RYCERSKI RÓD AWDAŃCÓW\nW KASZTELANI WOLBORSKIEJ\nPierwsze historyczne wieki państwa polskiego charakteryzowały się ożywionymi stosunkami sąsiedzkimi tak z Wschodem jak i z Zachodem. Następstwem tego by silny napływ na nasze ziemie elementów obcych z różnych sfer społecznych, w pierwszym rzędzie duchowieństwa i rycerstwa. Ten obcy element przeważnie dość szybko asymilował się ze społeczeństwem miejscowym, zachowując jednak przez pewien czas jeszcze ślady swego pochodzenia w tradycji, a nieraz także w imionach.\nOkoło 986 roku w Jomsborgu na wyspie Wolin drużyna Palnatokiego zerwawszy związek z Danią, weszła w stosunek zależności od Mieszka I. Jako lennicy księcia polskiego, prowadzili wikingowie jomsborscy walki z królem duńskim Swenem Widłobrodym. Otóż te stosunki Mieszka z Normanami mogły pozostawić ślady w polskim osadnictwie rycerskim. Jest bardzo prawdopodobne, że do Polski przybywali rycerze normandzcy, wstępując do drużyn wojskowych Mieszka i Bolesława Chrobrego, otrzymując z czasem od książąt uposażenie w ziemi. Jednocześnie naturalizowali się i słowiańszczyli, zachowując jako ślad swego pochodzenia tradycję, bądź imiona normańskie.\nWedług innej teorii ich pojawienie na ziemiach polskich związane jest z wyprawą Bolesława Chrobrego na Kijów w 1018 r. Świadczyć o tym może cmentarzysko w Lutomiersku oraz inne zabytki z tego samego okresu wykazujące pochodzenie nordyckie lub wschodnie, których rozmieszczenie nakłada się na jeden z obszarów zasiedlenia Awdanców na terytorium łęczyckim. Wydaje się być wykluczone, by na początku XI wieku grupa wojowników warego-ruskich mogła znaleźć się na terytorium łęczyckim samowolnie. Ich długi pobyt oraz pochówki z zachowaniem właściwego im rytuału wśród ludności miejscowej wskazują, że drużyna ta była w zależności od Bolesława Chrobrego. Wiedząc, że oddziały wareskie najmowane były w tamtych czasach bardzo chętnie przez różnych władców, również na Rusi Kijowskiej, jako doborowe jednostki, skoszarowane i odrębne od sił miejscowych, możliwe jest, że Bolesław skorzystał z ich usług. Chcąc wzmocnić swe siły wojskowe, zaangażowal któregoś z jarlów lub usuniętego z dziedzictwa ruskiego dynastę i nadał mu oraz jego drużynie ziemie do osiedlenia. Zapewne wielu wojowników z drużyny z czasem powróciło w swoje rodzinne strony, jednak część pozostała i zasymilowała się z miejscowym środowiskiem. Na wspomnianym powyżej terenie występują także nazwy miejscowości pochodzenia skandynawskiego. Biesiekier i Biesiekierza w gminie Zgierz oraz Biesiekiery w powiecie łęczyckim pochodzą od wyrazu berserkr, liczba mnoga berserkir, oznaczającego ludzi noszących "koszule niedźwiedzie". Było to określenie grup wojowników normańskich odznaczających się niezwykłą gwałtownością w walce. Stopniowo nazwa ta została rozciągnięta także na inne grupy Waregów.Wojownicy ci bywali też określani mianem "wilków" (vargar). Być może od tego określenia powstała nazwa miejscowości Wargawa i Wargawka w powiecie lęczyckim.\nPierwotną formą zawołania rodowego,występującą tylko w najwcześniejszych źródłach, jest forma Audank. Że nie jest to nazwa słowiańska, odczuwali już ludzie średniowiecza, wywodząc ją z języka germańskiego. W słowie tym rzeczywiście tkwi pierwiastek starogermański: auda, który oznacza bogactwo, skarb. Nic więc dziwnego, że w rodzie Awdańców, w którego nazwie funkcjonuje pojęcie skarbu, najbardziej rozpowszechnionym i wyłącznie jemu właściwym jest imię Skarbimir. Spolszczone to imię zostało dobrane odpowiednio do pojęcia, tkwiącego w pierwotnej, normańskiej jeszcze nazwie rodu. Protoplastą jego był prawdopodobnie jakiś Auda czy Audon (imie popularne u Normanów), którego w Polsce przechrzczono na Skarba, Skarbka. Normańskie imię protoplasty rodu stało się podstawą do utworzenia nazwy rodowej czyli zawołania Awdaniec, podczas gdy polski odpowiednik tego imienia, upodobniony do dwupiennego typu imion słowiańskich, w formie Skarbimir, został ulubionym imieniem rodowym. Możliwe jednak, że wszyscy członkowie drużyny Auduna, od jego imienia nazywani byli Audunami, Audanami, Audancami i w końcowym przekształceniu Awdańcami. Na tej podstawie można sądzić, że nie wszyscy tak wyjątkowo liczni w tamtych czasach Awdańce byli połączeni więzami krwi. Trudno wyobrazić sobie, aby w 60 lat od przybycia do Polski ród Awdańców powstały od jednego przodka, był w stanie tak się rozrodzić, by objąć władaniem liczne posiadłości rozrzucone po najważniejszych dzielnicach i już pod koniec XII wieku posiadać w Polsce ogromne majątki i naleze do najbogatszych.\nW najstarszym źródłowo dającym się odtworzyć pniu rodowym Awdańców z przełomu XI i XII wieku, wyróżnić możemy trzy typy imion:\nsłowiańskie:Skarbimir, Pakosław, Przedwój, Mścigniew, Tworzymir, Morysław i Dobiesław;\ngermańskie:Teodoryk (z łac. Cederik spolszczony na Szczedrzyka), Aska-Askotel (spolszczony na Jaskotela, później Jaszczołta); Henryk;i Vargar (spolszczony na Wilczek).\nkościelne:Michał (związane z kultem rozpowszechnionym u Normanów otaczającym archanioła), Marcin i Stefan.\nGłównym i niewątpliwie najstarszym gniazdem rodu Awdaców w Polsce były okolice Lubinia w kasztelani Krzywińskiej w Wielkopolsce, gdzie już około 1070 roku fundowali znane opactwo benedyktyńskie. Tak jak rodowym imieniem u Awdańców był Skarbimir, wywodzący się ze starogermańskiego Auda, tak ulubioną nazwą siedlisk rodowych były nazwy wywodzące się z indoeuropejskiego pierwiastka leubh-, lubh-. Faktem jest, że osady o nazwie Lubin, Lubiatów pojawiają się nader często w całej Polsce w związku z rozsiedleniem rodu Awdańców. Okazuje się więc, że te nazwy były w tym rodzie szczególnie cenione i że, jak to było w zwyczaju rycerstwa, ród przeszczepiał nazwę gniazdowej osady w inne okolice przez siebie zasiedlane, otaczając tę nazwę pewnym kultem i wiążąc z nią swoją najstarszą fundację klasztorną.\nPo raz pierwszy stykamy się z rodem Awdanców nad środkową Pilicą w zapisce z 1260 roku. Wtedy to, biskup włocławski Wolimir złożył do księcia sieradzkiego i łęczyckiego, Leszka Czarnego, skargę na trzech braci: Pakosława, Skarbimira i Mścigniewa. Skarga dotyczyła wybudowania przez nich w ich rodzinnej posiadłości, Lubiatowie, młyna na rzece Wolbórce, bez zgody biskupa. Aby prześledzić skąd ród Awdańców znalazł się w kasztelani wolborskiej, należy hipotetycznie cofnąć metrykę historyczną jak najdalej wstecz. Wiemy, że Wolbórz i dobra monarsze w jego okręgu zostały nadane między 1136 a 1148 rokiem przez jednego z książąt (przypuszczalnie Władysława Wygnańca) na rzecz biskupstwa włocławskiego. Nie było to jednak terytorium majątkowo jednolite. Obok wsi książęcych nadanych biskupstwu, znajdowały się tam już wsie rycerskie. Tak więc Lubiatów przed 1148 rokiem nie należał już do własności książęcych, lecz stanowił posiadłość rycerską, toteż nie został objęty nadaniem na rzecz biskupstwa włocławskiego. Być może nadanie ziemi Awdańcom nastąpiło jeszcze za Bolesława Krzywoustego, za którego ród ten był jednym ze znaczniejszych, a jego przedstawiciele pełnili najwyższe funkcje na dworze książęcym. Nadanie ziem w bezpośrednim sąsiedztwie Wolborza ( w Lubiatowie oraz w okolicy wsi służebnej Psary, co wynika z późniejszych zapisek) może świadczyć o tym, że przedstawiciele tego rodu piastowali również jakieś ważne funkcje na grodzie wolborskim.\nJest wielce prawdopodobne, że właścicielem, nieodległego, bo lezącego po drugiej stronie Pilicy, ale już w kasztelani żarnowskiej, dziedzictwa Błogie był posiadający znaczne wpływy kasztelan żarnowski Pakosław Stary, późniejszy wojewoda sandomierski i krakowski, który przebywał tu w 1237 roku odprawiając sądy. Prawdopodobnie trzej bracia z Lubiatowa byli jego synami.\nPakosław, Skarbimir i Mścigniew, musieli jeszcze być osobistościami znacznymi, skoro w dokumencie biskupim nazywa się ich comites - dostojnymi. W późniejszym okresie Pakosław pełnił godność chorążego sieradzkiego, Skarbimir - łowczego sieradzkiego, a Mścigniew był komornikiem księżnej Gryfiny, żony Leszka Czarnego. Również rozstrzygnięcie sporu przez księcia Leszka Czarnego z 1262 roku na korzyść panów z Lubiatowa, wskazuje, że posiadali oni na dworze książęcym znaczne wpływy.\nNa jedno jeszcze należy zwrócić uwagę. Nazwa Lubiatów, tak charakterystyczna dla tego rodu, przeszczepiona zapewne została przez Awdańców spod Lubinia wielkopolskiego, gdzie ród ten posiadał wieś o tej samej nazwie. Mogłoby to wskazywać, że ci wolborscy Awdańce byli przesiedleńcami wprost z ich najstarszego gniazda rodowego.\nZ czasem prawdopodobnie nastąpił podział majątku rodowego wokół Wolborza między braćmi. Mścigniewowi, przypadła w udziale wieś Narok (dziś nieistniejąca) w okolicach Psar pod Wolborzem. W 1285 roku zamienił on ją z biskupem włocławskim na wsie Łagiewniki i Ojrzanów, leżące koło Chorzęcina. Być może zamiana ta spowodowana była chęcią znalezienia się w bezpośrednim sąsiedztwie innych ziem należących do Awdańców. Wiadomym jest z późniejszych zapisek, że dobra te dochodziły do samej rzeki Pilicy, gdzie znajdowała się wieś Brzustówka. Po drugiej stronie rzeki leżały Białobrzegi, również należące z dawna do Awdańców, gdyż obszar ten także nie został objęty nadaniem na rzecz biskupstwa włocławskiego, mimo że wciskał się między kompleks majątkowy biskupów, naruszając jego zwartość.\nNa terenach, które komornik Mścigniew zamienił z biskupem włocławskim, z czasem powstały nowe siedliska Awdańców: Łazisko, Niebrów i Zawada. Aby jednoznacznie stwierdzić jakie wsie w kasztelani wolborskiej należały w XIV wieku do rodu Awdańcw, musimy odwołać się do opisu parafii białobrzeskiej pochodzącego z początku XVI wieku. Niewielki okręg parafialny składający się z pięciu wsi i skromne uposażenie przemawiają za powstaniem kościoła w Białobrzegach w połowie XIV wieku.Charakterystyczne jest uposażenie kościoła w dziesięciny tylko z pól dworskich ze wsi należących do patronów kościoła, którymi byli dziedzice Białobrzegów, Szadkowic, Grudzenia, Zawady, Niebrowa z Łaziskiem, Kiełczówki (Kyelczowa Wola) i Zakrzewa. Wszystkie te wsie należały prawdopodobnie wtedy do Awdańców, którzy wsparli materialnie rodzinną fundację. Być może parafia białobrzeska została wykrojona ze starego okręgu parafialnego z ośrodkiem w Błogiem, które także były ważnym siedliskiem Awdańców. Wśród wsi będących w posiadaniu patronów kościoła w Białobrzegach brak jest już Lubiatowa, który w XIV wieku na skutek dziedziczenia znalazł się w rękach rodu Prusów. Wymienione są tylko dwie wsie leżące w jego bezpośrednim sąsiedztwie: Zakrzew i Kiełczówka, które prawdopodobnie dziedziczyli potomkowie Pakosława lub Skarbimira z 1260 roku.\n( Od biały brzeg, w formie liczby mnogiej, wtórnie zrostu )\n1. Pierwsza pisemna wzmianka o Białobrzegach z 1405 roku, zawarta w księdze ziemskiej łęczyckiej powiatu brzezińskiego z lat 1385-1419. Oryginał w języku łacińskim znajduje się w Archiwum Głównym Akt Dawnych w Warszawie:\n"Akta są to w Brzezinach trzeciej niedzieli po oktawie wniebowstąpienia Pana roku Pańskiego 1405 ( czerwiec, 2).\nTakże Paszko z Łagiewnik przeciwko Myśliborowi z Wykna: Sędek z Byszew, Swaszek Kogut z Bronowic, Albert z Przanowic, Mikołaj Babicz z Bronowic i Dobiesław z Białobrzegów. Rota. Również wiemy i świadczymy, ponieważ Myślibor poręczył za Czcibora brata jego z ..."\nKsięgi sądowe łęczyckie od 1385 do 1419 roku, powiat brzeziński, A. Pawiński, [w] "Teki Pawińskiego", Warszawa 1847-1852, cz. 2, poz. 2438.\n2.Białobrzeski kościół w XVIII wieku\nW początkach XVIII wieku kościół w Białobrzegach nie podniósł się jeszcze z upadku po prawdopodobnych zniszczeniach w czasach potopu szwedzkiego. Nie istniała parafia, lecz istniał sam budynek kościoła, na co wskazuje część obecnego wyposażenia pochodząca z XVII wieku. Pełnił on jednak tylko funkcję kościoła filialnego parafii inowłodzkiej. Wszelkie urzędowe zapisy dotyczące chrztów, ślubów i pogrzebów odbywały się w kościele św. Michała w Inowłodzu. Ciągle wakowało też stanowisko plebana, a posługę kapłańską pełnili księża z Inowłodza lub franciszkanie z klasztoru św. Anny w Smardzewicach, co miało również miejsce w późniejszym okresie.\nZ tego też powodu podupadło i gospodarstwo plebańskie. Część gruntów przylegających do dworu białobrzeskiego, już pod koniec XVII wieku zajął i uprawiał dziedzic Piotr Wężyk. Po nim to samo czynił dzierżawca folwarku Bronisz i dziedzice Bilscy. W ogrodach plebańskich wybudowano dwie chałupy i osadzono w nich dworskich chłopów Miśka Skrzydło i Antka Krotosza.\nNa rzecz kościoła nadal wpływały dziesięciny ze wsi wymienionych w księdze uposażeń biskupa Łaskiego.Korzystała z nich jednak parafia inowłodzka. W 1737 roku doszło do tego jeszcze nadanie przez prymasa Teodora Potockiego dziesięciny ze wsi Brzustówka.\nW 1724 roku plebanem kościoła w Białobrzegach został ksiądz Wojciech Kawecki. On to rozpoczął jako urzędnik stanu cywilnego najstarsz zachowaną księgę parafialną. Pod jego urząd podlegały wsie: Białobrzegi, Ciebłowice, Sługocice, Unewel, Brzustówka i osada orylska Bocian. Przewijają się w niej nazwiska; w Białobrzegach: Mąka, Krotosz, Karbownik, Owczarz, Smoła; w Ciebłowicach: Ryś, Tyrała, Wojcieszek, Wachoń, Król, Pązik; w Sługocicach: Wróbel, Baran, Pichola; w Unewlu: Stępień, Mąkola, Franczak, Kowal(czyk); W Brzustówce: Rybak, Warchoł, Jarzyna. Z ilości dokonanych zapisów można wnioskować, że największą z tych wsi były Ciebłowice. Urzędowanie księdza Kaweckiego trwało do 1729 roku. Po nim znów na stanowisku plebana nastał na kilka lat wakat.\nJednak już w tym okresie, prawdopodobnie wskutek dużego przyrostu ludności, zaczęto myśleć o powtórnym powołaniu białobrzeskiej parafii. W 1732 roku proboszcz inowłodzki ksiądz Szymon Kobyliński oblatował w urzędzie grodzkim opoczyńskim treść Erekcji kościoła w Białobrzegach, wyciągniętą wcześniej ze wspomnianej już księgi beneficienci biskupa Łaskiego w Gnieźnie. Był to pierwszy krok do powołania parafii, zakończony w 1734 roku objęciem białobrzeskiego probostwa przez księdza Kobylińskiego. Parafia swym zasięgiem obejmowała wymienione wcześniej wsie. Jak z tego widać sięgała również za Pilicę.\nNowy proboszcz energicznie zabrał się za odzyskiwanie utraconych kościelnych dóbr. Na zajęcie terenów plebańskich przez białobrzeski dwór złożył skargę do ówczesnego prymasa Teodora Potockiego. Ten, dekretem wydanym w 1737 roku w Łowiczu, nakazał usunięcie z dóbr kościelnych dworskich chłopów, a na tym terenie postawienie przez proboszcza karczmy i serwowanie w niej trunków plebańskich, co miało przynosi korzyści kościołowi. Należy w tym miejscu nadmienić, że na placu plebańskim z dawna znajdował się niewielki browarek, w którym księża plebani dla siebie i swoich ludzi wyrabiali piwo i gorzałkę.\nDziedzice wykonali zalecenia dość skrupulatnie. Usunęli nie tylko samych chłopów, ale również wszystkie budynki, a nawet i ogrodzenia.\nProboszcz zajął się także i samym kościołem. Sprawiono nowe ołtarze i obrazy. Zachowane dokumenty nic nie wspominają o budowie nowego kościoła. Można stąd wysnuć wniosek, że w tym okresie poddano jedynie stojący już budynek kapitalnemu remontowi. Spisany w 1761 roku inwentarz rzeczy cennych wymienia 5 ołtarzy stojących w kościele, srebrną pozłacaną sukienkę i koronę oraz 13 gwiazd na obrazie Matki Boskiej Łaskawej, krzyż srebrny, kielich złoty, hebanowy relikwiarz z relikwiami, 5 ornatów, kilkanaście alb, komży, burs, kap i obrusów oraz 5 krucyfiksów. W dzwonnicy znajdowały się dwa dzwony mniejsze i jeden duży, a na wieży kościelnej sygnaturka.\nW połowie XVIII wieku dwór białobrzeski , prawdopodobnie wskutek spadku, trafia w ręce podstolego bracławskiego, Ignacego Saryusza Wolskiego. Dziedzic odmawia składania dziesięciny wytycznej, pozostawiając na polach kościołowi w Białobrzegach jedynie co jedenastą lub piętnastą kopę i to tam, gdzie zboże było gorszego gatunku lub zgryzione przez bydło. Zajmuje również niwinę należącą do kościoła. Proboszcz zwraca się w 1755 roku o rozstrzygnięcie sporu do kurii gnieźnieńskiej. W sporze tym jako świadkowie występują białobrzescy chłopi: Jakub Krotosz, Szymon Mąka i Piotr Skrzydlewski. Rozstrzygnięcie okazuje się znów korzystne dla białobrzeskiego kościoła.\nNie mając innego wyjścia dziedzic w 1759 roku, na piśmie składa proboszczowi prywatne przyrzeczenie wzajemnej ugody. Rok później, w 1760, zawarto już oficjalną ugodę między dworem białobrzeskim, a probostwem, oblatowaną w kancelarii grodzkiej w Opocznie. Była to ugoda bogato udokumentowana, gdyż zawiera aż 8 spisanych stron. Dziedzic zobowiązał się w niej do składania dziesięciny wytycznej. Nadmienić tu należy, że dziesięcina z dworu białobrzeskiego dla kościoła przetrwała aż do końca XIX wieku.\nW 1767 roku prawdopodobnie umiera ks. Szymon Kobyliński. Probostwo białobrzeskie przejmuje po nim na rok ks. Franciszek Rapczyński, a po nim w 1768 roku, ks. Mikołaj Bieńkowski. Parafia w tym okresie rozwija się znakomicie, tak jak i samo probostwo. Gospodarstwo plebańskie osiąga maksymalne rozmiary, sięgając nawet za Pilicę, gdzie znajduje się plebańska łąka. Proboszcz osadza na swoich gruntach chłopów: Mateusza Pietraka, Marcina Muszyńskiego, Wojciecha Chynowskiego, Andrzeja Kromoszkę, Pawła Picholę i na Podobie Bartłomieja Pruskiego. Całkowity dochód parafii wraz z dziesięcinami przekracza 300 złotych.\nW 1773 roku umiera dziedzic Ignacy Saryusz Wolski. Białobrzeski dwór oraz tytuł podstolego bracławskiego dziedziczy po nim syn, Feliks Saryusz Wolski, który w 1778 roku żeni się z siostrą proboszcza, Wiktorią Bieńkowską.\nW 1789 roku na gruntach plebańskich uprawiane jest żyto, jęczmień, owies, tatarka, groch, proso i rzepak. Z łąk zbierane są rocznie 24 wozy siana.Gospodarstwo podzielone jest na następujące działy: place plebańskie, Las Przegoń, Pastewnik, Dział do Ciebłowic, Księża Góra, Nad Pilicą, Niwka, Ubiedrza i Podoba. Całość gruntów wynosi 153 morgi, czyli ok. 80 hektarów. Bogaci się także sam budynek kościoła, którego wyposażenie w srebra w postaci monstrancji, kielichów, wot i korporatek daje sumę 625 złotych, innych kosztowności-260 złotych, płócien 263 złote i ksiąg w bibliotece 16 złotych.\nNadal wpływają dziesięciny z Białobrzegów od Feliksa Saryusza Wolskiego, Unewla od Sylwestra Rogowskiego, Ostrożnej i Grudzenia od Stanisława Radońskiego, Brzustówki, Niebrowa, Zawady od Ignacego Ostrowskiego, Łaziska i Łagiewnik od Antoniego Turskiego, Zakrzowa i Bab od Stanisława Małachowskiego, Kiełcowej Woli od Józefa Leńczowskiego. Włościanie z Ciebłowic i Sługocic dają meszne w postaci 4 korcy żyta. Wszystko to daje roczny dochód w wysokości 748 złotych i 4 i pół grosza. Z tego do Skarbu Rzeczypospolitej odprowadzane jest rocznie 74 złotych i 25 i pół groszy.\nW tym okresie parafii przybywa jeszcze jedna osada, Piekło nad Wolbórką, w dobrach Ignacego Ostrowskiego. Parafia w tym okresie liczy 850 dusz, którym również żyje się przyzwoicie, gdyż jak wspomina sam proboszcz "w parafii jest tylko jeden ubogi i ten tylko z opatrzności Boskiej utrzymuje się".\nW 1793 roku w wyniku II rozbioru wsie zapiliczne dostają się pod panowanie pruskie, jednak dziesięciny z nich dla kościoła w Białobrzegach utrzymują się. Proboszcz Bieńkowski wykazując się dalekowzrocznością sprzedaje w 1795 roku dębinę nad Pilicą, a otrzymane za nią pieniądze w kwocie 4000 złotych dziedzice Wolscy jako prywatni kolariusze kościoła umieszczają w Banku Królestwa. Daje to rocznie zysk dla kościoła w wysokości 160 złotych.\nW 1796 roku, już po trzecim rozbiorze upadają dziesięciny ze wsi zaplicznych, które dostały się pod panowanie pruskie, a sam kościół pod austriackie. Straty sięgają ponad połowę wcześniejszych dochodów kościoła i wynoszą 450 złotych oraz 16 wozów siana rocznie. Plebańska łąka za Pilicą dostaje się w użytkowanie leśniczego Lasów Narodowych z Luboszew, wsie Brzustówka z dziesięciną oraz osada Bocian zostają przyłączone do parafii Tobiasze, osada Piekło zaś do parafii Lubochnia. Na pocieszenie do parafii białobrzeskiej zostaje przyłączona wieś Brzustów, której rodzima parafia Inowłódz również znalazła się za linią demarkacyjną.\n3. Białobrzeski kościół w początkach XIX wieku\nW początkach XIX wieku, kościół białobrzeski nadal otrzymywał dziesięciny ze wsi opoczyńskich. W 1803 roku ich wartość z poszczególnych wsi wynosiła: z Unewla- 40 zł, z Grudzenia i Ostrożnej- 22,30 zł, z Szadkowic- 8 zł, z Ciebłowic i Sługocic- 9 zł. Całkowity dochód parafii szacowany był na 361 zł i 6 i pół gr. Sytuacja ta zaczęła się zmieniać wraz z wkroczeniem na te tereny wojsk napoleońskich. W 1809 roku Białobrzegi wraz z całym zaborem austriackim zostały przyłączone do Księstwa Warszawskiego. Wsie dotąd należące do dóbr kościelnych przeszły na skarb państwa i zaczęły odprowadzać do niego regularny podatek. Zaprzestały więc łożenia na probostwo. To samo uczyniło część dziedziców. Włościanie z Ciebłowic i Sługocic zaprzestali oddawania mesznego już w 1805 roku.\nSama białobrzeska parafia także została obłożona podatkiem. Od 17 października 1809 roku do 30 lipca 1810 roku przekazano urzędnikowi Hofmanowi z Kielc sumę 199 złotych i 50 i pół groszy. Kościół zaczął ubożeć. Aby temu zapobiec, proboszcz Tomaszewski starał się odzyskać wpływy z dziesięcin.\nJuż w 1811 roku doszło w Sądzie Pokoju w Opocznie do ugody między naszym kościołem a dziedzicami Ostrożnej i Grudzenia, Radońskim Anastazym i Gnowińskim Stanisławem, w której ci ostatni zobowiązali się przekazać na kościól 90 zł i 1 korzec pszenicy za ostatnie 2 lata oraz corocznie oddawać 180 złotych i 2 korce pszenicy pod rygorem egzekucji sądowej.\nPrzed tym samym sądem w 1815 roku następny proboszcz Jan Żyszkowski zawarł ugodę z dziedzicami wsi Unewel, Zygmuntem i Heleną z Rogowskich Kraszkowskimi. Na jej mocy dziedzice mieli oddać białobrzeskiemu kościołowi za ostatnie 2 lata 140 złotych, i corocznie, także pod groźbą egzekucji sądowej, na św. Marcina oddawać 26 złotych z dworu i 46 złotych z gromady wsi Unewel. Jako że Unewel nie figurował do poboru dziesięcin w Erekcji kościoła, proboszcz jako dowód przedstawił tabele lustracyjne z 1789 roku.\nW tym samym roku i przed tym samym sądem, proboszcz Żyszkowski postawił wszystkich włościan wsi Ciebłowice i Sługocice, które to zaprzestały oddawania na kościół mesznego. Z tych wyroków dowiadujemy się jakie rody i w jakiej liczbie zamieszkiwały te wsie.\nI tak w Ciebłowicach: Pązik Wawrzyniec, Wróbel Adam, Morawski Marcin, Król Michał, Pązik Jakub, Kopacki Jan, Jaronia Dominik, Piechna Jan, Pązik Jan, Pawełek Roch, Piotrowski Andrzej, Krawczyk Stanisław, Kowalik Piotr, Pązik Dominik, Kaliński Jakub, Maciński Piotr, Szewczyk Adam, Dembiec Roch, Wachoń Piotr, Ryś Stanisław, Młokosiak Stanisław, Toberowski Jakub, Mikurak Izydor, Świder Andrzej, Grzegorek Józef, Rak Wincenty, Mały Karol, Cichacki Karol, Kozierowski Roch, Dzbęnk Jan, Mołojec Jacenty, Dembiec Roch, Białato Roch, Adamski, Piotrowski Franciszek i Hirkówna wdowa.\nW Sługocicach zaś: Wróbel Piotr, Majdyk Tomasz, Mazur Antoni, Walas Władysław, Kasza Tomasz, Wdówka Kacper, Traska Paweł, Ksyt Benedykt, Wieczorek Franciszek, Walasik Augustyn, Piechna Franciszek, Paweł Urban, Grzyb Franciszek, Kuśmider Antoni, Zając Feliks i Otręba Wojciech.\nW obydwu sprawach zapadł jednakowy wyrok. Włościanie mieli oddać pod groźbą egzekucji na rzecz kościoła za ostatnie dwa lata 9 korcy żyta miary inowłodzkiej, tj. 18 korcy nowych w trzech ratach, i w przyszłości oddawać po 18 korcy co rok. Mieli także pokryć koszta w kwocie 45 zł i 16 gr dla proboszcza oraz 22 zł i 25 gr dla sądu. Dalszy bieg sprawy w przyszłych latach utknął w apelacjach i odwołaniach. Udało się tylko ściągnąć zaległą należność ze Sługocic. Włościanie z Ciebłowic i Sługocic nigdy już nie łożyli mesznego na kościół.\nW tym okresie dobra białobrzeski zostały podzielone między dzieci Feliksa Wolskiego: połowę otrzymał syn Jan Kanty Wolski, a drugą córka Katarzyna Wolska. Wyszła ona za mąż za wywodzącego się z Gawron Filipa Choromańskiego, który został białobrzeskim wójtem. Z tego związku w 1819 roku urodziła się Ludwika od której imienia wzięła nazwę wieś Ludwików.\nW 1825 roku włościanie posiadający w dobrach Białobrzegi po 15 mórg ziemi zawarli z proboszczem Janem Żyszkowskim w obecności dziekana opoczyńskiego Jana Nepomucena Tomaszewskiego, wójta Filipa Choromańskiego oraz dwóch świadków, układ o zamianę dziesięciny wytycznej snopowej na 18 korcy żyta, oddawanych kościołowi co roku na 4 listopada. Ze strony włościan układ podpisali (oczywiście trzema krzyżykami); z Białobrzegów: Skrzydlak Tomasz, Trojak Staniaław, Rak Wojciech, Skrzydlak Melchior, Dębowski Wojciech, Kabała Ignacy, Ślusarek Jan, Tkaczyk Franciszek, Szewczyk Walenty, Skrzydlak Kazimierz, Zerek Tomasz, Skrzypczyński Tomasz, Strzelecki Franciszek; z Wąwału: Krotosz Jakub, Kulon Antoni, Pluta Jakub, Bil Jan, Krotosz Marian; z Utraty: Muszyński Maciej, Domaradzki Jakub, Herman Krzysztof; z Kulasa; Sil Kazimierz i z Podoby: Wachoń Piotr.\nProboszcz został zobowiązana do odprowadzania od tej darowizny podatku do skarbu państwa w kwocie 30 złotych rocznie.\nOprócz podatków od dziesięcin, proboszcz wnosił także opłatę za obowiązkowe ubezpieczenie w Towarzystwie Ogniowym. Robili to także białobrzescy dziedzice, tutejsi urzędnicy państwowi oraz co znaczniejsi włościanie. Odprowadzano także szarwark, czyli podatek na cele publiczne, głównie drogi oraz liwerunek czyli podatek na utrzymanie wojska.\nW tym okresie Białobrzegi posiadały już całkiem niezłą infrastrukturę. Znajdowały się tu trzy młyny ( w tym jeden plebański na Podobie), cegielnia, a przy dworze gorzelnia. W Ciebłowicach eksploatowano już na skale przemysłową pokłady wapienia. Na polach uprawiano żyto, pszenicę, jęczmień, owies w dwóch odmianach, kasze hreczkę, proso, groch, konopie i len.\n( Dawniej Brzostów, od apelatywu brzost, przymiotnik brzostowy )\n1. Pierwsza pisemna wzmianka o Brzustowie z 1367 roku. Dotyczy powtórnego lokowania na prawie Średzkim, odmianie prawa niemieckiego, istniejącej już wsi. Dokument w języku łacińskimznajduje się w tzw. kopiariuszu gospodarczym Drzewieckiego w Archiwum Diecezji Włocławskiej:\n1367. 3 luty w Raciążu\nW imię Pana, amen.Wspólnie mądrością pamięć tworzymy, wyjąwszy świadectwo także zeznanie pomagamy pamięci oprzeć należycie. Odtąd niech będzie, ponieważ nasz Zbilut(Sbilutus) w czasie tym i po apostolsku zasiadający troskliwy biskup włocławski usilnie pragnie aby rzecz czynić między nami i kapitułą naszą włocławską z jednej, a szanownym Piotremzwanym Rusinem (Petrum dictum Ruthenus) mieszczaninem wolborskim z drugiej strony, w pamięci potomnych pozostawiamy, podając do wiadomości powszechnej, również ogłaszamy w jaki sposób przyszłe zaiste zabiegi polepszenia dziedziny diecezji naszej włocławskiej jak przez tego panującego biskupa owoce obficiej i skuteczniej obrodzą, wsi naszej w diecezji naszej włocławskiej wspomnianej potocznie zwanej Brzustów (Brzosthov), w obwodzie sandomierskim z tamtej strony Pilicy (Pilczam) w kasztelani opoczyńskiej położonej, przedstawiamy lokację na prawie Średzkim, temuż Piotrowi cztery łany wyliczone sołectwa dajemy, on i jego następcy na zawsze od zapłaty czynszu uwolnione biorą w posiadanie.\nMieszkańcy zaś rzeczonej wsi dziesięć lat od pańszczyzny od teraz cieszą się całkowitą wolnością, kiedy upłynie nam i naszym następcą dwanaście groszy na święto Oczyszczenia NMP zapłacą bez przymusu, jaki czynsz wymieniony sołtys pobierze i ściągnie, nam i naszym następcą w całości dostarczy.\nDozwalamy także temuż sołtysowi,ażeby młyn dla siebie i swoich potomnych zbudował przy strumieniu zwanym Studzienica (Studzenicza) i rybactwo uwalniamy w stawie do wspomnianego młyna przyległym.\nSądzić może zaś wspomniany sołtys wszystkie przyczyny małe i większe wewnątrz granic tejże dziedziny; od wyroku i z karczmy albo karczem jakiekolwiek tamże lokowane będą, my dwa denary a trzeci sołtys razem z potomnymi uzyska.\nOprócz tego temuż sołtysowi dajemy wszystkie przysiężne jakiekolwiek w wymienionej wsi przypadki się zdarzą; dajemy także temuż sołtysowi i jego potomnym a nadto kmieciom wsi wspomnianej odzienia, napitków, mięsiwa, chleba i obuwia swobodną każdemu możliwość sprzedaży, drewnianych także ciosania barci w sąsiedztwie, które tamże kmiecie na własność w przyszłości zdobędą, dobrowolnie nam i naszym następcą czcigodnym jeśli należności odtąd czynią, posiądą.\nPonadto uchwalamy trzy sądy wiecowe we wspomnianej wsi i każdego roku zobowiązujemy wykonać, dwa obiedne poddani wsi obiecają a sołtys trzecie zaopatrzy powiadamiając nas, jakie w tym przypadku panującemu prześle, albo wiardunek w zamian wszystkiego obiednego zapłaci bez przymusu.\nNastępnie tudzież, skoro sołtys i mieszkańcy tej wsi wypełnią zobowiązania na tym miejscu osobiście osiądą; prócz tego jeśli ktokolwiek sam te powody odrzuci przeto na wsi nie osiądzie, sołtys sołectwa oraz poddani zamieszkają tamże faktycznie jeśli osiądą osobiście, i o ile tenże sołtys tegoż sołectwa żadnej sprzedaży czy też zastawu nie podejmie w części albo w całości, chyba że jak my panując dozwolimy.\nTymczasem ustanawiamy, jako że sołtys i poddani wsi wspomniani nam i naszym następcą cześć, dążenia i powinność zgodnie ze zwyczajem innych wsi w kasztelani naszej Wolborskiej naprawie Średzkim wspomnianym lokowanych, okazują. Przy czym rzeczy świadectwo pieczętujemy nam i kapitule naszej włocławskiej przedstawiając istniejące zawieszenie.\nSporządzono w miejscu i czasie w Raciążu (Raczans) nazajutrz po dniu Oczyszczenia NMP dziewicy, roku pańskiego 1367. Ogłaszamy czcigodnym i dostojnym mężom: panTrojan (Troiano) prepozyt poznański, Stanisław (Stanislao) scholastyk włocławski, Jakub (Iacobo) kantor, Stefan (Stephano) strażnik kruszwicki i Sangniew (Sangneuo) pleban zWolborza (Wolborz) tudzież innym wiarygodnym.\nKodeks Dyplomatyczny Małopolski,Kraków 1887, t. III, s. 203-204, nr DCCXCVIII.\n2. Opisanie wsi z 1534 roku w "Dobrach i dochodach wszystkich i poszczególnych, które posiadamy, jakiekolwiek tudzież daniny i przynależności do stołu biskupów Włocławskich przeze mnie Stanisława Dąbrowskiego, archidiakona Kurzelowskiego itd. z rozkazu i polecenia Wielebnego w Chrystusie ojcu i pana naszego Jana Karnkowskiego z łaski Bożej biskupa Włocławskiego roku pańskiego MDXXXIIII spisane". Rękopis w języku łacińskim w Archiwum Diecezji Włocławskiej, karta nr 76:\nPosiada łanów 18 osiadłych, z których jako czynsz corocznie po groszy 22, po 30 jaj i po 2 kapłuny płacą.Także owsa dają po 6 korcy i siódmy do zasiewu obfitej miary.Także z tychże łanów dzień cały w tydzień robią.Także obiednego wszyscy łącznie grzywny.Także wozić zobowiązani.Także są 2 karczmy, które płacą po 7groszy i robią, kiedy i kmiecie, i jeszcze służą na folwarku w porządku swoim.Także wójt posiada łany 4, płaci obiednego 1 wiardunek, solnego wiardunek i korzec owsa i służy zgodnie ze zwyczajem innym.\nJan Jelen na 1 łanie Paweł Ridzik na pół łana\nStanisław Zuchna na pół łana Mikołaj Biczek na pół łana\nPiotr Coprek na pół łana Stanisław Snopek na pół łana\nJan Zuchna na pół łana Marcin Koziel na pół łana\nWawrzyniec Kazubek na pół łana Jakub Czaplya na pół łana\nJan Syemaczek na pół łana Maciej Woydilo na pół łana\nPiotr Piekuth na pół łana Jan Winarczik na pół łana\nJan Curek na pół łana Maciej Winarczik na pół łana\nAndrzej Kalabissh na pół łana Jan Domaraczki na 1 łanie\nMarcin Lassota na pół łana Andrzej Wieprzek na pół łana\nWojciech Peza na pół łana Stanisław Krowinyecz na pół łana\nBartłomiej Kosmider na 1 łanie Paweł Phiega na pół łana\nSnopek, Kopacz na pół łana Stanisław Ziwek na 1 łanie\nGrzegorz Brzoska na 1 łanie Maciej Mnych na pół łana\nMarcin Migza na pół łana Przibilo na pół łana\nJan Kaganek na 1 łanie\nKarczmy:Michał Snopek, Andrzej Sheliga.\nSuma czynszu z karczmami: florenów 14 groszy 3; owsa do dworu korcy 111; owsa do zasiewu korcy 18; kapłunów: 37; jajec: kop 9 i 15 jaj; obiednego i solnego:floren 1 groszy 18.\nW Brzustowie (Brzostow) są 2 stawy; jeden duży inny mały.\n Inwentarz...1534r., ss. 76-77, 92.\nZ tychże łanów z dawna osiadłych 17 i i z łana połowy przez pana Pecherskiego starostę wolborskiego od niedawna dzierżawionego, płacą czynszu po groszy 22, suma z tychże łanów 18 daje florenów 13 i groszy 6.\nOwsa całość daniny z tychże łanów 18-stu po beczek 7 miary wolborskiej, stale od każdego po korcy 2, odejmując połowe łana sołeckiego który tylko czynsz płaci, daje w sumie owsa miary wolborskiej korcy 245.\nKapłunów daniny z tychże łanów dają po 2, odejmując połowę łana sołeckiego, daje kapłunów 35.Także jajec daniny z tychże łanów dają po jaj 30, odejmujc połowę łana sołeckiego, daje jajec kop 8 i 45 jaj.\nMieszkańcy wszyscy obiednego całością dają razem groszy 24.\nKarczmy dwie wyliczonego czynszu dają po groszy 8, w sumie groszy 16 i wyliczonego służebnego po groszy 8, w sumie groszy 16.\nBartników trzech, płacą po groszy 48, daje florenów 4 i 24 grosze.\nWójt jeden przy swoich mieszkańcach w tejże wsi na 4 łanach siedzi, razem obiednego czynszu solnego z posiadłości daje groszy 24, ale sam z mocy uwolniony.\nJest przy tejże wsi stawek jeden mały spuszczony, na nim młynek Korzecznik, o jednym kole, bo nie miele aż od powodzi.Ten też wójtowie państwo Walewscy (Waliewsczi) odjęli. Jest też przy tejże wsi drugi staweczek malutki ale spustoszony.\nW sumie czynszu pieniężnego wieś wymieniona płaci florenów 20 i groszy 20.\nMHDW,1894, t. XII, s. 11.\nŁanów posiada 20, z tychże mieszkańcy płaca po 22 grosze, kapłuny 2, jaj 30, owsa po korcy 14; karczmy dwie dają po 16 groszy. - Bartnik jeden daje groszy 12. Mieszkańcy obiednego dają groszy 24. - Tamże młyn przy stawie, z którego dają tygodniowo żyta korzec 1 i wieprza jednego karmiąc utrzymują. - Las przy tejże wsi dostateczny; w tymże są barcie i staw niewielki.\nWójtostwo tamże, na teraz posiada szlachcic Piotr Tarnawski (Petrus Tarnawski), do tegoż są z dawna łany 4 i młyn przy stawie nieduży.\nSuma: czynsz florenów 14 i groszy 20, kapłuny 44, jajec kop 11, owsa korcy 280, żyta omłóconego łaszt 1 i 18 korcy.\nZ dziejów wsi Brzustówka (do schyłku XVIII w.)\nW badaniach nad dziejami poszczególnych miejscowości ogromne znaczenie posiadają najstarsze wzmianki potwierdzające ich funkcjonowanie w określonym czasie. Z reguły jednak pierwsza historyczna wzmianka nie mówi nam o założeniu danej osady, lecz jedynie sygnalizuje jej istnienie. Na temat występowania na jej obszarze wcześniejszego osadnictwa wypowiadają się archeolodzy.\nPodczas badań archeologicznych w 2011 zleconych przez Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków prowadzonych na terenie Brzustówki, a mających charakter ratowniczy polegający na odsłonięciu oraz eksploracji i udokumentowaniu pradziejowego stanowiska rozkopanego w 2010 roku przez poszukiwacza militariów, zlokalizowano pięć dobrze zachowanych grobów popielnicowych z bogatym wyposażeniem z okresu kultury przeworskiej. Obok natrafiono na jeszcze starsze ślady pradziejowe w postaci fragmentów ceramiki, sięgające epoki brązu. Odkrycia te potwierdziły, że teren ten był już zamieszkały ponad dwa tysiące lat temu, a Pilicę wykorzystywano jako drogę ekspansji osadniczej.\nNatomiast w świetle dotychczasowej znajomości pisemnych materiałów źródłowych najstarsza wiadomość o Brzustówce pochodzi z 1411 roku i zawarta była w drugiej z kolei księdze ziemskiej piotrkowskiej z lat 1410-1414, którą wykorzystał w swych badaniach nad nazwami miejscowości ksiądz Stanisław Kozierowski. Wspomniany autor przytoczył zapiskę o ustaleniu granicy między Brzustówką, a wsiami kapituły włocławskiej, gdzie jako właściciel Brzustówki występował Jakusz z Zakrzewa z rodu Awdańców.\nŚredniowieczna Brzustówka położona była na krańcu województwa sieradzkiego pośród ogromnej puszczy rozciągającej się od Wolborza aż po Skrzynno, przy lewym brzegu rzeki Pilicy, w miejscu przeprawy przez nią na lokalnym szlaku wiodącym z Brzezin. Szlak ten w Smardzewicach łączył się z drogą publiczną prowadzącą z Wolborza do Opoczna. Brzustówka nie była samodzielną dziedziną szlachecką, nie posiadała folwarku szlacheckiego, lecz podlegała przez większość swych dziejów pod dobra szlacheckie Zawada. Zamieszkujący ją kmiecie gospodarzyli na około 3 łanach ziemi rolnej.\nPod względem przynależności kościelnej Brzustówka prawdopodobnie od początku podlegała parafii św. Marcina w Białobrzegach, przynależnej do Archidiakonatu Kurzelowskiego w Archidiecezji Gnieźnieńskiej. Opracowujący uwagi do księgi uposażeń arcybiskupstwa gnieźnieńskiego Jana Łaskiego, ksiądz Jan Korytkowski, chyba mylnie, sugerując się czasami mu współczesnymi w których Brzustów należał do parafii białobrzeskiej, przetłumaczył nazwę Brzosthowa znajdującą się wśród wsi podlegających parafii św. Marcina w Białobrzegach właśnie jako Brzustów. Jednak Brzustów występuje w tej samej księdze jako wieś przynależna do parafii św. Michała w Inowłodzu więc najprawdopodobniej przy opisie parafii białobrzeskiej chodzi o Brzustówkę, która należała do tej parafii aż do 1796 roku. Dziesięcina z Brzustówki, tak jak i z innych pobliskich wsi województwa sieradzkiego, przekazywana była do stołu arcybiskupa gnieźnieńskiego.\nNależy jeszcze skonstatować, że miano Brzustówka należy do nazw topograficznych, charakteryzujące występującą w okolicy roślinność i pochodzi od gatunku drzewa wiązu, popularnie zwanego brzostem, występującego w wilgotnych lasach mieszanych. O dużym rozpowszechnieniu tego gatunku na okolicznym terenie świadczą nazwy innych pobliskich wsi: Brzustowa w gm. Inowłódz, Brzustówka w gm. Opoczno i Brzustowca w gm. Drzewica.\nW sprawie hipotetycznego cofnięcia jak najdalej wstecz metryki historycznej danej miejscowości, a może ostrożniej stwierdzając, obszaru na którym się znajdowała, należy odwołać się do podziałów terytorialno-administracyjnych ziem polskich w I połowie XII wieku. Istniał wtedy ośrodek grodowy w Wolborzu wchodzący w skład prowincji łęczyckiej, gdzie obok dóbr monarszych znajdowały się już posiadłości rycerskie. Okolice dzisiejszej Brzustówki należały do własności książęcej i jako takie zostały, wraz z Wolborzem i wszystkimi dobrami monarszymi w jego okręgu, nadane między 1136 a 1148 rokiem przez jednego z książąt (przypuszczalnie Władysława Wygnańca) na rzecz biskupstwa włocławskiego.W 1285 roku komornik księżnej krakowskiej Gryfiny, Mścigniew, jeden z trzech braci z rodu Awdańców z Lubiatowa, drogą zamiany za wsie Narok i Lechawa położone w okolicach Wolborza, otrzymał od biskupa włocławskiego wsie Ojrzanów i Łagiewniki leżące koło Chorzęcina.Prawdopodobnie w późniejszym okresie potomkowie Mścigniewa założyli na podległym sobie terenie nową wieś Zawadę ewentualnie rozszerzyli swoje włości o dobra Zawada w skład których wchodziła również Brzustówka, gdyż właściciele Zawady wymieniani są jako jedni z patronów kościoła w Białobrzegach, który był rodzinną fundacją okolicznych Awdańców utworzoną w drugiej połowie XIV wieku.\nJuż na przełomie XIV i XV wieku sama Zawada, prawdopodobnie wskutek dziedziczenia, przechodzi w ręce Świętosława Szczenię herbu Łada, podkoniuszego sieradzkiego, wsławionego tym, że będąc na służbie króla węgierskiego, Zygmunta Luksemburczyka i walcząc przeciw Turkom pod Nikopolem w 1396 roku, ratował się z pogromu przepływając Dunaj w pełnej zbroi. Świętosław Szczenię początkowo pisał się z Zygr, miejscowości położonej koło Szadku w województwie sieradzkim, gdzie znajdowały się jego rodowe dobra (Zygry, Rzepiszew, Wola Rzepiszewska), ale po roku 1400 występuje już jako Świętosław Szczenię z Zawady. Wziął on także udział w bitwie pod Grunwaldem po której niebawem awansował na urząd podsędka sieradzkiego i został pasowany na rycerza. W II i III dekadzie XV wieku poszerzył swoje włości o okoliczne dobra należące do tej pory do Awdańców: Łagiewniki, Łazisko i leżącą nad Pilicą Brzustówkę, tworząc w ten sposób dziedziczne dobra zawadzkie. Świętosław Szczenię miał pięcioro dzieci, w tym dwóch synów i trzy córki. Piotr Szczenię Zawadzki z Łagiewnik dziedziczył całość dóbr zawadzkich, jednak dostał się do niewoli krzyżackiej w bitwie pod Chojnicami i zmarł około 1455 roku.Po nim Brzustówkę wraz z pozostałymi okolicznymi dobrami przejął prawdopodobnie kuzyn, Jakub z Rzepiszewa, wojski większy sieradzki (1457-1485).Po jego śmierci w 1485 roku, dobra zawadzkie przeszły w ręce jego syna, Jana Rzepiszewskiego, pełniącego urząd łowczego sieradzkiego (1500-1519). Prowadził on w latach 1502-1515 szereg spraw dotyczących rozgraniczenia swoich włości od posiadłości Jana, Andrzeja i Jakuba, braci Duninów zarządzających dobrami ujezdzkimi oraz od wsi królewskiej Luboszewy, będącej w tym czasie w zastawie Bernarda Libiszewskiego. Ostatecznie w 1515 roku ustalono granicę koło rzek Wolbórka, Bielina i Piasecznica.W latach 1511-1512 przekazywano z Brzustówki na rzecz arcybiskupstwa gnieźnieńskiego dziesięcinę pieniężną w wysokości 120 groszyoraz podatek do skarbu królewskiego z 1 łanu, zaś w 1518 roku z 2 łanów uprawianej ziemi.Po Janie Rzepiszewskim, który zmarł w 1520 roku, dobra zawadzkie dziedziczył jego syn Mikołaj Rzepiszewski, który znów w 1546 roku prowadził sprawę rozgraniczenia swoich włości od wsi królewskiej Luboszewy, będącej już wtedy w zastawie braci Drzewieckich.Ze wsi Brzustówka w 1552 roku odprowadzał on do skarbu królewskiego podatek pogłówny od 6 mieszkańców, a w 1553 roku podatek z 2 łanów uprawianej ziemi.\nW 1576 roku do dóbr zawadzkich nie należało już Łazisko i część Łagiewnik, które stały się własnością Stanisława i Sebastiana Duninów.Jedyna córka innego z Duninów, Wincentego, właściciela Ujazdu, Tobiasz i działu w Niebrowie, Anna, wniosła część dóbr ujezdzkich w rodzinę Szczawińskich poślubiając starostę sochaczewskiego, Pawła Szczawińskiego herbu Prawdzic, kasztelana brzezińskiego (1568-1576) i łęczyckiego (1577- 1593). On to do końca XVI wieku poprzez spadki i zakupy stworzył znaczne dobra dziedziczne składające się z miasta Ujazdu z zamkiem, Brzustówki, Zawady, Łagiewnik, Lipianek, Niebrowa, Cekanowa, Sangrodza, Ojrzanowa, Tobiasz, Zaosia i kilku młynów.Około 1598 roku na mocy umowy z biskupem włocławskim wytyczył on granicę i ustawił widoczne znaki graniczne między swoimi wsiami: Brzustówką i Zawadą, a wsiami należącymi do kapituły włocławskiej: Wiadernem i Nagórzycami.\nPo Pawle Szczawińskim dobra ujezdzkie dziedziczyli jego synowie Paweł i Jan, którzy w 1612 roku przeprowadzili podział majętności. W jego następstwie Paweł otrzymał Brzustówkę, Zawadę z młynem, Łagiewniki, Lipianki, Niebrów ze stawem, Cekanów oraz młyn Ruda ze stawem i ogrodem, położony na gruncie przynależnym do Zaosia.Nowy właściciel niezbyt przestrzegał umowy dotyczącej granicy z dobrami biskupstwa włocławskiego, gdyż w 1623 roku kmiecie z Wiaderna i Nagórzyc skarżyli się, że pan Szczawiński rozrzucił kopce graniczne, worał się kilka staj za ustaloną granicę i należałoby sprawę przekazać do sądu, gdyż woruje się coraz dalej.\nPaweł Szczawiński, kasztelan konarski sieradzki (1620-1621), kasztelan brzeziński (1621-1633) i wojewoda podlaski (1633), ożenił się z Anną Gostomską, kasztelanką rawską. Jego męskimi potomkami byli Jan, sekretarz królewski i kanonik poznański, Tomasz i Franciszek, którzy w 1636 roku sprzedali cały kompleks majątkowy na czele z Zawadą i Brzustówką za 80 tysięcy florenów Kasprowi Denhoffowi, wojewodzie sieradzkiemu. W latach 1636-1637 Denhoff wykupił również pozostałą część dóbr ujezdzkich wraz z samym Ujazdem.\nKasper Denhoff, dworzanin i rotmistrz rajtarów królewskich, początkowo wojewoda dorpacki (1627-1634), następnie sieradzki (1634-1645), marszałek dworu królowej (1639), starosta wieluński, lęborski, radomszczański, bolesławski, sokalski, małoszycki, sobowidzki i klonowski zgromadził w swym ręku znaczne dobra dziedziczne, posiadające już rozmiary fortuny magnackiej. Położone one były w Sieradzkiem, Chełmińskiem i Krakowskiem. Do wzrostu znaczenia Denhoffa przyczyniło się jego małżeństwo z Anną Aleksandrą Koniecpolską, siostrą hetmana Stanisława Koniecpolskiego.\nKasper pozostawił 3 synów, z których dobra ujezdzkie w tym i Brzustówkę, dziedziczył Zygmunt, krajczy królowej (1650-1654), rotmistrz husarski, starosta bydgoski, wieluński, sokalski, bolesławski, bohusławski, klonowski, lajski i dźwinogrodzki. W 1645 roku ożenił się on z Anną Teresą Ossolińską, córką Jerzego, kanclerza wielkiego koronnego. Z małżeństwa tego miał 4 synów: Karola Kaspra, łowczego sieradzkiego (1677-1684) i kasztelana konarskiego sieradzkiego (1687-1696), Jerzego Albrechta, biskupa krakowskiego i kanclerza koronnego, zmarłego młodo Stanisława Kazimierza i Franciszka Bogusława, miecznika łęczyckiego (1681-1693), kasztelana płockiego (1693) i sieradzkiego (1699-1703).\nW 1673 roku doszło do podziału dóbr między braćmi, w wyniku którego Karol Kasper otrzymał Brzustówkę, Zawadę, Łagiewniki, Lipianki, Cekanów i Niebrów. Zmarł on bezpotomnie po 1689 roku, a jego dobra dziedziczył brat Franciszek Bogusław, który był żonaty dwukrotnie: z Jadwigą Lipską i Eufrozyną Mycielską. Z pierwszego małżeństwa pozostawił on dwóch synów: Stanisława będącego jezuitą oraz Mikołaja, kanonika krakowskiego i przemyskiego. Z drugiego natomiast Aleksandra, podstolego sochaczewskiego. W dniu 01 lutego 1719 roku doszło do podziału dóbr między Mikołajem i Aleksandrem w wyniku którego ten drugi otrzymał Brzustówkę, Zawadę, Łagiewniki i Niebrów.\nZ tego też okresu pochodzą pierwsze informacje dotyczące nazwisk rodów zamieszkujących Brzustówkę. W najstarszej zachowanej księdze parafialnej kościoła p/w św. Marcina w Białobrzegach w latach 1724-1730 odnotowano tu następujące rodziny: Elżbietę i Andrzeja Badzorek (Bądziorek), Mariannę i Bartłomieja Rybak, Mariannę i Wojciecha Warchoł, Mariannę i Stanisława Warchoł, Jadwigę i Jana Jarzyna oraz Mariannę i Filipa Mataj.\nPo śmierci Aleksandra Denhoffa w 1734 roku, wdowa po nim, Anna z Karskich Denhoffowa, za zgodą prymasa, arcybiskupa gnieźnieńskiego Teodora Potockiego, zapisała notarialnie w 1737 roku dziesięcinę snopową z Brzustówki dla kościoła w Białobrzegach. Razem z dziesięcinami z Zawady i Niebrowa wartość jej wynosiła w sumie 150 ówczesnych złotych.\nAleksander i Anna Denhoffowie doczekali się syna Piotra i córki Ludwiki. Piotr przebywał w Holandii, gdzie zmarł bezpotomnie w 1764 roku, więc jedyną spadkobierczynią części dóbr ujezdzkich, w tym i Brzustówki, została Ludwika. Wyszła ona w 1745 roku za mąż za Franciszka Antoniego Ledóchowskiego herbu Szaława (1728- 1783), pełniącego urzędy starosty włodzimierskiego i wojewody czernichowskiego.\nJedna z córek Antoniego i Ludwiki, Apolonia, poślubiła w 1781 roku kasztelana czerskiego, Tomasza Adama Ostrowskiego. W 1786 roku Tomasz Ostrowski nabył od swej teściowej dobra ujezdzkie za sumę 380 000 złotych. W tym czasie składały się one z miasteczka Ujazdu i wsi: Brzustówka, Zawada, Tobiasze, Skrzynki, Przesiadłów, Ojrzanów, Sangrodz, Niebrów, Kuczołów i Łagiewniki z młynem Ruda. Posiadłości te Ostrowski powiększył w 1788 roku poprzez nabycie wsi Starzyce, Cekanów i Lipianki.Założył też nową osadę o nazwie Tomaszów, posiadającą w 1790 roku 8 dymów.\nW 1793 roku w wyniku II rozbioru Polski, Brzustówka wraz z całymi dobrami ujezdzkimi dostała się pod panowanie pruskie, jednak dziesięcina z niej dla kościoła w Białobrzegach utrzymała się. Dopiero w 1796 roku, już po III rozbiorze, kiedy to kościół w Białobrzegach dostał się pod panowanie austriackie, nastąpiła zmiana granic parafialnych. Brzustówka wraz z dziesięciną oraz nieodległa osada orylska Bocian zostały odłączone od parafii białobrzeskiej i przyłączone do parafii Tobiasze.\nNa zakończenie należy wspomnieć o jeszcze jednym znalezisku archeologicznym z Brzustówki, dotyczącym już jednak czasów nowożytnych. W 1962 roku podczas kopania rowu fundamentowego pod oborę w jednym z gospodarstw natrafiano na ukryty w blaszanym pudełku skarb monet, z którego 29 sztuk w latach 1962 i 1967 przekazano do tomaszowskiego muzeum. Trzy z nich pochodziły z XVII wieku, pozostałe zaś z okresu reformy monetarnej Stanisława Augusta Poniatowskiego i zostały wybite w mennicy warszawskiej. Najmłodsze nosiły datę 1769 roku i prawdopodobnie po tym okresie skarb ten został ukryty w ziemi.\n Badanie nazw topograficznych na obszarze dawnej wschodniej Wielkopolski (dalej: Badanie...Kozierowski), ks. S. Kozierowski, Pozań 1926, t. I, s. 41.\n Liber beneficiorum Archidioecesis Gnesnensis Joannis de Lasco, J. Łukowski, Gniezno 1880-1881, t. 1, s. 630-633.\n Mała encyklopedia leśna, praca zespołowa, Warszawa 1991, s. 565; Badanie...Kozierowski, t. I, s. 41.\n Z dziejów wsi Białobrzegi (do schyłku XVII w.), T. Nowak, [w:] Białobrzegi na przestrzeni dziejów-materiały z sesji popularno-naukowej, Tomaszów Maz. 2006, s. 12-16.\n Kodeks dyplomatyczny Polski, L. Rzyszczewski, A. Muczkowski, Warszawa 1847-1852, t. II, cz. I, nr 125.\nŚwiętosław Szczenię, Jan Szymczak, [w:] Tomaszowski Słownik Biograficzny, Tomaszów Maz. 1994, zesz. 1, s. 29-30; Urzędnicy łęczyccy, sieradzcy i wieluńscy XII-XV wieku. Spisy(dalej: Urzędnicy...XII-XVw.), J. Bieniek, A. Szymczakowa, Wrocław 1985, ss. 117, 119; Sądy, ich praktyka i stosunki prawne społeczeństwa w Polsce ku schyłkowi XIV wieku, R. Hube, Warszawa 1886, ss.179, 187; Księgi sądowe łęczyckie od 1385 do 1419 roku, powiat brzeziński, A. Pawiński, [w:] Teki Pawińskiego, Warszawa 1847-1852, cz. 2, nr 2518, 2526, 2532, 2539, 2564, 2568.\nUrzędnicy...XII-XVw., s. 132.\n Urzędnicy województw łęczyckiego i sieradzkiego XVI-XVIII wieku. Spisy (dalej: Urzędnicy...XVI-XVIII w.), E. Opaliński, H. Żerek-Kleszcz, Kórnik 1993,s.147; Matricularum Regni Poloniae Summaria (dalej: MRPS), T. Wierzbowski, Warszawa 1908, 1915 t. III, nr 483, 1276, 2812, t. IV, cz. III, nr 23172.\n Visitationes bonorum archiepiscopatus necnon capituli gnesnensis saeculi XVI, B. Ulanowski, Kraków 1920, s. 462.\n Polska XVI wieku pod względem geograficzno-statystycznym-Wielkopolska t. II (dalej: ŹDW), A. Pawiński, [w:] Źródła Dziejowe, t.XIII, Warszawa 1883, s. 199.\n MRPS, Warszawa 1915, t.IV, cz. III, nr 23091, 23442.\n ŹDW, t. II, s. 268.\n Tamże, t. II, s. 95.\n Herbarz Polski, K. Niesiecki, Lipsk 1841, t. VIII, s. 306; Z dziejów Ujazdu koło Tomaszowa Mazowieckiego. Rezydencje. Kościół. Miasteczko (dalej: Z dziejów Ujazdu...), pod red. L. Kajzer, Łódź-Ujazd 2005, s. 34; Urzędnicy...XVI-XVIII w., ss. 23,61,295.\n Inwentarz dóbr stołowych biskupstwa włocławskiego z roku 1598, L. Żytkowicz, Toruń 1950, s.133.\n Z dziejów Ujazdu..., s. 34.\n Inwentarz dóbr stołowych biskupstwa włocławskiego z XVII w., L. Żytkowicz, Toruń 1957, ss. 206, 208.\n Z dziejów Ujazdu..., s. 34; Urzędnicy... XVI-XVIII w., ss. 24,146,295.\n Senatorowie i dygnitarze koronni w drugiej połowie XVII wieku, S. Ciara, Wrocław 1990, s. 148-152; Urzędnicy... XVI-XVIII w., ss. 59,72,143,146,233,250-251.\n Z dziejów Ujazdu..., s. 35-36.\n Metrices antiqui temporis ab anno 1724. Baptizatorum, mortuorum et capulatorum, [w:] Archiwum Parafii p/w św. Marcina w Tomaszowie Maz-Białobrzegach.\n Najstarsze dokumenty parafialne z lat 1732-1842, [w:] Archiwum Parafii p/w św. Marcina w Tomaszowie Maz-Białobrzegach, nr 3, nr 9.\n Z dziejów Ujazdu..., s. 36.\n Archiwum rodu Ostrowskich herbu Rawicz w zbiorach Archiwum Głównego Akt Dawnych w Warszawie, T. Zielińska, [w:] Ród Ostrowskich w dziejach Tomaszowa i Rzeczypospolitej. Materiały z sesji naukowej 14 XII 1991 r., Tomaszów Maz. 1991, s. 24.\n Najstarsze dokumenty parafialne z lat 1732 1842, [w:] Archiwum Parafii p/w św. Marcina w Tomaszowie Maz-Białobrzegach, nr 23.\n Nowożytne skarby monet w zbiorze Muzeum w Tomaszowie Mazowieckim, A. Mikołajczyk, Tomaszów Maz, s. 48-51.


Komorowski: Polska inwestuje w dobre relacje z Rosją - RMF24.pl\nŚroda, 8 grudnia 2010 (20:14)\nPolska ze szczerą wolą inwestuje w dobre relacje z Rosją - zadeklarował Bronisław Komorowski po spotkaniu z prezydentem USA Barackiem Obamą. Dodał jednak, że tysiąca lat niełatwych stosunków wzajemnych nie da się "zresetować jednym naciśnięciem guzika".\nJak się mieszka koło siebie przez tysiąc lat, to nie ma możliwości spowodować jednym naciśnięciem, że wszystko będzie zresetowane. Tysiąca lat niełatwej historii wzajemnych stosunków z Rosją nie jesteśmy w stanie zresetować jednym naciśnięciem guzika. Ale nie chcemy przeszkadzać, chcemy pomagać w procesie resetowania relacji świata zachodniego z Rosją - mówił Komorowski po spotkaniu z Obamą.\nZadeklarował też, że Polska chce inwestować w relacje z Rosją, i przypomniał, że na początku tygodnia był w Polsce rosyjski prezydent Dmitrij Miedwiediew. Z głębokim przekonaniem, ze szczerą wolą inwestujemy w dobre relacje z Rosją. Ale akcentujemy to, że trzeba, na zasadzie znanej w rosyjskim przysłowiu "ufać, ale sprawdzać". Bo wtedy być może my też na końcu naciśniemy "reset" - po tysiącu lat sąsiedztwa. Bardzo byśmy tego chcieli - stwierdził Komorowski.


Program towarzyszący – Śladami Jezusa\nSerdecznie zapraszamy szkoły, grupy zorganizowane i rodziny zainteresowane pogłębieniem swojej wiedzy o historii śmierci i zmartwychwstania Jezusa Chrystusa oraz Jerozolimy w roku 33 n.e. Nasi edukatorzy przygotowali materiały edukacyjne, do wydrukowania i wzięcia ze sobą oraz do wykorzystania podczas lekcji katechetycznych, w gronie rodziny, na spotkaniach uniwersytetów trzeciego wieku lub wspólnot.\nRezerwacje dla grup zorganizowanych (szkoły, grupy pielgrzymkowe, uniwersytety trzeciego wieku, inne grupy od 10 osób): rezerwacje@sladamijezusa.pl, tel. +48 577 131 440\ncykl spotkań i wykładów „Ślady” \n„Śladami Jezusa” to coś znacznie więcej niż wystawa multimedialna. To rodząca się wokół projektu społeczność oraz źródło inspiracji. Pielgrzymka do Jerozolimy nie kończy się wraz z powrotem do domu. Ona dopiero tam będzie przynosiła owoce. Dlatego, od kwietnia do czerwca organizujemy cykliczne spotkania wieczorne poruszające tematy od kultury przez historię po religię. Zależy nam na tym, żeby przestrzenie wystawowe stały się platformą do wymiany doświadczeń, wiedzy, opinii i poglądów. Niech wystawa stanie się pretekstem do spotkań i rozmów!\nFundacja Rozwoju Uniwersytetu Kardynała Stefana Wyszyńskiego i zespół Tengent (odpowiedzialny m.in. za takie projekty jak Legendy Polskie Allegro, pawilony Polski na EXPO w Szanghaju i Mediolanie, Miasto Ruin, Niezwyciężeni) współtworzą Program wolontariacki PEREGRINI.\nAby poszerzać misję multimedialnej wystawy „Śladami Jezusa” – jaką jest mówienie w sposób współczesny i innowacyjny o tajemnicy wiary w śmierć i zmartwychwstanie Jezusa Chrystusa, w ramach programu PEREGRINI grupa 60 wolontariuszy podejmie wyzwanie współtworzenia pierwszej w Polsce multimedialnej opowieści o źródłach chrześcijaństwa.\nKontakt: Joanna Kulesza, rezerwacje@sladamijezusa.pl,\nFormularz do rejestracji: kliknij tutaj\nProgram PEREGRINI oferuje wolontariuszom wiele korzyści:\n– zaangażowanie w innowacyjne i nowoczesne działania na rzecz wiernych i Kościoła\n– możliwość uczestnictwa w wyjątkowej akcji edukacyjnej, o której będą pisać największe media w Polsce\n– szansa na odbycie stażu w dziale produkcji, promocji i organizacji eventów i imprez kulturalnych


Przepis - Zapiekanka makaronowa przepis - Gotujmy.pl\nZapiekanka makaronowa z dodatkiem kurczaka i pieczarek jest nie tylko prosta w przygotowaniu, ale też smaczna i sycąca. Posiekany szczypiorek posypany na wierzch nadaje jej więcej świeżości i aromatu.\n1 opakowanie makaronu, np. świderki\nMakaron ugotować w osolonej wodzie na półtwardo. Pieczarki umyć, oczyścić i pokroić w plasterki. Na patelni rozgrzać masło i podsmażyć grzyby, pod koniec smażenia dodać pokrojoną w kostkę cebulkę bez szczypiorku. Przyprawić do smaku solą i pieprzem.\nPierś kurczaka umyć i pokroić w kostkę. Przyprawić przyprawą do kurczaka i usmażyć na złoty kolor. Jajko rozbić i wymieszać ze śmietaną, solą i pieprzem. Zetrzeć ser.\nMakaron wymieszać z przesmażonymi pieczarkami i kurczakiem, jajkami ze śmietaną i połową startego sera. Naczynie żaroodporne wysmarować masłem i oprószyć tartą bułką.\nWyłożyć do niego wymieszany makaron i posypać na wierzchu resztą startego sera. Piekarnik rozgrzać do 180 stopni i zapiekać ok. 20- 25 minut.\nPo wyjęciu z piekarnika posypać zapiekankę posiekanym szczypiorkiem.\nZapiekanka makaronowa z boćwiną lub szpinakiem\n25 paź 2013 10:08


Lenovo Essential B50-80 15,6" Intel Core i5-5200U - 4GB RAM - 1TB Dysk - R5M330 Grafika - Win8.1 w Sklepie RTV EURO AGD\nLenovo Essential B50-80 15,6" Intel Core i5-5200U - 4GB RAM - 1TB Dysk - R5M330 Grafika - Win8.1\nLenovo Essential B50-80 15,6" Intel® Core™ i5-5200U - 4GB RAM - 1TB Dysk - R5M330 Grafika - Win8.1\nlaptop Lenovo Essential B50-80 15,6" Intel® Core™ i5-5200U - 4GB RAM - 1TB Dysk - R5M330 Grafika - Win8.1\nKod producenta 80EW02BCPB\nNa obudowie widać ślady palców poza tym ok.\nUżytkuje tydzień i póki co działa bez zarzutu.\nZadowolona w 99%\nLaptop sprawuje się dobrze, szybko pracuje. Minusem są odbijające się na obudowie odciski palców. Klawiatura sprawia wrażenie mało stabilnej ale to są szczegóły.\nz paroma minusami, ale ogólnie na plus\nPo miesiącu użytkowania: Plusy: szybka praca, dobra jakość dźwięku, tani w porównaniu do oferowanych parametrów Minusy: uginająca się klawiatura na całej szerokości; widoczne ślady palców na obudowie; ciężko otwierająca się klapa; krótki kabel zasilający\nLaptop posiadam od trzech tygodni. Jestem zadowolona. Jest cichy, działa dość szybko. Minusem są odciski palców pozostające na klawiaturze, ale to szczegół.\nLenovo Essential B50-80..\nJestem zaskoczona zainteresowaniem tak dużej na rynku polskim Firmy czy klient jest zadowolony z produktu ! Przeważnie piszę satysfakcję w sprawie obsługi klienta, zdolności interpersonalnych, czasu czekania na sprzedawcę czy kasjera. Laptop ten mam skonfigurowany dopiero od paru dn. Dotychczas posługiwałam się bardzo starym DELL Latitude. Nie znam oprogr. Windows 8. Działam więc bardziej intuicyjnie niż profesjonalnie, ale mam nadzieję, że to kwestia wprawy i poznania ogromnych możliwości nowego systemu. Odpowiada mi układ klawiatury z małą, b. przydatną klawiaturą do programu kalkulacyjnego excell. Wizualnie nie mam zastrzeżeń. Jest lekki i łatwy do przenoszenia i w instalacji. Jak na moje przyzwyczajenia ma trochę za miękką osłonkę klawiatury, taki dla lekkiej damskiej ręki. Myślę, że to sprzęt godny polecenia. Serdecznie\ndobry z minusem\nmatryca ; świeci słabo i nieco kiepsko przedstawia kolory nawet po kalibracji, jedyny plus za brak odbić, gdyby dało się nieco ją rozjaśnić ponad obecne max - była by dobra, minus za jej zamontowanie - ramka wokoło niej się rusza / seria B jest najniższa i wykonanie najbardziej tandetne ale w wyższej G nie znalazłem matowej matrycy - klawiatura; tu zaskoczenie - ugina się w całej rozciągłości i to podczas pisania a nie opierania dłoni, + głośniki;w porównaniu do sprzętu w podobnej cenie czyli max 1900zł, grają wyraźnie głośno + +dysk 1T , ram 4 wystarczy, liczę iż w razie potrzeby łatwo dostanę się od spodu i dodam ram, - obudowa; ? bateria cieniutka - nie ufam jej ;-( mała pojemność, ? zasilacz jak od komórki delikatny ,krótki kabel, przednia krawędź ! wręcz ostra - obudowa miękka i jej faktura tandetna kolor też mi nie przypadł do gustu, podsumowanie; seria B to najtańsza seria i trzeba byś świadomym że wybiera się tani produkt, w zamian najmocniejsza konfiguracja w danej cenie, kupiłem też taką konfigurację z i5-5200u za 1877zł bo nie znalazłem w tej cenie nic lepiej wykonanego i z porównywalnym wyposażeniem. Jeśli ten laptop nie będzie się psuł to będę zadowolony-na razie mam mieszane odczucia,cieszy szybka cicha praca,wybrałem go porównując delle,asusy,hp i toshiby i acery. Żaden inny producent w podobnej cenie nie oferował lepszej konfiguracji, za to lepszy wygląd tak.\nKupiłem tego lapka w tej samej cenie pewnie w ramach tej samej promocji i zgadzam się z przedmówca w 100%. Rzetelna i bardzo rzeczowa ocena tego sprzętu\nmariusz5891 zapytał 28-09-2015\nudało mi się poprawić nieco obraz wyświetlany przez matrycę - przy pomocy kalibracji ekranu i myślę że jeszcze troszkę można go rozjaśnić bez strat na jakości tegoż obrazu, widziałem ten sam model ale z i3 za 1649zł i zastanawiam się czy bym nie wolał zaoszczędzić różnicy pomiędzy 1877zł , czy warta jest 228zł dopłata za i5?Lenovo Essential B50-80 i3-5005U 4GB 1TB R5 M330 W8.1\ndobry z minusem odpowiedział14-10-2015\nPowyższe informacje pochodzą ze strony euro.com.pl. W celu przeczytania opinii, pytań i odpowiedzi, promocji i innych informacji dotyczących Lenovo Essential B50-80 15,6" Intel® Core™ i5-5200U - 4GB RAM - 1TB Dysk - R5M330 Grafika - Win8.1, wpisz 1061307 w wyszukiwarce euro.com.pl.


Zakup akcesoriów, które stanowią idealne połączenie do pozostałej części ubioru - Urządzanie wnętrz\nOpłaca się zaznaczyć, iż wszystkie takie elementy można już aktualnie nie tylko bezproblemowo nabyć w punktach sprzedaży stacjonarnych, lecz i w sklepach www.\nKiedy zaciekawi Cię ten temat, obejrzyj ponadto (http://kabus.pl/) inne nasze serwisy, które prezentują to zagadnienie – z pewnością też Cię zafascynują.\nI w Internecie dobór okaże się jeszcze większy. Z tego względu, niezależnie, czy kupujemy coś dla siebie, lub może chcemy otrzymać firmowe buty dziecięce geox to primo powinniśmy się przyglądać takim produktom, jakie wyszukać można w sklepach wirtualnych. Są osoby, które wolą klasyczną formę zakupów, aczkolwiek nie da się zaprzeczyć, iż zakupy www posiadają sporo atutów.\nWykonasz krok naprzód, jeśli obejrzysz, co posiada praktyczna oferta (https://www.ticol.pl/). Przekonaj się, że naprawdę dane na niej umieszczone są ważne.\nNa specjalnie zaprojektowanym panelu wystarczy wpisać, jakiego towaru poszukujemy i jeżeli są to chociażby klapki damskie rozmiar 42 to zostanie nam zaprezentowana bogata propozycja handlowa – buty dziecięce. Wiele marek, najnowsze modele, spory ekwipunek. Nie w każdym stacjonarnym punkcie obuwniczym można się z tym spotkać. Innego rodzaju dodatki do ubrania będzie okazja zwykle zakupić w punktach stacjonarnych odzieżowych. Są one ułożone w widocznych miejscach, a więc nie ma najmniejszego kłopotu z ich wyszukaniem. Każdy konsument ma okazję jak najdokładniej przyglądać się towarom i tym sposobem mieć dokładniejszy pogląd na to, co powinien dla siebie wybrać. Przykładowo, poza sportowymi ubraniami w firmowym sklepie marki Adidas można będzie na dodatek zdecydować się na to, żeby kupić rękawice adidas, czy to sportowe, czy na porę zimową. I znowu należy nadmienić, iż będą to towary najwyższej jakości.\nW następnej kolejności, można zdecydować się też na kupno dodatków potrzebnych przy specjalnych okazjach i zapewne bardziej praktycznych takich jak parasole damskie, jakie na równi będą się prezentowały designersko. Tak wszechstronny wybór przyczynia się do tego, iż nie będzie się nad czym dłużej zastanawiać – . Dodatki do ubioru w dniu dzisiejszym są tak zaprojektowane, by wśród bogatej propozycji handlowej każdy posiadał okazję odnaleźć coś pod swoje gusta.\nTagi: dodatki, Produkty, towary, zakup


Chiñskie s³u¿by bezpieczeñstwa otworzy³y ogieñ do t³umu tybetañskich demonstrantów, zabijaj±c co najmniej trzy osoby.\nPo po³udniu 18 marca oko³o 300 Tybetañczyków rozpoczê³o pokojowy protest na g³ównym rynku w Kardze (chiñ. Ganzi), w prowincji Sichuan, skanduj±c „Niepodleg³o¶æ dla Tybetu", „Niech ¿yje Dalajlama". T³um rós³ bardzo szybko. Naoczni ¶wiadkowie twierdz±, ¿e funkcjonariusze chiñskich formacji paramilitarnych strzelali na o¶lep, ostr± amunicj±, z dachu jednego z budynków. Demonstranci uciekali we wszystkich kierunkach. Na ulicy zosta³y zw³oki trzech osób. Dwie z nich uda³o siê zidentyfikowaæ. Byli to Gonpo Nadul i Njiga.\nWed³ug uczestników protestu 15 osób odnios³o rany. Do tej pory uda³o siê ustaliæ dane dwóch kobiet - Pemy Deczen i Czemi Gonpo - oraz trzech mê¿czyzn: Lobsanga, Cetena Phuncoga i Szao. Nie wiadomo, w jakim s± stanie - do lokalnego szpitala, do którego zostali przewiezieni, nie wpuszcza siê ¿adnych odwiedzaj±cych.


141 szczepionek i 223 leki. Żadna nie daje gwarancji zwycięstwa z COVID-19 - GazetaPrawna.pl\nWalki z COVID-19 na razie nie wygrywamy, ale powodów do optymizmu dostarcza bezprecedensowy wysiłek na froncie badawczo-rozwojowym. Kandydatów na szczepionki i leki jest tak wielu, że kalifornijski think tank Instytut Milkena uruchomił nawet na swojej stronie internetowej specjalny licznik. Jego obecne wskazanie to 141 szczepionek oraz 223 leki.\nPowodów do pesymizmu – a przynajmniej głębokiej pokory – powinien dostarczać fakt, że wciąż nie udało nam się ujarzmić wielu innych wirusów, np. HIV. W przypadku tego patogenu opracowanie skutecznych leków zajęło wiele lat. I chociaż równie wiele pracy włożono w szczepionkę, to sukces w tej materii ciągle się nam wymyka. Nie dalej jak w lutym fiaskiem zakończyły się największe od lat badania kliniczne jednego z preparatów.\nMimo to jeśli idzie o SARS-CoV-2, to najwięcej dobrych informacji dochodzi właśnie z frontu szczepionkowego. Dzięki zastosowaniu nowoczesnych technik branża biotechnologiczna była w stanie dość szybko opracować i wstępnie sprawdzić potencjalne preparaty. Dzięki temu już teraz trwają lub lada moment zaczną się badania kliniczne 10 z nich (informacja za Światową Organizacją Zdrowia): kilku na Zachodzie i kilku w Chinach.\nNajbardziej zaawansowane pod tym względem są prace nad szczepionką opracowaną wspólnie przez amerykańską firmę Moderna oraz Instytut Badań nad Alergią i Chorobami Zakaźnymi (NIAID; jest to podległa amerykańskiemu odpowiednikowi ministerstwa zdrowia agencja badawcza). Niedawno opublikowano niepełne wyniki pierwszej fazy badań klinicznych, podczas której oceniane jest bezpieczeństwo preparatu; zaczyna się również gromadzić informacje co do dawkowania. Ponieważ są zachęcające, firma ruszyła z przygotowaniami do drugiej fazy.\nDobra wiadomość jest taka, że u większości uczestników badania (Moderna nie podała bowiem wyników dla wszystkich) pojawiła się odpowiedź immunologiczna, a więc organizm na szczepionkę zareagował. Przedstawiciele firmy zapewniają, że odpowiedź jest zbliżona do tego, co rejestruje się u osób, które przeszły zakażenie SARS-CoV-2. Natomiast zła wiadomość jest taka, że u czworga zarejestrowano niepożądane efekty uboczne. Jeden z uczestników badania krótko po szczepieniu bardzo osłabł i dostał 40-stopniowej gorączki; nie trwało to jednak dłużej niż dobę.\nJak tłumaczy dr hab. Ernest Kuchar, przewodniczący Polskiego Towarzystwa Wakcynologii (PTW), fakt, że jedna dziesiąta uczestników badania doświadczyła efektów ubocznych to znak ostrzegawczy i prawie dyskwalifikujący preparat. – To duży odsetek. W powszechnej praktyce byłby nieakceptowalny, ale rozumiem, że producent wciąż pracuje nad dawkowaniem i składem szczepionki, w tym użytymi adjuwantami [związkami towarzyszącymi, które wzmacniają odpowiedź immunologiczną – przyp. red.], co odgrywa rolę w przypadku wystąpienia odczynów poszczepiennych – mówi ekspert.\nSzef PTW uczula, aby do wstępnych sukcesów w pracach nad szczepionkami podchodzić z ostrożnością, i ocenia, że jeśli wszystko pójdzie dobrze, to pierwszy preparat może trafić na rynek najwcześniej za około półtora roku. Połową sukcesu jest opracowanie skutecznego i bezpiecznego preparatu (te dwie cechy nie zawsze idą w parze), drugą – wprowadzenie go na rynek, w tym doprowadzenie możliwości produkcyjnych do globalnego zapotrzebowania. Moderna zapewnia, że dzięki systemowi partnerstw z innymi graczami w branży będzie w stanie produkować miliard szczepionek rocznie, ale to oznacza, że akcja podawania preparatu wszystkim na Ziemi (jeśli taka będzie potrzeba) zajmie osiem lat.\nO ile szczepionki trzeba tworzyć właściwie od zera, o tyle inaczej sprawa wygląda w przypadku leków. Już jakiś czas temu prof. Krzysztof Pyrć z Uniwersytetu Jagiellońskiego tłumaczył na łamach DGP, że mało kto myśli teraz nad opracowaniem zupełnie nowych preparatów. Priorytetem jest przegląd tego, co jest dopuszczone do użytku już teraz (odpada konieczność prowadzenia badań klinicznych), aby jak najprędzej można było zacząć leczenie pacjentów chorych na COVID-19. Tak było w przypadku chlorochiny, czyli leku przeciwmalarycznego, który jest obecny na rynku od wielu lat. Uboga literatura wskazywała, że może być skuteczny w walce z koronawirusem. Niestety, duże studium w prestiżowym „The Lancet” opublikowane kilka dni temu wykazało, że lek niesie ze sobą zagrożenia dla pacjentów, nie zapewniając efektów terapeutycznych (o czym więcej na stronie obok).\nNa razie jedynym specyfikiem, który potwierdził swoją skuteczność, jest remdesiwir. Pod tą nazwą kryje się związek chemiczny, który zakłóca pracę polimerazy wirusa SARS-CoV-2 – a więc enzymu, za pomocą którego patogen kopiuje swój kod genetyczny wewnątrz zakażonych przez siebie komórek. Bez tego wirus nie może stworzyć swoich kompletnych kopii – to tak, jakby produkować samochody bez silnika. Nigdzie nie zajadą i są bezużyteczne.\nW każdej beczce miodu musi się jednak znaleźć łyżka dziegciu i chociaż remdesiwir skracał czas dojścia do zdrowia przeciętnie z 15 do 11 dni, to nie zmniejszał niestety śmiertelności – z przyczyn, których do końca nie rozumiemy. Na razie pozostaje jednak naszą jedyną opcją terapeutyczną o potwierdzonej skuteczności. Niebawem będą zresztą znane wyniki kolejnych badań z wykorzystaniem tego leku.\nDobór znanych już związków podyktowany jest powiększaniem wiedzy nad sposobami działania wirusa. Ten, aby wtargnąć do komórki, najprawdopodobniej wykorzystuje jej dwa receptory (czyli tak naprawdę wystające z błony komórkowej, specjalistyczne białka). Jeden nazywa się ACE2 i był wykorzystywany już przez wirusa SARS sprzed 18 lat; drugi to TMPRSS2. Firma Apeiron Biologics rozpoczęła badania nad sztuczną wersją tego pierwszego, którą wstrzykiwano by pacjentowi, aby „pozbierał” (czy raczej powiązał) napotkane przez siebie wiriony (pojedyncze wirusy). Z kolei do blokowania tego drugiego nadaje się związek pod nazwą mezylatu kamostatu, który w Japonii jest dopuszczony do leczenia trzustki. W Danii rozpoczęto już badanie wykorzystujące go w leczeniu chorych na COVID-19.\nDo tego wyścigu, choć raczej nieśmiało, stanęła również Polska. Konkursy na badania związane z koronawirusem ogłosiło Narodowe Centrum Badań i Rozwoju; wsparcie służby zdrowia pod postacią produkcji sprzętu zapewniły instytuty skupione w Sieci Badawczej Łukasiewicz (respiratory) czy nawet poszczególne uczelnie (produkcja przyłbic na Politechnice Poznańskiej). Dużym sukcesem okazało się opracowanie przez Instytut Chemii Bioorganicznej Polskiej Akademii Nauk w Poznaniu tzw. szybkiego testu na obecność koronawirusa (podobno bardziej skuteczny od południowokoreańskich). Naukowcy z Uniwersytetu Jagiellońskiego (w tym prof. Pyrć) przy współpracy z kolegami z zagranicy opracowali z kolei związek chemiczny, który w przyszłości mógłby stać się jednym z leków na koronawirusa (musiałby oczywiście uprzednio przejść całą ścieżkę badań przed- i klinicznych).\nDziś jedyny lek z potwierdzoną skutecznością to remdesiwir\nszczepionka szczepienia ZDROWIE PACJENCI pandemia koronawirusa koronawirus


Młodzi lubią kino | Gazeta Pomorska\nMłodzi lubią kino\n(maf) 9 sierpnia 2004, 6:24\nMacie ochotę wybrać się do kina? Jeśli odgadniecie, o jakim filmie piszemy poniżej, będziecie mogli odwiedzić kino "Wrzos" bez portfela!\n"Film, o który pytamy to bijąca rekordy popularności kreskówka. Dla wielu młodych i nie tylko młodych ludzi ta opowieść o sympatycznym ogrze z bagien stała się już kultowa. Z pewnością także za sprawą świetnego dubbingu, w którym usłyszeć można m. in. Jerzego Stuhra. W lipcu do kin weszła druga część wesołej baśni, której bohaterami są: zielony ogr, księżniczka o nietypowej aparycji i przezabawny osioł."\nWiecie już, o jaki film chodzi? Jeśli tak, zadzwońcie dziś o godzinie 13.00 pod numer 33-24-575 i podajcie prawidłową odpowiedź. Dla pierwszej osoby mamy ważną przez cały tydzień wejściówkę na dowolny film w kinie "Wrzos".


Wielkopolska wyda 5 mld zł na kolej do 2020 r. | Kurier Kolejowy\nStrona główna Infrastruktura Wielkopolska wyda 5 mld zł na kolej do 2020 r.\nWielkopolska wyda 5 mld zł na kolej do 2020 r.\n09 września 2014 | Autor: RW\nWojewództwo Wielkopolskie przygotowało swoją „listę marzeń” w skład której wchodzą projekty jakie samorząd zamierza przeprowadzić w najbliższych siedmiu latach. Na liście nie zabrakło przedsięwzięć kolejowych. Najważniejsze z nich, bo warte aż 3 mld zł jest dokończenie modernizacji linii E59 na odcinku z Wrocławia do Szczecina.\nZ punktu widzenia Wielkopolski, oprócz wspomnianego dokończenia modernizacji linii E59 (w ramach prac na tej linii Zarząd Województwa postuluje zrealizowanie rozjazdu kolejowego dla umożliwienia w przyszłości połączenia kolejowego do Portu Lotniczego Poznań-Ławica) najistoniejszymi inwestycjami do realizacji w najbliższych latach są: modernizacja linii kolejowej nr 354 Poznań - Piła (szacowany koszt inwestycji to 675,9 mln zł) i modernizacja linii kolejowej Poznań - Inowrocław.\nKonieczne jest również dokończenie modernizacji linii kolejowych nr 356 na odcinku Wągrowiec - Gołańcz- granica województwa oraz 357 na odcinku Wolsztyn - Drzymałowo, których modernizację rozpoczęto w ramach WRPO 2007-2013, a także przebudowa linii kolejowej nr 281 we Wrześni (szlak Września - Miłosław) mająca na celu rozwój gospodarczy tego obszaru województwa.\nZarząd Województwa Wielkopolskiego oczekuje też zakończenia do 2016 roku modernizacji całej linii kolejowej nr 272 Kluczbork - Poznań, mającej strategiczne znaczenie dla połączenia południowej części województwa z Poznaniem.\nPonadto, dla Wielkopolski niezwykle istotne jest utworzenie kolei aglomeracyjnej. Na liście priorytetów znalazła się rozbudowa i modernizacja Poznańskiego Węzła Kolejowego (PWK) za ok. 830 mln zł oraz zakup taboru kolejowego do przewozów pasażerskich za 369 mln zł (co wystarczy na kilkanaście nowoczesnych zespołów trakcyjnych).\nW związku z modernizacją węzła poznańskiego władze województwa oczekują podjęcia przez rząd działań mających na celu aktualizację Dokumentu Implementacyjnego do Strategii Rozwoju Transportu w celu uwzględnienia w dokumencie ww. projektu (uwzględniającego budowę dodatkowego trzeciego toru na odcinku Poznań Główny - Poznań Wschód).\nLista powyższych projektów została ujęta w tzw. Kontrakcie Terytorialnym, który w okresie 2014-2020 jest jednym z nowych instrumentów poprawy efektywności polityki rozwoju regionów. Jest to umowa określająca cele i przedsięwzięcia priorytetowe, mające istotne znaczenie dla rozwoju kraju oraz danego województwa, sposób ich finansowania, koordynacji i realizacji, a także dofinansowanie Wielkopolskiego Regionalnego Programu Operacyjnego na lata 2014-2020.\nkontrakt terytorialny RPO wielkopolskie\nPodpisano umowę na remont linii z Opola do Nysy


Strony: 195 196 197 198 199  201 202 203 204 205\nPijanym kierowcom nie straszne kary 14-03-2006\nPolska psuje drogowe statystyki Unii 21-02-2006\nW ostatnich latach pogorszyła się sytuacja na polskich drogach - ocenia w swoim raporcie Komisja Europejska. Dokument zostanie ogłoszony jutro. Z informacji Polskiego Radia wynika, że Brukselę niepokoją przede wszystkim: zły stan dróg, pijani kierowcy i zbyt szybka jazda.\nStop pijanym kierowcom! 20-02-2006\nPomorska policja wypowiedziała wojnę nietrzeźwym kierowcom. W czwartek do późnych godzin wieczornych na drogach naszego województwa trwały zaostrzone kontrole. Choć akcja była nagłośniona w mediach i tak zatrzymano ponad 20 pijanych kierowców.\nByła posłanka SLD skazana za potrącenie pieszego po pijanemu 20-02-2006\nNa karę 2 lat pozbawienia wolności w zawieszeniu na 5 lat oraz odebranie prawa jazdy na 3 lata skazał w poniedziałek sąd w podwarszawskim Pruszkowie byłą posłankę Renatę Szynalską (SLD, później niezrzesz.). Sąd uznał, że jest ona winna spowodowania wypadku samochodowego w stanie nietrzeźwym - miała powyżej 0,8 promila alkoholu we krwi.\nObiecał, że nie będzie, ale znów wypił i kierował autem 16-02-2006\nNie dotrzymał obietnicy! Gdy w 2004 roku Włodzimierz A., wiceprezes Spółdzielni Mieszkaniowej "Słoneczny Stok” w Białymstoku, został złapany na kierowaniu samochodem po spożyciu alkoholu, obiecał radzie nadzorczej spółdzielni, że więcej takiego błędu nie popełni\nNiezmordowany "kolarz" 15-02-2006\nPijany kierowca - zginęła kobieta 14-02-2006\nKobieta zmarła w wyniku czołowego zderzenia aut, spowodowanego przez pijanego młodego kierowcę w poniedziałek późnym wieczorem w Kostrzynie nad Odrą (Lubuskie). Mężczyzna miał w wydychanym powietrzu 1,38 promila alkoholu.\nPrzez dietę straciłem prawo jazdy 10-02-2006\nPolicyjny alkomat nie potrafi odróżnić acetonu od alkoholu\nPijany instruktor nauki jazdy 09-02-2006\nJak poinformował Paweł Petrykowski z biura prasowego Komendy Wojewódzkiej Policji we Wrocławiu, sposób jazdy mężczyzny wzbudził zainteresowanie policji drogowej.\nNa stacji na podwójnym gazie 08-02-2006\nJest noc z poniedziałku na wtorek. Michał M. próbuje podjechać samochodem pod dystrybutor paliwa na stacji benzynowej przy ul. Małomiejskiej (Orunia). Manewr okazuje się trudny - kierowca najpierw najeżdża na kwietnik, a potem uderza w kosz na śmieci.


Puzzle fosforyzujące Milutkie Kotki 50 el Djeco 5+\n> Zabawki>Puzzle,Układanki,Mozaiki>Puzzle>Puzzle fosforyzujące Milutkie Kotki 50 el Djeco 5+\nNumer referencyjny: DJ07021\nPuzzle fosforyzujące Milutkie Kotki 50 el. Djeco 5+\nUkładanka Milutki Kotki z serii Wizzy nadaje układaniu puzzli nowy wymiar – na samym złożeniu obrazka zabawa się bowiem nie kończy. Nadruk grafiki zwierzątka jest fosforyzujący więc kiedy robi się ciemno obrazek słodkiego kotka zaczyna żyć swoim życiem - świeci w ciemności!\nUkładanie puzzli to aktywność stymulująca koncentrację, spostrzegawczość i cierpliwość. Układania wycisza i relaksuje, a w towarzystwie rodziny staje się rodzinna rozrywką, przy której będą bawić się zarówno dzieci jak i ich rodzice.\nAtrakcyjny obrazek i dodatkowe zalety w postaci świecących w ciemności elementów - wszystkie te elementy, sprawiają, że Puzzle Milutkie Kotki to wyjątkowy prezent na Dzień Dziecka dla pięciolatka.\nPuzzle fosforyzujące Milutkie Kotki 50 el.\nWymiary opakowania: 12 x 12 x 24\nWymiary obrazka: 34 x 48 cm


Jak oznaczać na InstaStories? - Blog FaniMani.pl\nInstagram Stories, oznaczanie na InstaStories, wzmianka\nInstagram Stories, inaczej InstaStories, to materiały dostępne w aplikacji przez 24 godziny od ich udostępnienia. Nie są dostępne na profilu użytkownika czy firmy na stałe, za to na bieżąco pokazują, co dzieje się tu i teraz. Są newsem, ciekawostką, szybką reakcją na ważną sytuację.\nW ramach Stories FaniMani.pl regularnie udostępnia zdjęcia i filmy korzystających z serwisu organizacji, co pozwala zwiększyć zasięg i dotrzeć do nowych wspierających. Byłoby świetnie, gdyby można było to robić częściej, ale… nie zawsze jest to możliwe, ponieważ materiały dodawane przez organizacje na ich profilu nie są otagowane @fanimani_pl. A trzeba to robić na każdym Stories.\nNie wiesz, jak oznaczyć kogoś w swoim InstaStory?\nTo proste! W trakcie zamieszczania wybranego zdjęcia lub filmu trzeba nacisnąć ikonę “Naklejka” na górnym menu:\nNastępnie wybrać ikonę “@wzmianka”.\nAby oznaczyć konkretną osobę lub firmę (konto), pisanie należy rozpocząć od użycia symbolu „@”, a następnie wpisać nazwę użytkownika. Z propozycji, które się wyświetlą, klikamy właściwą:\nI już, oznaczenie dodane:\nNa Instagramie istnieje wiele kont o podobnych nazwach, dlatego warto sprawdzić, czy wybraliśmy właściwą osobę lub organizację z listy.\nGdy organizacja oznaczy @fanimani_pl, serwis otrzyma powiadomienie i będzie mógł relację natychmiast zobaczyć i udostępnić u siebie na 24 godziny.\nKażdy, kto przegląda Stories Fanimani.pl na Instagarmie, może zobaczyć w udostępnionej historii nazwę danej organizacji lub osoby i odwiedzić jej profil. W ten prosty sposób może stać się fanem… a nawet wspierającym!


Rękawiczki - Master-Sklep.pl\nCofnij > MASTER-SPORT>Akcesoria>Rękawiczki\nRĘKAWICZKI PIŁKARSKIE NA TRENING NIKE HYPERWARM\nRękawiczki idealnie spisują się na jesienne oraz zimowe treningi na dworze. Wyposażone są w gumowe elementy ułatwiające chwytanie piłki przy wyrzutach z autu. Nowoczesny design wyróżni Cię z tłumu graczy. Zadbaj o utrzymanie odpowiedniej temperatury ciała z rękawiczkami piłkarskimi od Nike.\nRĘKAWICZKI PIŁKARSKIE NA TRENING DZIECIĘCE NIKE


Komentarze kandydatów na burmistrza Bochni, Wybory Samorządowe 2014 - Bochnianin.pl - Bochnia - Internetowy Serwis Lokalny. Wiadomości z Bochni\nW drugiej turze wyborów burmistrza Bochni Stefan Kolawiński otrzymał 5405 głosów poparcia (61 proc.), a jego konkurent Jan Balicki 3403 (39 proc.). - Dziękuję mieszkańcom za to, że pozwolili mi kierować miastem przez kolejne cztery lata. Mam nadzieję, że zaplanowane działania zostaną zrealizowane i będzie można mówić o tym, że miasto dobrze się rozwija, spokojnie, bez awantur, chyba o to w tym wszystkim chodzi - powiedział burmistrz Stefan Kolawiński w rozmowie z Bochnianin.pl\n- Ogromnie cieszę się, że nie straciłem zaufania, którym obdarzyli mnie mieszkańcy w poprzednich wyborach. Wynik wskazuje na to, że ten kierunek proponowany przeze mnie i sposób sprawowania urzędu został zaakceptowany - przyznał Stefan Kolawiński.\nDo sportowej rywalizacji po raz kolejny odwołuje się Jan Balicki: - Wynik odebrałem w sposób naturalny. Tam gdzie jest rywalizacja rzadko kiedy zdarza się remis, zwykle jest wygrany i przegrany. Tym razem okazało się, że jestem przegranym. Pozostaje sportowy niedosyt.\n- Cieszy mnie to, że ta porażka była spowodowana głównie wielką intensywnością działań pana burmistrza w ostatnich tygodniach, a to jest niewątpliwy sukces mieszkańców, którym te efekty pozostaną na dłużej - powiedział Jan Balicki w rozmowie z Bochnianin.pl.\nDo 21-osobowej rady miejskiej PiS wprowadził 9 osób, "Bochniacy dla Bochni" - 6, "Bochnia Szansą dla Wszystkich" - 3 (kandydat na burmistrza Wojciech Zastawniak przed II turą poparł Stefana Kolawińskiego), "Bochnia i Ziemia Bocheńska Razem" - 2 (kandydat Stanisław Bukowiec udzielił poparcia Janowi Balickiemu), a "Razem dla Bochni" - 1.\nJan Balicki przyznał, że według jego wiedzy porozumienie, o którym mówił pod koniec debaty, która odbyła się 25 listopada, "do dzisiaj nie straciło aktualności". - W związku z tym sądzę, że na posiedzeniu rady zostanie tylko potwierdzone. Natomiast czy tak się stanie to... nie takie rzeczy się zdarzały. Sądzę, że osoby, które to deklarowały są osobami rzetelnymi, które nie zmieniają zdania jak chorągiewka na wietrze - stwierdził Jan Balicki.\nBurmistrz nie jest pewny większości w radzie. - Nie wiem jeszcze jak to się wszystko ułoży. Arytmetyka jest jaka jest. Nie umiem na razie na ten temat powiedzieć - dodał Stefan Kolawiński.\n01.12 : Opozycja przejęła stery w radzie gm. Bochnia\n01.12 : Policyjna akcja drogówki w "Andrzejki"


ElcoBlog - wypożyczalnia samochodów wrocław, wynajem aut: Skoda Fabia 1.2 TSI: nowe samochody w naszej wypożyczalni\nSkoda wykorzystuje sprawdzone niemieckie rozwiązania, co czyni ją samochodem o niebywałej praktyczności i to chyba jest kluczem do jej popularności wśród kierowców.\nWnętrze kabiny już od pierwszego spojrzenia sprawia wrażenie bardzo przyjaznego i przestronnego. Kierowca na pewno doceni wygodę i miejsce, które oferuje mu Fabia.\nAtutem Fabii jest na pewno dobrze zaprojektowany bagażnik, plusem jest siatka stabilizująca drobny bagaż, do dyspozycji mamy schowki boczne np. na butelkę wody oraz plastikowy uchwyt, który bardzo dobrze sprawdza się przy przewożeniu rzeczy, które muszą zachować „pion”. Bagażnik pomieści 315 litrów, a po złożeniu tylnych siedzeń 1180 litrów, więc jest to niezły wynik.\nSkoda Fabia 1.2 TSI – mały, mocny silnik\nTurbodoładowany silnik jest bardzo dynamiczny i elastyczny, . Poza dynamiką, praca silnika ma bardzo ciekawe i przyjemne dla ucha brzmienie. Jednostka 1.2 połączona jest z bardzo dobrze zestrojoną 5-biegową, manualną skrzynią biegów. Przełożenia są tak zestrojone, że kierowca nie musi ich bardzo często zmieniać, co jeszcze bardziej wpływa na komfort jazdy.\nCiekawostką jest to, że turbosprężarka jest nagrzewana i chłodzona oddzielnym obiegiem cieczy. Dlatego też dużo szybciej się nagrzewa, bez potrzeby czekania na nagrzanie się całego silnika, podobnie jest z chłodzeniem. Po zgaszeniu silnika turbosprężarka jest chłodzona oddzielnie..\nZapraszamy do wypożyczenia Skody Fabii w naszej wypożyczalni samochodów we Wrocławiu.\nAutor: autoblog o 06:28\nSkoda Fabia 1.2 TSI: nowe samochody w naszej wypoż...\nWięcej stacji Orlen Deutschland\nWyjazdy wakacyjne będą tańsze: paliwo poniżej 5 zł...


Tartak Leśna Osada - Stępień Paulina | Książka w Sklepie EMPIK.COM\nTartak Leśna Osada (okładka miękka)\nW Leśnej Osadzie dobrze jest żyć, a jeszcze lepiej umierać.\nKoniec XIX wieku. Tytułowa wioska doświadcza skutków dziwacznej zarazy. Jej mieszkańcy żyją kulturą śmierci, która co roku robi się coraz bardziej niepokojąca dla przyjezdnych. Wdowy z tasakami pilnują kostnicy nad jeziorem, wioskowy znachor koty karmi mlekiem, a diabły solą i podkowami, zakonnik codziennie wraca nad jezioro, którego woda w samo południe barwi się na czerwono, a klątwa ciążąca nad bliźniakiem jest ciężka jak jego wyrzuty sumienia. Nocami zaś coraz częściej widać świetliki krążące w ciemności w parach i odbijające blask światła jak kocie ślepia… Mieszko powraca do rodzinnego domu po dwudziestu pięciu latach nieobecności, by pogodzić się z rodziną i zacząć wszystko od nowa. Nie jest jednak jedynym echem przeszłości, które tego lata odwiedzi wioskę.\nTytuł: Tartak Leśna Osada\nTytuł oryginalny: Tartak Leśna Osada\nWłaśnie zrecenzowałem Tartak Leśna Osada\nW Leśnej Osadzie dobrze jest żyć, a jeszcze lepiej umierać. Koniec XIX wieku. Tytułowa wioska doświadcza skutków dziwacznej zarazy. Jej mieszkańcy żyją kulturą śmierci, która co roku robi się coraz ...\n17-11-2021 o godz 22:09 przez: Marek\nZastanawialiście się kiedyś, dlaczego nad drzwiami do domu zakładało się podkowę zwróconą zagiętymi końcami do dołu, albo dlaczego przy ziewaniu powinno się zasłaniać twarz? Ewentualnie czy młodej mężatce, która tragicznie zmarła, wbić kołek w serce, lub odciąć głowę? Na te i inne pytania odpowie niezawodna Paulina Stępień w swoim rewelacyjnym debiucie pt. „Tartak Leśna Osada”. Akcja powieści toczy się w XIXw. Jest to horror osadzony w małej wiosce, w której już sam początek sugeruje, że mamy do czynienia z bardzo wyrazistą historią. Umiera młodszy brat Mieszka Lichoty, jeden z bliźniaków, uznawany za tego bardziej radosnego. Drugi z bliźniaków utrzymuje, że ten pierwszy wciąż żyje i że czasem z nim rozmawia. Zmarłych w tej wiosce składuje się w chacie rybackiej jeszcze przez kilka dni. Na wszelki wypadek wartę pełnią w niej osoby uzbrojone w tasaki… Po kolejnej kłótni z ojcem, Mieszko opuszcza rodzinę i powróci do Leśnej Osady dopiero po dwudziestu pięciu latach, gdzie okaże się, że drugi z bliźniaków, Eryk, jest właścicielem ogromnego tartaku. Ale skąd wziął na niego pieniądze? I dlaczego w dziwnych okolicznościach zaczynają chorować, a później ginąć ludzie? I czy w ogóle wszyscy są tymi, za których się podają, choć żyją w hermetycznym środowisku osady, gdzie teoretycznie wszyscy wiedzą o sobie wszystko? No właśnie, teoretycznie… Zaskakuje wielogatunkowość powieści: raz jest to horror, innym razem sielanka, nie brakuje także elementów humorystycznych. Rzeczą, która najbardziej urzekła mnie w lekturze to klimat. Albo raczej KLIMAT. KLIMAT, KLIMAT, KLIMAT. Niezwykle sugestywny, mocny, bardzo plastyczny. Dzięki temu można samemu się poczuć, jakby się osobiście było w Leśnej Osadzie. I chociaż gdy Mieszko wraca do osady i wszystko na pierwszy rzut oka wygląda normalnie, my wiemy, że gdzieś tam czai się zło, o której eksplozji będziemy mieli przyjemność przeczytać na kartach powieści. Autorce należą się duże brawa za sprawne prowadzenie akcji. Historia jest wielowątkowa, postaci jest dużo, a opisy zawierają liczne retrospekcje, dzięki którym dowiadujemy się o ich motywacjach i nieco więcej o ich wcale nieoczywistych powiązaniach. Na szczęście postacie są na tyle wyraziste i charakterystyczne, że w trakcie lektury nie ma mowy o pomyłce. Spotkamy tam wiele stworów i odniesień do mitologii słowiańskiej. Mi najbardziej spodobał się fragment o rusałce, bardzo realistyczny i mrożący krew w żyłach. Podsumowując, debiut Pauliny jest znakomitą okazją do poznania ciekawych tajemnic hermetycznej wspólnoty, która sielankowo wygląda tylko na pierwszy rzut oka. Jest mrocznie, trochę creepy i czyta się to znakomicie. Książka zadaje pytania i szuka odpowiedzi, czy lepiej żyć krótko jako człowiek, który ma emocje i uczucia, czy długo, ale zupełnie bez odczuwania czegokolwiek jako… No właśnie. Ode mnie książka otrzymuje mocne 10/10.\n15-12-2021 o godz 00:24 przez: Kamila\nPowietrze pachniało zapachem ściętego drzewa, w oddali słychać było dźwięki z tartaku, a w cieniu czaiła się śmierć. Obserwowała mieszkańców i czekała na moment, by znów o sobie przypomnieć. Las jednego koił swoim szumem, ale drugiego napawał lękiem przed niewypowiedzianą groźbą. Stare zwyczaje i jeszcze starsze wierzenia w osadzie wciąż były elementem codzienności, choć wiara chrześcijańska już zawitała na jej ziemie. Ani jedno, ani drugie nie mogło jednak uchronić ludzi od tego, co miało nadejść. Kiedy jednak wszystko miało swój początek? Gdy brat o wolnej duszy powrócił do rodzinnego domu? Gdy umarł ulubiony bliźniak, a drugi pozostał przy życiu? Gdy tajemnicze śmierci przestały ludzi dziwić? A może jeszcze wcześniej? Paulina Stępień czaruje słowem. Zachwyca każdym kolejnym akapitem, którym przenosi czytelnika do wykreowanego przez siebie świata. Kreśli pełne kolorów portrety kolejnych bohaterów i nie jeden raz potrafi zaskoczyć w związku z ich losami. Tworzy powieść zgrabną, piękną i na tyle ciekawą, że po przeczytaniu postanowiłam zapewnić nam kolejne spotkanie (tym razem w wersji audiobooka). Miałam nadzieję, że wtedy już będę potrafiła zabrać słowa rozrzucone po mojej głowie, ale jednak zdania wcale nie chcą układać się tak jak powinny. Chciałabym powiedzieć wiele, ale zdradzić mniejszych oraz większych tajemnic nie powinnam. Chciałabym oddać moimi słowami klimat, jaki odnalazłam na papierze, ale okazuje się to ponad moje siły. Najogólniej więc napiszę, że właśnie takich literackich skarbów poszukuję. Gdzie każdy mały element ma znaczenie, gdzie zgrzytów nie zauważam i gdzie mogę czytać sercem, nie jedynie głową. W dodatku całość jest nieco mroczna (nie na tyle, bym zgodziła się z łatką "horror", ale nie jest to dalekie od prawdy), czuć w niej brudną magię, a sekrety bohaterów potrafią zmienić nasze zdanie na ich temat. Akcja miejsce ma kiedyś i gdzieś, ale trudno mi umiejscowić ją na osi w konkretnym miejscu. Mowa tutaj o królu, który był jedynie dekoracją i wspomniana jest wojna, ale jednocześnie nie jest powiedziane, że wydarzenia te działy się w znanej nam rzeczywistości. Momentami miałam wrażenie, że akcja ma miejsce blisko czasów, w których żyjemy, momentami, że jest od nich bardzo daleka. Nie mówiąc już o terenie, na którym się rozgrywa. To dopiero debiut, a już zamieszkał w moim sercu! Czym autorka dalej mnie zaskoczy? Mam nadzieję, że wkrótce się dowiem! Moje serce woła bowiem o więcej jej prozy.\nO autorze: Stępień Paulina\nMała wielka uczta Stępień Paulina , Stępień Michał\n(4,2/5) 34 recenzje


Ortodoncja - Praga Południe, DentalCare32 - Saska Kępa\nPierwsza wizyta. Pierwsza wizyta ma na celu zdiagnozowanie wady zgryzu u pacjenta i ustalenie planu leczenia (dobór aparatu, czas leczenia). Lekarz bada stan uzębienia, określa wadę zgryzu oraz zaleca ewentualne leczenie dentystyczne – bardzo istotne jest, by przed rozpoczęciem leczenia ortodontycznego wszystkie zęby pacjenta były zdrowe. Po dostarczeniu przez pacjenta zdjęć rentgenowskich, lekarz robi wyciski potrzebne do wykonania gipsowych modeli jamy ustnej, niezbędnych do pomiarów i analiz służących planowaniu leczenia.\nZałożenie aparatu. Zakładanie aparatu stałego jest zabiegiem zupełnie bezbolesnym, trwającym około godziny. Zamki i pierścienie przymocowywane są do zębów za pomocą specjalnego, nieszkodliwego kleju. Bardzo ważne jest, by aparat został przyklejony w odpowiedni sposób, stanowi to bowiem w ogromnym stopniu o wynikach i czasie leczenia.\nZdejmowanie aparatu. Finalizacją udanego leczenia jest zabieg zdjęcia aparatu; za pomocą specjalnych kleszczy lekarz odkleja zamki i pierścienie od zębów, trwa to od kilku do kilkunastu minut. Następną czynnością jest oczyszczenie zębów z resztek klejów i ewentualnych osadów powstałych w czasie leczenia.\nWspółpraca z pacjentem. W całej fazie leczenia niezwykle ważna jest relacja lekarz-pacjent, a wspólny cel, jakim jest uzyskanie najefektywniejszego leczenia w możliwie jak najszybszym czasie, powinien być do tego najlepszym motywatorem. W naszej przychodni bardzo zależy nam na dobrej komunikacji na linii lekarz-pacjent. Lekarz słucha pacjenta, analizuje jego oczekiwania (rodzaj aparatu, czas leczenia, pożądane efekty) i dostosowuje odpowiedni program leczenia, który jednocześnie poprawi nie tylko estetykę zębów, ale i korzystnie przyczyni się dla ich zdrowia. Równie ważną rolę w procesie leczenia pełni pacjent, który stosując się do zaleceń lekarza umożliwia mu pokierowanie terapii tak, by efety mogły być osiągnięte w założonym wcześniej terminie. Jeśli, dla przykładu, doktor zaleca noszenie retencji, a pacjent się do tego zalecenia nie stosuje, musi on liczyć się z tym, że efekty terapii mogą zostać utracone.\nSkuteczną i wydajną metodą wczesnego leczenia ortodontycznego są aparaty wyjmowane – jedno i dwuszczękowe, przeznaczone do leczenia rozmaitych przypadków wad zgryzu – zarówno ze stałym, jak i mieszanym uzębieniu.\nCzas leczenia aparatem wyjmowanym trwa około 2 lat. Jego dodatkowym atutem jest to, że uruchamia i harmonizuje pracę mięśni żuchwy.\nPrzy wadach bardziej skomplikowanych wymagane jest rozpoczęcie leczenia aparatem wyjmowanym i jego kontynuacja poprzez założenie aparatu stałego lub zastosowanie specjalnej płytki.