Pusiekana Kultura - Czynniki Pierwsze\nJak grać żeby wygrać #2 – Bijatyki są jak alkohol\nLipiec 29, 2014 — by Pusiek — 12\nNie jest wielką tajemnicą fakt, że uwielbiam bijatyki i kolekcjonuję je jak Pokemony. Jedne polubię i będę katować nimi krewnych i znajomych, inne wrzucę na dno szafy gdy tylko wycisnę wszystkie soki z achievementów. Tym co decyduje o mordoklepkowym być, albo nie być nie jest grafika, zestaw postaci czy fabuła, a mityczny system. W dzisiejszym odcinku „Jak żyć grać żeby wygrać”, który pojawił się zdecydowanie za późno, zaprezentuję Wam krótki przegląd mordoklepkowych podstaw, tak żebyście wiedzieli którą grę wybrać na imprezę, a żeby wszystkim tym, którym wirtualne pranie po pyskach kojarzy się z czarną magią było łatwiej, porównam wszystko do alkoholu. Bo tak.\nCzynniki PierwszeKosmate Myśli\nLuty 16, 2014 — by Pusiek — 13\nOd kilku lat bawię się w ocenianie filmów na Filmwebie. Kolekcjonuję je jak pokemony i każdemu wystawiam metryczkę z oceną. Zaglądam tam kilka razy dziennie szpiegując gust moich znajomych. Ostatnio kiedy zalogowałam się na mój profil przywitało mnie radosne „oglądasz bardzo mało seriali! Przejrzyj naszą listę dwudziestu najlepszych seriali i oznacz te, które oglądałeś!”, co dało mi trochę do myślenia. Po pierwsze oznaczenie jedynie jednego serialu jako oglądanego na bieżąco („Masters of Sex”) jest jakąś aberracją. Po drugie, człowiek który ogląda około siedmiu różnych filmów tygodniowo, musi oglądać drugie tyle seriali. Inaczej system się gubi. Po trzecie, gdzie kończy się, a gdzie zaczyna ogólnie pojęte „oglądanie serialu”? Czy przysypianie na co trzecim odcinku „Walking Dead” (oglądam tylko te, w których jest Daryl) jest oglądaniem? A wkurzanie się na „Hannibala”? Ale najważniejsze. Ten głupi, krótki komunikat uświadomił mi jedną rzecz. Seriale to nie jest moja ulubiona forma obcowania z kulturą.\nCzynniki PierwszeNa Czasie\nHouse od Cards – solidne fundamenty\nPaździernik 15, 2013 — by Pusiek — 9\nPamiętam, że gdy byłam mała moi rodzice od czasu do czasu oglądali transmisję z obrad sejmu. Zawsze wydawało mi się, że wpatrywanie się w gadających polityków to jedna z tych rzeczy, jakie sprawiają frajdę jedynie dorosłym. Jak picie kawy czy jedzenie wątróbki. Transmisje obrad sejmu robiły się ciekawe jedynie wtedy kiedy nad czymś aktualnie głosowano i mimo, że nie miałam absolutnie zielonego pojęcia nad czym się debatuje i za czym się głosuje to bardzo lubiłam ten dreszczyk adrenaliny związany z ogłoszeniem demokratycznego wyniku. I tak dorosłam w przekonaniu, że polityka jest nudna, rozwlekła, przegadana i ciekawa jedynie w niektórych momentach. I że w gruncie rzeczy jest sztampowa, bo każde posiedzenie sejmu wyglądało z grubsza tak samo. Wyobraźcie więc sobie moje zdziwienie gdy okazało się, że umiejscowiony w bardzo sztywnym gatunku serial „House of Cards” okazał się jedną z lepszych i oryginalniejszych serialowych premier. Polityka potrafi zaskoczyć.\nUwielbiam to zdjęcie. Jest takie mocne, brutalne i wysmakowane. Jak cały serial.\nFabuła „House of Cards” opowiada o zakulisowych intrygach prowadzonych przez kongresmena Francisa Underwooda (Kevin Spacey). Pominięty przy nominacji na sekretarza stanu rozpoczyna swoją własną grę, w której nie cofnie się przed niczym. Powiecie, że to banał, nic nowego, nic czego nie widzielibyśmy wcześniej w produkcjach political fiction. Zgoda. Ale to banał nie tylko świetnie zagrany i wyreżyserowany, ale i perfekcyjnie wykonany. Zacznijmy od tego, że serial został wyprodukowany przez stację Netflix, która swoją siedzibę ma w internecie. Za „House of Cards” nie stoją żadne filmowe wytwórnie, producenci i ramówkowa cenzura. To serial, który nie boi się niczego i drwi sobie z podejmowanych pod publiczkę ugodowych decyzji.\nCztery ściany i monologi\nWizualnie „House of Cards” wygląda bardzo surowo, wręcz teatralnie. Wszystkie kadry są starannie zaplanowane i wyreżyserowane. Dodatkowo w serialu zastosowano jeden z oryginalniejszych zabiegów fabularnych ostatnich lat. Od czasu do czasu Frank wygłasza swój wewnętrzny monolog prosto do widza, burząc tzw. „czwartą ścianę”. Ten karkołomny zabieg początkowo może wydawać się sztuczny, ale dość szybko staje się integralną częścią historii. Nie tylko zastępuje już dość wysłużony głos z offu, ale dodatkowo ustawia widzów w formie teatralnej widowni i bardzo skraca dystans pomiędzy bohaterem, a widzem siedzącym na kanapie. I już zupełnie na marginesie, wyobrażacie sobie tak oryginalne zagranie w serialu wyprodukowanym przez „normalną” telewizję?\nBezkompromisowy polityk i nie cofająca się przed niczym dziennikarka. Chociaż to para, którą widzieliśmy w podobnych filmach nie raz, tutaj została pokazana w innowacyjny sposób\nDodatkowo choć fabuła „House of Cards” może wydawać się banalna to dość szybko dojdziemy do wniosku, że są to jedynie mylące pozory. W serialu nie ma postaci jednoznacznie dobrych, a każdy z bohaterów ma ubrudzony kołnierzyk, niezależnie od tego po której stronie barykady się znajduje. Nieważne czy jest to pozbawiona empatii żona Franka Claire, rządząca żelazną ręką w organizacji charytatywnej czy rządna sukcesu reporterka Zoe Barnes, która w poszukiwaniu dobrego materiału jest w stanie odwiesić swoje ideały na wieszaku. Jasne, to nie pierwszy raz kiedy w produkcji political fiction ukazywane jest zepsucie ludzi znajdujących się u szczytu władzy. Zazwyczaj jednak ma ono swoją przeciwwagę. W „House of Cards” wszyscy są w jakimś stopniu zepsuci, opętani rządzą sukcesu. Świetnie widać to na przykładzie Franka, który z jednej strony jest wybitnym politykiem, świetnym strategiem i odważnym przywódcą, a z drugiej strony to kawał drania. Serial fenomenalnie pokazuje, że wielka polityka to system naczyń połączonych, nieustanny flirt z ogniem. Sojusze zawiązują się i upadają równie szybko jak powstały. To twardy, bezkompromisowy świat, tym razem pokazany w wyrafinowanej, surowej oprawie.\nFrank i Claire czyli intrygująca para, co do której nie do końca wiadomo czy się kocha czy nienawidzi. Czy są ze sobą z miłości czy z wyrachowania. Czy idą przez życie trzymając się za ręce czy tylko maszerując obok siebie.\nPodsumowując, czy warto dać „House of Cards” szansę? Jeśli jesteście zmęczeni skostniałym gatunkiem political fiction i szukacie czegoś nowego, to produkcja stworzona dla Was. Odważna, pokazująca prawdę bez owijania w bawełnę. Bijąca Was sierpowym prosto w gębę, zamiast głaskać Was po głowie. To też kawał świetnie wyreżyserowanego (Fincher!) i zagranego (Spacey, Wright etc.) kina. Gdy obejrzycie „House of Cards”, sejm nigdy już nie będzie taki sam.\n„House of Cards” będzie miał swoją premierę na kanale AleKino+ 19 października o 22.00. Co tydzień wyświetlane będą dwa odcinki. To z całą pewnością będzie lepsza zabawa niż oglądanie obrad sejmu. Gwarantuję.\nDystrybutor serialu „House of Cards” w Polsce, kanał filmowy AleKino+ ufundował nagrody w konkursie. Jeśli chcecie wygrać pióro wieczne identyczne z tym którym podpisuje się serialowy Frank, talię kart z postaciami z serialu i plakat prześlijcie do mnie [alicja.getek@gmail.com] odpowiedzi na dwa pytania:\n1. Jak ma na imię żona Franka?\n2. Jeśli „House of Cards” zostałby wyprodukowany w Polsce, kogo widziałbyś w roli Franka?\nZwycięzcę wyłonię w drodze losowania spośród wszystkich prawidłowych odpowiedzi. Wyniki (oraz najciekawsze odpowiedzi na drugie pytanie) pojawią się w tej notce 19 października o 24.00, idealnie by wpaść na bloga, po obejrzeniu serialu.\nŚlepy los zadecydował. Nagrody ufundowane przez kanał filmowy AleKino+ wygrała Aleksandra Borecka! Z Olą skontaktuję się jutro. Gratuluję wygranej, dziękuję wszystkim za udział i życzę Wam powodzenia we wszystkich konkursach, w których będziecie brać udział :)\n1. Żona Franka ma na imię Claire.\n2. A co zaś się tyczy „polskiego Franka”. Aleksandra Borecka uważa, że najlepszym Frankiem byłby Radek Sikorski, „przystojny, inteligentny światowiec, obeznany z tym co w polityce się dzieje, z wykształconą i inteligentną żoną”. Marcin sądzi, że najlepszym polskim Frankiem byłby Krzysztof Stoiński (jestem za!), lub Piotr Fronczewski, który „nie dość, że potrafi się ubrać i dobrze w eleganckich ciuchach wygląda, to jeszcze dobrze gra, ładnie się uśmiecha, no i jest konsulem, prawie prawdziwym”. Siwawy natomiast zaproponował kandydaturę nieodżałowanego Romana Wilhelmiego, a w jego zastępstwie jednego z moich ulubionych aktorów, Janusza Gajosa, który „na pewno by sobie poradził. Umie zagrać i szuję (Przesłuchanie), i bohatera, i komediowo, i nawet świra, więc byłby idealny do roli polityka”. Wśród nadesłanych odpowiedzi wymienialiście jeszcze Michała Żebrowskiego, Roberta Więckiewicza i Marka Kondrata.\nLuty 21, 2013 — by Pusiek — 28\nTomb Raider – reboot czy nie reboot, oto jest pytanie…\nJeśli miałabym wymienić tylko jedną, jedyną grę, która kojarzy mi się z dzieciństwem byłby to „Tomb Raider 3”. Pierwsza poważna produkcja, w którą zagrałam, która nie była słodką opowiastką dla najmłodszych, ale pełnoprawnym tytułem. Pamiętam jak razem z Siostrą zagrywałyśmy ten tytuł wpisując kod na wszystkie bronie i radośnie rozsadzając wrogów na miliony kawałków nie do końca legalnie zdobytą bazooką. Jak chciałyśmy być jak Lara Croft, a jej podobizny zdobiły nasz pokój i komputer. Na tamte czasy „Tomb Raider” był dla nas grą idealną, oferującą świetną rozrywkę, wciągająca historię i bohaterkę, z którą mogłyśmy się identyfikować. Ale z tym wszystkim koniec. Za dwa tygodnie nadejdzie nowy „Tomb Raider”, grubą kreską odcinający się od swoich poprzedników. Czy to dobrze czy źle? Czy marka potrzebowała rebootu? Czy to ostatnia próba wskrzeszenia dość zapomnianej serii, a może desperacki skok w kierunku portfeli graczy? Odpowiedź na te pytania nie jest łatwa, bo jak to zwykle bywa w przypadku tak długich serii, składa się na nią wiele czynników.\nWbrew mylącym pozorom – nie istnieje tylko jedna interpretacja Lary Croft\nIndy w spódnicy\nHistoria Lary przypomina trochę historie starych gwiazd Hollywood, która po początkowym okresie swojej wielkiej sławy zostają trochę zapomniane, by wreszcie zapowiedzieć swój wielki Powrót Po Latach. Zaczynając więc od początku, wydany w 1997 roku „Tomb Raider” okazał się niesłychanym sukcesem wydawniczym, a połączenie angażującego gameplayu z wciągająca fabułą szturmem podbiło serca fanów. Dlaczego tak się stało? Po pierwsze dlatego, że gra zachwycała grafiką (jak na ówczesne standardy), a dodatkowo oferowała graczowi niespotykaną wcześniej swobodę. To właśnie tutaj po raz pierwszy przyszło graczom skakać, zwisać na krawędzi czy pływać, a wszystko to w świetnie zrealizowanym trójwymiarze (pamiętajcie, że mówimy o czasach, w których wciąż królowały platformówki i grafika 2D). Poza tym gra wykreowała postać Lary Croft, nieugiętej heroiny, która niczym buldożer parła do celu nie zatrzymując się przed niczym. Zaryzykuję stwierdzenie, że gdyby nie postać przemierzającej świat brytyjskiej hrabiny, „Tomb Raider” prawdopodobnie nigdy nie stałby się tak popularny jak teraz. To właśnie Lara sprawiła, że gra okazała się autentycznie ciekawa, a uczynienie z głównej postaci świetnie wykształconej kobiety pozwoliło odciąć się twórcom od przygód Indiany Jonesa, na których bazowali. Dzięki temu gra nie „wisi” bezczelnie na postaci Indy’ego, ani nie próbuje się grzać w chwale „Poszukiwaczy Zaginionej Arki”, ale stanowi autentyczną nową jakość, choć rozpiętą na znanych motywach.\n„Tomb Raider 1” to jedyna gra z cyklu w którą oficjalnie nie grałyśmy\nPo sukcesie pierwszej części dość oczywistą sprawą było stworzenie sequelu. „Tomb Raider” 2 i 3 to praktycznie bezpośrednie kontynuacje swoich poprzedniczek oferujące graczom więcej tego samego. Co prawda każda z kolejnych gier z serii prezentowała graczom garść nowinek, ale za każdym razem poruszała się wokół dobrze znanego schematu. Prawdopodobnie dlatego „Tomb Raider” 2 i 3 są tymi częściami serii które najmilej wspominam. Kojarzą mi się z czasami kiedy razem z Siostrą „grałyśmy w Larę”, a pikselowaty tygrys potrafił śmiertelnie nas przerazić. To naprawę wyśmienite produkcje, które oprócz trącącej myszką szczurkiem grafiki, ani trochę się nie zestarzały. To wymagający, angażujący gracza ponad dwudziestogodzinny festiwal czystej zabawy. Wydawałoby się, że ceniona trylogia to jedynie preludium do długiego tasiemca ciągnących się sznureczkiem kontynuacji, ale twórcy zaserwowali swoim graczom prawdziwą woltę. I tak w czwartej, najbardziej rozbudowanej i przemyślanej części cyklu – „Tomb Raider: The Last Revelations” – Lara… ginie. Wyobrażacie sobie coś takiego w jakiejkolwiek kasowej serii naszych czasów?\n„Tomb Raider 3” czyli gra, w którą zagrywałyśmy się za dzieciaka\nPonieważ jednak tak monumentalna seria i tak charakterystyczna bohaterka, nie mogły na długo spocząć pod gruzami Wielkiej Piramidy, fani wymogli na twórcach stworzenie kolejnej gry z cyklu. „Tomb Raider: Chronicles” to zbieranina czterech oddzielnych historyjek, z których każda oferuje troszkę inny klimat i podejście do prezentowanej rozgrywki. To najbardziej nierówna ze wszystkich części cyklu, która nie oferuje spójnej fabuły, ani nie wprowadza nowości do dobrze już znanych wydarzeń czy mechanik. Paradoksalnie to właśnie ta część, została przez wielu okrzyknięta „śmiercią Lary Croft”, bo „Chronicles” nie potrafiło przyciągnąć do siebie graczy, ani zainteresować sobą zupełnie nowego grona odbiorców. Przez kilka lat seria powędrowała na półkę. I kiedy właściwie wydawało się, że „Tomb Raider” jest już martwym tworem, po świecie zaczęły krążyć pogłoski o powstającym „Tomb Raider: Next Generation”.\nGdyby tylko „Angel of Darkness” był zgodny z zapowiedziami twórców,\nto byłby to najlepszy „Tomb Raider” w historii\nKolejna pełnoprawna odsłona cyklu miała oferować graczom znany z gier RPG system rozwoju postaci, mroczną fabułę, realistyczną grafikę i niespotykane w serii nigdy wcześniej rozwiązania gameplayowe. Niestety, problemy z optymalizacją stworzonego kodu spowodowały kilka obsuw tytułu, a kiedy gra wreszcie wylądowała na sklepowych półkach – okazało się, że jest produkcja koszmarnie wręcz przycięta i zabugowana. „Angel of Darkness”, bo taki ostatecznie podtytuł otrzymał nowy „Tomb Raider”, choć niewątpliwie ciekawy w warstwie fabularnej, jest grą, która doprowadza graczy do płaczu. Zły system strzelania nie pozwalał efektywnie prowadzić walki, wykastrowany system rozwoju postaci został sprowadzony do absurdu i głupkowatego poszukiwania miejscówek, w których można było ulepszyć Larę i graficzne bugi (ze słynnym zaglądaniem Larze do wnętrza czaszki), skutecznie odpierały graczom chęć do ukończenia rozpoczętej przygody. „Tomb Raider” powstał z grobu, po to by jeszcze raz do niego wpaść.\nW tym momencie zaryzykuję twierdzenie, że „Tomb Raider” stał się grą na której kontynuację nie tylko nikt nie liczył, ale też i specjalnie nikt nie czekał. Dlatego też powstająca „Legenda”, w pewnym sensie odświeżająca serię, spotkała się z bardzo ciepłym przyjęciem fanów wypatrujących jakichkolwiek wzmianek o swojej ulubionej pani archeolog. „Tomb Raider” w nowoczesnym wydaniu praktycznie całkowicie zrezygnował z rozbudowanych zagadek i wielkich, monumentalnych lokacji przez lata będących wizytówkami serii. Zamiast tego główny nacisk został położony na fabułę, która po kolejnych manipulacjach w życiorysie panny Croft, koncentruje się na pewnym osobistym wątku z życia Lary. Zresztą wątek ten kontynuowany był w „Anniversary” – odsłonie cyklu będącej swoistym remakiem pierwszej odsłony cyklu, który mimo tego, że wiernie odtwarzał znane lokacje, inaczej zaakcentował fabułę, wyróżniając w niej wątki zapoczątkowane w „Legendzie” – i „Underworld”. To właśnie ostatnia odsłona cyklu powszechnie uznawana jest za jedną z najlepszych, a umiejętne połączenie nowoczesnych gameplayowych mechanik i smaczków, za które fani tą serię pokochali, przełożyło się na niewątpliwy sukces. „Underworld” definitywnie zakończył zapoczątkowaną dwie gry temu historię i postawił Larę niejako na rozdrożu. W tym momencie seria mogła ponownie skręcić w kierunku dobrze wszystkim znanej i lubianej rozgrywki w stylu klasycznych „Tomb Raiderów”, zadowolić się tym, że czasy jej świetności minęły, a wielomilionowa sprzedaż kolejnych tytułów znajduje się poza zasięgiem takich kierowanych do fanów produkcji. Można też było zdecydować się na modny ostatnio reboot serii, który w założeniu miał przywrócić Larze świetność, a serii pozwolić powrócić na dobrze wszystkim znane nurty popularnych growych tytułów.\n„Tomb Raider: Legend” zdecydowanie bardziej stawiał na akcję niż na swobodną eksplorację,\na klaustrofobiczne miejscówki zdenerwowały niejednego gracza\nOczywiście świat nie stał w miejscu, a początkowy sukces „Tomb Raidera” i jego późniejszy upadek doprowadził do tego, że palmę pierwszeństwa i tytuł króla gier przygodowych przypadł filmowemu „Uncharted”. To właśnie produkcja studia Naughty Dog (za którą osobiście nie przepadam) dobitnie pokazała, że nie tylko gatunek gier podróżniczych nie umarł, ale także, że wciąż istnieje zapotrzebowanie na tego typu proste historie, które mają porwać gracza wartką akcją i zapierającymi dech w piersi widokami. Właśnie dlatego uważam, że reboot „Tomb Raidera” był konieczny. Głównie dlatego, że miano największego podróżnika świata gier przestało jednoznacznie kojarzyć się z nazwiskiem Croft, a zaczęło… z Drake. Gdyby nie restart serii, Larze prawdopodobnie nigdy nie udałoby się powrócić do panteonu elektronicznych herosów, bo już na zawsze zostałaby zepchnięta w cień swojego następcy. Idąc jeszcze dalej tym tokiem myślenia, wybór takiej a nie innej konwencji rebootu wydaje się świetnym posunięciem marketingowym. Po pierwsze „Uncharted” przetarł szlaki na polu gier łączących gameplay z szeroko pojętą filmowością. Po drugie, nie wszystkim fanom Lary przypadła do gustu korytarzowość, skryptowość i pewna radosna umowność przygód jaką zaserwowano nam w grze Naught Dog. Odpowiedzią na te wszystkie bolączki ma być otwarty i dojrzały nowy „Tomb Raider”. I choć obawiam się samego wykonania tej produkcji, boję się bijących po oczach skryptów i prowadzenia gracza z punktu A do punktu B jak po sznurku, to jednak z ręką na sercu przyznaję, że pomysł na nową przygodę Lary strasznie mi się podoba. Taki restart serii wymagał bardzo odważnego zagrania ze strony deweloperów i choćby za to należy im się pewien szacunek.\nParadoksalnie w tej dwudziestoletniej pannicy może być więcej Lary Croft niż kiedykolwiek wcześniej\nPogódźmy się więc z tym, że stara Lara się skończyła. Że zamiast wyniosłej hrabiny otrzymamy awanturniczą panienkę z dobrego domu. Że seria stanie się mroczna, brudna i bardziej filmowa niż kiedykolwiek wcześniej. W końcu jeśli tytuł dobrze się sprzeda, to przy tak ogromnej kampanii marketingowej, możemy być niemal pewni, że postaną również kolejne części cyklu. W końcu nawet młodziutka Lara musi kiedyś dorosnąć.\n@malkontentka - 23 minuty


Gmina Policzna. Dom Pomocy Społecznej w Gródku ma nowy mikrobus przystosowany do przewozu osób niepełnosprawnych | Echo Dnia Radomskie\nGmina Policzna. Dom…\nDom Pomocy Społecznej w Gródku ma nowy mikrobus.. Od lewej: Monika Cygan - Dyrektor DPS, Waldemar Urbański- wicestarosta zwoleński, Stefan Bernaciak - starosta powiatu zwoleńskiego i Mirosław Chołuj - członek zarządu powiatu. Starostwo Powiatowe w Zwoleniu\nŁatwiejszy dostęp do lekarza\n- Likwidowanie barier ograniczających osoby niepełnosprawne jest niezwykle istotną kwestią. Doskonale rozumiemy potrzeby w tym zakresie, stąd zakup nowego mikrobusu, który jest w pełni dostosowany do ich potrzeb. Z pewnością auto będzie dobrze służyło mieszkańcom Domu Pomocy Społecznej w Gródku, dlatego z wielką przyjemnością przekazujemy klucze na ręce dyrektor placówki - mówi Stefan Bernaciak, starosta powiatu zwoleńskiego.\nKoszt zakupu auta to 136 tysięcy złotych. Ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych pochodzących z "Programu wyrównywania różnic między regionami III" pozyskano aż 81 tysięcy złotych. Z budżetu powiatu zwoleńskiego przeznaczono na zakup mikrobusu dokładnie 55 tysięcy 600 złotych.\n- Jest to inwestycja wyrównująca szanse osób z niepełnosprawnością i przeciwdziałająca ich wykluczeniu. Da im możliwość rozwijania różnych form integracji społecznej związanych z koniecznością przemieszczania się. Dzięki mikrobusowi mieszkańcom Domu Pomocy Społecznej w Gródku zostanie zapewniony dostęp do lekarza pierwszego kontaktu, poradni specjalistycznych, szpitali, sądów, zespołu do spraw orzekania o stopniu niepełnosprawności, czy chociażby wycieczek krajoznawczych lub wydarzeń kulturalno-oświatowych - dodaje Waldemar Urbański, wicestarosta zwoleński.\nWarto przypomnieć, ze mikrobus dla Domu Pomocy Społecznej w Gródku to nie pierwsze auto, jakie zostało zakupione dla osób niepełnosprawnych przez samorząd powiatu zwoleńskiego. W 2017 roku Warsztat Terapii Zajęciowej w Wilczowoli dzięki dobrej współpracy Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych, Starostwa Powiatowego w Zwoleniu oraz Stowarzyszenia na Rzecz Pomocy Rodzinie i Poszkodowanym w Wypadkach Komunikacyjnych w Zwoleniu otrzymał nowy autobus mieszczący 21 osób. Powiat przeznaczył na ten cel 75 tysięcy złotych. Z funduszu pozyskano 210 tysięcy 999 złotych, natomiast Stowarzyszenie dołożyło 1 tysiąc 821 złotych.


Sprzedaję piękną suknię ślubną Demetrios 9597 - Suknie ślubne - Ogłoszenie - Komis, baza ogłoszeń - Polki.pl\nSprzedaję piękną suknię ślubną Demetrios 9597\nSuknie ślubne , Suknie ślubne opolskie , Suknie ślubne Izbicko\nNr ogłoszenia: 15803\nSprzedaję piękną suknię ślubną Demetrios 9597, oryginalna zakupiona w salonie Lisa Ferrera w Wrocławiu (Cena: 3.250zł). Rozmiar 34/36, kolor biały. Suknia jest jednoczęściowa, zapinana na suwak. Gorset jest pięknie haftowany. Do sukni dołączony jest dwumetrowy odpinany tren. Suknia wspaniale się mieni. Była użyta tylko jeden raz, po czym została wyczyszczona w profesjonalnej pralni. Suknia wspaniale się prezentuje, Panna Młoda wygląda w niej jak prawdziwa Księżniczka!! Polecam, do obejrzenia na zdjęciach, które jednak nie oddają całego jej uroku-na żywo jest o wiele piękniejsza!! Dodatkowo dodaję: halkę na kołach i podwiązkę gratis. Cały komplet jest wart prawie 3.500 zł Możliwość obejrzenia i przymierzenia sukni w Izbicku, woj. opolskie!!! Pod numerem telefonu 0774617389! I mail:max220@vp.pl!! Cena jest do negocjacji!!\nPodobne - Izbicko\nSuknia Farge Galaxy 4000 biała z platyną


Dostępne języki - xbox one - Łowcy Gier\nDostępne języki - xbox one\nRejestracja: 4 lip 2015, o 00:46\n21 gru 2018, o 10:57\nWitam, mam pytanie odnoście języków dla gier na stronie microsoft store. Jeśli np. kupię Ezio Collection to czy gra będzie w języku polskim? Jeśli tak to w jaki sposób mogę to sprawdzić przed zakupem? Czy jeżeli kupujemy poprzez region USA to ma to wpływ na dostępne języki?\nRe: Dostępne języki - xbox one\n21 gru 2018, o 11:01\nNajlepiej by było, gdyby moderacja wklejała taką informację pod newsami (czy jest dostępny PL/jakie języki są dostępne)\n29 gru 2018, o 22:49\nByło to już nie raz wałkowane. Jesli kupujesz gre z kart prezentowych w innym regionie w sklepie MS niż Polska, to po zmianie regionu gra jest tak jakby była kupiona w PL, czyli jeśli jest po polsku to taka wersja będzie dostępna. Jeśli natomiast nie ma polskiej wersji w polskim sklepie MS to po zakupie w innym regionie również takiej nie dostaniemy bo niby jak\nCo do pudełek również tak to działa w 95% przypadków, wyjątkiem o których wiem to gry Bethesddy (np. Fallout 4, Dishonored) te kupione w np. w Wielkiej Brytanii po instalacji będą miały język angielski. Również pudełkowe Fifa 2019 nie pochodząca z polskiej dystrybucji języka polskiego miała nie będzie, ot taki żart EA\n30 gru 2018, o 01:05\nZgadzam sie z postem powyzej. Od siebie dodam pare detali: glownie to pamietaj, ze jezyk gry zalezy od ustawionego jezyka konsoli, ale zakladam, ze masz PL. I tak jak powyzej, gry na plytach moga miec regionalizacje jezykowa, czyli jak kupujesz poza polska dystrybucja, to moze Cie minac nas jezyk. Za to cyfrowo powinienes miec wszystkie jezyki, jakie obsluguje dana gra. Ale od tego tez sa wyjatki - np. Diablo 3 cyfrowe nie obsluguje u nas jezyka angielskiego (nie wiem czemu, ale jak gralem to ruski byl na anglojezycznej konsoli). Za to na przyklad Assassin's Creed IV na plycie z polskiej dystrybucji nie ma angielskich napisow (glosy angielskie, napisy do wyboru polskie, ruskie i jeszcze 2, ktorych nie pamietam, ale nie napisy angielskie). Musisz ogarnac, co ma dana wersja, bo moze zalezec to od wydawcy/dystrybutora.\nAutor: Povi^, 7 minut temu\nAutor: Atton29, 9 godzin temu\nAutor: ludi108, 14 godzin temu\nAutor: andrzej009, 17 godzin temu\nAutor: Grafer, 13 godzin temu


Ruszyła witryna poświęcona Commandos: Strike Force | GRYOnline.pl\nWiadomość gry 9 grudnia 2005, 11:25\nJak poinformował SCi/Eidos, już od wczoraj dostępna jest oficjalna strona internetowa, przygotowana z myślą o Commandos: Strike Force. Tytuł w wersjach na komputery klasy PC oraz konsole Playstation 2 i Xbox, na półki sklepowe zawita w marcu przyszłego roku. Zlokalizowaną polską edycję, przygotowuje Cenega Poland.\nUruchomiona witryna umożliwia przede wszystkim zapoznanie się z podstawowymi informacjami odnośnie najnowszej odsłony serii. W tym miejscu zaprezentowano także pierwszą sylwetkę występującego w grze bohatera, przy czym postawiono na przedstawiciela Zielonych Beretów - Francisa O'Briena. Autorzy postarali się również o garść faktów historycznych, które bezpośrednia nawiązują do fabuły Commandos: Strike Force. Odwiedzający, przegląd zaimplementowanego arsenału, znajdą w stosownie odosobnionym dziale. Ponadto, jak zawsze można pobrać filmy promujące tytuł, screenshoty, czy też miłe dla oka tapety na pulpit. Część zakładek pozostaje nieaktywna, jednak z biegiem czasu z pewnością zostaną one uzupełnione o konkretne dane, podobnie zresztą jak reszta obecnego materiału.\nAkcja programu po raz kolejny została umiejscowiona w burzliwym okresie II Wojny Światowej. Gracze wcielają się tutaj w rolę trzech postaci, które znane są z poprzednich części serii: Komandosa z oddziałów Zielonych Beretów, Snajpera oraz Szpiega. Każdy bohater posiada oczywiście własne, charakterystyczne cechy i umiejętności, a także z góry określoną specjalizację, wymuszającą jednocześnie sposób postępowania podczas misji.


Gęś pieczona z pigwami i pomarańczami - Niecodziennik Pary\nGęś pieczona z pigwami i pomarańczami to nasza trzecia gęś w tym sezonie. Tegoroczne gęsi są wyraźnie mniejsze niż w poprzednich latach, można więc piec je częściej i dobierać do nich różne dodatki i przyprawy. Jedną z nich upiekliśmy z kupionymi na bazarku pigwami i pomarańczami. Starta skórka z pomarańczy, którą wtarliśmy w gęś, nadała mięsu wyrazistego smaku tego owocu. Długi proces pieczenia sprawił, że tłuszcz gęsi dobrze się wytopił, a mięso nadal pozostało soczyste. 🙂\n1 gęś owsiana (ok. 4 kg)\n1 łyżeczka pieprzu (grubo mielonego)\nPomarańczę sparzyć, wyszorować skórkę, zetrzeć na tarce o drobnych oczkach. Owoc przekroić na pół. Do skórki dodać chili, majeranek, oliwę, zmieloną sól gruboziarnistą oraz pieprz, wymieszać.\nGęś umyć, osuszyć papierowym ręcznikiem, usunąć tłuszcz ze środka. Na zewnątrz i w środku natrzeć przygotowaną mieszanką przypraw, do środka włożyć połówki pomarańczy. Oba otwory spiąć wykałaczkami, nogi oraz skrzydła związać bawełnianym sznurkiem. Tuszkę gęsi ponakłuwać ostrym szpikulcem, zwłaszcza w okolicach udek, co umożliwi lepsze wytopienie się tłuszczu.\nPiekarnik nagrzać do 180oC (z termoobiegiem). Gęś przełożyć do brytfanny lub dużej i głębokiej blachy, układając ją piersią do góry. Wstawić do piekarnika, piec w temperaturze 180oC przez 2 godziny, w połowie czasu gęś wyjąć i zlać wytopiony tłuszcz.\nPod koniec tego czasu pigwy umyć, przekroić na pół, wydrążyć gniazda nasienne.\nPo dwóch godzinach pieczenia obniżyć temperaturę do 160oC, dodać przekrojone na pół pigwy, piec kolejne 2 godziny. W tym czasie gęś co najmniej dwa razy wyjąć i posmarować wytopionym tłuszczem, a pigwy przewrócić na drugą stronę.\nGęś pieczoną z pigwami i pomarańczami po upieczeniu wyjąć z piekarnika, odstawić na kilka minut, usunąć sznurki oraz wykałaczki. Pokroić na porcje i podawać np. z kluskami śląskimi, kopytkami, ugotowaną na sypko kaszą oraz zasmażanymi buraczkami lub modrą kapustą.\ndróbgęśgęś nadziewanagęś pieczona w całościgęś pieczona z pomarańczamigęsinagęsina na świętego Marcinamięsoobiadpigwypomarańcze


Domowe kopytka | Słodkie okruszki\nDomowe kopytka. To jeden z łatwiejszych i tańszych pomysłów na obiad. Kopytka można przygotować ze świeżo ugotowanych ziemniaków lub wykorzystać te, które zostały nam np. z obiadu lub z przygotowań sałatki. Takie kopytka wspaniale smakują z dowolnym sosem, bułką tartą i tłuszczykiem lub polane tłuszczem i cebulką (tak najczęściej jada mój mąż, ja wolę wersję z sosem). Polecam na obiad. Do tego ulubione surówki np.:\nsurówka z pekińskiej kapusty z ogórkiem kiszonym\nI obiad gotowy 😀\n1 kg ugotowanych ziemniaków*\n9 czubatych łyżek mąki pszennej – użyłam mąki luksusowej typ 550 PZZ Białystok\nPropozycja podania: ulubiony sos (u mnie jasny, z dnia poprzedniego) lub bułka tarta + masło lub tłuszcz+cebulka\n*waga po ugotowaniu, to około 4-5 średnich ziemniaków\nUgotowane ziemniaki mielimy lub przepuszczamy przez praskę (jeszcze lekko ciepłe, choć można też użyć ziemniaków pozostawionych z obiadu).\nDo miski ze zmielonymi ziemniakami dodajemy resztę składników i dobrze mieszamy całą masę. Staramy się, by nie było grudek.\nObsypujemy blat/stolnicę mąką i rolujemy po ciasto partiami tworząc wałeczki. Ich grubość zależy od naszych upodobań – ja robiłam dziś ciut większe kopytka, spłaszczając na końcu mój wałek i robiąc wzorki tępą częścią noża. Jednak jeśli chcecie małe, zgrabne kopytka, to róbcie wałki około 2 cm grubości i krójcie na 1,5 cm kopytka.\nKopytka ostrożnie (partiami) wrzucamy do gotującej się wody (na nie za dużym płomieniu). Od razu lekko i ostrożnie mieszamy kopytka. Po wypłynięciu kopytek na wierzch należy odczekać około 1 minuty i wyciągać je łyżką cedzakową.\nKopytka można podawać z ulubionym sosem, bułką tartą i masłem lub tłuszczem i cebulką.\nThis entry was posted in _Przepisy, Obiady and tagged kopytka, łatwe, obiad, PZZ Białystok, szybko, tani obiad, współpraca, z sosem, ziemniaki.\n← Pomidory w sosie czosnkowym z pietruszką\nProsta sałatka z sosem jogurtowo-ziołowym →


Motorola One Vision opinie - Forum Motorola - Forum Android.com.pl\nWidze ze do rtv euro agd trafila nowość od Motki One Vision. Ma byc podobno telefonem fotograficznym za dobra cene 1299 zl. Co myślicie o tym telefonie? Moze ktos go juz ma to prosil bym o opinie, bo sam sie nad nim zastanawiam. Ciekawe jak ten procek od samsunga wie ktos jaki do odpowiednik snapradona?\nRowniez zastanawialem sie nad ta motorola, procesor to exynos 9609 cos ala poziom snapdragona 660. W antutu moto one vision wykreca kolo 140 tys. punktów (wiecej niz moj lg g6). Motorola posiada pamiec ufs, chyba to podbija tak mocno ta punktacje, takie mam wrazenie Jesli chodzi o zdjecia to widzialem kilka na yt i zapowiada sie calkiem niezle tylko czy tak wysoki smartfon uda sie obsluzyc jedna reka.\ntelefon mam od piątku (24.05), oprócz tego że migrowałem z xiaomi i brak mi niektórych bajerów w czystym androidzie (długie zrzuty ekranu, nagrywanie rozmów, nagrywanie ekranu, apke dyktafonu i kompasu trzeba znaleźć sobie w play store, podobnie z czymś do rysowania/zaznaczania/cenzurowania zdjęć/screenów bo domyślna apka galerii czyli Zdjęcia Google tego nie ma) i że mam wrażenie* drenażu baterii to bardzo sobie go chwalę, jedną ręką da się obsłużyć, powiadomienia można rozwinąć maźnięciem w dół po ekranie głównym lub po czytniku linii papilarnych, denerwuje brak diody powiadomień, ale nadrabia to protezą samsungowego AOD o nazwie Moto Display, wystarczy poruszyć telefonem i ekran pokazuje godzinę, datę, naładowanie i powiadomienia, można odpowiedzieć na smsa, przełączyć piosenkę w spotify bez naciskania bocznego przycisku blokady, w sumie fajna rzecz, w serii MOTO działa też włącza to machnięcie nad ekranem, ale tu nei ma tego zapewne na ograniczenie Android One, poza tym jest szybkie ładowanie, NFC (aczkolwiek nie wiem gdzie jest chip i często źle przykładam do terminala przy płatnościach), gumowy kejs i słuchawki dokanałowe w zestawie\nWarto zauważyć, że telefon nie obsługuje miracasta, tylko mechanizm chromecast, nie używam tego i dla mnie to mało potrzebny bajer, ale tak trochę nieciekawo, ze Redmi sprzed 4 lat to miał a tu nie ma, także jak ktoś ma TV bez wbudowanego chromecasta to ujnia\n* mam wrażenie, ale może to dlatego, że się ciągle bawię, jak to z nowym telefonem\nEdytowane 30 Maja przez maniel\nModel Telefonu: Asus Zenfone 2 Laser ZE500KL\nInne urządzenia: Motorola One Power XT1942-1\nNapisano Wtorek o 01:17\nZamiast brakującej diody powiadamiania, zainstaluj apke z play sklepu - Powiadomienie flashem. To dobra namiastka tej brakującej diody, ma wiele ustawień do mrugania diodami flash, z przodu lub z tyłu smarta, jeżeli tak włączysz sobie opcje mrugania -błyskania. U mnie na Motorola One Power to działa super.\nWładca Pierścienic 0\nModel Telefonu: Motorola OneVision\nWłaśnie stałem się posiadaczem a w zasadzie moja żona tego telefonu.\nPróbowałem znaleźć jakieś informacje na temat importu z karty SIM listy kontaktów lecz nic nie mogę wyszukać.\nCzy ktoś wie jak to zrobić ???\nSpecjalnie uczyłem żonę aby kontakty zapisywała na SIM a tu jest teraz wielki problem :( We wszystkich innych telefonach była funkcja importuj z karty SIM.\nW tej motoroli nie ma tego, przeszukałem wszystkie opcje i nic.\nJeżeli pytanie jest nie w tym miejscu co trzeba to proszę o wyrozumiałość (wiek robi swoje)\nModel Telefonu: Nokia 8.1\nAplikacja Kontakty - menu ( trzy kreseczki w lewym górnym rogu ) - ustawienia - i na dole - zarządzanie kontaktami


Dlaczego stosować neuromonitoring podczas operacji tarczycy?\nNeuromonitoring nerwów krtaniowych wstecznych jest stosowany podczas operacji tarczycy w celu zminimalizowania ryzyka uszkodzeń strun głosowych; po to, aby jakość głosu po operacji tarczycy nie różniła się od jakości głosu przed operacją. Jest to metoda wystandaryzowana i całkowicie bezpieczna dla pacjenta. Szereg korzyści wynikających z zastosowania neuromonitoringu w chirurgii tarczycy spowodowało, że w ostatniej dekadzie obserwujemy znaczący wzrost zainteresowania tą techniką zarówno w Polsce, jak i na świecie. W Niemczech stosuje się go rutynowo w 90% operacji tarczycy, we Francji w 40%, w Hiszpanii w 30%, a w Stanach Zjednoczonych w około 50% i liczba operacji tarczycy wykonywanych z neuromonitoringiem wciąż rośnie.\nNa czym polega śródoperacyjny neuromonitoring?\nŚródoperacyjny neuromonitoring polega na stymulacji nerwów krtaniowych wstecznych prądem elektrycznym o małym natężeniu 1-2 mA i uzyskaniu odpowiedzi elektromiograficznej z mięśni głosowych (fałdów głosowych), unerwianych motorycznie przez nerwy krtaniowe. W tym celu, pacjent podczas operacji tarczycy jest zaintubowany specjalną rurką intubacyjną z wbudowanymi elektrodami powierzchniowymi, które przylegają na poziomie głośni do fałdów głosowych. Chirurg podczas operacji tarczycy, przy pomocy sondy, stymuluje nerwy krtaniowe wsteczne prądem o natężeniu 1-2 mA. W trakcie stymulacji nerwu następuje skurcz mięśni głosowych, co jest odbierane przez elektrody wbudowane w rurce intubacyjnej i przekazywane do części odbiorczej neuromonitora pod postacią fali elektro-miograficznej oraz sygnału dźwiękowego. Amplituda fali elektromiograficznej powyżej 100 uV świadczy o prawidłowej odpowiedzi z nerwu, czyli o jego zachowanej funkcji; natomiast brak odpowiedzi z nerwu lub amplituda fali elektromiograficznej poniżej 100 uV informuje chirurga o utracie sygnału z nerwu, czyli o potencjalnym uszkodzeniu nerwu krtaniowego wstecznego, co może skutkować zaburzeniami głosu po operacji tarczycy.\nJakie są korzyści z zastosowania śródoperacyjnego neuromonitoringu nerwów krtaniowych?\nZastosowanie śródoperacyjnego neuromonitoringu daje chirurgowi możliwość identyfikacji nerwu w 98-100%, co jest podstawą w zachowaniu jego integralności podczas każdej operacji tarczycy. Ma to ogromne znaczenie zwłaszcza w operacjach o podwyższonym ryzyku jego uszkodzenia, takich jak: wole nawrotowe, rak tarczycy z naciekiem okolicznych tkanek, a także w chorobie Graves-Basedowa. Ponadto technika ta ułatwia jego preparowanie od pozostałych tkanek,co wpływa korzystnie na wzrost radykalności, czyli rozległości operacji tarczycy, co ma szczególne znaczenie w operacjach raka tarczycy. Podstawową przewagą zastosowania śródoperacyjnego neuromonitoringu nad jego wyłączną wizualizacją wzrokową jest możliwość oceny nie tylko jego anatomii, ale i funkcji już w trakcie operacji (wizualizacja wzrokowa potwierdza jedynie ciągłość anatomiczną nerwu, co nie jest równoznaczne z jego funkcją). Umożliwia to prognozowanie pooperacyjnej funkcji nerwu już w trakcie operacji, a także wpływa na strategię postępowania podczas operacji. W przypadku zdiagnozowania śródoperacyjnej utraty sygnału podczas operacji tarczycy, chirurg nie powinien kontynuować operacji drugiego płata ( w całkowitym usunięciu gruczołu tarczowego). Takie postępowanie jest korzystne dla pacjenta, bowiem chroni go całkowicie przed najcięższym kalectwem jakim jest obustronne uszkodzenie strun głosowych.\nNeuromonitoring w Polsce.\nW 2011 roku Polska Grupa Badawcza ds. Neuromonitoringu, działająca w ramach Polskiego Klubu Chirurgii Endokrynologicznej jednogłośnie przyjęła stanowisko dotyczące zastosowania neuromonitoringu w naszym kraju, uznając za wskazane wyposażenie ośrodków chirurgii endokrynologicznej w aparaturę do śródoperacyjnego neuromonitoringu i stosowania tej techniki w wybranych przypadkach o podwyższonym ryzyku uszkodzenia nerwów krtaniowych. Do takich przypadków zalicza się wole nawrotowe, operacje raka tarczycy oraz całkowite wycięcie tarczycy z powodu choroby Graves-Basedowa. Technika ta jest coraz powszechniej stosowana w Polsce; liczba operacji tarczycy z neuromonitoringiem wzrosla z 1 % w 2010 roku do około 20% w 2018 roku wg. danych Polskiego Klubu Chirurgii Endokrynologicznej i liczba ta wciąż rośnie. W 2018 roku, Polska Grupa ds. Neuromonitoringu, re-prezentowana m.in. przez dr hab. n. med. Beatę Wojtczak otrzymała prestiżową nagrodę Pulsu Medycyny „Złoty Skalpel” – za wdrażanie tej metody do powszechnego użytku w celu podnoszenia jakości opieki medycznej w Polsce w operacjach tarczycy.\nopracowała dr hab. n. med. Beata Wojtczak


recenzja, xperia mini pro\nSony Ericsson Xperia Mini Pro – Recenzja\nAutor: Michał Brzeziński Kategoria: Recenzje Data publikacji: 14-09-2011\nXperia mini pro jest ulepszoną wersją Xperii X10 mini pro. W porównaniu do swojej poprzedniczki została ona mocno poprawiona, wystarczy spojrzeć na specyfikację.\nNa tego smartfona czekało wiele osób, większość z nich po doświadczeniach z innymi telefonami z serii Xperia. Urządzenie, podobnie jak pozostałe od Sony Ericssona, nie stara się konkurować z innymi producentami o jak najszybszy procesor. Strategią japońsko-szwedzkiego koncernu wydaje się być wypuszczanie telefonów wysokich jakościowo, trafiających do konkretnej grupy odbiorców, nie przywiązując dużej wagi do podzespołów. W końcu Xperia Arc oraz Neo również swoją specyfikacją nie wyprzedzały konkurencji, a mimo to nie można było im wiele zarzucić.\nSony Ericsson znany jest także z zyskiwania sympatii ze strony płci pięknej. Telefony japońsko-szwedzkiego koncernu są po prostu ładne i/lub na tyle kompaktowe, że damska dłoń może je bez problemu obsłużyć. Uwielbienie pań zyskała cała seria Xperia – od stylowej Arc, po niewielkie X8 i X10 mini. Ważną cechą jest też fizyczna klawiatura. W dzisiejszych czasach ten element odchodzi do lamusa, więc jego obecność przyciągnie wielu potencjalnych klientów.\nNa koniec wstępu chciałbym przedstawić wam moją perspektywę. Jestem szczęśliwym posiadaczem Samsunga Galaxy S, czyli dość dużego telefonu. Audiofilem nigdy nie byłem, chociaż muzyki (oraz naszych podcastów!) słucham po kilka godzin dziennie. Uważam, że przy tak dużej różnorodności programów wspomagających pisanie, fizyczna klawiatura jest zbędnym dodatkiem. Z tym większą chęcią recenzowałem ten telefon – byłem bardzo ciekawy co zaprezentuje Sony Ericsson i czy uda mi się przekonać do tak małego telefonu. Zapraszam do czytania!\nJestem przeciwny wszelkim podziałom telefonów ze względu na płeć. Pomimo że Xperia jest prawdopodobnie serią najczęściej wybieraną przez kobiety, nie musi od razu odstraszać mężczyzn. A jednak, otwierając różowo-białe pudełko czułbym się bardziej komfortowo mając na sobie spódniczkę. Nie musiałem sięgać po aż tak drastyczne środki, ale Sony Ericsson mocno zaakcentował kto jest docelowym odbiorcą tego urządzenia.\nZawartość pudełka jest standardowa. Obok telefonu znajdziemy baterię o pojemności 1200 mAh, kabel microUSB, kartę microSD 2 GB, bazę ładowarki modułowej, a także miłą niespodziankę – folię ochronną wraz ze ściereczką. Najwyraźniej producent ma świadomość, że ekran nie jest niezniszczalny, więc postanowił ubezpieczyć swoich klientów. Oczywiście przez okres użytkowania nie korzystałem z folii – w końcu test jest także od sprawdzenia wytrzymałości.\nDodatkowe 2 GB pamięci mogą być powodem do niezadowolenia. Z powodu pokaźnej ilości dodatkowego oprogramowania, prawdopodobnie szybko będziemy zmuszeni kupić większą kartę microSD.\nOstatnim elementem z pudełka jest zestaw słuchawkowy. Tutaj producent niestety mnie rozczarował. Uważam, że standardem powinny być słuchawki dokanałowe, ‘pchełki’ skutecznie odrzucają. Jadąc komunikacją miejską nie mamy wielkiego wyboru – ledwo cokolwiek słyszymy lub słuchamy muzyki na poziomie ‘zaraz pękną bębenki’. Jakość dźwięku jest przyzwoita, chociaż audiofila nie usatysfakcjonuje. Mikrofon również nie zachwyca, przy głośnym otoczeniu możemy zapomnieć o rozmowie w ten sposób. Ze słuchawek szybko zrezygnowałem – moje uszy powinny jeszcze dobrze służyć przez najbliższe kilkadziesiąt lat, sprzęt dokanałowy jest o wiele lepszym rozwiązaniem.\nOczywiście w pudełku znajdziemy także ‘makulaturę’, która w tym przypadku była potężna – trzy instrukcje użytkowania ‘my first hour’, trzy ‘ważne informacje’ oraz informacje o współczynniku absorpcji swoistej, czyli potwierdzenie, że fale radiowe z Xperii Mini Pro nas nie zabiją. Od razu wyjaśniam obecność tylu ‘trójek’ – telefon dostałem jeszcze przed jego oficjalną polską premierą, więc jest to wersja bardziej międzynarodowa, papiery są po francusku, włosku oraz niemiecku. Na szczęście żadna instrukcja nie była w języku polskim, więc z czystym sumieniem mogłem natychmiast przejść do zapoznania się ze smartfonem.\nPrzed opisaniem swoich pierwszych odczuć przedstawiam specyfikację techniczną:\nSieci: 2G Network GSM 850 / 900 / 1800 / 1900 3G Network HSDPA 900 / 2100 HSDPA 850 / 1900 / 2100\nData premiery w Polsce: połowa września 2011\nWymiary: 92 x 53 x 18 mm\nWyświetlacz: 3 cale, 320×480 (192 ppi), 16M kolorów, LCD z technologią Sony Mobile BRAVIA\nCPU: Qualcomm MSM8255 Snapdragon 1 GHz, Adreno 205 GPU\nPamięć wewnętrzna: 400 MB\nPamięć zewnętrzna: microSD, do 32 GB\nAparat: 5 Mpx, lampa błyskowa LED, przysłona – f/2.6, autofocus stabilizator obrazu, redukcja czerwonych oczu, wykrywanie uśmiechu, nagrywanie wideo w rozdzielczości HD (720p), 8-krotny zoom cyfrowy\nWi-Fi : 802.11 b/g/n, DLNA, Wi-Fi hot spot\nGPS: tak, z funkcją A-GPS\nSystem operacyjny: Android 2.3.3\nCzas czuwania: 331 godzin\nCzas rozmowy: 5 godziny 40 min\nRadio: Radio FM z funkcją RDS\nOtwieranie formatów: wideo – MP4/H.263/H.264/WMV, audio – MP3/eAAC+/WMA/WAV player\nDodatkowe: -interfejs Sony Ericsson UX, Timescape UI, TrackID -cyfrowy kompas, czujnik zbliżeniowy, czujnik natężenia światła, akcelerometr\nDostępne kolory: biały, czarny, różowy, turkusowy\nMoja pierwsze wrażenie z użytkowania Xperii Mini Pro mogliście już usłyszeć w podcaście numer 4. A dla tych, którzy preferują język pisany: Przede wszystkim telefon jest piękny. Zawsze byłem przeciwnikiem patrzenia na wygląd przy wyborze smartfona, ale coraz mniej mnie dziwi, że Xperia jest tak uwielbiana przez kobiety. Urządzenie dobrze trzyma się w dłoni, pomimo że jest grube i ciężkie – niestety, taka jest cena fizycznej klawiatury. Oczywiście Mini Pro jest bardzo mały w porównaniu do obecnych trendów. Spokojnie mieści się w dłoni i obsługa jedną ręką nie sprawia problemów. Z pewnością przyczynia się do tego również interfejs od Sony Ericssona, 4 rogi z dowolnymi skrótami są świetnym rozwiązaniem dla mniejszych wyświetlaczy – tego z pewnością będzie mi brakować. Niestety, w zamian za to dostajemy mało miejsca na pulpicie, widżety musimy wybierać bardzo rozsądnie. Wszystkie poukrywane animacje i płynność działania sprawiają, że nie ma na co narzekać. No, może zajęte od początku cztery ekrany z aplikacjami…\nTym, czego nie można pominąć, jest klawiatura QWERTY, a dokładniej QWERTZ w modelu, który dostałem do testów. Prezentuje się równie ładnie co cała reszta, klawisze sprawiają wrażenie solidnych i pierwsze przymiarki napawają optymizmem. Ale czy utrzyma się on do końca testu?\nPowtórzę się po raz kolejny, ale ten telefon jest po prostu piękny. Minimalistyczny biały design, niewielki 3-calowy ekran oraz srebrne przyciski po bokach sprawiają, że Xperia Mini Pro jest elegancka i gustowna. Sony Ericsson w swoich najnowszych urządzeniach zmienił wygląd fizycznych przycisków, moim zdaniem zdecydowanie na lepsze. Dolna powierzchnia jest efektywniej wykorzystana – na środku półkolisty ‘domek’, a po bokach klawisze dotykowe: z lewej ‘wstecz’, a z prawej ‘menu’. Swoją drogą, producenci mogliby ujednolicić ułożenie tych dwóch ostatnich. Korzystając jednocześnie z SGS-a czasami się myliłem, ponieważ są one umieszczone odwrotnie. Białą niewinność Mini Pro zakłócają dodatki znajdujące się nad wyświetlaczem, a Sony Ericsson zastosował ich całą paletę: przednia kamerka, czujnik zbliżeniowy, czujnik światła, a także dioda, o której producenci często zapominają.\nW porównaniu do X10 Mini Pro, znajdziemy tutaj powiększony, 3-calowy ekran o rozdzielczości 320×480 z technologią Sony Mobile BRAVIA. Aby w pełni skorzystać z dobrodziejstw wyświetlacza, wypada ustawić podświetlenie na maksymalną wartość. Rozdzielczość nie powala, aczkolwiek ciężko na nią narzekać podczas zwykłego użytkowania telefonu. Jedynie podczas przeglądania stron internetowych można odczuć mały dyskomfort. Wyświetlane kolory są żywe, naturalne, odwzorowanie stoi na wysokim poziomie, dodatkowym atutem jest dobra widzialność w świetle dziennym. Wyświetlacz łatwo się brudzi i palcuje, na szczęście zupełnie nie zakłóca to widoczności. W przeciwieństwie do większości wysokiej jakości telefonów, ekran został wzmocniony szkłem mineralnym. Nie sprawia najlepszego wrażenia, przygoda z kluczami mogłaby być druzgocąca w skutkach. Przez 2 tygodnie normalnego użytkowania na wyświetlaczu znalazła się minimalna milimetrowa skaza, nie do zauważenia bez dokładnego wpatrywania się. W skrócie, polecam używać folii.\nZ prawej strony znajdziemy spust od aparatu oraz przyciski odpowiedzialne za regulacje głośności, wygodne w użytkowaniu. Jedynym mankamentem jest to, że trzymając dwa telefony w kieszeni, muzyka raz na jakiś czas lubiła się wyciszać lub przeciwnie – urządzać zamach na mój słuch. To potrafi zdenerwować, zwłaszcza, że do tej pory z takim problemem się nigdy nie spotkałem. Dobra wiadomość dla osób, które od telefonu wymagają wysokiej jakości zdjęć: spust od aparatu jest dwustopniowy. Nauka jego obsługi wymaga trochę wprawy, chociażby naciskając z lewej strony nigdy nie zrobimy fotografii. Przycisk nie jest idealny, musimy włożyć w niego zbyt dużo siły, ale i tak fajnie, że w ogóle w urządzeniu się znalazł.\nPatrząc od góry zobaczymy wejście microUSB, miniJack oraz przycisk ‘power’. Umiejscowienie tego ostatniego wymagało trochę przyzwyczajenia, ale koniec końców okazało się świetnym pomysłem. Klawisz mógłby być jedynie bardziej wypukły, zlokalizowanie go i wciśnięcie bez patrzenia nie jest łatwe. Wejście microUSB zostało ukryte pod wyjmowaną zaślepką, która niestety nie zdejmowała się na zawołanie, czasami wymagała walki lub zmiany palców. Długie paznokcie na pewno byłyby przydatne – kolejny dowód na kobiecość Xperii.\nTył prezentuje się niemniej ładnie niż przód – skromnie, z klasą. Ponad powierzchnię lekko wybija się wypukły znaczek Sony Ericssona, który najprawdopodobniej po pewnym czasie się zetrze. Obok niego znajduje się głośnik, a w górnej części aparat wraz z fleszem. Kuszący napis ‘HD’ informuje nas, że jest to nie byle jaki aparat – z możliwością nagrywania w rozdzielczości 720p.\nTylną klapkę otwiera się podważając wnękę na lewym boku. Niestety, z tą częścią trzeba się posiłować i powyginać, zanim osiągniemy sukces. Mniej ważnym ‘minusikiem’ jest również umiejscowienie karty SIM pod baterią. Za to karta microSD siedzi w przyjemnym dla użytkownika slocie.\nTeraz to, co dla wielu z was będzie najważniejsze przy wyborze – klawiatura. Jak już wspomniałem, układ QWERTZ trochę ograniczał szybkość i wygodę pisania, ale w Polsce telefon z pewnością kupimy z ‘naszym’ ułożeniem. Znajdziemy tutaj 11 kolumn klawiszy (o jedną więcej niż X10). Elementem wyróżniającym jest przycisk ‘internet’, z którego i tak praktycznie nie korzystałem.\nPrzypominam, że nigdy nie byłem fanem klawiatur fizycznych, w mojej opinii Swype lub SwiftKey X są wystarczająco komfortowe. Z początku klawiatura wywarła na mnie pozytywne wrażenie. A po jakimś czasie musiałem z pokorą przyznać, że nawet najlepszy program na Androida nie zastąpi możliwości namacalnego wyczucia klawiszy… Komfort pisania jest nieporównywalny, nie mówiąc nawet o szybkości. Podczas gdy do większości bocznych i górnych przycisków miałem zastrzeżenia, to klawiaturę uważam za wykonaną na najwyższym poziomie. Wyraźnie czuć przeskok, chociaż nie wymaga on zbyt dużej siły. Z pewnością wygodniej używałoby się większych klawiszy, ale jak na 3-calowy telefon, wyciśnięto z niego jak najwięcej.\nNiestety, obudowa została wykonana z plastiku. Przy mocniejszym ściśnięciu słychać trzaski, jakość wykonania nie jest mocną stroną telefonu. Mechanizm wysuwania klawiatury działa bardzo pewnie, a przy okazji głośno. Nie sądzę, aby zużył się on szybko, co jest ważne w przypadku tego typu urządzeń.\nŻadne crashtesty niestety nie były mi dane, ale wątpię, żeby Xperia Mini Pro wyszła z nich bez szwanku.\nJedną z największych zalet tego smartfonu jest interfejs UXP od Sony Ericssona. Fantastycznie dostosowany do małych ekranów sprawia, że korzystanie z Mini Pro to czysta przyjemność.\nW porównaniu do poprzednich Xperii nie zmieniło się wiele, ale moim redaktorskim obowiązkiem jest przybliżyć interfejs także tym, którzy nie mieli z nim do czynienia. Przede wszystkim – żałujcie. Najważniejszym ułatwieniem są cztery rogi, gdzie możemy umieszczać własne skróty do aplikacji (max. 4 w każdym). Dzięki temu mamy bezpośredni dostęp do 16 skrótów używając tylko jednej ręki.\nZe względu na powyższą funkcję, producent odszedł od standardowego paska szybkiego dostępu w dolnej części ekranu, zostawiając jedynie przycisk odsyłający do siatki aplikacji. Jednak jest to posunięcie jak najbardziej przemyślane i nie będzie nam tego brakować. Każdy róg dodatkowo zajmuje jedno miejsce na siatce widżetów, przez co dla nas zostaje mniej punktów do zagospodarowania. Na szczęście Sony Ericsson dał użytkownikowi wybór (!) i jeśli chcemy wstawić element zajmujący cały pulpit mamy taką możliwość – na ekranie znikną aktywne rogi, to wszystko.\nPrzenoszeniu oraz usuwaniu widżetów towarzyszą przyjemne dla oka animacje. W pierwszym przypadku element porusza się z lekką bezwładnością, trzęsąc się na boki, zaś przy usuwaniu kosz automatycznie się otwiera po najechaniu na niego. Są to drobne elementy, ale takie szczegóły składają się na ciekawą i bardzo pozytywną całość.\nW przypadku zbliżenia do siebie dwóch palców na ekranie, zrezygnowano ze znanego Helictoper View. Zamiast widoku pulpitów, pokazują nam się same widżety ze wszystkich ekranów, pływające między sobą i reagujące na potrząśnięcie telefonem. Nawet jeśli nie idzie z tym duża użyteczność, jest to fajna innowacja.\nTworzenie folderów odbywa się na tej samej zasadzie, co w iOS: najeżdżając widżetem na inny element. Proste, chociaż Apple prawdopodobnie już szykuje pozew.\nNajmniej zmian zaszło w siatce aplikacji. Po wejściu w edycję, możemy usuwać programy lub ustawiać ich kolejność, standardowo. Niestety, nie ma możliwości ukrywania aplikacji, która zwłaszcza przypadku Xperii Mini Pro byłaby bardzo przydatna. Klikają na ikonkę sortowania, do wyboru mamy cztery możliwości: własna kolejność, alfabetycznie, najczęściej używane oraz zainstalowane ostatnio.\nZe względu na obecność klawiatury, smartfona często będziemy używać w trybie horyzontalnym. Gdy tylko rozłożymy slider, ekran automatycznie się obraca. Interfejs został bardzo dobrze dopasowany również do trybu poziomego, Sony Ericsson stanął na wysokości zadania. Zdziwił mnie jedynie fakt, że bez wysunięcia klawiatury, obracanie telefonu nie ma żadnego wpływu na ekran główny lub siatkę aplikacji, w tej kwestii użytkownik nie ma wyboru.\nBlokada ekranu nie posiada żadnych fajerwerków, standardowo przesunięcie wskaźnika w prawo odblokowuje ekran, a w lewo, wycisza telefon.\nMiłym dodatkiem od Sony Ericssona jest możliwość zmiany tematu. Sprowadza się to do ustawienia innego koloru tapety ekranu głównego oraz siatki aplikacji, ale mimo wszystko możliwości jest sporo i uważam to za miłe urozmaicenie.\nW niewielką Xperię wsadzono potężny procesor Snapdragon 1 GHz, dzięki czemu telefon chodzi nad wyraz płynnie. Podczas okresu testowania 3 razy zdarzyło mi się, że ekran blokowania nie reagował na dotyk. Miejmy nadzieję, że tylko mój egzemplarz był wadliwy, ponieważ oprócz tego małego niedociągnięcia, obsługa jest perfekcyjna. Prawdopodobnie duży udział w tym ma także dobre dostosowanie interfejsu UXP. Pod tym względem telefon sprawuje się idealnie.\nXperia Mini Pro działa pod kontrolą Androida 2.3.3, chociaż japońsko-szwedzki koncern zastosował w nim kilka zmian (nie licząc UXP), dodając dodatkowe opcje w ‘ustawieniach’. Tam, w kategorii ‘Sony Ericsson’, znajdziemy kilka mało przydatnych rzeczy: wysyłanie statystyk, ustawienia Internetu i wiadomości MMS, inteligentna klawiatura oraz łączność z innymi urządzeniami.\nWarty zainteresowania jest jedynie ostatni dział. Potrzebowałem uruchomić w telefonie ‘tryb debugowania’, więc jak przystało na każdy telefon z Androidem, Aplikacje/Dla Programistów/Debugowanie USB. Przy podłączaniu do komputera, na smartfonie nie pokazywała się żadna ikonka, a urządzenie było dziwnie wykrywane – miałem dostęp do karty microSD, ale nie widziałem wszystkich plików. Po kilku godzinach kombinowania okazało się, że Sony Ericssona nie obchodzą ustawienia Androida, dopóki w ‘łączności z innymi urządzeniami’ nie zaznaczymy jak telefon ma reagować na podłączenie kabelka. Duży minus za brak intuicyjności w tej kwestii.\nInne ustawienia, na które warto zwrócić uwagę, to technologie zaimplementowane w Xperii – xLOUD oraz Bravia Engine.\nTrzymając telefon pionowo, uświadczymy klawiatury numerycznej z T9. I bardzo dobrze, ponieważ na tak małej powierzchni inne rozwiązanie byłoby niewygodne. W trybie horyzontalnym standardowo możemy używać ekranowej QWERTY, na której pisze się bardzo wygodnie jak na tak małą powierzchnię. Ale nie zapominajmy – mając fizyczne przyciski nie widzę powodu, dla którego mielibyśmy ich nie używać.\nJeśli o pisaniu mowa, warto wspomnieć aplikację do SMS-ów. Oczywiście mamy do czynienia z wątkami, całość prezentuje się bardzo ładnie. Jedynym problemem jest denerwujące tworzenie wiadomości. Miejsce na wpisanie tekstu jest z początku duże, a po napisaniu kilku literek staje się jeszcze większe, przez co zupełnie nie widać poprzednich SMS-ów. Prawdopodobnie winny jest duży przycisk dodawania multimediów po prawej stronie – czy naprawdę warto było go tam umieszczać? Szczerze wątpię.\nSony Ericsson wziął sobie do serca termin ‘dostosowywanie Androida’, kalendarz oraz kontakty również zostały nieco podrasowane. Na szczęście funkcjonalność pozostała taka sama, a dzięki zmianie interfejsu bardzo dobrze komponują się one z resztą systemu. Warto wspomnieć o Markecie, gdzie na głównym ekranie zamiast przycisku ‘Moje Aplikacje’, znajduje się ‘Sony Ericsson’. Nietrudno się domyślić, że producent poleca nam programy ułatwiające korzystanie z Xperii. Kilka propozycji okazało się ciekawych, świeżym użytkownikom Androida coś takiego z pewnością będzie na rękę.\nNieodłączną częścią UXP jest Timescape. Program/widżet ma za zadanie gromadzenie wszystkich informacji społecznościowych w jednym miejscu. Muszę przyznać, ten element został wykonany perfekcyjnie. Sami wybieramy, z których serwisów mają być pobierane wiadomości, do tego dochodzą także powiadomienia z telefonu – wiadomości oraz nieodebrane połączenia. W Markecie znajdziemy dodatki rozszerzające funkcjonalność Timescape’a, z reguły pozwalają na importowanie informacji z mniej typowych serwisów/usług, np. z Gmaila.\nCałość okraszona jest oryginalnym interfejsem, animacja przechodzenia pomiędzy kolejnym kafelkami wygląda ślicznie. Brawa dla Sony Ericssona!\nNa starcie mamy zajęte aż 4 ekrany siatki aplikacji! Odinstalować oczywiście możemy niewiele, a twórcy interfejsu nie pozwolili na ukrywanie skrótów. Pomimo takiej ilość programów producent nie pomyślał o ważnym elemencie, jakim jest przeglądarka plików. Poniżej poznęcam się nad dodatkowymi programami dostarczonymi przez Sony Ericssona:\nWave Secure – niedawno szwedzko-japoński koncern ogłosił, że telefony z serii Xperia po wyjęciu z pudełka wyposażone będą w oprogramowanie antywirusowe od McAfee. Słowa dotrzymał, znajdziemy tutaj dwa, połączone ze sobą, programy tego typu. WaveSecure jest ważniejszy, to w nim się rejestrujemy, tworzymy PIN, a następnie wybieramy poziom ochrony. Nie wnikając w użyteczność, możemy: zrobić backup, przywrócić go, zuploadować media z telefonu na serwer, zablokować urządzenie oraz wymazać dane na odległość, zlokalizować (niestety trzeba mieć ciągle włączonego GPS-a) itd. Licencja pozwala nam na cały rok użytkowania, dzięki czemu zaoszczędzamy 19,99$ (ok. 60 zł). Pakiet możemy odinstalować.\nVirusScan – po zarejestrowaniu się w WaveSecure, możemy przeskanować telefon w poszukiwaniu złośliwego oprogramowania. Osobiście jestem przeciwnikiem antywirusów na Androida, ale wiele osób będzie spało spokojniej. Aplikacja zarządza skanowanie po wgraniu plików na kartę pamięci. Niestety, nie wiem ile ono zajmuje, ponieważ po 2-3 minutach puszczały mi nerwy.\nFacebook – w dzisiejszych czasach ten program zna praktycznie każdy, więc wbudowanie go w system jest zrozumiałem posunięciem\nInstrukcja konfiguracji – to samo, co pojawia się gdy pierwszy raz włączymy telefon. Sugeruje połączenia się z siecią przez Wi-Fi lub 3G, skonfigurowanie poczty, wszystkich kont itd. Po wyjęciu Xperii Mini Pro z pudełka jest przydatne, ale po co to siedzi w siatce aplikacji? Ciekawe czy za rok będę konfigurował swój telefon i pierwszy raz łączył się z Wi-Fi. Zdecydowanie śmieć.\nPomoc techniczna – użyteczność tej aplikacji zależy wyłącznie od stopnia zaawansowania użytkownika. Nauczymy się tutaj podstawowej obsługi telefonu (np. odbieranie połączeń), jak oszczędzać energię, dostępne jest nawet uruchomienie trybu ‘oszczędnego’. Dla pełnej wygody możemy także obejrzeć tutoriale wideo (wymagany dostęp do internetu) – myślę, że jeśli ktoś zaczyna przygodę z Androidem, ‘Pomoc techniczna’ będzie dobrym startem.\nTrackID – odpowiednik SoundHound lub Shazzama – rozpoznaje piosenkę nagrywając jej wycinek. Działa dość dobrze, ale nie zastąpi wspomnianej dwójki. Miłą opcją jest wyszukiwanie utworu w Youtube, udostępnianie na serwisach społecznościowych, a także wyświetlanie dodatkowych informacji o artyście.\nMuzyka i Wideo – dla mnie koszmarnie nieprzydatne, może komuś się spodoba. Zgromadzone w jednym miejscu kawałki i filmy wrzucone przez naszych znajomych na Facebooka.\nPobieraj Aplikacje – propozycje programów, wybranie któregokolwiek z nich odsyła po prostu do Marketu, tylko niepotrzebnie zajmuje miejsce.\nPobieraj Gry – jak wyżej, w wersji z grami.OfficeSuite – za jego pomocą możemy otwierać dokumenty, wybór formatów jest bardzo duży, każdy użytkownik powinien być usatysfakcjonowany. Niestety, żeby móc edytować pliki, zmuszeni jesteśmy do kupienia wersji Pro Xperia Hot Shots – aplikacja jest po prostu bezczelnym odnośnikiem do Marketu, na szczęście możemy ją usunąć. Podłączone urządzenia – wcześniej znany jako ‘Serwer Multimediów’, pozwala na przenoszenie lub oglądanie plików z poziomu innych urządzeń poprzez Wi-Fi.\nPlayNow – jak bardzo przydatny by nie był, po uruchomieniu zawsze wyskakuje błąd, program zagadka\nUpdateCenter – aplikacja służy do pilnowania świeżości oprogramowania na telefonie.\nGames by PopCap – w programie do wyboru znajdziemy 3 tytuły: pełną wersję ‘Chuzzle’ oraz dema ‘Plants vs Zombies’ i ‘Peggle’. Fajnie, że mamy jakiekolwiek gry na telefonie, ale wersje trial zabierają cenną pamięć wewnętrzną.\nUEFA.com – po kliknięciu ikonki otwiera się okno rejestracji w celu… pobrania programu UEFA.com. Można odinstalować.\nWyszukiwanie – po nazwie spodziewałem się czegoś ciekawszego, niestety aplikacje sprowadza się do wyszukiwania dodatków dla Timescape’a. Równie dobrze można w Markecie wpisać ‘Timescape’.\nMenedżer LiveWare – pozwala przypisać programy, które mają się uruchomić po podłączeniu danego akcesoria, np. po wykryciu słuchawek włącz muzykę.\nMoxier Pro – aplikacja e-mailowa, obsługuje synchronizację push z Microsoft Exchange ActiveSync\nJak widać, ilość bloatware’u jest ogromna, odinstalować możemy tylko część z wymienionych programów. Jestem zagorzałym przeciwnikiem śmieci w telefonie, więc uważam to za największą wadę Xperii Mini Pro.\nJak bardzo chciałbym znaleźć tutaj coś odkrywczego, telefon zachowywał się dobrze, nie miałem problemów z sygnałem, rozmówcę słyszałem głośno i wyraźnie. Dzięki modułowi 3G z HSPA, przy dobrym zasięgu operatora, korzystanie z Internetu jest bardzo przyjemne. Próbowałem łapać telefon na wszystkie (nie)możliwe sposoby, jednak nie udało mi się pogorszyć sygnału, nie ma mowy o żadnym ‘uścisku śmierci’.\nXperia otrzymała moduł Bluetooth w standardzie ‘jedynie’ 2.1, ale nie oszukujmy się – 99% użytkowników więcej nie potrzebuje. Ustanowione połączenie nigdy się nie urywało, bez zastrzeżeń.\nZgodnie z obecnymi trendami, w telefonie znajdziemy moduł Wi-Fi w standardzie b/g/n. Podczas testów nie doświadczyłem żadnego problemu z zasięgiem, chociaż osiągnięcie maksymalnej liczby kresek nie należało do najłatwiejszych zadań.\nDzięki zastosowaniu A-GPS, na zlokalizowanie naszego położenia czekamy maksymalnie kilka sekund. Bez ‘asysty’, łapanie fixa zajmuje około 3 min, oczywiście w zależności od wielu czynników zewnętrznych.\nGaleria oraz odtwarzacz video nie zostały w żaden sposób dostosowane przez Sony Ericssona, mamy do czynienia ze standardowymi rozwiązaniami. Lekko rozczarowują możliwości filmowe – obsługiwane formaty to MP4 (720p działa płynnie) oraz 3GP, przy większych wymaganiach jesteśmy zmuszeni skorzystać z Marketu. Z drugiej strony Xperii Mini Pro, ze swoim małym ekranem, nie została stworzona do takich celów.\nMuzyka jest zupełnie inną kwestią. Po pierwsze, odtwarzacz w telefonie prezentuje się świetnie.\nDo wyboru mamy 4 standardowe zakładki: wykonawcy, albumy utwory, listy odtwarzania. Ekran podczas odtwarzania wygląda schludnie, a obsługa jest bardzo intuicyjna. Przyciskiem w lewym górnym rogu wracamy do biblioteki, z kolei na środku znajdziemy symbol nieskończoności. Po jego dotknięciu możemy znaleźć informacje dotyczące artysty, a także wyszukać karaoke i wideoklip na Youtube.\nMałym smaczkiem jest przewijanie, gdy aktualny czas jest pokazany na samym środku – wreszcie nie zasłaniamy sobie palcem.\nWiele osób ucieszy fakt, że odtwarzacz posiada szeroki wachlarz wbudowanych ustawień equalizera.\nXperia Mini Pro pozytywnie zaskakuje jakością muzyki. Audiofilom nie zastąpi odtwarzacza muzycznego, ale z pewnością plasuje się powyżej przeciętnej. Słuchawki sprawdzają się dobrze jak na typowe pchełki.\nSmartfon został wyposażony w technologię xLOUD, dzięki której dźwięk wychodzący z głośnika ma być bardziej donośny, nie tracąc na jakości. I sprawdza się to wyśmienicie, różnica w głośności jest kolosalna, przy braku większych zakłóceń.\nW Xperii Mini Pro mamy do czynienia z aparatem 5 Mpx z możliwością nagrywania wideo w rozdzielczości 720p, a pomocną ręką przy słabszym oświetleniu służy dioda LED.\nZaletą dla osób używających telefonu zamiast cyfrówki jest obecność dwustopniowego spustu migawki.\nPrzy robieniu zdjęć nie uświadczymy wielu ustawień, czego nie uznaję za wadę – większość użytkowników i tak nie będzie umiała ich (poprawnie) wykorzystać. Power user zainstaluje po prostu inną aplikację do robienia zdjęć.\nJak widać na screenach, z lewej strony mamy wysuwane menu z opcjami, zaś wysuwając prawą zakładkę ujrzymy ostatnio zrobione zdjęcia – niby nic, a cieszy.\nAutofocus działa dobrze, czasami miał problemy z ustawieniem ostrości przy fotografowaniu z mniejszych odległości. Ale jeśli już dostosuje się do sytuacji, zapewni także odpowiednio wysoką jakość.\nPoniżej możecie zobaczyć przykładowe zdjęcia oraz filmy. Nie powalają na kolana, przeciętny 5-megapikselowy aparat. Przy powiększeniu zauważyć można, że software na siłę próbuje odszumić zdjęcia, dość nieudolnie.\nPrzeglądanie stron internetowych nie należy do najprzyjemniejszych rzeczy, które można robić na Xperii Mini Pro. Z wygodnego surfowania już na starcie wyklucza ją mały, 3-calowy ekran – jeśli ktoś do tej pory korzystał z 4-calowego ekranu, przesiadka jest bolesna. Korzystanie z przeglądarki w pozycji pionowej zupełnie mija się z celem. Niestety, w znaki daje się również niska rozdzielczość. Gdy tekst jest oddalony, zmienia się w niewyraźne kwadratowe znaczki. Oczywiście bez problemu możemy przybliżać obraz, ale wpływa to negatywnie na ogólne odczucie z przeglądania stron.\nSony Ericsson postanowił pozostać przy domyślnej androidowej przeglądarce, co było dobrym posunięciem. Małe pole widzenia po części nadrabia szybkość obsługi. Strony wczytują się błyskawicznie, a przewijanie odbywa się płynnie, chyba że witryna zawiera dużo elementów flash. Przybliżanie za pomocą podwójnego dotknięcia ekranu lub pinch to zoom działa bez zająknięcia.\nOczywiście mamy możliwość dodawania stron do zakładek i korzystania z całego dobrodziejstwa domyślnej przeglądarki. Wnętrzności Mini Pro pozwalają na bezproblemowe korzystanie z kilku kart jednocześnie.\nPodobnie jak w przypadku filmów: ten telefon nie jest stworzony do gier, pomimo porządnego procesora i bardzo dobrego układu graficznego.\nPodstawowym problemem jest skalowanie. Większość nowoczesnych tytułów produkowane jest z myślą o ekranach o innych proporcjach. Z tego powodu czasami odnosiłem wrażenie, że część obrazu jest ucięta lub po prostu źle dopasowana. Przy bardziej wymagających produkcjach, naciśnięcie niewielkiego przycisku w menu graniczyło z cudem, co najprawdopodobniej również było winą skalowania.\nAle jeśli uznamy, że nie przeszkadza nam mały ekran oraz odpalimy grę, która wyświetla się normalnie, będziemy w pełni usatysfakcjonowani. PES 2011 oraz Captain America działały bez zająknięcia. Urządzeniu można zarzucić kilka rzeczy, ale ogólna wydajność jest bardzo dobra.\nDla fanów benchmarków, poniżej kilka wyników:\nSzkoda, że Sony Ericsson nie włożył do Xperii Mini Pro baterii 1500 mAh, która staje się standardem wśród smartfonów. Telefon byłby wtedy bardzo konkurencyjny pod względem czasu pracy bez ładowania, ale niestety, musimy się zadowolić pojemnością 1200 mAh.\nMimo wszystko, nie jest źle. Czas rozładowania baterii jest trochę lepszy od średniej – przy intensywnym użytkowaniu wynosi jeden dzień, jeśli urządzenia nie będziemy mocno eksploatować, dwa dni są łatwo osiągalne, z dodatkowym wysiłkiem nawet trzy dni.\nNie ukrywam, ze wiele razy zostałem bardzo pozytywnie zaskoczony stanem na koniec dnia, kilka przykładów z życia:\n2-3 krótkie telefony i godzina słuchania muzyki – 70%\n2-3 krótkie telefony, kilka sms-ów, godzinna rozmowa, godzina muzyki – 60%\nZ drugiej strony, przy kilkugodzinnym korzystaniu z dobrodziejstw wi-fi, graniu i słuchaniu muzyki, codzienne podłączanie urządzenia do gniazdka jest nieodzowne.\nZaletą niewielkiej pojemności, o której wiele osób zapomina, jest krótki czas ładowania. Xperię wystarczy podłączyć na godzinę, aby bateria skoczyła o 60%. Coś za coś, chociaż jakbym miał wybór, bez zastanowienia wziąłbym 1500 mAh i dłuższe ładowanie.\nPo tej szczegółowej recenzji możecie odnieść wrażenie, że Xperia Mini Pro nie jest dobrym telefonem. Wymieniłem wiele wad, czasami chwaląc drobne elementy. Ale nie można zapominać o najważniejszej rzeczy, czyli ogólnym odbiorze oraz komforcie użytkowania, które stoją na bardzo wysokim poziomie. Aby dokładnie oddać moją opinię, w co drugim zdaniu musiałbym dodatkowo opiewać szybkość działania.\nPo tygodniu przyzwyczajenia, pisanie na klawiaturze przychodziło z wielką łatwością, bardzo mi będzie brakować tego elementu w moim telefonie. Wielkość ekranu jest kwestią indywidualną – większość osób wybierze ten model właśnie ze względu na jego kompaktowość, której nie odbiorą mu nawet pokaźna grubość i waga. Ilość niepotrzebnych aplikacji przeraża, to fakt. Na szczęście, telefon można zrootować, więc bardziej obeznani użytkownicy sprawnie sobie poradzą z tym mankamentem. Urządzenie byłoby jak najbardziej multimedialne, gdyby nie mały wyświetlacz. Wydajność w grach jest świetna, a jakość dźwięku z pewnością zadowoli przeciętną osobę.\n+ mocne podzespoły + świetna klawiatura + kolory na wyświetlaczu + płynność działania + interfejs + Timescape + jakość dźwięku Wady:\n– mnóstwo niepotrzebnych programów – niedopracowane przyciski głośności, włączania oraz aparatu – słuchawki z zestawu – problem ze skalowaniem gier – odtwarzane formaty wideo – mało pamięci, dodatkowa karta tylko 2 GB\nJeśli potrzebujecie małego telefonu z klawiaturą QWERTY, który ma być przede wszystkim niezawodny, a nie przeszkadza wam duża grubość oraz waga, Xperia Mini Pro idealnie spełni oczekiwania. W oficjalnym sklepie Sony Ericssona telefon kosztować będzie 1127 zł. Cena jest atrakcyjna w stosunku do oferowanej jakości – można się spodziewać, że telefon odniesie spory sukces.


... , co dla niego jest najistotniejsze. "Najważniejszym elementem utrzymywania formy jest odpowiedni bilans kaloryczny, co nie oznacza, że musi być on codziennie taki sam. Wiele osób nie potrafi ...\n... "Nadal będę propagować aktywny, zdrowy styl życia i szukać wszelkich metod i sposobów, by to robić" - podkreśla polska trenerka personalna Ania Kret po ostatnich decyzjach polskiego rządu. ... korzystać z tych obiektów osobom, które szykują się ...\n... Z roku na rok można zaobserwować wzrost zainteresowania zdrowym stylem życia. Ponieważ coraz więcej osób pracuje za biurkiem i całe dnie spędza w pozycji siedzącej, rośnie potrzeba aktywnego spędzania czasu wolnego. ... ramion odgrywają istotną ...\n... może umrzeć z powodu genetycznego tętniaka aorty. Walczył z chorobą. Był bardzo aktywny fizycznie. To odegrało ważną rolę w utrzymaniu jego odpowiedniego stylu życia i chronienia serca przez wiele lat ... . Według lekarzy to właśnie tętniak był ...\n... Wielkimi krokami zbliża się lato, a co za tym idzie – coraz więcej osób rozpoczyna redukcję. Aby z powodzeniem zakończyć ten proces, warto pamiętać, że aby doszło do spalania tkanki tłuszczowej, musi ... Ćwiczenia odchudzające w domu – jakie ...\n... Jak schudnąć z twarzy? - to pytanie zadają sobie zarówno kobiety, jak i mężczyźni, którzy nie są zadowoleni ze swojej okrągłej buzi. Oto kilka rad dla osób, które chcą zmniejszyć obwód swojej twarzy. ... i zatrzymywania wody w organizmie. Osoby, ...\n... z myślą o osobach, które chcą być aktywne fizycznie i dbać o swoje zdrowie. Urządzenie przypomina z wyglądu zwykłą opaskę z tworzywa sztucznego, jednak w rzeczywistości jest funkcjonalnym gadżetem ... Smartwatche i smartbandy to akcesoria, które ...


Eksportuj bazę danych MySQL przez SSH | Hosting w systemie Linux (cPanel) - GoDaddy Pomoc PL\nEksportuj bazę danych MySQL przez SSH\nZamiast phpMyAdmin możesz użyć połączenia Secure Shell (SSH), aby wyeksportować plik kopii zapasowej SQL swojej bazy danych. Jest to zaawansowana metoda, która może pomóc przy eksportowaniu dużych plików SQL i może być konieczna przy korzystaniu z samodzielnie zarządzanych VPS lub serwerów dedykowanych, ponieważ nie mają one zainstalowanego narzędzia phpMyAdmin.\nWymagania: aby wykonać wszystkie kroki, będziesz potrzebować elementów takich jak:\nKlient SSH. Sugerujemy użycie programu PuTTY dla systemu Windows lub Terminal dla systemu macOS:\nTwoje dane do FTP. Jeśli nie masz ich jeszcze zapisanych, musisz znaleźć swojego hosta FTP, nazwę użytkownika i hasło:\nJako hosta FTP możesz użyć nazwy swojej domeny lub adresu IP.\nNazwę użytkownika i hasło do FTP znajdziesz na swoim koncie hostingu dla hostingu Linux z oprogramowaniem cPanel, hostingu dla systemu Windows z Plesk lub hostingu zarządzanego systemu WordPress (kroki 1–7).\nTwoje dane do bazy danych. Jeśli nie masz ich jeszcze zapisanych, musisz znaleźć swoją nazwę bazy danych, nazwę użytkownika, nazwę hosta i hasło:\nJeśli korzystasz z hostingu w systemie Linux z oprogramowaniem cPanel, localhost jest zawsze nazwą hosta Twojej bazy danych, a inne szczegóły dotyczące bazy danych możesz znaleźć na swoim koncie hostingu.\nJeśli korzystasz z hostingu zarządzanego systemu WordPress lub hostingu dla systemu Windows z Plesk, odwiedź swoje konto hostingowe, aby znaleźć wszystkie informacje o bazach danych.\nUwaga: jeśli używasz systemu WordPress, szczegóły dotyczące bazy danych możesz znaleźć w pliku wp-config.php.\nŁączenie z serwerem lub kontem hostingu współdzielonego przy użyciu SSH.\nUżyj polecenia ls, aby wyświetlić listę plików i folderów, oraz cd i ../, aby poruszać się po katalogach, aż znajdziesz się w takim, w którym chcesz zapisać plik kopii zapasowej.\nPołącz się z MySQL przy użyciu następującego polecenia:\nmysqldump -h nazwa hosta -P port -u nazwa użytkownika -p baza danych > backup.sql\nUwaga: jeśli używasz localhost jako swojego hosta, opuść część –h nazwa hosta polecenia, a jeśli masz standardowy port (3306), możesz też opuścić część –P port polecenia.\nW powyższej komendzie musisz zastąpić:\nnazwa hosta nazwą Twojego hosta;\nport numerem Twojego portu MySQL. Jeśli na Twoim koncie hostingu nie określono inaczej, Twój port to 3306;\nnazwa użytkownika Twoją nazwą użytkownika dla tej bazy danych;\nbaza danych nazwą bazy danych, którą chcesz eksportować;\nbackup.sql nazwą, jakiej chcesz użyć dla pliku kopii zapasowej.\nGdy pojawi się komunikat Wprowadź hasło:, wprowadź hasło dla tego użytkownika bazy danych.\nUwaga: hasło nie będzie widoczne z powodów bezpieczeństwa. Nie będziesz nic widzieć podczas wpisywania lub wklejania.\nTwoja baza danych zostanie wyeksportowana do pliku SQL o nazwie nadanej mu przez Ciebie w kroku 4 i będzie gotowa do pobrania na lokalny komputer.\nImportuj bazę danych MySQL za pomocą SSH\nUtwórz bazę danych MySQL na moim hostingu Linux\nPrzywróć moją bazę danych w hostingu Windows\nOptymalizacja tabeli w bazie danych MySQL


Połączenie VPN Host-LAN PPTP z wykorzystaniem Windows Vista/7. 1. Konfiguracja serwera VPN. 2. Konfiguracja klienta VPN - PDF Free Download\nDownload "Połączenie VPN Host-LAN PPTP z wykorzystaniem Windows Vista/7. 1. Konfiguracja serwera VPN. 2. Konfiguracja klienta VPN"\n3 2. Konfiguracja klienta VPN Windows Vista - W Centrum sieci i udostępniania wybierz Skonfiguruj połączenie lub sieć. Windows 7 - W Centrum sieci i udostępniania wybierz Skonfiguruj nowe połączenie lub nową sieć. 3/9\n4 Wybierz Połącz z miejscem pracy. Następnie kliknij przycisk Dalej. Jako sposób łączenia wybierz opcję Użyj mojego połączenia internetowego (VPN) 4/9\n5 W polu Adres internetowy wpisz IP routera (w przykładzie ), do którego zestawiasz tunel VPN, albo jego nazwę (w przykładzie serwer.abc.xyz). Następnie kliknij przycisk Dalej. Wpisz Nazwę użytkownika i Hasło takie same jak w ustawieniach profilu na routerze Vigor. W przykładzie użyto użytkownika test i hasła test. Kliknij przycisk Połącz, aby rozpocząć proces łączenia. 5/9\n6 Jednym z etapów łączenia jest weryfikowanie nazwy użytkownika i hasła. Przy poprawnym połączeniu pojawi się informacja Masz połączenie. 6/9\n8 4. Problemy Przejdź do właściwości utworzonego połączenia. W zakładce Zabezpieczenia: - wybierz Protokół PPTP - wybierz Wymagaj szyfrowania - zezwalaj na użycie protokołu MS-CHAP v2 8/9\n9 5. Brama domyślna Domyślnie Windows Vista/7 kieruje cały ruch przez połączenie VPN. Przejdź do właściwości utworzonego połączenia. W zakładce Sieć przejdź do właściwości Protokołu internetowego(tcp/ipv4). Następnie przejdź do ustawień zaawansowanych. Odznacz opcję Użyj domyślnej bramy w sieci zdalnej. Krzysztof Skowina Specjalista ds. rozwiązań sieciowych 9/9


Na Pomorzu w piątek będzie ciepło i z silnym wiatrem! – Prognoza na 30 lipca – Meteo24\n28 lipca 2021 Mariusz Jasłowski\nNad obszarem północnej Polski pogodę kształtować będzie dynamiczny układ niskiego ciśnienia znad północnej części Europy oraz system frontów atmosferycznych. W zamian tego nad Pomorze napływać będzie ciepłe oraz niestabilne i na ogół też wilgotne powietrze z południowego zachodu i północnego zachodu Europy.\nNatomiast w czwartek wieczorem oraz w piątek w ciągu nocy i o poranku na Pomorzu i wybrzeżu będzie występować umiarkowane jak i zmienne zachmurzenie, które jedynie nad samym morzem i w pasie nadmorskim przyniesie ze sobą przelotne opady deszczu i gradu o zmiennym natężeniu. Dodatkowo w tej części obszaru niewykluczone są także lokalne burze. Na pozostałym obszarze województwa powinno być bez opadów i burz. Temperatura powietrza wyniesie od +12°C do +14°C. Wiatr na ogół będzie umiarkowany i porywisty z południowego – zachodu. W zamian tego w porywach będzie on dochodzić do 50-60 km/h. Ciśnienie atmosferyczne w kolejnych godzinach będzie nadal się wahać oraz o północy na poziomie morza wskaże 1009 hPa.\nZ kolei przed południem oraz w ciągu dnia i wieczorem na Pomorzu i wybrzeżu nadal będzie ciepło oraz między innymi utrzyma się z nami umiarkowane zachmurzenie, które jedynie nad samym morzem i w pasie nadmorskim będzie przynosić ze sobą przelotne opady deszczu i gradu o zmiennym natężeniu. Dodatkowo w tej części obszaru niewykluczone są też lokalne burze. Na pozostałym obszarze województwa powinno być bez opadów i burz. Temperatura powietrza w cieniu wyniesie od +23°C do +26°C. Wiatr na ogół będzie silny i porywisty ze zmiennych kierunków z przewagą wiejący od południowego – zachodu i zachodu. W zamian tego w porywach będzie on dochodzić do 50-80 km/h. Ciśnienie atmosferyczne w kolejnych godzinach nadal wyraźnie i bardzo mocno będzie się wahać oraz w południe na poziomie morza wskaże 1007 hPa.\nW piątek pojawi się silny wiatr oraz będzie gorąco! – Prognoza na 30 lipca