Ogólnopolski Dzień Praw Dziecka – dołącz do Brzegu! | Rzecznik Praw Dziecka\nOgólnopolski Dzień Praw Dziecka – dołącz do Brzegu!\nZainteresowani są proszeni o przysyłanie do Biura Rzecznika Praw Dziecka informacji o zrealizowanych 20 listopada br. wydarzeniach, najlepsze inicjatywy zostaną wyróżnione i nagrodzone. Sprawozdania z obchodów Ogólnopolskiego Dnia Praw Dziecka proszę przesyłać do 9 grudnia br. na adres: biuro.prasowe@brpd.gov.pl. Lista nagrodzonych zostanie ogłoszona do 31 grudnia br. na stronie: www.brpd.gov.pl.\nRelacje z drugiej edycji Ogólnopolskiego Dnia Praw Dziecka (2015 r.) przybrały najrozmaitszą formę. Wszystkie zawierały szczegółowy opis inicjatyw, większość wzbogacono o fotoreportaże, część zawierało linki do mediów społecznościowych. W większości placówek zorganizowano debaty, szkolne akademie i konkursy plastyczne poświęcone prawom dziecka. Najmłodsi wcielali się w rolę dziennikarzy, aktorów, reżyserów a nawet sędziów. Dla niektórych szkolne mury okazały się zbyt małe aby w pełni móc wyrazić to co czują, więc wyszli z przekazem (marsze, happeningi) poza nie. Wśród wielu zabaw nie zabrakło refleksji, wspomnień o spuściźnie Janusza Korczaka czy analiz treści Konwencji o prawach dziecka.\nList Rzecznika Praw Dziecka do Dyrektorów, Wychowawców, Nauczycieli Szkół i Przedszkoli (PDF)\nBrzeg gospodarzem ODPD\nOgólnopolski Dzień Praw Dziecka – wielkie odliczanie


Ciekawa Alternatywa | activeManiaK - portal dla aktywnych\nHoodie Buff to buff z kapturem, stanowiący ciekawą alternatywę dla klasycznej czapki, szalika czy kaptura. To stylowe i wyjątkowo wygodne połączenie podwójnej warstwy cienkiej …\n… IFA 2017 także inną nowość – są nią bezprzewodowe słuchawki WF-1000X. Sprzęt ten może być ciekawą alternatywą dla Apple AirPods. Wszyscy zwróciliśmy swoje oczy na Sony oraz prezentację nowych smartfonów – Xperii XZ1… innymi aktywną redukcję szumów, która jest w stanie skutecznie wyeliminować przeszkadzające dźwięki z [...]\n…. Niestety, klasyczny sprzęt tego typu zajmuje zazwyczaj sporo miejsca, dlatego co jakiś czas pojawiają się ciekawe alternatywy, które miałyby skutecznie zastąpić toporne urządzenia. Kickpack Packs to zestaw gier stworzony z… kartonów. Podczas…\n… internetowych W Internecie znaleźć można już po prostu wszystko, dlatego warto również zwracać uwagę na ciekawe promocje, a tych w segmencie aktywności fizycznej nie brakuje. Jeśli chciałbyś spróbować czegoś nowego, to…\n…GoPro Hero 5 Session Hero 5 Session to nieco bardziej przystępna cenowo alternatywa obu powyższych produktów. Kamera oferuje mniejsze możliwości niż droższe modele, ale… przykładowy: https://www.youtube.com/watch?v=JuFF71vIruc Sony FDR-X3000 Ciekawą alternatywą dla modeli GoPro może być model od Sony – w sportowej [...]\n… kamerki sportowe. Rozwiewamy Wasze wątpliwości, wybierając najciekawsze modele, będące idealną alternatywą dla najdroższych rozwiązań na rynku. Jeśli zastanawiasz się, na co warto…brak wyświetlacza i akcesoriów. 6. Tracer eXplore SJ 4000 WIFI Kolejną ciekawą alternatywą dla najdroższych urządzeń na rynku jest Tracer [...]\n…napędem kwarcowym. Tradycja i klasyczne wzornictwo w połączeniu z nowoczesną technologią sprawiają, że ZeClock to ciekawa alternatywa dla innych inteligentnych zegarków. MyKronoz ZeClock ZeClock to hybrydowa konstrukcja, która łączy zalety zegarka analogowego…zarządzać informacjami czy powiadomieniami, które chce się otrzymywać [...]\n… zarazem najwyższy model serii kamer sportowych polskiego producenta. Sprzęt dedykowany jest entuzjastom adrenaliny, którzy szukają alternatywy dla najdroższych modeli na rynku. Zerknij również do naszego zestawienia, w którym umieściliśmy najlepsze niskobudżetowe…, czym kierować się podczas zakupi, koniecznie zajrzyj do [...]\n… kamerką dla aktywnych, którą intensywnie testowałem przez ostatnie tygodnie. Czy model ten faktycznie jest dobrą alternatywą dla najdroższych, a zarazem najlepszych kamer dla entuzjastów adrenaliny? Przefiltrujcie go przez nasz poradnik, a… użytkowania oraz niezłą jakością obrazu, którą można manipulować do woli. W mojej opinii [...]\n… ma być najwygodniejszą wersją GoPro, jaka do tej pory powstała. Co ciekawe, to niepozorne urządzenie oferuje RAWy, co przyda się fotografom. Nowością jest… zaoferować porównywalną jakość obrazu, co urządzenie Sony, ale jest na pewno ciekawe. Dobrym rozwiązaniem jest obsługa RAWów, co jest oczywistym ukłonem w stronę [...]\n… dostarcza niezbędnych informacji o aktywności fizycznej (spalone kalorie, pokonany dystans i dokładna liczba kroków). Bardzo ciekawym rozwiązaniem są również dźwiękowe powiadomienia, które informują o tym, że użytkownik przez dłuższy czas pozostaje… do 4 godzin. Bransoletka waży jedynie 35 gram, a minimalistyczny wygląd [...]\n…. 20 g) oraz zestaw wkładek Eargel zapewniają wygodę użytkowania nawet podczas intensywnego treningu. Pace to ciekawa alternatywa dla droższych rozwiązań z rodziny Jabra Sport. Sprzęt będzie dostępny na naszym rynku pod koniec… jest dobieranie utworów na podstawie… rytmu bicia serca. Gadżet sam dobierze muzykę z banku [...]\n… zegarek dla aktywnych, który dość niespodziewanie wpadł w moje ręce i nie ukrywam, że byłem ciekawy, jak wypadnie na tle, takich mocarzy jak: Garmin, Polar czy Suunto. Dane techniczne [spec view… tym sądzę. Podsumowanie i ocena Arta Tech inkWatch Tria to urządzenie, które z pewnością byłoby ciekawą alternatywą dla [...]\n… gwarancją producenta. Cena kamery Genius FHD300 wyniesie ok. 400 zł, co sprawia, że jest bardzo ciekawą alternatywą dla sprzętu z najwyższej półki. Źródło: Własne, Genius\n… PrimaLoft. Jak? Łączac ultra-cienkie włókna syntetyczne z puchem. Z pewnością ta propozycja okaże się ciekawą alternatywą dla innych modeli dostępnych na rynku. Połączenie puchu z technologią PrimaLoft To najnowsze osiągnięcie było…\n… zł, a model LarkFreeAction 500 WiFi za 350 zł, co w konsekwencji czyni z nich ciekawą alternatywą dla drogiego sprzętu. Produkt dostępne mi.in. w sieci Komputronik. Źródło: Własne, Lark, Informacje Prasowe\n… jak: EURO RTV AGD, Agito, VOBIS. Jego cena wynosi 699 zł, dzięki czemu wydaje się ciekawą alternatywą dla droższego sprzętu. Źródło: Własne, Arta Tech Onyx Europe\nRynek kamer sportowych przeżywa istny rozkwit – regularnie poznajemy nowe propozycje, które stanowią ciekawe alternatywy dla urządzeń od GoPro czy Sony. W tej wojnie Garmin również nie zamierza składać broni, …\n…, czarnym oraz różowego złota. Cena smartwatcha wyniesie 399 zł. Na pierwszy rzut oka wydaje się ciekawą alternatywą dla droższego sprzętu, ale poczekajmy. Zapewne wkrótce będziemy mogli go dla Was przetestować i tak…\n…, monitorujący tętno wprost z nadgarstka oraz szereg przydatnych funkcji treningowych. Te wszystkie opcje czynią go ciekawą alternatywą dla najdroższych smartwatchy na rynku. Jeśli bieganie to Twoja pasja, chcesz trenować komfortowo, a w…\n… samym pozwala zarówno brać kąpiel, jak i pływać w basenie. Podsumowanie Garmin Vivomove to naprawdę ciekawa alternatywa, która nie tylko doda aktywnemu użytkownikowi elegancji, ale również dostarczy podstawowych danych o aktywności. Zegarki…\n…, gdy zamocujemy ją w trudno dostępnym miejscu. Dzięki temu wszystkiemu model Forever wydaje się być ciekawą alternatywą dla wielu znacznie droższych modeli obecnie dostępnych na polskim rynku.\n… Hz) i dobrą czułość (104 dB) Zapowiada się hit? Koss QZBuds: charakterystyka Model ten to ciekawa alternatywa dla osób, które nie chcą przechodzić na słuchawki bezprzewodowe, ale zasmakowały już niektórych rozwiązań, które…\n… powszechnie dostępna (najszybciej znajdziesz ją na Ceneo), dlatego w ramach alternatywy polecamy nie mniej fajną, a częściej spotykaną w polskich sklepach maszynkę… zaciągania obdarowywanego faceta do przymierzalni. Jedyną trudnością pozostaje więc znalezienie ciekawego wzoru – i tutaj trzeba w stu procentach postawić [...]\n… do życzenia. Mimo olimpijskiego ducha, idealnie spisuje w połączeniu z koszulą czy garniturem, będąc idealną alternatywą dla typowo sportowych gadżetów, które przeważnie nie nadają się do codziennego użytkowania czy bardziej oficjalnych… ze społecznością. Możemy rywalizować zarówno ze znajomymi, jak i innymi użytkownikami, biorąc [...]\n…Urządzenia z serii FLEX 3 od Lenovo wydają się mi raczej alternatywą dla tabletów, niż pełnoprawnych notebooków, głównie poprzez niezbyt zaawansowane podzespoły… liczba kroków) oraz zapewni wodoodporność do głębokości 50 metrów. Bardzo ciekawym rozwiązaniem są również dźwiękowe powiadomienia, które poinformują o tym, że [...]\n…Specjalnie dla Ciebie przejrzeliśmy oferty polskich i zagranicznych sklepów i zgromadziliśmy zestaw ciekawych, przydatnych, ale przede wszystkim wielofunkcyjnych gadżetów, które ułatwią życie z…planujesz wydać 2000 zł na kamerkę, zawsze możesz pod uwagę wziąć tańsze alternatywy, zarówno od GoPro, jak i innych producentów [...]\n…niezbędne informacje o aktywności fizycznej, tak by urządzenie było praktycznie niezauważalne. Ciekawe, co z tego wyniknie. Tradycyjne słuchawki odejdą do lamusa Plątanina kabli… od dawna, lecz dopiero w tym roku smartwatch ma stać się alternatywą zarówno dla smartfona, jak i portfela. Wyobraźmy sobie standardową sytuację [...]\n…nieodłącznym atrybutem entuzjastów aktywności fizycznej. Na naszym rynku nie brakuje ciekawych modeli, które można kupić za stosunkowo niewielkie pieniądze. Forever …Wodoodporność: 3 ATM. Wyposażenie, konstrukcja i ergonomia Forever SC-220 to alternatywa dla najdroższych urządzeń na rynku. Można ją kupić za naprawdę [...]\n… będzie znakomitym prezentem – szkoda byłoby nie skorzystać. Smartfon Xiaomi Mi6 Równie ciekawą propozycją jest Xiaomi Mi6, czyli telefon z logo „chińskiego Apple”. Ten model znamy… tylko w tym, że nie jest to mały wydatek. Dlatego w ramach alternatywy podrzucamy maszynkę z Serii 3 – jest dużo, dużo [...]\n05.08.2014, Rafał Jeleń\tArtykuły\n…wakacje za granicą. Złota plaża, krystalicznie czyste morze i leżak. Świetną alternatywą dla wyżej wymienionych są również przyhotelowe atrakcje, które nie raz potrafią wprawić … szczycie hotelu (55 piętrze) Marina Bay Sands Skypark w Singapurze. Co ciekawe, jest to najwyżej położone kąpielisko świata, a jego budowa pochłonęła [...]\n…bardzo dobry smartfon na rynku, z mocją specyfikacją, ładnym ekranem i ciekawymi funkcjonalnościami (wodoodporność, czytnik linii papilarnych, czytnik pulsu), ale bez „…dobry ekosystem dla tak drobnych gadżetów jak smartzegarki czy inteligentne opaski. Alternatywą dla (najprawdopodobniej) drogiej opaski Samsunga jest nowy [...]\n…rejestrując dystans w zamkniętych pomieszczeniach. Garmin 15 jest niewątpliwie bardzo dobrą alternatywą dla najdroższych zegarków. 3. Polar M400 GPS Zegarek wyposażono w …. Szwajcarski producent przebojem wdarł się na polski rynek, dostarczając wielu ciekawych alternatyw dla drogiego sprzętu. Mimo wszystko trochę rozczarowuje [...]\n… zmieniające się trendy w turystyce rowerowej, w której entuzjaści aktywnego wypoczynku coraz częściej poszukują nowych, ciekawych, ale i użytecznych udogodnień. W tym obszarze zainteresowań rower elektryczny jest sprzętem, który dostarcza podczas… na trudniejszych odcinkach górskich i nadbałtyckich szlaków. Grunt to silnik! [...]\n… sprzętu treningowego warto zwrócić uwagę na dwa czynniki. Pierwszy: czy nie ma na rynku tańszej alternatywy? Drugi: Czy w domowym zaciszu znajdzie się miejsce na sprzęt sporych gabarytów? Jeżeli jesteś gotów… wysokiej jakości obicia zapewnią użytkownikowi pełen komfort podczas treningu. Ponadto warto zwrócić również uwagę na [...]\n… i kobiet. Cena koszulki funkcyjnej wynosi ok. 40 zł. Okulary sportowe z wymiennymi szkłami Co ciekawe, w ofercie znaleźć możemy również okulary sportowe z poliwęglanu. Producent zapewnia, że produkt ten gwarantuje… do biegania z Lidla nie zachwyca, ale na pewno zważywszy na niską cenę jest dobrą alternatywą dla drogiej odzieży [...]\n… do przechowywania sprzętu o takich gabarytach. W takim przypadku Thule Chasm może okazać się idealną alternatywą, która nie tylko będzie kosztować dużo taniej, ale również zajmie o wiele mniej miejsca. Muszę… toporna konstrukcja, jak i nie do końca przemyślane ułożenie zaczepów. Mimo wszystko Thule Chasm to ciekawa propozycja, [...]\n… B i składników mineralnych. Nic dziwnego, że naukowcy już dawno wzięli ją pod lupę. Co ciekawe, eksperci dowiedli, że produkt ten zawiera w swym składzie hormony roślinne, hamujące nie tylko wzrost…. 6. Unikaj produktów w puszkach Dla wielu osób jedzenie i napoje z puszki jsą doskonałą alternatywą, tym bardziej w [...]\n… zł. Trzeba przyznać, że Tracky to bardzo ciekawe rozwiązanie w szczególności dla amatorów, którzy nie mają dostępu do zaawansowanych urządzeń. To również dobra alternatywa dla zegarków i opasek elektronicznych. A Wam jak…\n…, pokonany dystans i dokładna liczba kroków). Co więcej zapewnia wodoodporność do głębokości 50 metrów. Bardzo ciekawym rozwiązaniem są również dźwiękowe powiadomienia, które informują o tym, że użytkownik przez dłuższy czas pozostaje… jednym ładowaniu opaska będzie w stanie pracować przez okrągły rok. Karnet lub karta podarunkowa [...]\n… przekątnej mniejszej niż 1 cal i nowoczesny pasek. Biorąc pod uwagę ciekawą stylistykę oraz cenę, produkt ten wydaje się dobrą alternatywą dla drogiego sprzętu. Manta E-Band Smart Bracelet SWT101 jest obecnie…\n… outdoorowe tym razem? Najnowsze produkty pozwolą zastąpić wysłużone spodnie, buty czy plecak. Poniżej przedstawiamy 4 ciekawych nowości od firm: Marmot, AKU, Thule i Rockland, na które warto zwrócić uwagę. 1. Marmot… turystów podczas biwaków. Jest mniejsza i lżejsza niż tradycyjne rozwiązania, a przede wszystkim stanowi [...]\n… ogólną kondycję organizmu. Co więcej, aktywność ta odciąża stawy, co sprawia, że może być świetną alternatywą dla biegania. Jeśli celujesz w poprawę koordynacji, to możesz skorzystać również z rowerka stacjonarnego – najlepsze… większego problemu możemy śledzić wszystkie ruchy, starając się korygować zarówno postawę, jak i [...]\n… solidną baterię, co daje im ogromną przewagę nad smartfonami. Przykład? SanDisk Clip Sport MP3. Co ciekawe, model ten na jednym ładowaniu baterii jest w stanie pracować nawet do 25 godzin. Do… użytkowania i funkcjonalność to cechy, które natychmiast rzucą się w oczy entuzjastom aktywności fizycznej. Idealna alternatywa [...]\n… bezprzewodowych im daleko, ale nie zmienia to faktu, że Hykker Active Sound BT są dobrą alternatywą dla niewymagających użytkowników, ale po kolei. Dane techniczne Model: As-300s Rodzaj:bezprzewodowe słuchawki stereofoniczne…, ergonomia Urządzenie przybyło do mnie w niewielkiej kopercie, która nie skrywała zbyt wielu tajemnic. [...]\n… z prawej strony posłuży również do wędrowania między ekranami danych, co według mnie jest bardzo ciekawym rozwiązaniem, raczej nie spotykanym w zegarkach analogowych. Jeśli chodzi o żywotność baterii, to czas pracy… najwyższych lotów (jeśli chodzi o segment zegarków dla aktywnych). Analogowy zegarek może okazać się [...]\n…… no właśnie, czym? Nasz poradnik, rozwieje Wasze wątpliwości. Poniższe smartwatche z całą pewnością okażą się ciekawą perspektywą wyboru w niedalekiej przyszłości. Samsung Gear S3 Smartwatch będzie dostępny w dwóch smakach: Gear… funkcje znane z innych czasomierzy z elegancją najwyższych lotów. Analogowy smartwatch może okazać [...]\n… światem. Popularne powerbanki często zajmują sporo miejsca i ciążą w kieszeni. Praktyczną i stosunkowo lekką alternatywą jest powerbank zasilany bateriami AA – w które, w razie potrzeby, można zaopatrzyć się w każdym…. Szczególnie w krótkie, zimowe dni zapewniające widoczność po zmroku dokanałowe słuchawki mogą być nie [...]\n… waży 5,8g, podczas gdy prawa 6,6g) to bardzo dobrze trzymają się ucha. Co ciekawe, aby to osiągnąć, nie trzeba uciekać się do specjalnych kotwic – wystarczy włożyć słuchawkę do ucha… prezentuje podobny (albo wyższy) poziom niż większość konkurencyjnych rozwiązań, więc w moim odczuciu jedyną sensowną alternatywą są [...]\n… elektrycznych, które w ostatnim czasie przybrały na popularności i stanowią transportową alternatywę. Niedawno na promocję w sklepie Geekbuying trafił bardzo ciekawy model Kugoo S1 – hulajnoga kosztuje tylko 1236 złotych, jeżeli podczas finalizacji…\n20m OPPO obniża ceny w Polsce. Czy teraz warto kupić smartfony tego producenta?gsm\n50m Laptopy Lenovo Legion i IdeaPad na 2019 rok: procesory Intela i grafika GeForce GTX 1650/1660 Timobi\nwearables 2, total body suspension trainer bb 2400e, ekran full hd, jaka dieta, jbl sport, mexller guilietta, samsung iconx, Beurer, szkodliwe, ergonomiczny rower\n367 queries. 0,699, 0.698 (0,699) seconds.


Koszulka Merciless 19 - Pitbull City\nStrona główna Męskie Koszulki T-shirty Koszulka Merciless 19\nKoszulka Pitbull "Merciless" to jeden z naszych flagowych i najbardziej charakterystycznych projektów. Mocna, wymowna, zdradzająca poglądy. Stworzona dla prawdziwego faceta, który nie boi się mówić tego, co myśli. Ten czarny tshirt został uszyty z bawełny, jest solidnie wykonany a nadruk porządnie naniesiony. Dzięki temu, że umieściliśmy go na plecach, będzie jeszcze bardziej zaskakujący, a koszulka nada się do wielu strojów. Załóż "merciless" do jeansów, bluzy czy sportowych spodni. Będziesz w niej wyglądać naprawdę męsko i zadziornie. Koszulka z najnowszej kolekcji PIT BULL WEST COAST – Merciless - Wykonana z najwyższej jakości bawełny o gramaturze 180g/m2 - Miękka lamówka od wewnętrznej strony kołnierza chroniąca przed otarciami - Wysokiej jakości nadruki wykonane specjalistyczną technologią sitodruku - Duża tkana naszywka z logo marki PIT BULL WEST COAST u dołu koszulki - Mała tkana naszywka na krawędzi rękawka - Skład materiału: 100% bawełna


abc francuskiego - ABC Francuskiego - studio językowe\nABC Francuskiego – studio językowe\nzajęcia indywidualne lub grupowe/online i stacjonarne\nWitaj, jestem Marlena i chętnie zostanę Twoją nauczycielką języka francuskiego :) Jeżeli marzysz o tym aby w końcu zacząć naukę francuskiego, zrozumieć gramatykę, poszerzyć słownictwo a może w końcu przełamać barierę językową, zdawać maturę lub egzamin z języka francuskiego ? - chętnie Ci w tym pomogę ! Prowadzę zajęcia indywidualne jak i grupowe online. Jeżeli nie wiesz czy taka nauka jest jednak dla Ciebie idealnym rozwiązaniem, umów się ze mną na bepłatne spotkanie online, podczas którego rozwiejemy wszelkie wątpliwości:\nvar ml_account = ml('accounts', '1594962', 'j4q8s2y5t8', 'load');\nABC francuskiego to nauka języka francuskiego online/via Skype, lekcje indywidualne, grupowe, korepetycje, szkolenia dla firm. Nauka online z ABC Francuskiego to gwarancja jakości oraz oszczędność Twojego czasu i pieniędzy.\nZatem do zobaczenia na lekcji próbnej?\nTa strona korzysta z ciasteczek aby świadczyć usługi na najwyższym poziomie. Dalsze korzystanie ze strony oznacza, że zgadzasz się na ich użycie. Więcej informacji znajdziesz w Polityce Prywatności.AkceptujęPolityka prywatności


OXO - Komentarze - SportoweFakty.pl\nOXO - komentarze\nOXO napisał/a komentarz do Za i przeciw Hynka. Unia Tarnów jak akademia albo przedsionek. Tu się promujesz, karierę robisz gdzie indziej\nA jesteś pewny że Cieslak nie dostawał pieniędzy od Azotow po odejściu z Unii? Czy 8 mln ktore teraz dają Azoty to są male pieniądze i czy faktycznie się skończyły ? Chciałeś się wygłupić i ci się udało :) . Zajmij się Stala a nie zaglądaj innym do kieszeni bo kredyt z providenta juz się skończył a drugiego nie będzie\n20 godzin temu | -1 odpowiedz (1 komentarz w tej dyskusji)\nOXO napisał/a komentarz do Stelmet Falubaz Zielona Góra - Betard Sparta Wrocław\nOoo co to suczka z pitolkiem ze stadionu piszesz ? Buhahaha\n6 dni temu | 0 odpowiedz (1 komentarz w tej dyskusji)\nOXO napisał/a komentarz do Cracovia - Korona Kielce\nA co jest na olimpiadzie ?\nWidzę że ci paru klepek brakuje stad masz problemy z rozumowaniem wiec napisze prościej poziom polskiej ekstraklasy można porównać co najwyżej do rumuńskiego speedwaya (amatorzy) .Czeska liga jest kilka poziomów wyżej\nOXO napisał/a komentarz do Żużel. TAURON SEC: Mikkel Michelsen najlepszy w Vojens. Drugie miejsce Kacpra Woryny! (relacja)\nMa się rozumieć , że jak Stal spadnie do 1 lig, przestaniesz kibicować tej drużynie .\nOXO napisał/a komentarz do 3. finał TAURON SEC w Vojens\nOn się nawet nie kryje z tym ze jest menelem. Ba on się tym szczyci\n7 dni temu | 2 odpowiedz\nOXO napisał/a odpowiedź do Twojego komentarza\nNIkt nie jest juz w stanie utrzymać w ryzach toruńskiego kabaretu . Czas gasić światło . I tak nie ma dla kogo jeździć. Ostatnio w tv był jakiś koncert discopolo z motoareny i były tam tłumy. Może w tym kierunku trzeba iść\nOXO napisał/a komentarz do Ten wyścig przejdzie do historii polskiego sportu. Sindy Weber przekroczyła granicę\nJa się nie pytam co z tym mam zrobić tylko co ta ma wspólnego z tym artykułem?\n2 tygodnie temu | 2 odpowiedz (3 komentarze w tej dyskusji)\nOXO napisał/a komentarz do Żużel. Miejsce Jasona Doyle'a jest w PGE Ekstralidze. Get Well wiąże jednak przyszłość z Australijczykiem\nPatrząc a to że w Toruniu 90% to kibice sukcesu to ten sezon w nice może się okazać gwoździem do trumny tej trupy cyrkowej\n13:42 Żużel. Kolejarz - PSŻ: Doprowadzić tor do porządku. Wszystkie oczy na Davida Bellego (klucze)\n13:30 ATP Cincinnati: Nick Kyrgios atakuje Rafaela Nadala. Przedstawił dowód na opóźnianie gry przez Hiszpana\n13:30 Bundesliga na żywo. Borussia Dortmund - FC Augsburg na żywo. Transmisja TV, stream online, livescore\n13:23 Tomasz Hajto nie oszczędza się przed operacją. Odpowiedział na wyzwanie Zbigniewa Bońka (wideo)\n13:15 Bundesliga na żywo. Werder Brema - Fortuna Duesseldorf na żywo. Transmisja TV, stream online, livescore\n13:13 Transfery. "To wybitny piłkarz". Bayern Monachium zachwycony pozyskaniem Coutinho\n13:10 Premier League. Manchester City - Tottenham: mistrz Anglii kontra wicemistrz Europy. Hit i fundament pod budowę serii\n13:00 Ekstraklasa na żywo: Śląsk Wrocław - Cracovia na żywo. Transmisja TV, stream online, livescore\n12:44 "Brat" Krzysztofa Piątka świętuje urodziny. Polak nie zapomniał o ważnym dniu\n12:43 Fiesta na Majorce z mistrzem Polski, weteran i transferowi rekordziści. Oto beniaminkowie Primera Division


Lubię jeść suplementy: Szkodliwe suplementy? Raport NIK o suplementach diety\nRaport wykazał między innymi, że:\n1) Wiele suplementów diety najzwyczajniej w świecie NIE MA cech deklarowanych przez producentów, a zdarzają się też po prostu szkodliwe dla zdrowia.\n2) Dodatkowo przeprowadzono kontrolę preparatów probiotycznych (których przyjmowanie swoją drogą sama na blogu kiedyś polecałam). Aż 89% zbadanych próbek nie posiadało stabilności liczby żywych bakterii. Zdarzało się, że liczba żywych, korzystnych dla zdrowia bakterii w części próbek spadła miliardkrotnie. W składzie kilku preparatów stwierdzono nieokreślone szczepy bakterii. Ponadto jeden z probiotycznych suplementów diety zakażony był grzybami.\n3) W sprzedaży, w tym internetowej, obok rzetelnych preparatów znajdowały się suplementy diety zawierające np. bakterie chorobotwórcze, a dokładniej bakterie kałowe (z grupy Enterococcus Faecium), jak również zakazane substancje psychoaktywne, czy stymulanty podobne do amfetaminy.\n4) NIK zwrócił też uwagę na kreowanie popytu na konkretne suplementy diety oraz reklamowanie ich jako równoważne produktom leczniczym.\nParę lat temu nikt nie przewidział, że rynek suplementów diety w Polsce aż tak się rozwinie. W 2015 r. Polacy wydali na suplementy diety 3,5 mld zł, kupując blisko 190 mln opakowań.\nWydaje się, że zawinił tutaj ustawodawca. Ponieważ według obecnego prawa, każdy może wprowadzić na rynek suplement diety, a jedynym warunkiem jest zgłoszenie stosownego powiadomienia do GISu. Od tego czasu niezweryfikowany produkt może być legalnie sprzedawany, bo obowiązujące przepisy pozwalają na wprowadzenie do obrotu suplementu diety natychmiast po złożeniu powiadomienia, a sam proces weryfikacji czy postępowania wyjaśniającego nie wstrzymuje sprzedaży zgłoszonych produktów.\nMam nadzieję, że w najbliższym czasie doczekamy się w końcu uregulowania rynku suplementów diety oraz ich reklamy.\nŹródło informacji i link do pełnego raportu NIK o suplementach:


Cigarettes After Sex - Cry premiera płyty, polska data premiery\nDataPremiery.pl » Muzyka » Pop » Cigarettes After Sex - Cry\nArysta: Cigarettes After Sex\nCigarettes After Sex zapowiada premierę długo oczekiwanego drugiego krążka "Cry".\nPłyta trafi na półki sklepowe nakładem Partisan Records. Nagrany podczas nocnych sesji na Majorce, materiał jest filmową medytacją nad wieloma złożonymi aspektami miłości - spotkania, pragnienia, potrzeby, przegranej... czasami doświadczanych jednocześnie.\nNiemalże w tym samym tygodniu, co ukazał się debiut zespołu w 2017 r. , Gonzalez wraz Jacobem Tomskym (perkusja) oraz Randym Millerem (bas) wyruszyli na Majorkę i rozpoczęli pracę nad drugim krążkiem. Sesje nagraniowe do "Cry" były przesiąknięte atmosferą miejsca, w którym przebywali muzycy.\n"Dźwięk tej płyty jest nierozerwalnie związany z miejscem, w którym powstawała. Ten album jest dla mnie jak film łączący w sobie różne postacie i sceny, ale ostatecznie chodzi o romans, piękno i seksualność. To moja osobista opowieść o tym, co te pojęcia dla mnie oznaczają" - mówi Gonzalez.


Dalekie wyprawy, rozkazy do wypełnienia, księżniczki, węże, smoki – to codzienność rycerzy, którzy każdego dnia zmagali się z takimi zadaniami. W pełną przygód ekspedycję wyruszyła również trójka przyjaciół, którzy żyli w czasach Władysława Łokietka – Janek – syn karczmarza podszywający się pod rycerza, Lucek – giermek księcia Bolesława Zawistnego, który pragnął zostać prawdziwym rycerzem oraz Huba – czarodziej z pewnym defektem, który spowodował, że mag postanowił żyć w odosobnieniu. Dziwny zbieg okoliczności postawił ich na wspólnej drodze i spowodował, że wyruszyli w pełną przygód wyprawę. Czy uda się im pokonać wszystkie przeciwności losu? Czy tajemnicza babka leśna nie pomiesza im szyków? Co wyniknie ze spotkania z groźnym smokiem? Czy Janek uratuje zamkniętą we wieży piękną księżniczkę? Masz ochotę na duża dawkę groteskowego humoru? Koniecznie przeczytaj powieść Michała Krupy „Janek herbu pół krowy”! Uwaga! Przed lekturą przygotuj chusteczki! Z pewnością nie raz popłaczesz się ze śmiechu!\nKup książkę Janek herbu pół krowy\nOpinie o książce - Janek herbu pół krowy\nPrzeczytane:2016-03-18, Ocena: 4, Przeczytałam, 52 książki 2016, Mam,\n(Kliknij aby rozwinąć opinię) "Poskacz na piętach. Podobno to pomaga". Specyficzny humor, ironia, absurd i komizm - to elementy charakterystyczne dla pióra Michała Krupy, który z książki na książkę, rozwija swój styl, przekonując do siebie kolejne rzesze czytelników. Tym razem autor ten pokusił się o dość oryginalną scenerię swoich prób rozśmieszenia potencjalnego odbiorcy, tworząc swoistą parodię "Don Kichota" w połączeniu z prawami występującymi w grach komputerowych. Ta książka to niewątpliwie proza dla sympatyków takich specyficznych klimatów. Michał Krupa to pisarz młodego pokolenia, a do tego szaleniec. Jest pacyfistą z wyboru, a barbarzyńcą z przekonań. Autor takich książek, jak: "Cześć, mam na imię Michał", "Łosoś norwesko-chiński", "Łosoś a'la Africa" oraz "Maślana-czas pokoju". XII-wieczna Polska, czyli czasy Władysława Łokietka. Janek to fałszywy rycerz herbu "Pół krowy", który wraz z giermkiem Luckiem wyrusza na polecenie Bolesława Zawistnego, odszukać smocze jajo. W trakcie podróży do bohaterów dołącza czarodziej Huba z pewnym defektem dotyczącym jego magicznych zdolności. Na Janka i jego towarzyszy czeka mnóstwo przygód. "Janek herbu pół krowy" to kolejna po ostatnich trzech książkach Michała Krupy, w której na każdej stronie aż roi się od przygód, jakie mogą niejednego czytelnika zaopatrzyć w nowe mimiczne zmarszczki, jeśli tylko preferuje tego typu konwencję. Preferuje czarny humor wyrażający się w pokazywaniu zupełnie nieprawdopodobnych sytuacji okraszonych wielką dawką absurdu i komizmu, gdzie przerysowanie postaci oraz zaistniałych sytuacji jest bardzo mocno widoczne. Nie każdemu taka specyficzna proza przypadnie do gustu - jestem pewna jednak, że amatorom czarnego humoru, na pewno. Średniowiecze oczami Michała Krupy to nie tylko ciemne i mroczne czasy, ale także niezapomniane przygody, barwni bohaterowie, dużo hazardu i gier. Jest wesoło, jest śmiertelnie poważnie, jest ryzyko, jest zabawa. A wszystko to ukazane w postaci parodii, w której główny bohater Janek potrafi zaskakiwać swoją logiką myślową i stosunkiem do świata. Michał Krupa na szczęście nie używa średniowiecznego języka, który z pewnością zanudziłoby większość czytelników zagłębiających się w perypetie trójki przyjaciół. "Janek herbu pół krowy" to książka, która zapewniła mi mile spędzone popołudnie. Wraz z jej bohaterami ratowałam bowiem uwięzioną księżniczkę, czy też leciałam na... smoku. Żartobliwa, pełna absurdu i czarnego humoru powieść - dla sympatyków tego gatunku, lektura warta rozważenia.\n(Kliknij aby rozwinąć opinię) Michał Krupa staje się powoli ikoną polskiego humoru. Znajduje go praktycznie wszędzie a najchętniej bierze pod lupę nasze przywary, wady i obyczaje. Swoich bohaterów nigdy nie oszczędzał wysyłając ich bezlitośnie praktycznie we wszystkie zakątki świata. Nawet do piekła. Bo czyż diabły nie mogą stać się głównymi postaciami w komedii? Oczywiście, że tak. Tym bardziej gdy jej autorem jest właśnie Krupa. Sam autor niewiele o sobie mówi, choć ptaszki na drzwiach ćwierkają to i owo. Podobno jest zapalonym fizykiem jądrowym amatorem i w podziemiach swojego domu tworzy wynalazki na bazie plutonu i uranu, które zrewolucjonizują nasze życie. Ciekawe co z tego wyjdzie? Jak na razie, jedno co jest pewne, to fakt, że pisze książki i oby robił to jak najdłużej. Wypełnia na rynku księgarskim prawie pustą przestrzeń dobrego i wyrafinowanego dowcipu. Nie każdy nadaje się by tworzyć humor, który potrafi rozśmieszyć większość czytelników. Tym razem Michał Krupa popisał się iście profesorską znajomością naszej historii. To, że mieliśmy króla Władysława Łokietka wiedzą nawet dzieci. To, że w dawnych czasach w Krakowie mieszkał smok, także nie stanowi tajemnicy. Natomiast czy ktoś zdawał sobie sprawę, że oprócz podręcznikowych postaci, żyli, działali i umierali także rycerze, książęta, magowie, czarownice, których imiona skryte były po dziś dzień tajemnicą? Michał Krupa dotarł właśnie do takich faktów i skrupulatnie przepuścił je przez sokowirówkę, wymieszał ze szczyptą brutalności, nadużywania alkoholu i hazardu. Na koniec dodał trzy stołowe łyżki wyrafinowanego humoru i wlał masę do formy. Przed wstawieniem do piekarnika, posypał odrobiną przerysowanej perwersji, ale tak tylko ciut, ciut, by nie przedobrzyć. Całość pięknie upiekła się na przykładowe babcine ciasto. Janek herbu Pół krowy jest wypiekiem, który każdy powinien spróbować. Mogę ręczyć, że po pierwszym kawałku, będziecie mieli ochotę na następny.\n„Łosoś norwesko-chiński” to przepis na komedię. Z tak specyficznymi bohaterami, nawet kliszowy motyw szpiegowski nabiera rumieńców i...


Powrót Wacy na ostatniej prostej? Kapitan koszykarskiej kadry otrzymał powołanie - Kierunek Tokio - weszlo.com\nKierunek Tokio / Aktualności / Powrót Wacy na ostatniej prostej? Kapitan koszykarskiej kadry otrzymał powołanie\nCzekaliśmy, czekaliśmy i się doczekaliśmy. Trener reprezentacji Polski – Mike Taylor – wreszcie powołał Adama Waczyńskiego! To, czy kapitan kadry weźmie udział w meczach eliminacyjnych do Eurobasketu, nie jest co prawda jeszcze pewne. Mówimy bowiem wyłącznie o szerokiej kadrze, w której znajduje się aż 24 koszykarzy. Sam “Waca” zapewnił jednak, że powołania nie odrzuci. Jego powrót jest zatem bliższy, niż kiedykolwiek wcześniej.\nPrzypomnijmy – Adam Waczyński ostatni raz z orzełkiem na piersi grał podczas pamiętnych mistrzostw świata w Chinach w 2019 roku. Od tego czasu – przez konflikt z PZKoszem oraz jego prezesem – nie otrzymywał powołań na kolejne zgrupowania. Aż do dzisiaj. Koszykarz na łamach “Przeglądu Sportowego” podkreślił jednak, że nie doszło do żadnego cudownego pogodzenia. – Wprawdzie nic się nie zmieniło, jeśli chodzi o kontakt ze mną, ale skoro pojawiło się powołanie dla mnie na mecze reprezentacji, to nie ma możliwości, żebym je odrzucił – mówił.\nPodoba nam się jego podejście. W kadrze nie gra się przecież dla prezesa, ale między innymi – dla kibiców czy kolegów z drużyny. A ci nie mają nic przeciwko niemu. Ba, w konflikcie na linii zawodnik-związek niemal wszyscy wzięli stronę Waczyńskiego. Poza oczywiście samym związkiem, no i Mike’m Taylorem.\nAmerykański szkoleniowiec jednak widocznie wybaczył kapitanowi reprezentacji jego “winy”. A na dodatek przychylnym okiem spojrzał też na Macieja Lampego, z którym miał napięte stosunki jeszcze przed koszykarskim mundialem. Podkoszowy wrócił ostatnio do Polski, podpisał kontrakt z Kingiem Szczecin, i jak widać – otworzyło mu to ponownie bramy do reprezentacji.\nNa dobrą sprawę – cała lista jest naprawdę bogata w ciekawe nazwiska. I nie mówimy tylko o dwóch głównych zainteresowanych. Przede wszystkim: pierwsze powołanie do szerokiej reprezentacji otrzymał Jeremy Sochan. Prawdopodobnie największy obecnie talent polskiej koszykówki – 17-letni skrzydłowy, który urodził się w USA, większość życia spędził w Wielkiej Brytanii, a w ubiegłym roku znalazł się w niemieckiej akademii Ulm.\nSochan jest synem Polki oraz Amerykanina, ale wybrał grę dla Biało-Czerwonych. Wyróżnia się świetnymi warunkami fizycznymi i dynamiką, potrafi sprawnie atakować kosz i znakomicie zbiera. Jeśli istnieje jeden polski zawodnik, któremu możemy wróżyć grę w NBA – jest nim zdecydowanie ten chłopak. Inna sprawa, że wciąż ma do postawienia kilka ważnych kroków, zanim wejdzie na profesjonalny poziom.\nPoza Sochanem w kadrze Mike’a Taylora znalazł się Igor Milicic, czyli syn czołowego trenera PLK, o tym samym imieniu i nazwisku. Podobnie jak Sochan – również na co dzień trenuje w Niemczech. I też jest bardzo młody – urodził się w 2002 roku.\nKto ucierpi na powrocie Wacy?\nMike Taylor nie zapomniał też o starych znajomych. W kadrze znaleźli się zarówno weterani, jak i młodsi gracze, którzy dostali szansę do gry w niedawnych spotkaniach z Izraelem oraz Rumunią. Pytanie, które warto sobie postawić, brzmi – jeśli założymy, że Lampe oraz Waczyński znajdą się w finałowej dwunastce, która będzie dostępna podczas lutowych meczów (15 i 21) z Rumunią oraz Hiszpanią – kto w takim razie z niej wypadnie?\nJeśli chodzi o skrzydłowych – “zagrożony” wydaje się Jarosław Zyskowski, który raczej nie będzie mógł liczyć na wiele minut, biorąc pod uwagę obecność Sokołowskiego oraz “Wacy”. Jeśli jednak on w zespole pozostanie, trener może zrezygnować z Michała Michalaka lub Karola Gruszeckiego.\nW przypadku Lampego – jeśli Taylor będzie chciał umieścić w drużynie aż trzech środkowych, oprócz byłego zawodnika NBA znajdzie się w niej dwójka pewniaków: Damian Kulig oraz Adam Hrycaniuk. Niewykluczone jednak, że Amerykanin ostatecznie zrezygnuje z Lampe, stawiając na tylko dwóch centrów, albo wybierając w jego miejsce Dominika Olejniczaka.\nTagi: Adam Waczyński, koszkadra, maciej lampe, mike taylor, reprezentacja Polski w koszykówce


Wiadomości: WT Sydney: Polki awansowały do 1/8 finału\nStrona Główna > Aktualności > siatkówka plażowa > WT Sydney: Polki awansowały do 1/8 finału\nWT Sydney: Polki awansowały do 1/8 finału\n24 listopada 2017 08:24\nKatarzyna Kociołek i Aleksandra Gromadowska przebrnęły przez kwalifikacje do turnieju głównego World Tour w Sydney. W rozgrywkach grupowych Polki wygrały jeden mecz i jeden przegrały, awansując tym samym do 1/8 finału. W turnieju męskim Szymon Trałka i Tomasz Gortych odpadli w kwalifikacjach i szybko pożegnali się z turniejem.\nW Australii Polskę reprezentowała jedna para męska. Szymon Trałka i Tomasz Gortych w kwalifikacjach wylosowali japońską parę Takumi Takahashi/Jumpei Ikeda. Jak się okazało, była to przeszkoda nie do przejścia. Pierwszego seta Polacy przegrali 15:21, w drugim postawili rywalom poprzeczkę o wiele wyżej. Biało-czerwoni mieli nawet swoje szanse na doprowadzenie do tie-breaka, ale w końcówce przegrali jednak do 19 i pożegnali się z turniejem.\nDużo lepiej w Sydney radzą sobie Aleksandra Gromadowska i Katarzyna Kociołek. Polki w kwalifikacjach zmierzyły się z Melissą Ruru i Danielle Quigley z Nowej Zelandii. Nasze reprezentantki wygrały to spotkanie w setach do 15 i 17 i pewnie awansowały do fazy grupowej. W I rundzie kwalifikacji Jagoda Gruszczyńska i Agata Ceynowa pokonały egzotyczną parę z Papui Nowej Gwinei, nie dając rywalkom zbyt wielu szans. W II rundzie kwalifikacji nasze reprezentantki trafiły jednak na Tjasę Jancar i Tjasę Kotnik ze Słowenii. Tym razem to rywalki były stroną dominującą i rozbiły nasze zawodniczki w pierwszym secie do 10. W drugiej partii Gruszczyńska i Ceynowa walczyły, ale przegrały do 18 i odpadły z turnieju.\nGruszczyńska/Ceynowa (POL) – Bae/Walo (PNG) 2:0\nGruszczyńka/Ceynowa (POL) – Jancar/Kotnik (SLO) 0:2\nGromadowska/Kociołek (POL) – Ruru/Quigley (NZL) 2:0\nMurukami/Ishii (JPN) – Gromadowska/Kociołek (POL) 0:2\nSchützenhöfer/Plesiutschnig (AUT) – Gromadowska/Kociołek (POL) 2:0\nAgata Ceynowa, Aleksandra Gromadowska, Jagoda Gruszczyńska, Katarzyna Kociołek, plażówka, siatkówka plażowa, Szymon Trałka, Tomasz Gortych, World Tour


Goliath Typ 34 – samochód dla myśliwych? | Automobilista\nGoliath Typ 34 – samochód dla myśliwych?\nWedle szacunków klubu marki Goliath, do dzisiejszego dnia przetrwało na całym świecie maksymalnie 14 egzemplarzy Goliatha Typ 34, z których prawdopodobnie tylko cztery znajdują się w stanie gotowym do jazdy!\nPojazd ten skonstruowano na potrzeby wojska. Nazwę „Jagdwagen” przetłumaczyć można jako „samochód myśliwski”, a geneza jego powstania była oczywista. Już w 1950 kanclerz Adenauer zaczął ostrożnie i w tajemnicy przed aliantami snuć plany stworzenia własnej armii, które to na dobre zrealizowano w 1955 tworząc Bundeswehrę. Już znacznie wcześniej rozpoczęto także wstępne przymiarki do sensownego wyposażenia sił zbrojnych, organizując m. in. co roku konkurs na lekkie terenowe łaziki (tzw. klasa 0,25 tony).\nW niemieckich realiach gospodarczych owych lat do rywalizacji o możliwe i prawdopodobnie lukratywne(!) państwowe zamówienia przystąpiły tylko trzy firmy: Porsche, Auto-Union i grupa Borgwarda z Bremy.\nBorgward zdecydował się opracować samochód wykorzystujący w dużym stopniu masowo produkowane podzespoły popularnego Goliatha GP900E, w tym jego dwusuwowe, chłodzone cieczą, dwucylindrowe silniki z wtryskiem paliwa firmy Bosch. Ich pojemność wynosiła 886 cm3 (średnica cylindra 84 mm, skok tłoka 80 mm), a moc 29,5 kW przy 4000 obr./min. Pierwszy prototyp miał rozstaw osi 2200 mm i dysponował już wyłączanym napędem tylnych kół. Latem 1954 przeszedł on z miernym wynikiem pierwsze testy, które to wymusiły pewne zmiany konstrukcyjne.\nKolejne trzy prototypy typu 31 Jagdwagen trafiły na poligony w styczniu 1955. Dwa otrzymały otwarte nadwozia z aluminium, a trzeci nadwozie stalowe. Karoserie mocowano do klasycznych drabinowych ram z podłużnicami o profilu litery U. Rozstaw osi zmalał do 2150 mm, długość pojazdu wynosiła 3530 mm, szerokość 1660 mm, a wysokość od 1600 do 1230 mm (ze złożoną przednią szybą). Deficytem z wojskowego punktu widzenia był dość niewielki prześwit auta, wynoszący ok. 240 mm.\nAuta dysponowały 5-stopniowymi skrzyniami biegów z krótkim przełożeniem biegu pierwszego umożliwiającego „pełzanie” w ciężkim terenie (przełożenia 1:7,4/4,45/2,75/1,728/1,07, bieg tylny 1:7). „Damska” dźwignia zmiany biegów przy kierownicy była mocno krytykowana przez żołnierzy. Przełożenie przekładni głównej wynosiło 5,833.\nTyp 31 pozbawiony był międzyosiowego mechanizmu różnicowego. Tylne koła zawieszono na prymitywnej sztywnej osi z resorami piórowymi, z przodu zastosowano trójkątne wahacze i poprzeczny resor piórowy. Auta otrzymały terenowe opony 6,00-16, 46-litrowe zbiorniki paliwa i miały ok. 500 kg ładowności. Producent określał prędkość maksymalną na 95 km/h i twierdził, że Typ 31 był w stanie pokonywać 60-stopniowe stoki i 50-centymetrowe brody. Ciekawe, że konkurencyjny Porsche Jagdwagen (Typ 597) był pojazdem pływającym. Porsche co prawda nie dysponował w wodzie własnym napędem, ale mógł być bez problemu holowany.\nPodczas intensywnych prób eksploatacyjnych Goliathom doskwierały ciągłe usterki, m.in. poważne awarie zawieszenia, skrzyń biegów i układu wydechowego. Także przeciętnych tylko zdolności terenowych nie udało się znacznie poprawić, a złośliwi mówili nawet, że w krytycznych sytuacjach Goliatha zawsze można było wyciągnąć z piasku lub błota DKW Mungą. Co gorsza, firma miała spore problemy z wykonaniem dalszych egzemplarzy pierwszej serii informacyjnej, które to dostarczono dopiero w styczniu 1956.\nW maju tego samego roku decydenci zamówili na potrzeby armii 5 tysięcy terenowych DKW Munga koncernu Auto-Union. Porsche i Goliath miały natomiast dostarczyć jedynie kolejnych 50 sztuk przeznaczonych do dalszych testów. Wtajemniczeni w realia niemieckiej polityki twierdzili, że konstrukcje Porsche (zaangażowanego wiele lat wcześniej w prace nad łazikami dla faszystowskiego Wehrmachtu) nie były w ministerstwach mile widziane, a grupa Borgwarda nie spełniła po prostu pokładanych w niej oczekiwań. Za Auto-Unionem przemawiał ponadto fakt sporego rozpowszechnienia w Niemczech popularnych dwusuwowych „dekawek”.\nHistoria Typu 31 zakończyła się po wykonaniu zaledwie 15 sztuk, ale co ciekawe firma wydrukowała nawet reklamowe ulotki. W krótkim tekście przekonywano, że dla Goliatha nie ma przeszkód w terenie, a na strome wzniesienia wspina się on niczym czołg (!). Trochę zabawne w tym kontekście jest, że „dla zmylenia przeciwnika” podkreślono wysoki komfort jazdy po utwardzonych drogach, fakt stosowania wydajnego ogrzewania firmy Bosch oraz możliwość wygodnego transportu wyposażenia niezbędnego w codziennej pracy… rolnika, myśliwego, czy leśnika!\nWykryte przez wojskowych ekspertów wady konstrukcyjne Typu 31 sprawiły, że samochód ten przeszedł w latach\n1956-57 daleko idące modyfikacje, z których najbardziej istotną był montaż 4-cylindrowego, 4-suwowego silnika w ukła-\ndzie bokser o pojemności 1093 ccm i mocy 37 kW. Nowy Typ 34 był nieco dłuższy (3890 mm) i od starszego auta\nodróżniał się na pierwszy rzut oka trzema przetłoczeniami po bokach nadwozia (w modelu 31 były tylko dwa przetłoczenia).\nAuto było znacznie cięższe, ale miało też zwiększoną do 590 kg ładowność.\nGoliath wiązał z tak udoskonalonym modelem spore nadzieje, ale niestety i ten pojazd okazał się niewypałem i po przejechaniu pierwszych kilkuset próbnych kilometrów musiał zostać odholowany do warsztatu.\nNic dziwnego, że zrażeni tym przedstawiciele ministerstwa obrony oraz Bundeswehry postanowili w maju 1958 na dobre\nzakończyć testy aut marki Goliath.\nAktualności, Artykuły Goliath Typ 34 – samochód dla myśliwych?\n« Poprzedni artykuł Adam Słodowy – jak samodzielnie zbudować samochód\nNastępny artykuł » Skutery z NRD: IWL – Berlin, Weisel, Troll


MARSZEWO DZIAŁKA SPRZEDAŻ za cenę 39 000 zł - DobryAdres.pl - ogłoszenia nieruchomości. Sprzedaż mieszkań, domów, działek i lokali użytkowych.\nMamy przyjemność zaprezentować ofertę sprzedaży działki rolnej w Marszewie o powierzchni 1,17 ha, uroczo położonej przy ścianie lasu, ok. 450 m od drogi asfaltowej. Zgodnie z postanowieniami uchwały dot. studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy Goleniów teren ten jest przewidziany jako strefa rozwoju osadnictwa.\npow.: 1501 m2\nCena: 42 028 zł\ntel.: +48 510057 (pokaż)\nProszę o więcej informacji na temat oferty o numerze UBR21608.


Czujny i skuteczny dzielnicowy | Bytom Nasze Miasto\nCzujny i skuteczny…\nCzujny i skuteczny dzielnicowy\nGęsty dym unoszący się nad nieużytkami przy ul. Wysokiej zauważył dzielnicowy. Podejrzewając, że kłęby dymu mogą pochodzić z opalanych kabli, wszedł w zarośla i zatrzymał 16-latka przy ognisku.\nW ogniu znajdowało się kilkadziesiąt kilogramów przewodów telefonicznych pochodzących z kradzieży. O losie nieletniego zadecyduje sędzia rodzinny. Poszukiwani są jego wspólnicy, którym za kradzież grozi do 5 lat więzienia.\nWczoraj po południu podczas obchodu swojego rejonu, dzielnicowy z komisariatu w Bytomiu – Miechowicach zauważył unoszący się nad nieużytkami przy ul. Wysokiej gęsty dym. Wiedząc, że dzień wcześniej w tej okolicy doszło do kradzieży około 120 metrów przewodów telefonicznych, dzielnicowy postanowił sprawdzić źródło tego dymu. Po wejściu w zarośla zauważył znanego sobie 16-latka, który na widok mundurowego próbował uciec. Nieletni miał powód, by obawiać się zatrzymania, bowiem w rozpalonym ognisku opalał z plastikowej otuliny wcześniej skradzione kable telefoniczne. Uzyskana w ten sposób miedź najprawdopodobniej trafiłaby na złomowisko. Wiadomo już, że kradzieży 120 metrów przewodów ze studzienki teletechnicznej nie dokonał sam. Obecnie kryminalni z Komisariatu I poszukują jego dwóch dorosłych wspólników. Szesnastolatek za popełniony czyn stanie przed sądem rodzinnym, natomiast podejrzewanym o kradzież wartych kilka tysięcy jego dwóm kompanom grozi do 5 lat więzienia.


Carrefour testuje sprzedaż online we Włoszech - Evigo.pl\nMożliwość składania zamówień w metrze zapoczątkowano 20 maja. Ponad 1000 produktów różnych marek można kupić za pomocą smartfonów. Szybkie zakupy wydrukowanych na plakatach artykułów gwarantują kody QR.\nWłoski sklep click and collect\nPo testach, Carrefour Italia, we współpracy z Risparmio Super, rozpoczął sprzedaż za pośrednictwem sklepu internetowego www.cliccaeritira.it [tłum. www.clickandcollect.it].\nSklep internetowy włoskiego Carrefour’a jest responsywny. Zamówiony towar będzie można odebrać w stacjonarnym punkcie sprzedaży w ciągu 1 godziny od finalizacji transakcji lub oczekiwać dostawy do domu, która nadejdzie po 3 godzinach.\nZobacz również: Wirtualny świat w nowym hipermarkecie Carrefour\nNowy serwis współpracuje obecnie z 120 punktami sprzedaży w Mediolanie, Rzymie, Genui, Florencji, Bolonii oraz działa w głównych miastach Lombardii. Niedługo stanie się dostępny dla konsumentów z pozostałej części Włoch.\nSklep internetowy będzie oferować takie same ceny, jak sklepy stacjonarne. Znajdzie się w nim pełna gama produktów, sprzedawanych w marketach Carrefour.\nKampania Frisco w Polsce\nPodobna kampania promocyjna miała miejsce w Polsce już w 2013 roku. Przeprowadził ją popularny sklep internetowy z żywnością Frisco.pl. Ściany metra Centrum zostały wówczas oklejone plakatami ze zdjęciami blisko 150 produktów, dostępnych w firmowym e-sklepie. Podobnie jak w przypadku aktualnych działań marketingowych włoskiej sieci Carrefour, artykuły można było błyskawicznie zamawiać za pomocą kodów QR.\n„Chcemy pokazać klientom, że w dzisiejszych czasach po codzienne zakupy nie muszą już jechać specjalnie do supermarketu, bo za pomocą aplikacji mobilnej we Frisco mogą zamówić potrzebne produkty praktycznie z każdego miejsca i o dowolnej godzinie, nawet wykorzystując chwilę oczekiwania na metro” – opowiadał Grzegorz Bielecki, prezes Frisco.pl. „Wyszliśmy z Internetu do metra, by przekonać jeszcze większą liczbę warszawiaków, że zakupy na Frisco.pl mogą być łatwe, a do tego można zaoszczędzić i czas, i pieniądze. Co ważne, kupując w naszym supermarkecie klienci mogą liczyć na świeżość produktów i dobre ceny” – tłumaczył Bielecki.\nZobacz również: Carrefour Polska liderem wzrostu w social media\n← New Look: 34% wzrost sprzedaży w sektorze e-commerce→ Omnichannel Retailing Forum: sieci handlowe czekają na partnerów w drodze do omnichannel Podobne artykuły Divante: ponad 80 proc. wzrost przychodów\nRanking 10 najlepszych responsywnych stron mobilnych


Podatność na naciski i niechęć narażania się na kłopoty - w ludziach zawsze w jakimś stopniu jest i będzie. To jest moim zdaniem największe zagrożenie dla teatru. Przystosowanie, mimikra, których konsekwencją jest artystyczny kompromis. A czy w ogóle w sztuce może taki być?\nZ Dorotą Buchwald rozmawiają: Joanna Krakowska, Piotr Olkusz i Jacek Sieradzki z Dialogu.\nNasza rozmowa ma oczywiście związek z przyznanym ci w tym roku Kamykiem, Nagrodą im. Konstantego Puzyny. Ale też od dawna planowaliśmy cię zaprosić do "Dialogowego" cyklu "Pogoda na jutro", w którym pytamy gości o ich prognozy na najbliższą przyszłość, ich nadzieje i lęki. I już przestaliśmy się dziwić, że ich rozważania o przyszłości zwykle odnoszą się do przeszłości. Więc pierwsze pytanie będzie od razu takie przyszło-przeszłe. Jakie podstawowe zagrożenia widzisz dziś przed polskim teatrem? I czy są to te same lęki, które czułaś piętnaście lat temu, czy dziesięć, czy pięć?\n- Nie, tamte znikły albo zostały zagłuszone przez coś, co idzie z całą atmosferą społeczną, w jakiej się dziś poruszamy, z językiem, jakiego używamy. Ja oczywiście nie pamiętam lat pięćdziesiątych czy początku sześćdziesiątych tamtego wieku, ale gdy słucham ludzi, którzy tamte czasy pamiętają, gdy o nich czytam albo widzę w filmie, to zaczynają mi się rysować pewne podobieństwa, polegające głównie na funkcjonowaniu w podwójnej rzeczywistości. Z jednej strony władza, i to władza bardzo różnych szczebli, narzuca pewien styl, dziwną poprawność, w której powinny się odnajdować instytucje kultury. A z drugiej strony uruchamiają się w ludziach odruchy przystosowawcze, konformistyczne, niekiedy nawet serwilistyczne: żeby pracować i chronić miejsce pracy, trzeba dostroić się do tych niedopowiedzianych często oczekiwań, pójść na kompromisy, nawet nie nazywając ich przed samym sobą kompromisami. Przyjąć do wiadomości, że tak jest. Tak to już jest i koniec.\nMoże pamiętasz, Jacku, taką dyskusję "Czego nie wolno? O teatrze politycznym i polityzacji teatru w Polsce" na Festiwalu Dialog w 2017 roku. Jacek Żakowski, który to prowadził, zapytał pod koniec, czy nie należałoby opracować jakiejś wspólnej strategii obronnej dla instytucji kultury stojących wobec tych właśnie zagrożeń, żeby im podpowiedzieć, jak się mają w tych warunkach zachowywać. Ja odpowiedziałam - co strasznie oburzyło pewną panią z widowni - że nie da się opracować żadnej takiej strategii, bo dzisiaj - w odróżnieniu jednak od lat Peerelu - wszystko tkwi po prostu w sumieniach ludzi. To nie jest kwestia prawna, bo prawo mamy nie takie złe. To nie jest kwestia gwarancji ustawowych, bo ustawa dotycząca ustroju teatrów nie została zmieniona i nadal jest tam zapis, że instytucja artystyczna za pomocą instrumentu finansowego, czyli dotacji podmiotowej, ma zagwarantowaną wolność w zakresie programowym, twórczym. Nie ma urzędowej cenzury. To, jak dziś działa instytucja artystyczna, teatr, to jest w praktyce kwestia sumienia, odwagi, odpowiedzialności. A może w innej kolejności - odpowiedzialności, odwagi i sumienia. Czy warto, i jakie, ryzyko artystyczne podejmować? Czy warto - jak się to ryzyko świadomie podejmie - bronić swoich decyzji, narażając się na kłopoty? Może lepiej ulec presji władz, jak to było na Festiwalu Malta za sprawą "Golgoty Picnic", albo uciekać się do pokrętnych argumentów, jak to było w przypadku pracy Olivera Frljicia w Starym Teatrze? Ostatnio w Teatrze Maska w Rzeszowie dyrekcja dopiero po tygodniu awantury z prezydentem miasta podtrzymała oficjalnie swoją decyzję o kontynuacji pracy nad spektaklem, na realizację którego umówiła się z artystami. I jasno wybrzmiał komunikat, że taka decyzja należy wyłącznie do kompetencji dyrekcji, a nie organizatora teatru, czyli władzy, jakiegokolwiek szczebla by ta władza była.\nAle to właśnie na tym polega, że prawo prawem, a podatność na naciski i niechęć narażania się na kłopoty - nawet takie potencjalne - w ludziach zawsze w jakimś stopniu jest i będzie. I to jest moim zdaniem największe zagrożenie dla teatru. Przystosowanie, mimikra, których konsekwencją jest artystyczny kompromis. A czy w ogóle w sztuce może taki być? Przecież istotą teatru działającego, sprawczego jest niezależne i odważne stawianie - wystawianie na widok publiczny - trudnych, bolesnych, niewygodnych spraw.\nPodałaś trzy przykłady, nie wiem, czy znalazłabyś ich więcej. Advocatus diaboli powiedziałby: to incydenty. Każdy inny, a, co więcej, dwa z nich zdarzyły się w poprzednim rozdaniu parlamentarnym. Więc czy rzeczywiście naciski władz i zdarzająca się uległość artystów to największe zagrożenia chwili obecnej i najbliższej przyszłości?\n- Tak, bo władza zaczyna mieć coraz większą chęć decydowania o tym, jaka ma być sztuka. To taki rodzaj myślenia, że jak ktoś daje pieniądze, to ma mieć wpływ na wszystko, co się dzieje w podległej instytucji, bo ona jest jego. Minister kultury miał na przykład do mnie wprost wyrażoną pretensję, że - jak mówił - "na jego portalu" (chodziło o prowadzony przez Instytut Teatralny wortal e-teatr) jest udostępniony jakiś krytyczny wobec jego działania tekst. Skoro płacę, to wymagam, aby instytucja się zachowywała tak, jak ja sobie wyobrażam. To jest ogromne niebezpieczeństwo akurat dziś, gdy sfery zbliżone do władzy marzą o zmianie myślenia o kulturze, o reinterpretacji historii, o przebudowie sfery symbolicznej. A edukacja, teatr, szkoła, literatura, film, telewizja to są wszystko narzędzia bardzo do tego przydatne i skuteczne. Przypomnijcie sobie tweet pana ministra sprzed wyborów samorządowych, że Ministerstwu Kultury podlegają na razie cztery teatry, ale może podlegać więcej, jeśli te wybory wygra partia rządząca.\nI zmieni ich właścicieli. Takie sformułowanie tam padło.\n- To jest dowód na to, jak bardzo dla panującego dzisiaj myślenia o kulturze jest to istotne. W jaki sposób powołuje się dyrektorów instytucji, na których profil czy zakres działania władza chce mieć wpływ? Minister oświadcza, że mu się prowadzenie danej instytucji nie podoba. Wprost, bez owijania w bawełnę. W związku z tym nie przedłuża się dyrektorskiego kontraktu, tylko robi konkurs, jak teraz w Muzeum Historii Żydów Polskich "Polin". To znaczy, że konkurs ma wyłonić kogoś, kto przedstawi program, który się spodoba ministrowi, bo on daje pieniądze, więc ma prawo tego oczekiwać. Skoro tak, no to przecież jest nieuniknione, że potencjalni kandydaci też zaczynają tak myśleć. Że trzeba napisać program albo sformułować propozycję, która się spodoba. I z góry przewidzieć, co się spodoba.\nMyślisz, że to już jest powszechne?\n- Nie o to chodzi, czy jest powszechne, tylko że "idzie". Czuć, że nadchodzi. I za chwilę może być standardem. Skoro szansę zaistnienia będą miały tylko pomysły czy projekty instytucji, które się spodobają, to one będą powstawać. I ludzie będą je robić, bo to ich praca, a trzeba gdzieś pracować. Tak już było, prawda? Czasami udawało się w Peerelu niejako oszukać ten system, coś przemycić, zrobić wbrew. Strasznie trudno wytłumaczyć dzisiejszym studentom, na czym polegała tamta dziwna umiejętność wpisywania się w obowiązujący oficjalnie schemat, ale jednocześnie podkładania jakiegoś subwersywnego ładunku. Młodsi od nas - w większości - nie umieją czytać pomiędzy wierszami (szczególnie dziennikarskich tekstów z peerelowskich gazet), oduczyli się subtelnego języka aluzji, ironii, sarkazmu, bo przez ostatnie lata nie był to język teatralnego mainstreamu. Także z codziennego języka zniknęło wiele słów o zbliżonym, a jednak nieco odmiennym znaczeniu. Żyjemy w świecie krótkich, zwartych, praktycznych komunikatów i diapazonicznych emocji. Z jednej strony plakat z siekierą i rewolucją, a z drugiej inny plakat z inną siekierą i inną rewolucją. I każda sprawa jednakowo ważna. Sami wiecie, jak trudno przebić się w teatrze z komunikatem, który przekaz w jakiś sposób wysubtelnia albo niuansuje.\nAle czy mielibyśmy wracać do teatru przemycającego treści między wierszami? To przecież przerażająca perspektywa. Nie wiadomo zresztą, czy w ogóle realna.\n- Ja taki teatr rozumiałam, umiałam go sobie "zdekodować", bo w nim wyrosłam. Ale czy za nim tęsknię? To sprawa szersza, bo rozpoczyna dyskusję, co to znaczy dobry teatr, dobre przedstawienie. Tak czy owak na pewno nie jest to język pokolenia, które dzisiaj dominuje w teatrze. Oni wypracowują swój, inny język. Być może dla mnie niekiedy trudny do przyjęcia. Ale kluczowe pytanie brzmi: dla kogo będą robić teatr jutro? Czy będą robić teatr dla zadowolenia władzy, czy będą robić - w sposób odważny i bezkompromisowy - swój teatr dla swojej publiczności, egzekwując stosowanie zapisu w ustawie o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej gwarantującego wolność, niezależność, autonomię pracy twórczej w instytucji publicznej? Takie tam proste pytania.\nA może teatr odruchowo broni się przed przyjęciem takiej perspektywy nie dlatego, że odrzucił język ironii i aluzji, tylko dlatego że jeszcze nie przyjął do wiadomości konieczności wejścia w klasyczne dwójmyślenie: osobna gra z publicznością, osobna z władzą?\n- Ależ gry z władzą odbywają się w teatrze od dawna, odkąd jest publiczny. Każdy dyrektor takie gry prowadzi, ba, zazdrośnie strzeże swoich wypracowanych narzędzi dyplomatycznych. Próbowałam kiedyś zaproponować powstanie - na początek w Warszawie - kolegium dyrektorów teatrów na wzór kolegium rektorów szkół wyższych. Ciało, które reprezentowałoby wszystkich wobec wspólnego organizatora, czyli Biura Kultury w Ratuszu. Nic z tego nie wyszło. Dyrektorzy uważali, że każdy sam lepiej sobie swoje relacje z władzą ustanowi.\nZawsze łatwiej pójść do urzędnika z lamentem: dlaczego kolega X ma o milion więcej ode mnie? To przecież niesprawiedliwe! Czy coś takiego, jak solidarność środowiska, jest w ogóle realna?\n- Nie wiem. Egotyzm w świecie sztuki jest nie do ominięcia. Bez niego nie można by uprawiać artystycznych zawodów i prowadzić teatrów. Prowadzi się przecież zawsze najlepszy teatr na świecie i dlaczego ktoś inny ma dostawać pieniądze większe niż ja? To jest nieuniknione, ale też chyba uniemożliwia zbudowanie dobrej całościowej struktury. Na przykład napisanie zadowalającej wszystkich ustawy teatralnej, albo w ogóle sensownej ustawy o działalności kulturalnej. Po latach, kiedy praktyka wokół uchwalonej - w bólach - w 2012 roku ustawy już się utrzęsła, kiedy wiadomo, gdzie są błędy, powoli można by, właśnie drogą negocjacji środowiskowych, proponować działania naprawcze bez konieczności wyrzucania całości zapisów do kosza. Ale się nie daje, bo partykularyzmy poszczególnych odłamów środowiska są nie do pogodzenia.\nA wierzysz w solidarność publiczności? Doświadczenia rozwalonych przez władze teatrów we Wrocławiu czy w Krakowie pokazują, że łatwiej znaleźć dyspozycyjnych artystów niż dyspozycyjnych widzów.\n- Każdy teatr ma swój kontyngent publiczności. Wychowuje swojego widza. To nie jest coś danego raz na zawsze. Publiczność się przywiązuje, jest wierna - dyrektorzy mówią mi na przykład, że nie potrzebują specjalnych badań, bo doskonale wiedzą, jaka jest ich widownia, znają jej skład - ale jednak czasem się wymienia. Zwykle wtedy, gdy następuje zmiana w samym teatrze. Zmiana związana z rodzajem repertuaru, estetyką czy kierunkiem ideowym. W Warszawie mogliśmy to obserwować na przykład w Teatrze Powszechnym, Ateneum, w Syrenie. Po zmianie zawsze spada frekwencja i trzeba z mozołem pracować na swoją własną publiczność. Wiedzę o liczbie widzów - nawet na poszczególnych przedstawieniach - gromadzimy w Instytucie i podajemy w roczniku "Teatr w Polsce". Oprócz innych danych oczywiście, bo rocznik ma ponad tysiąc stron. Teatry w Polsce są w większości pełne, a ogólna liczba widzów wzrasta średnio o dwieście tysięcy osób rocznie.\nSłyszy się zarzuty o lewackim charakterze polskiego teatru. Padają oskarżenia, że artystów o innym światopoglądzie nie dopuszcza się na sceny. Dziś sytuacja polityczna im sprzyja. Pytanie tylko, czy jest kontyngent widzów,który przyjdzie do teatru "prawackiego".\n- Byłam na czytaniu "Bezkrólewia" Wojciecha Tomczyka organizowanym przez Klub Ronina w Teatrze Palladium w Warszawie. Było ponad pięćset osób. Ale to nie była publiczność teatralna. To była publiczność, która przyszła na manifestację polityczną i nic jej nie obchodził teatr, chociaż było to czytanie dramatu. Przedstawienia, które określane są jako lewackie, też taką publiczność miewają. Jak popatrzycie na zmianę kontyngentu publiczności w Teatrze Powszechnym w Warszawie to będzie wiadomo, na czym to polega. Mnie się wydaje, że publiczność się gromadzi po prostu wokół całościowej propozycji artystycznej. I jeśli jest ona konsekwentna, to zbierze swoją publiczność, mniejszą czy większą. Nie wykluczam, że również istnieje kontyngent publiczności o oczekiwaniach prawicowych. Teatr Nie Teraz ma swoją wierną publiczność w Tarnowie, ale gdy miał wystąpić w Teatrze Polskim we Wrocławiu - publiczność się nie zebrała nawet na jedno przedstawienie.\nW Teatrze Powszechnym nastąpiła nie tylko zmiana orientacji politycznej teatru. Zmieniła się estetyka, zmienił się sposób rozmowy z widownią. Teatr zaczął wymagać od widowni zachowań, których do tej pory nie wymagał, na przykład pewnego rodzaju aktywności podczas spektakli. W związku z tym może alternatywa nie polega na tym, że jest publiczność lewacka i prawacka, tylko na tym, że jest publiczność zachowawcza i otwarta.\nChcesz powiedzieć, że dawna publiczność Teatru Powszechnego nie była otwarta? Nie, to nieprawdziwe twierdzenie.\n- Dawna publiczność Teatru Powszechnego nie usiadłaby w trakcie przedstawienia przy stole, nie piłaby wódki, nie dogadywałaby artystom, a ta widownia to robi, bo się tego od niej oczekuje. Dawniej oczekiwało się czegoś innego.\nBo to jest kontyngent zupełnie innej publiczności, ale kategoria otwartości lub zamkniętości nie ma tu zastosowania. Dzisiejsza publiczność Teatru Dramatycznego nie pójdzie do dzisiejszego Powszechnego. Czy to znaczy, że jest zamknięta? Nie, po prostu widzowie mniej więcej wiedzą, co im oferuje w bardzo konkretny sposób jeden, drugi, trzeci teatr. Widownia Teatru Studio może przyjdzie do Cafe Kulturalna w Dramatycznym, ale na pierwsze piętro wdrapie się jej niewielka część. I odwrotnie, bo po drugiej stronie jest Bar Studio. Może kiedyś było to mniej wyraziste, może proponowany przez teatr język nie był tak zróżnicowany. Ale do Teatru 13 Rzędów Grotowskiego w Opolu też przychodziło niewiele osób na przedstawienia. Próbujemy urzędnikom od kultury uświadamiać, że liczba widzów nie może być jedynym kryterium stosowanym do oceny działalności instytucji artystycznej. Wartości i znaczenie dzieła teatralnego nie można określić jedynie za pomocą mierników ilościowych.\nDochodzimy do zasadniczego rozróżnienia; jest publiczność traktująca teatr tradycyjnie i konserwatywnie - czyli publiczność oczekująca od teatru albo rozrywki, albo wielkiej klasyki, albo mówienia o uniwersalnych wartościach - i publiczność, która oczekuje od teatru szybkiego reagowania, "wtrącania się", jak by powiedział Teatr Powszechny, zabierania głosu w sprawach, które po prostu dzieją się na żywo.\n- Oczywiście, że najważniejsza jest kwestia określenia, jaką potrzebą kieruje się człowiek do teatru chodzący. W latach, do których często się odwołujemy jako tych dla teatru najlepszych po wojnie, czyli sześćdziesiątych i siedemdziesiątych dwudziestego wieku, wykształcił się społeczny nawyk chodzenia do teatru. Na początku może wymuszony przez szkołę czy przez rodzaj obowiązujących powinności społecznych. Dzisiaj do nawyku dochodzi jeszcze możliwość wyboru, bardziej świadomego, bo teatry są bardzo różne. Trzeba wiedzieć, gdzie się chce pójść. Ktoś może odczuwać potrzebę bardziej, jak to nazywacie, konserwatywnego rozumienia funkcji teatru, spotkania się tam z literaturą, z rodzajem nieśpiesznej refleksji, odległej od gazetowego czy doraźnego reagowania - i będzie wiedział, w jakim teatrze to znajdzie. Ktoś, kto uważa, że to właśnie teatr daje tę unikalną szansę na szybkie odreagowanie, przeżycie, na to, co dzisiaj często nazywa się przepracowaniem trudnych, doraźnych tematów - też będzie wiedział, jacy artyści mu takich przeżyć dostarczą. Teatr - przez to, że jest sztuką - ma nieograniczone możliwości tworzenia i wywoływania emocji. A rodzaj przetworzenia, przefiltrowania rzeczywistości za pomocą teatru jest niezwykle skuteczny społecznie. Ale narzędzia są różne.\nW kwestii rozszerzania kontyngentów publiczności Instytut Teatralny zrobił wiele swoją akcją "teatr za grosze".\n- Mówisz o Dniu Teatru Publicznego? Miałam może dwie minuty - tyle, ile zajmuje wypalenie papierosa - na przekonanie minister Małgorzaty Omilanowskiej, żeby przeznaczyła na tę akcję milion złotych. Musiałam jej pokazać, jak ważne - właśnie społecznie - jest ustanowienie takiego dnia, jak może on wpłynąć na postrzeganie teatru, jego misji. Jak taka akcja ma szansę wzmocnić teatr jako sztukę nieelitarną i przesunąć chodzenie do teatru w górę w hierarchii potrzeb kulturalnych obywateli. Ważne jest to nie tylko dla artystów i dyrektorów tych instytucji, ale także dla organizatorów, którzy muszą mieć świadomość, jak delikatną materią zarządzają - przede wszystkim, że karuzela wyborcza w urzędach nie może oznaczać za każdym razem dla teatru rewolucji czy katastrofy. Muszą wiedzieć, jakie są powinności organizatora, obowiązki dyrektora, a jakie prawa widzów. Zaczęliśmy naszą akcję organizować w 2015 roku od biletów za dwieście pięćdziesiąt groszy, z okazji dwustupięćdziesięciolecia teatru publicznego.\nAkcja polega na tym, że zachęcamy wszystkie teatry publiczne - jest ich obecnie sto dwadzieścia dwa - do zagrania jednego przedstawienia w specjalnej "groszowej" cenie. Dopłacamy różnicę pomiędzy tymi groszami a średnią - wynegocjowaną z teatrem - ceną biletu. Bilety na te spektakle można kupić w Dzień Teatru Publicznego - zwykle w połowie maja, w tym roku będzie to 18 maja - wyłącznie w kasach teatrów. To ma spowodować konkretny, fizyczny ruch widzów w stronę budynku, instytucji. Dla teatru jest to okazja, żeby się wzajemnie zobaczyć ze swoimi widzami. Pierwszego roku kolejki ustawiające się od czwartej rano i ich długość, wszystkich zaskoczyły. Zdarzało się, że teatry były na to nieprzygotowane, nie doceniły siły promocyjnej tej sytuacji. Dziś, po czterech latach, dyrektorzy, zespoły artystyczne i pracownicy zajmujący się reklamą i komunikacją z widzami dobrze już rozumieją, że to jest przede wszystkim dzień dla nich. Żeby sobie przypominać, dla kogo pracują. Że mają przed sobą tę najbardziej zdeterminowaną publiczność, od której można się dowiedzieć, jakie bariery utrudniają jej częstsze chodzenie do teatru - finansowe, informacyjne, komunikacyjne. Takie bariery można z łatwością zlikwidować, bo teatry mają sporo ofert promocyjnych, tylko może nie zawsze właściwie rozdystrybuowanych, i zawalczyć o większą widownię. W niektórych miejscach bilety sprzedają się w ciągu piętnastu minut, bywają też wściekłe awantury, gdy ich braknie. To są sytuacje z jednej strony fajne, z drugiej powinny dyrektorom dawać do myślenia. Zgadnijcie, dokąd poszła publiczność spod Teatru Narodowego, kiedy nie dostała biletów na "Kotkę na rozpalonym blaszanym dachu"?\nNo chyba nie do Kwadratu?\nTak, poszła do kolejki pod Teatrem Kwadrat, ale wcale nie dlatego, że jest w miarę blisko. A przedtem była pod Narodowym wielka awantura, bo teatr odwołał "Kotkę", ponieważ zachorowała grająca w tym spektaklu aktorka. Widzowie nie byli empatyczni, żądali przywiezienia chorej ze szpitala, nie chcieli biletów na inne przedstawienie... Skończyło się przyjazdem policji i komentarzem dyrekcji, że takiej publiczności w teatrze sobie nie życzy. No to poszli do Kwadratu.\nPowiadasz, że są rozmaite gatunki publiczności, bo każda publiczność czego innego chce i ma prawo szukać czegoś, co po prostu bardzo lubi. A ty jaki jesteś gatunek publiczności?\n- Ja niestety jestem wieczną entuzjastką. Lubię teatr, bardzo różne jego odmiany, gatunki, przejawy. Nie jest jednak tak, że wszystko mi się podoba. Po prostu uważam, strasznie to naiwnie zabrzmi, że teatr to jest najwspanialszy wynalazek ludzkości (nie jest to moje zdanie, gdzieś to przeczytałam). Swoją pracę zawodową rozpoczęłam od pracy w teatrze, miałam okazję "zajrzeć" w proces powstawania przedstawienia, zobaczyć od drugiej strony, jak się to odbywa, ile kosztuje emocji, wysiłku, niepokoju, zgryzoty. To jest ogromna praca, której efektem bywa ta niezwykła sprawczość, o której rozmawialiśmy na początku. Mam wielki szacunek do ludzi, którzy pracują w teatrze i umieją robić teatr, który działa. Nie wiem, czy to się da dobrze opowiedzieć...\n- Skuteczny i fascynujący. Nie trzeba go do końca rozumieć, "rozbierać" intelektualnie, rozpoznawać wszystkich znaków teatralnych i motywów muzycznych. Po prostu nie chcesz, żeby się skończyło. To się w teatrze zdarza. I to są te cudowne chwile, dla których warto teatr publiczny mieć, utrzymywać, wbrew tym wszystkim, którzy nieustannie mają pretensje, że się tyle pieniędzy na teatr wydaje. Mamy sto dwadzieścia dwa teatry publiczne, ponad sześćset zespołów i grup poza instytucjami. Mamy średnio siedemset premier rocznie. A wśród nich dla każdego z widzów może kilka, które zapamięta, ale które będą dla niego przeżyciem istotnym. Pięćdziesiąt tysięcy ludzi codziennie jest w teatrze w Polsce. Ponad siedem milionów widzów rocznie. Nikt ich do chodzenia do teatru nie zmusza. Coś tam jednak chyba znajdują, kurde blaszka. Jak na dobrym straganie - jeden to, drugi tamto. Jeżeli jest na to popyt, jeśli ludzie podejmują wysiłek - bo to jest wysiłek - organizacyjny, fizyczny, komunikacyjny, intelektualny etc., żeby ruszyć się sprzed telewizora czy komputera, i chcą za to jeszcze zapłacić - to chyba i ten wysiłek po drugiej stronie ma sens.\nUtrzymywanie teatru publicznego to jest dla mnie absolutnie podstawowy obowiązek władzy, państwa. Utrzymywanie w gotowości i dobrej kondycji infrastruktury i artystów, bo nigdy do końca nie wiadomo, w którym miejscu może się teatr urodzić. On się rodzi raz tu, raz tam. Wiemy z historii, że nie da się tych urodzin zadekretować, ale można je wspomagać. Sieć teatrów publicznych to nie jest żaden przeżytek systemu poprzedniego, to wspólne dobro, które należy chronić, bo poprzez teatr, za pomocą teatru można naprawdę mnóstwo rzeczy pożytecznych dla ludzi zrobić. I nie wolno na to skąpić. Kompletnie tego nie rozumieją ekonomiści, także ci zajmujący się ekonomiką kultury, stąd wiele kuriozalnych dyskusji o urynkowieniu teatrów i wiele nietrafionych rekomendacji strategicznych dla samorządów. Szczęśliwie udało nam się znaleźć inaczej myślących, którzy przy okazji debat o teatrze publicznym w Instytucie potrafią wytłumaczyć organizatorom, że teatry nie są "obciążeniem" dla samorządowych budżetów, tylko długofalową inwestycją. Jedna złotówka publicznej dotacji dla teatru generuje zysk, który można w bardzo prosty sposób wyliczyć. Zysk dla lokalnej strefy ekonomicznej prawie czterozłotowy. Festiwale, czyli wydarzenia incydentalne, taki zysk wyprowadzają poza region. Stale działająca instytucja artystyczna generuje również inne "zyski" - jest kulturotwórcza, zatrudnia ludzi, zamawia usługi. A tworzy przy tym unikalny i oryginalny "produkt", a im lepsze warunki stworzy się dla artystów, tym lepsi artyści w instytucji się pojawią. Im lepsze warunki stworzy się muzykom, tym większe będziemy mieli szanse na własnych "filharmoników berlińskich". Bo po prostu będą chcieli w danej instytucji pracować. Kwestia skutecznego lobbingu. Dzień Teatru Publicznego jest ogólnopolskim lobbowaniem na rzecz teatru.\nPowiadasz, że wydawanie pieniędzy na teatr po prostu się opłaca. Nie tyle w sensie symbolicznym, ile czysto materialnym?\n- Oczywiście. Tak, jak udaje nam się to za pomocą "badania ekonomicznego", które proponujemy teatrom przy okazji Dnia Teatru Publicznego, wyliczyć - każda wydana złotówka generuje policzalny "efekt ekonomiczny" dla lokalnego biznesu, czyli de facto wzmacnia gospodarkę regionu. Samorządy, organizatorzy powinni być o tym informowani, być do tego przekonywani. Ten zysk generuje się dlatego, że teatr jest pracodawcą, a zatrudniając artystów, może "wytwarzać" dzieła niepowtarzalne, oryginalne, wzmacniające przy okazji renomę miasta, powodujące wzmożenie turystyki kulturalnej etc. Teatr to jest także wyjątkowo korzystna inwestycja w edukację, w podnoszenie kompetencji kulturalnych. Tu jest wielkie pole do działania dla pedagogiki teatru, zastępującej lub wspomagającej dzisiaj mocno edukację kulturalną w szkole. Bardzo w tej chwili jest to potrzebne, ponieważ teatr ze szkoły został wyrugowany. Pomocy potrzebują i nauczyciele, i teatr. Bo trzeba uczyć publiczność współczesnego, teatralnego języka. A właściwie języków. A nie jest to wcale proste. W sztywnej szkole z narzuconym programem nie może przecież tak łatwo pojawić się przestrzeń dla teatralnej wolności - wolności poszukiwania, zadawania pytań, krytykowania. Wolności tematycznej i estetycznej. Teatr publiczny jest właśnie po to. Dla ochrony tej wolności.\nA jeśli w mieście nie ma teatru ani publicznego, ani innego? Czy ta społeczność - od szkół po uniwersytety trzeciego wieku - skazana jest na objazdowe busiki z chałturami na trzech aktorów i jeden reflektor?\n- Jedenaście lat temu uruchomiliśmy w Instytucie program "Teatr Polska", którego sednem jest przeciwdziałanie takiej właśnie "chałturyzacji". Objazdy teatrów z większych ośrodków ze swoimi w pełni profesjonalnymi przedstawieniami po tak zwanej prowincji to przecież nie jest żaden nowy pomysł. Były zawsze; w roku stulecia założenia Reduty nie trzeba o tym specjalnie przypominać. Sceny instytucjonalne jeszcze w latach dziewięćdziesiątych miały stałe objazdy, choć w ostatniej ćwiartce ubiegłego wieku ta forma działalności generalnie zanikła, co sporą grupę potencjalnych widzów odcięło od teatru. Nasza propozycja do tej teatralnej tradycji "dołożyła" z jednej strony, wsparcie finansowe dla teatrów podejmujących ten objazdowy trud, a z drugiej - dużą pomoc w aktywizacji gminnych ośrodków kultury, które chciałyby teatr u siebie gościć i w dodatku finansowo się do tego dołożyć. Wcale nie poszło to na początku tak łatwo. Bo taki wyjazd to jest duży wysiłek i dla techniki, i dla organizacji pracy w teatrze. Ale ogromne znaczenie miało ujawnione wtedy zainteresowanie lokalnych środowisk taką teatralną "wizytą". Mamy film dokumentalny pokazujący, jak w gminach mieszkańcy przygotowują się na przyjazd teatru. Jak rodzi się niesamowite święto. Szybko zaczęło się to samo napędzać, domy kultury zaczęły się wiązać w sieci i zapraszać teatry już poza programem "Teatr Polska". Tych domów kultury jest dużo, często są świetnie wyposażone, a korzystając z doświadczeń zdobytych w programie nie muszą być już skazane na chałtury.\nTeraz, na stulecie Reduty, chcemy zobaczyć, czy wszystkie miejsca, które Reduta odwiedziła w dwudziestoleciu międzywojennym, nadal są zainteresowane teatrem. I zaprosić je do udziału w obchodach. Nie wiem, czy się to uda z powodu ograniczeń finansowych, ale próbujemy. Szersze obchody stulecia Reduty były ujęte w programie, który składałam do Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego, ale na razie nikt się do tego nie odniósł. Był tam też projekt niejako bliźniaczy, "OFF Polska", związany z systemową pomocą dla teatrów i grup niezależnych, które działają poza centrami. Także angażujący gminne domy kultury. Bo pieniądze w gminach są, a samorządowcy z krwi i kości umieją docenić lokalną aktywność artystyczną. Tylko czasami nie umieją jej dostrzec. I można im w tym pomóc, wesprzeć. W wielu miejscach - kiedy znajdzie się odpowiedni punkt startu - da się zrobić takie fantastyczne rzeczy, jak Centrum Bajki im. Koziołka Matołka w Pacanowie, Hajnówka Centralna albo rozkręcony przez Piotra Dudę cykliczny festiwal - Stolica Języka Polskiego w Szczebrzeszynie. Opowiedział nam na spotkaniu w Instytucie, jak to się robi. "Chrząszcz brzmi w trzcinie" - od tego powiedzonka zaczęła się jego rozmowa z burmistrzem miasteczka, a dziś na festiwal przyjeżdżają najwięksi artyści, a jednocześnie kwitnie rozpoznana lokalna twórczość. Jestem pełna podziwu dla tego, co tam się udało.\nA kim jest pan Piotr Duda?\n- To menedżer teatralny. Przed laty był menedżerem Teatru Montownia, tworzył teatr przy Mazowieckim Instytucie Kultury, teraz jest również menedżerem Iwana Wyrypajewa. Ten rodzaj menedżerowania może mniej mi się podoba, bo jest jednak bardzo mocno komercyjny. A jego skuteczność finansowa wynika z umiejętności "pasożytowania" na ciele publicznego, dotowanego teatru. Chciałabym zobaczyć umowę na realizację spektaklu "Wujaszek Wania" w Teatrze Polskim w Warszawie. Jak rozkładają się w niej obciążenia i zyski. Drugą taką nieźle rozrośniętą hubą jest Centrala Michała Zadary.\nAle skoro duża i poważna instytucja publiczna pozwala sobie w ten sposób wypijać soki, to może świadczy to o jej nieruchawości czy wręcz strukturalnej anachroniczności?\n- Tak bym nie powiedziała. Zwróćcie uwagę, że nie ma już tych wielkich instytucjonalnych słoni. Zespoły teatralne w ciągu ostatnich trzydziestu lat zmniejszyły się o połowę. W Starym Teatrze w roku 1989 było dziewięćdziesięciu aktorów, dzisiaj jest tam czterdzieści parę osób. W Teatrze Powszechnym było osób czterdzieści pięć, jest dwadzieścia kilka. A w teatrach muzycznych czy zespołach baletowych zmiana jest bardzo dramatyczna. Te etaty, które czasem instytucjom wypominają artyści niezależni, to też nie są wielkie pieniądze, może poza Teatrem Narodowym. Tyle że ma się ubezpieczenie.\nI to na pewno jest rzecz ważna. Niemniej w rozmaitych dyskusjach, zwłaszcza artystów niezwiązanych etatami, członków grup niezależnych, kuratorów, powraca jak mantra postulat powołania wreszcie domów produkcyjnych, nieobciążonych wszystkimi tymi instytucjonalnymi ciężarami. Czy ten postulat do ciebie jakoś przemawia?\n- Ja ten postulat rozumiem, ale mam do niego spory dystans. Bo praca w teatrze, jeżeli ma być poszukująca i twórcza, wymaga zespołu. Dom produkcyjny to jest hasło ze świata korporacji, komercji, projektów: robisz, wysyłasz, zapominasz. Bierzesz się do czegoś następnego. Nie ma czasu ani przestrzeni na budowanie zespołu, na tworzenie wspólnoty z publicznością. Brzmi mi to źle. Wprowadzanie sytemu i języka projektowo-produkcyjnego do teatru nie wydaje mi się dobre. Cała awantura, która się rozegrała parę lat temu w Teatrze Studio, wzięła się z próby arbitralnego wprowadzenia projektowego sposobu pracy. Z nową leksyką, z funkcjami przeniesionymi z filmu, zupełnie inaczej wiążącymi ludzi z miejscem pracy. Może nie mam racji, ale dla mnie była to próba całkowitej likwidacji pracy zespołowej. Czegoś, co było do tej pory w polskim teatrze ważną tradycją, wartością. Kiedy całkiem niedawno usłyszałam w teatrze w Bielsku-Białej: proszę pani, my kibicujemy naszemu teatrowi tak jak drużynie piłkarskiej, bo tu mamy super zespół - to pomyślałam sobie, że może nadal ma to znaczenie. Czy da się emocjonalnie związać z domem produkcyjnym? Coś zginie.\nTo nie jest takie zerojedynkowe. Przecież znamy teatry, które mają zespoły na etatach, a o pracy poszukiwawczej nie ma w nich mowy. Nie ma zresztą na to czasu, bo trzeba trzepać premierę za premierą, żeby w ogóle żyć. Istnieje dość wyrazista chyba, zwłaszcza w młodszym pokoleniu, potrzeba, żeby łączyć się w kolektywy, żeby grupa aktorów, reżyserów, dramaturgów, muzyków, którzy dobrze się ze sobą rozumieją, mogła częściej pracować razem.\n- A w czym tu pomoże dom produkcyjny?\nDa szansę, żeby mogli przez jakiś czas, powiedzmy trzy miesiące, pół roku, pracować razem w jakichś cywilizowanych warunkach.\n- Jasne, mówiłam o takich miejscach w Poznaniu i w Lublinie. Ale czy w tym celu trzeba zamieniać teatr instytucjonalny w dom produkcyjny?\nOczywiście, że nie. Nie chcę zamieniać, pytam o alternatywną formułę, która mogłaby uelastycznić funkcjonowanie chociażby takich kolektywów. Dać im jakieś miejsce.\n- Dobrze, ja się tylko upieram, że nie wolno siłą przekształcać instytucji, która istnieje, w coś wobec niej obcego. A tak naprawdę najważniejsze jest to, żeby teatr publiczny nie musiał, jak powiedziałaś, trzepać premiery za premierą, by żyć, żeby nie musiał komercyjnymi metodami dopełniać sobie budżetu, który z założenia został niedoszacowany. Żeby organizator był świadomy, iż instytucje artystyczne muszą mieć zapewnione stuprocentowe finansowanie w ramach dotacji podmiotowej. Żeby dyrektorzy teatrów i organizatorzy w jednakowy sposób rozumieli zapisaną w ustawie formułę, że organizator ma zapewnić teatrowi "środki wystarczające na działalność".\nPorozmawiajmy jeszcze o twojej drodze zawodowej. Zaczęła się, o ile wiem, w takim małym pokoiku na pierwszym piętrze w ZASPie.\n- Nie był taki mały. Za to był bardzo wysoki, miał cztery i pół metra.\nMieściła się tam pracownia dokumentacji teatralnej prowadzona przez Barbarę Krasnodębską, osobę bardzo dla ciebie ważną. Potem sama prowadziłaś tę pracownię w ZASPie, potem byłaś szefową podobnego działu w Instytucie, który zresztą dziś nosi imię twojej poprzedniczki. Gdy się myśli o dokumentowaniu życia artystycznego, automatycznie pojawiają się na horyzoncie dwa pojęcia: ciągłość i tradycja. Nie zapytam, czy to kwestie dla ciebie ważne, ponieważ odpowiedź jest oczywista. Ale czy są istotne dla innych uczestników życia teatralnego? Jak oceniasz sytuację w tym obszarze?\n- Winrich Meiszies, dyrektor muzeum teatralnego w Düsseldorfie, były już szef międzynarodowej organizacji SIBMAS, zrzeszającej instytucje posiadające kolekcje teatralne w swoich zbiorach (Instytut do niej należy) - powiedział kiedyś coś, co moim zdaniem celnie oddaje sytuację. Powiedział, że archiwum, muzeum teatralne tylko wtedy ma sens, jeśli wokół, współcześnie teatr jest żywy, ciekawy, jest w centrum. Jeśli teatr jest nieciekawy, nudny, martwy, jest sam dla siebie muzeum, to do archiwum nikt nie ma potrzeby zaglądać.\nArchiwum żywi się żywością teatru?\n- To oczywiste, bo mnóstwo ciekawych rzeczy wtedy do archiwum trafia, ale jest też odwrotnie: teatr współczesny nieustannie żywi się archiwum, ponieważ znajduje w nim inspiracje. Wszystko kiedyś już wymyślono. Szukanie w przeszłości, odwoływanie się, nawiązywanie do tradycji - także w krytyczny sposób, jest dzisiaj bardzo częste. Zainteresowanie archiwami, nie tylko teatralnymi, gwałtownie wzrasta zresztą na całym świecie, mamy taki historyczny moment. Z drugiej strony obszar objęty archiwizowaniem bardzo się poszerza, bo i teatr jest w swoich poczynaniach bardzo różny. Można powiedzieć, że się rozlewa i zagarnia kolejne terytoria. Kryterium zawodowości - które jako podstawowe stosowała Barbara Krasnodębska, tworząc przed laty archiwum w ZASPie - jest dziś całkowicie nieaktualne. Natomiast absolutnie zawodowa ciekawość zespołu dokumentalistów, który mamy w Instytucie, pozwala bardzo szeroko myśleć o gromadzeniu, penetrować teatralną współczesność dla jakiejś nieznanej nam jeszcze teatralnej przyszłości. Mogą się dzięki temu rodzić tak ważne przedsięwzięcia, jak projekt Joanny Krakowskiej "Teatr publiczny. Przedstawienia", który pozwolił wydobyć na światło dzienne tyle cudnych i fantastycznych, zapomnianych, a często tak z dzisiejszego punktu widzenia ważnych historii. Mogą powstawać nowe opisy czy interpretacje dawnych przedstawień tworzone z perspektywy nowych źródeł czy nowych metodologii badawczych, interpretacyjnych. Te wszystkie materiały źródłowe i kolejne przetworzenia scalamy następnie w przestrzeni naszej elektronicznej Encyklopedii Teatru Polskiego. Powstają dokumentalne czy paradokumentalne filmy, powstają wystawy, które, tak jak ta związana z dwustupięćdziesięcioleciem teatru publicznego pokazują, jak archiwum jest potrzebne do opowiedzenia współczesności i do zrozumienia, w jakim punkcie własnej historii jesteśmy. A jednocześnie mamy e-teatr, ten wiatrołap, dzięki któremu możliwe jest zlanie w jeden strumień wszystkich głosów pisanych, mówionych, obrazów i dźwięków, które następnie tworzą to nawarstwiające się na bieżąco archiwum. Zbiory są w nieustannym ruchu, w każdej chwili spore grono ludzi przeczesuje je, szukając rzeczy dla siebie, współcześnie ważnych. Korzystając z dobrodziejstwa technicznych udogodnień: z cyfryzacji, z umobilnienia. Nasza Encyklopedia ma ponad milion "skorzystań" rocznie.\nTeatralny zasób archiwalny tworzą nie tylko dokumenty w Instytucie, ale także zbiory dokumentacji w poszczególnych teatrach. Nie wiem, czy wiecie, ale od 2004 roku prowadzimy "walkę" z Naczelną Dyrekcją Archiwów Państwowych o pozostawienie tak zwanej dokumentacji artystycznej w teatrach. Wedle ustawy o narodowym zasobie archiwalnym archiwa zakładowe po dwudziestu pięciu latach przechodzą do odpowiednich archiwów państwowych. Walczymy o wyłączenie z tego przepisu dokumentów artystycznych, przy okazji próbując uświadamiać teatrom, że te zbiory to jest ich tożsamość, że trzeba o nie dbać, że trzeba mieć świadomość swojej przeszłości, umieć i chcieć do niej sięgać. Na razie się udało osiągnąć tyle, że archiwa państwowe nie robią po dwudziestu pięciu latach automatycznych "egzekucji". Dla uspokojenia Naczelnej Dyrekcji Archiwów Państwowych przygotowaliśmy, dostępny na stronie e-teatru, aktualizowany co trzy lata rejestr archiwów artystycznych. Wiadomo, co jest w danym zbiorze, kto jest odpowiedzialny, w jaki sposób można ze zbiorów korzystać.\nKiedyś dokumentacja obejmowała na przykład zbiory korespondencji wybitnych artystów. Dziś wszyscy piszą maile. Czy to znaczy, że w przyszłości w tym miejscu będzie czarna dokumentacyjna dziura?\n- Wiem, że historycy literatury o tym myślą. Badacze twórczości Tadeusza Różewicza - Zbigniew Majchrowski i Janusz Drzewucki - wydrukowali sobie wszystkie maile otrzymane od niego.\nW końcu okazuje się, że papier jest najtrwalszy.\n- Nie tylko papier, ale to wszystko, co nazywamy analogowymi nośnikami. W Ameryce następuje w tej chwili odwrót od gorączki cyfryzowania wszystkiego. A nawet rzeczy istniejące już wyłącznie w wersji cyfrowej przenosi się na nośniki analogowe. Mikrofilmy są trwalsze niż zapis cyfrowy, taśma filmowa jest dużo czulsza. Czarne płyty analogowe zapisują zniuansowane dźwięki lepiej niż dźwięk cyfrowy. Pisma, które były wyłącznie elektroniczne, drukuje się znowu na papierze, bo trwałość papieru jest znana. Cóż z tego, że płyty CD mają sto lat gwarancji? Tak naprawdę żywotność nośników elektronicznych to pięć-siedem lat. Zmiany technologiczne powodują, że nieustannie trzeba przepisywać wszystko na nowo, nawet jeśli mamy tak zwane formaty bezstratne, to zmieniają się systemy do ich prezentacji, odtwarzania. A jak zabraknie prądu to co? Generalnie się pożegnamy ze wszystkim... Łatwość w dostępie czy skorzystanie z wersji cyfrowej jest super. Ale rezygnować z papieru? Never! Wszystko drukujemy, robimy odbitki zdjęć cyfrowych na papierze. Nasze bazy archiwalne, tworzone od roku 1990, są jednymi z pierwszych baz humanistycznych, wymyślonych i prowadzonych konsekwentnie do dzisiaj. Pamiętam pionierskie czasy, gdy nie było windowsów! Szczęśliwie Barbara Krasnodębska nie bała się nowych technologii, miała niezwykłą intuicję, że to będzie bardzo dokumentowaniu teatru pomagało. Ale z papieru rezygnować nie wolno.\nPrzejmujecie w Instytucie archiwa prywatne rozmaitych artystów, od nich samych albo od spadkobierców. Czy ktoś przekazał komputer?\n- Jeszcze nie, chociaż różne rzeczy się zdarzają. Ale nawet jak dostaniemy komputer, czy jakiś inny nośnik komputerowej pamięci, bez zapisanej świadomie korespondencji z poczty elektronicznej ta historia epistolograficzna się nie zachowa. Dlatego w dalszym ciągu - takie pielęgnujemy myślenie w Instytucie - jeśli chodzi o pamięć o teatrze, to trzeba zachowywać, co się da. Wszystko jest potrzebne. Natomiast są to oczywiście inne rzeczy niż trzydzieści-pięćdziesiąt lat temu. Nie ma papierowej korespondencji, makiet scenograficznych etc., ale na przykład są zarejestrowane reakcje publiczności, krzyki na widowniach teatralnych od "Do Damaszku" po "Klątwę". I takie rzeczy też trzeba dokumentować.\nMimo natłoku informacji, niemal nieograniczonych możliwości zapisywania, multiplikacji, etc., wciąż uważam, że dokumentacja powinna być jak najszerzej prowadzona. Także dlatego, że teatr jest tak subiektywny w odbiorze i tak bardzo trudno jest go zapamiętać. Oddzielam dokumentację od archiwizacji. Dokumentacja nie potrzebuje numeru inwentarzowego i wpisania w odpowiednią tabelkę. Dzięki temu może gromadzić rzeczy niestandardowe. Mamy pamiętniki, mamy rysunki, mamy przedziwne zbiory ludzi teatru, które dopełniają ich osobowości. Do naszego archiwum trafiają niekiedy całe mieszkania, całe cudze "twórcze życia", łącznie z kwitami z pralni. Teraz przyjechało do nas całe archiwum Pracowni Szkolnictwa Teatralnego z Akademii Teatralnej.\n- Tak. Wcześniej przyjechało do nas całe archiwum POLUNIMY, z trzystoma nagraniami spektakli lalkowych. Są zdokumentowane, mam nadzieję, że niedługo je udostępnimy. Mamy archiwum Tadeusza Wieczorkiewicza i Leokadii Serafinowicz, dwojga wybitnych artystów, których ranga, dzięki temu, że to archiwum dostaliśmy i je udostępnimy, jeszcze mocniej wpisze się do historii teatru. Teraz z Paryża jedzie archiwum Elżbiety Jaroszewicz, tancerki Henryka Tomaszewskiego, której wieloletnia praca w Europejskiej Akademii Teatru Ciała jest mało w Polsce znana. Przyjęcie jej archiwum to takie symboliczne dołączenie jej do historii polskiego teatru ruchu, tańca. Ta robota nigdy się nie kończy, ale jest zajęciem ekscytującym.\nZ czego jesteś najbardziej dumna po tych piętnastu latach istnienia Instytutu Teatralnego?\n- Z tego, że ten Instytut w ogóle jest. Że się udało kryzys, wywołany chęcią likwidacji Pracowni Dokumentacji w ZASPie, przekuć na stworzenie tej instytucji. Że ona urosła, że się rozwija w sposób naturalny, jak organizm, w którym tworzą się kolejne zespoły wyspecjalizowanych komórek, po to, aby zająć się nowymi sprawami, tematami. Archiwum zgromadzone w ZASPie i biblioteka to była naturalna podstawa dla Instytutu, potem doszło działanie w przestrzeni cyfrowej, czyli tej elektronicznej, wymuszone sytuacją, bo nie było siedziby. Dlatego powstał e-teatr, który z jednej strony jest odbiciem archiwum a z drugiej strony to archiwum napędza. Rozpoczęła się praca naukowa, wydawnictwa. Potem otworzyliśmy w internecie księgarnię, dostaliśmy siedzibę na Jazdowie, zbudowana została sala teatralna. Potem pojawiła się Justyna Sobczyk i pedagogika teatru. Następnie rozmaite konkursy ministerialne i własne, które dostaliśmy do organizacji już jako instytucja poważnie postrzegana. I to tak rosło, pączkowało. Nie wiem, czy pamiętacie Rozmowy na parterze, które były spisywane i publikowane w gorących latach rozmaitych teatralnych sporów 2002-2005. Książki i konferencje - Inna Scena, Nowe Historie, Biblioteka i Nowa Biblioteka Instytutu Teatralnego, Encyklopedia, Konkurs im. Dormana, Konkurs Fotografii Teatralnej. Lato w Teatrze miało jednorazowo "pocieszyć" dzieci z terenów dotkniętych katastrofalną powodzią roku 2008, a zamieniło się w program, który trwa już dziesięć lat. Nie wymienię wszystkich płaszczyzn, które miały się zbiegać i przecinać, jak w teatrze, łącząc działania najrozmaitszych ludzi posługujących się tak różnymi narzędziami, że niemal niemożliwe wydawało się pogodzić je i zgrać. A jednak się udało. Pozytywna ocena pracy Instytutu, formułowana przez całą drugą połowę zeszłego roku, począwszy od zbiorowego listu poparcia w lipcu, ocena formułowana przez ludzi z bardzo różnych stron, była niesamowicie budująca, potwierdzała, że to wszystko ma sens. To największa radość. Naprawdę.\nCzy przypominasz sobie, że ktoś do ciebie przyszedł z jakimś pomysłem, a ty mu z miejsca powiedziałaś, że nie, to jest niemożliwe, nie da się tego zrobić?\nNie przypominasz sobie?\n- Oczywiście, że rozmaite rzeczy się nie udają z różnych powodów. Ale jeżeli ktoś przychodzi z fajnym pomysłem, widać sens tego pomysłu i widać determinację pomysłodawcy, no to dlaczego miałoby się nie udać?\nDorota Buchwald - współpomysłodawczyni powołania Instytutu Teatralnego im. Zbigniewa Raszewskiego, a od 2013 roku jego dyrektorka. Po studiach na Wydziale Wiedzy o Teatrze pracowała przez wiele lat w Dziale Dokumentacji Zarządu Głównego ZASP pod kierownictwem Barbary Krasnodębskiej, której czuje się wychowanką. Współlaureatka Nagrody im. Schillera za książkę „Fredro na scenie". W „Dialogu" przez wiele lat odpowiadała za dobór ilustracji i stronę graficzną pisma.\nJoanna Krakowska , Piotr Olkusz i Jacek Sieradzki


Laboratorium :: GABINETY-MARCELIN Poznań :: Diagnostyka\nW ramach gabinetów działa punkt pobrań krwi do badań laboratoryjnych.\nPunkt pobrań obsługuje dorosłych i dzieci od wieku szkolnego.\nKrew pobiera doświadczona pielęgniarka w środy, w godzinach 8:15 do 11:00.\nOznaczenia wykonuje laboratorium Diagnostyka w pełnym zakresie u nich dostępnym. Większość wyników dostępna jest w wersji drukowanej i on-line kolejnego dnia po pobraniu. Na niektóre trzeba poczekać dłużej. Nie realizujemy żadnych zewnętrznych umów ze spółką Diagnostyka.\nCennik badań dostępny w recepcji. Atrakcyjne ceny badań.\nPrzygotowanie: Do pobrania krwi należy zwykle zgłosić się rano, na czczo (kolacja poprzedniego dnia do 20:00, potem tylko płyny niesłodzone, bez śniadania). Leki zwykle zażywa się zgodnie z zaleceniami. Niektóre oznaczenia wymagają specjalnych warunków, dlatego zawsze należy spytać lekarza zlecającego jak przygotować się do badań. Do badania kału w kierunku krwi utajonej przez okres 3 dni przed badaniem nie należy spożywać: mięsa, chrzanu, czerwonej rzodkiewki, świeżej rzepy, kalafiora, brokułów; należy ostrożnie szczotkować zęby, aby nie kaleczyć dziąseł.


Crust and Dust. Kulinarny Blog Roku 2012: Biszkopt z truskawkami i czereśniami\nJeśli na zrobienie ciasta macie tylko pięć minut, a jakieś ciasto zrobić musicie - to ten biszkopt jest idealnym rozwiązaniem. Banalny w wykonaniu, zawsze się udaje i jest smaczny. Nie jest to oczywiście ciasto wyrafinowane czy oryginalne. Po prostu zwykłe, dobre i szybkie.\nBiałka ubijamy z cukrem na gładką, lśniącą masę (około 3 minut), dodajemy żółtka, olej. Mąkę mieszamy z proszkiem do pieczenia i dodajemy do masy jajecznej. Na koniec dolewamy ekstrakt waniliowy. Do tortownicy wlewamy powstałą masę. Na wierzchu układamy truskawki i czereśnie delikatnie wciskając je w ciasto. Tortownicę wstawiamy do piekarnika i po 50 minutach stosujemy metodę suchego patyczka. Jeśli ciasto jest idealnie zarumienione, ale surowe w środku - przykrywamy je folią aluminiową i pieczemy dalej. Jeśli ciasto ma być zjedzone od razu, można zmniejszyć ilość oleju (będzie bardziej dietetyczne, a świeżości długo trzymać nie musi - skoro i tak niedługo ma zniknąć).\nSkładniki biszkopt, ciasto, czereśnie, słodkie, truskawki


Ewa Karabin, Marta Titaniec, Nie zostawiajcie ich samotnych, WIĘŹ 2010 nr 8-9. str. 2 - Laboratorium WIĘZI\nEwa Karabin, Marta Titaniec, Nie zostawiajcie ich samotnych, WIĘŹ 2010 nr 8-9.\n„Ci z warszawskiego getta, z Grodna i z innych miejscowości ze wschodu są na wpół żywi już po wpędzeniu do bydlęcych wagonów albo po przebytej drodze. Większość z nich zostaje wtłoczona do korytarza z «kabinami prysznicowymi» po obu stronach. Esesmani i ukraińscy wachmani biciem wpędzają resztę do środka. Pada rozkaz: «Iwan, woda!» — i ukraiński wachman uruchamia silniki. Prysznice zamiast wody rozpylają spaliny. Za jakieś 20 minut gotowy będzie produkt końcowy Treblinki. I już kolejni niewolnicy sięgają po ten nagi, zbity w jedną masę, zszarzały i zabarwiony na liliowo fabrykat”1.\nTransporty przyjeżdżały codziennie oprócz poniedziałków, każdy potrafił zmieścić po kilka tysięcy Żydów z całej Europy. Codziennie wieczorem plac przyjmowania transportów był idealnie czysty i pusty, po dokonywanej tu kaźni nie miał prawa pozostać żaden ślad.\nPrzebywający w Treblince więźniowie wiedzieli, że praca, którą wykonują tylko na krótki czas przedłuża im życie, ale nie może ich uchronić od śmierci. Część z nich próbowała ucieczki w transportach odwożących odzież do Rzeszy, inni wykorzystywali nieuwagę strażników podczas prac poza terenem obozu. Uciec udało się nielicznym. Pozostali zdecydowali się na powstanie zbrojne, które wybuchło 2 sierpnia 1943 r. po południu, gdy więźniowie zdołali dzięki podrobionemu kluczowi wynieść z wartowni broń i amunicję. W czasie 20-minutowej wymiany ognia wysadzili w powietrze zbiornik z benzyną i sforsowali główną bramę obozową. Z 840 więźniów w powstaniu wzięło udział 735, uciec udało się około 200, końca wojny doczekało niecałe 100 osób. Nie ma wiarygodnych danych mówiących o stratach wśród esesmanów i ukraińskich strażników, najprawdopodobniej wśród ofiar śmiertelnych nie było Niemców2.\nPo stłumieniu powstania esesmani zdecydowali się zlikwidować częściowo zniszczony obóz. Ostatni transport Żydów przyjechał do Treblinki 19 sierpnia 1943 r. Likwidacja infrastruktury obozowej przeciągnęła się do listopada 1943 r., wówczas zastrzelono ostatnich Żydów, zaorano cały teren i obsiano łubinem.\nDzisiejszy wygląd obozu to dzieło trzech artystów: Adama Haupta, Franciszka Duszenko i Franciszka Strynkiewicza. 22 000 metrów kwadratowych powierzchni zostało pokrytych betonem, na którym ustawiono 17 000 kamieni różnej wielkości. Na 216 wypisano nazwy miast, z których pochodzili przywożeni tu Żydzi. Wśród nich jedynym imiennym pomnikiem jest głaz z nazwiskiem dr Janusza Korczaka, który właśnie do Treblinki wyruszył w swoją ostatnią drogę z podopiecznymi z sierocińca.\nNa miejscu, gdzie znajdowały się komory gazowe, wznosi się pomnik autorstwa Franciszka Duszenki, z założenia przypominający jerozolimską Ścianę Płaczu. Frontowa ściana robi wrażenie pękniętej przez środek. Znajdują się na niej rzeźby porozrywanych ludzkich ciał oraz błogosławiące dłonie — symbol zaczerpnięty z żydowskich nagrobków. Na tylnej ścianie monumentu widnieje kamienna menora. Przed pomnikiem stoi granitowy blok z napisem po polsku, hebrajsku, jidysz, rosyjsku, angielsku, francusku i niemiecku: „Nigdy więcej”. Za pomnikiem, tam, gdzie były ruszty do palenia zwłok, w zagłębieniu w ziemi znajduje się prostokątna bryła bazaltu tworzącego nieregularne skrzepy.


Telefon: 603 646 243\nPrywatna Szkoła Nauki Jazdy Kulus Marian\tSława\nPrywatna Szkoła Nauki Jazdy prowadzona przez Mariana Kulusa oferuje szkolenia teoretyczne i praktyczne kierowców mające na celu przygotowanie ich do egzaminu państwowego na prawo jazdy kategorii B i T.\nTelefon: (81) 538 22 44\nOSK Wiraż Lublin\tLublin\nNaszym kursantom oferujemy : - 31 godzin jazd, (30 godzin jazd szkoleniowych + 1 godzina jazdy gratis) - 30 godzin wykładów, w dobrze wyposażonej sali wykładowej - Materiały szkoleniowe (podstawowe i dodatkowe), - Ćwiczenia praktyczne z pierwszej pomocy, pod nadzorem ratownika medycznego -...\nTelefon: 501 225 560\nAutoszkoła AUTOLAND Edward Walczak\tŁódź\nAutoszkoła AUTOLAND prowadzi szkolenia w zakresie kategorii B, jazdy dodatkowe. Przygotowujemy do egzaminu państwowego. Dla uczniów i Studentów duże rabaty.\nTelefon: 668 955 208\nOśrodek Szkolenia Kierowców TOP Kwiatkowscy\tSzubin\nJesteśmy młodym, rodzinnym, prężnie rozwijającym się ośrodkiem. Dokładamy wszelkich starań, aby nasz ośrodek nie był wyłącznie jednym z wielu. W swej pracy skutecznie łączymy doświadczenie i nowoczesność. Wciąż się rozwijamy i realizujemy nowe pomysły. Naszym kursantom gwarantujemy skuteczne...\nTelefon: 502 494 948\nSzkoła Jazdy Sławomir Urbański\tSzubin\nWitamy w Szkole Nauki Jazdy Sławomir Urbański. Zapisanie się u nas najlepszym sposobem zdobycia prawa jazdy. Dla Państwa wygody sala wykładowa i biuro oraz plac manewrowy znajdują się w jednym miejscu. Nasza szkoła funkcjonuje od prawie 30 lat. Starsza ekipa z zapleczem o bardzo dużym...