Wypożyczalnia samochodów dostawczych Kraków - Woźnica24\nZadzwoń: 600-601-249, 662-047-048\nauto wpłacając kaucję i czynsz\nauto i odbierz kaucję\nSamochód dostawczy - Volkswagen Crafter\nVW Crafter jest jednym z największych dostępnych samochodów dostawczych do 3,5 t. Dzięki przestronnej i komfortowej kabinie każda nawet najdalsza trasa upłynie szybko i przyjemnie. Przestrzeń ładunkowa o długości 4,3 m pozwala spakować wszystkie co będzie konieczne, a ekonomiczny i za razem dynamiczny silnik sprawia że prowadzenie samochodu jest przyjemne.\nSkrzynaia biegów: 6 biegowa\nSystem kontroli trakcji: ABS, ASR, ESP\nWymiary paki: 4,3 m x 1,8 m x 1,9 m\nŁadowność: 1250 kg\nPojemność paki: 14,7 m3\nIlość EURO palet: 5\n130 zł/12h 200 zł/dobę 180 zł/dobę ustalana indywidualnie 1500 zł\nVolkswagen Crafter 6 osobowy\nWersja brygadowa VW Craftera dzięki klimatyzacji i wygodnym fotelom pozwala w komfortowych warunkach podróżować sześciu osobom. Przestrzeń ładunkowa o wielkości 10 m3 pomieści dużą ilość sprzętu jak i materiałów. Komfort jazdy oraz dynamiczny i ekonomiczny silnik sprawiają że jest to najlepszy wybór na długie trasy.\nSzyby o niskiej przepuszczalności światła\nPojemność paki: 10,0 m3\nWymiary paki: 2,9 m x 1,8 m x 1,9 m\nIlość EURO palet: 3\nSystem odzyskiwania ciepła z silnika\nSamochód dostawczy - Fiat Ducato\nDucato to jeden z najpopularniejszych samochodów dostawczych na naszych drogach. Wygodny i ekonomiczny samochód idealnie nadający się do codziennego użytkowania. Dynamiczny silnik oraz nowoczesny układ napędowy sprawia że kierowanie tym samochodem jest równie łatwe jak osobówką.\nSystem kontroli trakcji: ABS\nPojemność paki: 13,0 m3\nŁadowność: 1300 kg\nWymiary paki: 4,0 m x 1,8 m x 1,8 m\n130 zł/12h 180 zł/dobę 160 zł/dobę ustalana indywidualnie 1500 zł\nSamochód dostawczy - Fiat Ducato - wysoki dach\nFiat Ducato w najwyższej wersji, o wysokości przestrzeni ładunkowej aż 2 metry, dzięki czemu bez trudu można do niego załadować pionowe przedmioty takie jak lodówki, wysokie agregaty itp. Wygodny i ekonomiczny samochód idealnie nadający się do codziennego użytkowania. Dynamiczny silnik oraz nowoczesny układ napędowy sprawia że kierowanie tym samochodem jest równie łatwe jak osobówką.\nWymiary paki: 4,0 m x 1,8 m x 2,0 m\nWersja brygadowa VW Craftera dzięki klimatyzacji i wygodnym fotelom pozwala w komfortowych warunkach podróżować sześciu osobom. Przestrzeń ładunkowa o wielkości 8 m3 pomieści dużą ilość sprzętu jak i materiałów.\nWymiary paki: 2,5 m x 1,8 m x 1,9 m\nIlość EURO palet: 2\nSamochód dostawczy - Mercedes-Benz Sprinter\nDuża przestrzeń ładunkowa i mocny silnik sprawiają że Sprinter nie boi się nawet najtrudniejszych wyzwań. Konstrukcja rozwijana od lat sprawia że te samochody są przystosowane do każdych warunków.\nSkrzynaia biegów: 5 biegowa\nSystem kontroli trakcji: ABS, ASR\nNapęd na tylą oś\nPojemność paki: 13,6 m3\nWymiary paki: 4,2 m x 1,8 m x 1,8 m\n100 zł/12h 160 zł/dobę 140 zł/dobę ustalana indywidualnie 1500 zł\nPotrzebujesz przewieźć towar, który nie mieści się w twoim samochodzie osobowym? A może brakuje Ci kolejnego samochodu do nowego zlecenia albo interesuje Cię wynajem brygadówki w Krakowie? W naszej wypożyczalni samochodów dostawczych wynajmiesz potrzebne Ci auto. M.in. Fiat Ducato, Volkswagen Crafter, Mercedes-Benz Sprinter w wersji osobowej bądź dostawczej.\nW naszej wypożyczalni możesz znaleźć samochód dostawczy w wersji MAXI lub wynajmiesz brygadówkę, czyli pojazd 6- lub 7-osobowy z dużą przestrzenią ładunkową, która pomieści ponad 3 euro palety. Najważniejsze w tym jest to, że do prowadzenia wszystkich naszych aut dostawczych wystarczy prawo jazdy kat. B, czyli nie potrzebujesz prawo jazdy na samochód ciężarowy.\nZobacz ofertę naszej wypożyczalni samochodów dostawczych w Krakowie w tym wynajem brygadówki.\nRodzinna firma - przejrzyste zasady - elastyczne podejście do klientów\nMożemy powiedzieć, że doświadczenie w branży motoryzacyjnej posiadamy od pokoleń, dlatego warunki wypożyczenia samochodu jesteśmy w stanie dostosować do różnych potrzeb w tym nawet bardzo nietypowej. Potrzebujesz wynająć samochód na kilka godzin? Odebrać samochód wcześnie rano lub zwrócić późno w nocy? U nas jest to wszystko możliwe po wcześniejszym ustaleniu warunków.\nW naszej wypożyczalni samochodów dostawczych oferujemy wynajem aut zarówno dla firm jak i osób prywatnych. Proponujemy wynajem długoterminowy oraz krótkoterminowy samochodów dostawczych do 3,5t, w niezwykle dogodnych cenach.\nMasz wątpliwości przed wynajmem samochodu dostawczego? Sprawdź najczęściej zadawane pytania lub skontaktuj się z nami telefonicznie / mailowo.\nCzy mogę odliczyć podatek VAT za paliwo zatankowane do wynajmowanego samochodu?\nWszystkie nasze samochody spełniają wymagania homologacji dla samochodów ciężarowych o DMC do 3,5t , co pozwala w pełni odliczać podatek Vat od zakupionego paliwa.\nJeden z serwisów branżowych opisuje jak ustawodawca zdefiniował kwestie rozliczenia podatku dla samochodów dostawczych i ciężarowych w nowelizacji z dnia 7 luty 2014r. i jak jest rozróżnica www.edostawcze.pl oraz www.vat.pl\nW jaki sposób mogę zarezerwować i wynająć u Was samochód dostawczy?\nWynajem aut dostawczych najszybciej odbywa się podczas kontaktu telefonicznego. Zadzwoń bezpośrednio pod numery telefonów: 600 601 249 lub 662 047 048. Rezerwacji można dokonać również mailowo. Przy dokonywaniu rezerwacji należy podać datę, okres na jaki chcą Państwo wynająć samochód oraz typ auta.\nJakich dokumentów potrzebuję aby wynająć auto?\nAby wynająć auto w naszej wypożyczalni, potrzebujesz prawo jazdy oraz dokument potwierdzający tożsamość (dowód lub paszport). W przypadku firm wymagane są dokumenty założycielskie.\nAuto dostawcze w naszej wypożyczalni może wynająć dowolna osoba, która wykończyła 25lat i posiada prawo jazdy przez minimum 24 miesiące.\nCzemu służy kaucja i kiedy ją płacę?\nJest to opłata stosowana którą stosuje każda wypożyczalnia samochodów dostawczych a jej wysokość zależy od klasy i wielkości wynajmowanego samochodu jak i obszaru kraju. Kaucja stanowi zabezpieczenie w razie spowodowania przez osobę wynajmującą jakiejś szkody w wypożyczonym samochodzie, nieterminowego zwrotu, braku paliwa czy nieprzewidzianych sytuacji. Kaucja pobierana jest w momencie wynajmu auta. W naszej wypożyczalni wynosi ona min 1500 zł. Kaucja jest zwracana przy zdawaniu pojazdu.\nKaucja jest zwracana w takiej formie w jakiej była wpłacana, najbardziej rozpowszechnioną formą jest zwrot gotówki lub przelew na wskazane konto.\nJakie są formy płatności za wynajmowane auto?\nPreferowane jest rozliczenie gotówkowe, dla Klientów instytucjonalnych przyjmujemy również przelew potwierdzony na nasze konto.\nW jakim momencie i w jaki sposób płacę za wynajem samochodu dostawczego?\nAuto może być odebrane pod siedzibą naszej firmy. Przy wynajmie powyżej 24h na terenie Krakowa bezpłatnie podstawiamy samochód na uzgodnione miejsce.\nCzy auto dostawcze mogą wynająć u Was również osoby prywatne?\nNasza wypożyczalnia samochodów dostawczych i brygadówki świadczy usługę wynajmu samochodów zarówno dla osób prywatnych jak i dla firm.\nIstnieje możliwość wyjazdu wynajętym w naszej wypożyczalni autem za granicę, jednak tylko za oficjalną zgodą firmy Dimtech.\nW szczególnych przypadkach wynajętym w naszej wypożyczalni samochodem może kierować inna osoba, warunkiem jest dostarczenie pełnych danych które wyszczególnione są w dokumentach. Najczęstszą praktyką jest dostarczenie nam ksera dowodu osobistego i prawo jazdy pozostałych kierowców. Wymagane jest również prowadzenie ewidencji przebiegu i trasy. Kto, kiedy i na jakiej trasie prowadził.\nJak postępować w wypadku stłuczki lub awarii auta?\nNajważniejszą kwestią jest zawiadomienie wypożyczalni o takim zdarzeniu. Dalsze instrukcje przekazywane są w zależności od wielkości uszkodzenia samochodu lub rodzaju awarii.\nJakie ubezpieczenie posiadają Wasze auta?\nNasza wypożyczalnia dostawczych Kraków posiada na wszystkie samochody pakiet ubezpieczeń OC, AC.\nTak, poza granicami Polski nasze samochody są objęte ubezpieczeniem OC, AC. W przypadku dalszych lub dłuższych wynajmów wynajmów samochodów lub brygadówek, indywidualnie uzgadniana jest kwestia ubezpieczenia Assistance.\nNa jaki najkrótszy okres mogę wynająć u Was samochód?\nW naszej wypożyczalni najkrótszy okres najmu samochodu wynosi 24h. Z wyłączeniem okresowych promocji.\nCo jeśli spóźnię się ze zwrotem auta 2 h\nPrzede wszystkim konieczne jest poinformowanie o potrzebie przedłużenia wynajmu auta jeszcze przed ustaloną godziną zwrotu. W odróżnieniu od dużych sieciowych wypożyczalni, naszych stałych Klientów nie obciążamy kosztami za dwugodzinne opóźnienie. Elastyczność jest jedną z najważniejszych cech, wyróżniającą nasze usługi wynajmu.\nJak szybko mogę wynająć u Was auto?\nU nas możesz wynająć auto prawie natychmiast ("od ręki"), konieczne jest jedynie sprawdzenie dostępności.\nW jakich godzinach można wynajmować/zwracać auta?\nFirma Woznica24 działa całą dobę, natomiast w przypadkach krótkoterminowych wynajmów za zwrot i wydania w godzinach nocnych pobierana jest dodatkowa opłata zgodna z cennikiem.\nCzy wynajmowane auta mają pełny bak i czy zwrot samochodu musi być z pełnym bakiem?\nWynajmując auto w naszej wypożyczalni, otrzymujesz auto z pełnym bakiem. Zwracane auto również powinno być zatankowane do pełna.\nChciałbym przedłużyć okres najmu, czy to jest możliwe i co muszę zrobić?\nOczywiście przedłużenie wynajmu jest możliwe, w takich wypadkach konieczne jest poinformowanie nas o takiej potrzebie i ustalenie szczegółów rozliczenia za przedłużany okres.\nW przypadku anulowania rezerwacji z dwudniowym wyprzedzeniem nie jest naliczana jakakolwiek opłata.\nCzy istnieje możliwość podstawienia auta dostawczego poza Kraków?\nTak, indywidualnie ustalamy szczegóły podstawienia samochodu, terminu, miejsca i ceny. Świadczymy wynajem aut dostawczych w szerokim dostosowując naszą ofertę do potrzeb klienta.\nCzy cena wynajmu może być negocjowana?\nKoszt wynajmu samochodu dostawczego uzależniony jest od długości jego trwania. Przy wypożyczeniu samochodu dostawczego w Krakowie na okres dłuższy niż 10 dni, istnieje możliwość negocjacji ceny.\nCzy samochody z waszej wypożyczalni są bezpieczne?\nJesteśmy rodzinną wypożyczalnią samochodów, więc szczególnie zależy nam na dobrej opinii u naszych klientów. Udostępniamy na wynajem jedynie zadbane i sprawne technicznie auta takie, jakimi sami chcielibyśmy jeździć.\nCzy w przypadku kolizji z nie mojej winy, ponoszę jakąś odpowiedzialność?\nNa kierującym spoczywa obowiązek zebrania wszelkich niezbędnych danych koniecznych do wypłacenia odszkodowania.\nJak liczycie koszt wynajmu samochodu na 26 godzin?\nJako wypożyczalnia aut dostawczych Kraków jesteśmy bardzo elastyczni i takich przypadkach wspólnie z Klientem omawiamy szczegóły.\nCzy samochód może odebrać osoba, która nie widnieje w umowie najmu?\nTakiej możliwości nie przewidujemy.\nCzy na okres wynajmu samochodu mogę go okleić reklamą mojej firmy?\nNiezależnie od długości wynajmu zabronione jest oklejania wypożyczanego auta jakimikolwiek materiałami reklamowymi lub informacyjnymi.\nW naszych autach obowiązuje bezwzględny zakaz palenia tytoniu\nCzy w wypożyczonym samochodzie mogę przewieść więcej niż 2 pasażerów ?\nNasza firma oferuje również wynajem brygadówki Kraków. Szczegóły oferty samochodów 3, 6 oraz 7 osobowych znajdują się w zakładce cennik.\nKradzież, stłuczka, awaria: co zrobić, gdy dotyczy to wynajętego samochodu dostawczego? - 2019-04-08 15:06:33\nWypadki chodzą po ludziach, a o prawdziwości tego powiedzenia przekonał się już niejeden kierowca. Polskie drogi są tak zatłoczone, że nawet jeżdżąc bardzo ostrożnie nie da się w 100% wyeliminować ryzyka wzięcia udziału w jakimś nieprzyjemnym zdarzeniu. Po to też wymyślono...\nCzy możesz wynająć samochód dostawczy mając prawo jazdy tylko kategorii B? - 2019-04-08 15:06:32\nW wypożyczalni samochodów dostawczych Woźnica24.pl w Krakowie regularnie słyszymy to pytanie. Od razu uspokajamy: tak, prawo jazdy kategorii B zgodnie z prawem umożliwia prowadzenie dostawczaka, o ile dopuszczalna masa całkowita pojazdu (wraz z ładunkiem!) nie przekracza 3,5 tony. Ka�...\n9 powodów, dla których nie powinieneś kupować samochodu dostawczego do firmy (jeśli nie musisz) - 2019-04-08 15:06:30\nZakup auta dostawczego to naturalny krok w rozwoju przedsiębiorstwa, które działa w takich branżach, jak budowlanka, transport czy spedycja. Z drugiej jednak strony wielu przedsiębiorców popełnia klasyczny błąd, jakim jest zainwestowanie niemałych przecież pieniędzy w samochód, ...\nCzego nie możesz robić wynajętym autem dostawczym? Podstawowe zasady! - 2019-04-08 15:06:16\nWynajęcie samochodu dostawczego, czy to w Krakowie czy w dowolnym innym mieście, jest bardzo dobrym rozwiązaniem dla osób, które okazjonalnie muszą przewieźć większy ładunek, przeprowadzić się czy np. przetransportować większą liczbę pasażerów. Z tej opcji korzystają zarówno klie...\nWynajem samochodu dostawczego? Tylko na przejrzystych zasadach! - 2019-03-15 12:22:20\nWynajęcie auta o dużej przestrzeni bagażowej jest coraz popularniejszym rozwiązaniem, z którego chętnie korzystają zarówno osoby prywatne, jak i przedsiębiorstwa. Taki samochód może się przydać chociażby do przetransportowania zakupionego sprzętu AGD czy samodzielnego zorganizowania p...\nZadzwoń lub napisz, dowiedz się jak wypożyczyć samochód dostawczy!\nJesteśmy rodzinną firmą z Krakowa z charakterystycznie brzmiącym nazwiskiem w tej branży. Jak to w każdej krakowskiej oraz podkrakowskiej rodzinie rzemieślniczej samochody dostawcze towarzyszyły nam od lat siedemdziesiątych, kiedy to wśród nas pojawił się znany każdemu Żuk.\nW tamtych czasach aut dostawczych było naprawdę niewiele, więc sąsiedzi czy znajomi z okolicy również korzystali z Żuka - dziś moglibyśmy powiedzieć wynajmowali samochód wraz z kierowcą, lecz wtedy była to jedyna forma przetransportowania swoich drobiazgów.\n+48 600 601 249\nCopyright 2018. S90.pl | pomyslikropka.pl


Strona główna›Project xCloud i granie w chmurze: Microsoft ujawnia datę premiery i kolejne szczegóły\nOd kilku miesięcy wiadomo, że Microsoft w pocie czoła pracuje nad powiązaną z konsolą Xbox chmurową usługą xCloud, która umożliwi "granie w co chcesz, kiedy chcesz, z kim chcesz i gdzie chcesz". Firma ujawnia kolejne informacje, choć tych - póki co - nie ma zbyt wielu.\nPodczas E3 2019 Microsoft ujawnił, że w ulubione gry z Xboksa, w tym "Halo 5", będzie można zagrać na smartfonie już za kilkanaście tygodni.\nProject xCloud zadebiutuje w październiku\nŚciślej rzecz ujmując, w październiku zadebiutować ma wersja poglądowa. Można więc założyć, że usługa zostanie wówczas udostępniona publicznie, ale trzeba będzie się liczyć z możliwymi błędami lub/i ograniczeniami.\nDla porównania konkurencyjna platforma Google Stadia trafi do użytkowników w listopadzie. Widać więc wyraźnie, że obu gigantom zależy na tym, by walkę o portfele graczy zacząć w tym samym czasie.\nProject xCloud z darmową opcją strumieniowania gier z konsoli Xbox na smartfon lub tablet\nKolejna ważna informacja, której Microsoft wcześniej nie ujawnił, to sposób działania usługi. Wiadomo było dotychczas, że obliczenia związane z grami wykonywane będą na serwerach Microsoftu, a do użytkownika przesyłany będzie jedynie obraz. Firma zdradziła, że pojawi się też druga opcja.\nUżytkownicy Xboksa One będą mogli zamienić go w "prywatny i darmowy serwer Xcloud". Wszystkie gry z konsoli będzie można więc grać bez dodatkowych opłat (nie licząc kosztów transmisji danych i prądu) w - teoretycznie - dowolnym miejscu na ziemi.\nTo spora przewaga w stosunku do konkurencyjnej Stadii, która jest usługą w 100 proc. uzależnioną od serwerów Google'a, więc nawet w domowym zaciszu wymaga grania przez chmurę. W dodatku Stadia początkowo dostępna będzie jedynie w płatnym wariancie, wycenionym na 9,99 euro (43 zł) miesięcznie. W przypadku xCouda posiadacze konsol Microsoftu unikną dodatkowych opłat, związanych również z ponownym zakupem ulubionych gier.\nMimi że xCloud zadebiutuje ok. miesiąc przed Stadią, Microsoft zdradził dużo mniej szczegółów niż Google. Nie wiadomo m.in.:\njaka będzie cena abonamentu;\nw jakich krajach xCloud będzie dostępny na start;\nna jakich smartfonach i tabletach będzie można grać.\nJeśli chodzi o ostatnią kwestię, na razie pewniakiem zdają się być modele Galaxy S10 i S9, które w ciągu ostatnich kilku miesięcy Microsoft wykorzystywał podczas publicznych prezentacji. Konkurencyjna Stadia początkowo będzie działać jedynie na Chromecaście oraz smartfonach z serii Pixel 3 i 3a.\nNajwiększą niewiadomą jest to, czy Project xCloud będzie dostępny w Polsce. Stadia na razie nie będzie. Skoro jednak rolę serwerów będą mogły pełnić konsole Xbox One, z technicznego punktu widzenia nic nie stoi na przeszkodzie, by przynajmniej ten wariant usługi trafił nad Wisłę. Zwłaszcza że Polska na tle świata ma bardzo solidną infrastrukturę internetową.\nTak czy inaczej, na prawdziwe nadejście ery grania w chmurze będzie trzeba poczekać do czasu rozwoju sieci 5G. Dopiero ona ma rozwiązać największy problem tej technologii, czyli opóźnienia w transmisji danych.\nASUS Eee Pad Slider - znamy cenę i datę premiery


Warszawa: Miasto Podzielone (źródło: materiały prasowe)\n70 lat później, reżyser i scenarzysta filmu, Eric Bednarski odkrył ten unikalny materiał filmowy. Potraktował ten dokument jako punkt wyjścia do rozważań na temat pamięci oraz jaki wpływ wywarło utworzenia getta i jego kształt oraz konstrukcja na dzisiejsze oblicze stolicy. Konfrontując obrazy z przeszłości z dzisiejszymi zdjęciami miasta, „Warszawa: Miasto Podzielone” opowiada m.in o początkach funkcjonowania getta w latach 1940–41 r. i procesie podziału stolicy wprowadzonym przez nazistów, który analizuje w kontekście miasta.\nWarszawa: Miasto Podzielone, fot.Teodor Klincewicz (źródło: materiały prasowe)\nPremiera filmu „Warszawa: Miasto Podzielone” odbędzie się 11 maja 2019 roku w Warszawie podczas 16. Festiwalu Filmowego Millennium Docs Against Gravity.\nEric Bednarski to wielokrotnie nagradzany, kanadyjsko-polski scenarzysta i reżyser mieszkający w Warszawie. Za film dokumentalny „The Strangest Dream”[Sen o Atomie] o Józefie Rotblacie, zrealizowany we współpracy z National Film Board of Canada dostał nagrodę Gemini oraz został nominowany do prestiżowej nagrody Writers Guild of Canada. Otrzymał także odznakę „Zasłużony dla Kultury Polskiej”, przyznawaną przez Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego. Filmy Bednarskiego były prezentowane na międzynarodowych festiwalach oraz w instytucjach międzynarodowych takich jak ONZ, Parlament Europejski czy Państwowe Muzeum Auschwitz-Birkenau. Jest autorem scenariusza i reżyserem filmu, a także współproducentem filmu „Warszawa: Miasto Podzielone”.\nTYTUŁ: Warszawa: Miasto Podzielone (Warsaw: A City Divided)\nKRAJ/ROK: Polska, 2019\nREŻYSERIA / SCENARIUSZ: Eric Bednarski\nPRODUCENT: Dorota Przyłubska – Pado Studio Film\nCO-PRODUKCJA: Eric Bednarski, Mazowiecki Instytut Kultury, Instytut Adama Mickiewicza/Culture.pl, Telewizja Polska S.A, Pado Studio Film\nZDJĘCIA: Jacek Pertycki, PSC & Jerzy Rudziński, Magda Kowalczyk\nMONTAŻ: Miłosz Hermanowicz, Stefan Ronowicz\nGATUNEK: pełnometrażowy film dokumentalny\nTags Daniel Bloom Dorota Przyłubska Eric Bednarski Jacek Pertycki Magda Kowalczyk Miłosz Hermanowicz PSC & Jerzy Rudziński Stefan Ronowicz Warszawa Warszawa: Miasto Podzielone\nPoprzedni news Wystawa „Powstanie Warszawskie 1944” w Gruzji\nNastępny news Strapon Stories – Jan Możdżyński


Prezydent Ukrainy zadzwonił z życzeniami do prezydenta Duda. Umówili się na spotkanie w przyszłym tygodniu\nWydrukowano: 2020-11-23 23:43:01.313084+01:00\nOpublikowano: 2017-11-11 17:32:25+01:00 · aktualizacja: 2017-11-11 18:44:24+01:00\nopublikowano: 2017-11-11 17:32:25+01:00\naktualizacja: 2017-11-11 18:44:24+01:00\nautor: KPRP/Andrzej Hrechorowicz\n„Prezydent Poroszenko zadzwonił do prezydenta Dudy i złożył życzenia z okazji Dnia Niepodległości podkreślając, że Polska jest strategicznym partnerem i przykładem dla Ukrainy”\n„Prezydenci uzgodnili, że w przyszłym tygodniu odbędzie się w Krakowie spotkanie delegacji prezydenckiego Komitetu Konsultacyjnego”\n— poinformował szef gabinetu prezydenta.\nW środę rzecznik prezydenta Ukrainy Swiatosław Cehołko poinformował, że w związku z napięciem w relacjach między Warszawą i Kijowem prezydent Poroszenko inicjuje nadzwyczajne posiedzenie Komitetu Konsultacyjnego Prezydentów Ukrainy i Polski. „Głośne oświadczenia ze strony przedstawicieli polskich władz pod adresem Ukrainy i jej kierownictwa, z którymi mamy do czynienia w ostatnim czasie, wywołują poważne zaniepokojenie i nie powinny pozostać bez należytej reakcji” - napisał Cehołko na Facebooku.\nOświadczył, że prezydent Poroszenko zainicjował nadzwyczajne posiedzenie Komitetu Konsultacyjnego Prezydentów Ukrainy i Polski „w celu wzmocnienia partnerstwa strategicznego między Ukrainą a Rzeczpospolitą Polską oraz uniknięcia dalszej eskalacji napięcia, mając świadomość konieczności rozwiązania wszelkich problematycznych kwestii w stosunkach dwustronnych wyłącznie w cywilizowany sposób”.\nCehołko przypomniał oświadczenie MSZ Ukrainy z wtorku, które w reakcji na wypowiedzi polskich polityków w sprawie sporów historycznych między oboma krajami zapewniło, że na Ukrainie nie ma polityków antypolskich. W ubiegły piątek MSZ w Kijowie oświadczyło też, że na Ukrainie nie ma nastrojów antypolskich, a spory historyczne należy rozwiązywać zgodnie z chrześcijańską zasadą „wybaczamy i prosimy o wybaczenie”, a nie narzucając swój punkt widzenia.\nKancelaria Prezydenta pozytywnie odnotowała wówczas propozycję strony ukraińskiej. Podawała, że prezydent Duda „liczy także na osobiste działania prezydenta Petra Poroszenki w kontekście obecnego stanu dwustronnych relacji”.\n„Ponieważ tacy ludzie nie budują relacji pomiędzy naszymi krajami, oni je burzą. Więc tacy ludzie w wielkiej polityce, w polityce, która ma międzynarodowe znaczenie, nie powinni mieć od strony ukraińskiej miejsca”\n— powiedział Duda TV Trwam i Radiu Maryja.\nSzef MSZ Witold Waszczykowski zapowiedział niedawno uruchomienie procedur, które „nie dopuszczą ludzi, którzy zachowują skrajnie antypolskie stanowisko, do przyjazdu do Polski”. Dodał wówczas, że konsekwencje poniosą również osoby, które na poziomie administracyjnym nie dopuszczają do kontynuowania ekshumacji (chodzi o prace poszukiwawcze IPN) i renowacji polskich miejsc pamięci. Potem media informowały, że zakaz wjazdu do Polski otrzymał szef ukraińskiego IPN Wołodymyr Wiatrowycz.\nPo tej wizycie Waszczykowski mówił, że Polska do tej pory „zaciskała zęby w dzielących Polskę i Ukrainę sprawach bilateralnych”, jednak doszła do wniosku, że „jesteśmy wykorzystani”.\n„Mówimy otwarcie: agresja rosyjska nie może być wymówką, aby tych spraw nie rozwiązywać”\n„Mogę powiedzieć, że optymistycznej wiadomości nie mam dla pana prezydenta”\n— stwierdził minister. Jak dodał, sytuacja w relacjach z Ukrainą jest „dość skomplikowana”. Zaznaczył jednocześnie, że decyzja w sprawie realizacji grudniowej wizyty na Ukrainie „należy do pana prezydenta”.\nWcześniej Waszczykowski mówił, że będzie się zastanawiał, „czy rekomendować polskiemu prezydentowi wizytę na Ukrainie w tej chwili”. Szczerski powiedział wówczas PAP, że wizyta w grudniu w Charkowie znajduje się w planach prezydenta, a przed decyzją o wizycie odbędą się konsultacje z rządem.\nPublikacja dostępna na stronie: https://wpolityce.pl/polityka/366576-prezydent-ukrainy-zadzwonil-z-zyczeniami-do-prezydenta-duda-umowili-sie-na-spotkanie-w-przyszlym-tygodniu


koncepty - wszystko na temat koncepty | CKM.PL\nArtykuły dla frazy : koncepty\nRumuński stylista Razvan Radion puścił wodze fantazji i zaprojektował nowe BMW, które miałoby nawiązać walkę z najmocniejszymi modelami Audi i Mercedesa. Innowacyjne koszulki Mało tego! Pod względem wyglądu, nowej „bejcy” bliżej do Ferrari niż dotychczasowych modeli marki. Póki co, to tylko projekt graficzny, jednak kto wie czy…\nJeszcze kilka lat temu każde Volvo wyglądało jakby było projektowane od ekierki. Kanciaste, proste jednym słowem brzydkie. Idzie lepsze. Nowe, okrągłe. Ćwierkaj z namiOd kilku lat będąca w rękach Chińczyków szwedzka marka wygląda zupełnie inaczej. Nowocześniej i o wiele atrakcyjniej. Tym konceptem Volvo tylko to potwierdza. Kanty…\nTo bez wątpienia jeden z najpiękniejszych konceptów ostatnich lat Wal z grubej tubyMowa o Cadillacu Elmiraj, czyli rozwinięciu zaprezentowanego dwa lata temu prototypu Ciel. Auta wielkiego, luksusowego.Każdy z czterech pasażerów jakie przewiezie zasiądzie w indywidualnym, wielkim fotelu obitym wielbłądzią skórą. We wnętrzu znajduje…\nAuto dla twardzieli\nKoń sunący po prerii… A raczej mustang jadący po ulicach. Siedząc za kółkiem takiego auta nikt wam nie podskoczy. Popatrzcie co koncern przygotował na 2018 rok. Fani motoryzacji wciąż nie zdecydowali czy model należy przypisać do typu muscle czy pony cars. Niech się kłócą, nazewnictwo nie jest ważne. Ważne, że Mustang…\nNajlepsze auto koncepcyjne roku\nTen elektroniczny samochód rozpędzi się do setki w ciągu niecałych 4 sekund. Nie ma drzwi i proces wsiadania zapowiada się bardzo interesująco. Renault Trezor został uznany najlepszym samochodem koncepcyjnym 2016 roku. Kształty Trezora są bardzo futurystyczne. Podobnie jak proces wsiadania do środka. Otóż model nie posiada…\nPrezentacja zawartości portalu dla wyrażenia koncepty. Przygotowany przez nas system wyszukiwania artykułów dla danego słowa kluczowego (w tym przypadku koncepty) daje możliwość bardzo szybkiego uzyskania satysfakcjonującej informacji dotyczącej tego, ile artykułów związanych z zapytaniem koncepty posiadamy w swoim serwisie. W tej chwili dla zapytania koncepty jesteśmy w stanie zaprezentować Ci 13 materiały. Najstarszy z artykułów na ten temat jest z Poniedziałek 13.03.2017 najnowszy z kolei został przez nas opublikowany Czwartek 05.09.2013. Nasz portal daje Ci możliwość śledzenia nowych treści (pojawiających się dla interesującego Cię zapytania koncepty ) przez kanał RSS. Dzięki nam na bieżąco będziesz informowany o zmianach, nowych treściach dotyczących tematu koncepty.


ARMS – innowacyjny system monitorujący struktury raf [foto] - GospodarkaMorska.pl\nARMS – innowacyjny system monitorujący struktury raf [foto]\n09.12.2020 12:50 Źródło: własne\nStrona główna Ekologia Morska, Rybołówstwo ARMS – innowacyjny system monitorujący struktury raf [foto]\nARMS rozmieszczony na 2 lata na wyciekach CO2 w Papui-Nowej Gwinei; fot. Laetitia Plaisance\nBadanie bioróżnorodności morskiej jest bardzo trudne, a czasem nawet niemożliwe - proces utrudniają m.in. destrukcyjne metody pobierania próbek, czy przesiedlanie się populacji. Na przeciw tym komplikacjom wyszedł Instytut Smithsonian, opracowując innowacyjne narzędzie do stałej analizy zmian, jakim podlegają obszary morskie.\nGlobalny program ARMS to inicjatywa Smithsonian Institution, której gospodarzem jest Narodowe Muzeum Historii Naturalnej w Waszyngtonie. ARMS (Autonomous Reef Monitoring Structures) to pasywne kolektory używane do pobierania próbek morskiej kryptofauny.\nNowo rozmieszczone ARMS w pobliżu otworów CO2 w Papui-Nowej Gwinei w celu zbadania wpływu zakwaszenia oceanu na bioróżnorodność rafy; Laetitia Plaisance\nPodobnie jak płyty osadnicze, ARMS są rozmieszczane na podłożach morskich i kolonizowane przez gatunki morskie. Ze względu na swoją trójwymiarową strukturę, naśladującą złożoność twardych podłoży morskich, przyciągają zarówno gatunki inkrustujące (korale, glony itp.), Jak i organizmy ruchome (skorupiaki, mięczaki, wieloszczety itp.). Kluczową innowacją ARMS jest możliwość regularnego pobierania próbek społeczności morskich z dokładnie tego samego obszaru i dokładnie w ten sam sposób, zapewniając znormalizowany i wymierny miernik bioróżnorodności.\nTa powtarzalność pobierania próbek jest wielkim atutem w odpowiedzi na różne pytania badawcze: monitorowanie różnorodności w czasie, badanie wpływu morskich obszarów chronionych na odbudowę bioróżnorodności lub ilościowe określanie wpływu człowieka. W połączeniu z dzisiejszymi potężnymi metodami molekularnymi, umożliwiają badanie całych społeczności drobnoustrojów, prokariotów i eukariotów.\nBadacze Smithsonian - N. Knowlton i C. Meyer, odzyskują ARMS z 200m. głębokościw Curacao za pomocą obsługiwanej przez człowieka łodzi podwodnej; Barry Brown\nARMS zostały opracowane w ramach międzynarodowej inicjatywy Census of Marine Life (CoML). Próbując zwiększyć globalne zrozumienie różnorodności biologicznej raf, zespół CoML Census of Coral Reef Ecosystems (CReefs) ma przeprowadzić taksonomicznie zróżnicowany, globalny spis ekosystemów raf koralowych, zwiększyć tropikalną wiedzę taksonomiczną, zwiększyć dostęp i wymianę rozproszonych danych dotyczących raf koralowych na całym świecie i opracować nowe, uniwersalne protokoły, które ujednolicą nasze podejście do badań bioróżnorodności morskiej.\nARMS wdrożone w Indonezji w ramach projektu PIRE w celu zbadania różnorodności w Trójkącie Koralowym; Aji Wahyu\nOd czasu stworzenia Census of Marine Life, projekt ARMS rozszerzył się na skalę globalną, a ARMS zostały przyjęte jako kluczowe narzędzie oceny bioróżnorodności w ramach Narodowego Programu Monitorowania Raf koralowych NOAA (NCRMP) i stacji monitorowania klimatu w ramach Programu Zakwaszania Oceanu na Pacyfiku. NOAA odegrała kluczową rolę w opracowywaniu protokołów wdrażania i przetwarzania ARMS oraz materiałów szkoleniowych.\nJako rozwijający się projekt ARMS przyciąga szeroką gamę międzynarodowych instytucji zajmujących się różnorodnymi projektami biologicznymi.\nRóżnorodność bezkręgowców znaleziona w większej, 2 mm frakcji, pobranej z jednej ze struktur ARMS; Laetitia Plaisance\nOsiadłe gatunki kolonizujące płytkę ARMS w Indonezji; Chris Meyer\nNiesamowite odkrycie w Australii - rafa koralowa wyższa niż Empire State Building 28.10.2020


Magazyny do wynajęcia 3200,00 m2 RADOM - DZIERZKÓW | BIURA.PL\nRADOM - DZIERZKÓW\nMagazyny - Wynajem - RADOM - DZIERZKÓW\nCena 48000,00 zł\nNumer identyfikacyjny ogłoszenia 11/3105/OHW\nPowierzchnia magazynowa w Radomiu, na kompleksie 8000 m kw\nNa kompleks skłąda się z budynek magazynowy główny, magazyny pomocniczycze, bundynek biurowy, oraz place manewrowyvh i parkingi. Wysokość magazynu do 5 m, dwie bramy wjazdowe, posadzki z żywic chemoutwardzalnych.\nNieruchomość wyposażona jest w miejskie media, umożliwiające prowadzenie działalności handlowej, hurtowej, biurowej oraz produkcyjnej.\nZlokalizowana jest w pobliżu obwodnicy miasta, która zapewnia dogodny dostęp dla samochodów dostawczych. Sąsiadują z nami liczne hurtownie oraz zakłady produkcyjne.


Dookoła Irlandii z Pendragonem: Wagonik na wyspę Dursey\nNa końcu półwyspu Beara w zachodnim Cork, tam gdzie kończy się droga, znajduje się mała budka z informacją jak można się dostać na wyspę Dursey. Do budki przyczepione są liny, po której właśnie jedzie w naszą stronę mały wagonik wracający z Dursey.\nJedyna w Irlandii kolejka linowa powstała po to, aby na niewielką zieloną wyspę przewozić owce na czas wypasu. Dopuszczalne obciążenie wagonika - jedna krowa lub 6 owiec. Teraz wagonik wozi głównie turystów ale pierwszeństwo mają mieszkańcy wyspy (stałych mieszkańców jest tylko 6), ich owce oraz zakupy zrobione w najbliższym Tesco (do Bantry jest 70 km).\nPrawdziwy koniec Irlandii. Europy koniec.\nKupujemy bilety, ustawiamy się w kolejkę. Wagonik wraca co 15 minut i zabiera tylko 6 osób. Wyobrażam sobie ile czasu tu się czeka w sezonie.\nWchodzimy do środka, wagonik się buja, ale to dopiero na zachętę. Ktoś zamyka i rygluje drzwi, krajobraz za oknem zaczyna się przesuwać. Drewniane deski podłogi skrzypią, szpary pomiędzy nimi świecą blaskiem oceanu a na ścianie wisi psalm 91 przypięty kolorowymi pinezkami.\nW połowie drogi jadąca z nami kobieta wyciąga telefon i zaczyna wybierać numer. Pytam ją zdziwiony: "Masz tu zasięg?". "Tak, w połowie liny zaczyna się zasięg i jest na całej wyspie". To jedna z mieszkanek Dursey. Wiatr buja wagonikiem. Ląd się oddala, wyspa się przybliża.\nWysiadamy z wagonika czując znowu pod nogami stabilne podłoże. Nasza znajoma z owczego wagonika wsiada do czekającego na nią samochodu i odjeżdża wraz ze swoim pudłem zakupów. Zerkam na dyski na szybie auta, wszystkie opłaty od dawna nieważne. Ba, nawet tablica rejestracyjna odpadła.\nJedyna droga prowadzi do wioski w środkowej części wyspy. Na Dursey nie ma pubów, sklepów ani restauracji. Większość domów jest niezamieszkana ale mimo to jest tu trochę ludzi. Ktoś stoi przy betoniarce, ktoś niesie dziecko na barana, górą idzie wężykiem kilku turystów, ktoś je kanapkę na klifach. Naprawdę pusto i cicho musi tu być dopiero po odjeździe ostatniego wagonika.\nPogoda zmienia się już czwarty raz. Rozglądam się za kamiennymi fortami, klasztorami, kamieniami z dziurą, dolmenami, menhirami, ale nic takiego tu nie przetrwało. Stoją tylko jakieś smętne pozostałości po jakimś średniowiecznym czymś. Nawet tabliczki nie ma. Albo nikomu tu się nie chciało zapuszczać do zachodniego Cork, albo kamienne pomniki nie przetrwały do naszych czasów. Na wyspie jest cicho, spokojnie, leniwie, ładnie, pusto, groźnie i refleksyjnie.\nPora wracać na dworzec kolejowy. Wybieramy drogę przez najwyższe wzgórze żeby złapać więcej widoków. Niestety zaczynają się gromadzić chmury i zrywa się zimny wiatr. Dochodzimy do końca liny, która łączy wyspę z lądem (a raczej drugą wyspą). Stajemy na końcu kolejki na betonowej platformie. Nie ma tu żadnej osłony przed wiatrem ani deszczem. Współczuję facetowi, który stoi z czwórką dzieci za nami, ma na sobie tylko krótki rękaw. Jak wyjeżdżał z Irlandii to było jeszcze lato. Wypatrujemy wagonika i liczymy ludzi przed nami. Z pewnością dziś wrócimy na ląd, ale kiedy? 6 osób co 15 minut - ten cykl się ciągnie i ciągnie.\nWagonik znowu nadjeżdża a pogoda się zmienia dwunasty raz. Ze środka nikt nie wysiada. Szlag by to trafił, pięć osób chciało się tylko przejechać bez wysiadania, dlatego w drogę powrotną może się zabrać tylko jedna osoba. Wszyscy na betonowym peronie wymieniają półgębkiem uwagi. Czeka nas ekstra kwadrans na coraz zimniejszym wietrze. Facet w krótkim rękawie jest twardy jak skała. Zakładam kaptur i chowam się za peronem. Leon zapala papierosa i twardo trzyma naszą kolejkę do kolejki linowej, która ma nas zabrać z powrotem do cywilizacji.\nWreszcie siedzimy w chwiejącym się powrotnym wagoniku. Okazuje się, że limit 6 osób dotyczy tylko dorosłych, tego nie mówili jak sprzedawali bilety. Dzieci, wózki i zakupy się nie liczą. Dzięki temu jest nas tu sporo. Nasza czwórka, zsiniały krótki rękaw wraz z małżonką, ich czeredka i wózek. Gdyby wsiadło za dużo ludzi, to operator przemówiłby z głośnika. Oko kamery jest tuż pod sufitem. Wreszcie wagonik dojeżdża do Irlandii, odpalam silnik i natychmiast włączam ogrzewanie. Pora jechać do jakiegoś pubu z rozpalonym kominkiem.\nEtykiety: Cork, Dursey, klify, ocean, Pendragon Tours, west cork, wycieczki, wyspa\nPiotr Janasz 29 listopada 2013 23:16\nFajne. Oryginalny wagonik jest przy najbliższym gospodarstwie. Niestety służy jako kurnik i niestety łatwo go minąć... Fotki fantastyczne. Mieliśmy mniej szczęścia jak Ty. Gdy my tam zajechaliśmy cable car był zamknięty. Pozdrawiamy\nPiotr Sobocinski 29 listopada 2013 23:45\nJest tam geoskrytka :)\nAnonimowy 30 listopada 2013 08:06\nbylem tam lecie.widoki sa fantastyczne.ciekawa jest tablica poswieconna dwom lontikom Luftwaffe ktorzy zgineli w wypadku lotnicznym(jeden z nich mial polsko brzmiace nazwisko).a sam polwysep jest przepiekny\nPiotr Sobocinski 2 grudnia 2013 19:38\noslun 30 listopada 2013 12:38\nZainteresowałeś - jak zwykle.\nPiotr Sobocinski 5 grudnia 2013 01:17\nJak zwykle - z przyjemnością.\nCelt Petrus 2 grudnia 2013 10:02\nCzytałem to i od razu przypomniała mi się kolejka linowa na Kasprowy Wierch :o)\nZ kolei ten Psalm na ścianie to niegłupi pomysł, biorąc pod uwagę te szpary w podłodze wagonika :)))))\nDzięki za kolejną fajną podróż! :=)\nPsalmy są przydatne w takich podróżach :)\nProblem z Trip Advisor\nMenhiry w Punchestown\nZachód słońca na półwyspie Howth\nFotozagadka na listopad (przedostatnia)\nWpis numer 500 - foteczki z wycieczki\nWyspa Achill - jesiennie


Wiedźmin: Edycja Rozszerzona całkowicie za darmo! CD Projekt rozdaje grę\nCD Projekt rozpoczyna kolejną akcję promocyjną. Tym razem udostępniając graczom Edycję Rozszerzoną pierwszej części serii. Pomimo upływu lat, gra wciąż cieszy się dużym zainteresowaniem. Dodatkowo w prezencie otrzymamy również darmowe karty do Gwin\nTo już kolejna akcja, w której CD Projekt rozdaje pierwszą cześć kultowej serii całkowicie za darmo.\nDarmowa wersja Wiedźmina – co należy zrobić?\nAby otrzymać darmową wersję pierwszej części gry wystarczy zgłosić się do newslettera sklepu GOG. W ten sposób otrzymamy zarówno pełną wersję gry, jak i darmowe karty do Gwinta - wiedźmińskiej gry karcianej. Co ciekawe, CD Projekt oferuje wersję rozszerzoną, która posiada wiele uaktualnień i wprowadzonych usprawnień. Mowa tu o poprawie dialogów i przerywników, skróceniu czasu ładowania danych oraz poprawa designu ekwipunku. Zmiany zdecydowanie poprawiają grę i wpływają na lepszą rozgrywkę.\nNostalgiczna podróż – pierwszy Wiedźmin\nPierwsza część Wiedźmina ma już ponad 10 lat i nie jest to w tym momencie gra, która z powodzeniem przyciągnie przed urządzenia gamingowe setki tysięcy graczy. Z nostalgicznego punktu widzenia jest to jednak produkcja, od której wszystko się zaczęło. Pokazuje, jak daleką drogę przeszło CD Projekt, aby znaleźć się w miejscu, w którym są obecnie. Jeśli swoją przygodę rozpoczęliście z „trójką”, to dajcie szansę „jedynce”, która może was pozytywnie zaskoczyć.


Kochać mocniej [Lisa Gardner] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00151 005729 20633584 na godz. na dobę w sumie\nISBN: 9788375088212 Data wydania:\nklub-aa.blogspot.com Klub A+A. Ambrose i Andrew Vysotsky: Kryminalnie o miłości, czyli Kochać mocniej Lisy Gardner\nNakładem Wydawnictwa Sonia Draga ukazały się następujące książki tej autorki:Pożegnaj sięSamotnaSąsiadDziecięce koszmary\nPrologKogo kochasz?To pytanie, na które każdy powinien znać odpowiedź. Pytanie, które nadaje sens życiu, wyznacza kierunek przyszłości, rządzi niemal każdą minutą twojego dnia. Proste, gładkie, ujmujące.Kogo kochasz?Zadał mi to pytanie i zastanawiając się nad odpowiedzią, poczułam, jak ciąży mi mój służbowy pas, jak krępuje mi ruchy kamizelka kuloodporna i jak ciasne jest rondo zsuniętego nisko na czoło kapelusza od munduru. Powoli opuściłam rękę, zaledwie muskając palcami rękojeść sig-sauera, który spoczywał w kaburze.– Kogo kochasz? – krzyknął znowu, jeszcze głośniej i bardziej natarczywie.Moje palce dotknęły tylko służbowej broni i natrafiły na jedną z czarnych skórzanych szlufek, które podtrzymywały mi pas na biodrach. Rzepy puszczały z głośnym trzaskiem, kiedy odpinałam je jeden po drugim. Następnie sięgnęłam do metalowej klamry i po chwili dziewięciokilogramowy pas, obciążony pistoletem, paralizatorem i teleskopową pałką, zsunął się z moich bioder i zawisł między nami.– Nie rób tego – wyszeptałam, próbując po raz ostatni przemówić mu do rozsądku.– To nie wystarczy – odparł z ledwie dostrzegalnym uśmiechem. – Już za późno.– Gdzie jest Sophie? Co zrobiłeś?– Pas. Na stół. Natychmiast.– Nie.– Broń. Połóż ją na stole. Ale już.W odpowiedzi stanęłam szerzej na nogach. Znajdowałam się na środku kuchni, z pasem wciąż w lewej ręce. Cztery lata mojego życia, podczas których patrolowałam autostrady Massachusetts, zobowiązana przysięgą, by ochraniać i bronić. Miałam po swojej stronie wyszkolenie i doświadczenie.Mogłam sięgnąć po sig-sauera. Zdobyć się na to, złapać broń i otworzyć ogień.Pistolet tkwił w kaburze pod tak nieporęcznym kątem, że jego wyciągnięcie zajęłoby mi kilka bezcennych sekund. A on przyglądał mi się bacznie, czekając na jakiś podejrzany ruch. Niepowodzenie mogło mnie drogo kosztować.Kogo kochasz?Miał rację. Ostatecznie do tego wszystko się sprowadzało. Kogo kochasz i jak dużo jesteś w stanie dla niego zaryzykować.– Broń! – zagrzmiał. – Ale już, do cholery!Pomyślałam o mojej sześcioletniej córeczce, o zapachu jej włosów, o jej szczupłych ramionach oplatających moją szyję, o dźwięku jej głosu. „Kocham cię, mamusiu” – szeptała co wieczór, kiedy kładłam ją do łóżka.Też cię kocham, skarbie. Kocham cię.Jego ręka drgnęła, gdy niepewnie sięgnął w stronę mojego pasa i przypiętej do niego broni.Ostatnia szansa...Spojrzałam mężowi prosto w oczy. Trwało to może ułamek sekundy.Kogo kochasz?Podjęłam decyzję. Położyłam policyjny pas na kuchennym stole.A on chwycił sig-sauera i strzelił.\nRozdział 1Sierżant D. D. Warren mogła czuć się dumna ze swych wybitnych zdolności śledczych. Po przeszło dwunastu latach służby w bostońskiej policji wiedziała, że badając miejsce zbrodni, nie wystarczy się tylko rozejrzeć i zasięgnąć języka, ale trzeba zaangażować w dochodzenie wszystkie zmysły. Czuła gładki otwór wywiercony w gipsowej ścianie przez rozgrzany i wirujący pocisk wystrzelony z dwudziestkidwójki. Nasłuchiwała dobiegających zza ścian głosów sąsiadów, wiedziała bowiem, że jeśli będzie w stanie ich dosłyszeć, to i oni na pewno słyszeli, co tu się działo.D. D. zawsze przyglądała się dokładnie, jak upadło ciało: czy poleciało do przodu, czy do tyłu, czy obróciło się lekko na bok. Starała się wychwycić cierpką woń prochu, która utrzymywała się w powietrzu jeszcze przez dwadzieścia albo trzydzieści minut po ostatnim strzale. Wiele razy udało się jej oszacować czas zgonu na podstawie zapachu krwi, który podobnie jak w przypadku świeżego mięsa, z początku był łagodny, ale z każdą godziną stawał się coraz cięższy i bardziej ziemisty.Tego dnia jednak nie zamierzała robić żadnej z tych rzeczy. Leniwy niedzielny poranek spędzała ubrana w szare spodnie od dresu i przydługą koszulę flanelową Alexa. Siedziała przy stole w jego kuchni i ściskając masywny gliniany kubek z kawą, liczyła powoli do dwudziestu.Doszła do trzynastu. Alex zatrzymał się właśnie przy drzwiach wejściowych, by owinąć szyję niebieskim szalikiem.Zanim doliczyła do piętnastu, Alex założył szalik. Sięgnął teraz po czarną wełnianą czapkę i skórzane rękawiczki. Temperatura na zewnątrz spadła do minus sześciu stopni. Ziemię pokrywała dwudziestocentymetrowa warstwa śniegu, a na koniec tygodnia zapowiadano kolejne obfite opady. Marzec w Nowej Anglii wcale nie oznaczał nadejścia wiosny.Cały dzień Alexa wypełniały zajęcia w akademii policyjnej, gdzie uczył studentów między innymi takich rzeczy jak analiza miejsca zbrodni. Nazajutrz jednak obydwoje mieli wolne, co nie zdarzało się często i dawało im sposobność, by spędzić czas w jakiś miły sposób. Jeszcze nie zdecydowali, co będą robili. Może wybiorą się na łyżwy w parku Boston Commons. Może pojadą na wycieczkę do Isabella Stewart Gardner Museum. A może będzie to jeden z tych leniwych dni, w jakie zazwyczaj wylegiwali się przytuleni na sofie z wielką miską popcornu na maśle i oglądali stare filmy.Zaciśnięte na glinianym kubku dłonie D. D. zadrżały. Dobra, bez popcornu.Doliczyła do osiemnastu, dziewiętnastu, dwudziest...Alex założył rękawiczki, chwycił sfatygowaną aktówkę z czarnej skóry i podszedł do niej.– Nie tęsknij za mną za bardzo – powiedział, całując ją w czoło.D. D. zamknęła oczy, wypowiadając w myślach liczbę dwadzieścia, po czym zaczęła odliczać w tył, od dwudziestu do zera.– Cały dzień będę pisała do ciebie listy miłosne z małymi serduszkami zamiast kropek nad „i” – odparła.– W twoim szkolnym segregatorze?– Coś w tym rodzaju.Alex cofnął się o krok. D. D. doliczyła do czternastu. Kubek z kawą zadrżał w jej dłoniach, lecz Alex najwyraźniej tego nie zauważył. Westchnęła głęboko i dalej liczyła wytrwale. Trzynaście, dwanaście, jedenaście...Spotykali się ze sobą od przeszło pół roku. Na tym etapie ona miała do swojej dyspozycji całą szufladę w jego małym wiejskim domku, a jemu przypadł w udziale kącik w szafie w jej mieszkaniu na North End. Kiedy Alex prowadził zajęcia, było im wygodniej mieszkać tutaj. Kiedy ona pracowała, było im łatwiej żyć w Bostonie. Nie mieli ustalonego harmonogramu. Pociągało to za sobą konieczność planowania i jeszcze bardziej utrwalało ich związek, którego granic obydwoje starali się nie precyzować zbyt dokładnie.Cieszyli się swoim towarzystwem. Alex respektował jej zwariowany tryb pracy detektywa wydziału zabójstw. Ona była pełna uznania dla zdolności kulinarnych Alexa, w którego żyłach od trzech pokoleń płynęła włoska krew. Widziała, że obydwoje nie mogą doczekać się wspólnego wieczoru, ale potrafili też przetrwać noce, które musieli spędzić osobno. Byli dwojgiem niezależnych i dojrzałych ludzi. Ona właśnie dobiła czterdziestki. Alex przekroczył tę granicę kilka lat wcześniej. Nie przypominali rozpalonych nastolatków, którzy całymi dniami myślą wyłącznie o sobie nawzajem. Alex był wcześniej żonaty. D. D. po prostu wystrzegała się tego.Żyła pracą, co niektórzy uważali za niezdrowe, ale do cholery z nimi. Jakoś udało się jej przetrwać.Dziewięć, osiem, siedem...Alex otworzył drzwi wejściowe i stanął twarzą w twarz z nieprzyjazną pogodą. Mroźny powiew przedarł się przez niewielki hol i D. D. poczuła zimno na policzkach. Zadrżała i jeszcze mocniej ścisnęła kubek.– Kocham cię – powiedział Alex, przestępując próg.– Ja ciebie też.Kiedy zatrzasnęły się drzwi, D. D. ruszyła pędem korytarzem do łazienki, by zwymiotować.Dziesięć minut później wciąż leżała rozciągnięta na podłodze łazienki. Miała przed oczami ozdobne płytki z lat siedemdziesiątych, całe tuziny małych beżowych, brązowych i złocistych kwadracików. Gdy na nie patrzyła, czuła, że znowu zbiera jej się na wymioty. Zauważyła jednak, że ich liczenie jest całkiem niezłym ćwiczeniem medytacyjnym, oddała mu się więc, czekając, aż ochłoną jej policzki i rozluźni się skurczony żołądek.Usłyszała dzwonek komórki. Spojrzała na wyświetlacz bez – co zrozumiałe, zważywszy na okoliczności – szczególnego zainteresowania. Potem jednak zobaczyła, kto dzwoni, i postanowiła się nad nim zlitować.– Co jest? – zapytała.Tymi słowami witała zwykle swego byłego kochanka, obecnie żonatego detektywa policji stanowej, Bobby’ego Dodge’a.– Mam niewiele czasu. Posłuchaj uważnie.– Nie siedzę na posterunku – odparła machinalnie. – Nowymi zgłoszeniami zajmuje się Jim Dunwell. Jemu zawracaj głowę.Zmarszczyła czoło. Bobby nie zadzwoniłby do niej w sprawie śledztwa. Jako policjantka wydziału zabójstw dostawała wytyczne od dyspozytora z komendy miejskiej, a nie od detektywów ze stanowej.Bobby mówił dalej, jak gdyby w ogóle nie dosłyszał jej słów.– Mam tu niezły burdel, ale dam sobie głowę uciąć, że to nasz burdel, więc musisz mnie wysłuchać. Tuż obok siedzi szefostwo, naprzeciwko dziennikarze. Wejdziesz od tyłu. Nie spiesz się, obejrzyj wszystko dokładnie. Ja już straciłem orientację, a uwierz mi – w tym przypadku nie możemy sobie pozwolić na żadne przeoczenie.D. D. jeszcze bardziej zmarszczyła czoło.– Co jest grane, Bobby? Nie mam pojęcia, o czym mówisz, nie wspominając już, że mam dzisiaj wolne.– Już nie masz. Bostoński wydział zabójstw będzie chciał przydzielić tę sprawę kobiecie, a policja stanowa musi wcisnąć do ekipy kogoś od siebie, najlepiej byłego gliniarza z prewencji. Decyzja na górze zapadła i to właśnie my będziemy nadstawiać tyłki.D. D. usłyszała teraz nowy dźwięk dobiegający z sypialni. Sygnał jej pagera. Szlag by to trafił! Wzywano ją, a to oznaczało, że w paplaninie Bobby’ego był jakiś sens. Powoli wstała, chociaż trzęsły jej się nogi i miała wrażenie, że znowu zwymiotuje. Musiała zmobilizować całą siłę woli, żeby zrobić pierwszy krok, ale potem było już łatwiej. Ruszyła w stronę sypialni. Już nieraz przepadł jej w ten sposób wolny dzień. A teraz stanie się to po raz kolejny.– Co powinnam wiedzieć? – zapytała już bardziej rześkim głosem, przyciskając telefon do ucha ramieniem.– Śnieg – wymamrotał Bobby. – Na ziemi, na drzewach, na oknach... Cholera. Wszędzie szwendają się gliniarze.– Wywal ich stamtąd! Jeśli ja tu rządzę, wywal ich.Sięgnęła po leżący na nocnym stoliku pager i spojrzała na wyświetlacz, po czym zaczęła ściągać dresowe spodnie.– Trzymają się z dala od domu. Uwierz mi, nawet szefowie wiedzą, że nie należy zacierać śladów na miejscu przestępstwa. Ale nie wiedzieliśmy, że zaginęła dziewczynka. Mundurowi zaplombowali drzwi do domu, ale na podwórko może wejść każdy. I teraz wszystko tam zadeptują. Nie mogę znaleźć punktu zaczepienia. Musimy go znaleźć.D. D. zsunęła spodnie i zaczęła rozpinać flanelową koszulę Alexa.– Kto jest ofiarą?– Czterdziestodwuletni biały mężczyzna.– Kto zaginął?– Sześcioletnia biała dziewczynka.– Masz podejrzanego?Nastąpiła długa pauza.– Po prostu przyjedź – rzekł Bobby lakonicznie. – To sprawa dla ciebie i dla mnie. Nasze śledztwo, nasz problem. Musimy to szybko rozwiązać.Po tych słowach się rozłączył. D. D. spojrzała wściekle na komórkę i rzuciła ją na łóżko, by założyć białą bluzkę.No dobra. Jeden zabity i zaginione dziecko. Policja stanowa jest już na miejscu, ale to teren działania lokalnego wydziału zabójstw. Po co tu, do cholery, stanowa...I wtedy, jak to wytrawny detektyw, D. D. połączyła wszystko w całość.– O kurwa!D. D. nie czuła już mdłości. Była wściekła. Zabrała pager, legitymację służbową i zimową kurtkę. A potem, z głową pełną informacji przekazanych przez Bobby’ego, zaczęła się przygotowywać, by stawić czoła temu, co zastanie na miejscu zbrodni.\nRozdział 2Kogo kochasz?Poznałam Briana na ogrodowym przyjęciu z okazji Święta Niepodległości. W domu Shane’a. Zazwyczaj odrzucałam tego rodzaju zaproszenia, ale ostatnio uświadomiłam sobie, że nie powinnam robić tego bez zastanowienia. Jeżeli nie ze względu na samą siebie, to chociażby dla Sophie.Przyjęcie nie było zbyt duże. Może ze trzydzieści osób czy coś koło tego: policjanci i kilka rodzin z sąsiedztwa. Zjawił się podpułkownik, co było poniekąd honorem dla gospodarza, ale większość zaproszonych stanowili funkcjonariusze ze służby patrolowej. Zauważyłam, że obok grilla stoją czterej faceci z naszego posterunku z butelkami piwa w dłoniach i dokuczają Shane’owi, który pieczołowicie układał na ruszcie nową partię kiełbasek. Dwoma piknikowymi stolikami na wprost nich zdążyły już zawładnąć roześmiane żony gliniarzy, które w przerwach między doglądaniem dzieci sączyły margeritę.Inni goście kręcili się po domu, by skosztować sałatki z makaronem albo obejrzeć ostatnie kilka minut meczu. Przerywali pogawędki, aby coś przekąsić albo się napić. Robili to, co zwykle robią ludzie w słoneczne niedzielne popołudnia.Schroniłam się w cieniu starego dębu. Na prośbę Sophie założyłam letnią sukienkę w pomarańczowe kwiaty i moje jedyne eleganckie sandały w połyskliwie złocistym kolorze. Stałam plecami do drzewa na lekko rozstawionych nogach, przyciskając łokcie do nieuzbrojonych boków. Policjantka może chwilowo porzucić służbę, ale służba nigdy nie porzuca policjantki.Wypadało mi wmieszać się w towarzystwo, ale nie wiedziałam, od czego zacząć. Czy przysiąść się do nieznajomych kobiet, czy zrobić coś, co przyszłoby mi z większą łatwością, i zagadać do mężczyzn? Nieszczególnie odnajdywałam się w damskim gronie, ale nie mogłam też pokazać, że dobrze się bawię wśród facetów – wtedy ich żony przestałyby się śmiać i zaczęły piorunować mnie wzrokiem.Trzymałam się więc na uboczu, z piwem, którego zresztą nie pijam, w ręku. Czekałam, aż impreza osiągnie etap, kiedy będę mogła kulturalnie się ulotnić.Przez większość czasu przyglądałam się mojej córce, która sto metrów dalej zanosiła się od śmiechu, turlając się w dół trawiastego zbocza w towarzystwie kilkorga innych dzieci. Miała policzki umorusane czekoladą, a jej różowa sukienka była już cała w zielonych plamach. Kiedy zatrzymała się u podnóża wzniesienia, złapała za rękę stojącą obok dziewczynkę i obie wbiegły z powrotem na górkę tak szybko, jak tylko potrafiły ponieść je trzyletnie nogi.Sophie zawsze błyskawicznie nawiązywała znajomości. Z wyglądu przypominała mnie, ale pod względem osobowości była zupełnie inna: towarzyska, śmiała i wylewna. Gdyby to zależało od niej, całe dni spędzałaby otoczona ludźmi. Prawdopodobnie dominował u niej gen odpowiedzialny za urok osobisty; musiała odziedziczyć go po ojcu, bo na pewno nie po mnie.Sophie w towarzystwie nowej koleżanki wbiegła na wzniesienie. Pierwsza położyła się na trawie, a jej krótkie ciemne włosy wyraźnie kontrastowały z kępą żółtych mleczy. A potem zawirowały mi przed oczami jej pulchne ramiona i wierzgające nogi; kiedy zaczęła toczyć się w dół, jej dźwięczny śmiech rozbrzmiał pod bezkresnym błękitem nieba.Podniosła się oszołomiona i zauważyła, że się jej przyglądam.– Kocham cię, mamusiu – krzyknęła i znów puściła się pędem pod górę.Patrzyłam, jak biegnie, i nie po raz pierwszy pożałowałam, że nie było mi dane zdobyć wiedzę na temat tego wszystkiego, co kobieta taka jak ja wiedzieć powinna.– Cześć.Od grupki gości odłączył się jakiś mężczyzna i podszedł do mnie. Na oko przed czterdziestką, metr osiemdziesiąt wzrostu, osiemdziesiąt kilo wagi, krótko przycięte jasne włosy i umięśnione ramiona. Zważywszy na charakter przyjęcia, pomyślałam, że to gliniarz, ale nigdy wcześniej go nie widziałam.Wyciągnął do mnie rękę. Ociągając się, podałam mu dłoń.– Brian – przedstawił się. – Brian Darby. – Skinął głową w stronę domu. – Mieszkam przy tej samej ulicy. A ty?– Hm. Tessa. Tessa Leoni. Znam Shane’a z pracy.Czekałam na jeden z tych nieuniknionych komentarzy, jakie zawsze wygłaszali mężczyźni, dowiedziawszy się, że mają do czynienia z policjantką. „Jesteś gliną? To ja lepiej będę grzeczny”. Albo: „Och, a gdzie twój pistolet?”. A te i tak należały do najbardziej subtelnych.Brian jednak tylko pokiwał głową. W jednej ręce trzymał butelkę Bud Lighta, a druga spoczywała w kieszeni jego piaskowych szortów. Miał na sobie niebieską koszulę ze złotym emblematem na kieszonce, ale był do mnie zwrócony pod takim kątem, że nie byłam w stanie go zidentyfikować.– Muszę ci coś wyznać.Spięłam się w sobie.– Shane powiedział mi, kim jesteś – kontynuował. – Ale to moja zasługa, bo sam go o ciebie zapytałem. Piękna kobieta, która stoi samotnie. Warto było przeprowadzić małe rozpoznanie.– I co ci powiedział?– Że nie mam u ciebie żadnych szans. Oczywiście połknąłem haczyk.– Shane plecie bzdury.– Przeważnie tak. Nawet nie tknęłaś piwa.Spojrzałam w dół, jakbym dopiero teraz zauważyła butelkę w mojej dłoni.– To część rozpoznania – ciągnął Brian swobodnie. – Trzymasz piwo, ale go nie pijesz. Może wolałabyś margaritę? Mogę ci przynieść. Chociaż – spojrzał wymownie w stronę hałaśliwej gromadki kobiet, które były już po trzeciej kolejce i co chwilę zgodnie wybuchały śmiechem – trochę się boję.– Nie ma sprawy. – Stanęłam swobodniej i rozluźniłam się. – Tak naprawdę nie piję.– Masz służbę?– Dziś nie.– Nie jestem gliną, więc nie będę udawał zorientowanego, ale zadaję się z Shane’em od dobrych pięciu lat i mogę powiedzieć, że kojarzę zasady. Służba to znacznie więcej niż patrolowanie autostrad i wypisywanie mandatów. Mam rację, Shane? – Brian podniósł głos, by można go było usłyszeć na patio, gdzie funkcjonariusze policji stanowej tradycyjnie utyskiwali na robotę. Shane w odpowiedzi uniósł prawą dłoń i pokazał sąsiadowi środkowy palec.– Shane to malkontent – odparłam równie donośnym tonem.Shane obdarzył mnie takim samym gestem. Kilku facetów parsknęło śmiechem.– Od dawna z nim pracujesz? – zapytał Brian.– Od roku. Jestem nowa.– Naprawdę? Dlaczego postanowiłaś zostać gliną?Wzruszyłam ramionami. Znów poczułam się skrępowana. Było to jedno z tych pytań, które zadawali mi wszyscy, a ja nie wiedziałam, co na nie odpowiedzieć.– Wydawało mi się wtedy, że to niezły pomysł.– A ja pracuję w marynarce handlowej – oznajmił Brian. – Na tankowcach. Wypływam na kilka miesięcy, potem kilka miesięcy w domu i znowu w rejs. Ta robota rozwala życie osobiste, ale i tak ją lubię. Nigdy się nie nudzę.– W marynarce handlowej? A czym się zajmujesz... Ochroną przed piratami czy czymś w tym rodzaju?– Nie. Pływamy z zatoki Puget na Alaskę i z powrotem. Na tym odcinku rzadko pojawiają się somalijscy piraci. A poza tym jestem inżynierem. Dbam o to, żeby na statku wszystko działało. Lubię przewody, zębatki i wirniki. Za to spluwy budzą we mnie przerażenie.– Sama też niespecjalnie się nimi przejmuję.– Zabawne podejście, jak na policjantkę.– Czy ja wiem...Automatycznie skierowałam wzrok w stronę Sophie, by sprawdzić, co robi. Brian podążył za moim spojrzeniem.– Shane mówił, że masz trzyletnią córeczkę. Wykapana mama. Nie ma szans, żebyś przez pomyłkę zabrała do domu inne dziecko z tej imprezy.– Shane powiedział ci, że mam dziecko, a ty mimo to połknąłeś haczyk?Brian wzruszył ramionami.– Dzieci są fajne. Nie mam swoich, co nie znaczy, że mam coś przeciwko nim – stwierdził, po czym zapytał od niechcenia: – Jakiś ojciec na horyzoncie?– Nie.Nie wyglądał na uradowanego tą wiadomością, popadł raczej w zadumę.– Musi być ci ciężko – służyć w policji i wychowywać dziecko.– Dajemy radę.– Nie wątpię. Mój ojciec umarł, kiedy byłem chłopcem. Zostawił matkę samą, z pięcioma dzieciakami na głowie. Też daliśmy sobie radę i podziwiam ją za to.– Co się stało z twoim ojcem?– Atak serca – odparł i wskazał głową w stronę Sophie, która teraz bawiła się w berka. – A co się stało z jej ojcem?– Wybrał lepszy model.– Faceci to durnie – mruknął z tak szczerym przekonaniem, że nie mogłam powstrzymać się od śmiechu. Zarumienił się. – Mówiłem ci, że mam cztery siostry? Jak ma się cztery siostry, dzieją się różne rzeczy. Dlatego mojej matce należy się podwójny szacunek, nie tylko za to, że dała sobie radę, wychowując nas samotnie, ale że dała sobie radę jako samotna matka czterech córek. I nigdy nie widziałem, żeby piła coś mocniejszego od ziołowej herbaty. Wyobrażasz sobie?– Twarda kobieta – przyznałam.– Skoro nie chcesz piwa, to może też jesteś amatorką ziołowych herbatek?– Kawy.– Ach, to moja ulubiona używka – odparł i spojrzał mi w oczy. – Może więc, Tesso, pewnego popołudnia mógłbym cię zaprosić na filiżankę? W twojej albo w mojej okolicy. Tylko daj mi znać.Znów przyjrzałam się uważnie Brianowi Darby’emu. Ciepłe brązowe oczy, beztroski uśmiech, muskularne ramiona.– Dobrze – usłyszałam własną odpowiedź. – To niezły pomysł.Wierzycie w miłość od pierwszego wejrzenia? Ja nie. Jestem zbyt wykształcona, zbyt roztropna na takie bzdury. A może po prostu się tego wystrzegałam.Umówiłam się z Brianem na kawę. Okazało się, że kiedy Brian przebywa w domu, jest panem swojego czasu. Dzięki temu mogliśmy się spotkać pewnego popołudnia, gdy już zdążyłam dojść do siebie po nocnej zmianie, a jeszcze nie musiałam odbierać Sophie z przedszkola. Potem, w wolny od służby wieczór, poszliśmy na mecz Red Soxów i zanim się zorientowałam, Brian wybrał się ze mną i z Sophie na piknik.Sophie zakochała się w nim natychmiast. W ciągu kilku sekund wspięła mu się na plecy i zażądała przejażdżki. Brian posłusznie ruszył galopem przez park z wczepioną w jego włosy piszczącą trzylatką, która z całych sił krzyczała: „Szybciej!”. Po tej zabawie padł na koc, a Sophie poszła zrywać mlecze. Spodziewałam się, że wręczy je mnie, ale ona podeszła do Briana.Brian niepewnie przyjął kwiaty, a kiedy w końcu uświadomił sobie, że dziecinny bukiet jest przeznaczony właśnie dla niego, cały się rozpromienił.Wygodniej było nam spędzać weekendy w jego domu, który w przeciwieństwie do mojego ciasnego jednopokojowego mieszkania miał prawdziwy ogród. Razem przygotowywaliśmy kolacje, podczas gdy Sophie biegała wokół domu z psem Briana, leciwym owczarkiem niemieckim imieniem Duke. Brian kupił plastikowy dziecięcy basenik i zawiesił huśtawkę na konarze starego dębu.W pewien weekend, kiedy utknęłam w pracy, przyjechał i zrobił w mojej lodówce zapasy wystarczające dla mnie i dla Sophie na cały tydzień. A pewnego wieczoru, kiedy po wezwaniu do wypadku, w którym zginęła czwórka dzieciaków, wpatrywałam się w ścianę sypialni, z trudem utrzymując głowę w pionie, czytał Sophie bajkę na dobranoc.Potem siedziałam przytulona do niego na kanapie, a on opowiadał mi o swoich czterech siostrach, między innymi o tym, jak kiedyś zdybały go śpiącego na sofie i zrobiły mu makijaż. Dwie godziny jeździł na rowerze po okolicy z błękitnymi cieniami na powiekach i różową szminką na ustach, zanim przypadkiem nie zauważył swojego odbicia w jakimś oknie. Śmiałam się z tej historii. A potem się rozpłakałam. A potem on objął mnie mocniej i obydwoje milczeliśmy.Minęło lato. Nastała jesień i przyszedł czas rozstania. Wypływał w rejs na osiem tygodni i miał wrócić, jak mnie zapewniał, akurat na Święto Dziękczynienia. Miał bliskiego przyjaciela, u którego zawsze zostawiał Duke’a. Ale gdybyśmy zechciały...Wręczył mi klucz do swojego domu. Mogłyśmy tam zamieszkać. A nawet, gdybyśmy miały na to ochotę, urządzić wnętrze w dziewczęcym stylu. Może trochę różowych akcentów w drugiej sypialni przeznaczonej dla Sophie? Może jakieś obrazki na ścianach? Gumowe kaczuszki w łazience? Cokolwiek, bylebyśmy czuły się swobodnie.Pocałowałam go w policzek i wsunęłam klucz z powrotem w jego dłoń.Zapewniłam go, że Sophie i ja czujemy się u siebie świetnie. Zawsze tak było i zawsze będzie. Do zobaczenia za osiem tygodni.Za to Sophie płakała i płakała, i płakała.Próbowałam jej wytłumaczyć, że to tylko dwa miesiące. Tyle co nic. Minie, zanim się obejrzy.Kiedy zabrakło Briana, życie stało się bezbarwne. Niekończący się kierat: wstawałam o pierwszej po południu, o piątej odbierałam Sophie z przedszkola i zabawiałam ją do wieczora, by o dziewiątej ułożyć do snu. O dziesiątej przychodziła pani Ennis, bym mogła iść na służbę od jedenastej do siódmej rano. Życie samotnej pracującej matki. Zmagania, by powiązać jakoś koniec z końcem, mnóstwo spraw do załatwienia w przeładowanym planie dnia i usilne starania, by zadowolić przełożonych, a jednocześnie zaspokoić potrzeby dziecka.Powtarzałam sobie, że potrafię temu sprostać. Że jestem twarda. Samotnie przetrwałam całą ciążę. Sama urodziłam. Zniosłam dwadzieścia pięć długich, samotnych tygodni w akademii policyjnej, usychając z tęsknoty za Sophie. Nie zamierzałam się jednak poddać, gdyż uznałam karierę funkcjonariuszki policji stanowej za najlepszy sposób na zapewnienie przyszłości mojej córce. Co piątek mogłam wrócić wieczorem do domu, żeby zobaczyć się z Sophie, ale też w każdy poniedziałkowy ranek musiałam zostawiać ją zapłakaną z panią Ennis. Mijały kolejne tygodnie, a ja czułam się tak przytłoczona, że coraz bardziej chciało mi się wyć. Ale udało mi się. Robiłam to wszystko dla Sophie. Zawsze dla niej.Mimo to zaczęłam częściej sprawdzać pocztę elektroniczną, bo kiedy Brian był w porcie, przesyłał mi krótką wiadomość albo załączał śmieszne zdjęcie przedstawiające łosia na środku ulicy w jakimś miasteczku na Alasce. Po sześciu tygodniach uzmysłowiłam sobie, że jestem szczęśliwsza w te dni, kiedy do mnie pisze, i bardziej spięta, kiedy nie dostaję od niego żadnej wiadomości. Sophie reagowała tak samo. Zasiadałyśmy co wieczór przed komputerem – dwie piękne dziewczęta czekające na wiadomość od swego adoratora.A potem nareszcie zadzwonił. Jego statek zawinął do portu w Ferndale, w stanie Waszyngton. Powiedział, że pojutrze będzie wolny i złapie jakiś nocny samolot do Bostonu. Pomyślałam, że może zaprosiłby nas na kolację.Sophie wybrała swoją ulubioną granatową sukienkę. Ja założyłam tę pomarańczową, którą miałam na sobie podczas lipcowego przyjęcia, choć ze względu na listopadowe chłody narzuciłam na nią sweter.Sophie, która czuwała na posterunku przy frontowym oknie, zobaczyła go pierwsza. Zapiszczała z radości i zbiegła na dół po schodach tak szybko, że bałam się, aby nie upadła. Brian ledwie zdołał ją złapać na końcu chodnika. Porwał ją na ręce i zakręcił w powietrzu. A ona śmiała się i śmiała, i śmiała.Ja zachowałam się spokojniej, zwlekając do ostatniej chwili, by poprawić jeszcze fryzurę i zapiąć guziki swetra. Potem stanęłam we frontowych drzwiach apartamentowca i zamknęłam je za sobą.Obróciłam się i spojrzałam na niego. Przyglądałam mu się uważnie z odległości czterech metrów. Upajałam się jego widokiem.Brian przestał wirować z Sophie. Stał na końcu chodnika, wciąż trzymając w ramionach moje dziecko, i też pochłaniał mnie wzrokiem.Nie padliśmy sobie w objęcia. Nie odezwaliśmy się ani słowem. Nie musieliśmy tego robić.Później, po kolacji, kiedy zabrał nas do siebie, kiedy ułożyłam już Sophie do snu, weszłam do jego sypialni, stanęłam przed nim i pozwoliłam, by zsunął sweter z moich ramion i zdjął ze mnie sukienkę. Położyłam dłonie na jego nagiej piersi. Poczułam słony smak na jego szyi.– Osiem tygodni to zbyt długo – zamruczał niskim tonem. – Chcę, żebyś tu zamieszkała, Tesso. Chcę wiedzieć, że wracam do domu, gdzie zawsze na mnie czekasz.Poczułam na piersiach dotyk jego dłoni.– Wyjdź za mnie – wyszeptał. – Mówię poważnie, Tesso. Chcę, żebyś została moją żoną. Chcę, żeby Sophie była moją córką. Żebyście zamieszkały ze mną i z Duke’em. Żebyśmy byli rodziną.Znów dotknęłam ustami jego skóry, zsunęłam ręce wzdłuż jego ciała, przylgnęłam całą swoją nagością do jego nagości. Jego bliskość przyprawiła mnie o dreszcze. Ale to mi nie wystarczało. Pragnęłam jego dotyku, jego ciężaru, pragnęłam mieć go w sobie. Pragnęłam go wszędzie, w tej chwili, natychmiast.Pociągnęłam go na łóżko i oplotłam nogami jego biodra. Wtedy on wśliznął się we mnie, a ja jęknęłam. A może to on zajęczał? Tak naprawdę nie miało to znaczenia. Znalazł się tam, gdzie pragnęłam, aby był.W ostatniej chwili ujęłam jego twarz w dłonie, tak by móc spojrzeć mu w oczy w chwili, kiedy zaczęły przenikać nas pierwsze fale rozkoszy.– Wyjdź za mnie – powtórzył. – Będę dobrym mężem, Tesso. Zaopiekuję się tobą i Sophie.Poruszył się we mnie, a ja odpowiedziałam:– Dobrze.\nRozdział 3Brian Darby zginął w swojej kuchni. Od trzech strzałów prosto w pierś. D. D. od razu pomyślała, że funkcjonariuszka Leoni musiała poważnie przykładać się do treningów na strzelnicy, ponieważ skupienie trafień było idealne, wręcz podręcznikowe. Tego uczono nowych rekrutów w akademii policyjnej – nigdy nie mierzyć w głowę i nigdy nie strzelać, żeby tylko zranić. Tułów jest najłatwiejszym celem i kiedy sięgasz po broń, czynisz to w sytuacji zagrożenia życia, swojego lub osób postronnych, co oznacza, że strzelasz po to, aby zabić.W każdym razie Leoni zrobiła swoje. Tylko co takiego, do cholery, się stało, że funkcjonariuszka policji stanowej zastrzeliła swojego męża? I gdzie było dziecko?W chwili obecnej Tessa Leoni znajdowała się w salonie, gdzie sanitariusze opatrywali jej paskudną ranę na czole i jeszcze paskudniejszego krwiaka na oku. Przedstawiciel związku zawodowego dotarł już na miejsce, a prawnik właśnie był w drodze.Kilkunastu innych mundurowych zgromadziło się przed domem. Stali zwartym szeregiem na chodniku, gapiąc się beznamiętnie na kolegów z wydziału zabójstw i podnieconych reporterów.Cała sytuacja sprawiła, że oficerowie z komendy miejskiej i z policji stanowej wykłócali się ze sobą w białej furgonetce operacyjnej zaparkowanej przed pobliską szkołą. Szef wydziału kryminalnego z biura prokuratora okręgowego hrabstwa Suffolk najwyraźniej wcielił się w rolę arbitra, dając do zrozumienia naczelnikowi policji stanu Massachusetts, iż nie może on nadzorować śledztwa dotyczącego jednej ze swych funkcjonariuszek. Jednocześnie uświadomił też komisarzowi bostońskiego wydziału zabójstw, że żądanie współpracy wystosowane przez policję stanową jest ze wszech miar uzasadnione.Pośród bojów o ustalenie zakresu kompetencji szefowie zdołali ogłosić alarm i zarządzić poszukiwania sześcioletniej Sophie Leoni. Dziewczynka ma brązowe włosy i niebieskie oczy, mniej więcej sto piętnaście centymetrów wzrostu i waży około dwudziestu kilogramów, znak szczególny – brak dwóch górnych przednich mleczaków. Najprawdopodobniej miała na sobie różową piżamę z długimi rękawami w żółte koniki. Ostatni raz była widziana poprzedniego wieczoru około wpół do jedenastej, kiedy funkcjonariuszka Leoni zajrzała do niej przed wyjściem na służbę.D. D. miała wiele pytań do Tessy Leoni. Niestety nie mogła się do niej dostać. Jak wykrzykiwał przedstawiciel związku zawodowego, policjantka była w szoku i wymagała natychmiastowej pomocy medycznej. Przysługiwała jej stosowna do okoliczności porada prawna. Złożyła już wstępne wyjaśnienia funkcjonariuszowi, który udzielał jej pierwszej pomocy. Wszystkie inne pytania musiały zaczekać do momentu, który jej prawnik uzna za odpowiedni.D. D. pomyślała, że funkcjonariuszce Leoni wiele się należy. Między innymi to, by policja odnalazła jej dziecko.Póki co D. D. dała jej spokój. Przy takim zamieszaniu było wiele innych spraw, którymi natychmiast powinna się zająć. Dokoła roiło się od ludzi. Detektywi z wydziału zabójstw zabezpieczali ślady, mundurowi przeprowadzali wywiad wśród sąsiadów, a ponieważ Tessa Leoni zastrzeliła swojego męża ze służbowego sig-sauera, na miejsce przybył również zespół ekspertów balistyki, toteż niewielką posesję wypełniali przedstawiciele najróżniejszych służb policyjnych.Bobby miał rację – gdyby użyć zwyczajowego zwrotu, był to niezły burdel. Do jej wyłącznej dyspozycji.D. D. przyjechała na miejsce przed trzydziestoma minutami. Zaparkowała sześć przecznic dalej, ale zamiast jakiejś spokojniejszej bocznej uliczki wybrała ruchliwą Washington Street. Allston-Brighton była jedną z najgęściej zaludnionych dzielnic Bostonu. W okolicy wypełnionej po brzegi studentami Boston College, Boston University i Harvard Business School dominowali pracownicy naukowi, młode rodziny i personel pomocniczy uczelni. Czynsze były tu wysokie, co zakrawało na ironię, gdyż studenci i naukowcy rzadko opływali w dostatki. W efekcie przy ulicach stały rzędy sfatygowanych dwupiętrowych budynków, a każdy był podzielony na jeszcze więcej mieszkań niż poprzedni. Rodziny tłoczyły się w nich obok siebie, a wokół wyrastały kolejne całodobowe sklepy spożywcze i pralnie automatyczne, by zaspokoić rosnący popyt.Tak właśnie D. D. wyobrażała sobie miejską dżunglę. Żadnych balustrad z kutego żelaza ani ozdobnych ceglanych fasad, jak w Back Bay czy w Beacon Hill. Tutaj trzeba było wydać fortunę, by dostąpić zaszczytu wynajęcia ściśle funkcjonalnego pudełkowatego mieszkanka w ściśle funkcjonalnym pudełkowatym domu. Parkowanie odbywało się zgodnie z zasadą: kto pierwszy, ten lepszy, toteż większość mieszkańców godzinami jeździła w kółko w poszukiwaniu miejsca. Ludzie przedzierali się do pracy, potem przedzierali się z powrotem do domu i kończyli dzień, jedząc na stojąco w ciasnej kuchni odgrzewaną w mikrofalówce kolację, by chwilę później zasnąć na najwęższym materacu świata.Nie była to jednak najgorsza okolica dla policjantki. Miała stąd łatwy dostęp do Mass Pike, głównej arterii przecinającej w poprzek cały stan. Na zachód odbijała od niej droga I-93, a na wschód prowadziła autostrada międzystanowa nr 128. Generalnie w ciągu paru minut mogła się dostać na trzy główne odcinki, które patrolowała policja stanowa. Sprytnie.D. D. podobał się również dom, najzwyklejszy jednorodzinny budynek wciśnięty w ciasną zabudowę Allston-Brighton, między równy rząd dwupiętrowych bloków mieszkalnych a rozłożysty ceglany gmach szkoły podstawowej. Na szczęście w niedzielę szkoła była zamknięta, co pozwoliło stróżom prawa zająć cały parking i oszczędziło im dodatkowych atrakcji w postaci rozhisteryzowanych rodziców usiłujących wtargnąć na miejsce przestępstwa. W dzielnicy panował spokój. Przynajmniej tyle.Staromodny bungalow Tessy Leoni stał na zboczu wzgórza, a jego bryła opierała się na ceglanym garażu, który mógł pomieścić dwa samochody. Betonowe schody prowadziły od znajdującego się na poziomie ulicy chodnika do frontowych drzwi i na jedno z największych podwórek, jakie D. D. widziała w centrum Bostonu.Idealny dom dla rodziny. W środku dość miejsca dla dziecka, na zewnątrz trawnik, gdzie można było wypuścić psa i ustawić huśtawkę. Nawet teraz, u schyłku zimy, D. D. mogła tu sobie wyobrazić ogrodowe przyjęcia, dziecięce zabawy i przesiadywanie do późna na tarasie za domem.W takim domu wiele rzeczy mogło układać się pomyślnie. Co zatem poszło nie tak?D. D. pomyślała, że odpowiedzi można by szukać na podwórzu – dużym, rozległym i całkowicie nieosłoniętym od reszty przeludnionej dzielnicy.Wystarczyło przeciąć szkolny parking lub okrążyć jeden z czterech budynków mieszkalnych, by znaleźć się na tej posesji. Do domu Tessy Leoni można było dostać się od biegnącej z tyłu ulicy, i tę właśnie drogę wybrała D. D., albo od przodu, po betonowych schodkach, jak uczyniła większość funkcjonariuszy policji stanowej. Łatwo było tam wejść, a jeszcze łatwiej stamtąd wyjść – od tyłu i od przodu, z prawej i z lewej strony.Każdy mundurowy powinien był na to wpaść. Tymczasem zamiast patrzeć na dziewiczą biel świeżego śniegu, D. D. miała przed sobą tyle śladów, ile mogło się tylko zmieścić na dziesięciu arach.Otuliła się ciaśniej zimowym płaszczem i w przypływie frustracji wydała z siebie ciężkie westchnienie, które w mroźnym powietrzu zamieniło się w obłoczek pary. Pieprzone matoły.Na tarasie pojawił się Bobby Dodge, który prawdopodobnie nadal szukał jakiegoś punktu zaczepienia. Niezadowolona mina, z jaką spoglądał na wydeptany śnieg, pozwalała się domyślać, że ma na ten temat podobne zdanie co D. D. Zauważył ją, naciągnął głębiej czarny kapelusz, chroniąc się przed marcowym chłodem, i ruszył w stronę schodków.– Twoi ludzie wszystko roznieśli na butach – krzyknęła D. D. – Nie zapomnę wam tego.Bobby wzruszył ramionami i ukrył dłonie w kieszeniach wełnianej kurtki. Wciąż poruszał się bardzo oszczędnie, jak przystało na byłego snajpera, który spędzał wiele godzin w całkowitym bezruchu. Jak wielu snajperów był raczej niski i miał krępą, muskularną sylwetkę, która harmonizowała z kanciastymi rysami jego twarzy. Nikt nie uznałby go za przystojnego, ale dla wielu kobiet był pociągający.Swego czasu D. D. była jedną z takich kobiet. Swoją znajomość zaczęli jako kochankowie, ale przekonali się, że bardziej odpowiadają im przyjacielskie relacje. Później, przed dwoma laty, Bobby poznał i poślubił Annabelle Granger. D. D. nie zniosła tego dobrze, a narodziny ich córeczki były dla niej kolejnym ciosem.Ale D. D. miała teraz Alexa. Los uśmiechnął się do niej, czyż nie?Bobby zatrzymał się przed nią.– Zadaniem policjantów jest ochrona życia – oznajmił. – Zabezpieczenie dowodów to zadanie dla detektywów.– Twoi ludzie stratowali moje miejsce pracy. Nie puszczę wam tego płazem.Bobby uśmiechnął się.– Też za tobą tęskniłem, D. D.– Jak się miewa Annabelle?– Dziękuję, w porządku.– A mała?– Carina już raczkuje. Sam nie mogę w to uwierzyć.D. D. też nie mogła. Cholera, stawali się coraz starsi.– A co u Alexa? – zapytał Bobby.– Dobrze, dobrze. – D. D. machnęła odzianą w rękawiczkę dłonią na znak, że dosyć tych uprzejmości. – To jak myślisz, co tu się stało?Bobby znów wzruszył ramionami, zwlekając z odpowiedzią. Podczas gdy niektórzy detektywi rozpracowywali miejsce przestępstwa, on wolał je badać. I w przeciwieństwie do wielu przejawiających skłonność do gadulstwa kolegów Bobby rzadko się odzywał, o ile nie miał nic konkretnego do powiedzenia.D. D. niezmiernie go ceniła, ale zawsze się pilnowała, by mu o tym nie powiedzieć.– Na pierwszy rzut oka to mi wygląda na domową sprzeczkę – stwierdził w końcu. – Mąż zamierza się butelką po piwie, Tessa Leoni używa służbowego pistoletu w obronie własnej.– Były u nich wcześniej jakieś zgłoszenia w związku z przemocą domową?Bobby pokręcił przecząco głową, D. D. przytaknęła ze zrozumieniem. Brak zgłoszeń o niczym nie świadczył. Policjanci nie lubili prosić o pomoc, zwłaszcza innych gliniarzy. Jeżeli Brian Darby bił swoją żonę, prawdopodobnie znosiła to w milczeniu.– Znasz ją? – spytała D. D.– Nie. Odszedłem z patroli krótko po tym, jak podjęła tę pracę. Służy dopiero od czterech lat.– Co o niej mówią?– Porządna funkcjonariuszka. Młoda. Przydzielona do jednostki we Framingham, służy na nocnej zmianie, potem gna do domu, do dziecka, więc nie utrzymuje żadnych kontaktów towarzyskich.– Tylko na nocnej zmianie?Bobby uniósł brwi.– Harmonogram służby zależy od stażu – powiedział z rozbawieniem. – Nowicjusz musi odsłużyć cały rok na nockach, a dopiero potem może się starać o inną rozpiskę. Ale nawet wtedy wszystko zależy od starszeństwa. Cztery lata w policji. Jak na mój gust jeszcze rok, zanim będzie oglądać światło dzienne.– A ja myślałam, że to detektywi mają przesrane.– Bostońska policja to banda mazgajów – oznajmił Bobby.– Daj spokój, przynajmniej wiemy, że nie należy zadeptywać śniegu na miejscu przestępstwa.Bobby wykrzywił twarz. Wrócili do oględzin pokrytego śladami butów podwórka.– Jak długo byli małżeństwem? – zapytała D. D.– Trzy lata.– Zatem była już policjantką i miała już dziecko, kiedy go poznała.Bobby potwierdził skinieniem głowy.– Teoretycznie facet powinien wiedzieć, w co się pakuje – kontynuowała D. D., próbując wczuć się w to, jak wyglądało życie tej rodziny. – Żona, która przepada na całe noce. Mała dziewczynka, którą trzeba się zaopiekować rano i wieczorem.– Kiedy był na miejscu.– O czym mówisz?– Pracował w marynarce handlowej. – Bobby wyciągnął notes i spojrzał na swoje zapiski. – Wypływał na dwumiesięczne rejsy. Sześćdziesiąt dni na morzu, sześćdziesiąt w domu. Jeden z naszych słyszał, jak Leoni wspominała o tym w pracy.D. D. zmarszczyła czoło.– Więc żona ma wariacki rozkład zajęć, a mąż jeszcze bardziej. Ciekawe. Był rosłym mężczyzną? Z uwagi na wrażliwy żołądek D. D. nie było spieszno do oglądania zwłok.– Metr osiemdziesiąt wzrostu, dziewięćdziesiąt pięć do stu kilo wagi – relacjonował Bobby. – Muskularny, nie tłusty. Przypuszczam, że sporo machał sztangą.– Facet, który może nieźle przywalić.– Dla kontrastu, Tessa Leoni ma metr sześćdziesiąt pięć i waży jakieś pięćdziesiąt pięć kilo. To daje mężowi wyraźną przewagę.D. D. pokiwała głową. Oczywiście policjanci byli szkoleni w walce wręcz, ale drobna kobieta mimo wszystkie miała niewielkie szanse w starciu z potężnie zbudowanym mężczyzną. I to jeszcze z mężem. Wiele funkcjonariuszek nie korzystało w domu z umiejętności zdobytych w pracy. Tessa Leoni nie była pierwszą policjantką z krwiakiem na oku, jaką D. D. widziała w swojej karierze.– Do incydentu doszło zaraz po tym, jak Leoni wróciła do domu – dodał Bobby. – Była jeszcze w mundurze.D. D. uniosła brwi i zamarła na moment, oswajając się z tym, co usłyszała.– Miała na sobie kamizelkę?– Pod bluzą. Standardowa procedura.– A pas?– Wyciągnęła sig-sauera prosto z kabury.– O kurwa. – D. D. pokręciła głową. – A to syf.Nie powiedziała tego tonem pytającym, więc Bobby znów się nie odezwał.Pełne umundurowanie, nie wspominając o służbowym pasie, całkowicie zmieniało postać rzeczy. Przede wszystkim oznaczało to, że w momencie ataku funkcjonariuszka Leoni miała na sobie kamizelkę kuloodporną. Nawet stukilowy mężczyzna musiałby się bardzo postarać, by jego cios okazał się groźny w konfrontacji z policyjną kamizelką. Po drugie, przy służbowym pasie oprócz sig-sauera znajdowało się wiele innych narzędzi, które nadawały się do obrony. Na przykład metalowa pałka teleskopowa, paralizator elektryczny, gaz pieprzowy czy nawet stalowe kajdanki.Podstawą wyszkolenia każdego policjanta była zdolność oceny zagrożenia, by mógł zareagować przy użyciu odpowiednich środków. Kiedy ktoś na ciebie krzyczy, nie wyciągasz od razu pistoletu. Nawet jeśli cię uderzy, niekoniecznie musisz do niego strzelać.Ale Tessa Leoni strzeliła.D. D. zaczynała rozumieć, dlaczego przedstawicielowi związku zawodowego tak bardzo zależało, aby funkcjonariuszka Leoni skonsultowała się z prawnikiem i dlaczego tak bardzo nalegał, aby nie rozmawiała z policją.– Nie pojmuję tego – westchnęła i potarła czoło. – Mamy zatem syndrom maltretowanej żony. Pobił ją tyle razy, że w końcu nie wytrzymała i sama rozwiązała ten problem. To wyjaśnia, dlaczego w kuchni leży trup, a ona potrzebuje pomocy medycznej. Ale co się stało z dzieckiem? Gdzie jest dziewczynka?– Może cała awantura zaczęła się zeszłego wieczoru. Ojczym wziął się do bicia, więc mała uciekła.Obydwoje spojrzeli na zaśnieżone podwórko, na którym jakiekolwiek ślady małych stóp nie miały prawa się uchować.– Czy ktoś dzwonił do okolicznych szpitali? – zapytała D. D. – Mundurowi rozmawiają z sąsiadami?– Ogłoszono alarm i trwają poszukiwania. Nie jesteśmy aż tacy głupi.D. D. spojrzała wymownie na zadeptany śnieg i Bobby zamilkł.– A co z ojcem dziewczynki? – dociekała dalej D. D. – Skoro Brian Darby był ojczymem, gdzie jest biologiczny ojciec Sophie i co ma do powiedzenia na temat tego wszystkiego?– Żadnego ojca – odparł Bobby.– Sądzę, że to raczej niemożliwe z punktu widzenia biologii.– Żadnego nazwiska na akcie urodzenia, żadnych wzmianek w pracy i żadnego faceta, który pojawia się co weekend. – Bobby wzruszył ramionami. – Ojca nie ma.D. D. zmarszczyła czoło.– Ponieważ Tessa Leoni nie chciała mieć z nim nic wspólnego? Albo on tego nie chciał? Może w ciągu ostatnich kilku dni ten układ nagle się zmienił?Bobby po raz kolejny wzruszył ramionami. D. D. wydęła wargi. Zaczęła dostrzegać różne ewentualności. Biologiczny ojciec, który zamierza egzekwować swoje prawa rodzicielskie. Albo przeciążona rodzina, która usiłuje pogodzić dwie intensywne kariery zawodowe z wychowaniem dziecka. Opcja pierwsza oznaczała, że ojciec mógł uprowadzić swoje dziecko. Opcja druga, że dziewczynka została zatłuczona na śmierć przez ojczyma. Albo przez matkę.– Myślisz, że mała nie żyje? – odezwał się Bobby.– Cholera wie.D. D. nie była zachwycona takimi dociekaniami. Żona, która zastrzeliła męża, jeszcze ujdzie. Ale zaginione dziecko... Cała sprawa zaczynała śmierdzieć.– Nie da się zakopać ciała – zastanawiała się na głos. – Ziemia jest zbyt zmarznięta. Zatem jeśli dziewczynka nie żyje... Najprawdopodobniej jej zwłoki zostały ukryte gdzieś w domu. W garażu? Na strychu? Pod podłogą? W starej lodówce?Bobby pokręcił głową. Wierzyła mu na słowo. Nie zapuszczała się w głąb domu, nie licząc kuchni i salonu, ale zważywszy na liczbę mundurowych, którzy właśnie przeczesywali te sto metrów kwadratowych, powinni być w stanie zbadać każdy kąt.– Nie sądzę, aby miało to coś wspólnego z biologicznym ojcem – stwierdził Bobby. – Gdyby wrócił i zaczął siać zamęt, usłyszelibyśmy o tym na wstępie. „Dopadnijcie tego skurwiela, mojego byłego chłopaka, który groził, że odbierze mi dziecko”. Leoni o niczym takim nie wspomniała...– Dlatego, że gość ze związków kazał jej się zamknąć.– Facet nie chce, żeby powiedziała coś, czym siebie obciąży. Ale zeznanie, które obciąży innych, to całkowicie uczciwy układ.D. D. pomyślała, że nie sposób się nie zgodzić z takim rozumowaniem.– Dobra, zapomnijmy na chwilę o biologicznym ojcu – odezwała się. – Wygląda na to, że mamy do czynienia z rodziną patologiczną. Sądząc po twarzy funkcjonariuszki Leoni, Brian Darby był damskim bokserem. Być może uderzył też swoją pasierbicę, a ona tego nie przeżyła. Tessa Leoni wróciła do domu, zobaczyła, co się stało i obydwoje wpadli w panikę. Ojczym popełnił coś strasznego, ale matka postanawia go kryć, dopuszczając się tym samym współudziału. Zabierają ciało do samochodu i gdzieś je porzucają. Potem wracają do domu, wywiązuje się kłótnia i Tessa nie wytrzymuje napięcia.– Funkcjonariuszka Leoni pomogłaby ukryć ciało własnej córki, by potem wrócić do domu i zastrzelić męża? – zdziwił się Bobby.D. D. zmierzyła go wzrokiem.– Nie należy z góry odrzucać żadnej ewentualności. Wiesz o tym jak mało kto.Bobby nic nie odpowiedział, ale wytrzymał jej spojrzenie.– Chcę zobaczyć jej radiowóz – zażądała D. D.– Myślę, że z tym musisz zwrócić się do szefostwa.– Jego samochód też.– GMC denali, rocznik 2007. Twoi ludzie już nad nim pracują.D. D. zrobiła zdziwioną minę.– W marynarce handlowej można się dorobić takiego wozu?– Był inżynierem. Tacy zawsze dobrze zarabiają – odparł Bobby. – Nie sądzę, żeby Tessa Leoni skrzywdziła własne dziecko.– Dlaczego tak uważasz?– Rozmawiałem z kilkoma funkcjonariuszami, którzy z nią służyli. Nie powiedzieli o niej złego słowa. Kochająca matka, oddana swojej córce, bla, bla, bla.– Czyżby? A wiedzieli, że mąż traktuje ją jak worek bokserski?Bobby nie skomentował tego od razu, co samo w sobie stanowiło wystarczającą odpowiedź.– To mogło być porwanie – stwierdził stanowczo.– Nieogrodzone podwórze, dookoła kilkuset obcych ludzi... – D. D. wzruszyła ramionami. – Owszem, gdyby chodziło tylko o zaginięcie sześciolatki, zdecydowanie stawiałabym na jakiegoś zboczeńca. Ale jakie jest prawdopodobieństwo, że ktoś obcy zakradł się do domu tego samego wieczoru czy ranka, gdy między mężem i żoną doszło do tragicznej w skutkach awantury?– Nie należy z góry odrzucać żadnej ewentualności – odparował Bobby, ale powiedział to bez większego przekonania.D. D. zaczęła na nowo oglądać zadeptane podwórko, na którym mogły się kiedyś znajdować ślady związane z ich dociekaniami. Westchnęła niezadowolona, że przepadł tak dobry materiał dowodowy.– Nie mieliśmy pojęcia, co się stało – mruknął Boby za jej plecami. – To było zgłoszenie od funkcjonariusza w stanie zagrożenia, a nie wezwanie na miejsce przestępstwa. Ludzie zareagowali stosownie do sytuacji.– Kto zawiadomił policję?– Domyślam się, że ona zadzwoniła...– Tessa Leoni.– Tak. Prawdopodobnie do jakiegoś kumpla z jednostki. Ten wezwał posiłki i zgłoszenie przejął dyspozytor. W tym momencie na miejsce udała się większość patroli, dołączył do nich sam podpułkownik. A kiedy podpułkownik Hamilton tu dotarł...– Zorientował się, że to nie tyle sytuacja kryzysowa, co zabójstwo.– Hamilton zachował się rozsądnie i powiadomił lokalny wydział zabójstw, zgodnie z jurysdykcją.– Wzywając również własnych detektywów.– Ręka na pulsie, skarbie. Cóż mogę powiedzieć?– Chcę dostać zapis zgłoszenia.– Jako oficjalny przedstawiciel policji stanowej mam przeczucie, że będzie to pierwsza z wielu rzeczy, jakie ci dostarczę.– Tak, oficjalny przedstawicielu. Ustalmy coś. Ty jesteś oficerem łącznikowym, ja prowadzę to śledztwo. A to oznacza, że ja tu rozdaję karty, a ty przestrzegasz reguł gry.– Czy kiedykolwiek pracowałaś na innych zasadach?– Nigdy. Zatem twoje pierwsze zadanie – znajdź mi dziewczynkę.– Pobożne życzenie.– Świetnie. Po drugie, zorganizuj mi dostęp do Tessy Leoni.– Pobożne życzenie – powtórzył Bobby.– Daj spokój, przecież jesteś oficjalnym przedstawicielem stanowej. Na pewno będzie chciała rozmawiać z jednym ze swoich.– Gość ze związków każe jej milczeć. Jej prawnik, gdy tylko się zjawi, doradzi jej to samo. To policyjna solidarność.– Ja też noszę ten pieprzony mundur!Bobby spojrzał wymownie na grubą kurtkę D. D. ozdobioną emblematem bostońskiego wydziału policji.– Ale nie w świecie Tessy Leoni.\nRozdział 4Byłam na swoim pierwszym samotnym patrolu od dwóch godzin, kiedy otrzymałam zgłoszenie o awanturze domowej. Dyspozytor opisał to jako zakłócenie ciszy nocnej – lokatorzy mieszkania 25B kłócili się tak głośno, że sąsiedzi nie mogli spać. Wreszcie ktoś się wkurzył i zadzwonił po gliny.Na pierwszy rzut oka nic szczególnego. Zjawia się policjant i mieszkańcy spod 25B się uspokajają. A rankiem sąsiedzi znajdują na wycieraczce podpalone psie gówno.Ale w akademii policyjnej wpajali nam, że nie ma czegoś takiego jak typowe wezwanie. Bądź czujny. Bądź przygotowany. Bądź ostrożny.Idąc do mieszkania 25B, pociłam się tak mocno, że na moim granatowym mundurze pojawiły się mokre plamy.Nowicjusze przez pierwszych dwanaście tygodni pracują pod nadzorem starszych policjantów. Potem zaczynają jeździć na patrole sami, bez partnera, który dotrzymuje towarzystwa i ochrania tyły. Za to nad wszystkim czuwa dyspozytor. W chwili, gdy wsiadasz do swojego radiowozu i gdy z niego wysiadasz, gdy zatrzymujesz się na kawę albo gdy idziesz zrobić siku, zawsze zgłaszasz to dyspozytorowi. Centrala to twoja linia życia i jeżeli dzieje się coś złego, to właśnie dyspozytor wysyła na pomoc kawalerię – funkcjonariuszy z innych patroli.Na zajęciach brzmiało to bardzo ładnie. Ale kiedy o pierwszej w nocy wysiadłam z radiowozu w dzielnicy, której nie znałam, i szłam w stronę budynku, którego nigdy nie widziałam, by stanąć twarzą w twarz z dwojgiem ludzi, których nie spotkałam nigdy wcześniej, przychodziły mi na myśl również inne rzeczy. Na przykład to, że chociaż służba patrolowa liczyła około tysiąca siedmiuset funkcjonariuszy, tylko sześciuset albo coś koło tego było w terenie w tym samym czasie co ja. I tych sześciuset funkcjonariuszy patrolowało obszar całego stanu Massachusetts. Oznaczało to, że byliśmy mocno rozproszeni i gdyby działo się coś złego, nadejście pomocy nie było kwestią pięciu minut.Wszyscy stanowimy jedną wielką rodzinę, mimo to jesteśmy bardzo osamotnieni.Zbliżyłam się do budynku. Tak jak mnie wyszkolono, przyciśniętymi do tułowia łokciami osłaniałam zawieszoną przy pasie broń i szłam lekko zwrócona bokiem, aby moje ciało nie stanowiło zbyt łatwego celu. Trzymałam się z dala od okien i stanęłam z boku drzwi, ponieważ tu znajdowałam się poza linią strzału.Nawet najczęściej wysyłani na interwencję mundurowi nie wiedzą, czego się spodziewać w konkretnym przypadku. W akademii radzono nam, aby wszystkie wezwania traktować w taki sam sposób. Niebezpieczeństwo czyha wszędzie. Wszyscy ludzie są podejrzani. Każdy podejrzany kłamie.Takie są nasze zasady działania. W przypadku niektórych policjantów stały się one również sposobem na życie.Po trzech stopniach wspięłam się na niewielki podest pod drzwiami i zatrzymałam się na chwilę, by wziąć głęboki oddech. Zapanowałam nad emocjami. Miałam dwadzieścia trzy lata, byłam średniego wzrostu i niestety nieźle wyglądałam. Istniało prawdopodobieństwo, że ten, kto otworzy przede mną drzwi, będzie ode mnie starszy, wyższy i bardziej bezwzględny. Mimo to moim zadaniem było opanowanie sytuacji. Szeroko rozstawione nogi. Wypięta pierś. Głowa wysoko. Jak żartowali inni nowicjusze, nie daj po sobie poznać, że się pocisz.Stanęłam z boku i zapukałam. A potem szybko wsunęłam kciuki za pasek moich granatowych spodni, żeby nie było widać, jak drżą mi dłonie.Ze środka nie dobiegł żaden dźwięk. Żadnych kroków. A jednak w oknach paliło się światło, czyli lokatorzy spod 25B nie spali.Zapukałam ponownie, tym razem mocniej.Żadnej reakcji, jakby w środku nikogo nie było.Zaczęłam nerwowo skubać służbowy pas, zastanawiając się, co robić. Dostałam wezwanie, z którego musiałam złożyć raport, a to wymagało nawiązania kontaktu. Dlatego zebrałam się w sobie i teraz zastukałam naprawdę mocno. Uderzyłam kilka razy pięścią w tandetne drewniane drzwi. Byłam funkcjonariuszką policji, do jasnej cholery, i nie należało mnie lekceważyć.Tym razem w środku dał się słyszeć odgłos kroków.Pół minuty później drzwi otworzyły się cicho. Lokatorka spod 25B nie patrzyła na mnie. Stała ze wzrokiem wbitym w podłogę, a krew ściekała jej po twarzy.Jak przekonałam się tamtej nocy, i podczas wielu kolejnych, postępowanie w przypadku aktów przemocy domowej jest zawsze takie samo.Najpierw funkcjonariusz zabezpiecza miejsce zdarzenia, przeprowadzając szybko wstępną inspekcję, aby określić i wyeliminować potencjalne zagrożenie.Czy w domu jest ktoś jeszcze? Mogę wejść do środka? Czy to pani broń służbowa? Będę musiała ją zabrać. Czy w domu znajduje się jeszcze jakaś inna broń? Muszę zabrać również pani pas. Proszę go rozpiąć, spokojnie... Dziękuję. Teraz poproszę, aby zdjęła pani kamizelkę. Mam pani pomóc? Dziękuję. Wezmę ją teraz. Przejdźmy do salonu. Proszę tutaj usiąść i nigdzie się stąd nie ruszać. Zaraz wracam.Miejsce zabezpieczone. Teraz należy zbadać, jakie obrażenia odniosła kobieta. Na tym etapie policjant nie przyjmuje żadnych założeń. Nie ma do czynienia ani z podejrzaną, ani z ofiarą. To tylko poszkodowana i stosownie do tego należy ją potraktować.Kobieta ma rozciętą wargę, podbite oko, zaczerwienione otarcia na szyi i krwawiącą ranę po prawej stronie czoła.Wiele pobitych kobiet stara się przekonywać, że nic im nie jest. Że nie trzeba wzywać ambulansu. Najlepiej, żeby zostawić taką w spokoju i iść do wszystkich diabłów. Rano wszystko będzie dobrze.Dobrze wyszkolony funkcjonariusz nie zwraca uwagi na takie zapewnienia. Ma przed sobą dowód przestępstwa, który wprawia w ruch większą machinę śledczą. Być może pobita kobieta faktycznie jest ofiarą, jak twierdzi, i ostatecznie nie zgodzi się na wniesienie oskarżenia. Ale możliwe też, że jest prowokatorem – możliwe, że odniosła obrażenia, kiedy okładała jakiegoś nieznanego uczestnika zajścia, co oznacza, że to ona jest sprawcą przestępstwa, a jej zeznania i świadectwo obdukcji posłużą jako dowód w oskarżeniu, które wkrótce zostanie złożone przez kogoś innego. Jeszcze raz – nie przyjmować żadnych założeń. Funkcjonariusz musi powiadomić dyspozytora o całej sytuacji, poprosić o wsparcie i wezwać karetkę.Potem na miejsce zaczynają przybywać inne jednostki. Mundurowi. Ratownicy medyczni. W oddali rozlega się dźwięk syren, pojazdy na sygnale przemykają wąskimi ulicami miasta, a sąsiedzi gromadzą się przed domami, żeby zobaczyć widowisko.Na miejscu przestępstwa wkrótce zapanuje wielki zamęt, więc tym ważniejsze jest, by zawczasu jak najwięcej udokumentować. Teraz funkcjonariusz przeprowadza dokładniejsze oględziny, sporządza notatki i robi pierwsze zdjęcia.Martwy mężczyzna, lat około czterdziestu, na oko metr osiemdziesiąt wzrostu i mniej więcej sto kilo wagi. Trzy rany postrzałowe tułowia. Ciało spoczywa na plecach, pół metra na lewo od kuchennego stołu.Przewrócone dwa drewniane krzesła kuchenne. Pod krzesłami odłamki zielonego szkła. Na podłodze, piętnaście centymetrów od stołu, rozbita zielona butelka z etykietą Heinekena.Pistolet półautomatyczny sig-sauer znaleziony na blacie okrągłego drewnianego stołu. Funkcjonariuszka wyjęła magazynek i usunęła nabój z komory. Dowód zabezpieczony i opisany.Inne pomieszczenia na parterze sprawdzone. Dwie sypialnie i łazienka na piętrze sprawdzone.Przybywają inni mundurowi, którzy przesłuchują sąsiadów i zabezpieczają teren posesji. Poszkodowana kobieta pozostaje odizolowana od czynności operacyjnych i zamknięta w salonie, gdzie personel medyczny udzieli jej pomocy.Ciąg dalszy w wersji pełnej\nKochać mocniejSpis treściOkładkaKarta tytułowa***PrologRozdział 1Rozdział 2Rozdział 3Rozdział 4Rozdział 5Rozdział 6Rozdział 7Rozdział 8Rozdział 9Rozdział 10Rozdział 11Rozdział 12Rozdział 13Rozdział 14Rozdział 15Rozdział 16Rozdział 17Rozdział 18Rozdział 19Rozdział 20Rozdział 21Rozdział 22Rozdział 23Rozdział 24Rozdział 25Rozdział 26Rozdział 27Rozdział 28Rozdział 29Rozdział 30Rozdział 31Rozdział 32Rozdział 33Rozdział 34Rozdział 35Rozdział 36Rozdział 37Rozdział 38Rozdział 39Rozdział 40Rozdział 41Rozdział 42Rozdział 43Rozdział 44Rozdział 45Od autorkiKarta redakcyjna\nTytuł oryginału:LOVE YOU MORECopyright © 2011 by Lisa Gardner, Inc.Copyright © 2013 for the Polish edition by Wydawnictwo Sonia DragaCopyright © 2013 for the Polish translation by Wydawnictwo Sonia DragaProjekt graficzny okładki: Mariusz BanachowiczRedakcja: Grzegorz KrzymianowskiKorekta: Iwona Wyrwisz, Magdalena BargłowskaISBN: 978-83-7508-821-2WYDAWNICTWO SONIA DRAGA Sp. z o. o.Pl. Grunwaldzki 8-10, 40-127 Katowicetel. 32 782 64 77, fax 32 253 77 28e-mail: info@soniadraga.plwww.soniadraga.plwww.facebook.com/wydawnictwoSoniaDragaE-wydanie 2013Plik ePub przygotowała firma eLib.plal. Szucha 8, 00-582 Warszawae-mail: kontakt@elib.plwww.eLib.pl\n<a href="https://cyfroteka.pl/ebooki/Kochac_mocniej-ebookRO/p04010670i040" target="_blank" title="Kochać mocniej [Lisa Gardner] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="https://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Kochać mocniej [Lisa Gardner] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


Napadł na bank z widelcem w ręku - DELFI PL\nNapadł na bank z widelcem w ręku\nGołdapscy policjanci zatrzymali dwóch 17-latków, którzy „napadli” na bank w Gołdapi. Jeden z nich wszedł do placówki z widelcem w ręku i powiedział personelowi, że to napad. Drugi nagrywał całe zdarzenie. Jak twierdzili podczas przesłuchania zrobili to dla żartu. Teraz za głupi żart mogą ponieść poważne, realne konsekwencje. Obaj usłyszeli zarzuty usiłowania rozboju. Kodeks karny przewiduję za to karę nawet 12 lat pozbawienia wolności.\nW piątek około godz. 16.00 oficer dyżurny Komendy Powiatowej Policji w Gołdapi otrzymał informację, że do jednego z banków w mieście wszedł młody mężczyzna, który oznajmij personelowi, że to napad. Sprawca nie przyszedł z pustymi rękami… Rabunku próbował dokonać za pomocą… widelca. Towarzyszył mu kolega, który nagrywał całe zdarzenie.\nPolicjanci po przyjęciu zgłoszenia rozpoczęli poszukiwania sprawców. Funkcjonariusze ustalili, jak wyglądali nastolatkowie, ustalili również numer rejestracyjny samochodu, którym przyjechali. Podjęte czynności zakończyły się zatrzymaniem 17-latków - Radosława S. oraz Piotra R. Podczas przesłuchania obaj przyznali kryminalnym, że zrobili to dla żartów. Teraz za swój „ żart” mogą ponieść surowe konsekwencje. 17-latkowie usłyszeli zarzut usiłowania rozboju. Kodeks karny przewiduje za to karę nawet 12 lat pozbawienia wolności.


Dom Ania Sunny Apartament - Pustkowo\nDom Ania Sunny Apartamentapartamenty - mieszkania\nObiekt Dom "Ania" Sunny Apartament oferuje sezonowy odkryty basen oraz widok na ogród. Usytuowany jest on w miejscowości Pustkowo. Odległość ważnych miejsc od obiektu: Rewal Beach – 500 m, Pobierowo Beach – 1,3 km.\nW naszej ofercie m.in.: ogrzewanie, gaśnice, jazda na rowerze, sprzęt do grillowania, indywidualne zameldowanie / wymeldowanie, część przeznaczona dla palących, Pokoje są dezynfekowane między pobytami, bezpłatne WiFi, WiFi, Goście mają możliwość rezygnacji z usługi sprzątania ich zakwaterowania podczas pobytu, minigolf, Usługa sprzątania obiektu wykonywana jest przez profesjonalną firmę sprzątającą, parking, czujnik dymu, płotek wokół basenu, dostęp do Internetu, bezpłatny parking, odkryty basen (czynny w sezonie), basen, pokoje dla niepalących, odkryty basen, Procedura sprawdzania stanu zdrowia gości, pokoje rodzinne, ogród, W miejscach zakwaterowania gości oraz ważnych częściach wspólnych znajdują się środki do dezynfekcji rąk, Apteczki pierwszej pomocy są dostępne, parking na miejscu, sklep na miejscu, prywatny parking.\nW obiekcie obowiązuje zakaz organizowania wieczorów panieńskich, kawalerskich itp. Basen: nieczynne od czw 15 WRZ 2022 do śr 31 MAJ 2023 Depozyt na poczet zniszczeń w wysokości PLN 500 jest wymagany po przyjeździe. Będzie to płatność gotówkowa. Zapłacona kwota powinna zostać zwrócona przy wymeldowaniu. Całość depozytu zostanie zwrócona w gotówce po sprawdzeniu stanu obiektu. Zarządzany przez gospodarza prywatnego (osobę fizyczną)


Data wykonania zdjęcia: 2011-04-30\nOpis zdjęcia: Zasiadka na pliszki zaplanowana. Cały czas zastanawiałem się, co obgryzało mi gałęzie przygotowywane dla pliszek. Po 2 godzinach w czatowni dowiedziałem się co. Oczywiście mam rózne foty tego dziada, ta w linku wykonana na ogniskowej 120 mm. Siedział tam 20 minut to miałem czas. http://s2.ifotos.pl/img/krolik_hnnspqq.jpg\nWysłany: 2011-04-30, 18:07\nWysłał: Marek Paluch (4726) @ 2011-04-30, 18:20\nwyglada jak zmoknieta kura :)\npliszka fajna patol mi sie nie widzi i chyba za sterylne te tlo chociaz lubie zielone\nWysłał: Amedos (938) @ 2011-04-30, 19:29\nTo tło jest inne jak jest słonce, kurcza musiałem się wyrwać by cos pofocic ;) Patyków tam jest w koło czatowni 10, akurat dziś na tym siadały ina dwóch bardziej ciekawych. Miałem fajne z liśćmi tylko zająć zjadł.\nWysłał: Hanka (4037) @ 2011-04-30, 21:26\nTło mi sie nie podoba - nie lubię ani białej ściany, ani zielonej ... Ale pliszka - super! Wygląda jak lotnik z przedwojennego szybowca, w okularach (goglach).\nWysłał: Karolina Fik (1354) @ 2011-04-30, 22:07\nMoim zdaniem tło jest takie trochę "sztuczne"... Tzn. przydałby się jakiś listek, jakaś plamka, bo jest za sterylnie i to psuje odbiór wg mnie. Pliszka extra! Ładnie widać kolory, układ piórek i ta jej mina :) Pozdr.