Zwiedzanie Skopje, przewodnik po zderzeniu cywilizacji w oparach świeżej farby - Weź jedź!\nZwiedzanie Skopje, przewodnik po zderzeniu cywilizacji w oparach świeżej farby\nMarmurowe pomniki największych postaci starożytności, monumentalne, kamienne budowle, mosty, które zapierają dech w piersiach, galeony na rzece przepływającej przez miasto, Aleksander Wielki czuwający nad tym wszystkim. Zbyt to piękne, żeby było prawdziwe? Witajcie w Skopje, stolicy Macedonii, czy może Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii, czy może Macedonii Północnej. Trochę się już pogubiliśmy, podobnie jak w pogubiliśmy się w Skopje.\nWitajcie w mieście, w którym tynk na antycznych budowlach nie zdążył jeszcze dokładnie wyschnąć, marmurowe pomniki największych postaci starożytności nie budzą pytań, o to jak współczesnym udało się stworzyć takie cuda (prawda boli - zaprojektowano w Autocadzie i postawiono HDSem), galeony cumują na betonowych słupach na rzece zbyt płytkiej, żeby kiedykolwiek mogły tam wpłynąć, a Aleksander Wielki to oficjalnie "człowiek na koniu" (Macedonia nie ma prawa wykorzystywać na pomnikach jego wizerunku). Witajcie w Skopje, mieście które jak soczewka skupia w sobie wszystkie kompleksy Macedonii. Mieście, które być może tylko udaje wielkie, które potrafi wprawić w osłupienie, niekoniecznie pozytywne, które błyszczy w nocy, a rano widać zdrapywaną z pomników farbę.\nSkopje nocą to setki iluminacji, które rozświetlają setki pomników. Znajdziemy tu starożytnych filozofów, poetów, bohaterów, a także Aleksandra Macedońskiego w ilości na jaką nie przygotowałaby nas nawet czterogodzinna reżyserska wersja filmu Olivera Stone'a. Jest więc tu matka Aleksandra, matka Aleksandra w ciąży z Aleksandrem, matka Aleksandra karmiąca Aleksandra. Aleksander na każdym kroku. Co ciekawe, żaden z pomników Aleksandra Wielkiego nie może nazywać się pomnikiem Aleksandra. Chodzi o przegrany proces sądowy pomiędzy Grecją a Macedonią a dokładniej o to, że ta druga bezprawnie i w sposób ahistoryczny wykorzystuje wizerunek jednego z najwybitniejszych starożytnych dowódców. Przy okazji, pozostali protoplaści narodu i cywilizacji, prezentowanej tu jako macedońska też są, łagodnie rzecz ujmując, zapożyczeni. Skąd taki bałagan? W najprostszych słowach: dzisiejsi Macedończycy (Słowianie, którzy przybyli tu w I tysiącleciu naszej ery), nie mają nic wspólnego z Macedończykami, którzy żyli w Macedonii w czasach starożytnej Grecji. Wtedy Macedonia była częścią kultury helleńskiej, a więc - greckiej. I tutaj zaczyna się wielki konflikt pomiędzy słowiańskimi Macedończykami i greckimi Grekami. Ten konflikt rozgrywa się właśnie w rozświetlonym Skopje.\nDzisiejsi Macedończycy, bardzo chętnie odwołują się do starożytnej historii, konsekwentnie przemilczając, że w tej linii prezentacji dziejów brakuje ciągłości. W Skopje pomniki mówią nam: "byliśmy tu od zawsze, wymyśliliśmy alfabet, mieliśmy wielkich przywódców i filozofów". Ten wielki, pomnikowy lunapark ma udowodnić, że Macedonia ma dzisiaj rację bytu, bo ma za sobą historię. Niewątpliwie takie podejście podbudowuje poczucie narodowej wspólnoty i dumy Macedończyków. Nie tylko wbrew logice, ale i jak się okazuje także wbrew niektórym Macedończykom. Dodatkowo, za tą betono-rewolucją stoi także przyczyna prozaiczna. Centrum Skopje jest ciągle odbudowywane po wielkim trzęsieniu ziemi z 1963 roku, które zniszczyło znaczną część miasta. Ciągle powstają nowe budynki, choć jeśli policzylibyśmy stosunek budynków do pomników, to nie jesteśmy pewni, czy tych drugich nie powstaje więcej. I jak wspominaliśmy, nie wszystkim to się podoba.\nPrzechadzając się po centrum miasta w świetle dnia, łatwo zauważyć plamy farby na nienagannych, marmurowych pomnikach. Jak wytłumaczyli nam młodzi Macedończycy, to sprzeciw wobec polityki miasta, które na budowę tego swoistego pomnikowego neoskansenu wydaje ogromne sumy.\nTen stylowy łuk tryumfalny, obok którego przejeżdża równie stylowy i pasujący do miasta double - decker musiał faktycznie kosztować niemało. Pewnie niemało wydali też na farby protestujący w ten sposób młodzi mieszkańcy Skopje. Co ciekawe, ci drudzy twierdzą, że pomniki powstają za pieniądze tureckie, a mer Skopje bez skrupułów je wydaje. Po co Turcy dają takie pieniądze na pomniki? "To proste, żeby uśpić Macedończyków i osłabić pozycję Greków". Takie wytłumaczenie musi nam wystarczyć, innego podczas porannych rozmów przy kawie nie usłyszeliśmy.\nPewnie niemałe pieniądze mógł kosztować ten wybitnie pasujący do słowiańskiego państwa bez dostępu do morza galeon. Co ciekawe, stoi on (tak, stoi, nie jest zacumowany) na rzece Wardar. Tak na oko, rzekę można spokojnie przejść, bo wody tu jest co najwyżej do pasa. Po co ten galeon w stolicy Macedonii? Trudno oceniać, zresztą to chyba najmniejszy problem intelektualny, który zastaje nas podczas zwiedzania Skopje.\nTo jeden z Mostów na Wardarze. Skoro już wiemy, że rzeka jest niewielka i niezbyt głęboka, to może nas dziwić, że znajduje się na niej tak wiele znaczących mostów. Ten nazywa się Mostem Cywilizacji i spotkamy na nim nie tylko fontannę (tak, to pierwsza fontanna, którą spotkaliśmy na moście) ale też postaci ważne dla historii Macedonii, a więc - w tutejszym ujęciu - dla całego świata. Bo w tym ujęciu Macedończykami byli m.in.Cyryl i Metody. O to też próbowaliśmy pytać młodych mieszkańców tego uroczego miasta, z którym dane nam było wypić wspomnianą już poranną kawę, ale oprócz zapewnienia, że to w Macedonii powstał alfabet i filozofia, nie uzyskaliśmy satysfakcjonujących odpowiedzi. Tutaj dobra porada: jeśli zwiedzacie Skopje z tubylcami, którzy wierzą w kluczowe znaczenie tego państewka w rozwój cywilizacji - nie zadawajcie nasyconych wątpliwościami pytań. Oczywiście zdajemy sobie sprawę, że taka uprzejmość prowadzi do poznania historii jakiej nie uczą dziś w szkołach. Z podobnym podejściem spokojnie spotkamy się na na youtubie, na przykład na kanałach sponsorowanych przez płaskoziemców. Podejrzewamy też, że może istnieć inna droga na prawdziwe poznanie tego miasta. W teorii (!) akceptując macedońską spójność ideologiczną może udać Wam się dostać zaproszenie na nocne malowanie. Tego podejścia próbujcie na własną odpowiedzialność i nigdy w pojedynkę.\nWojna pomnikowa w Skopje wygląda tak, że w nocy pomniki są zamalowywane przez protestujących, a w ciągu dnia ekipy sprzątające próbują doprowadzić miasto do ładu. I tak w kółko. Jeśli myślicie o otwarciu w Macedonii jakiegoś lukratywnego biznesu, to być może hurtownia farb i rozpuszczalników może okazać się strzałem w dziesiątkę.\nStrzałem w dziesiątkę nie okazał się jednak ten pomnik Aleksandra Wielkiego. Otóż tę nazwę oprotestowała Grecja, Macedonia przegrała z hukiem i jeden z najbardziej monumentalnych pomników Aleksandra, musi się dzisiaj nazywać "pomnikiem mężczyzny na koniu". Dziwne to miasto, ale jakże ciekawe!\nW centrum Skopje trudno znaleźć miejsce bez pomników, które w zasadniczej większości przypominają świetność Macedonii w czasach helleńskich. To, że dzisiejszy Macedończycy nie mają etnicznie nic wspólnego z Macedończykami czasów Filipa i jego syna Aleksandra, nie ma tutaj zbyt dużego znaczenia. Ten fakt wykorzystują do pewnych kpin sąsiedzi Macedonii. Jeden z najczęściej słyszanych dowcipów w Bułgarii brzmi co najmniej tak:\n"-Tato, dostałem jedynkę z historii Macedonii - mówi młody Macedończyk do swojego ojca.\n- Synu, naprawdę? Ja rozumiem, że mogłeś nie zdać biologii albo matematyki. Ale tej jednej strony historii mogłeś się jednak nauczyć."\nKolejna porada: nie powtarzajcie tego dowcipu w Macedonii.\nA to słynna rzeźba lwa, symbolu starożytnej Macedonii, symbolu współczesnej Macedonii, symbolu walki z pomnikami. Podobno oczy lwa malowane są najczęściej.\nJeśli chcemy zobaczyć to budujące się na nowo, bardzo dziwnie monumentalne miasto, warto wjechać na wzgórze Wodno, znajdujące się zaraz za miastem. Radzimy podjechać trochę samochodem, a później przesiąść się do kolejki gondolowej. Na szczycie znajduje się monumentalny (a jakże), krzyż, postawiony tutaj z okazji milenium w 2000 roku. Oczywiście zdaniem Macedończyków to najwyżej położony krzyż na świecie (1066m n.p.m.), naszą wzmiankę o krzyżu na Giewoncie celnie zbili argumentem, że "to się nie liczy, bo Giewont jest w górach". Jeśli tylko nie wdamy się w dyskusje z zakresu logikii i epistemologii (dyskusje z rzekomymi dziedzicami wielkiej filozofii mogą z góry okazać się skazane na porażkę) czekają nas piękne widoki, ogromna (a jakże) flaga Macedonii i pasące się spokojnie przy szczycie krowy.\nCzy warto odwiedzić Skopje? Naszym zdaniem wręcz trzeba. To miasto pokazuje, jak absurdalne wyniki może przynieść bezkompromisowa walka o historię, a jednocześnie zbyt poważne podejście do budowy wielkiej, europejskiej stolicy.\nNa koniec można również zapytać, gdzie zawiezie Macedończyków taki bilet do przyszłości (niewątpliwie bowiem pod przykrywką pompowania tożsamości narodowej inwestuje się tutaj w turystykę)? To pytanie można sobie zadawać zwłaszcza po podróżniczych konfrontacjach z greckimi pozostałościami kultury antyku, zburzonymi i rozgrabionymi przez wieki ruinami. Z czasem tynki i farby na przybytkach, pełniących w Skopje funkcje zabytków, pokryje nadający powagi kurz. Z czasem młodzi ludzie niegodzący się z bezczelnym kłamstwem wyjadą, albo założą rodziny i nie będą już mieli energii na odrzucanie tożsamości skrojonej im w rządowych gabinetach. Z czasem Skopje przestanie się wydawać "nie na miejscu" a pomnikowy Disneyland w oczach turysty może zostać odebrany jako "w sumie taka Grecja, ale lepsza, bo zabytki stoją i wyglądają tak jak powinny wyglądać".\nKilka tygodni temu, 12 Czerwca 2018, premierzy Grecji i Macedonii zawarli historyczne porozumienie w sprawie nazwy kraju ze stolicą w Skopje. Grecy pogodzili się z Republiką Północnej Macedonii u swych granic, czy z czasem turyści pogodzą się z nową, lepszą kolebką wszech-cywilizacji? Weź jedź oglądać Skopje, zanim wyschnie farba!\nAndrzej Drobik , wtorek, 19 czerwca 2018


literatura zagraniczna – Romans od Vi Keeland\nRomans od Vi Keeland\n“Nie dla mnie” – premiera\nJanek 21 czerwca 2021 25 lipca 2021 0 comment\nMówi się, że prawdziwa miłość wszystko wybaczy. Jednak prawdziwe pytanie pojawia się wtedy, gdy tej miłości już nie ma, kiedy przeterminowała się, a z dawnego uczucia nie pozostało już nic. Właśnie w takiej sytuacji znajdzie się Valentine-bohaterka książki Vi Keeland “Nie dla mnie” (https://www.taniaksiazka.pl/nie-dla-mnie-vi-keeland-p-1531446.html). Jest ona kobietą w średnim wieku, która przed laty powiedziała temu jedynemu tak, a było to jeszcze w szkole średniej. To właśnie wtedy Valentine wyszła za mąż. Jednak dwadzieścia lat po tym przyszedł koniec uczucia, a wraz z tym rozwód. Teraz Valentine musi zacząć od nowa. Jak sobie poradzi?\nValentine i życie po rozwodzie\nValentine, czyli główna bohaterka powieści “Nie dla mnie” od Vi Keeland jest kobietą, która jak to w życiu bywa nie doczekała się szczęśliwego zakończenia z tym, który miał być tym jedynym. Jej mąż ostatecznie został tym, z którym wzięła rozwód. Po dwudziestu latach małżeństwa przyszedł czas na rozstanie i zmiany. Były one dla Valentine nie uniknione, w końcu po dwudziestu latach małżeństwach i nagłym rozstaniu kobieta będzie musiała na nowo ułożyć sobie życie. Kobieta jednak nie chce zostać sama. Postanawia więc poszukać kogoś, kto będzie dla niej interesujący. Poszukiwania zaczynają się w najpopularniejszych w tych czasach miejscach, które służą takiemu celowi, czyli portalach randkowych. To właśnie tu poszukiwania prowadzi Valentine, która już wkrótce znajduje Forda. Jest on młodym mężczyznom, który wydaje się interesujący, a do tego wysportowany i przystojny. Czy przed tą dwójką jest szansa na wspólną przyszłość? Zdaniem Valentine Ford jest dla niej za młody, czyli po prostu nie dla niej.\nVi Keeland – kim ona jest?\nVi Keeland jest amerykańską pisarką, która pochodzi z Nowego Yorku. Wielkie miasto było i dalej jest domem pisarki. Obecnie mieszka ona tam wraz z trójką dzieci oraz mężem. Warto również wiedzieć, że Keeland jest nie tylko autorką książek, ale także prawnikiem. To właśnie w tym kierunku Keeland kształciła się początkowo i zamiłowanie do tej dziedziny nie zniknęło z czasem. Amerykanka dalej jest czynna zawodowo, a jej kariera autorki wcale nie przeszkadza jej w pracy. Amerykańska autorka jest znana z książek takich jak Egomaniac oraz innych, które razem tworzą jej dorobek w postaci aż 44książek. Vi Keeland dalej aktywnie tworzy i książek opatrzonych jej nazwiskiem pojawia się na rynku coraz więcej. W Polsce można znaleźć niemalże wszystkie dzieła autorki przetłumaczona. Najnowsza książka pisarki pojawi się w lipcu 2021 roku. Dzieło nosi nazwę “Nie dla mnie“.\n“Nie dla mnie” – romans od Vi Keeland\nJanek 11 czerwca 2021 25 lipca 2021 0 comment\nVi Keeland to autorka, która mimo, że pochodzi z Ameryki to jednak jest rozpoznawalna niemalże na całym świecie. Jej książki trafiają do wielu krajów oraz są tłumaczona na różne języki. Dzięki temu autorka cieszy się sporą rozpoznawalnością, a jej grono fanów stale powiększa się z każdą nową książką. Tym razem na fanów czeka zupełnie nowa pozycja, która premierę ma w lipcu 2021 roku. Mowa tutaj o książce Nie dla mnie ze strony www.taniaksiazka.pl. O czym będzie premierowa książka od Vi Keeland?\n“Nie dla mnie”, czyli facet nie idealny\nKsiążka “Nie dla mnie” ma bardzo sugestywny tytuł. Już po haśle nie dla mnie można domyślać się, że coś nie będzie zgadzać się z preferencjami oraz upodobaniami. W rzeczy samej hasło te padnie z ust głównej bohaterki. Będzie nią kobieta w średnim wieku o imieniu Valentine. Jej życie ostatnio nie było usłane różami, a to wszystko za sprawą rozwodu z mężem, który był jej pierwszym i miał być także tym jedynym. Życie jednak potoczyło się nieco inaczej po dwudziestu latach wspólnego życia małżeństwo rozstało się. Wydarzenie to może być znane wielu mężatkom, które po wielu latach nie rozumieją nawet czemu zdecydowały się być z takim człowiekiem w związku jednak taki scenariusz również może mieć miejsce. Valentine jako samotna kobiet po 30 nie traci jednak nadziei, że kogoś znajdzie. By kogoś znaleźć postanawia udać się na portal randkowy i tam spróbować szczęścia. Szczęście to się przytrafi, ponieważ spotka Forda.\nFord – ideał mężczyzny?\nW książce “Nie dla mnie” jedną z głównych postaci okaże się być Ford. To właśnie on będzie tym, którego Valentine spotka na jednym z portali randkowych. Spotkanie to nie będzie jednak takie niefortunne, czemu? Ponieważ Ford jest niemalże ideałem faceta. Młody, wysportowany, inteligentny, zabawny, z wieloma zainteresowaniami. To wszystko cechy jakie ma w sobie Ford. Co więc sprawiło, że Valentine pomyślała sobie, że ten mężczyzna nie jest dla niej? Valentine jako kobieta po 30 uznała, że Ford jest dla niej po prostu za młody. Powód ten może wydawać się racjonalny. W końcu Valentine jest już doświadczona wie zatem czego chce od życia oraz co ludzie sobie pomyślą kiedy zobaczą ich dwójkę razem. Ford jednak nie podziela obaw Valentine. Już wkrótce chce się on spotkać z kobietą. Jednak czy ona wyrazi na to zgodę? Valentine mimo swoich obaw i wątpliwości chce poznać Forda osobiście. Wydaje się on jej zbyt interesujący, by móc mu tak po prostu odmówić. Co z tego dalej wyniknie? Książka “Nie dla mnie” od Vi Keeland ma premierę już wkrótce.


Obchody 100-lecia Publicznych Służb Zatrudnienia w Gdańsku. - Urząd Pracy Powiatu Krakowskiego\nObchody 100-lecia Publicznych Służb Zatrudnienia w Gdańsku.\nW dniu 24.01.2019r. w Europejskim Centrum Solidarności odbyła się ogólnokrajowa Konferencja z okazji 100-lecia Publicznych Służb Zatrudnienia. W wydarzeniu zorganizowanym z inicjatywy Gdańskiego Urzędu Pracy wzięły udział osoby z całej Polski, które na przestrzeni ostatnich 30 lat odpowiadały za kształtowanie urzędów pracy.\n"W celu ułatwienia wyszukiwania pracy (…) tworzą się państwowe urzędy pośrednictwa pracy i opieki nad wychodźcami" - dokładnie tymi słowami sprzed stu lat Naczelnik Państwa, Józef Piłsudski powołał do życia publiczne służby zatrudnienia w Polsce.\nDyrektor Gdańskiego Urzędu Pracy, Roland Budnik wygłosił przemówienie podkreślając jak długą i niełatwą drogę czasu przeszły urzędy pracy, stając się miejscami otwartymi i nowoczesnymi, biorącymi aktywny udział m.in. w kształtowaniu współczesnego rynku pracy, a także promowaniu przedsiębiorczości oraz rozwoju zawodowego.\nZ okazji okrągłej rocznicy ustanowienia publicznych służb zatrudnienia, rozpoczęto dyskusję zarówno o historii urzędów pracy, doświadczeniach wynikających z ich funkcjonowania oraz o planach i pomysłach na przyszłość.\nW tym uroczystym wydarzeniu wzięła udział Dyrektor Urzędu Pracy Powiatu Krakowskiego, Pani Dorota Niemiec wraz z innymi przedstawicielami urzędów, którzy na przestrzeni ostatnich 30. lat odpowiadali za kształtowanie służb zatrudnienia. Podczas odbywającej się Konferencji swoimi doświadczeniami dzielili się zaproszeni goście - m.in. prezesi Krajowego Urzędu Pracy, Sekretarze i Podsekretarze Stanu w Ministerstwie Pracy i Polityki Społecznej, a także byli i obecni dyrektorzy powiatowych oraz wojewódzkich urzędów pracy. Pojawili się także przedstawiciele władz lokalnych, reprezentantów pracodawców, a także ekspertów rynku pracy.\nW czasie zorganizowanych paneli dyskusyjnych były omawiane zagadnienia związane z ewolucją, rozwojem oraz oczekiwaniami społecznymi względem instytucji publicznych statutowo zajmujących się pośrednictwem pracy i poradnictwem zawodowym.\nWydarzeniem towarzyszącym okrągłemu jubileuszowi była okolicznościowa wystawa, na której zaprezentowano eksponaty i zdjęcia związane z historią służb zatrudnienia.\nKonferencji towarzyszyła uroczysta Gala z okazji Dnia Pracownika Publicznych Służb Zatrudnienia w Gdańsku, podczas której wręczono wyróżnienia dla najlepszych pracowników Gdańskiego Urzędu Pracy. Medal Prezydenta RP otrzymali pracownicy legitymujący się wyjątkowo długi stażem pracy w służbach zatrudnienia, z kolei osoby osiągające najlepsze wyniki w pracy zawodowej zostały wyróżnione Medalami Prezydenta Miasta Gdańska oraz indywidualnymi wyróżnieniami dyrektora Gdańskiego Urzędu Pracy.\nTreść utworzona: dn. 2019-01-28, autor: Edyta Prochal.\nTreść zaktualizowano: dn. 2019-01-28, autor: Edyta Prochal.


Rusza budowa wieży widokowej na Kłodzkiej Górze Na Kłodzkiej Górze, nieopodal Wojciechowic ma stanąć stalowa wieża widokowa, wyposażona w cztery platformy widokowe do których będą prowadziły schody. Główna platforma będzie znajdować się na wysokości 30 metrów. Jeszcze w tym roku wykonawca chce wyla...\nTaka sytuacja w Bielicach - okazuje się że przy kńcu wsi, część gminnej drogi prowadzi przez prywatną posesję, której to właściel...\nzródło: Facebook "Korona Gór Polski - forum"\nNie wiem, czy nie jest to wyważanie otwartych drzwi.\nWłasnie patrzę że autor, kiedyś będąc członkiem zespołu w skład którego wchodził min. Grzegorz Podruczny, sam kontynuuje publikację w nieco sensacyjnym tonie.\nhttp://archeowiesci.pl/2016/04/18/dzies ... -sudetach/\nhttp://naukawpolsce.pap.pl/aktualnosci/news%2C77825%2C18-nowozytnych-fortyfikacji-odkryto-w-sudetach.html 18 nieznanych fortyfikacji z XVIII i XIX w. odkrył archeolog Michał Filipowicz w Sudetach - w rejonie Kłodzka, Jeleniej Góry i Mieroszowa. Są to umocnienia ziemne, które dzisiaj nie zawsze wyraź...\nSkoro wymagasz by stosować nomenklaturę "tras" - proszę bardzo. Trasa "D" w obrębie drogi krytej pokrywa się z Głównym Szlakiem Sudeckim - kolor czerwony. Jeśli chodzi o szkody - Trasa "C line" prowadzi przez stanowiska ogniowe na tarasach na następnie przez esplanadę p...\nRozkopywanie murów i nasypów na baterii tarasowej jaki i rowów, fos na umocnieniach Chochołów. Używanie budulca zabytkowego w procesie utwardzania scieżek pod single. To tylko kilka największych. Kolejny problem to np. poprowadzenie dróg rowerowych razem z pieszymi, na wąskich ścieżkach okalających ...\nRe: Z Bolesławowa na Młyńsko\nW ubiegłym roku zdobyłem Młyńsko wchodząc przecinką od szlaku niebieskiego z przełęczy pod Porębkiem. Dojście od Kamienicy. Na początku droga rozjeżdżona przez leśnych, potem, wyżej dosyć zarośnięta ale czytelna. Wracałem na azymut do Kletna. Podejście od strony Bolesławowa wydawało mi się bardziej ...\nLeuthen pisze: W "dzisiejszych "Faktach" o 18.30 pokazywali schronisko "Pod Łabskim Szczytem". .\nhttp://wroclaw.tvp.pl/37897201/wakacyjn ... m-szczytem\na propos Sikornika:\nhttps://sciezkawbok.wordpress.com/2018/ ... edzylesia/\nTemat: Ruszył długo oczekiwany remont linii kolejowej przez środek Zagłębia Miedziowego\nRe: Ruszył długo oczekiwany remont linii kolejowej przez środek Zagłębia Miedziowego\nDa się zrobić po uruchomieniu Świebodzkiego, i rozładowaniu tłoku na estakadzie. Świebodzki? A komu to potrzebne? Relikt przeszłości, nie pasuje do nowoczesnego myślenia o transporcie. Tym bardziej że komunikacja miejska we Wrocławiu to równia pochyła, nie chcemy chyba skazywać nikogo na taszczenie...


Sprzeczne opinie na temat tempa bolidów w 2021 roku\nStrona głównazasadySprzeczne opinie na temat tempa bolidów w 2021 roku\nPaweł Wroniecki września 25, 2019\nWszyscy wiemy, że w 2021 Formuła 1 mocno się zmieni. Przede wszystkim wygląd i aerodynamika bolidów ulegnie zmianom, które wpłyną na ich osiągi. Co na ten temat mają do powiedzenia poszczególne zespoły? Opinie na ten moment są sprzeczne.\nOtmar Szafnaurer szef zespołu Racing Point twierdzi, że nowe przepisy spowodują spowolnienie bolidów aż o siedem sekund. Praktycznie wrócilibyśmy do poziomu osiągów z 2014 roku, kiedy po raz pierwszy w Formule 1 pojawiły się hybrydowe sześciocylindrowe jednostki turbo.\n“Docisk będzie dużo mniejszy, więc zależnie od toru będziemy, pięć, sześć, siedem sekund wolniejsi od obecnego tempa"\nZespoły mają wydać jakieś 200 milionów dolarów na stworzenie nowych konstrukcji, a będzie ona tylko minimalnie szybsza od bolidów Formuły 2. Otmar skrytykował też regulamin, ponieważ nie daje on wielkiego pola do popisu, jeśli chodzi o innowacje i stworzenie różnic między zespołami. Może okazać się po prezentacjach, że prawie wszyscy wyglądają tak samo.\nBolidy F2 w kwalifikacjach w tym sezonie były od 10 do 15 sekund wolniejsze od F1. Jeśli regulamin rzeczywiście spowolni aż tak nowe konstrukcje, to możemy pożegnać się z biciem rekordów torów na wiele lat.\nKompletnie inne zdanie ma dyrektor techniczny McLarena, James Key. Nie chce on podawać konkretnych liczb, ale inżynierowie zespołów F1, to bardzo inteligentni ludzie. Ostateczne regulaminy nawet nie są jeszcze opublikowane, a zespoły na pewno wycisną więcej z aerodynamiki, niż FIA może przewidywać.\nNa pewno nowe konstrukcje mogą stracić trochę przyczepności przez nowe 18-calowe opony i prostszą aerodynamikę. Z zewnątrz przynajmniej tak to może wyglądać, natomiast nowy dużo większy dyfuzor może sprawić, że docisk po prostu będzie wytwarzany z innego miejsca. Silniki pozostają te same, a na pewno będą minimalnie mocniejsze od tych, które mamy w tym roku.\nTak naprawdę, to ciężko ocenić cokolwiek, zanim kierowcy nie wyjadą nimi na tor, a to będzie miało miejsce dopiero za półtora roku.\nNa grafikach powyżej widać teoretyczne porównanie bolidów z obecnego sezonu i roku 2021.


Nietypowa prośba :) - Forum Ford Club Polska\nNietypowa prośba :)\n23-10-2018, 19:14 #1\nZ racji nietypowej potrzeby mam do Was nietypową prośbę.\nCzy ktoś z Was lub ktoś z Waszych bliskich/znajomych będzie w okolicach 12-14 listopada jechał z Wrocławia do Lublina środkiem transportu publicznego (PKP, PKS lub prywatne linie) ?\nJeśli tak to będę potrzebował bilet/bilety z tego przejazdu Goście nie mogą oglądać obrazków w postach. Zarejestruj się klikając tutaj aby uzyskać pełen dostęp do forum. jeśli potrzeba to nawet za jakiś pieniądz Goście nie mogą oglądać obrazków w postach. Zarejestruj się klikając tutaj aby uzyskać pełen dostęp do forum.\nDajcie znać czy coś da się z tym zrobić Goście nie mogą oglądać obrazków w postach. Zarejestruj się klikając tutaj aby uzyskać pełen dostęp do forum.


Archiwa: poszukiwania - Blog o polskich uchodźcach w Niemczech\nŁukasz Wolak 4 kwietnia 2018 8 kwietnia 2018 Pracownia Badań nad Polską Emigracją w Niemczech po 1945 r. 2 komentarze\nO poszukiwaniach ppłk. Zawalicz-Mowińskiego w polska-zbrojna.pl\nŁukasz Wolak 8 lutego 2016 29 marca 2020 Media No Comments\nTo już kolejny apel w sprawie Bolesława Zawalicz-Mowińskiego. Jakiś czas temu publikowałem na moim blogu tekst poświęcony Bolesławowi Zawalicz-Mowińskiemu- oficerowi i działaczowi. Udało mi się w zeszłym roku zaangażować do moich poszukiwań redakcję Dziennika Polonii w Kanadzie, która opublikowała jako pierwsza


Top Young 100 czyli roczny program rozwojowy - Kadry w pigulce\nTop Young 100 czyli roczny program rozwojowy\nCzy znasz program TopYoung100? Jeśli nie, to pora się z nim zapoznać jeśli:\nplanujesz rozwój firmy i szukasz kreatywnych ludzi,\ninwestujesz w ludzi,\nwierzysz, że możesz ukształtować przyszłego pracownika na etapie jego nauki,\nz otwartością podejmiesz współpracę w ramach programu dzięki któremu otrzymasz gotowe rozwiązanie swojego problemu w firmie,\njesteś w stanie zaangażować się we współpracę z najlepszymi.\nTopYoung100, to program, dzięki któremu organizacje mają możliwość współpracy z ambitnymi, młodymi ludźmi z najlepszych uczelni w Polsce. TOP Young 100 to cykliczny, roczny program rozwojowy dla najlepszych talentów kierunków związanych z łańcuchem dostaw z 35 ośrodków akademickich w Polsce, angażuje biznes w aktywne uczestniczenie w procesach edukacyjnych. Integruje firmy, uczelnie i szkoły, studentów i uczniów, na rzecz realizacji praktycznych projektów, szkoleń, relacji mentoringowych. W konsekwencji generuje lepiej przygotowane talenty, wyższe dopasowanie do pracodawcy i praktyczne rozwiązania. Program Top Young 100 tworzony jest przez trzy środowiska: Biznesowe Akademickie i Studenckie.\nProblem ze znalezieniem kandydatów do pracy i do tego jeszcze odpowiednich kandydatów do pracy rośnie z roku na rok. Już teraz konieczne jest szukanie rozwiązania dzięki, któremu złagodzimy skutki zmian demograficznych starzejącego się społeczeństwa. Nie ma na co czekać. Koniecznie dołącz do jednego z najlepiej rozwijających się programów, tj. TopYoung100, dzięki któremu łączymy świat biznesu ze światem edukacji i młodych, ambitnych studentów różnych kierunków.\nW ramach warsztatów, 15.12.2021 poprowadziłam dedykowany webinar dla uczestników IV edycji TopYoung100 podczas, którego przekazałam studentom bardzo praktyczną i potrzebną im wiedzę z obszaru zatrudnienia, którą powinni znać jako osoby wkraczające na rynek pracy.W trakcie warsztatu odpowiedziałam, m.in. na następujące pytania:\nZatrudniam zleceniobiorcę, ale na stawkę godzinową. Czy płacę mu określoną stawkę godzinową za pracą, czy stawkę przynajmniej minimalną?\nW przypadku gdy wysokość wynagrodzenia ustalonego w umowie między zleceniodawcą, a zleceniobiorcą nie jest ustalona w taki sposób aby zleceniobiorca otrzymał za każdą godzinę wykonania zlecenia wynagrodzenia w wysokości co najmniej minimalnej stawki godzinowej, przyjmującemu zlecenie przysługuje wynagrodzenie w wysokości obliczonej z uwzględnieniem minimalnej stawki godzinowej. Minimalne wynagrodzenie godzinowe, jest świadczeniem objętym ochroną, która przejawia się m.in. obowiązkiem wyrównania wynagrodzenia do wysokości obliczonej z uwzględnieniem minimalnej stawki wynagrodzenia.\nCzy pracodawca ma prawo odmówić pracownikowi wykorzystania urlopu w pojedyncze dni, tak aby miał możliwość wykorzystania nieprzerwanego 14-dniowego urlopu wypoczynkowego?\nPrzepisy Kodeksu pracy wskazują, że co najmniej jedna część urlopu nie może trwać krócej niż 14 kolejnych dni kalendarzowych, co oznacza, że pracodawca musi odmówić podziału urlopu na mniejsze części jeżeli pracownikowi pozostało już tylko 10 dni urlopu wypoczynkowego, co pozwala mu na wykorzystanie nieprzerwanego 14-dniowego urlopu wypoczynkowego. Jeśli pracodawca nie wywiąże się z tego obowiązku, naraża się na zarzut popełnienia wykroczenia oraz grozi mu kara grzywny od 1 tys zł do 30 tys zł.\nCzy pracodawca ma obowiązek zapewnienia okularów korygujących wzrok również praktykantom i stażystom?\nNa pracodawcy ciąży obowiązek zapewnienia pracownikom okularów korygujących wzrok, którzy zatrudnieni są na stanowiskach z monitorami ekranowymi (i korzystającym z monitora przez co najmniej połowę dobowego wymiaru czasu pracy), jeżeli lekarz sprawujący profilaktyczną opiekę zdrowotną zalecił ich stosowanie podczas pracy przy obsłudze monitora. Obowiązek ten spoczywa na pracodawcy również w stosunku do praktykantów i stażystów. Skierowany przez urząd pracy stażysta powinien otrzymać refundację kosztów zakupu okularów korygujących na takich samych zasadach jak pracownicy zatrudnieni u tego pracodawcy.\nPracownik na w harmonogramie zaplanowaną pracę od poniedziałku do piątku w godzinach od 14.00 – 22.00. Czy polecenie pracownikowi przyjścia do pracy np. we wtorek na godz. 10.00 (przy zachowaniu 11-godzinnego wypoczynku) jest wykroczeniem pracodawcy? Czy może zostać za to ukarany przez Inspektora PIP?\nDoba pracownicza to 24 – godzinny okres liczony od momentu rozpoczęcia przez pracownika pracy zgodnie z obowiązującym go rozkładem do momentu upływu 24 godzin w dniu następnym.\nPracownik wskazany w pytaniu powinien rozpoczynać pracę każdego dnia o godzinie 14:00. Wykonywanie pracy we wtorek od godziny 10.00 do 14.00 przypada na poniedziałkową dobę pracowniczą i stanowi pracę w godzinach nadliczbowych wynikających z przekroczenia dobowej normy czasu pracy.\nPracodawca może zlecić pracownikowi wykonywanie dodatkowej pracy poprzez polecenie wykonywania pracy w godzinach nadliczbowych. Natomiast planowanie pracy z naruszeniem doby pracowniczej byłoby wykroczeniem przeciwko prawom pracownika.\nCzym jest umowa B2B? Czy warto zakładać swoją działalność gospodarczą czy pracować na podstawie umowy o pracę?\nTerminem B2B nazywana jest współpraca między dwoma firmami, (z języka angielskiego: bussines to bussines).\nTrudno jednoznacznie odpowiedzieć na pytanie czy lepsza jest umowa o pracę czy prowadzenie własnej działalności, gdyż jest to sprawa bardzo indywidualna.\nWyraźne różnice między prowadzeniem działalności, a umową o pracę, które warto wyeksponować to:\ndziałalność gospodarcza umowa o pracę\nrozpoczęcie pracy konieczność samodzielnego założenia firmy umowa o pracę przygotowywana przez pracodawcę\nrozliczenia składkowo-podatkowe po stronie przedsiębiorcy/konieczność skorzystania z usług księgowej po stronie pracodawcy\nkoszty wszelkie koszty prowadzonej działalności po stronie przedsiębiorcy, które można odliczyć od przychodu koszt zatrudnienia pracownika leży po stronie pracodawcy\nbenefity brak uzależnione od pracodawcy\nubezpieczenie chorobowe po upływie 90 dni opłacania składki chorobowej *po upływie 30 dni opłacania składki chorobowej * z pewnymi wyjątkami\nzdolność kredytowa zazwyczaj wymagany rok prowadzenia działalności bez strat najczęściej zaświadczenie o 3 ostatnich miesiącach wynagrodzeni\nJeśli interesuje Cię tematyka prawa pracy z punktu widzenia pracodawcy lub menedżera, osoby która zarządza zespołem, jest odpowiedzialna za planowanie czasu pracy to zapoznaj się z encyklopedią praktycznej wiedzy: Prawo pracy. First minute.\nKsiążka stanowi gotową odpowiedź dla pracodawców, osób zarządzających personelem oraz pracowników działów HR na konkretne, praktyczne pytania i wątpliwości związane z prawem pracy. Publikacja jest kierowana przede wszystkim do:\nSprawdź moją ofertę: SKLEP


KURETAKE BIMOJI CAMBIO TAMBIEN BURNT SIENNA XO50T-046\nSeria Cambio Tambien charakteryzuje się fantastycznym zautomatyzowanym systemem podawania tuszu - mięsisty pędzelek z włosia jest bardzo dobrze nasączony, dzięki czemu linie są niezwykle płynne. Nowa technologia bardzo służy wygodzie użycia. W brushpenie znajduje się tusz pigmentowy na bazie wody. Po wyschnięciu tuszu, można po nim malować mediami wodnymi np. akwarelami - tusz nie rozpuści się.\nCambio Tambien stworzono z myślą o malowaniu oraz liternictwie.\nKURETAKE BIMOJI CAMBIO TAMBIEN CADMIUM ORANGE XO50T-033\nKURETAKE BIMOJI CAMBIO TAMBIEN CADMIUM SCARLET XO50T-031\nKURETAKE BIMOJI CAMBIO TAMBIEN CADMIUM YELLOW XO50T-043\nKURETAKE BIMOJI CAMBIO TAMBIEN INDIGO XO50T-067\nKURETAKE BIMOJI CAMBIO TAMBIEN RED XO50T-032\nKURETAKE BIMOJI CAMBIO TAMBIEN ROSE MADDER DEEP XO50T-036\nKURETAKE BIMOJI CAMBIO TAMBIEN SAP GREEN XO50T-053\nKURETAKE BIMOJI CAMBIO TAMBIEN ULTRAMARINE XO50T-064\nKURETAKE BIMOJI CAMBIO TAMBIEN VIRIDIAN XO50T-055\nKURETAKE BIMOJI CAMBIO TAMBIEN YELLOW OCHRE XO50T-044\nKURETAKE BIMOJI CAMBIO TAMBIEN BLACK XO50T-020\nUwaga: Czarny marker Cambio Tambien różni się od Cambio nasyceniem tuszu. Dla zróżnicowania linii został zaprojektowany jako "lżejsza" czerń.


Jesteś tutaj: Strona główna » Porady » Porady ekspertów » Resurs wózka widłowego\nPosiadam wózek widłowy TOYOTA 7FG20 z 2004 r. Urządzenie ma przepracowanych 2300 mtg, jest od początku serwisowane. W jaki sposób mam obliczyć resurs tego wózka?\nJak wynika ze stanowiska Państwowej Inspekcji Pracy, dyrektywa maszynowa nie obliguje wprost producentów wózków widłowych, aby podawali w DTR informację o trwałości eksploatacyjnej wózka czyli resursie. W związku z tym, iż nie ma Pan od producenta informacji o wartości resursu, nie pozostaje Pan nic innego jak posłużyć się wytycznymi UDT zawartymi w publikacji: Wytyczne UDT dotyczących eksploatacji urządzeń transportu bliskiego, z dnia 28 czerwca 2019.\nWg w/w wytycznych mamy: wózki jezdniowe podnośnikowe z mechanicznym napędem podnoszenia.\nW przypadku wózków jezdniowych podnośnikowych, gdy brak jest informacji w dokumentacji urządzenia oraz innych wskazówek osoby kompetentnej, co do sposobu wyznaczania stopnia wykorzystania resursu, należy kierować się zasadą, że ocena stanu technicznego powinna zostać wykonana po 10 latach eksploatacji.\nW tej sytuacji ma Pan 2 możliwości.\njeżeli wózek był serwisowany i eksploatowany sporadycznie na co może wskazywać liczba 2300 mtg (12mtg na miesiąc) może Pan skorzystać z serwisu Toyoty, jako osoby kompetentnej, który w sposób wiążący określi stopień wykorzystania trwałości eksploatacyjnej, a tym samym pozostały resurs do wykorzystania.\nponieważ wózek ma 16 lat, może Pan zacząć od wykonania przeglądu specjalnego, w wyniku którego zostanie określony stan techniczny, zalecenia niezbędne do wykonania oraz następny nowy resurs np. 10 lat, którego wykorzystanie będzie Pan liczył od początku jako lata eksploatacji.


Orlando City SC - FC Cincinnati (USA MLS) - na żywo - transmisje live stream online - Meczyki.net.pl\nOrlando City SC - FC Cincinnati 19.05.2019 21:00\nOglądaj za darmo mecz Orlando City SC - FC Cincinnati, który rozpocznie się 19.05.2019 21:00. Mecz na żywo można legalnie obejrzeć na stronie bukmachera Fortuna i Forbet, które posiadają zezwolenie Ministerstwa Finansów. Wszystkie meczyki 24 obejrzysz w jakości HD legalnie i bez ponoszenia żadnych kosztów. Darmowe mecze24 online stream Orlando City SC - FC Cincinnati z kategorii USA MLS.\nW dniu 19.05.2019 21:00 odbył się mecz między Orlando City SC i FC Cincinnati. Aby zobaczyć skrót z tego wydarzenia kliknij miniturkę poniżej.


Wybór i diagnostyka\nWybór i diagnostyka samochodów w Krakowie Możliwy wyjazd do innych miast Polski\nDoświadczenie w pracy jako pilot testowy w gazecie samochodowej\nOpracowanie i realizacja laboratorium aparaturowego badania samochodów\nDoświadczenie w pracy w oficjalnym centrum dilerskim FORD\nWyższe wykształcenie inżynierskie na wydziale budowy samochodów (Białoruski Narodowy Uniwersytet Techniczny)\nŚwiadczę usługi wyboru i kompleksowej kontroli samochodów przed zakupem, a także diagnostyki komputerowej niesprawności Państwa samochodu, zarówno na terenie Krakowa, jak i całej Polski.\nŚwiadczenie usług jest w pełni oficjalne, z zastosowaniem firmowych urządzeń diagnostycznych i wydaniem paragonu lub faktury VAT.\nUsługi wyboru i kompleksowej diagnostyki samochodów\nWykrywanie wad nadwozia, szyb i optyki\nDoskonała kontrola nadwozia z zastosowaniem specjalistycznych urządzeń pod kątem historii usterek, niejakościowej naprawy i ognisk korozji\nSprawdzanie prawdziwego przebiegu\nKomputerowa kontrola wszystkich bloków elektronicznych samochodu na zgodność ze zgłoszonym przebiegiem. Oględziny stanu kierownicy, pedałów i elementów wnętrza\nKontrola silnika i osprzętu\nWizualne i akustyczne oględziny silnika i osprzętu. Endoskopia ścianek cylindrów i zaworów\nWykrywanie aktywnych i sczytywanie wszystkich zachowanych błędów. Kontrola realności przebiegu. Czytanie zapisów serwisowych w blokach elektronicznych\nKontrola właściwości jezdnych samochodów, pracy silnika pod obciążeniem, stanu sprzęgła, zawieszenia i układu kierowniczego\nOględziny pojazdu na podnośniku\nPełna kontrola wszystkich elementów zawieszenia, oględziny progów, podwozia, tłumika na obecność korozji lub wad\nDla stron o samochodach, gazet i programów telewizyjnych.\nAdres:Krakow, Bunscha 12\nTelefon:(+48) 575 391 631\nPon-Pt:9:00 - 18:00\nWybór i diagnostyka samochodu\nLaboratorium badawcze samochodów\n© Copyright 2016-2021. Kopiowanie tekstu bez uprzedniej zgody jest zabronione.\nDla zapytań oraz zamówień proszę o kontakt telefoniczny +48 575 391 631 (WhatsApp, Viber, Telegram)\nlub wiadomość e-mailem: aleksey@diagnost.pl


Wino Volnay Clos des Chenes Premier Cru\nVolnay to uosobienie kobiecości, zupełne przeciwieństwo męskiego Pommard. Różnice odzwierciedla nawet architektura regionu. Przytulne, wąskie uliczki Volnay, pełne są wdzięcznych budynków, które tłoczą się jeden przy drugim. W Pommard natomiast okazałe domy schowane za ogrodzeniami dumnie strzegą wielkiego kościoła stojącego na głównym placu miasteczka. Jednak coś je łączy - Pinot Noir. Winorośle z Volnay charakteryzują eleganckie taniny i jędrne owoce: wiśnia, malina i czerwona śliwka. Jest to jedno z dwudziestu dziewięciu Premiere Cru w Burgundii oraz jedna z czterech apelacji w Beaune.\nA.C. Volnay Premier Cru


Informator 1/2021 (luty) / Informacje / Rozwój obszarów wiejskich / Tematy samorządowe - Śląski Związek Gmin i Powiatów\nHOME / Tematy samorządowe / Rozwój obszarów wiejskich / Informacje / Informator 1/2021 (luty)\nInformator 1/2021 (luty)\n1. IV ogólnopolski konkurs „Fundusz sołecki – najlepsza inicjatywa”, nabór wniosków do 8 lutego 2021 r.\nKrajowe Stowarzyszenie Sołtysów zaprasza mieszkańców wsi, liderów, sołtysów i samorządowców do zgłoszeń zrealizowanych przedsięwzięć z funduszu sołeckiego. W konkursie może wziąć udział każde sołectwo, które w latach 2010-2020 zrealizowało projekt sfinansowany z funduszu sołeckiego. Zwycięskie inicjatywy będą brały udział w finale ogólnopolskim. Na laureatów czekają nagrody finansowe, dyplomy, a dla zwycięzcy dodatkowo statuetka „Sołecka NIKE”.\nWięcej informacji: IV ogólnopolski konkurs „Fundusz sołecki – najlepsza inicjatywa” – czas start! – KSS`\n2. Konkurs "Miejsce Ciekawe", do 15 lutego 2021 r. (konkurs dla gmin)\nStowarzyszenie Polska Sieć Odnowy i Rozwoju Wsi (PSORW) rozwija projekt Sieci Najciekawszych Wsi (SNW) - markowy produkt turystyki wiejskiej, poszerzając go o kategorię „Miejsce Ciekawe”. Udział w konkursie polega na wypełnieniu kwestionariusza zgłoszeniowego w terminie do 15 lutego 2021 r. i odesłanie go na adres e-mail: sekretariat@psorw.pl. Uzyskanie statusu „Miejsca Ciekawego” przyczyni się z pewnością do podniesienia rangi obiektów. Będzie to także doskonała promocja regionu.\nWięcej informacji: http://psorw.pl/161/konkurs-miejsce-ciekawe.html\n3. XXIV edycja Konkursu o tytuł „Dobroczyńca Roku” (hasło tegorocznej edycji to „Bohaterowie społecznego zaangażowania!”), nabór wniosków do 8 lutego 2021 r.\nOrganizacje pozarządowe mogą zgłaszać firmy i fundacje korporacyjne, które samodzielnie lub we współpracy z organizacjami pozarządowymi, realizują wartościowe projekty społeczne. Kapituła nagrodzi w tym roku również firmy zaangażowane w przeciwdziałanie skutkom pandemii. Każdy projekt firmy, który jest skutecznym pomysłem na czynienie dobra, mądrym wsparciem lub angażuje pracowników w wolontariat, ma szansę zostać nagrodzony przez Kapitułę. Na statuetkę mają szansę małe, średnie i duże firmy, realnie zaangażowane w projekty społeczne, począwszy od wspierania lokalnych inicjatyw, poprzez prowadzenie wolontariatu pracowniczego, działania na rzecz środowiska naturalnego, aż po finansowania dużych przedsięwzięć dobroczynnych. Organizatorem Konkursu o tytuł „Dobroczyńca Roku” jest Akademia Rozwoju Filantropii w Polsce.\nWięcej informacji: https://www.dobroczyncaroku.pl/news/159/Zglos_Bohaterow_spolecznego_zaangazowania!_Ruszyl_nabor_wnioskow_w_Konkursie_o_tytul_%E2%80%9EDobroczynca_Roku_\n4. Wystartował nabór w ramach Rządowego Programu KLUB – edycja 2021, wnioski o dofinansowanie można wysyłać do 15 marca 2021 r.\nMinister Kultury, Dziedzictwa Narodowego i Sportu ogłasza nabór wniosków do kolejnej edycji Rządowego Programu Klub w 2021 r. – innowacyjnego modelu bezpośredniego wsparcia małych i średnich klubów sportowych. Dofinansowanie może pozyskać podmiot działający przez co najmniej 3 lata w formie stowarzyszenia i prowadzący szkolenie sportowe, które skierowane jest do dzieci i młodzieży do 18. roku życia.\nWięcej informacji: https://www.gov.pl/web/sport/wystartowal-nabor-w-ramach-rzadowego-programu-klub--edycja-2021?fbclid=IwAR0YdpTPXivwPpjJ2MxGRIURi5HKLhptNZzOKKNEJs53u8qtrh8eyMSW8KQ\n5. BAZA DANYCH ORGANIZACJI OBYWATELSKICH – możliwość zapisania się (ankieta)\nForum Aktywizacji Obszarów Wiejskich w ramach projektu „Obserwatorium obywatelskiej aktywności wsi”, finansowanego przez Narodowy Instytut Wolności, tworzy Bazę Danych Wiejskich Organizacji Obywatelskich.\nCelem tego projektu jest poszerzenie wiedzy FAOW na temat obecnej sytuacji, realnych problemów i oczekiwań wiejskich organizacji obywatelskich. FAOW skupi się także na identyfikacji dobrych praktyk, czyli ciekawych projektów i inicjatyw podejmowanych przez organizacje formalne i nieformalne grupy wiejskie, które z powodzeniem znajdują skuteczne rozwiązania lokalnych problemów. Pozyskane informacje i wnioski z nich płynące przedstawione zostaną w publikacji, której wydanie planowane jest na grudzień 2021 roku.\nW tym celu należy wypełnić ankietę: www.faow.org.pl/baza\n6. ARiMR "Wsparcie inwestycji w tworzenie i rozwój działalności pozarolniczej", nabór wniosków o przyznanie pomocy przedłużony do 15 lutego 2021 r.\nWięcej informacji: Poddziałanie 6.4 "Wsparcie inwestycji w tworzenie i rozwój działalności pozarolniczej" | Agencja Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (arimr.gov.pl)\n7. Nabór do Programu Menedżerowie NGO PROMENGO – rocznego, bezpłatnego kursu zarządzania organizacjami pozarządowymi, termin zgłoszeń do 2 lutego 2021 r.\nPROMENGO realizowane jest przez Fundację Akademia Organizacji Obywatelskich dzięki wsparciu Polsko-Amerykańskiej Fundacji Wolności. Aplikujące osoby powinny aktualnie pełnić funkcje menedżerskie w organizacjach pozarządowych oraz móc wykazać się minimum 2-letnim doświadczeniem w zarządzaniu. Promengo zostało przygotowane dla osób, które pracują w doświadczonych organizacjach – posiadających stały zespół i własny majątek.\nWięcej informacji: Promengo po raz 7. Czekamy na zgłoszenia! (faoo.pl)\n8. Konsultacje projektu Planu Strategicznego dla Wspólnej Polityki Rolnej, do 15 lutego 2021 r.\nDokumenty dostępne są na stronie: www.gov.pl/web/wprpo2020/konsultacje-spoleczne-planu-strategicznego-dla-wpr\n1. Finanse Koła Gospodyń Wiejskich\nPrzewodnik po aspektach finansowych związanych z prowadzeniem działalności statutowej przez koła gospodyń wiejskich.\nWięcej: Witryna Wiejska - Finanse Koła Gospodyń Wiejskich\n2. Kolejne wydanie poradnika antykryzysowego dla obszarów wiejskich\nPoradnik antykryzysowy dla obszarów wiejskich wydawany jest od początku pandemii przez Dział Rozwoju Obszarów Wiejskich z Centrum Doradztwa Rolniczego w Brwinowie Oddział w Krakowie. W aktualnym wydaniu można znaleźć informacje dot.: regulacji prawnych, rekomendacji i innych.\nWięcej: Kolejne wydanie Poradnika antykryzysowego dla obszarów wiejskich - KSOW\nDodatkowo uprzejmie informuję, iż w sprawach dotyczących wsparcia Liderów z obszarów wiejskich można kontaktować się w biurze Związku z p. Martą Żelezny, specjalistą ds. rozwoju obszarów wiejskich, e-mail: mzelezny@silesia.org.pl, tel. 32 25 11 021.


Odpowiedni druk na potrzeby banerów reklamowych i innych form reklamy | Dazoo IT\nHome » Odpowiedni druk na potrzeby banerów reklamowych i innych form reklamy\nZapewne nie raz słyszałeś wyrażenie, iż to reklama jest dźwignią handlu. Nie ma co tuszować, że ma ono w sobie niemało prawdy. Właściwa reklama zdoła zachęcić Klientów do kupienia naszego produktu czy skorzystania z proponowanej przez nas usługi. Teraz istnieje istotnie sporo form reklamy, może to być reklama radiowa, telewizyjna, reklama na telebimach bądź też reklama na banerach reklamowych.\nTa ostatnia często jest wybierana przez mniejsze firmy, które nie mogą sobie pozwolić przykładowo na wykupienie czasu antenowego, który jest niezmiernie drogi. Niemniej jednak banery reklamowe warszawa to naprawdę świetna forma reklamy, pod warunkiem, że baner jest stworzony dokładnie, skrupulatnie i profesjonalnie. Realizacją banerów reklamowych zajmuje się obecnie wiele doświadczonych drukarni. Banery są realizowane na specjalnym rodzaju materiału, jaki charakteryzuje się ogromnie właściwą trwałością, bo musi on być niezmienny na różnorodne zniszczenia a także na zmieniające się ciągle warunki pogodowe, takie jak silny deszcz, słońce czy śnieg. W związku z tym jeśli ciekawi Cię reklama na banerach reklamowych to bezsprzecznie powinieneś skorzystać z usług doświadczonej oraz kompetentnej drukarni, jaka wykona zlecone jej zadanie fachowo i bardzo rzetelnie.\nPodoba Ci się tego rodzaju wpis? Jeśli tak, to nim wyłączysz komputer, kliknij najpierw ten link - ta witryna poliwęglan lity także bez wątpienia wpadnie Ci w oko.\nTakich drukarni na szczęście znajdziesz w dzisiejszych czasach istotnie dużo - www.banery-druk.net.\nRzecz jasna sam baner to nadal nie wszystko. By reklama dostarczyła rezultat ważkie jest też umieszczenie baneru w dobrym miejscu, a więc tam, gdzie regularnie chodzą ludzie. Warto zamontować banery w newralgicznym punktach miasta, odpowiednio zrobisz jeśli nie poprzestaniesz jedynie na jednej reklamie banerowej.\nJeżeli zdecydujesz się na parę banerów promujących Twój towar lub usługę i umieścisz je w kilku różnorodnych miejscach, a nawet w różnorodnych miastach, to Twoja reklama na pewno będzie bardziej wydajna i przyniesie Ci lepsze rezultaty. Mimo tego, że w każdą formę reklamy wypada wcześniej zainwestować, także w banery reklamowe, to jeśli Twoja strategia reklamowa przebiegnie odpowiednio to z pewnością inwestycja okaże się udana.


Iwona Lindstedt | Playlisty | Kolekcja Wojciech Kilar - NINATEKA\nNinateka - Iwona Lindstedt | Playlisty | Kolekcja Wojciech Kilar\nIwona Lindstedt | Playlisty | Kolekcja Wojciech Kilar\nRedaktorka naczelna kolekcji Kilara opowiada o swoim wyborze najważniejszych dzieł kompozytora\nDo nazwiska Wojciecha Kilara na stałe przylgnęła etykieta kompozytora muzyki filmowej. To jest oczywiście prawda, ale etykieta trzyma się tak mocno, że wydaje się przesłaniać twórczość Kilara o charakterze autonomicznym, to znaczy pisaną dla estrady koncertowej, dla filharmonii. A jest tego sporo, bo przecież taką muzykę tworzył całe życie, równolegle do muzyki filmowej.\nChciałabym odkurzyć kilka takich kompozycji, wydaje mi się, zapomnianych. A będą to utwory, które swego czasu budziły naprawdę wielki entuzjazm wśród publiczności i krytyki, chociaż może troszkę i konsternacji.\nNajbardziej podobają mi się dzieła Kilara powstałe w pierwszej połowie lat 60. ubiegłego stulecia. Szczególnie chodzi mi o cykl czterech utworów symfonicznych, który mieści się w tzw. nurcie sonorystycznym polskiej muzyki. To był nurt charakterystyczny dla całej polskiej twórczości kompozytorskiej tamtego czasu. I moim zdaniem bardzo ciekawie będzie przyjrzeć się tym utworom sonorystycznym Kilara, porównując je, zderzając z utworami z tamtego czasu napisanymi przez równie młodych – bo to przecież ta sama generacja – Krzysztofa Pendereckiego i Henryka Mikołaja Góreckiego. Choćby z takimi utworami Pendereckiego jak Tren ofiarom Hiroszimy czy Góreckiego cykl Genesis . A Kilar stworzył, rok po roku, od 1960 roku począwszy, cztery bardzo ciekawe, moim zdaniem, dzieła.\nNa początku był Riff 62’ . Tytuł sugeruje pewne odwołania do jazzu i tak rzeczywiście jest, bo Kilar był w tamtym czasie wielce jazzem zafascynowany. I to był utwór, który zrobił furorę na Warszawskiej Jesieni, był bisowany od początku do końca, mimo, że bardzo trudny – bo muzyka sonorystyczna to taka, w której nie ma melodii ani harmonii, a na pierwszym planie jest brzmienie. I to nie takie sobie zwykłe brzmienie, tylko rozmaite, czasem są to bardzo dziwne brzmienia – stuki, trzaski, szmery.\nW Riffie 62’ Kilara, właśnie przez ten związek z jazzem, ważną rolę odgrywają saksofony. I to jest kompozycja niesamowicie dynamiczna. Wcale się nie dziwię, ze porwała publiczność. Ale mało tego, rok później Kilar skomponował kolejny utwór na Warszawską Jesień.\nUtwór nosi tytuł Générique . Jest to dzieło inspirowane – sam Kilar o tym opowiadał – komunikacyjnym korkiem na ulicach Paryża. Bo on był swego czasu na stypendium w Paryżu. I Générique zaczyna się syreną i trąbieniem, które mają oddawać te sytuacje z miasta. Jest to kolejny utwór o charakterze sonorystycznym, czyli w z wyeksponowaną rolą takich dziwnych dźwięków. Tutaj jeszcze zwróciłabym uwagę na miejsca – ciekawa jestem, czy słuchacz byłby w stanie wykryć je podczas słuchania – w których Kilar używa niekonwencjonalnych instrumentów, jak na przykład kanistra po benzynie. Bo tam coś takiego jest. Albo każe rzucać pianiście na struny fortepianu puste metalowe puszki. No i tego rodzaju dźwięki ubrane są tam w bardzo ciekawą pod względem dramaturgicznym formę, która znowu wzbudziła taki entuzjazm, że dzieło było bisowane.\nTrzeci rok i trzeci bis – bo w 1964 roku Kilar zaprezentował na Warszawskiej Jesieni kompozycję zatytułowana Diphtongos . To też jest niezwykła rzecz – tym razem na chór i orkiestrę, w której główną rolę odgrywa perkusja.\nChór natomiast wydobywa z siebie różnego rodzaju, bardzo specyficzne dźwięki – szumy, szepty, krzyki, syki najrozmaitsze, a także różne słowa i krzyki pochodzące z piosenek w bardzo egzotycznym języku – języku z Wysp Trobriandzkich. To jest taki archipelag, który na początku XX wieku badał wybitny polski antropolog, Bronisław Malinowski. I badał on również własności języka, którym się autochtoni posługują. Ale oczywiście Kilarowi wcale nie chodziło o to, aby jakąś treść, aby jakiś sens przekazać w postaci tych słów. Chodzi tutaj wyłącznie o czysto brzmieniowe walory tych elementów z egzotycznego języka. I to jest z grupy tych czterech utworów dzieło najbardziej awangardowe, najbardziej nowatorskie.\nRok później cykl sonorystyczny dopełnił się, bo Kilar zaprezentował dzieło zatytułowane Springfield Sonnet . Tytuł też nie jest przypadkowy. Ma związek z dedykacją, bo jest to dzieło napisane w setną rocznicę śmierci Abrahama Lincolna, zamordowanego prezydenta Stanów Zjednoczonych, który sporą część swojego życia spędził w Springfield.\nJest to kompozycja, w której środki sonorystyczne zostały już w pewnej mierze złagodzone. Nie ma w niej już agresywnych brzmień. Są one bardziej przyjazne uchu i na dodatek konstrukcja tego utworu symbolicznie nawiązuje do poetyckiej formy sonetu. Jak potem sam Kilar wspominał – ten utwór nie doczekał się bisu, czym on, jako młody człowiek, był bardzo zawiedziony, choć później miał do tych utworów stosunek, najdelikatniej mówiąc, pobłażliwy. Myślał sobie o nich: „ot, takie sobie błędy młodości, taki byłem”. Chociaż znane są też takie jego wypowiedzi, w których ten stosunek jest jawnie krytyczny, bo Kilar wrzuciłby te wszystkie kompozycje „na cmentarzysko partytur awangardy”. Tak o nich potrafił mówić. Zdecydowanie zwrócił się ku innego rodzaju muzyce, tej, która jest charakterystyczna dla późniejszych lat jego twórczości. Więc jeśli konstruować playlistę z tych utworów powstałych później, to nie sposób być oryginalnym. Ja też, gdybym miała utwory późniejsze na tę playlistę wstawić, to nie będę oryginalna, bo będzie to Krzesany i Exodus .\nI na koniec chciałabym powiedzieć słowo o muzyce filmowej Kilara, ale nie tej ze słynnych produkcji polskich czy hollywoodzkich, które Kilarowi dały rzeczywiście światową sławę, tylko o muzyce do jego pierwszego filmu, bo miałam przyjemność ten film jakiś czas temu obejrzeć. Jest to 8-minutowa impresja pod tytułem Narciarz e , film krótkometrażowy w reżyserii Natalii Brzozowskiej – pierwszej osoby ze świata filmu, która zaprosiła Kilara do współpracy.\nMuzyka, oryginalna muzyka Kilara, nie przestaje brzmieć w tym filmie nawet na chwilę. A o czym jest film? Przedstawia on niesamowite widoki zaśnieżonych Tatr i jest historyjką o tym, jak narciarze wspinają się na szczyt, wchodzą pod górę, o tym, jaki to wysiłek, a potem jaka jest wielka radość ze zjazdu. I ta muzyka niesamowicie, doskonale dopasowuje się do tej opowieści. Zawiera też już takie elementy, które wydają mi się charakterystyczne dla późniejszej twórczości filmowej Kilara. Czyli na początku jest jakiś temat główny, motyw przewodni, który powraca pod koniec filmu. I cóż jeszcze? Z czym mi się to jeszcze kojarzy – z tym późniejszym urzeczeniem Tatrami, którego doznał Kilar. Może to był jakiś znak w tym 1958 roku.


30 lat Domowego Kościoła w diecezji | Niedziela.pl\nNiedziela podlaska 28/2016, str. 1, 8\nUczestnicy jubileuszowego spotkania Domowego Kościoła\nNiedawno świętowaliśmy jubileusz 30-lecia Domowego Kościoła (DK) na terenie diecezji drohiczyńskiej. Rozpoczęliśmy je modlitwą do Ducha Świętego w auli Wyższego Semnarium Duchownego w Drohiczynie. Po wstępnym powitaniu całej zgromadzonej wspólnoty przez nas i przez moderatora DK ks. Tomasza Szmurło, przypomnieliśmy postać nieżyjącego, pierwszego moderatora Ruchu Światło-Życie i Domowego Kościoła ks. Mariana Świerszczyńskiego. 9. rocznica jego śmierci przypadła właśnie w dzień naszego świętowania, więc modliliśmy się też w jego intencji.\nNastępnie powitaliśmy obecnego moderatora diecezjalnego Ruchu Światło-Życie ks. Jarosława Błażejaka oraz ks. Romualda Koska, jak również pozostałych zaproszonych kapłanów, którzy posługiwali lub posługują obecnie w kręgach DK, .\nPowitaliśmy, jednocześnie przedstawiając naszej wspólnocie, gości przybyłych z diecezji białostockiej: ks. Krzysztofa Łapińskiego, tamtejszego moderatora diecezjalnego DK i Alinę Biryło, która wraz z mężem pełni posługę pary diecezjalnej w Białymstoku.\nPlanując obchody jubileuszu, podjęliśmy decyzję o zaproszeniu małżeństw, które w tej chwili nie są w DK, ale na przestrzeni minionych 30 lat do niego należały. Chcieliśmy, aby byli w taki dzień z nami, albowiem tworzyli też historię naszej wspólnoty. Na zaproszenie odpowiedziały rodziny z Siemiatycz i Bielska Podlaskiego.\nNastępnie z krótką historią DK zapoznał nas Józef Cejmer. Zaczęło się od rekolekcji ewangelizacyjnych prowadzonych przez ks. Mariana Świerszczyńskiego w Bielsku Podlaskim, po których powstał krąg pilotowany, a byli w nim Halina i Ignacy Grzybowscy oraz Teresa i Marian Pęscy.\nW dalszej części spotkania o wypowiedzi zostali poproszeni ks. Jarosław Błażejak i ks. Romuald Kosk.\nNajważniejszym punkterm naszego świętowania była Eucharystia, której przewodniczył bp Tadeusz Pikus. W koncelebrze brali udział kapłani przybyli na naszą uroczystość. Ks. Tomasz Szmurło przedstawił Księdzu Biskupowi naszą wspólnotę i w wielkim skrócie przypomniał jej historię, osoby ją tworzące oraz program formacyjny naszego ruchu. W homilii Ksiądz Biskup zwrócił szczególną uwagę na miłość małżeńską, która jest konieczna dla dobrego wychowania dzieci, co tylko potwierdza, że jako małżeństwa i rodziny jesteśmy na dobrej drodze, bo przecież DK zwraca szczególną uwagę na duchowość małżeńską, dążenie do świętości w jedności ze współmałżonkiem.\nPo wyjściu z katedry, ustawieni parami i poprowadzeni przez wodzireja, weszliśmy w rytmie poloneza na teren ogrodów seminaryjnych. Tak zaczęła się trzecia część uroczystości. Atrakcjom i niespodziankom nie było końca. Gry, zabawy, tańce, mecze, wspinaczki, podziwianie panoramy Drohiczyna i Bugu z wysięgnika wozu strażackiego, a nawet zabawy w piaskownicach, które pojawiły się specjalnie na ten dzień. Widok radosnych, roześmianych i szczęśliwych dzieci i dorosłych jest nie do zapomnienia. Oczywiście nie wróciliśmy do domu głodni.\nNa koniec chcieliśmy podziękować gospodarzom Seminarium za umożliwienie zorganizowania tej uroczystości w sercu diecezji. A także wszystkim, którzy włączyli się w obchody trzydziestolecia Domowego Kościoła w naszej diecezji.\nNiedziela przemyska 50/2015, str. 6\nBernadeta i Janusz Babiczkowie z dziećmi Magdaleną i Marcinem\nWyśpiewuj, Córo Syjońska, podnieś radosny okrzyk, Izraelu” (So 3, 14-18); „On chrzcić was będzie Duchem Świętym” (Łk 3, 10-18)


Gwarancja powtarzalności | Świat Poligrafii PRO\nChespa jest firmą, która zrealizowała w Polsce rzecz prawie niemożliwą w poligrafii. Z małej firmy rodzinnej przeobraziła się w firmę obecną nie tylko na rynku europejskim. Kto pracuje w branży etykiet wie, jak jest to wymagająca część poligrafii. Przypominamy materiał z Piotrem Stawińskim z firmy Chespa.\nZ odwiedzinami wybraliśmy się do centrali firmy Chespa w Krapkowicach, gdzie Piotr Stawiński, specjalista ds. prepressu, przybliżył nam specyfikę przygotowania płyt fotopolimerowych, a także omówił kwestie powiązane ze standaryzacją produkcji obsługiwanych w przedsiębiorstwie klientów końcowych, czyli takich marek jak m.in. Wedel czy Hortex.\nZa co odpowiedzialny jest Pański dział?\nOpracowujemy wszystkie technologiczno-techniczne ustawienia firmy – samą grafiką się nie zajmujemy, jednak zdarza się, że pełnimy tu rolę konsultacyjne – rekomendujemy np. jak przygotować konkretną grafikę pod daną drukarnię czy technologię. Duży wpływ mamy za to w cały proces repowania, czyli workflow konwertowania pliku graficznego w jednobitowy plik produkcyjny. Nasz dział zajmuje się więc przygotowaniem pliku produkcyjnego – konwertowaniem plików grafików do formy, która umożliwia ich wykonanie na płytach polimerowych. Narzucamy także referencje działowi kontroli jakości, przekazując mu wskazania punktów krytycznych, w których praca powinna być sprawdzona.\nOczywiście częścią naszej pracy jest także cały obszar color management. W Krapkowicach znajduje się centralne studio tworzenia profili kolorystycznych. Tylko tu mierzy się więc testy fingerprints, z których tworzymy rozsyłane następnie profile.\nCzy w ramach współpracy podpowiadacie także, które polimery wybrać?\nTak. Uważam, że obecnie ich wybór na rynku jest nawet zbyt duży. Staramy się więc również tu wprowadzać pewne ograniczenia, ponieważ dla nas, jako działu technologicznego, idealną sytuacją byłoby, gdybyśmy pracowali na kilku wybranych polimerach, co powiązane jest z powtarzalnością produkcji. Czasem bywamy jednak zmuszeni do grania zgodnego z prawami rynku, czyli wyboru tańszego rozwiązania, które absolutnie zadawala klienta, jednak nam sprawia dość duże problemy technologiczne. W ich przypadku zdarzają się rzeczy, które są nie do przewidzenia, a ponieważ pracujemy z 24 godziny na dobę, to wpadka o północy może pociągać za sobą spore komplikacje. Z naszego punktu widzenia korzystne byłoby więc ograniczenie wykorzystywanych technologii i polimerów do minimum.\nIle technologii stosujecie?\nObecnie mamy sześć różnych technologii płaskiego punktu – DuPont Digiflow/Digicore, MacDermid LUX 100 i LUX 200 oraz płyty Kodak z / bez Digicap – , co przekłada się na możliwość wyprodukowania sześciu różnych rodzajów płyt. Z niektórymi technologiami pracujemy już kilka lat, więc ściśle określiliśmy, że dane rozwiązanie wykorzystywane jest w przypadku konkretnych aplikacji. Np.: Digicore dedykowany jest tekturze, więc jest tu stosowana ta technologia i żadna inna. Ściśle ją opisaliśmy i odnosimy na tym polu olbrzymie sukcesy, w tej chwili używając naszych technologii, bez problemy drukujemy od 42 do 60 linii na centymetr.\nTektura jest chyba naszym największym osiągnięciem, ponieważ skok jakościowy dokonany na przestrzeni ostatnich lat jest po prostu nieprawdopodobny. Wydruki na kartonach, choć wcześniej znajdowały się one gdzieś w ogonie stawki w porównaniu z innymi podłożami, obecnie naprawdę zapierają dech w piersiach. Warto dodać, że moim zdaniem w Polsce mamy najlepszą technologię zadruku tektury falistej. Dysponujemy najlepszymi maszynami w Europie, ich dostępność również jest najwyższa. Trochę się w tym obszarze zmieniło, ponieważ obecnie inwestuje się w maszyny przemyślane i dobrze uzbrojone.\nWracając jednak do wcześniejszego wątku, dysponując sześcioma technologiami, podzieliliśmy ich zastosowanie zgodnie z tym, gdzie sprawdzają się one najlepiej, np. przy produkcji etykiet wykorzystujemy specjalne płyty, które nie puchną na skutek nagrzania napromienników. Najnowocześniejsze maszyny wyposażone są w systemy niwelujące to zjawisko, jednak mimo wszystko naszą preferencją jest tu płyta wykonana w technologii LUX 100, która genialnie sprawdza się w tej produkcji. Szczególnie zachwyceni są nimi Niemcy.\nNa brak pracy nie narzekacie?\nDziennie drukujemy po około kilkaset proof’ów. Grafik robimy mnóstwo i to nie tylko pod flexo, ponieważ przygotowujemy także repro pod offset i grawiurę, łącznie z proof’igiem i analizą fingerprint’ów. Nie zajmujemy się końcowym procesem, czyli wykonaniem płyt i cylindrów, jednak w naszym obszarze odpowiedzialności leży kolorystyka.\nCo się dzieje w przypadku, gdy klient zgłasza problem?\nKażdy profil otrzymuje swoją teczkę, w której znajduje się wydruk wykonany na maszynie i proof – zgodność określona jest konkretnym standardem. Jeśli klient reklamuje swój bieżący wydruk, to przesyła nam konkretną pracę, a pierwsze co sprawdzamy, to czy użył on tych samych standardów druku, które zostały przyjęte. Klient zobowiązany jest więc do pracy na określonych na początku referencjach.\nW którym momencie przejmujecie pracę po otrzymaniu konkretnego zlecenia?\nPrzede wszystkim drukujemy fingerprint’a z określoną informacją o drukarni, maszynie, podłożu, farbach, liniaturze. Wykonujemy z tego profile, z czego każdemu z nich przypisany jest unikatowy numer, który trafia zarówno do grupy graficznej, jak i klienta – ten przekazując zamówienie powołuje się na ten numer. Wszystkie dane konieczne do opracowania pracy produkcyjnej zawarte są już na starcie we fingerprint’cie, czyli nasza praca kumuluje się zaraz na początku, przy określaniu standardów – referencji, i następnie właśnie w przypadku ewentualnego wpływu reklamacji.\nWykorzystujecie Epson Eye-One iO, dlaczego zdecydowaliście się akurat na wykorzystanie marki Epson?\nZ rozwiązaniami Epson zaczęliśmy pracować, jak to się mówi, „X” lat temu. Doskonale się one przy tym sprawdzają, przede wszystkim drukują stabilnie i powtarzalnie. Ostatnio wymienialiśmy drukarki i kontrolowałem, to co jest dla mnie istotne, czyli ilość wydrukowanych kilometrów taśmy. Każda z nich zadrukowała 50 km.\nUżytków nie wycinacie ręcznie?\nKiedyś był to proces wykonywany ręcznie, a obecnie całość cięcia odbywa się na stole Konsberg. Nóż tnąc polimer ma tendencje do tworzenia mikrozałamań, co przekłada się na możliwość zerwania – pęknięcia kliszy w drukarni, szczególnie przy zdejmowaniu kliszy z maszyny. Cięcie maszyną eliminuje ten problem, a dodatkowo umożliwia zastosowanie noży tnących pod kątem. Stół plus oprogramowanie Fexo Suite umożliwiają nam docinanie polimeru według kształtu, co istotne jest dla np. producentów etykiet, którzy drukują denka, ponieważ potrzebują oni, by klisza była zamknięta w nietypowym kształcie.\nW co zainwestowaliście ostatnio jeśli chodzi o zaplecze maszynowo-sprzętowe?\nNajnowszym nabytkiem jest instalacja Kodak. Oczywiście kupiliśmy największą wersję, jaka dostępna jest na rynku. Wdrożenie odbyło się w marcu, więc obecnie znajdujemy się w ostatniej fazie jej testów. Warto zaznaczyć, że to sam rynek upomniał się o jej obecność. Uczciwie zaznaczę jednak, że nie istnieje coś takiego jak jedna słuszna i najlepsza technologia. Zawsze dopasowujemy je względem optymalizacji w odniesieniu do technologii, drukarni, rodzaju druku czy podłoża.\nJak wygląda struktura sekcji graficznej?\nJest 12 grup graficznych, z czego 10 to grupy layout’owe, które tworzą pliki produkcyjne, layout, odpowiednie składki itd. Staramy się odpowiednio dzielić pracę, tak by grupy specjalizowały się w wykonaniu konkretnych obszarów.\nDodatkowe dwie grupy zajmują się wyłącznie korektą graficzną zdjęć. Do każdego profilu proofing’owego otrzymują od nas profil ICC, które symulują wydruk na monitorze. 2-3 lata temu stworzone zostało także tzw. centralne studio repro – tu naszym klientem nie jest drukarnia, a klient końcowy, czyli np. takie marki, jak Wedel czy Hortex. Klienci ci są obsługiwani całościowo, bez względu na rodzaj druku.\nTo dla tych klientów niezmiernie ważne, ponieważ standaryzuje ich produkty, niezależnie gdzie finalnie zostaną one wykonane.\nDokładnie. Pierwszą firmą, która została ustandaryzowana był wspomniany wyżej Hortex, który borykał się wcześniej z ogromnym problemem z zakresu standaryzacji opakowań, ponieważ drukowane w różnych drukarniach produkty potrafiły mocno się od siebie różnić. Cały proces standaryzacyjny został zainicjowany dobrych 6 lat temu. Obecnie Hortex nawet nie jeździ na akceptację, ponieważ podpisuje wyłącznie proof’a i wie dokładnie, jak wyglądał będzie finalny produkt. Dzięki temu klient posiada gwarancje powtarzalności i jakości.\nZainteresowanie klientów końcowych rośnie?\nSystem współpracy z producentami – klientami końcowymi rozwija się nad wyraz intensywnie od 3-4 lat. Ten tryb współpracy jest w Polsce jeszcze stosunkowo mało rozpowszechniony, jednak np. w Niemczech, w oparciu o podobne zasady, pracuje ok. 80% producentów.\nWspółpraca ta bazuje na zachodzie Europy na założeniu, że kwestie przygotowania grafiki i kolorystyki wykonywane są przez tzw. reprohouse’y. Firmy te zaczynały jako przygotowalnie, jednak stopniowo ewoluowały w podmioty dostarczające wyłącznie usługę. Klienci końcowi drukują w wielu drukarniach, w wielu technikach i wiele rodzajów produktów, więc ideą jest tu zarządzanie procesem dostarczania odpowiednio przygotowanego pliku do danej drukarni. Pliki te muszą być tak opracowane, by odbiorca produktów nie był w stanie zauważyć różnicy pomiędzy np. opakowaniami drukowanymi w różnych drukarniach. Chodzi więc o pewną daleko posuniętą unifikację i standaryzację produkcji.\nWymaga to zmiany postrzegania produkcji przez klientów końcowych.\nPolscy klienci końcowi przyzwyczajeni są od lat, że procesem tym zarządzała samodzielnie drukarnia. Takie podejście powodowało jednak wiele problemów, jak trudność we wprowadzaniu zmian, brak standaryzacji, rozwarstwienie plików produkcyjnych itd.\nNaszą funkcją jest więc zarządzanie całym procesem. Głównym zadaniem jest jednak ostatecznie przygotowanie repra, czyli przygotowania pod daną technikę druku i jego właściwości, jak kwestie techniczne, maszyny, optymalizację kosztowe czy podłoża. Drukarnia w tym przypadku jest włączona w cały proces, jednak przejmuje ona przede wszystkim funkcję dostawcy druku wykonywanego zgodnie z przekazanymi wytycznymi.\nCzy drukarnie przyzwyczaiły się do tego typu kooperacji.\nZ tym bywa różnie, ponieważ część drukarni posiada bardzo duże opory co do takiego typu współpracy. To nowość, więc minie trochę czasu, nim wszyscy uczestnicy rynku przekonają się do nowego modelu kooperacji.\nJaki zakres usług oferowany jest klientom?\nStaramy się, by klienci końcowi korzystali z możliwie pełnej ich palety, więc m.in. jeździmy na akceptacje do drukarń, czy w ramach Web Center włączamy klientów w proces wymiany informacji, tj. np. akceptacji, przekazywania uwag czy nanoszenia komentarzy – wystarczy jedynie komputer z podłączeniem do internetu.\nJakiego rodzaju klienci zainteresowani są kooperacją w nowym modelu?\nSą to przede wszystkim klienci, którzy mają zagraniczne spółki-matki, dla których praca w tym modelu nie jest żadną nowością. Sprzedaż usług nie jest jednak łatwa, szczególnie jeśli nowe, proponowane rozwiązanie stoi niejako w opozycji do wcześniej stosowanego schematu. Myślę, że m.in. dlatego nie mamy na rynku polskim firmy, którą moglibyśmy w tym zakresie nazwać konkurencją.\nRozmawiał: Mirosław Pawliński\nPoprzedni artykułEpson nagrodzony na jubileuszowej – dziesiątej – edycji Festiwalu Druku\nNastępny artykułLarge Format meets LED-UV\nSun Chemical dostawcą farb do drukarni Hadepol Flexo\nWorld 21 czerwca 2018\nXerox: Opalizujące kolory i uszlachetnienia


Quiz Dlaczego QuestionLab ? wypełnij teraz - quiz, test wiedzy, sprawdzian\nQuiz Dlaczego QuestionLab ?\nBo to najlepsze co możesz zrobić ;)\n9 x, 2011-02-23 07:53:49\nDlaczego Qlab ?\nBo jest fajniejszy\nBo jest najfajniejszy\nBo go lubię :)\nWitaj na stronie Quizz.pl. U góry znajdziesz quiz Dlaczego QuestionLab ?. Bo to najlepsze co możesz zrobić ;) . Pytania testowe mają za zadanie sprawdzian Twojej wiedzy z określonej dziedziny, albo po prostu trochę rozrywki przy wypełnianiu ankiety online. Na stronie znajdziesz tysiące innych quizów, testów wiedzy i sprawdzianów na różne tematy. Są to testy wiedzy, ale też quizy rozrywkowe, ankiety z popkultury. Każdy znajdzie tutaj coś dla siebie


Prezydent Andrzej Duda: Biotechnologia w szpicy rozwoju technologicznego 2017.10.20\nWarszawa - 19 października 2017 - "Przyszłość biotechnologii jest przyszłością ogromną. To dziedzina, która będzie się cały czas unowocześniała" - podkreślał prezydent Andrzej Duda, inaugurując w Pałacu Prezydenckim konferencję 'Technologie przyszłości. Biotechnologia'. "Można postawiać tezę, że jeśli nie będzie główną, to będzie jedną z tych głównych dziedzin, które będą w absolutnej szpicy rozwoju nauki, rozwoju technologicznego, absolutnej szpicy postępu, jakiego dokonuje człowiek" - stwierdził prezydent RP Andrzej Duda.\nPrezydent RP Andrzej Duda na konferencji "Technologie przyszłości. Biotechnologia".\nWarszawa - 19 października 2017\n„Przyszłość biotechnologii jest przyszłością ogromną. To dziedzina, która będzie się cały czas unowocześniała” – podkreślał prezydent RP Andrzej Duda, inaugurując w Pałacu Prezydenckim konferencję ‘Technologie przyszłości. Biotechnologia’.\n„Można postawiać tezę, że jeśli nie będzie główną, to będzie jedną z tych głównych dziedzin, które będą w absolutnej szpicy rozwoju nauki, rozwoju technologicznego, absolutnej szpicy postępu, jakiego dokonuje człowiek” - stwierdził prezydent RP Andrzej Duda.\nJego zdaniem "umiejętność wytwarzania dóbr wysoko przetworzonych oznacza zwiększenie własnej konkurencyjności" i wzrost wydajności.\nProblem polega jednak na tym, że Polska nie należy do krajów przodujących w tej dziedzinie.\nNależy zatem dążyć do tego, aby ten stan rzeczy zmienić.\nKonferencja "Technologie przyszłości. Biotechnologia"\n„Czy jesteśmy w stanie to zrealizować? Tak. Ale musimy wykonać wiele zadań” – podkreślał prezydent Duda.\nJego zdaniem należy przede wszystkim wypracować mechanizmy finansowania działalności badawczo-rozwojowej.\n„Badania w tym zakresie są ryzykowne, kosztowne i nie zawsze prowadzą do rozwoju. W czasie prac badawczych nieraz stawiane są tezy, których nie udaje się udowodnić. To się zdarza w nauce” – mówił prezydent Duda.\nKolejnym aspektem rozwoju biotechnologii, na które zwrócił uwagę Andrzej Duda, są metody komercjalizacji wyników badań naukowych.\nJak ocenił, potrzebne jest powiązanie działalności naukowej z biznesową.\nWażnym elementem jest też legislacja.\n„Potrzebujemy rozwiązań prawnych dotyczących biotechnologii - w tym i bioetyki. Cały czas mamy braki w stosunku do tego, czego wymaga od nas choćby Unia Europejska. Cały czas nie mamy w Polsce jeszcze ustawy bioetycznej, mimo że do pracy nad tym zabierano się wielokrotnie” – przypomniał prezydent Duda.\nPrezydent podkreślał też, że jeżeli polscy badacze - "nasze zaplecze intelektualne" - pracują nad rozwiązaniami, to rozwiązania te powinny pozostawać w Polsce.\nNaukowcom zaś ich praca musi się opłacać.\n„Te kwestie warunkują, czy będziemy państwem, które będzie w stanie brylować w rozwoju nowoczesnych technologii, czy nie” - podsumował prezydent Andrzej Duda.\nNaukowcy i przedstawiciele świata biznesu zaproszeni do Pałacu Prezydenckiego debatowali o roli biotechnologii i perspektywach jej rozwoju.\nZe strony KPRP uczestniczyli w niej także ministrowie Paweł Mucha, Adam Kwiatkowski i Andrzej Dera oraz Marta Gajęcka, Doradca Prezydenta RP.\nZaproszeni goście zastanawiali się, jak sprawić, by branża biotechnologiczna stała się siłą napędową polskiej innowacyjnej gospodarki.\nZwłaszcza, że przykłady takich państw jak Izrael czy Tajwan pokazują, że dzięki odpowiedniemu zapleczu naukowemu, połączonemu ze skuteczną komercjalizacją projektów biotechnologicznych, wspartych finansowaniem ze środków publicznych jest to możliwe do zrealizowania.


Czas Realizacji - Strefa-Logo.pl\nZamówienie indywidualne ze znakowaniem\nCzas Realizacji: od 6 do 14 dni roboczych.\nRealizacja Express: do 4 dni roboczych\nPodany czas realizacji jest to standardowy czas oczekiwania na zamówienie - uzależniony jest w dużej mierze od aktualnego obłożenia na produkcji, wielkości zamówienia oraz wybranej metody znakowania. Czas realizacji nie uwzględnia czasu dostawy zamówienia przez firmę kurierską - na terenie Polski jest to z reguły 24h natomiast czas dostawy w pozostałych krajach UE może wahać się w przedziale od 2 do 3 dni roboczych.\nZamówienie standardowe bez znakowania\nW naszym sklepie można dokonywać zamówień odzieży oraz gadżetów reklamowych również bez znakowania. Powyższy czas realizacji nie uwzględnia czasu dostawy zamówienia przez firmę kurierską - na terenie Polski jest to z reguły 24h natomiast czas dostawy w pozostałych krajach UE może wahać się w przedziale od 2 do 3 dni roboczych.


paliliśmy papierosy i kłamliwe gazety\nPrzypomnijmy pokrótce fakty. Kampania Przeciw Homofobii postanowiła zorganizować festiwal pod hasłem „Kultura dla Tolerancji”, w jej ramach planowano wykłady, panele, wydarzenia artystyczne i Marsz Tolerancji. Całość dotyczyła sytuacji mniejszości seksualnych w naszym kraju. Jeszcze przed rozpoczęciem festiwalu ruszyła regularna nagonka, w której uczestniczyły władze miasta. Partie polityczne – LPR, PiS, PO – prześcigały się w wyrażaniu swej dezaprobaty (bo Kraków to miejsce tradycyjne i konserwatywne, ze względu na dobro kościołów i symboli narodowych pedały po ulicach łazić nie powinny, nie wspominając o tym, że Smok Wawelski był hetero). Miasto zostało dosłownie zasypane ulotkami antygejowskimi. Marsz przesunięto z powodu procesji św. Stanisława, gdyż – jak napisano w lokalnym dodatku do „Gazety Wyborczej” – wychodzący po mszy w katedrze wawelskiej pątnicy mogliby dostać ulotki „nawołujące do poparcia dla homoseksualistów i ich równego traktowania przez społeczeństwo, a także fragmenty dokumentów prawnych zakazujących dyskryminacji ze względu na orientację seksualną” (istotnie – czegoś takiego należało za wszelką cenę uniknąć!). 7 maja o godzinie 16:30 zebrało się ponad 1500 osób. Byli wśród nich przedstawiciele organizacji LGBT, organizacji broniących praw człowieka, politycy, geje, lesbijki, rodziny z dziećmi i psami, artyści, studenci. W zasadzie ich orientacja seksualna nie była ważna, istotny okazał się pewien system wartości, który starali się reprezentować w legalnym i pokojowym marszu, choć od początku wszyscy wiedzieli, że istnieje realna groźba agresji (Liga Polska Rodzin i Młodzież Wszechpolska zapowiadała „spotkanie modlitewne pod Krzyżem Katyńskim”, reklamując je za pomocą plakatów nawołujących do wykopania homoseksualistów z Krakowa) i że policji oraz służb porządkowych chroniących Marsz będzie zdecydowanie za mało. Na manifestujących posypały się wyzwiska, pogróżki i kamienie (trzech rannych i poparzony policjant). Następnie 300-osobowa nielegalna kontrdemonstracja zdemolowała krakowski Rynek. Późniejsze reakcje polityków, kościelnych hierarchów i autorytetów nie przyniosły wyraźnego potępienia agresorów. Pojawiły się nawet bulwersujące sugestie, że to ofiary są winne przemocy, którą wobec nich zastosowano.\nPrzyjrzyjmy się zatem bliżej granicom wolności w III RP. Warto sprawdzić, co pisano w opiniotwórczych gazetach.\nZacznijmy od mediów prawicowych. Wszystkie trzymały się pewnej cichej umowy. Wspólna strategia polegała na wyrażaniu oburzenia przed rozpoczęciem festiwalu (prowokacja, zagrożenie dla moralności i rodziny etc.) i zgrabnym przemilczaniu tego, co wydarzyło się po nim – a dokładniej: w czasie Marszu. Przemoc stała się „ślepą plamką” zręcznie maskowaną przez dobrze znane argumenty antygejowskie.\nCiekawym, choć zapewne niezamierzonym, komentarzem do tej strategii jest przypadek „Gazety Polskiej”. Przed festiwalem, 28 kwietnia, ukazał się artykuł Piotra Semki Dwie procesje1, w którym autor wyrażał obawy „przed możliwymi incydentami”. Jakiego rodzaju? Otóż Semka bał się agresji gejów: „Agresywne akcenty bluźniercze towarzyszą pochodom lesbijek i gejów na całym świecie. [...] Ale bywają i bardziej drastyczne formy agresji”. To o owych „bardziej drastycznych formach agresji” ze strony homoseksualistów myślał Piotr Semka. Jak wiadomo rzeczywistość dopisała interesujące postscriptum do intuicji i obaw prawicowego publicysty. (Swoją drogą – jeśli w swych kalkulacjach i prognozach Semka pomylił się aż tak kardynalnie, to może powinien napisać jakieś sprostowanie? Bo jak po tym publicystycznym samobóju, my, potencjalni czytelnicy „Gazety Polskiej”, możemy nadal wierzyć w jego umiejętności analityczne i zdolność rozumienia sytuacji politycznej?). 19 maja, a zatem po „wypadkach krakowskich”, ukazał się felieton Elżbiety Isakiewicz Tolerancja inaczej2, w którym nie było już ani słowa o agresji gejów. W ogóle nie wspomniano o jakiejkolwiek agresji…\nNieco odmienne oblicze „agresywnego pedała” przedstawił „Wprost”. Reakcją na festiwal był numer z 13 czerwca 2004. Czego mogliśmy się z niego dowiedzieć? Otóż tego, że „geje i lesbijki w Polsce rozpętują ideologiczną wojnę”, organizują różową międzynarodówkę i ogólnie są gejowskimi wszechpolakami. Autorzy artykułu – Robert Mazurek i Igor Zalewski (warto zapamiętać nazwiska i w razie czego udać się na korepetycje z manipulacji) w swoim bardzo długim tekście poświęcili dosłownie pół zdania temu, jak zostali potraktowani demonstranci. Autorzy przedstawili gejów i lesbijki jako istne potwory, po czym zapewnili każdego, że jego świętym (i świeckim) prawem jest dyskryminowanie homoseksualistów. W przeciwnym wypadku to „normalni” będą dyskryminowani. Zresztą – Mazurek i Zalewski bohatersko objawiają prawdę – już są. Tekst, jak i wiele innych zamieszczanych we „Wprost” artykułów o gejach, potwierdza pewien dość oczywisty fakt: pismu udało się do perfekcji skomercjalizować homofobię. I to przy zachowaniu iluzji obiektywizmu.\nW następnym numerze pojawiły się dwa listy do redakcji3 komentujące artykuł Mazurka i Zalewskiego. Jeden krytyczny, a drugi dla symetrii w pełni afirmatywny. Ten drugi został napisany przez geja. „W pełni popieram waszą opinię na temat homoseksualistów [...]. Mam partnera, z którym jestem już bardzo długo, mam własną firmę i ustabilizowane życie, a także tolerancyjnych przyjaciół, również heteroseksualnych”. Istotnie, posiadając własną firmę można sobie kupić wolność. I wystąpić we „Wprost” w roli „dobrego geja”, który będzie zapewniać: „Dyskryminacja? Osobiście nigdy jej nie doświadczyłem. Moi znajomi również”. To rzeczywiście wspaniale. Tyle tylko, że takie wyznanie kompromituje się w zestawieniu z faktem, że list został podpisany formułą „nazwisko znane redakcji”. Czyli niby dyskryminacji nie ma, ale lepiej za bardzo nie ryzykować. Ciekawi mnie również, czy autor listu (bo idealistycznie zakładam, że to autentyk) nadal „w pełni popiera” opinię „Wprost” na temat gejów i lesbijek. W kolejnym numerze Jan Winiecki porównuje związki homoseksualistów (a więc również związek anonimowego autora listu) do „związków ze zwierzętami [...] seksualnym robotem [...] lub choćby z wibratorem”4. Kiedyś wydawało się, że tego typu obraźliwy hate speech może występować tylko w naprawdę marginalnych prawicowo-narodowych pisemkach. Dziś już wiadomo, że skomercjalizowana homofobia trafiła do centrum dyskursu publicznego.\nPrzenieśmy się teraz do innego jego zakątka. Do „Tygodnika Powszechnego”. Tu pojawił się krótki tekst ks. Adama Bonieckiego5 i felieton Józefy Hennelowej6. Artykuł księdza Bonieckiego był jedną z pierwszych i to całkiem porządnych reakcji. Od uczestników Marszu wiem również, że kiedy pod koniec doszło do prawdziwych zamieszek, a prawicowe bojówki z okrzykiem „zabić pedała” usiłowały przydybać jakiegoś odmieńca, drzwi redakcji „Tygodnika Powszechnego” były jednymi z niewielu, które się otworzyły. Doceniam ten fakt. Z tym większym zdziwieniem przeczytałem felieton Józefy Hennelowej, napisany później. Poświęcę mu nieco więcej uwagi, bo jest bardzo charakterystyczny. Otóż publicystka jest ogólnie nastawiona „na nie”. Wszystko było złe. Tak pomysł marszu, jak reakcje nań. „Pomysł, bo niewiele doprawdy jest powodów, by oprotestowywać «nietolerancję» wobec homoseksualistów – w czym właściwie się ona dotąd wyrażała?” – pyta, było nie było, autorytet moralny. Czas chyba najwyższy odpowiedzieć, bo najwidoczniej Hennelowa żyje w wieży z kości słoniowej i nie wszystko udaje się jej dostrzec. Otóż każde publiczne wystąpienie lesbijki lub geja narażone jest na reakcje, które obserwowaliśmy w Krakowie. A niepubliczne – tylko całkiem prywatne? Otóż miło jest myśleć, że prywatnie każdy może sobie być, kim chce. Tak jednak nie jest. Warto zajrzeć do raportów o dyskryminacji opracowywanych przez Lambdę; warto przypomnieć sobie PRL-owską akcję „Hiacynt” wymierzoną przeciw homoseksualistom; warto nadmienić, że współczesne polskie władze robią co mogą, żeby prawo nie zauważało gejów i lesbijek (patrz: ostatni spis powszechny); warto również zajrzeć do własnego ogródka i prywatnej międzyludzkiej etyki. Otóż i Józefie Hennelowej zdarzyło się zwierzyć „Wysokim Obcasom”, że znała jednego homoseksualistę – niejakiego Jerzego Zawieyskiego. Był to jednak dobry homoseksualista, bo gdy przyjeżdżał do Krakowa, to zawsze sam, a „ten jego Staś” zostawał w domu i nie gorszył porządnych katolików. (Zadanie dla literatów: napisz sztukę pt. Moralność pani Hennelowej). Warto na koniec zauważyć, że zadawanie pytania o to, czy istnieje – pozostańmy przy tym uroczym cudzysłowie – „nietolerancja” wobec homoseksualistów, po reakcjach na akcję „Niech nas zobaczą” zakrawa nie tyle na ślepotę, co cynizm.\nCzytajmy jednak dalej. Co jeszcze było złe? „Wykonanie, bo początkowo wybrana data marszu – niedziela 9 maja, dzień tradycyjnie świętowany procesją ku czci św. Stanisława – to było albo skandaliczne niedopatrzenie, albo jednak prowokacja”. Otóż ani jedno, ani drugie. Pomijam fakt, że oba zgromadzenia nie spotkałyby się, bo miały inne trasy, a marsz miał wyruszyć dwie godziny po zakończeniu procesji7. Chodzi o coś dużo poważniejszego. W demokratycznym, neutralnym światopoglądowo państwie wszystkie grupy społeczne mają takie samo prawo do przestrzeni publicznej. Nie jest więc oczywiste, że na wieść o katolickiej procesji wszyscy geje czmychają gdzie pieprz rośnie. A przynajmniej nie powinno być. Jednak tak dla Józefy Hennelowej, jak i dla wszystkich innych komentatorów, był to po prostu niepodważalny aksjomat. Nie chcę twierdzić, że w tym konkretnym wypadku marsz na pewno nie powinien zostać przełożony. Chciałbym jednak żyć w kraju, w którym nie byłoby to oczywiste.\nDalej Hennelowa wymienia, kto miał rację podczas festiwalu. „Mieli rację nobliści, przypominając o prawie każdego do wyrażania swoich przekonań publicznie. Miały rację władze Kościoła krakowskiego, przypominając katolickie zasady szacunku dla osoby ludzkiej [...]”. Zawsze mi się wydawało, że nie można jednocześnie mieć ciastka i go zjeść, ale oczywiście mogę czegoś nie wiedzieć. Natomiast Józefa Hennelowa nie mogła nie wiedzieć, na czym polegały „katolickie zasady szacunku dla osoby ludzkiej”, jeśli ta okazała się homoseksualna i zdarzyło się jej uczestniczyć w marszu. Otóż biskupi (np. biskup Pieronek), mówiąc oględnie, wyrażali dezaprobatę. Wobec kogo? Otóż zarówno wobec agresorów, jak i uczestników marszu. Uczestników, którzy – przypomnijmy – zostali zaatakowani i obrażeni. Wydawałoby się, że kogoś, kto jest kopany, raczej nie należy pytać: „przepraszam bardzo, ale czy nie zasłużyłeś sobie przypadkiem na kopniaka?”. I marną pociechą jest fakt, że podobno byli tacy, których reakcja biskupa oburzyła. Zresztą w tym samym numerze TP, który zawierał felieton Hennelowej, przytoczono reakcję kardynała Stanisława Nagya, który wobec setek wiernych nazwał Marsz Tolerancji „bezwstydną prowokacją”. Chciałbym bardzo wiedzieć, czy w tej wypowiedzi uobecniły się – jak to ujęła felietonistka – „katolickie zasady szacunku dla osoby ludzkiej”. Jeśli tak, to czy kardynał Nagy na pewno zna znaczenie słowa „szacunek” i czy rozumie, że swoją wypowiedzią legitymizował homofobiczne ataki; a jeśli nie, to dlaczego okazuje się, że „katolickie zasady szacunku” obowiązują tylko wobec „osoby ludzkiej” w wersji hetero.\nSwój felieton Hennelowa kończy bardzo znamiennie. Napomina lewicowych polityków, którzy uczestniczyli w marszu (a był to pierwszy tego typu wypadek, by znani politycy znaleźli się w takim miejscu), że są poważniejsze sprawy niż pisana w cudzysłowie homofobia. „Patronującą manifestacji wiceminister Jarugę-Nowacką wolałabym widzieć wśród kobiet stojących w ogonkach po nowe, zredukowane zasiłki alimentacyjne i zagubionych w okolicznościach, którym nie potrafią sprostać”8. Mamy tu jak na dłoni pewien ideowy szantaż. W kraju o tak wielkich problemach ekonomicznych politycy nie powinni zajmować się dyskryminacją homoseksualistów, zwłaszcza że ta dla Hennelowej nie istnieje. A przecież równie dobrze można uznać, że różne rodzaje opresji niekoniecznie się nawzajem wykluczają i wolno działać jednocześnie na różnych frontach.\nRozwodzę się tak obszernie nad krótkim felietonem Józefy Hennelowej głównie dlatego, że autorka bardzo często występuje w roli autorytetu moralnego. Analiza jej wypowiedzi uświadamia, jak bardzo tradycyjna moralność kuleje w zetknięciu z homoseksualizmem W związku z tym chciałbym sformułować pewien – dla mnie absolutnie zasadniczy – zarzut. Otóż tak Józefa Hennelowa, jak i prawie wszyscy inni komentatorzy nie zauważyli, że Marsz Tolerancji nie był po prostu marszem gejów i lesbijek. Był wydarzeniem, za którym stał pewien system wartości: prawa człowieka, równość i szacunek dla wszystkich ludzi, solidarność. Wiem, to wielkie słowa, ale nie trzeba być Derridą, by zauważyć, że Marsz był pasem transmisyjnym pewnej aksjologii. Reakcje konserwatystów (Hennelowa jest tylko łagodnym tego przykładem) wyglądały tak, jak wyglądały, bo kompletnie umknął im ten właśnie aspekt wydarzeń w Krakowie. Stąd ich dobre samopoczucie moralne: wygodnie jest myśleć, że to ja jestem depozytariuszem wartości, a oni są po prostu zgrają ludzi, którzy nie wiedzieć, czego chcą.\nMarsz Tolerancji pokazał też bardzo wyraźnie granice wolności w III RP. Świadczy o tym reakcja Polityki. Chodzi o artykuł Wiesława Władyki Prawo nie od parady9, gdzie autor całkiem sensownie pokazywał, dlaczego prezydent Lech Kaczyński naciągnął prawo. Tłumaczenie, że nie można dopuścić do Parady, bo Młodzież Wszechpolska może źle zareagować, jest mało przekonujące. Władza (czyli Kaczyński) po to właśnie jest, by zapewnić spokój pokojowej manifestacji (czyli Paradzie). Co więcej – w imię dbałości o porządek można na dobrą sprawę zakazać każdej i dowolnie wybranej manifestacji. A to jest niebezpieczne. Wszystko to prawda. Najciekawszy jest jednak podtytuł artykułu Władyki, który genialnie streszcza dzisiejsze rozumienie wolności w Polsce. Otóż wytłuszczony na czerwono fragment brzmi: „Z ograniczeniem wolności trzeba uważać, nawet jeśli dotyczy to gejów i lesbijek”. Czyż nie jest to retoryczne arcydzieło? Po pierwsze, zdanie to z góry zakłada, że wolność należy ograniczać, choć z niejaką ostrożnością. Po drugie – wyraźnie wskazuje, że geje i lesbijki są obywatelami drugiej kategorii. A wszystko w aurze wszechogarniającego liberalizmu. Nie należy się obrażać. Najwidoczniej tak po prostu jest.\nNa koniec chciałbym przytoczyć wypowiedź Rzecznika Praw Obywatelskich Andrzeja Zolla z „Gazety Wyborczej”10: „Z prawnego punktu widzenia każdy ma prawo do wyrażania swoich poglądów. Także homoseksualiści. Jednak co innego, jeśli po prostu chcą zademonstrować swoją odmienność”. Szczerze mówiąc – nie bardzo rozumiem. Demonstrowanie odmienności nie da się oddzielić od demonstrowaniem własnych (odmiennych) poglądów. Pomińmy fakt, że podczas Marszu w Krakowie homoseksualiści demonstrowali raczej podobieństwo niż odmienność (komunikowali: jesteśmy takimi samymi ludźmi jak wszyscy). I dalej: „[geje i lesbijki] powinni móc korzystać z wolności zgromadzeń i z możliwości przedstawienia swoich postulatów. Władza jest od tego, żeby im to umożliwić. Ale zastrzegam, że nie uważam, żeby homoseksualiści byli w Polsce dyskryminowani. Do mojego urzędu nie przychodzą skargi na ten temat”. Podsumujmy tę zadziwiającą konstrukcję myślową: homoseksualiści powinni mieć prawo do zgromadzeń (choć właśnie są tego prawa przez prezydenta Kaczyńskiego pozbawiani, a ja nie bardzo kwapię się, żeby coś z tym fantem zrobić, mimo że z racji sprawowanego urzędu powinienem jakoś zareagować); homoseksualiści nie są jednak dyskryminowani (po co zatem wspominać, że powinni mieć prawo do zgromadzeń? O figurze „przecież wszystko jest w porządku” wspominałem już przy okazji artykułu o Hennelowej); a dlaczego nie są dyskryminowani? Bo „do mojego urzędu nie przychodzą skargi na ten temat” – stwierdza Rzecznik Praw Obywatelskich. Pamiętajmy jednak, że Rzecznik wypowiada te słowa mniej więcej w dwa tygodnie po „wypadkach krakowskich” (czyli ataku prawicowych bojówek na gejów i lesbijki), gdzie byli ranni, a jeden z policjantów został oblany substancją żrącą. Chciałoby się zapytać, czy Rzecznik był wtedy na księżycu, ale przecież nie wypada. Do jego urzędu nie dotarły przecież żadne skargi.\nTo koniec prasówki. Czy nie było reakcji, które kierowałyby się prostą solidarnością z homoseksualistami bez kunktatorskich półcieni? Były (np. Seweryna Blumsztajna). Przeważały jednak wypowiedzi albo homofobiczne, albo prezentujące coś w rodzaju „homofobii z ludzka twarzą”. Dlatego tym bardziej dramatyczne staje się pytanie, które samo nasuwa się po przeanalizowaniu różnorodnych reakcji: czy już przegraliśmy walkę o język i związaną z nim wizję świata? Sfera publiczna, polityka i media konserwatyzują się, a jednocześnie komercjalizują. Oto na przykład próbka języka, jakim w radiowej Trójce zapowiadano dyskusję o paradzie w Warszawie. Po wstępnym pytaniu: „Czy żyjemy w terrorze homoseksualizmu?” padało rozwinięcie: „Nie chcesz parad gejowskich na ulicach? Nie popierasz małżeństw lesbijek? To oznacza, że jesteś filarem ciemnogrodu. A skoro jesteś homofobem, więc pewnie powinieneś się leczyć! Plan gejów jest prosty – ich problemy wyznaczą linię podziału na światłych i zacofanych. Czy mamy do czynienia z dyktaturą homoseksualistów? Za czy przeciw?”. Przypominam, że tego typu ideologiczna manipulacja pojawiła się w podobno liberalnej i do niedawna „inteligenckiej” Trójce. Zresztą medialnym hitem bywała (i bywa) dyskusja między przedstawicielem Młodzieży Wszechpolskiej a gejem. Dochodzi wtedy do rytualnej przepychanki z góry skazanej na niekonkluzywność, ale za to bardzo atrakcyjnej medialnie. Przy okazji problem zostaje odfajkowany, a wszystko rozgrywa się w atmosferze liberalnego przyzwolenia na pluralizm opinii. Kwestia równych praw mniejszości seksualnych zostaje sprowadzona do pytania „za czy przeciw” gejom. Swoją drogą bardzo chciałbym wiedzieć, co to znaczy być „przeciw” gejom? Czego należy ich właściwie pozbawić? Prawa do publicznych demonstracji, uprawiania seksu, powietrza? Tak ustawiona dyskusja z góry spycha osoby opowiadające się za prawami mniejszości na przegraną pozycję.\nCo więcej, matrix zwany polską sceną polityczną – z hiperpragmatyczną pseudolewicą i coraz radykalniejszą, choć równie pragmatyczną prawicą – daje się łatwo zaszachować dyskursowi prawicowo-narodowemu. Symbolicznym tego dowodem stało się niedzielne śniadanie polityczne Moniki Olejnik w Radiu Zet (27.05.). Olejnik zapytała Romana Giertycha – jak pokazały wybory do Parlamentu Europejskiego, lidera drugiej siły politycznej w Polsce – o jeden z postulatów LPR-u. Jest nim zapis prawny nakazujący wyrzucać z pracy tych nauczycieli, którzy pozytywnie wypowiadają się o homoseksualistach. Giertych doprecyzował, że chodzi o promowanie homoseksualizmu. Lech Kaczyński uznał, że jest to rzecz najzupełniej zrozumiała. I nikt, dosłownie nikt, z pozostałych dyskutantów reprezentujących całe parlamentarne spektrum polityczne (m.in. Józef Oleksy i Tomasz Nałęcz) nie zaprotestował przeciw temu oczywistemu absurdowi, będącemu w istocie próbą legalizacji polowania na czarownice. Nikt nie skrytykował języka, w którym równe prawa dla wszystkich zamieniają się w „promowanie homoseksualizmu”; dyskutanci milcząco przyjęli ten słownik, co z kolei zaowocowało blokadą ewentualnych głosów promniejszościowych (bo któż chciałby „promować homoseksualizm”?). Warto podkreślić, że ten język (w rzeczy samej rodzaj „mowy nienawiści”) wdarł się nie tylko do liberalnych mediów; słychać go bowiem również w sejmie i z kościelnych ambon (patrz kardynał Nagy obwiniający za przemoc same ofiary przemocy). W przestrzeni medialnej coraz częściej obowiązują reguły dyskursu prawicowo-narodowego.\nPodsumujmy krótko: w demokratycznym państwie pokojowi i legalni manifestanci byli najpierw straszeni, potem obrażeni i pobici, a na końcu okazało się, że sami są sobie winni i dlatego ich ukarano (zakaz Parady w Warszawie). Odpowiedzią na ruchy emancypacyjne stały się działania radykalne: prawicowe bojówki. Wśród reakcji na „wydarzenia krakowskie” istniała duża liczba głosów, które – w wersji „twardej” lub „miękkiej”, pośredniej lub bezpośredniej – usprawiedliwiały przemoc.\nJednocześnie lesbijki i geje zyskali wyraźną – także społeczną i polityczną, choć nie prawną – podmiotowość. Symbolicznym zapalnikiem była tu zapewne akcja „Niech nas zobaczą”, gdzie w przestrzeni publicznej i medialnej pojawił się konotujący zbiorowość zaimek „nas”. „Kwestia gejowsko-lesbijska” stała się – tu i teraz – sprawą polityczną. Jeśli wcześniej wolno było rzecz całą po prostu pominąć, dziś można mieć pewność, że w następnych wyborach parlamentarnych będzie to – obok np. aborcji – problem polityczny (a rozwiązania podyktuje Roman Giertych).\nPo wydarzeniach w Krakowie i zakazie Parady Wolności w Warszawie oczywiste jest też, że politykę zdominował nurt konserwatywny. Dlatego trzeba podkreślać, że homofobiczne ataki i w ogóle kwestia dyskryminacji nie jest wyłącznie sprawą mniejszości seksualnych, lecz wszystkich tych, którym zależy na życiu w wolnym i demokratycznym państwie. To sprawa uniwersalna, „kwestia smaku” i solidarności. Tak jak napisano w Liście Otwartym studentów i doktorantów uczelni warszawskich:\n„W piątek 7 maja byliśmy świadkami wydarzeń, które w życiu publicznym naszego kraju nie mają precedensu. [...] W Polsce nikt dotąd nie kwestionował prawa niepełnosprawnych, związkowców, nacjonalistów ani żadnej innej grupy do demonstrowania na ulicach miast. Nie rozumiemy, dlaczego geje i lesbijki stają się teraz pariasami polskiej demokracji. Etos demokratycznej opozycji i dziedzictwo Sierpnia nadawały kształt naszemu życiu publicznemu. Wydarzenia krakowskie i towarzysząca im nagonka na ofiary wyznaczają punkt zwrotny w historii III Rzeczypospolitej. Bulwersujące wypowiedzi moralnych autorytetów, ogłaszających, że „wina leży po obu stronach”, budzą nasz niepokój o stan polskiej demokracji. Nie pozwolimy, aby język debaty publicznej w Polsce usprawiedliwiał przemoc łysych ksenofobów i skrajnie prawicowych bojówek. Język ten dostatecznie skompromitował się w Polsce lat trzydziestych. Bagatelizowanie przemocy i zachęcanie do niej uważamy za skrajnie niemoralne i niesprawiedliwe”11.\nPoszerzona wersja artykułu jest częścią książki zbiorowej Homofobia po polsku.\n1. P. Semka: Dwie procesje. „Gazeta Polska”, nr 17 z 28 kwietnia 2004, s. 15.\n2. E . Isakiewicz: Tolerancja inaczej. „Gazeta Polska”, nr 20 z 19 maja 2004, s. 24.\n3. „Wprost”, nr 25 z 20 czerwca 2004, s. 12.\n4. J. Winiecki: Symbole nowej demokracji. „Wprost”, nr 26 z 27 czerwca 2004, s. 55.\n5. Ks. A. Boniecki: Geje w Krakowie. „Tygodnik Powszechny”, nr 19 z 9 maja 2004.\n6. J. Hannelowa: Moje trzy grosze. „Tygodnik Powszechny”, nr 20 z 16 maja 2004.\n7. Podaję za materiałami, które rozdała Anna Gruszczyńska (zatytułowane The year of living dangerously. Chronicle of homophobia in Cracow) podczas swego wystąpienia w czasie sejsji W Europie bez homofobii. Odmieniając wspólnoty, Wrocław 24-26 maja 2004.\n8. Żeby uniknąć wątpliwości: Izabela Jaruga-Nowacka osobiście nie brała udziału w manifestacji.\n9. W. Władyka: Prawo nie od parady. „Polityka”, nr 25 z 19 czerwca 2004.\n10. „Gazeta Wyborcza” z 27 maja 2004.\n11. List otwarty studentów i doktorantów uczelni warszawskich w sprawie „wypadków krakowskich”. „Krytyka Polityczna”, nr 6 (2004), s. 279. List do tej pory podpisało ponad 1300 osób. Żadne masowe medium nie zdecydowało się na jego publikację.\nArtykuł pochodzi z kwartalnika „Bez Dogmatu”, nr 61 (2004).