 4\n- Woda Utleniona, 100 g\n- Pedipur S puder w płynie 60g\n8. Krem z filtrem UV (minimum SPF 25), chroniący przed promieniowaniem słonecznym, preparat kojący w przypadku oparzenia słonecznego\n- Panthenol Family, emulsja z witaminą E i alantoiną, 100g\n- Panthenol 10% Pianka, 150ml\n- Marsjanki Solar Emulsja Do Opalania Spf 50 50ml\n9. Dodatkowe leki, uzależnione od danego malucha: przyjmowane przewlekle, stosowane w chorobie lokomocyjnej, pomagające na ból dziąseł w czasie ząbkowania\n10. Sól fizjologiczna – doskonała, kiedy dziecku wpadnie piasek do oka\n- Gilbert, 5 ml krople do oczu, 100 sztuk\nNiezależnie czy wybieramy się do pensjonatu agroturystycznego na wieś, wyprawę po górskich szlakach czy też na piaszczystą plażę musimy zachować otwarty umysł. Miejmy oczy dookoła głowy, bądźmy ostrożni i uważni, a nasze wakacje będą słoneczne nawet w deszczową pogodę. Życzymy Wam dobrze zaplanowanych i słonecznych letnich dni!


Baleriny miejskie damskie Baoma Liberty | Newfeel\nWyszukaj Stróna Glowna› TORBY I PLECAKI› Baleriny miejskie damskie Baoma Liberty\nBaleriny miejskie damskie Baoma Liberty\nOdkryj baleriny, które dopasowują się do kształtu stopy dzięki paskowi z regulacją. Łączą one komfort z kobiecą estetyką - są idealne do chodzenia na co dzień.\nZobacz 57 opinii\nWYGODA, KOMFORT NOSZENIA, TRWAŁE\nZdecydowanie polecam. Bardzo wygodne i trwałe\nPasują do sukienek i spodni\nOprócz nieziemskiej wprost wygody i dopasowania za największą zaletę tych butów poczytuję to, że świetnie wyglądają zarówno do getrów, spodni jak i sukienek. Są idealnym połączeniem butów sportowych z elegancją. Mam wąską stopę i każde inne balerinki mi po prostu zjeżdżają, przy tych butach to niemożliwe - 2 paski idealnie dopasowują but do stopy. Mierzyłam podobne buty u konkurencji (np. Puma, Fila) i NewFeel wypadł nie dość że najwygodniej, to jeszcze najlepiej cenowo. Jedyne na co warto zwrócić uwagę to dobre dobranie rozmiaru, normalnie noszę 37, a te buty 36 są dla mnie idealne. Szczerze polecam\nKomfort podczas chodzenia dzięki lekkim materiałom.\nWierzch: materiał tekstylny i siateczka; wkładka: dwoina skóry (pochodzenie: świńska / UE), podeszwa środkowa: pianka EVA; podeszwa zewnętrzna: kauczuk.\ndo chodzenia na co dzień w letnie dni, na długie dystanse. Idealne do chodzenia przez dłużej niż 2 godziny łącznie w ciągu dnia.\nZespół Newfeel zaleca, by czyścić zewnętrzną część butów za pomocą czystej i wilgotnej ściereczki. Nie należy suszyć butów w pobliżu źródła ciepła. Gdy buty nie są używane należy także wyjmować wkładkę, ponieważ wpływa to znacząco na higienę ich użytkowania. Pozwoli to na jej optymalne wysuszenie. Więcej informacji na: www.newfeel.com\nWszystkie damskie buty miejskie Newfeel są testowane przez osoby chodzące na co dzień w warunkach identycznych jak te, które możesz napotkać podczas chodzenia (pogoda, czas trwania marszu, różne rodzaje podłoża). Te przeprowadzane na co dzień testy umożliwiają nam doskonalenie oraz zatwierdzanie naszych butów.


michal_ - profil w Wykop.pl\nmichal_ od 7 lat na Wykopie\nmichal_ 3 lata 7 mies. temu\nMirki, jadę jutro rano trasę Stuttgart - Kraków, zazwyczaj jeździłem A6 na Norymbergę, a potem A9 na Drezno, ale trochę mnie przeraża aktualna ilość remontów i korków na tej trasie. Jeździłem kiedyś przez Wurzburg, ale to też na google maps nie wygląda wspaniale, jechał ktoś ostatnio podobną trasę i może polecić którędy najlepiej jechać?\nruup 3 lata 7 mies. temu via Android\n@michal_ jeździłem do Karlsruhe prawie zawsze przez Frankfurt :)\nmichal_ 3 lata 8 mies. temu\nPotrzebuje wyliczyć prędkość kątową jednego punktu robota. Znam wymiary, wartości kątów w złączach i czas pomiaru.\nCzy użycie kinematyki prostej do tego punktu, następnie obliczenie kątów Eulera, dla wynikowej macierzy i policzenie pochodnej po czasie będzie podejściem optymalnym?\nBursztyneek 3 lata 8 mies. temu via iOS\n@michal_: uwzględnij prędkość wiatru i powinna być petarda\nmichal_ 3 lata 9 mies. temu\nStaram się odczytać wartości z żyroskopu z dwóch rejestrów po i2c, jak odczytuje tylko z jednego to wartość jest poprawna i aktualizuje się jak ruszam urządzeniem. Jednak jak próbuje odczytać z dwóch to zawsze dostaje ten sam wynik. Mógłby ktoś zerknąć w mój kod gdzie robię błąd?\nOdczytanie z jednego rejestru: https://paste.ofcode.org/MH5wADeadiGapPeceRNwQi\nOdczytanie z dwóch: https://paste.ofcode.org/pG2UWLCqwPMVYAsiY7ePKg\n#programowanie #c #naukaprogramowania pokaż całość\n+: Ama-gi, Cronox\nmarcineckixx 3 lata 9 mies. temu\nMoże po odczycie trzeba zresetować jakiś bit? Tak na szybko w tej linii while ((readBuf & 0x80) == 0) co z readBuf?\nStrus 3 lata 9 mies. temu\n@michal_: Na pewno błąd masz tutaj:\nval = readBuf << 8 | readBuf;\nval = (int16_t) readBuf << 8 | readBuf;\nŻeby przesunąć bitowo readBuf tak jak chcesz, to musisz go najpierw scastować na 16 bitową wartość\nPiszę aplikacje na studia do pobierania danych z żyroskopu (MPU-3300) poprzez I2C. Używam do tego Pi4J, odczytanie jednego rejestru trwa około 0,5 milisekundy, co przy 3 osiach, każdy po 2 rejestry daje mi wynik co 3 milisekundy, co jest dla mnie trochę za wolno.\nCzy istnieje jakiś sposób na zmniejszenie tego czasu do np 1 milisekundy? Może istnieje jakaś biblioteka, która działa szybciej?\nInną opcją jest bufor FIFO\nMam do dyspozycji 1024 bajtowy bufor FIFO, mogę ustalić częstotliwość zapisu do buforu na 1 kHz, co mi da wynik, który mnie interesuje, ale wtedy nie będę mógł odczytać na czas wszystkich danych zanim mi się bufor zapełni. pokaż całość\n+: b0lec, mk321 +1 inny\n@GotoFinal: O widzisz, czegoś takiego potrzebowałem. Dziękuję :)\nGotoFinal 3 lata 9 mies. temu\n@michal_: tylko takich fraemworków też trzeba się nauczyć obsługiwać, ale jest to o wiele prostsze niż pamiętanie o wszystkich zasadach dobrego benchamrku samemu :D\nmichal_ 3 lata 10 mies. temu\nCzy ktoś mógłby mnie naprowadzić jak za pomocą liczb rozmytych i przedziałowych wyznaczyć prawdopodobieństwo?\nMam element robota o długości 400 mm z dokładnością +- 0,08 mm i odległością od założonego środka tego elementu +- 0,03 mm w osi prostopadłej. Daje mi to prostokąt, w którym gdzieś będzie aktualne położenie środka jednego z końców tego elementu, ten prostokąt mogę podzielić na równe kwadraty, które mają różne szanse wystąpienia. Za pomocą liczb przedziałowych muszę powiedzieć jaka jest szansa na wystąpienie poszczególnego kwadratu.\nmichal_ 4 lata temu\nSzukam porady w wyborze komputera jedno płytkowego, wybór jest tak duży, że chciałbym wybrać coś sprawdzonego.\nTworzę aplikacje, która w czasie rzeczywistym będzie pobierać dane z robota oraz z żyroskopu zamontowanego na robocie, następnie je porównywać i wyświetlać użytkownikowi. Robot komunikuje się po ETH, a sensor wysyła dane po USB, więc wymagania jakie tu widzę to dobra karta sieciowa do komunikacji z robotem, minimum 2GB ramu oraz moduł wifi do komunikacji z użytkownikiem. Dodatkowo chciałbym mieć architekturę ARM.\nPrzy wyszukiwaniu początkowo chciałem wybrać płytkę z którą miałem doświadczenie czyli Wandboard Quad, ale jego cena (129$) jest dla mnie górną granicą cenową i może jest coś równie dobrego, ale tańszego. W oczy rzuciło mi się Orange Pi Plus 2E, kosztującego połowę tej ceny, a gwarantującego podobne parametry. Minusem jaki tu widzę to, że producent wystawia ofertę na Aliexpres, a mi zależy na parodniowej dostawie.\nMożecie coś polecić, co się sprawdzi do takiej aplikacji?\n@1392c309a2da8ca65641315bf7dc62f2: Myślałem też o nim, ale ma 1GB ramu, a że mogę spokojnie zapłacić więcej niż cena Rpi 3, to wole zapewnić sobie wygodniejszą pracę na mocniejszym sprzęcie.\n@michal_: W Rpi dobre jest to, ze ma ogromna spolecznosc, obsluguje wiele sterownikow, o pomoc nietrudno.\nmichal_ 6 lat 2 mies. temu\nCzy ktoś wie jak sprawdzić z którego stanowiska odjeżdża autobus do Poręby Wielkiej z krakowskiego dworca pks (godzina 8:10)? Dzwoniłem na infolinie i zapłaciłem 6zł za to żeby dowiedzieć się że nie ma konsultanta.\nraadaar 6 lat 2 mies. temu\n@michal_: Albo z góry albo z dołu, nie zgubisz się :P Przyjedź wcześniej będziesz miał na tablicy odjazdów\np......n 6 lat 2 mies. temu\n@michal_: chyba tylko telefon do informacji albo tablica na miejscu. Na stronie stanowiska nie są podane.\nmichal_ 6 lat 3 mies. temu\n@kozaqwawa: Widzę nie jestem jedyny tutaj z uwielbieniem tej marki :)\nkozaqwawa 6 lat 3 mies. temu\n@kozaqwawa: http://www.carsfromitaly.net/ dla wszystkich fanów awaryjnej i brzydkiej włoskiej motoryzacji.\nmichal_ 6 lat 10 mies. temu\n#krakow #fotografia #samochody\nSzukam miejsca, żeby zrobić dobre zdjęcia samochodu na sprzedaż. Macie jakieś pomysły gdzie mógłbym w Krakowie podjechać?\ntypowymirekakrobata 6 lat 10 mies. temu\n@skarpetki: 8 letnie auto, synonim wygrywu, gdzie ja zyje\nSepang 6 lat 10 mies. temu\n@michal_: aleja waszyngtona\nmichal_ 6 lat 11 mies. temu\nMirki, zna ktoś jakiś darmowy system dodawania artykułów na stronę w .NET 2.0, potrzebuje zrobić paru użytkowników, tak żeby w HTML wrzucić jakiś odnośnik i w tym miejscu będą się pojawiać dodane informacje danej osoby. Myślałem nad jakimś CMS'em, tylko CMS może mieć za dużo funkcji, a mi zależy tylko na jedynie na tych artykułach.\n...to tylko najnowsze aktywności użytkownika michal_\nPopularne tagi michal_


Śmiertelne zlecenie Katarzyna Rygiel | książka Śmiertelne zlecenie w nakanapie.pl\nnakanapie.pl › Książki › Śmiertelne zlecenie\nKsiążka Śmiertelne zlecenie\nFestyn archeologiczny w Biskupinie co roku przyciąga tłumy. Antropolog Ewa Zakrzewska właśnie tutaj zamierza spędzić urlop. Detektywa Krzysztofa Sobolewskiego sprowadza do Biskupina warszawskie śledztwo. Nie spodziewają się, że łużycka osada stanie się miejscem zbrodni. Jednak w szuwarach okalających łużycką osadę znalezione zostaje ciało Jakuba Mroka - mistrza złotnictwa,.. specjalisty od dawnej biżuterii i doskonałego fałszerza.\nKatarzyna Rygiel, z wykształcenia archeolog i dziennikarka, nie jest postacią zupełnie nieznaną na polskim rynku literackim. Ma już za sobą kilka sukcesów, choćby wysokie miejsce na liście bestsellerów za sprawą powie... więcej »\nKatarzyna Rygiel ( archeolog i dziennikarka )rozpoczęła swoją przygodę z pisarstwem od prozy typowo kobiecej (psychologiczno – obyczajowej ).W 2005 roku ukazała się jej pierwsza powieść pt. Pod powiekami. Wiosną 2008 ... więcej »\nReading is fun- Katarzyna Rygiel ,,Śmiertelne zlecenie”\nCoroczny festyn archeologiczny w Biskupinie jest nie lada gratką nie tylko dla archeologów ale także dla osób lubiących przygody i obcowanie z historią. Ewa Zakrzewska ( archeolog) która wybrała to miejsce na urlop ... więcej »\nBardzo dobrze się czytało. Mam ochotę na więcej. Czekam na inne utwory tej autorki.\nPrzeczytane - xVariax, Przeczytane - Immora_Fray, * Półka :) - małami, 2011 - Immora_Fray, Przeczytane - 2014 - małami, Przeczytane 2013 - Yoshina


Atoms For Peace – Judge, Jury and Executioner – Maciej Smółka\nmacieksmolka\tnews\t 01/07/2013 01/09/2013 1 Minute\nA toms For Peace to jeden z najbardziej zagadkowych projektów ostatnich lat. Supergrupa współtworzona przez Thoma Yorke’a (Radiohead), Flea (Red Hot Chili Peppers), Nigela Godricha (producent Radiohead), Joey’go Waronkera (Beck i R.E.M.) oraz Mauro Refosco powstała już w 2009 roku, dając koncert w Los Angeles. Jednak mimo wcześniejszych zapowiedzi wciąż nie możemy doczekać się od niej debiutanckiego albumu. Yorke już w pod koniec 2011 roku powiedział, że kończą nagrywać nowy album, ale później nastąpiła cisza. Przerwała ją dopiero premiera utworu Default we wrześniu 2012, który zresztą był wysoko w moim podsumowaniu zeszłego roku. Dzisiaj supergrupa opublikowała drugi utwór zapowiadający nadchodzący album, który trafi na półki już w lutym tego roku. Jest bardziej eksperymentalnie od Default, może nie tak świetnie, ale też bardzo dobrze. Zapowiada się niezła premiera.\nPremiera albumu Amok przewidziana jest na 25 lutego 2013 roku. To z pewnością jedna z najbardziej wyczekiwanych płyt roku. Warto posłuchać.\nPublished 01/07/2013 01/09/2013\nNext Post David Bowie wraca!


W przededniu zagłady - Nasz Dziennik\nŚRODY Z HISTORIĄ - Tajemnica Katynia\nŚroda, 12 kwietnia 2017 (18:29)\nJak NKWD dezinformowało polskich jeńców.\nW polskim raporcie przekazanym amerykańskiemu wywiadowi wojskowemu G-2 w maju 1943 r. stwierdzono: „Z Kozielska transporty wysyłano niemal codziennie, co rodziło wiele komentarzy wśród jeńców, głównie optymistycznych, w związku z pogłoskami rozpuszczanymi przez bolszewików”. Aby zrozumieć, jak NKWD udało się do tego stopnia zdezorientować tysiące polskich wojskowych i policjantów wysyłanych na śmierć do Katynia, Charkowa i Kalinina, należy cofnąć się do okresu ich niewoli.\nJeńcy osadzeni w obozach NKWD w Kozielsku, Starobielsku i Ostaszkowie, od początku niewoli do momentu wymordowania w kwietniu-maju 1940 r., próbowali odgadnąć swoją przyszłość. Z notesów wydobytych z dołów śmierci w Katyniu wynika, że temat opuszczenia obozu był przez jeńców chętnie poruszany. W rozmowach osadzonych przeważały optymistyczne prognozy na przyszłość. W Kozielsku i Starobielsku wierzono nawet w możliwość przekazania do państw neutralnych graniczących z ZSRS, np. Rumunii. Na końcu listy przypuszczeń widniało przeniesienie do obozów o gorszych warunkach, np. na Syberii.\nKłamstwo wpisane w śmierć\nZapiski około dwudziestu zamordowanych jeńców świadczą o krążeniu wśród osadzonych wielkiej ilości plotek dotyczących wyjazdu z obozu. Jeniec z Kozielska Włodzimierz Wajda już pod datą 29 listopada 1939 r. odnotował krążące po obozie wiadomości, że obóz ma być do połowy grudnia całkowicie zlikwidowany, a los osadzonych ulegnie poprawie. W grudniu 1939 r. przytoczył trzykrotnie informacje odnoszące się do domniemanego wyjazdu, w najbardziej pesymistycznym wariancie jeńcy mieli być wywiezieni w głąb Rosji. 3 stycznia 1940 r. odnotował: „No, zobaczymy. Może pojedziemy, ale gdzie kiedy?”, a trzy dni później: „Mnie już też się zdaje, że wyjazd jest niedaleki”. Pod datą 10 stycznia 1940 r.: „Plotki nadal wyjazdowe”.\nW kwietniu 1940 r., gdy NKWD rozpoczęło już operację „rozładowania”, Wajda poczynił również wiele podobnych zapisów. 6 kwietnia zanotował np.: „jopy [skrót od słów: jeden oficer powiedział – określenie na krążące plotki] na temat wyjazdu najróżniejsze. Jedne, że będą obozy rozdzielcze i z nich gdzie chcesz: [kraje] neutralne, Rosja, Niemcy, Łotwa. Drugie, że bez neutralnych. Trzecie tylko Rosja, zobaczymy”. Dalej, wraz z postępem wywożenia, zapisy stają się coraz bardziej dramatyczne. 8 kwietnia 1940 r.: „Wyłapują i diabli ich wiedzą gdzie. My jeszcze w całości, jopy nadal te same”. 11 kwietnia 1940 r.: „Siedzę w wagonie więziennym w maleńkim przedzialiku […]. Stoimy na stacji w Kozielsku. Gdzie jedziemy, jeszcze nie wiadomo”. W ostatnim zapisie z 12 kwietnia 1940 r., niedługo przed śmiercią, czytamy: „My jeszcze w pociągu. Dobiliśmy zaledwie do (zdaje się) Smoleńska. Jeszcze nie jesteśmy na stacji. Noc mieliśmy cholerną. Jeść naturalnie dotąd nie dali. Jak zwykle naturalnie byłem tego pewien. Cholery. Z kartek jakie znaleźliśmy wiemy, że mamy wyładować się za Smol[eńskiem] około 10 km. Zobaczymy”.\nDokąd nas wiozą\nNKWD wykorzystało podatność uwięzionych na plotki dotyczące zmiany losu w celu ich zdezinformowania. Podczas narady, odbytej tuż przed 5 marca 1940 r., komendantura obozu w Ostaszkowie przypomniała o konieczności oszukania Polaków: „1. Przygotowanie do wysyłki przeprowadzić w podobny sposób jak wcześniej przeprowadzono odsyłanie do Niemiec i na nasze tereny, to znaczy przestrzegając kryterium terytorialnego, przez co skazani będą sądzić, że przygotowuje się ich do odesłania do domów. 2. W celu uniknięcia różnego rodzaju ekscesów i zaburzeń w żadnym wypadku nie ogłaszać wyroku tutaj u nas w obozie, a ogłosić to w tym obozie, gdzie będą przetrzymywani. Natomiast jeśli w drodze do miejsca przeznaczenia ze strony jeńców wojennych padną pytania, dokąd ich wiozą, konwój może im wyjaśnić tylko: Do pracy w innym obozie”.\nŚwiadectwa przeprowadzenia przez NKWD wiosną 1940 r. akcji dezinformacyjnej znajdujemy w relacjach ocalonych. Podchorąży Władysław Furtek, jeniec z Kozielska, wskazał powód, dla którego wielu jeńców było przekonanych, że jedzie do kraju: „Tak zresztą twierdzili w rozmowach z nami politrucy i niżsi funkcjonariusze obozu. Mówili oni wprost, że wywożeni będą oddani Niemcom, a nawet wymieniano Brześć jako miejsce, gdzie mają być przekazani władzom niemieckim”. Jerzy Grobicki, wspominając transport z Kozielska, stwierdził: „Podawano nam dwie różne wersje. Niektórzy komisarze, oficerowie polityczni, mówili nam, że zostaniemy wymienieni z Niemcami, a więc zawiozą nas w okolice Smoleńska, gdzie znajduje się duży obóz, w którym dokonują takich wymian ludzi. […] A inni oficerowie polityczni mówili, że obóz w Kozielsku jest zbyt duży. Mają ogromne trudności w zaopatrzeniu nas w żywność. I dlatego obóz zostanie podzielony na mniejsze obozy. W rzeczywistości, kiedy opuszczaliśmy Kozielsk, nie wiedzieliśmy, dokąd jedziemy”.\nJózef Czapski, jeniec ze Starobielska, wspominał: „Podrzucono nam nawet oficjalny papierek sowiecki z trasą naszej podróży przez Bendery. Raz obudzono nas w nocy, pytając się, kto z nas włada rumuńskim i greckim językiem. Stworzyło to wszystko nastrój nadziei, że kiedy w kwietniu zaczęto nas grupkami po kilkudziesięciu, czy kilkunastu wywozić, wielu z nas wierzyło święcie, że jedzie na wolność”.\nWobec tak rozbudowanej, przebiegłej dezinformacji polscy jeńcy z Kozielska, Starobielska i Ostaszkowa nie mieli szans nie tylko na poznanie, ale nawet na domyślenie się celu transportu, w którym w kwietniu-maju 1940 r. opuszczali obóz. Skuteczna dezinformacja NKWD sprawiła, że wysyłani na śmierć do ostatniej chwili nie orientowali się, jaki los im zgotowano.


Sprzedawali podrabiane perfumy. Grupa z Olsztyna oszukała kilkanaście tysięcy osób : Radio Olsztyn\nOtwarto nowe molo nad jeziorem Ukiel w Olsztynie\nW Olsztynie zakończyła się warta około 3 milionów 760…\nOpublikowany 4 października 2021\nOlsztyn, Aktualności, Aplikacja mobilna, Region, Regiony\nSprzedawali podrabiane perfumy. Grupa z Olsztyna oszukała kilkanaście tysięcy osób\nFot. KMP Olsztyn\nKilkanaście tysięcy osób z całego kraju padło ofiarą olsztyńskiej grupy, która przez internet sprzedawała podrobione perfumy. Swoje produktu oferowali na kilku portalach sprzedażowych – cena była konkurencyjna, więc chętnych nieświadomie kupujących podróbki nie brakowało.\nJednak działalność grupy nie umknęła uwadze funkcjonariuszy.\nFunkcjonariusze w jednym z wynajmowanych pomieszczeń w centrum Olsztyna znaleźli około 2 700 sztuk podrobionych perfum przygotowanych do sprzedaży. Kolejne 200 sztuk nielegalnego towaru policjanci zabezpieczyli podczas przeszukań w mieszkaniach podejrzanych. Trzech mężczyzn oraz dwie kobiety zostali zatrzymani i trafili do policyjnego aresztu\n– mówi rzecznik st. sierżant Andrzej Jurkun z Komendy Miejskiej Policji w Olsztynie.\nUstalono, że podrobione produkty kupiło około 12 tysięcy osób z całego kraju. Cała piątka usłyszała zarzuty oszustwa i wprowadzenia do obrotu markowych produktów z podrobionymi znakami towarowymi.\nKradł perfumy w kilku miastach naszego regionu. Mieszkaniec Radomia stanie przed sądem Mieszkaniec Radomia przez ponad rok kradł perfumy w jednej z sieci drogerii. Wybrał […]\nKradli perfumy i zamieniali na narkotyki. Co grozi winowajcom? Perfumy za narkotyki. Policjanci zatrzymali czterech mężczyzn, związanych z […]\nUkradł drogie perfumy. 19-latka zatrzymał pracownik drogerii Prawie 1700 złotych - to wartość perfum, które ukradł 19-latek w jednej z piskich […]\nPerfumy przypadły do gustu złodziejowi z Lidzbarka Warmińskiego. Nie nacieszył się nimi Policjanci z Lidzbarka Warmińskiego zatrzymali 27-latka, który regularnie okradał […]\nWięcej w podróbki, sprzedaż, portal\nObcokrajowcy handlowali podrobionym towarem. Grożą im kary\nMłodzi Bułgarzy sprzedawali na targowisku w Zalewie w powiecie iławskim podrobione ubrania znanych marek. Na gorącym uczynku zatrzymali ich funkcjonariusze olsztyńskiej Krajowej Administracji Skarbowej. Ujawniono prawie...


Moje marzenia o misjach\nJesteś tutaj:\tStrona główna :: Powitanie :: Moje marzenia o misjach\nMarzenia o misjach sięgają czasów seminaryjnych. W głowie pozostały dwa zdania opiekuna naszego rocznika ks. Tadeusza Czakańskiego: "każdy ksiądz powinien pojechać na placówkę misyjną", "najlepiej po pierwszej parafii, bo później jest ciężko".\nPatronką naszego rocznika jest św. Teresa od Dzieciątka Jezus. W październiku 1997 roku oddaliśmy się pod Jej opiekę. W udostępnionej korespondencji wysłanej z Kazachstanu przeczytałem, że relikwie św. Teresy pielgrzymowały na Wschodzie niedługo po naszym zawierzeniu. Pomyślałem sobie: "My tu - w katowickim Karmelu zawierzamy się opiece św. Teresy od Dzieciątka Jezus, a Ona tam pielgrzymuje i rozważa, który tam pójdzie."\nBył półmetek Roku Eucharystii, a ja nie miałem żadnego postanowienia dla siebie. Trafiłem do Szpitala Wojewódzkiego w Tychach na laryngologię. Leżałem prawie tydzień. Sporo czasu spędziłem w kaplicy szpitalnej. Posilałem się Bożym Słowem, modliłem się, przeczytałem książkę ks. Mieczysława Malińskiego pt. "Jan Paweł Wielki". Jeden rozdział opatrzony był tytułem "Mąż Eucharystii". Zatrzymałem się na tym określeniu, ponieważ te dwa słowa oddały to, co nosiłem w sobie. Bardzo kocham Eucharystię i od tamtej chwili określam ją imieniem Moja Ukochana. Wróciłem do domu. Byłem ciekaw, co nowego w świecie. Przeglądałem stronę Katolickiej Agencji Informacyjnej i wtedy natrafiłem na odezwę Administratora Apostolskiego w Kazachstanie. Prosił o kapłanów do sprawowania Eucharystii. Pomyślałem sobie: "Boże, to moja Ukochana jest tam opuszczona, a ja tu siedzę. Nie może być. Pojadę do Niej."\nDnia 12 listopada 2005 roku otrzymałem skierowanie od ks. abpa Damiana Zimonia do pracy w Kazachstanie.\nPrzybyłem do Kazachstanu dn. 7 września 2006. Po krótkim kursie języka rosyjskiego w parafii św. Antoniego w Kokszetau, zostałem skierowany do posługi w parafii św. Abrahama w Szucińsku z dekretem wikarego z dnia 7 stycznia 2007 roku. Zostałem mianowany proboszczem w tej parafii dn. 15 sierpnia 2008 roku. Przez długie lata posługi pełniłem funkcję dziekana dekanatu Kokszetau, byłem członkiem Rady Kapłańskiej i Rady Ekonomicznej w archidiecezji Świętej Maryi w Astanie, dwukrotnie organizowałem wyjazd młodzieży na ŚDM do Madrytu i Krakowa z ramienia KEK. Od lipca 2009 byłem także budowniczym kościoła w Szucińsku roku do dnia konsekracji, co miało miejsce 12 września 2015 roku. W pierwszą rocznicę konsekracji kościoła miało miejsce erygowanie sanktuarium pod wezwaniem Maryi, Królowej Rodzin w murach tej świątyni. Uroczystości przewodniczył arcybiskup Wiktor Skworc.\nDnia 15 stycznia 2019 roku rozpocząłem roczny urlop sabatyczny z dwumiesięcznym pobytem w Kazachstanie w lipcu i sierpniu tegoż roku. Urlop sabatyczny zakończę 15 lutego 2020 roku. Przez ten czas przebywam w Wielkiej Brytanii. Odbywam tutaj naukę języka angielskiego. Mieszkam i posługuję w parafii katedralnej diecezji Halam w Sheffield.\nPrzez okres urlopu pełnię posługę proboszcza parafii w Szucińsku i dziekana dekanatu Kokszetau. Na miejscu zastępuje mnie ks. Dawid Sładek z archidiecezji katowickiej.


Zarządzanie magazynami - Biznesplan.net.pl\nLogistyka to ostatnio bardzo modny kierunek studiów. Ciężarówki, samoloty, magazyny, transport, przepływ towarów i usług. Ktoś musi wszystkim tym zarządzać. A pomocne są w tym wszystkim oczywiście programy, które niesamowicie usprawniają wszystkie procesy.\nBiznes bez komputera\nTrudno wyobrazić sobie dzisiaj branżę, w której komputery i programy komputerowe nie wspomagają pracy fachowców. Nawet salon fryzjerski korzysta z pomocy komputerów i programów na przykład przy umawianiu wizyt.\nDzięki temu fryzjer, czyli fachowiec nie musi poświęcać swojego czasu i zaangażowania na sprawy administracyjne, ale może więcej czasu poświęcić na to co umie najlepiej i w czym się specjalizuje. Dzięki temu zarabia więcej. Właśnie dlatego warto rozwijać technologie komputerowe.\nZarządzanie magazynami to trudna sztuka. Na szczęście jest system klasy wms, tak chętnie wybierany przez klientów i doceniany przez nich, ponieważ rzeczywiście usprawnia on w każdym stopniu zarządzanie magazynem.\nMagazyny obecne są w każdym przedsiębiorstwie handlowym. Przecież towar musi być gdzieś przechowywany. Na różnych etapach procesu magazynowania można popełniać zwykłe ludzkie błędy, lecz korzystanie z odpowiedniego programu magazynowego zdecydowanie zmniejsza ryzyko błędu i sprawia, że trudniej jest ten błąd popełnić, dzięki czemu jakość pracy rośnie, a klienci są bardziej zadowoleni z obsługi. Jakie błędy można popełnić w magazynie? Można na przykład źle rozmieścić towar albo chcieć umieścić w nich więcej towarów niż jest to możliwe ze względu na pojemność magazynu.\nSystem klasy wms jako system bardzo pomocny jest chętnie wybierany przez podmioty zarządzające magazynami, ponieważ jego funkcjonalność jest bardzo wysoka. Zamówienia są kompletowane zdecydowanie szybciej, Koszty magazynowe są zredukowane do minimum. Mniejsza też jest ilość papierowych dokumentów co zdecydowanie przyczynia się do ochrony środowiska naturalnego poprzez redukcję dokumentów, które są drukowane.\nZarządzanie magazynem wymaga dużej kontroli. Popełnione błędy takie jak złe wykorzystanie przestrzeni, a także inne błędy pracowników, mogą mieć swoje duże konsekwencje finansowe. Przez to firma może stracić nie tylko pieniądze, ale także dobry wizerunek. Dlatego zarządzanie magazynem to coś, w co warto inwestować, aby działało jak najbardziej sprawnie i po prostu właściwie. Jeżeli klienci będą zadowoleni z obsługi to z pewnością będą polecać daną firmę dalej innym kontrahentom, co przełoży się na lepszą płynność finansową.


League of Legends nowym trybem wprowadzi e-sport do naszych domów | ESPORTIVO.net - eSport w PL/Global\nLeague of Legends nowym trybem wprowadzi e-sport do naszych domów\nRiot Games właśnie ogłosiło „Starcie”, czyli nowy tryb drużynowej rywalizacji, który wchodzi do League of Legends w roku 2018. Cóż to takiego? Turnieje dla drużyn o różnym poziomie, które będą wbudowane w klienta gry. Słowem – każdy będzie mógł posmakować e-sportowej rywalizacji, niezależnie czy jest profesjonalnym graczem, czy też kompletnym amatorem.\nJedna sesja „Starcia” trwać będzie przez kilka dni, a zawody organizowane będą parę razy w ciągu roku. Chcąc wziąć w nich udział będziemy musieli kupić bilet. Transakcji dokonamy za pomocą punktów RP, niebieskiej esencji lub wykonując misje w grze. Dzięki temu Riot chce zapewnić uczestnikom zabawy bardziej sensowne nagrody.\nDrużyny na różnych poziomach mogą wziąć udział w „Starciu”, a deweloperzy chcą, by ten rodzaj rozgrywki był ostateczną formą gier rankingowych. Będziemy mogli szpiegować potencjalnych rywali, aby odpowiednio przygotować się do fazy pickowania i banowania bohaterów. Nawet system draftu będzie taki sam, jak podczas spotkań profesjonalnych graczy.\nTryb w fazie testowej będzie dostępny na serwerach EUNE, EUW i TR. Rejestracja zaczyna się 12 grudnia 2017 r. dla graczy z Europy i Turcji. Drużyny można zbierać aż do rozpoczęcia gier każdego dnia. Co ciekawe, Riot Games ma pomysł jak poradzić sobie ze zjawiskiem „smurfingu”. Pożyjemy, zobaczymy.\netap zatwierdzania: 20:00\nrozpoczęcie gier: 20:30\nprzynajmniej 2. poziom honoru