Czy jest to preludium III wojny światowej? - Zycie\nTrwa eskalacja konfliktu w regionie, w którym według biblijnej księgi Objawienia wybuchnie ostatnia wojna ludzkości – Har-Magedon.\nPutin przygotowuje się do nowej wojny na Bliskim Wschodzie, która może przerodzić się w trzecią wojnę światową – twierdzi znany ekspert wojskowy, pułkownik rezerwy, oficer operacyjny Sztabu Generalnego Sił Zbrojnych Ukrainy Oleg Żdanow.\nWedług Żdanowa prezydent Rosji próbuje wywierać nacisk na Izrael: „Putin jest już w Egipcie. Zbiera antyizraelską koalicję. Teraz Izrael stara się wciągnąć Iran w nową wojnę izraelsko-arabską i całkiem możliwe, że ona się zacznie, ponieważ chcą tego i USA, i Izrael. Dlatego Putin może sobie demonstrować pokojowe intencje, ale nigdy nie opuści Syrii. Gdy tylko Rosja wyjdzie z Syrii, następnego dnia Baszar al-Asad przestanie być prezydentem.\nWobec eskalacji konfliktu na Bliskim Wschodzie Rosja nie ma innego wyboru. Wojna ta ma na celu oderwanie Iranu od Federacji Rosyjskiej, a przede wszystkim zbombardowanie wszystkich obiektów nuklearnych w celu wciągnięcia Iranu do wojny. Rosja doskonale to rozumie. Dlatego Moskwa w każdym razie będzie wspierać Iran. A Iran, jeśli ulegnie tej prowokacji, stanie w obronie Palestyny. Jeśli nie, być może nie staniemy na krawędzi trzeciej wojny światowej.\nCzy będzie to ostrzeżenie przed trzecią wojną światową? To faktycznie będzie trzecia wojna światowa. Już dziś Benjamin Netanjahu szuka sojuszników w Europie, próbuje przekonać Europę do uznania Jerozolimy za stolicę Izraela. A to byłby policzek dla świata arabskiego.\nArabia Saudyjska pozostanie na uboczu, ponieważ dogadała się z USA. […] Nie będą się wtrącać. A reszta świata arabskiego znów powstanie przeciwko państwu izraelskiemu. Liderem powstania będzie Iran jako najpotężniejszy kraj. Prawdopodobnie będzie wspierany przez Jordanię i Egipt. W końcu Putin nie bez powodu rozpoczął wycieczkę po Bliskim Wschodzie – zbiera koalicję. Tak więc Rosja będzie bronić swego Golema – Iranu. I to będzie trzecia wojna światowa, która może rozpocząć się od Bliskiego Wschodu” – twierdzi ekspert wojskowy.\n„Gdyby Rosja tam nie weszła i nie utrzymała u władzy reżimu Asada, to dziś mielibyśmy bardzo poważny problem z budżetem. Ta wojna toczy się o trzy gazociągi. W Katarze i Iranie są gigantyczne złoża gazu” – powiedział gen. Iwaszow. (Według Międzynarodowej Agencji Energii największe złoża gazu na świecie, zawierające 51 bln. metrów sześciennych czyli jedną piątą potwierdzonych zapasów gazu na globie, znajdują się w Zatoce Perskiej między Iranem a Katarem).\n“Kiedy Asad w 2011 roku, odmówił podpisania tego porozumienia (umowy o budowie gazociągów przez terytorium Syrii), to zobaczcie co się stało” – odrzekł szef Akademii Problemów Geopolitycznych.\nTak więc, Kreml włączył się w wojnę w Syrii, by powstrzymać budowę gazociągów do Europy i by zapewnić Gazpromowi sprzedaż.\nDynastia syryjskich pzrywódców Baszara al-Asada i jego ojca Hafiza al-Asada nigdy nie cieszyła się poparciem większości Syryjczyków. Są przedstawicielami alawitów, najstarszej mniejszości religijnej Syrii liczącej ok. 1,95 mln, stanowiącej 11 proc. ludności. Zdecydowana większość Syryjczyków to sunnici, których jest ok. 70 proc. Pozostali to chrześcijanie i druzowie.\nHafiz al-Asad w sojuszu z ZSRS ustanowił brutalną dyktaturę. Tysiące opozycjonistów zostało uwięzionych. Właśnie dlatego sunici nienawidzą rządzącej mniejszości, która utrzymywała władzę w tym kraju i sprawuje rządy w imieniu partii Baas czyli Odrodzenie (skrót od Hizb al-Baas al-Arabi al-Isztiraki – Partia Socjalistycznego Odrodzenia Arabskiego) była to także partia Saddama Husajna.\nArabska wiosna w latach 2010-2012 pokazała słabość autorytarnych dyktatur. Monolitowe reżimy Tunezji, Egiptu, Jemenu oraz innych krajów arabskich upadły jak domki z kart. Kolejne wywołane konflikty i wojny domowe doprowadziły do zmiany konfiguracji geopolitycznej w regionie. Zgodnie ze sprawdzonym wcześniej scenariuszem, tysięce ludzi w różnych miastach Syrii wyszły na ulice, by protestować przeciwko reżimowi Baszara al-Asada. W marcu 2011 roku doszło do incydenti w Darze. Do tłumu demonstrantów, którzy w zdecydowanej większości nie mieli nic wspólnego z radykalnym islamizmem zaczęli strzelać snajperzy. Prowokacja się powiodła i tak rozpoczęła się wojna w Syrii.\nW operacjach wojskowych uczestniczą siły rządowe (SAR) wsparte przez Hezbollah i ochotników z Iranu, umiarkowani opozycjoniści (Wolna Armia Syrii – FSA), radykalni islamiści, Kurdowie i inni. W 2014 roku sporą część Syrii zajęli fundamentaliści, którzy ogłosili powstanie kalifatu pod nazwą Państwo Islamskie (ISIS). We wrześniu tego roku przeciwko ISIS została rozpoczęta operacja prowadzona przez koalicję z USA na czele. Rok później, we wrześniu 2015, rząd syryjski poparła Rosja. W 2016 roku Turcja rozpoczęła operację wojskową na północy Syrii. Prezydent Recep Erdoğan twierdził, że jednym z celów inwazji jest obalenie reżimu tyrana Asada. Ale potem wyjaśnił, że Turcja walczy przeciwko terrorystom, a nie „konkretnej osobie”. Bazy ochotników irańskich atakuje z powietrza Izrael.\nGłówny przeciwnik Iranu – Arabia Saudyjska nie wyklucza możliwości wysłania kontyngentu wojskowego krajów arabskich do Syrii – oświadczył 17 kwietnia 2018 roku minister spraw zagranicznych Królestwa Adil al-Dżubajr. Arabia Saudyjska ma jedną z najsilniejszych armii w świecie arabskim (26. miejsce w rankingu Global Firepower). W tej chwili zaangażowani są w konflikt w Jemenie.\nSiły Zbrojne Królestwa składają się z sił lądowych, morskich, powietrznych, obrony powietrznej, strategicznych sił rakietowych i gwardii narodowej. W ich szeregach służy ok 230 tys. ludzi (w tym gwardia narodowa). Do służby wojskowej są również angażowani zagraniczni najemnicy. Rezerwy mobilizacyjne to 5,9 mln osób.\n7 lutego Stany Zjednoczone zadały cios rosyjskim najemnikom (tzw. grupie Wagnera) w Syrii. Zbombardowano ich pozycje gdzie zginęło ponad 215 Rosjan. Jednostka Wagner praktycznie przestała istnieć.\n15 lutego 15 Rosjan zginęło podczas eksplozji w magazynie amunicji – poinformował dziennik „The Guardian”, powołując się na Syryjskie Obserwatorium Praw Człowieka.\nNa początku stycznia 2017 roku w wyniku ataku artyleryjskiego syryjskich bojowników na rosyjską bazę lotniczą Hmejmim uszkodzono siedem rosyjskich samolotów, w tym cztery bombowce Su-24, dwa myśliwce Su-35S i transportowiec An-72.\nTe miejsca trzeba zobaczyć w 2018 roku


kosciol.wiara.pl » Maryja » Uroczystość Najświętszej Maryi Panny Królowej Polski – pasjonująca historia\nMarek Piekara/Foto Gość\t Matka Boska Częstochowska.\nZostała ona ustanowiona przez papieża Benedykta XV w 1920 r. na prośbę biskupów polskich po odzyskaniu niepodległości.\nGeneza, śluby lwowskie króla Jana Kazimierza\nJuż w średniowieczu w na naszych ziemiach żywy był silny kult maryjny, a Matka Boża była traktowana jako szczególna opiekunka Królestwa Polskiego. Jan Długosz nazwał Maryję „Panią świata i naszą”, a maryjna pieśń Bogurodzica od XV wieku pełniła rolę nieoficjalnego hymnu państwowego.\nMało kto wie, że po raz pierwszy Maryja została nazwana wprost Królową Polski w trakcie objawień jakich doświadczył w Neapolu włoski jezuita ojciec Juliusz Mancinelli 14 sierpnia 1608 r. Miał on objawienie, podczas którego Maryja poleciła mu, aby nazwał ją Królową Polski: „A czemu mnie Królową Polski nie zowiesz? Ja to Królestwo wielce umiłowałam i wielkie rzeczy dlań zamierzam, ponieważ osobliwą miłością ku Mnie pałają jego synowie”. Treść tych objawień rozpowszechnił na ziemiach Rzeczypospolitej książę Albrecht Radził, Wielki Kanclerz Litewski.\nW czasie najazdu szwedzkiego, 1 kwietnia 1656 r. w katedrze lwowskiej, przed cudownym wizerunkiem Matki Bożej Łaskawej, król Jan Kazimierz złożył uroczyste śluby, zawierające formułę: „Ciebie za patronkę moją i za Królowę państw moich dzisiaj obieram”. W trakcie ślubowania zobowiązywał się szerzyć cześć Maryi, wystarać się u papieża o pozwolenie na obchodzenie Jej święta jako Królowej Korony Polskiej, a także zająć się losem chłopów i zaprowadzić w państwie sprawiedliwość społeczną.\nAutorem tekstu ślubów lwowskich był późniejszy męczennik św. Andrzej Bobola. Temu wiekopomnemu wydarzeniu towarzyszyło odśpiewanie litanii do Najświętszej Panny. Nuncjusz apostolski abp Pietro Vidoni, który przewodniczył uroczystej Mszy św. w katedrze lwowskiej, dodał do modlitwy wezwanie „Królowo Korony Polskiej, módl się za nami”, które zgromadzeni biskupi i senatorowie trzykrotnie powtórzyli. Po ślubowaniu władcy, w imieniu senatorów i szlachty, podobną rotę odczytał podkanclerz koronny biskup krakowski Andrzej Trzebnicki, a wszyscy obecni powtarzali słowa jego ślubowania.\nJan Kazimierz nie mógł jednak dopełnić ślubów. Państwo opanowywał wówczas coraz większy chaos, a sam władca w niedługim czasie (1668 r.) zdecydował się abdykować i wyjechać za granicę. Szczególne związanie kultu Maryi, Królowej Korony Polskiej, z Jasną Górą nastąpiło 8 września 1717 r., kiedy to dokonano koronacji jasnogórskiego obrazu, co uznano za koronację Maryi na Królową Polski.\nW roku 1856 r. w Paryżu, nastąpiło odnowienie ślubów Jana Kazimierza przez jednego z twórców zgromadzenia zmartwychwstańców ks. Aleksandra Jełowickiego oraz krąg osób z nim związanych m. in. Adama Mickiewicza, którzy byli przekonani, że najwłaściwszą drogą do odzyskania niepodległości jest moralne odrodzenie polskiego społeczeństwa. Te idę propagowało później powstałe w tym kręgu zgromadzenie Księży Zmartwychwstańców, a silnie oddziaływała ona na ziemie pod zaborami i kształtujący się tam ruch zakonotwórczy.\nKolejna aktualizacja ślubów Jana Kazimierza miała miejsce w 1904 roku. Dokonał tego św. Józef Bilczewski, ówczesny arcybiskup Lwowa, który zgromadził tam przedstawicieli wszystkich zaborów. Bilczewski wskazał po raz kolejny realizację ślubów Jana Kazimierza jako drogę do odzyskania niepodległości. Papież Pius X w 1908 r. zezwolił na wpisanie wezwania „Królowo Polski” na stałe do Litanii Loretańskiej. W tym samym roku ustanowił dla diecezji lwowskiej święto Królowej Polski.\nUstanowienie ogólnopolskiego święta Najświętszej Maryi Panny Królowej Polski\nPo odzyskaniu niepodległości w 1918 r. Episkopat Polski zwrócił się do Stolicy Apostolskiej o wprowadzenie święta dla Polski pod wezwaniem „Królowej Polski”. Papież Benedykt XV przychylił się do tej prośby 14 stycznia 1920 r. ustanawiając święto dla całej Polski.\nBiskupi zaproponowali Ojcu świętemu dzień 3 maja, aby podkreślić nierozerwalną łączność tego święta z Sejmem Czteroletnim, a zwłaszcza z uchwaloną 3 maja 1791 pierwszą polską Konstytucją. W 1925 Pius XI rozszerzył święto NMP Królowej Polski na wszystkie diecezje w Polsce a jako datę jego obchodów wyznaczył 3 maja.\nGorącym orędownikiem odnowienia ślubów narodu polskiego był prymas August Hlond. W 1936 roku na Jasnej Górze, przybyła tam w licznie 100 tys. osób młodzież akademicka, złożyła ślubowanie, w którym wybrała Matkę Bożą na swoją patronkę, zobowiązując się kształtować życie społeczne na wartościach religijno-narodowych, w duchu chrześcijańskim.\nW 300. rocznicę królewskich ślubów Jana Kazimierza, nową ich wersję opracował internowany wówczas w Komańczy prymas Polski kard. Stefan Wyszyński. 26 sierpnia 1956 r. wierni na Jasnej Górze uroczyście ślubowali Maryi: „Przyrzekamy uczynić wszystko, co leży w naszej mocy, aby Polska była rzeczywistym królestwem Twoim i Twojego Syna, poddanym całkowicie pod Twoje panowanie, w życiu naszym osobistym, rodzinnym, narodowym i społecznym”. Przyrzekali „wszczepiać w umysły i serca dzieci ducha Ewangelii”, strzec chrześcijańskich obyczajów, wychować młode pokolenie w wierności Chrystusowi, bronić je przed bezbożnictwem i zepsuciem”.\nW 1962 r. papież Jan XXIII ogłosił Maryję Królową Polski i jej główną patronką, a święto NMP Królowej Polski stało się świętem I klasy we wszystkich diecezjach polskich. W 1969 Paweł VI na prośbę prymasa Wyszyńskiego podniósł święto do rangi uroczystości.\nPodczas jasnogórskich obchodów Millennium chrztu Polski 3 maja 1966 r. cały polski Episkopat w obecności kilkuset tysięcy pielgrzymów dokonał uroczystego ślubowania NMP. W uroczystościach milenijnych pragnął uczestniczyć papież Paweł VI, na to jednak nie zgodziły się komunistyczne władze. Dopiero Jan Paweł II, mógł jako pierwszy w historii papież przybyć na Jasną Górę.\nW 1982 r. Kościół obchodził 600-lecie obecności Cudownego Obrazu na Jasnej Górze. Zwieńczeniem kilkuletnich przygotowań do tego jubileuszu była kolejna obecność w Częstochowie Jana Pawła II, który przewodniczył obchodom 18 i 19 czerwca 1983 r.\nBiskupi polscy opracowali również w 1990 r. „Drugą Wielką Nowennę”, która miała za zadanie przygotować Kościół w Polsce na kolejne tysiąclecie chrześcijaństwa.\nAkt zawierzenia z okazji 1050-lecia chrztu Polski\nPoważnym współczesnym problemem – podkreślał – jest wypaczone pojęcie wolności, gdyż dla wielu współczesnych „wolność staje się wręcz religią”, skutkującą tym, że „wywyższa się człowieka kosztem Boga i liczy się tylko nieskrępowana wolność poszczególnych jednostek”.\nDrugim nowym problemem – jak stwierdził – jest dzisiaj odniesienie do prawa Bożego, z czego – w przeciwieństwie do twórców Konstytucji 3 Maja – dzisiejsi prawodawcy rezygnują.\nW ubiegłym roku abp Stanisław Gądecki dokonał w uroczystość Najświętszej Maryi Panny Królowej Polski, kolejnego zawierzenia Polski Najświętszemu Sercu Pana Jezusa i Matce Bożej Królowej Polski. Służył temu specjalny akt zawierzenia, nawiązujący do 100-lecia urodzin św. Jana Pawła II, przyszłej beatyfikacji kard. Stefana Wyszyńskiego jak również stulecia ocalenia Polski w Bitwie warszawskiej.\n„Wraz z Maryją, Bogurodzicą Dziewicą, Królową Polski i Świętymi Patronami, błagamy o ratunek dla naszej Ojczyzny w jej dzisiejszym trudnym doświadczeniu. (…) Zawierzamy Tobie naszą Ojczyznę i Naród, wszystkich Polaków żyjących w Ojczyźnie i na obczyźnie. Tobie zawierzamy całe nasze życie, wszystkie nasze radości i cierpienia, wszystko czym jesteśmy i co posiadamy, całą naszą przeszłość, teraźniejszość i przyszłość” – modlił się przewodniczący polskiego Episkopatu na Jasnej Górze.\ndodane 03.05.2021 06:00


Z puszczy Białowieskiej (Dyakowski)/I - Wikiźródła, wolna biblioteka\nZ puszczy Białowieskiej (Dyakowski)/I\nZ puszczy Białowieskiej - I\nRozchwiane projekty wakacyjne. Do Białowieży!\nJulek błąkał się po parku Ujazdowskim w dość kwaśnym humorze: wczoraj wprawdzie skończyły się już lekcye i zaczęły wakacye, jest wolny, jak ptak, ale cóż z tego? Za parę dni pojedzie do Ciechocinka, który zna już od tylu lat i który przecie jest ostatecznie miastem, kiedy jemu, Julkowi, chce się na lato wsi prawdziwej, powietrza, łąk i lasów.\nBył nawet projekt wyjazdu do Zakopanego, nadzieja wycieczek w góry, robienia nowych zbiorów przyrodniczych. Ale ten niegodziwy doktór uparł się, że dla Andzi są koniecznie potrzebne „solanki“ i przez to on Julek, uczeń obecnie już piątej klasy, będzie musiał znów spędzić lato w Ciechocinku i bawić się, jak mały bęben w piasku! brr! brr!\n— Czemuż to tłuczesz się po parku z taką miną, jak gdybyś miał jutro zdawać poprawkę u szewca? — zapytał go nagle wesoły głos, i przed Julkiem stanął średniego wzrostu, szczupły i bladawy chłopak, kolega z tej samej ławy.\n— Ach, Kazik, wolałbym dziesięć poprawek u szewca, z jego wiecznem nudzeniem, że kreska w ułamku za ukośna, ze czwórka podobna jest do jedynki, że on nie jest Duch święty i nie może odgadnąć, co ja myślę, — wszystkobym to wolał, bylebym tylko mógł nie jechać do Ciechocinka.\n— Wybieraliście się przecież do Zakopanego?\n— Tak, tak, wybieraliśmy i bylibyśmy pojechali, żeby nie ten mądry doktor. Andzia zdrowa jak ryba, tylko trochę mizerna i niema apetytu, a on znalazł w niej jakieś skrofuły, jakieś gruczoły i chce koniecznie, żebyśmy jechali do Ciechocinka, bo Andzia musi się moczyć w soli. Sam wymoknięty, jak śledź i chciałby cały świat moczyć w soli i marynować. I zato ja muszę tam również jechać. Co ja tam będę robił? pytał Julek żałośnie.\n— To jedź z nami do Białowieży?\n— Alboż to tam ludzie jeżdżą na lato?\n— Wszędzie można pojechać. Ale my nie jedziemy na całe lato, tylko robimy kilkodniową wycieczkę z Jankiem, wiesz, moim bratem.\n— Z Jankiem, taki znakomity przyrodnik. Tożbyśmy różne zioła mogli zbierać!\n— Jedzie jeszcze Józik.\n— E!.. taki fanfaron.\n— Fanfaron, nie fanfaron, a ma aparat fotograficzny, będzie więc można zdejmować ładniejsze widoki. Jedź z nami na czwartego: przydasz się Jankowi na pomocnika w robieniu zbiorów przyrodniczych, bo ja, jak wiesz, nie bardzo lubię zbierać te motyle, chrząszcze i inne gady lub badyle. Janek nawet wspominał o tobie, aleśmy myśleli, że jedziesz do Zakopanego.\n— Wiem, wiem, żeś ty mól książkowy: w sam raz do namoczenia z naszym kochanym doktorem w soli! Ale kiedy już nie mogę jechać do Zakopanego, wybrałbym się z wami do tej Białowieży, zwłaszcza, że Janek będzie. Tylko czy rodzice się zgodzą?..\n— Kupić nie kupić — potargować można. Chodźmy najpierw do Janka i przez niego poprosimy rodziców.\n— A co? — uczony historyk, — zaraz się wziął do dyplomacyi. My, przyrodnicy, nie umiemy tak kołować, ale może to racya: chodźmy do Janka!\nPomysł uczonego historyka okazał się jednakże bardzo dobrym.\nJanek, dwudziestoletni słuchacz wydziału przyrodniczego, cieszył się wielkiem uznaniem rodziców Julka, którzy tem chętniej zgodzili się na tę wycieczkę, a pewni byli dobrej opieki, skoro Janek nią kierował.\nPrzygotowania do drogi nie zajęły zbyt dużo czasu.\n— Nie jedziemy na bal, lecz na wycieczkę, nie potrzebujemy więc stroić się, weźmiemy tylko to, co jest koniecznie potrzebne, — mówił Janek.\nChłopcy zastosowali się do tego. Każdy przygotował sobie tłómoczek ręczny, złożony z peleryny, bielizny na zmianę i drugiej pary butów od przypadku.\n Najwięcej kłopotu było z rynsztunkiem przyrodniczym, bo Julek nie mógł się zdecydować na to, czy miał być na wycieczce botanikiem, czy też zoologiem, obciążać się zaś i teczką zielnikową i puszką na owady wraz z siatką było za dużo na jednego.\nKazio jednak usunął tę trudność, zgadzając się być na ten raz przyrodnikiem, a czy zoologiem czy botanikiem, to mi już wszystko jedno — dodał: bylebyś mi nie kazał dźwigać żubra, nakłutego na szpilkę albo zasuszonego okazu Baublisa, na resztę się zgadzam.\n— Więc bądź tymczasem botanikiem: zobaczysz, że jeszcze rzucisz historyę i literaturę, a zostaniesz przyrodnikiem.\nNa drugi dzień wieczorem cała gromadka wycieczkowiczów zebrana już była na dworcu petersburskim, na Białystok bowiem prowadziła najkrótsza droga do Białowieży, tędy więc miano jechać.\nDziarskie miny, tłómoczki na plecach, teczki z bibułą lub puszki z boku peleryny, zarzucone z fantazyą, nogi młode i zdrowe — czegóż więcej potrzeba do wycieczki? Bo i aparat fotograficzny kołysał się wdzięcznie, na przerzucony przez ramię Józia, który za to nie miał już żadnych puszek, ani zielników.\n — Trzy tuziny klisz kupiłem! — mówił z dumą.\n— Za mało, stanowczo za mało na takiego fotografa, co tuzin klisz zepsuje, zanim mu się jedna uda! — wtrącił złośliwie Julek.\n— Jeszczem ani jednej nie zepsuł.\n— Bo masz od wczoraj aparat.\n— No, no, będziesz mię jeszcze prosił, żebym Ci obfotografował jakieś piękne drzewo albo jakiego żubra lub tura.\n— Obejdzie się cygańskie wesele bez marcepana.\n— A tura, to już napewno nie będziesz fotografował, bo ich nie tylko niema w Białowieży, ale i nigdzie na świecie.\n— Ho! ho! ho! a ten, co to z nim walczył Ursus w „Quo Vadis“ Sienkiewicza, to nie był tur?\n— Najpierw, że był żubr, a nie tur, a następnie wtedy były jeszcze i prawdziwe tury, ale przecie my nie żyjemy w tych czasach.\nJózio jednak nie chciał dać ze wygraną i szukał dalej dowodów w literaturze:\n— A przecie i Mickiewicz pisał, że są tury, pamiętacie, tam, gdzie to mówi w „Panu Tadeuszu“ o cesarzach puszczy...\n — Może o imperatorach?..\n— Przecie to wszystko jedno.\n— Nawet cesarz lepiej po polsku, prawda?\n— Et, nie nudź! A lepiej przypomnij, bo mi się po głowie niewyraźnie kręci, jak to wylicza te różne zwierzęta: tur, żubr...\n— Bóbr... dodał Julek.\nSpór ciągnąłby się dalej, ale wtem dał się słyszeć dzwonek, i wszyscy pośpieszyli zająć miejsca w wagonach. Ciasno było porządnie, ale podróżni nasi nie posiadali zbyt dużo pakunków i sami tez nie odznaczali się tuszą, ulokowano się więc jako tako i ruszono w drogę.\nSystematyczny Kazio wywlókł sprawę turów i żubrów przed sąd Janka, który przyznał mu słuszność i potwierdził, że turów istotnie niema już w puszczy Białowieskiej, wyginęły bowiem oddawna; ostatniem zaś miejscem, gdzie się znajdowały, była nie Białowieża, lecz puszcza Jaktorowska na Mazowszu. Tam dochowały się tury najdłużej, bo ostatni zginął w r. 1627.\n— I postacią różniły się wybitnie te zwierzęta między sobą: tury były zupełnie podobne do naszych wołów dzisiejszych, tylko większe i okazalsze, z olbrzymimi rogami. Żubry zaś mają nadzwyczaj charakterystyczną silnie rozwiniętą przednią część ciała, kark, jakby garbaty, kudłatą grzywę, i brodę. Zobaczymy je zresztą wkrótce, dodał Janek.\nNa tem rozmowa się urwała. Pomimo twardych ławek i siedzącej pozycyi, chłopcy zasnęli wkrótce, kiwając się i kołysząc na wszystkie strony.\nTę stronę ostatnio edytowano 7 lut 2018, 19:47.


Kamiński: Polacy dobrzy i źli? – po VIII Zjeździe Związku Polaków na Białorusi - KONSERWATYZM.PL – Portal Myśli Konserwatywnej\nKamiński: Polacy dobrzy i źli? – po VIII Zjeździe Związku Polaków na Białorusi\nNa Białorusi już od 2005 roku istnieją dwa związki Polaków, które wyłoniły się w wyniku rozłamu w istniejącym od 1990 roku ZPB. Jeden uznawany jest przez władze RP, ale na Białorusi działa nieformalnie, drugi cieszy się przychylnością władz białoruskich, jednak pozostaje bojkotowany przez polski rząd. Niezależnie od oceny działalności obu organizacji, nie ulega wątpliwości, że sytuacja taka jest szkodliwa dla mniejszości polskiej i dla interesów Polski. Władze RP trwają jednak nieugięte w swojej dezaprobacie dla legalnego ZPB. Czy da się obronić taką linię polityczną? Tylko pod warunkiem, że w przypadku oficjalnego Związku mielibyśmy faktycznie do czynienia z tworem fikcyjnym, pozbawionym zaplecza społecznego, jak głosi polska rządowa propaganda. Tak jednak nie jest, czego potwierdzeniem był miński zjazd.\nW auli mińskiego Pałacu Dzieci i Młodzieży zebrała się blisko setka delegatów, którzy zostali wyłonieni w trwających od listopada 2012 roku wyborach regionalnych delegatów. Reprezentowali 71 oddziałów ZPB, działających we wszystkich obwodach kraju i około 6.500 członków. Czyni to ze Związku Polaków jedną z największych organizacji społecznych na Białorusi, ale i jedno z najliczebniejszych polskich stowarzyszeń w skali… globalnej. Przecież i na terenie RP organizacja tak liczna byłaby środowiskiem znaczącym. Związek ten może się aktualnym władzom polskim nie podobać, ale Polski nie stać na to, żeby taki kapitał społeczny zorientowany na pracę na rzecz polskości ignorować, a nawet zwalczać.\nMożna oczywiście kwestionować autentyczność tych liczb, lecz o żywotności legalnego ZPB świadczy jego aktywność w terenie, której podsumowaniu poświęcony był m.in. zjazd. Świadczą także kadry, wśród których odnajdujemy wiele zasłużonych dla polskości osobistości. Podczas obrad głos zabrała m.in. nestorka ruchu polskiego odrodzenia narodowego na Białorusi, 74-letnia Leonarda Rewkowska, od 1993 roku przewodnicząca oddziału ZPB w Słonimiu, inicjatorka i organizatorka Festiwalu Poloneza w Słonimiu. To wyjątkowa impreza propagująca ten staropolski taniec, w której w 2012 roku wzięło udział 500 tancerzy.\nTo tylko jeden z wielu przykładów aktywności ZPB na polu kulturalno-oświatowym. W Słonimiu oprócz wspomnianego festiwalu odbywają się także doroczne konkursy poezji i ortografii polskiej, w ostatnich latach odnowiono tam 250 grobów żołnierzy Wojska Polskiego. Sztandarową imprezą organizowaną przez oficjalny Związek są grodzieńskie Kaziuki, ale dni kultury polskiej odbywają się w wielu miejscowościach, gdzie działają związkowe struktury. Z inicjatywy ZPB organizowane są także takie imprezy jak festiwale piosenki polskiej, przeglądy zespołów kolędniczych, obchody świąt narodowych oraz olimpiada sportowa. Podczas wystąpienia na zjeździe przewodniczący oddziału w Iwieńcu Stanisław Buraczewski wyliczył, że tylko w tej miejscowości odbyło się w ciągu ostatnich trzech lat 70 różnego rodzaju imprez kulturalnych. Polskie zespoły biorą też udział w inicjowanych przez władze Republiki Białoruś wydarzeniach, które mają propagować kultury mniejszości narodowych: Festiwalu Kultur Narodowych i festiwalu „Kanał Augustowski w kulturze trzech narodów”.\nZwiązkowi podlega 14 Domów Polskich, które są ośrodkami polskiego życia społecznego i kulturalnego. Znajdują się w Grodnie, Mińsku, Mohylewie, Lidzie, Nieświeżu, Nowogródku, Szczuczynie, Wołkowysku, Iwieńcu, Rubieżewiczach, Baranowiczach, Oszmianie, Porozowie i Borysowie. Przy placówkach tych działają zwykle biblioteki polskie oraz zespoły wokalne i taneczne. Najwięcej z nich istnieje w Lidzie („Stokrotki”, „Anżelika”, „Memoria”, chór seniorów „Sybirak”), która wybija się na najprężniejszy ośrodek ruchu mniejszości polskiej. W mieście tym Polacy stanowią, według oficjalnych statystyk, 40 proc. mieszkańców (w rejonie lidzkim 42,5 proc.). W tamtejszym oddziale ZPB skupionych jest 1.800 członków. W rejonie lidzkim w 12 szkołach nauczany jest język polski.\nKwestia nauczania języka polskiego należy do priorytetowych zadań Związku Polaków. Podczas mińskiego zjazdu p.o. przewodniczącego Mieczysław Łysy podkreślał, że w skali całej republiki naukę polskiego pobiera w różnych formach 10 tysięcy osób. Nauczanie odbywa się zarówno w szkołach białoruskich (polskie istnieją dwie: w Grodnie i Wołkowysku), jak i w Domach Polskich.\nTrzeba podkreślić, że cały ten wysiłek organizacyjny odbywa się bez żadnego wsparcia finansowego ze strony władz RP, bo takowe kierowane jest wyłącznie do Związku nieoficjalnego. Co więcej, Warszawa na różne sposoby utrudnia działalność polskim aktywistom. Przewodnicząca oddziału w Lidzie Halina Żydkiewicz żaliła się na zjeździe, że konsulat RP sabotuje nawet wymianę młodzieży z Polską. Głównym problemem są oczywiście zakazy wjazdu dla działaczy mniejszości polskiej do strefy Schengen, nakładane przez polskie władze graniczne metodą sądów kapturowych. Niewygodnym członkom ZPB zarzuca się, że stanowią zagrożenie dla „obronności i bezpieczeństwa państwa”. Najbardziej haniebne dla polskiego rządu jest to, że szykany uderzają nawet w osoby o tak niekwestionowanych zasługach, wielokrotnie odznaczane przez Rzeczpospolitą Polską, jak wspomniana wcześniej Leonarda Rewkowska ze Słonimia. Pani Leonarda wraz z matką i siostrą zesłane zostały w latach 1950–1954 do Kazachstanu, jej ojca zamordowało NKWD, a rząd RP ukarał ją zakazem wjazdu do ojczyzny. Niehumanitarny charakter tego zakazu był tym bardziej drastyczny, że w Polsce żyła jej siostra. Leonardzie Rewkowskiej udało się wprawdzie po długich bojach sądowych, w 2009 roku odzyskać prawo wjazdu do RP, ale wielu działaczy ten zapis wciąż dotyka. Do śmierci w 2010 roku piętnem zakazu dotknięty był Apoloniusz Woliński – żołnierz Września ‘39, obrońca Warszawy, kościuszkowiec i sybirak, prezes Oddziału Stowarzyszenia Polskich Kombatantów w Grodnie.\nWybrany na mińskim zjeździe przewodniczącym ZPB Mieczysław Łysy nie ukrywa, że nie tylko zakazy, ale sama ich groźba jest czynnikiem, który poważnie ogranicza działalność Związku, bowiem odstrasza wiele osób od zaangażowania się. Tym też tłumaczy znaczny spadek liczby członków organizacji, która w szczytowym momencie skupiała blisko 20 tysięcy Polaków. O zorganizowanie w obu krajach zbiórki podpisów do władz RP w celu zdjęcia zakazów wjazdu zaapelował jeden z gości VIII Zjazdu, przewodniczący Samoobrony RP na Podlasiu Andrzej Chmielewski. Wspólne działania w tej sprawie postulował także w liście do uczestników zjazdu wiceprzewodniczący Samoobrony Mateusz Piskorski.\nW trudnej sytuacji finansowej Związek Polaków radzi sobie wynajmując część pomieszczeń w Domach Polskich, stara się też pozyskiwać wsparcie od sponsorów, także z Polski. Jedną z nielicznych organizacji ze strony polskiej, która służy pomocą jest Stowarzyszenie Pomocy „Rubież” z Białegostoku. Główne wsparcie płynie jednak ze strony władz białoruskich. – Związek Polaków na Białorusi otrzymuje największe dotacje spośród 25 organizacji skupionych przy Komitecie ds. Religii i Narodowości – podkreślał podczas wystąpienia na zjeździe Mieczysław Łysy. Na życzliwość także ze strony lokalnych władz zwracali uwagę inni uczestnicy zjazdu. – Władze wiele zrobiły, żeby nam pomóc. Nigdy nie odmawiają udostępnienia lokalu, chętnie pomagają szukać nauczycieli języka polskiego, otwierać kółka językowe – mówiła Jadwiga Łysa, ustępująca przewodnicząca Rady Naczelnej, szefowa oddziału ZPB w Nowogródku. Najbardziej emocjonalnie wypowiedziała się w tej kwestii Leonarda Rewkowska: – Uważam, że czasy zmieniają się na lepsze. Ponad 200 lat cierpieli na tych ziemiach nasi przodkowie, teraz nikt nam w naszym państwie białoruskim nie przeszkadza uczyć się języka polskiego, rozwijać polską kulturę, wszystko zależy od nas.\nWarto zauważyć, że takie podejście władz białoruskich nie świadczy o jakimś instrumentalnym uprzywilejowaniu ZPB. Wsparcie dla mniejszości narodowych wynika z samych założeń państwowości białoruskiej w wizji ekipy Aleksandra Łukaszenki. Nawet w hymnie państwowym Białoruś opiewana jest jako „braterski związek narodów”. W oficjalnej propagandzie mówi się o „wielonarodowościowej Białorusi”. „Białoruś historycznie jawi się państwem wielu narodowości. (…) 16,3 proc. ludności należy do którejś z ponad 140 narodowości. W kraju zarejestrowano ponad 180 organizacji społecznych reprezentujących 26 wspólnot narodowych” – chlubi się w publikacji „Białoruś wielonarodowościowa” przewodniczący Komitetu ds. Religii i Narodowości Leonid Guliako. Ani w polityce państwa, ani w stosunkach międzyludzkich nie występują napięcia narodowościowe czy dyskryminacja na tym tle. Takiej postawy władz polska mniejszość na Litwie czy Ukrainie może tylko pozazdrościć.\nCzy wobec tego można dziwić się tym polskim działaczom, którzy mimo ogromnej presji ze strony rządu RP zdecydowali się pozostać lojalnymi wobec władz państwa, którego są obywatelami? Jest bowiem tajemnicą poliszynela, że źródła podziału Związku Polaków nie znajdują się na Białorusi, wewnątrz organizacji, lecz w Warszawie, gdzie jeszcze za rządów SLD umyślono sobie przekształcić organizację mniejszości polskiej w opozycyjną, antyłukaszenkowską siłę polityczną. Bynajmniej nie kierując się przy tym ani polskim interesem narodowym, ani dobrem mniejszości polskiej, lecz nadgorliwością w dziele kreowania kolorowych rewolucji na postradzieckiej przestrzeni. – Podział zaczął się już przed 2005 rokiem, gdy polscy dyplomaci popychali Związek w kierunku białoruskiej opozycji. Rzucano nas w objęcia tej opozycji, która oficjalnie twierdzi, że na Białorusi nie ma żadnych Polaków, określa nas białoruskimi katolikami – przypomina była wiceprezes ZPB Helena Bogdan. A kolejne, już POPiS-owe rządy z pożałowania godną konsekwencją misję tę kontynuowały.\nDziś, po blisko dekadzie od tamtych wydarzeń widać już jednak wyraźnie, że ani żadnej rewolty na Białorusi prędko nie będzie, ani Związek Polaków nie dał się przekształcić w polityczne narzędzie przeciw Łukaszence i w głównym nurcie zachował swój profil organizacji społeczno-kulturalno-oświatowej. Czy obecny rząd RP z ministrem Radosławem Sikorskim potrafi z tej porażki wyciągnąć właściwe wnioski – że czas przestać dzielić Polaków na Białorusi na dobrych i złych? Według działaczy oficjalnego ZPB obiecujący jest fakt, że po raz pierwszy od 2005 roku na zjeździe pojawił się przedstawiciel polskiej dyplomacji, Maciej Mazur z ambasady w Mińsku. Wątek zjednoczenia obu odłamów ZPB podnoszony był w wielu wystąpieniach delegatów. – Wstyd, hańba i grzech, kiedy jeden drugiemu robimy przykrość – ubolewała Leonarda Rewkowska. – Czujemy, że to problem i nowe kierownictwo Związku powinno dążyć do rozwiązania tej konfliktowej sytuacji – wtórował jej prezes Łysy. Zastrzegł jednak, że „to Polska zaczęła dzielić Polaków na słusznych i niesłusznych, podtrzymując w ten sposób rozłam”.\nLegalny Związek Polaków radzi sobie w trudnej sytuacji już od ośmiu lat, ale oczywiste jest, że mógłby dużo więcej osiągnąć otrzymując pomoc także ze strony władz RP. Bo jednak utrudnienia z tej strony mają swoje negatywne skutki. Powodują regres organizacyjny, rozgoryczenie zasłużonych często działaczy, trudności z utrzymaniem Domów Polskich. Z końcem 2012 roku z powodu braku środków przestał ukazywać się po 14 latach działalności „Głos znad Niemna” – jedyny polski tygodnik na Białorusi. A przede wszystkim podział antagonizuje polską społeczność. Przywrócenie finansowania ze strony polskiej dawałoby także Związkowi komfort działania, jaki stwarza dywersyfikacja źródeł przychodów. Dziś wprawdzie nie widać negatywnych konsekwencji finansowego uzależnienia od władz białoruskich, co nie wyklucza jednak, że w przyszłości może taka sytuacja zaistnieć.\nNa wybór Mieczysława Łysego władze konkurencyjnego ZPB zareagowały oczywiście negatywnie. – To marionetka Łukaszenki. W relacjach między nieuznawanym Związkiem Polaków a oficjalnym nic się nie zmieniło – komentował w wywiadzie dla opozycyjnego białoruskiego portalu charter97.org Andrzej Poczobut, przewodniczący Rady Naczelnej ZPB nieoficjalnego. O dalszych losach Związku Polaków na Białorusi zadecyduje jednak Warszawa. To polskie władze ten rozłam spowodowały i tylko one mogą go zakończyć.\nMyśl Polska, Nr 17-18 (28.04.-5.05.2013)\n← Minister Gowin i embrionalna bomba\nDwaj biskupi porwani w Syrii, prawdopodobnie przez islamskich terrorystów →


NGHIA MD-35 Profesjonalny Przybornik Manicure & Pedicure\n> Zestawy do Manicure >NGHIA MD-35\nWysokiej jakości 5 elementowy przybornik do Manicure & Pedicure firmy NGHIA w eleganckim czarnym etui wykonanym ze skóry ekologicznej. Idealny dla użytku profesjonalnego oraz domowego. Niezastąpiony w podróży do wykonywania codziennej pielęgnacji paznokci.\nDane przybornika NGHIA MD-35:\n- Model: NGHIA MD-35\n- Ilość narzędzi w przyborniku: 5 sztuk: ( Cążki do skórek, Cęgi do paznokci, Obcinacz do paznokci, Kopytko dwustronne do podważania skórek, Pęseta prosta )\n- Waga przybornika: 250g ( z opakowaniem-270g ).\nNGHIA MD-35 to 5 elementowy przybornik Manicure & Pedicure w skład którego wchodzą wysokiej jakości idealnie wykończone narzędzia, zapewniające wysoką precyzję i komfort pracy ( Cążki do skórek, Cęgi do paznokci, Obcinacz do paznokci, Kopytko dwustronne do podważania skórek, Pęseta prosta ).\nNarzędzia przybornika NGHIA MD-35 można dezynfekować i sterylizować dowolnymi metodami (chemicznymi, termicznymi, chemiczno-termicznymi): preparaty dezynfekcyjne, autoklawy.


PROPOZYCJE DLA ZUCHÓW - Znaczki I Monety\nlądowanie w ciemności – zdarza się, że\ntrzeba lądować w nocy. W odległości kilku\nkroków od linii startu rysujemy kredą na\npodłodze tarczę z trzema współśrodkowymi kołami. Kolejno każdy zuch zasłania sobie oczy, stara się dojść do tarczy oraz stanąć\nw najmniejszym kole. Gdy spodziewa się,\nże już zajął odpowiednią pozycję, mówi\n„meta” i odkrywa oczy. Jeśli dobrze określił swoje położenie i stoi w środkowym\nkole, otrzymuje 5 punktów,\nlot we mgle – na podłodze w dowolnym\nmiejscu zuchówki rysujemy koło. Wszystkie zuchy oprócz kapitana załogi zasłaniają sobie oczy. Kapitan pełni rolę wieży kontrolnej. Jego zadaniem jest wydawanie takich pleceń, by zuch–pilot wylądował na\nlotnisku. Rakiety lądują pojedynczo,\nufoludek – zuchy przebierają jedną osobę\nz załogi (szóstki) za ufoludka (majsterka).\nkosmiczna układanka – każda szóstka\notrzymuje puzzle, na których zapisany jest\nkosmiczny okrzyk. Wygrywa szóstka, która zakrzyknie go szybciej i głośniej,\nplanety – zuchy układają z rozsypanki\nsłownej nazwę planety i krzyczą ją jak najgłośniej.\nPrzybywa ufoludek i wspólnie z zuchami podsumowuje grę. Ufoludek dziękuje za\npomoc i podkreśla, że podczas kosmicznych\npodróży zuchy wykazały się dużą dzielnością. Następuje przyznanie sprawności kosmonauty.\nObrzędowe zakończenie zbiórki.\nMAM SZCZERĄ WOLĘ, OBIECUJĘ\nCYKL 3. „DETEKTYW”\nW pracy detektywa bardzo ważna jest prawda – detektyw nie tylko poszukuje prawdy, ale\ndba też o to, by zawsze prawda decydowała o losach ludzi. Zdobywając z zuchami tę sprawność, powinniśmy nie tylko pokazać im tajniki zawodu detektywa, ale także zwrócić ich uwagę na to, że kłamstwem bardzo często wyrządzamy krzywdę innym ludziom.\npraca z trzecim punktem Prawa Zucha: „Zuch mówi prawdę”,\nzdobycie wiedzy na temat pracy detektywa, ze szczególnym podkreśleniem faktu, że detektyw szuka prawdy,\nćwiczenie spostrzegawczości, pamięci wzrokowej, słuchu i wzroku, koncentracji uwagi,\nwyobraźni oraz twórczego myślenia.\n1. Odwiedziliśmy agencję detektywistyczną lub komisariat policji i poznaliśmy zasady pracy detektywa.\n2. Spotkaliśmy Sherloka Holmesa lub innego detektywa, który zdradził nam sekrety skutecznego śledztwa. Ułożyliśmy kodeks etyczny dobrego detektywa.\n3. Uczestniczyliśmy w zajęciach szkoły detektywów, gdzie ćwiczyliśmy metody pracy śledczej, doskonaliliśmy naszą sprawność fizyczną, zorganizowaliśmy salę treningową.\n4. Poznaliśmy przedmioty niezbędne w pracy detektywa – lupę, mikroskop. Wykonaliśmy\nznak agencji detektywów. Mamy własny tajny system porozumiewania się.\n5. Bawiliśmy się w Zuchowe Biuro Detektywistyczne, Agencję Nic Nam Się Nie Ukryje,\nZwiązek Tajnych Inspektorów lub Brygadę RR.\n6. Założyliśmy kartotekę, w której trzymaliśmy akta prowadzonych przez nas spraw z zabezpieczonymi dowodami. Ze statusem „Ściśle tajne” trzymaliśmy tam akta, nasze odciski\npalców, zdjęcie i krótki opis przebiegu służby.\n7. Przeprowadziliśmy śledztwo według planu opracowanego przez nasze biuro (zbieraliśmy poszlaki, zdejmowaliśmy odciski palców, tropiliśmy po śladach). Analizowaliśmy zebrane\nprzez nas dowody. Oglądaliśmy pod mikroskopem włosy, nitki itp.\nUwagi. Sprawność „detektyw” ma za zadanie zapoznać zuchy z ciekawą, ale i niebezpieczną pracą detektywa. Jest skierowana do\nzuchów w każdym wieku, bowiem praca detektywa może zafascynować wszystkich.\nSprawność rozwija zmysły zuchów i ma\nduży wpływ na rozwój emocjonalny i fizyczny. Najważniejsze cechy i umiejętności, jakimi muszą wykazać się zuchy, to dokładność,\nspostrzegawczość, odwaga, utrzymywanie\nZuch detektyw potrafi posługiwać się tajnym pismem. Jest cierpliwy i skoncentrowany. W trakcie zdobywania sprawności „detektyw” zuchy uczą się tropienia, dyskretnego\noraz cichego zachowania, kojarzenia faktów,\nspostrzegawczości, zabezpieczania dowodów, ćwiczą umysł, rozwiązują zagadki i łami-\ngłówki.Zdobywając z zuchami tę sprawność,\ndrużynowy musi zadbać o to, by tematyka\nzabaw nie była związana z faktycznym światem przestępczym i nie dotyczyła spraw drastycznych (np. fikcyjne morderstwa). Można\ntropić np. Podwórkową Szajkę Niszczycieli\nA. Bahdaj Kapelusz za 100 tysięcy.\nK. Makuszyński Szatan z siódmej klasy.\nZ. Nienacki Pan samochodzik i Templariusze oraz inne książki z tej serii.\nJ. Owadzki Gry, zabawy i quizy.\nS. Szmaglewski Czarne stopy.\nM. Twain Tomek Sawyer detektywem.\nSprawności indywidualne, które mogą\nzdobyć zuchy podczas realizacji cyklu:\nZBIÓRKA 1. „GD”, CZYLI GROMADA DETEKTYWÓW\nZuchy wchodzą do zuchówki, w której panuje okropny bałagan, porysowane\nsą ściany (na ścianach jest przyklejony papier, na którym są rysunki przedstawiające pomazany mur, połamane kwiaty oraz\ndrzewa, czarnego kota pomalowanego\nw bure pasy. Na drugiej stronie papieru, na razie niewidocznej, są namalowane ładne kwiatki, drzewa,\nmury bez napisów itp.).\nObrzędowe rozpoczęcie zbiórki.\nW domu przy ul. Paciorkowej mieszkała czwórka przyjaciół: Ala, Karola, Marcin i Pawcio. Najstarsza była\nAla, miała już prawie 9 lat.\nAla była najmądrzejsza ze\nwszystkich dzieci z podwórka,\ndobrze się uczyła, była zuchemi\nnajszybciej biegała. Dlatego została\nwybrana na szefa Grupy Podwórkowej\n(w skrócie GP).\nCo prawda chłopcy mieli na początku trochę kwaśne miny, bo myśleli, że pewnie będą\nmusieli bawić się tylko w dom, ale przekonali się, że to nieprawda. Ala świetnie bawiła się\nw Indian, znakomicie kopała piłkę, właziła na\ndrzewa, a nawet… znała się na samochodach.\nUstaliła, że będą zwoływać się na podwórko\nświecąc lusterkami w okna swoich pokoi. Po\nAla zawsze pamiętała, nawet podczas zabawy, że jest zuchem. Gdy Marcin zburzył zbudowany w piaskownicy zamek, powiedziała:\n– Wiesz o tym, że z zuchem jest zawsze dobrze. A ty co? Myślisz, że gdy tak robisz, to jest\nnam z tobą dobrze? Musisz się poprawić, bo na\nrazie nie nadajesz się na zucha!\nGdy pewnego dnia wszyscy wyszli na podwórko, zobaczyli złamane drzewo, podeptane kwiatyna klombach i pomalowanego w bure pasy czarnego kota pani Frąckowiakowej.\nPani Frąckowiakowa, gdy ich zobaczyła, zaczęła narzekać na chuliganów. Zastanawiała\nsię, czyją sprawką są te wszystkie zniszczenia.\nMoże Adama spod dziesiątki, siostrzeńca pani Kwiecińskiej albo Andrzeja z tą bandą, która włóczy się wieczorami po ulicach? A może\nchłopców z sąsiedniego podwórka którzy chodzą w czarnych koszulkach, cały dzień siedzą\nprzy trzepaku i przeszkadzają innym dzieciom\nw zabawach? Ala, która bardzo lubiła Adama\nspod dziesiątki, bo zawsze chętnie pomagał jej\nrozwiązywać trudne zadania z matematyki,\nodezwała się w jego obronie:\n— Nie wolno bezpodstawnie kogokolwiek\noskarżać! My sami znajdziemy winnego, postaramy się, żeby prawda wyszła na jaw, bo:\nKto prawdę mówi – prawa nie łamie.\nZuch drugiemu nigdy nie skłamie.\nAla w domu długo zastanawiała się nad\ntym, o co zapyta Adama, kiedy się z nim spotkają. Co robił wczoraj? Gdzie był wieczorem? Zdecydowała, że do przeprowadzenia wywiadu\npotrzebny będzie specjalny notes detektywa z\nodpowiednimi rubrykami: zeznania świadków,\nślady wypadków. wnioski detektywa.\nZuchy wykonują notesy detektywów.\nZuchy zastanawiają się, czy chcą odkryć\nprawdę i zdobyć sprawność detektywa. Jeśli tak, to wszystko trzeba będzie opisywać,\nz każdego fragmentu śledztwa należy sporządzać notatki w tajnym notesie. W końcu\nzapadła decyzja o tym, żeby „GP” (Grupę Podwórkową) przekształcić w Gromadę Detektywów („GD”).\nObserwacja. Gromada wychodzi w teren. Drużynowy wciela się w rolę intruza z innego podwórka, jest obserwowany przez\nzuchy z ukrycia (ok. 20–30 m). Zauważony\nprzez drużynowego zuch odpada z gry. Drużynowy wykonuje pewną liczbę czynności\n(np. dziesięć), które zuchy obserwują i notują. Wygrywają te zuchy, które nie zostaną zauważone i najdokładniej zapamiętają wykonywane przez drużynowego czynności.\nSłowo, które łączy. Zadaniem zuchów\njest znalezienie słowa, które łączy dwa in-\nne słowa, np. kubek i głowa – ucho, samolot\ni ptak – skrzydła, komputer i kot – mysz. Zuchy mogą same wymyślać takie zagadki.\nUtwórz nowe słowa. Każda szóstka\notrzymuje kartkę z napisanym na niej długim słowem. Zadaniem zuchów jest utworzenie w ciągu np. 3 minut jak największej\nliczby słów z liter zawartych w podanym wyrazie. Wygrywa szóstka, która ułoży najwięcej\ntakich słów (np. z wyrazu „primadonna” można ułożyć: dom, ona, madonna, Radom, dama, prom, para, manna itp.).\nNastępnego dnia rano Ala wyskoczyła na\npodwórko. Obiegła dwa razy trzepak, klepnęła się prawą ręką po plecach. Patrzy, patrzy,\na tu pani Frąckowiakowa pozmywała brzydkie napisy ze ścian, poprawiła kwiatki, pozbierała gałązki, pozamiatała podwórko. Uśmiechnęła się. Jak tu ładniei przyjemnie – pomyślała.\nAż nagle, zza rogu wychodzi okropny Andrzej\nze swoją bandą. Przeszli przez podwórko, podskoczyli dwa razy na kamieniach i weszli do\nklatki schodowej. A może jednak to oni zrobili\nbałagan na podwórku – zastanawiała się Ala.\nAle nic, trzeba poczekać na grupę „GD” i pójść\ndo Adama. Czekała, czekała, aż wreszcie przyszli. Każdy miał przygotowaną karteczkę z listą\npytań. Poszli do Adama. Usiedli po turecku na\npodłodze (bo tak wygodniej będzie się rozmawiać) i wyjęli pytania.\nW tym momencie do zuchówki wchodzi\nnieznajomy chłopiec i siada z zuchami w kręgu. Gdy zuchy pytają, czy to wszystko jest jego sprawka – odpowiada, że zuch mówi zawsze prawdę i że to nie on. Zuchy zapisują\nZuchy decydują, co dalej robić. Może trzeba będzie założyć biuro detektywistyczne,\nżeby dowiedzieć się, jak przeprowadza się\ndochodzenie? Ponieważ zuchy zawsze po-\nwinny mówić prawdę, podejmują decyzję,\nże za każdym razem, gdy skłamią, zapiszą to\nw notesie, a obok opiszą, dlaczego skłamały\noraz przedstawią sposób na naprawienie sytuacji.\nZbiórka 2. TAJEMNICZE WIADOMOŚCI\nZuchówka wygląda jak na poprzedniej\nzbiórce. Wszystko poprzewracane i kot pani\nFrąckowiakowej znowu jest pomalowany w\nbure pasy. Na samym wierzchu leży list, napisany niechlujnym pismem i tak brudny, że\nniektóre litery są zupełnie niewidoczne, porozmazywane:\nTracicie tylko czas. I tak nas nie znajdziecie.\nBo my jesteśmy od was dużo lepsi, hehehe. A te\nkwiatki i tak są brzydkie. My lubimy bałagan i\nnieporządek i tak już będzie zawsze. Wszystko o was wiemy. Znamy wasze zapiski w notesach, wiemy nawet, o czym myślicie, hehehehe…\nObrzędowe rozpoczęcie zbiórki. Okrzyk:\nKto prawdę mówi – prawa nie łamie,\nzuch nikomu nigdy nie skłamie.\nimy i wiemy o was wszystko. Pomyślała:\nChcesz tajemnic moc pamiętać,\nA wróg czyha na zapiski twoje,\nTo należy już niezwłocznie\nSzyfrów uczyć zuchy swoje.\nPoznajemy szyfr. Drużynowy ukrył\nposzczególne litery alfabetu zapisane wraz\nz symbolami szyfrowymi. Zadaniem zuchów\njest odnalezienie wszystkich liter i ułożenie\nSekretna wiadomość. Zuchy w szóstkach dostają od Ali różne zaszyfrowane wiadomości. Wygrywa szóstka, która najszybciej\ni bez błędów rozszyfruje swoją wiadomość\n(można posiłkować się wcześniej ułożonym\nSzyfrogram. Każda szóstka musi zaszyfrować swoją wiadomość i przekazać ją\ndo odczytania innej szóstce.\nAlę obudziło rano rozdzierające miauczenie kota pani Frąckowiakowej. Na podwórku\nzobaczyła ją zmartwioną, myjącą kota w balii.\nKoty, jak wiadomo, strasznie nie lubią wody! A\nna podwórzu znowu były poprzewracane ławki, podeptane trawniki i połamane kwiaty. Na\nścianach można było przeczytać napis: My lubimy bałagan i nieporządek – nic nam nie zrobicie! Pod kawałkiem cegły leżała kartka. Ala\npodniosła ją i przeczytała. Na początku trochę\nprzestraszyła się tych słów: My się was nie bo-\nTajna wiadomość. Do ćwiczenia potrzebne są następujące materiały: dwie kartki\npapieru, woda, długopis. Jedną kartkę należy\nzanurzyć w wodzie. Na mokrej kartce trzebapołożyć suchą i napisać na niej tajną wiadomość. Tekst zostanie utrwalony również na\nmokrej kartce. Kiedy kartka wyschnie, wiadomość zniknie. Po zmoczeniu kartki ukaże\nSekretny list. Zuchy piszą sekretne listy sokiem z cytryny za pomocą wykałaczki\nlub stalówki. Aby odczytać tekst, trzeba zbliżyć kartkę do źródła ciepła, pod wpływem\nktórego sok pociemnieje.\nAby zabezpieczyć się przed bandą chuliganów, trzeba posługiwać się szyfrem. Który z przedstawionych szyfrów będzie najlepszy? Zuchy wybierają szyfr.\nŚlady. Drużynowy zostawia ślady, np.\nw postaci czarnej nitki. Wykorzystując zabawę ciepło-zimno zuchy muszą znaleźć ukryte\nślady, potem badają je pod lupą.\nOdciski. Jeden zuch z każdej szóstki\nskłada na oddzielnych kartkach odciski palców (dwa razy każdy palec). Otrzymane dwadzieścia kartek należy pomieszać, zadaniem\nzuchów jest ułożyć je parami. Kto ułoży najszybciej?\nPoszukiwania. W oznaczonym terenie\n(o promieniu do 100 m) w oznaczonych miejscach ukryte są przedmioty. Szóstki dostają\nustne wskazówki lub kartki z zaszyfrowanym\nopisem drogi do tych przedmiotów. Muszą\nje znaleźć. O wykonaniu zadania meldują\nw umówiony sposób.\nAla postanowiła, że nauczy grupę GD szyfrów zuchowych. Wkrótce wszyscy się zeszli:\nKarola, Marcin i Pawcio. Bardzo spodobało im\nsię szyfrowanie. Umówili się, że będą wszystkie\ninformacje zostawiać w tajemniczym miejscu.\nAle żeby można było stwierdzić, czy nie jest to\nwiadomość podrzucona przez bandę Tarantuli, musi mieć ona jakiś podpis. Ala chciała, żeby\nbyło to coś zuchowego. Powiedziała, że detektywi szukają prawdy, a ponieważ zuch mówi zawsze prawdę, niech to będzie ich hasłem:\nZuch mówi zawsze prawdę. Wszyscy zgodzili\nsię z Alą, gdyż:\nZuch nigdy drugiemu nie skłamie.\nAla pomyślała jeszcze, że trzeba będzie założyć specjalną kartotekę, w której gromadzone będą zebrane informacje.\nZuchy podjmują decyzję o ukryciu odcisków palców oraz innych informacji. Rozmowa o tym, czy wszystkim udaje się być prawdomównymi (zapiski w notesach) Ułożenie\noraz podpisanie odciskami palców kodeksu\nZbiórka 3. DO AKCJI WKRACZA SHERLOCK HOLMES\nzbiórce (tylko kot jest czarny).\nAla wyszła na podwórko i sprawdziła, czy w\nschowku nie ma sekretnej wiadomości. Znala-\nzła list takiej treści: Przeczytajcie wiadomość za\nstrzałką. Podpis: Detektyw Holmes.\nRozejrzała się i zauważyła na ścianie narysowaną strzałkę, a pod nią wiadomość. (Tu każemy zuchom poszukać strzałki z wiadomością. Obok strzałki zuchy znalazły wiadomość\nod Tarantul: Hehehehe, ciągle nie znacie prawdy. Takie z was zuchy?!\nPoszukiwacze skarbów. Drużynowy\nukrywa wcześniej niewielkie przedmioty, np.\n10 zapałek, gwoździ, monet – tak, aby było je\ntylko częściowo widać. Na sygnał poszukiwacze wchodzą „na teren”. Kto znajdzie najwięcej skarbów?\nJaki był mój znak? Szóstki ustawiają\nsię w szeregu, jeden zuch w odległości 1–2 m\nod drugiego. Każdy rysuje na ziemi swój znak\n(np. ptaszka, kwiatek, kółko, łódka itp.). Wybrany zuch przechodzi przed szóstką i ma zapamiętać, jakim znakiem „podpisał się” każdy\nz jego kolegów. Po upływie minuty zuchy zacierają swoje znaki, a obserwator ma powiedzieć każdemu, jak wyglądał jego znak. Ćwiczenie trwa, dopóki wszyscy nie wezmą w\nnim udziału jako obserwatorzy (zuchy zmieniają za każdym razem swój znak).\nZuchy decydują o wezwaniu na pomoc\ndetektywa. Wchodzi detektyw, ma na sobie\nstrój Sherlocka Holmes’a: płaszcz oraz czapkę w kratkę, w ręku lupę, na szyi aparat cyfrowy. Detektyw chodzi i szuka śladów.\nDetektyw opowiada o swojej pracy: jak\nszuka śladów, przesłuchuje świadków zdarzenia, bada pod mikroskopem lub pod lupą\nznalezione ślady: włosy, paznokcie, odciski\nstóp, butów, palców. Wszystko to zapisuje\nw specjalnej kartotece, żeby o niczym nie\nzapomnieć. Przeważnie bardzo trudne zagadki rozwiązuje za pomocą dedukcji. Jest\nprzekonany, że każde zdarzenie jest konsekwencją innego zdarzenia. Podkreśla też,\njak ważne jest dociekanie prawdy i bycie\nprawdomównym. Na zakończenie mówi:\n— Wiem, że teraz wy macie trudną zagadkę do rozwiązania. Już zapoznając się\nze sprawą, wydedukowałem prawdę, ale\nwy macie jeszcze długą drogę do rozwią-\nzania tej zagadki. Znaleźć prawdę to nie jest\nłatwa sprawa. Sam wiele razy miałem z tym\nproblemy. Będę wam pomagał, ale niezauważalnie… Możecie liczyć na mnie. Pamiętajcie\njednak, że nie tylko powinniście szukać prawdy, ale przede wszystkim sami musicie mówić\nprawdę. Teraz zostawiam wam pierwszą wskazówkę. Ale zanim do niej zajrzycie, poćwiczcie\nswój słuch, węch, pamięć oraz spostrzegawczość, bo będą bardzo potrzebne do rozwikłania zagadki.\nPrzed odejściem detektyw uczy zuchy\nsł. W. Chotomska, muz. W. Korcz\nJa jestem więcej wart niż cały Scotland Yard. F C\nOd dziecka ma się te talenty,\nOd kryminalnych hec ja jestem taki spec,\nŻe gdzie się zjawię, zaraz słyszę komplementy. G7 C\nOd Kobyłki do Bangkoku\nWszyscy mówią o Sherlocku.\nSherlock wykryje każdą zbrodnię,\nSherlock pomoże niezawodnie.\nSherlock w dedukcji się wyćwiczył,\nSherlock! Sherlock! A Watson się nie liczy?\nF F7 B b\nF Fis G C\nWykryje wszystko w mig, bo on ma taki dryg\nDo kryminałów i zagadek,\nŻe już na pewno zgadł, kto czekoladę zjadł,\nKto młodszej siostrze zeżarł całą czekoladę.\nSherlock najlepszy jest na liście.\nSherlock! Sherlock! Sherlock! Z Watsonem oczywiście!\nF Fis G C F C F\nKto napisał ten list? Każda szóstka\ndostaje zestaw zapieczętowanych kopert.\nZadaniem zucha jest rozpoznanie, kto mógł\nnapisać poszczególne listy (koperta lekko\nuperfumowana, z proszkiem do prania, z plasterkiem cebuli, ze smarem, pokropiona spirytusem salicylowym lub wodą utlenioną –\nkażda koperta ma wyraźny zapach lub ślady,\nktóre można przypisać jakiemuś zawodowi).\nKubek i Jakubek. Zuchy tworzą koło, wewnątrz którego znajdują się dwie oso-\nby. Obie mają zawiązane oczy. „Kubek” stara\nsię złapać „Jakubka” i ciągle pyta: „Jakubku,\ngdzie jesteś?”. „Jakubek” musi odpowiedzieć:\n„tu”, starając się jak najprędzej zmienić miejsce. Utrudnienie: „Jakubek” wędruje stale wewnątrz koła, a „Kubek” stara się go złapać, nasłuchując jego kroków.\nPary. Zuchy łączą się w pary i wspólnie\nwybierają zwierzę do naśladowania. Następnie oddalają się od siebie (od 15 do 20 kroków) i zawiązują sobie oczy. Na sygnał drużynowego, nawołując się umówionym głosem,\nstarają się, jak najszybciej połączyć. Kiedy się\nodnajdą, zdejmują opaski.\nOpis osoby. Zuchy obserwują przez\nminutę jakąś osobę, po czym odwróciwszy\nsię od niej, odpowiadają na pytania dotyczące jej wyglądu. Należy zadawać coraz trudniejsze pytania.\nNaparstek. Na wstępie drużynowy pokazuje przedmiot, który zostanie ukryty. Zuchy opuszczają pomieszczenie (miejsce zabawy). Po powrocie szukają „naparstka”. Swoje\nodkrycia zgłaszają szeptem drużynowemu,\nnie zdradzając zachowaniem miejsca ukrycia przedmiotu. W miarę przedłużania się poszukiwania można podać, na jakiej wysokości lub w której części sali jest skrytka. Należy\nwyróżnić pochwałą zuchy szukające w sposób planowy.\nWskazówka Sherlocka. Drużynowy\nukrywa w parku, na boisku lub w szkole ok.\n40 karteczek ze znakami lub liczbami. Potem przedstawiciele szóstek rzucają kostką\ni poruszają się wybranymi przez siebie pionkami po planszy liczącej 40 pól. Gdy pionkiem wejdą np. na pole nr 10, muszą znaleźć\nkartkę oznaczoną numerem 10. Odnalezioną kartkę zostawiają dla następnych szóstek,\nale po powrocie z poszukiwań muszą powiedzieć drużynowemu, gdzie się ona znajduje.\nWtedy dostają do rozszyfrowania tekst (każdy zapisany innym szyfrem). Gdy poprawnie\nodszyfrują – mogą rzucać ponownie kostką.\nHasło, które układają z odszyfrowanych fragmentów, brzmi: „Szukajcie trochę dalej”.\nmowa o tym, czy przez ostatni tydzień zuchy\nZuchy zastanawiają się, co znaczy odnalezione hasło. Co to znaczy „trochę dalej”? Zuchy piszą list do detektywa z prośbą o dalsze\nwskazówki. Na zakończenie następuje roz-\nObrzędowe zakończenie zbiórki. Zuchy\numieszczają hasła i listy w kartotece, którą\nopieczętowują pieczęcią gromady i chowają\ndo skarbca gromady.\nZBIÓRKA 4. DEDUKCJA – DOBRY SPOSÓB NA TRUDNE ZAGADKI\nScenografia jak poprzednio, ale bez połamanych kwiatów.\nObrzędowe rozpoczęcie zbiórki. Okrzyk,\nwyjęcie notesów ze skarbca.\nPo lekcjach Ala wyszła na podwórko.\nW skrytce nie było żadnej wiadomości. Karo\nmiała dodatkowe zajęcia z gry na skrzypcach.\nMarcin i Pawcio grali w piłkę.\nKot pani Frąckowiakowej stał się bardzo\nnieufny, uciekał przed dziećmi i pomimo starań pani Frąckowiakowej na podwórku wciąż\nbyły ślady po wandalizmie. Ala przysiadła\nna murku. Zastanawiała się nad zagadkową wskazówką detektywa. Detektyw Holmes\npodpowiedział im, że mają szukać trochę dalej. Trzeba jak najszybciej znaleźć chuliganów.\nJeśli jeszcze raz przyjdą tutaj i znowu wszystko\nzniszczą? Pani Frąckowiakowa żaliła się wczoraj mamie, że nie ma już sił sprzątać podwórka po tych wandalach i szorować ścian z brzydkich napisów.\nZuchy śpiewają „Piosenkę Sherlocka”.\nList od detektywa. Drużynowa spo-\nstrzega uciekającą postać. Pokazuje kierunek, a tam zuchy znajdują zaszyfrowany list\nod detektywa ze wskazówką: Ćwiczcie dedukcję!\nPostać. Zuchy przypominają sobie jakąś słynną osobę lub postać z bajki. Na kartce papieru zapisują lub rysują sześć rzeczy,\nktóre ta osoba mogłaby mieć w kieszeni lub\nw torbie. Odczytują głośno to, co napisały.\nZadaniem reszty zuchów jest odgadnięcie,\ndo kogo te rzeczy mogłyby należeć.\nSzyfrowe przeszkody. Na boisku wytyczamy tory, którymi będą szły szóstki. Tory oznaczamy kolorowymi szmatkami lub\nbibułkami. Jedna szóstka idzie np. szlakiem\nczerwonym, druga czarnym. Na drodze są\nprzeszkody, zaszyfrowane wiadomości, proste zagadki do odgadnięcia. Zuchy zapisują\nw notesach detektywów wszystkie zaszyfrowane wiadomości i rozwiązania zagadek.\nPani Frąckowiakowa wyszła na podwórko\ni zaczęła zamiatać, wycierać brzydkie napisy\nze ściany, podlewać kwiatki, uganiać się za kotem…\nAli było pani Frąckowiakowej bardzo żal.\nSzybciutko podbiegła do niej, złapała za miotę\ni powiedziała, że to ona pozamiata podwórko,\nwytrze brzydkie napisy, podleje kwiatki. Pani\nFrąckowiakowa była jej bardzo wdzięczna. Za-\npytała, czy już wykryła, kto tak niszczy podwórko. Obiecała, że jak grupa GP wykryje sprawcę,\nurządzi jej wspaniałe przyjęcie:\nBo ten, kto o prawdę dba,\nten żołądek pełen smakołyków ma!\nAla wydedukowała już co prawda, że sprawcą wszystkich tych zajść jest banda „czarnych”,\nchuliganówz innego podwórka, ale dziewczynka nie chciała nikogo pochopnie oskarżać.\nZuch tak nie robi. Zuch musi znać najprawdziwszą prawdę. Ale jak złapać sprawców na\nZuchy zapisują w notesach kolejne informacje i prowadzą wymianę poglądów na temat sprawy. Już domyślają się, kto to zrobił\n(wskazuje na sprawcę znaleziona czarna nitka), ale najlepiej złapać przestępców na gorącym uczynku. Drużynowy inicjuje rozmowę o prawdomówności.\nZadania międzyzbiórkowe: zuchy mają\nprzemyśleć, w jaki sposób można obserwować podwórko, samemu będąc niewidocznym dla innych.\nZbiórka 5. PRAWDĘ ODKRYĆ CZAS\nScenografia w zuchówce jak poprzednio.\nmożna oglądać to, co dzieje się na powierzchni\n– wyjaśniła Karo.\nAla zastanawiała się długo, jak znaleźć\nsprawcę chuligańskich wybryków. Leżąc w\nłóżku, popatrzyła w okno. A gdyby zrobić stały punkt obserwacyjny, żebym mogła patrzeć\nz okna i żeby nikt mnie nie widział? – zastanawiała się. Myślała, jak to urzadzić, ale nic jej\nnie przychodziło do głowy. Puściła umówione „zajączki” w okna grupy GD. Za pół godziny wszyscy zjawili się na podwórku. Ali pomysł był wspaniały, ale jak go wykonać?!\nAla zauważyła, że w skrytce jest nowa wiadomość. Leżał tam list podpisany przez detektywa: Karo, przypomnij sobie ostatnią wizytę u\n— Mój wujek jest marynarzem. Opowiadał\nmi, że załogi łodzi podwodnych używają urządzenia, które nazywa się peryskop. Łódź jest\npod wodą, a peryskop wysuwa się nad wodę i\nRobimy peryskop. Do jego wykonania potrzebne są: dwa małe lusterka, sztywna tektura, nożyczki, klej, taśma klejąca. Trzeba\nwyciąć dwa kawałki tektury (dwa i pół razadłuższe od lusterek), ale takiej samej szerokości. Do nich należy przymocować oba lusterka. Zagięte, a potem zamocowane taśmą\noba kawałki tektury będą stanowiły podporę dla lusterek.\nNa tekturze można narysować kontury kadłuba peryskopu. Teraz trzeba wyciąć okienka obu wizjerów, zagiąć i okleić taśmą kadłub\nperyskopu. Na końcu należy na kadłubie zamocować oba lusterka wraz z ich podstawkami (powierzchnią luster w stronę wyciętych\nGdy peryskop był już gotowy, przyjaciele podzielili między sobą zadania. Ustalili, żeprzez\ncały dzień będą czuwać z peryskopem i obserwować podwórko. Mieli czuwać na zmianę, żeby nikt nie zasnął pod oknem.\nPodchody. W zabawie wykorzystujemy\nzaszyfrowane wskazówki i peryskop. Szóstki\notrzymują dyplomy tropicieli.\nswoją bandą! Chuligani przeszli przez podwórko, podskoczyli dwa razy na kamieniach i weszli do klatki schodowej. Za chwilę wyskoczyli z\npowrotem i zaczęli niszczyć trawnik. Strasznie\nsię przy tym podśmiewali: hehehehe. Ala podbiegła do telefonu, zadzwoniła po straż miejską, potem do pani Frąckowiakowej.\nZ piskiem opon pod dom podjechał patrol.\nChuligani na jego widok rzucili się do ucieczki.\nNa szczęście nie mieli szans, bo z drugiej strony\npodwórka wyskoczyła grupa GD i zatarasowała im przejście.\nGrupa GD czuwała. Ala nawet jadła obiad w\nswoim pokoju przy oknie. Mama Ali była wtajemniczona w całą sprawę i życzyła dziewczynce, żeby jak najszybciej rozwiązała zagadkę. Gdy Ala musiała choćby na chwilę wyjść z\npokoju, przychodziła mama i zastępowała ją.\nKiedy kończył się już dyżur Ali przy peryskopie,\nzadzwonił telefon. Okazało się, że Marcin na\nprośbę mamy musi opiekować się młodszą siostrą i spóźni się na swój dyżur. Prosił Alę, żeby\nprzez parę minut go zastąpiła. Ala nie miała innego wyjścia: zuch jest obowiązkowy, więc jeśli\nmama poleciła Marcinowi opiekować się siostrą, to powinien to zrobić. Co prawda był już\nwieczór i Ala chętnie pooglądałaby telewizję,\nale cóż… Wróciła do peryskopu i wtedy zobaczyła, że zza rogu wychodzi okropny Andrzej ze\nGaśnie światło i do zuchówki wchodzi detektyw Holmes. Gratuluje, zuchom że były wspaniałymi detektywami. Nauczyły się\nszyfrować, gromadzić informacje, zrobiły lupę, peryskop i atrament sympatyczny. Były wytrwałe i chciały znać prawdę. Zawsze\nteż same mówiły prawdę. Detektyw wręcza\nzuchom znaczki sprawności. Wchodzi pani Frąckowiakowa ze smakołykami i dziękuje wszystkim.\nzmieniają dekorację w sali tak, że wszystkie\nplansze odwrócone są stroną z obrazkami\nprzedstawiającymi porządek na podwórku.\nCYKL 4. „PRZEDSIĘBIORCA”\nPrzy realizowaniu sprawności „przedsiębiorcy” należy zwrócić zuchom uwagę na to, jak\nważne jest dokładne wypełnianie obowiązków, dbałość o szczegóły, i precyzyjne zgranie najróżniejszych czynności oraz jak istotną rolę odgrywa współdziałanie podczas pracy. Należy\nteż zaznaczyć, że w prowadzeniu przedsiębiorstwa ważna jest punktualność, dokładność, gospodarność, obowiązkowość oraz troska o wszystkich pracowników.\npraca z 4. punktem Prawa Zucha,\nnauka gospodarności, oszczędności oraz przedsiębiorczości.\n1. Odwiedziliśmy bank lub przedsiębiorstwo.\n2. Założyliśmy ewidencję przychodów i wydatków gromady.\n3. Spotkaliśmy się z osobą prowadzącą własne przedsiębiorstwo.\n4. Założyliśmy Zuchowy Bank, w którym funkcjonował dział obsługi klienta indywidualnego i dział obsługi firm, kasy, kantor wymiany walut. Emitowaliśmy własne pieniądze, z których\nkorzystaliśmy przez cały czas zdobywania sprawności.\n5. Stworzyliśmy kodeks etyki biznesu.\n6. Bawiliśmy się w Zuchowe Przedsiębiorstwo Rozmaitości, gdzie każdy zuch miał swoją\nrolę (szef marketingu, prezes zarządu, kierownicy działów produkcji, dystrybucji, sprzedaży).\n7. Przygotowaliśmy kampanię reklamową naszej firmy oraz promocje wybranych produktów.\n8. Zorganizowaliśmy kiermasz (sprzedaż rzeczy wykonanych podczas majsterek, akcesoriów mundurowych, upieczonych wspólnie z rodzicami ciast itp.). Zarobione pieniądze wykorzystamy podczas zasłużonego urlopu (dofinansowanie wycieczki gromady).\nUwagi. Sprawność „przedsiębiorcy” przeznaczona jest dla starszych zuchów. Może\nbyć zdobywana o każdej porze roku. Znakomicie nadaje się na deszczowe dni, gdyż\nzbiórki mogą odbywać się w pomieszczeniu. Dzięki tej sprawności zuchy uczą się gospodarności, oszczędności, samodzielności\nfinansowej i przedsiębiorczości – przy jednoczesnym pokreśleniu ofiarności i umiejętności dzielenia się z innymi.\nPodczas zdobywania sprawności zuchy\npowinny poznać podstawowe pojęcia ekonomiczne. Powinny nauczyć się wypełniać\nblankiety przelewów i wpłat bankowych,\nwiedzieć, na czym polega sprzedaż walut\nobcych. Zuch-przedsiębiorca wie, jak zaplanować swoje wydatki i jak „sprzedać” swoje\nPrzy przeprowadzaniu akcji zarobkowej\nnależy zwrócić szczególną uwagę na właściwe wykorzystanie przez zuchy uzyskanych\nJ. Altkorn Podstawy marketingu.\nD. Begg, S. Fisher, R. Dornbusch Ekonomia.\nH. Bieniok Mini-poradnik menedżera i biznesmena.\nJ. Czekaj, Z. Dreszer Zarządzanie finansami\nR. Koch Słownik zarządzania i finansów.\nR. Koch Strategia – przewodnik.\nJ. Korczak Bankructwa Małego Dżeka.\nStoner A, Ch. Wankel Kierowanie.\nZbiórka 1. PROBLEMY PRZEDSIĘBIORCY\nZuchy wykonują pląs „Kto z państwa ma”.\nPląs „Kto z państwa ma”\nRozmienić mi dwadzieścia złotych.\nMuszę zadzwonić, muszę zadzwonić,\nPociąg mój odjeżdża zaraz, peron pięć!\nWszystkie zuchy stają w kręgu. Na słowa:\nKto z państwa ma – zuchy wskazują na siebie.\nRozmienić mi dwadzieścia złotych – robią gest\nMuszę zadzwonić, muszę zadzwonić – podnoszą\nsłuchawkę do uszu udając telefon.\nPociąg mój odjeżdża zaraz, peron pięć – zuchy\nnaśladują ruch odjazdu dużej lokomotywy, na\nkoniec rysują w powietrzu dużą piątkę.\nw nim się znajdował. Przedsiębiorca prosi zuchy, aby mu pomogły postawić firmę na nogi.\nZuchy postanawiają pomóc gościowi. Podejmują decyzję, że pomogą mu zaprojektować nowe biuro.\nDrużynowy odwołuje się do doświadczeń\nzuchów, rozmawia z nimi o tym, jakie znają\nprzedsiębiorstwa. Szóstki przygotowują makiety przedsiębiorstw.\nGość w zamian za wykonane makiety biura wręcza zuchom karty udziałowe przedsiębiorstwa i dziękuje im serdecznie za pomoc.\nProsi też zuchy, aby wspólnie z nim stworzyły kodeks biznesu, w którym zapiszą to, jak\npowinien postępować każdy przedsiębiorca\noraz o czym zawsze musi pamiętać.\nPrzybyły na zbiórkę gość opowiada, że\nspotkało go wielkie nieszczęście. Wyjeżdżając w sprawach służbowych, zapomniał\no obowiązku, jakim jest wyłączenie komputera, gdy się na nim nie pracuje. Była burza,\npopłynął silniejszy prąd, zapalił się komputer i biuro spłonęło z całym sprzętem, który\nZuchy rozmawiają o tym, co zrobiły dla\nbiznesmena. Postanawiają założyć własne\nZbiórka 2. WIZYTA W PRZEDSIĘBIORSTWIE\nne jest, by wszyscy pracownicy należycie wywiązywali się ze swoich obowiązków.\nWizyta w przedsiębiorstwie. Drużynowy\nznajduje w okolicy przedsiębiorstwo, które\nmoże zaciekawić zuchy. Szczegółowo uzgadnia plan zwiedzania z osobą oprowadzającą.\nWarto zatroszczyć się o to, by zuchy podczas\nwycieczki mogły coś wykonać samodzielnie,\nnp. przymierzyć strój, który noszą pracownicy, czegoś się nauczyć lub coś dostać. Należy poprosić osobę opowiadającą zuchom\no przedsiębiorstwie, aby podkreśliła, jak waż-\nW podziękowaniu za udaną wycieczkę zuchy śpiewają dla osoby oprowadzającej piosenkę gromady.\nPodsumowanie zbiórki, zuchy dzielą się\nwrażeniami ze zwiadu.\nZbiórka 3. OTWIERAMY WŁASNE PRZEDSIĘBIORSTWO\nRozmowa z zuchami na temat przedsiębiorstwa, które mają założyć. Zuchy wybierają profil działalności, zwołują posiedzenie\nudziałowców, wybierają dyrektora, kierowników, osoby odpowiedzialne za reklamę, produkcję, sprzedaż – dzielą się zadaniami.\nśpiewania wykonują tylko jeden ruch – prawą\ndłoń przykładają do lewej – najpierw swojej,\na potem sąsiada. Jeden zuch odchodzi na chwilę\nna bok. Drużynowy chowa monetę („talarek”) –\nw jednym z „kubeczków”. Zuchy zaczynają śpiewać\noraz przekładać swoje „dzióbki”. Równocześnie\ntalarek krąży miedzy kubeczkami, przenoszony\nprzez „dzióbek”. Zadaniem zucha, który odszedł,\njest znalezienie monety. Jeśli zgadnie, u kogo\nznajduje się moneta, zamienia się ze wskazaną\nZuchy wykonują pląs „Talarek”.\ngdy talarek krąży w koło.\nTalar tu, talar tam,\ntalar krąży tu i tam.\nZuchy siadają w kręgu. Z lewej dłoni robią\n„kubeczek”, a z prawej dłoni – „dzióbek”. Podczas\nZuchy postanawiają sumiennie wykonywać obowiązki wynikające z „zajmowanego\nstanowiska” w przedsiębiorstwie, aby wspólnie osiągnąć sukces.\nOtwieramy przedsiębiorstwo, przygotowujemy stanowiska pracy oraz rozpoczynamy produkcję. Zuchy wykonują różne rzeczy,\nktórymi będą handlować (kartki okolicznościowe, zwierzątka z modeliny, biżuterię z\nowoców leśnych, obrazy, kompozycje jesienne w ramkach). Drużynowy powinien przygotować do tej majsterki różnorodne materiały (np. modelina, plastelina, kolorowy\npapier, klej, taśma klejąca, pudełka, muszle,\nsuche liście, skrawki materiału, słoiki, pestki,\nZuchy podejmują decyzję o zorganizowaniu targów. Dzielą się obowiązkami. Ustalają,\nkto co przyniesie na następną zbiórkę (materiały do majsterki, obrusy, tace, pojemniki na\npieniądze, kartki na zapisanie cen, papier do\npakowania sprzedawanych przedmiotów).\nDrużynowy podkreśla, jak ważne jest, by\nwszyscy pamiętali o swoich obowiązkach.\nZbiórka 4. WIELKIE PRZYGOTOWANIA DO TARGÓW\nDrużynowy opowiada zuchom o tym, jak\nwyglądają targi. Pokazuje ilustracje przedstawiające stoiska targowe. Gawędę można zastąpić fragmentem filmu z targów.\nZuchy przygotowują się do targów:\nprzygotowują towar na sprzedaż,\nzakładają ewidencję przychodów i wydatków przedsiębiorstwa,\nprzygotowują kampanię reklamową targów (plakaty, ulotki, zaproszenia na targi).\nReklama zuchowych towarów (w szóstkach).\nZadanie międzyzbiórkowe: zuchy mają\nzaprosić na następną zbiórkę swoje rodzeństwo, rodziców, kolegów, nauczycieli, uprze-\ndzając ich jednocześnie, że wezmą udział w\nZbiórka 5. TARGI\nZwiedzanie targów, rozdawanie ulotek,\nreklama towarów, sprzedaż wyrobów.\nw ewidencji przychody ze sprzedaży wyrobów. Drużynowy inicjuje rozmowę o tym,\nna co dochód zostanie przeznaczony, podsumowuje systematyczną pracę zuchów\ni wspaniałe wywiązywanie się z obowiązków. Zapada decyzja o przyznaniu sprawności. Przybyły przedsiębiorca wręcza zuchom\nObrzędowe rozpoczęcie zbiórki. Powitanie przybyłych gości i uroczyste otwarcie targów.\nZuchy podsumowują targi i zapisują\nCYKL 5. „NIEWIDZIALNA RĘKA”\nZdobywając z zuchami sprawność „niewidzialna ręka”, stawiamy przede wszystkim na pożyteczność zarówno działania zespołowego, jak i indywidualnego. Ważne jest też zwrócenie uwagi zuchów na fakt, że w działaniu ważne jest nie tylko to, co\ni jak robimy, ale też cel działania. Drużynowi realizujący ten cykl sprawnościowy powinni zadbać, by zuchy czerpały radość z wykonywanych zadań.\npraca z piątym punktem Prawa Zucha,\npokazanie, że pomaganie innym może przynosić radość także pomagającym, że może dawać ogromną satysfakcję.\n2. Bawiliśmy się w drużynę Niewidzialnej Ręki lub Brygadę Pożytecznego Działania, Stowarzyszenie Pomóż Samemu Sobie, Pogotowie Ekologiczne, Izbę Kontroli Pomocy Rodzicom.\n3. Byliśmy na wielkiej wyprawie rozpoznawczej Niewidzialnej Ręki.\n4. Ustaliliśmy Statut Niewidzialnych.\n5. Byliśmy u terenowego opiekuna społecznego lub w Towarzystwie Opieki nad Zwierzętami.\n6. Pomagaliśmy ludziom potrzebującym pomocy, a sprawy za trudne dla nas przekazywaliśmy dorosłym.\n7. Przygotowaliśmy inscenizację pt. „Bo my robimy cuda”.\nUwagi. Istota sprawności dotyczy pożytecznego działania, zarówno zespołowego,\njak i indywidualnego. Niektóre prace wykonują zuchy same, inne pod nadzorem starszych lub w gromadzie. Drużynowy powinien nauczyć zuchy znajdować radość\nw pożytecznym działaniu i uświadomić im,\nże każda praca musi mieć cel.\nTrudno proponować konkretne zabawy i działania. O ile przy innych sprawnościach istnieje pewna możliwość wskazania, co robić na zbiórkach, to w przypadku\n„Niewidzialnej Ręki” drużynowy sam musi wybrać pole działania (szkoła, osiedle,\nwieś, miasto, dom rodzinny, las, podwórko, przedszkole, dom dziecka). Zależy ono\nod warunków lokalnych, od tego, co zuchy zauważą i co zafrapuje je najbardziej,\na drużynowemu stworzy najlepszą okazję do\nSprawność „Niewidzialna Ręka” powinna być realizowana w każdej gromadzie. Pora roku nie odgrywa żadnej roli. Sprawność\nmożna zdobywać w cyklu kolejnych zbiórek,\nale można także organizować zabawy „niewidzialnych”, realizując inny cykl.\nW cyklu tym bardzo istotne jest to, co\ndzieje się między zbiórkami. Na wstępie\numówcie się z nauczycielami, aby pod ławkami zuchów przymocowali koperty z ukrytymi w środku legitymacjami Niewidzialnej\nRęki oraz hasłem i pierwszym zadaniem.\nPodstawowym zadaniem międzyzbiórkowym jest wyszukanie zadań dla Niewidzialnej Ręki. Najpierw zuch przekazuje swoje\nobserwacje i pomysły, a potem dopiero (po\nuzyskaniu aprobaty) wykonuje.\nS. Borowiecki, M. Klimowa Gry i zabawy na koloniach i zimowiskach.\nKsięga zabaw. Na podwórku i gdzie indziej.\n„Zuchowe Wieści”, lato 1995.\nSprawności indywidualne, które mogą zdobyć zuchy podczas realizacji cyklu:\n„ludwiczek – nowoczesna gospodyni”,\nZbiórka 1. ORGANIZACJA „NIEWIDZIALNA RĘKA”\nwedług instrukcji samego szefa „Niewidzialnej Ręki”.\nZuchy przeglądają kronikę gromady. Zauważają nowy, bardzo dziwny wpis. Jest\nnim symbol czarnej ręki z rozłożonymi szeroko palcami. Co to może być? Po bliższych\noględzinach okazuje się, że jest jednak coś\njeszcze. To wiadomość napisana niewidzialnym atramentem. Aby ją odczytać, trzeba\nogrzać kartki. Z treści napisanej atramentem\nsympatycznym wynika, że zuchy jeszcze raz\nmuszą dokładnie przeszukać kronikę. Pod\nokładką ukryty jest pakiet ze znakiem ręki. To\nnagranie szefa organizacji Niewidzialna Ręka, który opowiada o swojej tajnej organizacji i jej misji, o przygodach i pomocy innym, a\ntakże o niezwykłych sposobach porozumiewania się, szyfrach i ludziach, którym organizacja (oczywiście w niewidzialny sposób) pomogła.\nPrzed każdym zadaniem zuchy wysłuchują rad szefa niewidzialnych.\nCiche chodzenie. Trzeba jak najszybciej podejść do osoby z zawiązanymi oczami\n(bez tupania i szurania).\nZlewanie się z tłumem. Na korytarzu\nporozwieszane są kartki z różnymi znakami\nimitującymi ściany pomazane farbą w spreju. Zadaniem jest zamalowanie ich w taki\nsposób, by żaden z przechodniów (granych\nprzez kadrę) niczego nie zauważył.\nTajna komunikacja. Szóstki mają za\nzadanie wymyślić swoje powitanie i pozdrowienie oraz szyfr, który będzie niezbędny\nmiędzy zbiórkami. Każdy zuch z szóstki uczy\nsię wszystkich elementów, a klucz do szyfru\ndostaje też kadra.\nSzóstki, w miarę kończenia zadań, są doprowadzane potajemnie (okrężną drogą) do\nharcówki. Ostatni odcinek trasy zuchy muszą\nPonieważ wszystkim z zuchem jest dobrze, chcemy należeć do tajnej organizacji\n„Niewidzialna Ręka”. Jednak czy zuchy potrafią tak działać? Postanawiają nauczyć się\ntechnik znanych tylko agentom, szkoląc się\nW zuchówce jest ciemno. Kiedy pojawią\nsię wszystkie szóstki, drużynowy zapala ko-\nminek, wtedy pojawia się Niewidzialny (ma\nnasunięty na czoło kaptur, nikt nie może zobaczyć jego twarzy). Opowiada, dlaczego tu\nprzybył – zuchy przestrzegają Prawa Zucha,\nktóre jest zbliżone do kodeksu honorowego\nNiewidzialnych (szczególnie trzeba podkreślić znaczenie piątego punktu Prawa Zucha).\nGość zapowiada, że wkrótce zuchy otrzymają tajne zadania.\nZbiórka 2. PIERWSZE ZADANIA\nList od szefa „Niewidzialnej Ręki” z opisem\npierwszego zadania. Zuchy dowiadują się\nz listu, że mają wyruszyć na wyprawę wywiadowczą, aby dowiedzieć się, czy gdzieś w pobliżu ktoś lub coś nie oczekuje pomocy.\nWyprawa do szkoły, w której działa gromada oraz jej najbliższego otoczenia.\nĆwiczenie podstawowych umiejętności agentów „Niewidzialnej Ręki”. Każdy dostaje karteczkę z czyimś imieniem i nazwiskiem, zapisanymi literami drukowanymi\nlub pisanymi. Kto ma kartkę z napisem drukowanym, musi śledzić wymienioną osobę,\nkto ma tekst z literami pisanymi, musi przekazać otrzymane pakunki wymienionej osobie w sposób niezauważalny dla śledzącego\nPoprzednia gra została pomyślana tak, by\npakunki dotarły do szóstkowych, czyli szefów\nNiewidzialnych Patroli. Wraz z opiekunami\nszóstek zuchy przystępują teraz, oczywiście\nw pełnej tajemnicy, do wykonania indywidu-\nalnych zadań (najlepiej, by wynikały z zauważonych przez zuchy potrzeb), np.:\nobłożenie i ułożenie książek w bibliotece,\nprzygotowanie plakatów nakłaniających\ndo zmieniania butów w szkole oraz szanowania cudzej pracy,\nposprzątanie terenu przy szkole, w której\nnaprawienie uszkodzonych sprzętów.\nIstotne jest, by podczas pracy panowała wesoła atmosfera, niepozbawiona jednak\nelementów emocjonujących, wynikających\nz konieczności ukrywania się. W ten sposób\nzobaczymy, że pomaganie nie tylko jest pożyteczne, ale może być naprawdę dobrą zabawą.\nWracające patrole przysiadają się do kręgu. Drużynowy, który tydzień temu tylko przysłuchiwał się gawędzie szefa „Niewidzialnej Ręki”, teraz sam mówi o 5. punkcie\nPrawa Zucha: wyjaśnia dlaczego nie należy\nprzechwalać się swoimi dobrymi uczynkami, że bardzo miło jest słyszeć podziękowa-\nnia, jednak przecież nie dla nich pomaga się\nludziom! Każdy może opowiedzieć o swoich\ndoświadczeniach w pomaganiu innym. Zuchy postanawiają, że codziennie będą spełniać dobry uczynek.\nZbiórka 3. WIADOMOŚĆ OD GOŃCA\ndzieje się w pełnej tajemnicy.\nObrzędowe rozpoczęcie zbiórki .\nDrużynowy rozmawia z zuchami o tym, jakie umiejętności powinien posiadać agent\n„Niewidzialnej Ręki” i czego jeszcze zuchy\npowinny się nauczyć.\nStandardowe umiejętności agentów\n„Niewidzialnej Ręki”. Zuchy dzielą się na trzy\npatrole, każdy z nich otrzymuje krótkie rysopisy różnych osób. Zadaniem zuchów jest\nwyśledzenie, jakie czynności wykonują (zuchy mają prowadzić bardzo dokładne obserwacje).\nPróbny alarm. Każdy patrol po wykonaniu poprzedniego zadania znajduje list od\nszefa „Niewidzialnej Ręki”. Okazuje się, że ktoś\nodkrył tajny szyfr szóstki. Trzeba go zmienić,\na objaśnienia do korzystania z nowego przekazać pozostałym zespołom. Wszystko to\nPo powrocie patroli goniec przynosi następną wiadomość. Zuchy dowiadują się, że\nzadanie dotyczące zmiany szyfrów i konspiracji wykonały świetnie. Powinny więc wykorzystać te umiejętności do robienia dobrych\nuczynków. Każdy patrol losuje nazwę innego, dla którego zrobi coś, co sprawi radość\nzuchom z tego patrolu.\nZuchy rozmawiają o pomaganiu innym,\nbo „Wszystkim jest z zuchem dobrze”. Także o tym, co zuchy zaobserwowały podczas\nzadań międzyzbiórkowych, spełniając dobre\nuczynki. Zuchy układają kodeks „Niewidzialnej Ręki”, aby wiedzieć jak postępować, czyniąc dobro.\nZBIÓRKA 4. BO MY ROBIMY CUDA!\nA z tobą dalej będę tańcować!\nZuchy przedstawiają, co udało im się zrobić, jakie dobre uczynki spełnić itp.\nRozmowa z zuchami o uczynkach, które\nwykonały. Teraz zuchy zastanawiają się, czy\nnależy pomagać komuś, kto prosi o pomoc,\nale nie jest mu ona naprawdę potrzebna?\nCzy powinniśmy odrabiać za kogoś lekcje?\nCzy taka „pomoc” różni się od prawdziwej pomocy, np. pomagania zmęczonej pani woźnej ścierającej ślady butów ze szkolnej podłogi? W jaki sposób możemy pomóc koledze,\nktóry nie odrobił lekcji?\nSytuacja wyjściowa – zuchy ustawiają się\nparami na obwodzie koła i trzymają się za ręce.\nKrążą po obwodzie koła. Na słowa:\nZatańcz ze mną – wykonują po dwa kroki\nw przód i trzy przytupy, raz w jedną i raz w drugą\nPodam ci rękę prawą – stają w parach\ntwarzami do siebie i podają sobie prawą rękę.\nA tobie podam lewą – zuchy stojące na\nobwodzie koła wewnętrznego zatrzymują się,\na zuchy tworzące koło zewnętrzne przesuwają się\nw prawą stronę o jedną osobę, podając jej lewą\ndłoń; następnie jeszcze raz zmieniają miejsce\ni tańczą z kolejnym partnerem.\nWyścig dobrych uczynków. Zuchy\nustawiają się przed kartką papieru (odległość\nzuchów od kartki ok. 7 m) i naradzają się\nw szóstkach. Na wyścigi wypisują lub rysują\ndobre uczynki, które mogą spełniać.\nZuchy poznają nowy pląs.\nStań ze mną w koło,\nBędzie nam wesoło,\nZatańcz ze mną ucha-cha\nI zaśpiewaj ucha-cha.\nNa zbiórkę przychodzi szef Niewidzialnej Ręki i chwali zuchy – radzą sobie świetnie, potrafią też być naprawdę niewidzialne.\nMówi, że to był ostatni test i teraz już jest pewien, że wszyscy zasłużyli na nagrodę. Obserwował wszystkie zuchowe dokonania i\nstarania. Organizacja Niewidzialna Ręka może przyjąć zuchy w poczet swoich członków.\nNastępuje wręczenie sprawności.\nCzy teraz, kiedy zbiórki poświęcone Niewidzialnej Ręce się kończą, zuchy przestaną\npomagać innym? Zuchy postanawiają nadalspełniać dobre uczynki.\nCYKL 6. „ARCHEOLOG”\nZdobywając sprawność „archeologa”, zuchy poszerzają swoją wiedzę historyczną, rozwijają spostrzegawczość, cierpliwość, zdolności dedukcyjne. Mogą stawać się coraz lepsze, nie\ntylko zdobywając wiadomości, ale też biorąc przykład z archeologów i dbając o swój rozwój\n– bo przecież archeolog musi być sprawny fizycznie, dokładny, stale poszerzać swoją wiedzę,\ndbać o najmniejsze nawet szczegóły. Na to właśnie podczas realizacji tego cyklu należy zwrócić uwagę zuchów.\npraca z 6. punktem Prawa Zucha,\npokazanie zuchom, jak ważne jest zdobywanie umiejętności i wiedzy, rozwijanie się.\n1. Byliśmy w muzeum archeologicznym (odwiedziliśmy stanowisko archologiczne).\n2. Spotkaliśmy się z archeologami, rozmawialiśmy z nimi o ich pracy.\n3. Wyruszyliśmy na wyprawę w poszukiwaniu zabytków archeologicznych.\n4. Zorganizowaliśmy własne wykopaliska archeologiczne.\n5. Zlepialiśmy garnki z odnalezionych skorup oraz odtwarzaliśmy biżuterię z obrazków\n(szpile, wisiory, zausznice).\n6. Bawiliśmy się w ludzi z epoki brązu.\n7. Poznaliśmy najpiękniejsze zabytki starożytnej cywilizacji.\n8. Wykonaliśmy makietę osady w Biskupinie, zespołu piramid itd.\n9. Urządziliśmy spotkanie z bogami starożytnych cywilizacji.\n10. Urządziliśmy wystawę naszych znalezisk archeologicznych.\nUwagi. Sprawność „archeolog” zaspokaja dziecięcą ciekawość świata i tego, co było kiedyś, jak dawniej żyli ludzie. Podczas zdobywania sprawności zuchy poszerzą swoją wiedzę historyczną, rozwiną spostrzegawczość,\ncierpliwość, zdolności dedukcyjne.\nWybierając sprawność „archeologa”, ze\nwzględu na dużą ilość wiadomości, drużynowy może określić przedział czasowy zabawy\n(np. kultura łużycka na terenie Polski – Biskupin, stare państwo – Egipt, początki chrześcijaństwa w Rzymie itp.) lub każdą zbiórkę poświęcić innej cywilizacji.\nSprawność „archeolog” może być zdobywane zarówno przez dziewczęta, jak\ni przez chłopców. Przeznaczona jest dla star-\nszych zuchów. Wspaniale nadaje się na kolonię zuchową. Można ją realizować tylko o\ntakiej porze roku, która pozwala na zorganizowanie zbiórek na powietrzu, gdyż przynajmniej jedna zbiórka musi być przeprowadzona w terenie – zuchy będą prowadzić\nbadania archeologiczne, tzw. powierzchniówki (po tej zbiórce należy zamaskować\nślady swej działalności, zakopać wszystkie\nCeram Bogowie, groby i uczeni.\nGąssowski Z archeologią za pan brat.\nK. Michałowski Nie tylko piramidy.\n„Zuchowe Wieści”, 1988 nr 5.\nZBIÓRKA 1. ZAKŁADAMY ZUCHOWY INSTYTUT ARCHEOLOGICZNY\nDrużynowy pokazuje zuchom bardzo starą mapę, którą znalazł na strychu w domu\ndziadka. Opowiada historię swego dziadka,\nktóry był archeologiem. Brał udział w wielu badaniach archeologicznych i odkopywał\nwspaniałe skarby z przeszłości: nie tylko złotą biżuterię i drogie kamienie, ale też pięknie zdobione gliniane naczynia i metalowe\ngroty strzał. Drużynowy podejrzewa, że mapa wskazuje miejsce ukrycia prastarego skarbu Słowian. Ponieważ jest to miejsce w pobliżu zuchówki, postanawia udać się do niego\nZuchy całą gromadą wychodzą na krótki zwiad. Dochodzą do miejsca określonego\nna mapie i w dziupli starego drzewa (lub np.\nw zakopanej w ziemi butelce) odnajdują stary, pożółkły list (w przypadku ukrycia listu\nw ziemi drużynowy musi być zaopatrzony\nw odpowiedni sprzęt).\nWiadomość. Zuchy odszyfrowują odnalezioną wiadomość (zapisaną szyfrem gade-ry-po-lu-ki lub innym znanym zuchom.\nZawarta jest w niej informacja, że zuchy powinny skompletować całą mapę, na której\nzaznaczone jest miejsce ukrycia skarbu Słowian.\nRozmowa o liście z parku. Zuchy postanawiają odnaleźć mapę i dotrzeć do skarbu.\nDrużynowy przedstawia zuchom sprawność\n„archeologa”, wspomina też o tym, że archeolog musi wciąż doskonalić swoje umiejętności i poszerzać wiedzę. Niezrażone tym\nzuchy podejmują decyzję o zdobywaniu\nsprawności. Zakładają Zuchowy Instytut\nPonieważ zuchy w drodze do skarbu czeka mnóstwo przeszkód, muszą zapląsać, aby\nbyło im raźniej.\nsł. i muz. H. R. Żuchowski\nDo dalekiej, ciężkiej drogi,\nDla nas zuchów to zabawa!\nZuchy stają na obwodzie koła. Śpiewając,\npokazują przygotowane ręce (pierwsza zwrotka) i\nnogi (druga zwrotka). Podczas refrenu maszerują\ngęsiego po obwodzie koła. Kiedy śpiewają „wicher\ndmucha”, naśladują wiatr, machając uniesionymi\nrękoma, na słowa „i do tyłu ciągnie zucha” łapią\nzucha, który idzie przed nimi i robią kilka kroków\ndo tyłu. Następnie zuchy maszerują wesoło po\nKonkurs na logo Zuchowego Instytutu Archeologicznego. Najładniejsze projekty (lub wszystkie prace) zostają powieszone\nna drzwiach zuchówki. Zuchy wybierają spośród nich logo Instytutu.\npracy (np. rozpoczyna wykop, dokonuje pomiarów, rysuje wykopany obiekt, skleja znalezione skorupy w całość) i przedstawiają je\npozostałym zuchom. Obowiązkiem drużynowego jest skomentowanie najtrudniejszych\nlub nowych dla dzieci czynności.\nSzóstki dostają kartki z wypisanymi czynnościami, które wykonuje archeolog podczas\nZbiórka 2. Z WIZYTĄ W MUZEUM ARCHEOLOGICZNYM\nSwobodna rozmowa z zuchami o tym,\nskąd można czerpać wiedzę na temat historii. Gdy ze strony zuchów pada odpowiedź,\nże z muzeum, drużynowy pyta, czy istnieją\nmuzea archeologiczne. Rozmawia z zuchami\no tym, czym jest muzeum i jaką spełnia rolę.\nPostanawia wraz z nimi wyruszyć do najbliższego muzeum archeologicznego. (Wyprawa taka może być niemożliwa dla gromad\nw niewielkich miastach. Muzeów archeologicznych w naszym kraju jest niewiele, ale\nw wielu miejscowościach np. w lokalnych\nośrodkach kultury zorganizowane zostały\nstałe izby lub niewielkie wystawy archeologiczne).\nlogicznego myślenia. Należy pamiętać, że\nzwiedzanie nie może trwać za długo. Na koniec zwycieczki przewodnik (lub inny umówiony pracownik muzeum) wręcza zuchom\nkopertę, w której ukryty jest kolejny fragment mapy.\nKażdy zuch opowiada, co mu się najbardziej podobało podczas zwiadu i wymienia\njedną cechę, którą – jego zdaniem – powinien odznaczać się archeolog. Zapisuje ją na\nkartce. Jeśli drużynowy (przewodnik) dobrze\npoprowadził zwiedzanie muzeum, zuchy powinny zwrócić uwagę na wcześniej wskazane cechy. Na koniec drużynowy pyta zuchy,\nczy uroczyście obiecają ćwiczyć w sobie te\nWizyta w muzeum archeologicznym. Gromadę oprowadza przewodnik lub dobrze\nprzygotowany od strony merytorycznej drużynowy. Wiedzę dotyczącą przeszłości należy tu połączyć z informacjami na temat pracy\narcheologa i uwydatnić takie cechy zawodu,\njak wyobraźnia, spostrzegawczość, zdolność\nAby być dobrymi archeologami, zuchy powinny ćwiczyć niektóre swoje cechy:\nRóżnice. Zuchy dostają zadania ćwiczące spostrzegawczość (co się zmieniło,\nróżnice na obrazkach itp.). Można urządzić\nwspółzawodnictwo między szóstkami.\nWiadomość od przodka. Archeolog\nmusi umieć dedukować. Drużynowy poka-\nzuje zuchom fragment glinianej tabliczki zapisanej być może przez naszego przodka\n– Słowianina. Niestety, ponieważ tabliczka\nprzeleżała długi czas w ziemi, część zapisu\nzniszczyła się. Zadaniem szóstek jest odgadnięcie treści wiadomości. (Drużynowy ryje\nw tabliczce lub maluje markerem krótką wiadomość, jednak w poszczególnych słowach\npomija pojedyncze litery, początki lub końcówki zdań).\nDrużynowy nakleja karteczki z kręgu rady\nna dużym brystolu i wiesza na ścianie. Każdy zuch zobowiązuje się do rozwijania w sobie wymienionych na kartkach cech, dlatego\nna dole brystolu składa swój podpis i odciska\nZbiórka 2. POZNAJEMY PRACĘ ARCHEOLOGA\nNa zbiórkę przybywa gość. Jest nim archeolog. Zuchy zapraszają go do kręgu, opowiadają o swojej ostatniej archeologicznej\nprzygodzie. Gość opowiada zuchom o swej\npracy, prezentuje narzędzia archeologów,\nodpowiada na pytania. Jeśli nie ma w okolicy archeologa, można poprosić o pomoc\nnauczyciela historii, pracownika dowolnego muzeum, osobę z Urzędu Miasta zajmującą się dokumentacją historii regionu lub\npo prostu zaprzyjaźnionego harcerza, który może pojawić się w interesującym przebraniu, np. w kapeluszu i zniszczonych nieco\npłóciennych spodniach). Na koniec gawędy\ngość wręcza zuchom kopertę, w której ukryty jest fragment mapy.\nGość zostawia zuchom list ze wskazówką,\nktóra pomoże im zostać dobrymi archeologami. Zuchy czytają, że w pracy archeologa\nniezbędne jest ćwiczenie kondycji fizycznej\n(trzeba przerzucić mnóstwo ziemi, spędzać\ndługi czas w niewygodnej pozycji) i dlatego\nproponuje następującą grę na świeżym powietrzu lub w sali gimnastycznej:\nWykradnij skarby. Zuchy dzielimy na\ndwie grupy. Na środku boiska rysujemy linię\ndzielącą je na dwie części. Na przeciwległych\nkrańcach obu części wyznaczamy po jednym\nokręgu (średnicy 2–3 m). W każdym okręgu\nznajdują się trzy najcenniejsze skarby archeologiczne jednej grupy (drużynowy musi wybrać ładne przedmioty – woreczek ze starymi monetami, atrapa prastarej biżuterii itp).\nObie grupy mają wykraść je sobie nawzajem. Zuch znajdujący się na polu grupy drugiej może zostać zamrożony, jeśli przeciwnik\ngo złapie i dotknie. Odmrozić go może tylko\ninny zuch z jego drużyny (poprzez obiegnięcie dookoła zamrożonego zucha). Zuch, który dobiegł do koła przeciwnika, w jego obrębie jest nienaruszalny. Skarby można sobie\npodawać, ale nie można nimi rzucać. Celem\ngry jest zdobycie wszystkich skarbów przeciwnika.\nDrużyna, która zwyciężyła, może zaproponować swój ulubiony pląs. Następnie wszyscy wracają do zuchówki.\nZuchy doskonalą swoją wiedzę o pracy archeologa:\nJak pracuje archeolog. Drużynowy\npokazuje kilka zdjęć (archeolog skleja garnki, prowadzi wykop, oczyszcza znalezisko\npędzelkiem itp., ale także np. konserwator\nzabytków wykonuje renowację obrazu, garncarz wyrabia garnki z gliny). Zuchy muszą odgadnąć, które z zaprezentowanych zdjęć dotyczą pracy archeologa.\nCzego używa archeolog. Zuchy dostają zestawy obrazków. Wśród wielu przedmiotów (np. koło garncarskie, łuk i strzały)\nukryty jest tylko jeden związany z pracą archeologa (szpadel, łopatka, pędzelek). Zuch\nmusi go wskazać.\nCzym się zajmuje archeolog. Zuchy\nrywalizują w szóstkach. Grając w kalambury,\nprzekazują hasło usłyszane od drużynowego, a następnie określają, czy łączy się ono\nz pracą archeologa (stare monety, groty strzał,\nzłota biżuteria, katalogowanie znalezisk, fotografia obiektów) czy nie (lampa naftowa,\npapierowe pieniądze, malowanie obrazu).\nZuchy na podstawie gawędy gościa oceniają, czy praca archeologa jest trudna oraz\nwskazują cechy, jakimi powinien się odznaczać archeolog. Każdy zuch zapisuje na kartce wybraną cechę.\nUkryta cecha. Archeolog podczas wykopaliskach nie może przeoczyć najmniejszego drobiazgu. Drużynowy układa na podłodze karteczki z cechami, które wcześniej\nwynotowały zuchy. Prosi zuchy o zamknięcie\noczu i chowa jedną z kilkunastu kartek. Wygrywa zuch, który pierwszy przypomni ukrytą cechę.\nna dużym brystolu i wiesza na ścianie. Każdy\nzuch zobowiązuje się do rozwijania w sobie\nwypisanych cech, dlatego na dole brystolu\nskłada swój podpis i odciska ślad palca.\nZbiórka 3. POZNAJEMY ŻYCIE NASZYCH PRAPRZODKÓW\nPonieważ przenosimy się w przeszłość,\nmożemy przypomnieć pląs „Wycieczka”.\nDrużynowy zaprasza zuchy do podróży\nw czasie do pradawnego grodu Słowian. Mówi zuchom, że wiedzą już dużo o pracy archeologa, ale to jeszcze za mało, aby móc zajmować się badaniem przeszłości. Opowiada\no codziennych zajęciach naszych przodków,\nnp. wyrabianiu biżuterii (można zastosować\ninną formę gawędy, np. przeczytać fragment\nksiążki mówiącej o życiu Słowian).\nZuchy wykonują biżuterię dawnych Słowian.\nBiżuteria z drucików. Drużynowy musi zadbać o sporą ilość drutu (zwykły kabel ze\nzdjętą izolacją) w dwóch wariantach: grubszy i cieńszy. Kawałki grubszego drutu zuchy\nowijają ściśle cienkim drucikiem. Później mogą uformować go na kształt broszek, zapinek\nitp., umieszczając je na szpilce lub agrafce.\nNaszyjniki. Można je zrobić np. z pestek owoców i darów lasu. lub drobnych muszelek. Najprostszym rozwiązaniem będzie\nwykonanie wisiorków z modeliny.\nPrzez gąszcze, mokradła i krzaki.\nGdzie zwierza prowadza nas szlaki. e7 A7 D\nMy barci pilnujmy, od szkody\nOdpędźmy niedźwiedzia bartnika,\nNad dziuplą umocujmy kłody,\nKudłaty miś niechaj umyka,\nOdpędźmy niedźwiedzia bartnika.\nKudłaty miś niechaj umyka.\nDrużynowy informuje zuchy o roli przyrody w życiu codziennym Słowian i proponuje\nserię ćwiczeń przyrodniczych.:\nLecznicza moc ziół. Zuchy otrzymują\nkwiaty lub liście leczniczych ziół. Szóstki muszą odgadnąć nazwę zioła oraz jego zastosowanie (np. kwiaty lipy, rumianku, dziurawca\noraz liście babki, piołunu, mięty).\nPosegreguj nasiona. Zuchy w lnianym woreczku otrzymują mieszankę nasion\nuprawianych przez Słowian (np. proso, żyto,\nbób, groch) i w szóstkach starają się jak najszybciej je nazwać i posegregować.\nCo to za drzewo? Drużynowy pokazuje zuchom liście drzew, a zadaniem każdego\nzucha jest zanotowanie, co to jest za drzewo.\nPóźniej następuje omówienie liści, a każdy\nzuch podlicza, ile miał punktów.\nCzym to pachnie. Bardzo atrakcyjny\nkim dla dzieci. Drużynowy zawiązuje zuchom\noczy i daje do powąchania różne rośliny na\nco dzień wykorzystywane przez Słowian (lipa, mięta, piołun, jagody). Dla zmylenia można podać słoiczek miodu. Wygrywa szóstka,\nktórej uda się odgadnąć najwięcej roślin.\nWiedzę o życiu Słowian zuchy uzupełniają, ucząc się piosenki „Zajęcia Słowian” (ponieważ jest ona długa, można ograniczyć się\ndo dwóch wybranych zwrotek).\nsł. A. Gromski, muz. A. Łazarek\nHej, dalej na łowy Słowianie,\nPrzez gąszcze, mokradła i krzaki,\nprzez borów igliwia posłanie,\ngdzie zwierza prowadzą nas szlaki.\nWy radła uchwyćcie w swe dłonie,\nW spulchnioną zaryjcie je ziemię,\nWy woły zaprzążcie lub konie,\nOraczy jesteśmy, hej, plemię.\nW spulchnioną zaryjcie je ziemię.\nPod wieczór lub o nocnej porze\nTo sieci zanurzcie w wód tonie,\nTo tłuste pochwyćcie węgorze,\nSzczupaki, płocie, okonie.\nTo sieci zanurzcie w wód tonie.\nBy masła i sera, i mleka\nNie brakło w słowiańskiej komorze,\nTo owce i krowy od wieka\nChowamy w drewnianej oborze.\nNie brakło w słowiańskiej komorze.\nPonieważ Słowianie na co dzień musieli czuwać nad bezpieczeństwem swego gro-\ndu, można zorganizować nawiązującą do tego grę:\nObrona grodu. Należy podzielić zuchy na dwie grupy: Słowian i Jadźwingów\n(trzeba wyjaśnić zuchom, kim byli Jadźwingowie). Na ziemi (podłodze) drużynowy wyznacza okrąg, który jest grodem Słowian.\nObok stoi karton, w którym jest określona\nliczba mocno zgniecionych papierowych kul.\nNa dany znak grupa Jadźwingów atakuje Słowian poprzez wrzucanie tych kul do okręgu.\nSłowianie mogą się bronić, wyrzucając kule, które wpadły do ich grodu. Na ponowny\nznak zabawa ustaje i należy policzyć, ile papierowych kul zostało wrzuconych do okręgu. Później następuje zamiana ról. Wygrywa\nta grupa, która wrzuciła więcej pocisków.\nPonieważ zuchy wiedzą już wiele o codziennym życiu przodków, mogą zabawić się\nw teatr. Szóstki prezentują scenki z życia Słowian. Wykorzystują biżuterię i rekwizyty wykonane podczas majsterki.\nCzas na podsumowanie zbiórki. Ponieważ\nzuchy wiedzą już, czym zajmuje się archeolog, w jaki sposób pracuje oraz jak wyglądało życie naszych praprzodków, podejmują\ndecyzję, że na następnej zbiórce wyruszą na\nZadanie międzyzbiórkowe: na następną\nzbiórkę przynieść łopatkę i gruby pędzelek.\nZuchy po powrocie do zuchówki odnajdują kopertę, którą mają otworzyć dopiero\nna następnej zbiórce (koperta zawiera ostatni fragment mapy).\nżegnają się w sposób przyjęty na czas zdobywania sprawności.\nZbiórka 4. WYRUSZAMY NA WYKOPALISKA\nZuchy dopasowują do siebie kawałki\nmapy zdobyte na poprzednich zbiórkach.\nZuchy powtarzają piosenkę z poprzedniej\nZuchy otrzymują list od archeologa, którego wcześniej gościły na zbiórce (lub od przewodnika muzeum). Pisze on, że słyszał, iż zuchy poczyniły duże postępy w pogłębianiu\nswojej wiedzy i doskonaleniu archeologicznych umiejętności. Proponuje, aby wyruszyły\nna swoje pierwsze wykopaliska.\nZuchy świadome, że zdobyta wiedza na\npewno pomoże rozwiązać im zagadki zawarte w ukrytych wskazówkach, wyruszają na\nCelem zwiadu jest dotarcie do miejsca\nukrycia skarbu. Zuchy idą według mapy. Po\ndrodze w kilku (czterech lub pięciu) punktach odnajdują zagadki wskazujące miejsce\nukrycia następnej wskazówki. Dopiero ostat-\nnia wskazówka zdradza miejsce, w którym\nnależy prowadzić wykopaliska. Zwiad przeplatany jest serią gier i ćwiczeń.\nPrzedstawione ćwiczenia zuchy wykonują\nw punktach, które rozmieszczone są po drodze:\nUzupełnij luki. Zuchy otrzymują kilka\nobrazków przedstawiających archeologów\nprzy pracy. Obrazki są podpisane, np. prowadzenie dokumentacji, rysowanie zabytków,\nwykopaliska – ale w każdym opisie brak kilku liter. Zuchy muszą wstawić brakujące litery, a po złączeniu ich w całość odczytać miejsce ukrycia następnej wskazówki.\nTest słowiańskich wojów:\nćwiczenie celności – rzut szyszką do ustawionego pudełka,\nćwiczenie czujności – zuchy stoją w kręgu, a jeden zuch siedzący w środku ma zawiązane oczy. Drużynowy wskazuje zucha z kręgu, który musi się niepostrzeżenie podkraść do siedzącego w środku.\nWykreślanka. Z kwadratowego diagramu zuchy wykreślają wszystkie wyrazy\nzwiązane z pracą archeologa. Pozostałe litery tworzą hasło.\nPrawda – fałsz. Zuchy stwierdzają, czy\npodane zdania są prawdziwe czy fałszywe\n(np. archeologa interesują tylko przedmioty\nze złota, osady Słowian nazywane były grodami). Do każdego zdania dopasowana jest\njedna literka, ale tylko po odczytaniu liter\nprzyporządkowanych do zdań prawdziwych\nzuchy poznają hasło: „zwiad”.\nWykopaliska. Zuchy docierają do\nmiejsca, w którym drużynowy wcześniej zakopał kilkanaście potłuczonych glinianych\ndonic i garnków (pomalowanych w atrakcyjne wzory). Po wykopaniu ich zuchy pakują\nwszystko do kartonowych pudełek i zanoszą\ndo zuchówki. Drużynowy informuje, że zajmą się tymi skarbami na następnej zbiórce.\n(Należy zadbać o to, aby skorupki naczyń nie\nbyły zbyt drobne, bo to utrudni zuchom ich\npóźniejsze posklejanie oraz o dobre miejsce\nzabawy w wykopaliska, czyli takie, gdzie jest\nbezpiecznie, a piach lub ziemia są miękkie).\nzbiórkę zuchy mają przynieść pudełko zapałek, patyczki, drobne gałązki, mech i zasuszone kwiaty.\nZBIÓRKA 5. ORGANIZUJEMY WŁASNE MUZEUM\nW nagrodę za wytrwałą pracę zuchy mogą wykonać swój ulubiony pląs.\nDrużynowy mówi zuchom, że jest bardzo\ndumny z ich osiągnięć. Cieszy się, że zdobyta\nwiedza pozwoliła im na odnalezienie skarbu,\nktórym okazały się gliniane naczynia. Proponuje, aby członkowie Zuchowego Instytutu\nArcheologicznego zorganizowali na dzisiejszej zbiórce muzeum.\nOdbywa się w dwóch etapach. Zuchy zostają podzielone na dwie grupy. Mają do wykonania dwa różne zadania:\nBudowa słowiańskiego grodu. Ponieważ muzeum archeologiczne nie obejdzie się bez makiety grodu Słowian, zuchy na