[żywienie] Tabletki dla Jesiotrów a dieta Axolotla. - Aksolotle - terrarium.pl\nTabletki dla Jesiotrów a dieta Axolotla.\nRozpoczęty przez AxelekPrecelek\npaź 02 2015 15:49\nZ nami od: 1550 dni\nNapisany 02 październik 2015 - 15:49\nChciałam ostatnio mojemu Axelkowi zmienić tabletki z racj tego,że moje obecne Axolotl Sticks się kończą i ... polecono mi tabletki dla jesiotrów. I stąd moje pytanie czy można podawać je Axelom? Czy składem są podobne do sticks'ów? nie zaszkodzą ?\nPodobne tematy: Tabletki dla Jesiotrów a dieta Axolotla. x\nCanelo, 25 mar 2019\nChoroba axolotla - pytanie, proszę o pomoc.\nCeriseBlancheChervette , 06 paź 2018\nZ nami od: 2320 dni\nŻaby szponiaste je jedzą, wiec i Aksolotlom, o ile nie nie są szczególnie wybredne, powinny smakować.\nMała rada -karm je małymi porcjami żeby nie przedobrzyć i nie zostawić na dnie zbyt wiele niezjedzonych resztek bo łatwo tym zasyfić akwarium (o zapachu nie wspominając )\nNapisany 02 październik 2015 - 20:21\nPodaję regularnie taki granulat żabom szponiastym, podawałem też traszkom Waltla i japońskim, wszystkie jadły go bardzo chętnie i nie wygląda na to, żeby miał im szkodzić w jakikolwiek sposób.\nZ nami od: 2210 dni\nNapisany 03 październik 2015 - 05:19\nJa na Twoim miejscu podał testowo ten granulat, żeby zobaczyć czy aksolotl go podejmie.\nPamiętaj żeby nie przesadzać. Podawać raz w tygodniu, jako urozmaicenie .\nTakie granulaty są kaloryczniejsze niż naturalny pokarm i łatwo na nich utuczyć zwierzaka(40% białka,12% tłuszczów, przykładowe żarcie dla jesiotrów od tropicala).\nZależy też jakiej firmy granulat chciałabyś kupić. Ja dostałem od @Jakub_T na testy granulat dla jesiotrów(nie jestem pewny jakiej firmy) i jest on chętnie zjadany przez żaby szponiaste. Nie wiem czy granulat innych firm byłby zjadany tak samo chętnie.\nW składzie granulatów dla jesiotrów znajduje się też dużo składników roślinnych, które płazy nie trawią. Jest to szczerze mówiąc marnotrawstwo, bo przykładowo w Tropicalu mamy\n"produkty pochodzenia roślinnego, zboża"- na drugim miejscu oraz trzecim miejscu w składzie\n"glony" na miejscu piątym.\nPodsumowując, taki granulat jest okej, jednakże wtedy gdy posiada dobry skład(jak najwięcej ryb,skorupiaków i mięczaków, jak najmniej roślinnego wkładu) i nie przesadzamy z podawaniem go. Też podaję go żabom szponiastym(karliki, ani traszki nie reagują na niego wcale ) i gołym okiem żadnego złego wpływu nie widzę. Głównym problemem może być to czy aksolotl w ogóle będzie go podejmował, bo żaby szponiaste zjedzą prawie wszystko, ale już inne płazy u mnie jeść tego nie chciały(chociaż nie próbowałem podawać wiele razy, ani nie próbowałem głodówek przed podaniem etc.).\nEdytowany przez Papja, 03 październik 2015 - 05:38.\nNapisany 03 październik 2015 - 07:50\nSzczerze to próbowałam już mu podać i zjadł te 4 granulki tylko obawiałam się czy w większej ilości regularnie podawane nie zaszkodzi ale skoro tak to super śmiało mogę kupować\nNapisany 03 październik 2015 - 09:48\nJak tylko nie będziesz mu solić wody bez potrzeby, to wszystko z nim będzie dobrze, a już na pewno nie zaszkodzi mu urozmaicanie diety granulatem Ten mój był od Tropicala, składu teraz nie podam bo opakowanie już wyrzuciłem, później postaram się znaleźć szczegółowy opis w internecie.\nNapisany 03 październik 2015 - 11:33\nDodatki: Witaminy, pro-witaminy i chemicznie dobrze zdefiniowane substancje o podobnym działaniu: wit. A 12 000 j.m./kg, wit. D3 1 600 j.m./kg, wit. E 160 mg/kg. Mieszanki pierwiastków śladowych: E1 żelazo 24,3 mg/kg, E6 cynk 6,7 mg/kg, E5 mangan 5,0 mg/kg, E4 miedź 1,2 mg/kg, E2 jod 0,15 mg/kg, E8 selen 0,15 mg/kg, E7 molibden 0,03 mg/kg, E3 kobalt 0,01 mg/kg. Przeciwutleniacze.\nTak ten tropical wygląda.\nGeneralnie oprócz "mięsa i produktów pochodzenia zwierzęcego"(nie powinno się podawać płazom które nie jedzą mięsa zwierząt stałocieplnych w naturze takiego mięsa, ale tutaj i tak jest tego mało a podajemy granulat jako urozmaicenie więc można pominąc) i dużej ilości produktów roslinnych(które są dla aksolotla obojętne, bo i tak ich nie trawi) nic strasznego dla aksolotli nie ma.\nTylko dalej jest to "pasza" i masówka. Dla porównania podam zawartość witamin w NatureFood Premium Color plus, który podaje rybom:\n'Vit A 400,000 I.E., Vit D3 3,000 I.E., Vit E 430 mg"\nAle jako urozmaicenie-źródło białka jest jak najbardziej okej.\n@AxelekPrecelek tak jak już pisaliśmy, jako urozmaicenie, raz w tygodniu,bez przesady, będzie okej. Ale jako podstawa diety w żadnym wypadku.\nEdytowany przez Papja, 03 październik 2015 - 11:45.\nNapisany 03 październik 2015 - 18:05\nczytałem kiedyś że aksole można karmić granulatem dla ryb więc powinno być ok\nZ nami od: 3237 dni\nPapja ma rację co do granulatu. Ja bym wcale tym paskudztwem nie karmił. Za tłuste. Jak już nie masz co robić to weź łopatę i nakop dżdżownic.\nAlbo granulaty dedykowane dla Axolotli albo pokarm naturalny.\nNapisany 03 październik 2015 - 23:11\nBędę podawać od czasu do czasu jako urozmaicenie jak i podawałam sticks'y\nAktualny czas: cze 17 2019 12:04 Czas wykonywania: 0,2967 Load: -- Zapytania: 65 zapytań Gzip: GZIP Włączone


filtry powietrza, Filtron, FORD TRANSIT, 2000 - 2006, 2.4 TDCi - (2402 ccm) - Motochemia\nfiltry powietrza Filtron do FORD TRANSIT 2000 - 2006 2.4 TDCi - (2402 ccm)\nNa tej podstronie znajdziesz listę mocy silnika FORD TRANSIT z rocznika 2000 - 2006 i silnikiem 2.4 TDCi - (2402 ccm) dla których mamy dedykowane filtry powietrza Filtron.\nfiltry powietrza Filtron według typu silnika w FORD TRANSIT z rocznika 2000 - 2006 i silnikiem 2.4 TDCi - (2402 ccm):\n137 KM - H9FA - (101 KW)\nZobacz inne akcesoria do FORD TRANSIT 2000-2006 2.4 TDCi - (2402 ccm)\nDlaczego warto wybrać filtry powietrza Filtron do FORD TRANSIT z rocznika 2000 - 2006 z silnikiem 2.4 TDCi - (2402 ccm)?\nPonieważ mamy pewność, że dedykowany produkt do silnika o mocy 137 KM - H9FA - (101 KW) będzie najlepiej spełniał swoje zadanie. Jeśli masz FORD TRANSIT z rocznika 2000 - 2006 z silnikiem 2.4 TDCi - (2402 ccm) o mocy 137 KM - H9FA - (101 KW) to nie wahaj się i wybierz filtry powietrza od firmy Filtron - to jedne z najlepszych tego typu na polskim rynku. Aktualnie w bazie mamy 1 produktów które pasują do silnika 2.4 TDCi - (2402 ccm). Jeśli chwilowo nie mamy ich - zadzwoń do nas (512 802 277) i zapytaj o dostępność.\nPrzykładowe filtry powietrza Filtron do FORD TRANSIT z rocznika 2000 - 2006 z silnikiem 2.4 TDCi - (2402 ccm)


Nadzieja jest dobrym śniadaniem, lecz kiepską wieczerzą... |\nNadzieja jest dobrym śniadaniem, lecz kiepską wieczerzą…\nOpublikowano 30 sierpnia 2009 Autor: Polifagia\nZapadł zmrok, a na ulicę wylała się fala spragnionych ludzi. Pożerali wzorkiem niezdarną postać skradającą się przed nimi. Alvertone z oszalałym sercem zmierzała w stronę domu. Przykładała co chwilę drżące ręce do policzków, aby zetrzeć uparcie spływające z oczu łzy. Skręciła w boczną uliczkę, w tej samej chwili ucichły pijackie wrzaski. Ruszyła przed siebie, mając za towarzysza ciche stąpnięcia swoich adidasów. Poczuła ogarniające ją szaleństwo, gdy do jej butów dołączyła kolejna para, a potem jeszcze jedna. Rozpoczęła bezmyślną ucieczkę. Wpadła do pierwszej napotkanej klatki schodowej, po czym zaczęła szarpać drzwi od piwnicy. Miała szczęście, były otwarte. Zbiegając ze schodów, potknęła się i upadła na zimny beton. Poczuła ogromny ból rozchodzący się po całym przedramieniu. Z rozcięcia małą strużką wypływała gęsta krew. Podparła się zdrowym ramieniem i spróbowała wstać. W tej samej chwili usłyszała głośne charczenie, odwróciła gwałtownie głowę. Dwie pary dzikich oczu zbliżały się w niebezpiecznym tempie. Jedno ze stworzeń rzuciło się na nią i wkłuło swoje kły w zdrowe przedramię. Przerażający krzyk rozniósł się echem po całym korytarzu.\nPippa poderwała się z łóżka z krzykiem. Mniej dramatycznym niż w nocnej marze, ale równie odrażającym. Łapczywie łapała powietrze w płuca. Była zlana potem. Śmierdzącym potem. Powoli wstała, włączyła nocną lampkę i założyła brudne okulary. Jeszcze oszołomiona spojrzała na swoją rękę, która w tej samej chwili zapłonęła bólem. Na skórze widniały niewielkie, podłużne blizny. Przyłożyła drugą rękę do tłustego czoła. Było gorące, za gorące. Z trudem podeszła do szafy i zdjęła z siebie spoconą koszulę nocną, rzuciła ją na ziemię i naga wróciła do łóżka. Położywszy się na mokrej plamie, którą stworzyła na prześcieradle, zapadła w niespokojny sen.\n- Pieprzona świnia! – Matthew Lewis czuł ogarniającą go złość.\nChwycił leżąca na podłodze skarbonkę i z całej siły cisnął ją o podłogę. Odgłos rozpryskującej się masy wypełnił niewielki pokój. Pomiędzy kawałkami świnki leżała spora ilość papierowych pieniędzy. Matt rzucił się na nie, by po chwili wcisnąć banknoty do kieszeni podartych dżinsów z lumpeksu i udać się na zakupy.\nZ tępym wyrazem zadowolenia patrzył na popielaty garnitur, eleganckie spodnie tego samego koloru oraz śnieżnobiałą koszulę z kołnierzem. W ręce ściskał czarną muszkę. Oczami wyobraźni przywoływał obraz zachwyconej Katie. Na moment zapomniał, że wydał wszystkie pieniądze, którymi miał zapłacić czynsz. Ale, czy to się w tej chwili liczyło?\nNie tracąc czasu wziął szybki prysznic, użył najlepszego antyperspirantu, jaki posiadał i założył śmierdzący nowością strój. Całości dopełniła elegancka mucha i czarne wyjściowe buty, które wkładał tylko na specjalne okazje. Spojrzał krytycznie na niesforne włosy, a następnie zadowolony z samego siebie udał się na występ boskiej Green.\nQuay Street powitała go gwarem i zamieszaniem. Matt zapiął guziki szalejącego z wiatrem garnituru. W oddali majaczył jasny dach Opera House. Chłopak pośpiesznie spojrzał na zegarek, nie zostało mu wiele czasu. Po chwili stał już przed sporej wielkości budowlą. Trzypiętrowy ceglany budynek, pokryty imitującym marmur beżowym stiukiem piętrzył się okazale przed zachwyconymi turystami. Przy szerokich, ozdobnych drzwiach znajdowały się plakaty reklamujące najnowsze przedstawienia wystawiane w operze. Matthew chwycił za żelazną klamkę i z cichym skrzypnięciem wszedł do środka. Zmrużył oczy, oświetlenie oślepiło go. Gdy tylko przyzwyczaił się do drażniącej jasności, podszedł do jednego z pracowników i spytał o salę, w której miały odbywać się występy uczniów Royal Northern College of Music. Zmierzył wzrokiem eleganckiego mężczyznę, uśmiechnął się i ruszył schodami na następne piętro. Gdyby nie opanowująca jego ciało euforia, już dawno czułby się nieswojo w otoczeniu bogatych i wyniosłych. Tym razem stanowili oni jedynie marne tło geometrycznie oszklonych korytarzy, nic więcej. Wzrokiem szukał swojej bogini. Nie musiał na nią długo czekać, już po chwili Katie wyłoniła się z ogromnego tłumu. Lewis pożerał ją wzrokiem, niebezpiecznie podniecając się przy tym. Miała na sobie wydekoltowaną, granatową sukienkę kończącą się kilka centymetrów przed kolanem. Marszczenia podkreślały idealny biust, a dzięki czarnym butom na obcasach nogi dziewczyny dosięgały nieba. Włosy koloru mlecznej czekolady upięła w luźny kok, pozwalając pojedynczym pasemkom na drażnienie jej szyi. Widząc reakcję chłopaka, Katie obnażyła wybielane zęby w szczerym, zniewalającym uśmiechu.\n- Wyglądasz olśniewająco, panienko Green. – Matthew przybliżył się i pocałował zadowoloną towarzyszkę w policzek.\nSłowa chłopaka mile połechtały jej próżność. Dziewczyna zmrużyła zalotnie oczy, po czym wyciągnęła z czarnej kopertówki bilet. Podała go Lewisowi.\n- Jestem pierwszym głosem, więc będziesz miał okazję posłuchać solowego wykonaniu części utworu. Nie martw się o miejsce, postarałam się i specjalnie dla ciebie zarezerwowałam miejscówkę na balkonie. Świetnie widać z niego całą scenę.\n- Cóż za poświęcenie. Nie wiem, czy jestem godzien. – Matt rzucał ostrzegawcze spojrzenie, każdemu, kto choćby na chwilę zatrzymał wzrok na dekolcie dziewczyny.\n- Pamiętaj o wyłączeniu telefonu podczas występu – poinformowała go.\n- Zaraz się tym zajmę, obiecuję. A właśnie, zdradzisz mi, na czym będziesz grała? – Matt ruszył razem z Katie do wejścia tylko dla występujących.\n- Lubię cię zaskakiwać, niech to będzie słodka tajemnica. – Po tych słowach zniknęła za białymi drzwiami, a jedyną rzeczą, którą po sobie zostawiła, był egzotyczny zapach perfum.\nChłopak wyciągnął stary telefon komórkowy, wyłączył go i zaczął zmierzać do zatłoczonego wejścia na salę. W dłoni ściskał bilet pachnący perfumami Katie.\nGreen miała rację. Z góry widok był naprawdę świetny, widz bez trudu obserwował wszystkich muzyków, którzy znaleźli się na scenie oraz grupę taneczną, która wykonywała dzikie pląsy w takt utworu. Poza tym okazało się, że instrumentem Panny Olśniewającej był kontrabas. Matthew nie przepadał za nim, ale z zaciekawieniem podziwiał poczynania dziewczyny, a radziła sobie świetnie. Pokręcił głową, zaprzeczając samemu sobie. Czyżby Katie była nieosiągalnym ideałem z jego snów? Nie mógł w to uwierzyć. Przyzwyczajony do codziennych porażek z trudem próbował oswoić się z myślą, że piękna, inteligentna, a do tego przeraźliwie uzdolniona postać jest w zasięgu jego reki.\n- Matt, zawołaj Matta… – Blada dziewczyna opadła bezwładnie na poduszkę.\n- Kochanie, uspokój się. Jesteś chora i musisz odpoczywać. – Zmartwiona pani Alvertone przyłożyła chłodny okład do czoła córki.\n- Zadzwońcie po niego – Pippa nie dawała za wygraną.\nNiewidzialne igły wbijały się w jej ciało. Potworny ból rwał mięśnie prawego przedramienia. Przycisnęła rękę do tułowia, wykrzywiając twarz w niemym grymasie. Była pewna, że tylko Lewis jest w stanie jej pomóc. Coś jej to podpowiadało i zawładnęło resztkami zdrowego rozsądku.\n- Dzwoniłam, Kotku, ale miał wyłączoną komórkę.\nZe spierzchniętych ust Pippy wyrwało się głośne jęknięcie. Chciała krzyczeć, ale gardło znajdowało się w podobnym stanie, jak jej mięśnie. W otaczającym ją szaleństwie, jednego była pewna. To piekło nie mogło być chorobą. Wiele razy łapała infekcje, przeleżała tygodnie w państwowych szpitalach przez powikłania grypowe. Jednak dzisiejszy poranek wydawał się być ostatnim.\nOdetchnęła głęboko, ból mięśni nieco ustąpił, pulsowały jedynie blizny na przedramieniu. Panującą w pokoju ciszę przerwało głośne burczenie. Była okropnie głodna, niemalże czuła, jak jej żołądek przykleja się do kręgosłupa. Niepewnie zachrypiała, a krzątająca się w pokoju rodzicielka od razu znalazła się przy niej. Aileen niepewnie patrzyła na rosnący apetyt córki. Rzecz irracjonalną dla każdego chorego. Z narastającymi obawami zeszła do kuchni, by przygotować posiłek dla Pippy. Najpierw jednak zadzwoniła do prywatnego lekarza i poprosiła go o domową wizytę.\nPippa pochłonęła jedzenie równie szybko, jak je zwymiotowała, błagając przy tym, aby wszystko okazało się następnym złym snem…\nGratulacjom nie było końca. Matt oparł się o zdobioną kolumienkę i obserwował znajomych Katie. Pierwszy mężczyzna, który przedarł się przez falę wychodzących widzów, podarował dziewczynie ogromny bukiet czerwonych róż. Niezadowolony z takiego przebiegu zdarzeń Lewis, przybliżył się nieco do grupki adorującej pannę Green. Zmierzył wzrokiem chłopaka, chcąc sprawdzić, czy stanowił dla niego zagrożenie. Jednak, gdy tylko spojrzał na boginię, na jego twarzy pojawił się szczery uśmiech. Kate bezskutecznie próbowała wyswobodzić się z uścisku adoratora.\nMatthew dzielnie czekał na swoją kolej, aby w końcu nacieszyć się dzisiejszym spotkaniem. Nie miał najmniejszego pojęcia, co będą dalej robić. W najgorszym wypadku, bogini powinien wystarczyć spacer po Manchesterze. Czuł zażenowanie przed oznajmieniem, że jest całkowicie spłukany.\n- Mam dla ciebie pewną propozycję. – Z opresji wybawiła go Katie.\n- Mianowicie? – Lewis zapytał z zaciekawieniem.\n- Co powiesz na wizytę w moim domu? – Patrząc na niepewną minę chłopaka, szybko dodała: – Nie ma moich rodziców, wrócą dopiero za dwa dni.\n- Okej – odparł niepewnie.\nMiał złe przeczucia, ale poddał się, widząc zadowolony obiekt westchnień.\nKołatanie do drzwi wyrwało panią Alvertone z rozmyślań. Pośpiesznie wstała z wygodnej kanapy i poszła przywitać gościa, którym, jak się po chwili okazało, nie był kto inny jak doktor Howell.\n- Dzień dobry, doktorze. – Na zmęczonej twarzy Aileen pojawił się uśmiech.\n- Witam. Cóż to się uczepiło Pippy? – zapytał wkraczając w głąb korytarza.\n- Sama chciałabym wiedzieć. – Pulchna kobieta głośno zamknęła drzwi.\n- Jeżeli nie sprawię tym kłopotu, mógłbym poprosić o kawę? – Lekarz nie lubił pośpiechu.\n- Oczywiście. – Pani domu zaczęła krzątać się w kuchni.\n- Ja w tym czasie zbadam pacjentkę – oznajmił i już po chwili znajdował się w pokoju Pippy.\nPodszedł do łóżka, odłożył walizkę i głośno odchrząknął. Dziewczyna zwróciła wzrok w jego stronę. Niepewnie popatrzył na nieestetyczne cienie pod oczami i lekko się wzdrygnął. Alvertone chciała coś powiedzieć, ale w tej samej chwili powrócił ból. Zacisnęła mocno zęby, przeklinając w myślach ślamazarstwo Howella, który odsunął się od niej i rozglądał po całym pokoju.\n- I znowu ratuję ci skórę, co? – Nie był to głos doktora, nie był to w ogóle męski głos, lecz nastolatka kuląca się na łóżku nie była w stanie wypowiedzieć nawet słowa. Ktokolwiek to był, musiał jej pomóc.\nOpublikowano 10 sierpnia 2009 Autor: Polifagia\nZdjęła ludzką skórę z wyrzutem, wściekłością i zrezygnowaniem. Cholernie przybijającym zrezygnowaniem. Ostatnia nadzieja zawiodła - Jaqueline, częściej zwana Pippą, była człowiekiem, zwykłą, marną istotą ludzką. A ona została sama. Z przerażającą prędkością wyjęła telefon komórkowy, nie miała wątpliwości, kto był ostatnią deską ratunku.\n- Aydan? – zniecierpliwiona huknęła do słuchawki.\n- Nie najlepszy moment, Am. To coś ważnego? – Głos mężczyzny był zmęczony, brakowało mu życia.\n- Jak usłyszysz, to będzie najlepszy moment, jaki znalazłeś.\n- Zadziwiaj. – Zawsze tak odpowiadał, gdy próbowano wciskać mu kit.\n- Jacqui nie pomoże. Jest człowiekiem. – Czekała na reakcję brata\nUsłyszała ciche westchnięcie.\n- Zakładaliśmy taką kolej rzeczy, Mała. – Nienawidziła, gdy się tak do niej zwracał.\nByło od niego wyższa o cal! Zapanowała nad emocjami.\n- To nie wszystko. Polowanie nadal trwa, a oni nie odpuszczą, dopóki cała elita nie zostanie zgładzona. Wiesz dobrze, że my będziemy następni! – Przerażenie mieszało się z gniewem, doprowadzając ją do obłędu.\n- Uspokój się. Jesteś bezpieczna. Sama mi mówiłaś, że nie wyczułaś żadnej obecności jednego z nas, prawda? – zapytał, błagając o przeczącą odpowiedź.\n- Jest kobieta. Nie wydawała mi się groźna. Zwykły kundel, niezbyt rozgarnięty.\n- Dowiedziałaś się czegoś o tej organizacji, jak tam im było? – Zręcznie zmienił temat.\n- Związek Ewidencji Wilkołaków, w skrócie ZEW. Istnieje od kilku lat i zajmuje się, czym się zajmuje.\n- Czyli? – spytał zniecierpliwiony.\n- W systemie komputerowym posiadają nasz spis oraz podstawowe informacje. Badają życie wilkołaków i zwyczaje. Cholera, szkoda, że nas jeszcze nie obrączkują! – Amabel była wzburzona. – Nazywają samych siebie Traperami. Jednak hierarchia dzieli ich na trzy grupy. Najniższa to ludzie od komputerowej roboty – od działu informacji. Wyżej w randze są ci, którzy węszą i śledzą. Najwyżej położeni i najgroźniejsi są Wodzowie. Dokładnie Rada Siedmiu, którą tworzą. To ona steruje tym małym światkiem. Podejrzewam, że to właśnie oni namieszali w zabójstwie rodziców i reszty wpływowych rodzin.\n- Jesteś genialna! Skąd ty to wszystko wzięłaś, Mała? – Nie mógł w to uwierzyć.\n- Odrobinę poświęcenia ze strony śmiertelników – odparła zadowolona ze swoich efektów, po czym dodała – Wykorzystałam ich.\n- Bezlitosna jak zawsze – odparł, po czym w słuchawce rozległ się nieprzyjemny szum. – Musze już kończyć, jestem właśnie w drodze na pogrzeb. Uważaj na siebie i czekaj na mnie cierpliwie. Niedługo do ciebie dołączę.\n- Pa, Aydan. – Pierwsza się rozłączyła.\nMusiała szybko coś wymyślić. Przechytrzyć Traperów.\nJej marne wysiłki przerwała ubrana w łachmany Rumunka, uginająca się pod ciężarem starego akordeonu. Popatrzyła błagalnie na kobietę dzikimi oczami, grając smętną melodię w tle. Amabel się wściekła. Wszystko wyprowadzało ją z równowagi. Wyjęła portfel i rzuciła w stronę dziewczyny banknot dwudziestofuntowy. Ta, jak na komendę rzuciła się, łapiąc papierek.\nŻryj to… – McAvoy z obrzydzeniem patrzyła na całą scenę.\nRuszyła przed siebie, mając za towarzysza natrętne spojrzenia ludzi.\n- Sto lat, sto lat, niech żyje, żyje nam. Sto lat, sto lat…\nUrodziny nadeszły niespodziewanie. Zbyt niespodziewanie. Trzy dobre wróżki podkasały różowe spódnice, pragnąc, chociaż na jeden dzień, udoskonalić rzeczywistość. Miało to wynagrodzić zeszłoroczne starania, nieudane, jakby nie patrzeć.\nToż to była katastrofa…\n- Nie zgadniesz, jaką przygotowaliśmy niespodziankę! – Matt wydawał się dziwnie optymistyczny.\n- Jedziemy do Dove Stone! – Pani Alvertone nie traciła czasu.\nPippa szczerze się ucieszyła. Często razem z rodzicami jeździła do rezerwatu. Było to przepiękne miejsce. Zapierające dech w piersiach krajobrazy, wyboiste szlaki górskie i bezkresne jeziora wprowadzały zwykłego mieszczucha w obłęd. Jak najbardziej pozytywny. Z ulgą pomyślała o jednym dniu wytchnienia i zanim się zorientowała, trzy dobre wróżki porwały ją…\nGdy tylko jej stopa dotknęła miękkiej, zroszonej trawy, zapomniała o wszystkim. Nie liczyła się już ani Amabel, ani Dorothie. Rozłożyła się wygodnie na kraciastym kocu.\n- Pippa, natychmiast załóż buty! Jeszcze się rozchorujesz… – Dobry humor pana Alvertone prysł niczym mydlana bańka.\n- Steward, daj spokój. Są urodziny, więc odpuśćmy sobie kłótnie. – Aileen próbowała złagodzić całą sytuację.\nPippa niechętnie położyła stopy na puchaty koc, po czym sięgnęła po kromkę chleba grubo posmarowaną serkiem z ziołami. Była otoczona przepysznymi wypiekami Aileen, jednak pełny talerz kanapek kusił bardziej niż szarlotka, rogaliki z dżemem różanym, czy też cała miseczka suszonych bananów. Matthew chętnie z tego skorzystał, pochłaniając kolejny kawałek ciasta.\n- Ebo w gebie.\nPippa wybuchnęła śmiechem. Lewis nigdy nie przejawiał znajomości właściwego zachowania przy stole.\n- Matt, nie mówi się z pełną buzią – pani Alvertone pouczyła chłopaka.\nTen połknął ostatni kęs szarlotki i zrobił smutną minę, udając skruchę.\n- Tort, tort, tort! – Do rozbawionej dziewczyny przyłączył się przyjaciel.\n- Tak szybko? – Pulchna kobieta jedynie pokręciła głową, następnie razem z mężem ruszyli w stronę zaparkowanego auta.\nOtworzyli bagażnik i z niewielkiej, przenośnej lodówki wyciągnęli półmisek z tortem truskawkowym. Kuszącą, lukrową polewę przebili dwiema świeczkami – tłustą jedynką i ósemką, po czym Steward je zapalił.\n- Pomyśl życzenie, Kochanie – Aileen postawiła tort przed jubilatką.\nPragnę odkryć tajemnicę Amabel.\nNabrała powietrza w płuca i powoli zdmuchnęła świeczki.\nKruczoczarna piękność porwała męskie spojrzenia, wykonując zmysłowy taniec dla Heroda. Odziana w skąpa szatę, odsłaniającą skrawki opalonego ciała mamiła nie tylko ojczyma. Przeraźliwie jasne lampy rzucały promienie, oślepiając ją i odganiając onieśmielenie. Odurzona euforią chwyciła zakrwawioną głowę Jana, by po chwili wpić się w martwe usta proroka.\nKatie wytarła spocone dłonie o nylonowe rajstopy, chłonąc każdy ruch i każdą nutę…\nZ odrętwienia wyrwała ją burza oklasków, rozchodząca się echem po całej sali. Poderwała się z miejsca i zaczęła klaskać, najgłośniej, jak tylko potrafiła.\n- Imponujący poemat muzyczny, nie sądzisz, Kat? – Niewysoka kobieta zwróciła spojrzenie w stronę córki.\nDziewczyna z dumą popatrzyła na swoją matkę, która obchodziła dzisiaj czterdzieste piąte urodziny. Wyglądała olśniewająco w szmaragdowozielonej kreacji od Georgesa Chakry. Nie sposób było oderwać wzroku od lśniących cekinów, które pokrywały całą suknię. Kolor stroju idealnie kontrastował z jasną karnacją i zielonymi oczami rodzicielki. Odkąd pamiętała, pani Green szczyciła się wspaniałą figurą. Jej prawdziwy wiek zdradzały jedynie zmarszczki wokół oczu i chude, nieco żylaste dłonie.\n- Zgadzam się, Salome była olśniewająca.\n- Widziałaś gdzieś ojca? Popełnimy ogromne faux-pas, jeżeli spóźnimy się na kolację państwa Patterson. Nie mamy dużo czasu. – Elizabeth Green nerwowo zaczęła się rozglądać po operze.\nKatie na samą wzmiankę o znajomych rodziców przewróciła oczami. Nie znosiła wytwornych kolacji urządzanych przez bogaczy. Szczególną antypatią pałała do rodziny Pattersonów. Dokładniej do jednego z jej członków – Williama. Od dawna zabiegał on o jej wdzięki. Niestety z marnym efektem.\nMoże i był dosyć przystojny, ale to nie wystarczało pannie Green.\nEgoista, materialista i cholerny pozer!\n- John, nie mamy czasu! Ruszajmy już! – Podniesiony głos matki wyrwał ją z rozmyślań.\nW ich stronę zmierzał John Green. Gorsza podróbka Georga Clooneya, jak zwykła żartować sobie Katie. Był wysokim i umięśnionym mężczyzną. Szczycił się przyprószoną siwizną czupryną jak nikt inny. Sądził, że wraz z wiekiem robi się coraz przystojniejszy. Miał dar do zabawiania ludzi, poza tym był niesamowicie taktowny. Jedyną przerażająca rzeczą była ilość kosmetyków, jakie miał w zwyczaju układać na półkach w toalecie. Wprowadzała w obłęd nawet kobiety.\nKatherine już po chwili znajdowała się w srebrnym sportowym samochodzie ojca. Roadster Mercedes-Benz SLR McLaren był marzeniem nie jednego mężczyzny. Pan Green określał go dziełem sztuki samochodowej. Nie sposób było nie zgodzić się z nim.\nDziewczyna rozmyślała o Matthew, a uśmiech zadowolenia nie schodził z jej słodkiej twarzyczki. Wyczuwała wyborną zabawę. Wyciągnęła iPhone’a ze skórzanej torebki i wysłała SMS-a.\nJutro o dwunastej w\nRoyal Northern College.\nPS Są dni otwarte,\nwięc będę dawała występ.\nZa nic bym tego nie przegapił.\nWpatrując się w ekran wielofunkcyjnej zabawki, zastanawiała się, jaką jutro założy sukienkę.\nBędziesz mój, Matt…\nOpublikowano 18 lipca 2009 Autor: Polifagia\nNadszedł czas bezkrwawych łowów. Dwie rozkoszne ofiary zostały zapędzone w kozi róg. Konsumpcja była kwestią czasu. Matthew z niecierpliwością sprawdzał godzinę na komórce. Miał nocną zmianę w klubie tego wieczoru. Pożądanie, które go ogarnęło nie potrafiło przysłonić obowiązku. Spojrzał na swojego znajomego, dając znak do ataku. Harry posłał mu jeden ze swoich najobleśniejszych uśmiechów. Lewis nienawidził, gdy Lawrence odsłaniał drzemiącego w sobie zboczeńca. Na samą myśl dostał dreszczy. Biznes dziecko – jak miał w zwyczaju go nazywać – właśnie zrobiło następny krok. Chłopak zaproponował blondwłosej towarzyszce oprowadzenie po tarasie. Dziewczyna, której z pewnością brakował wielu szarych komórek zgodziła się natychmiast. Usatysfakcjonowany Matt dzielił ogromną kanapę już tylko z posiadaczką przecudnych włosów koloru czekolady.\n- Ze mną nie będzie tak łatwo. – Katie uśmiechnęła się zadziornie.\n- A więc co powinienem zrobić, by być ciebie godzien? – Świetnie udawał zainteresowanego, ale w środku gotował się ze złości.\n- Pogadać ze mną.\nChłopak poczuł się zbity z tropu. Rozmowy nie były złe, jeżeli nie trwały w nieskończoność.\nPrzystał więc na ten warunek bez oporów.\n- Może zaczniemy od przedstawienia się, co? – Posłała mu szeroki uśmiech. – Jestem Katie Green. Mam dwadzieścia lat i uczę się w Royal Northern College of Music.\nMatthew zamarł ze zdziwienia. Nie chodziło już o nietypową rozmowę, ale o fakty. Spojrzał jeszcze raz na dziewczynę. Drzemiące w ciele pożądanie odpłynęło. Na jego miejsce wstąpiła fascynacja drobną istotą siedząca naprzeciw niego. Nie mógł pojąc, co inteligenta dziewczyna chodząca do jednego z najlepszych college-ów w Manchesterze miała wspólnego z desperatkami i seksoholiczkami. Nie pasowała tutaj.\n- Twoja kolej. Hej, słyszysz mnie? – zapytała zdziwiona reakcją chłopaka i roześmiała się.\n- No tak, moja kolej. Nazywam się Matthew Lewis. Mam dziewiętnaście lat i trochę sobie dorabiam jako grajek uliczny i barman w klubie.\nZ pewnością nie brzmiało równie interesująco, ale nic nie mógł poradzić. Prawda wcale nie była fascynująca.\n- Masz dziewczynę? – Pytanie zaskoczyło Matta.\n- Nie, ale gdybym ją miał, to w życiu byśmy się nie spotkali\nMoże nie postępował rozważnie, godząc się na jednonocne przygody, ale zdrady w stałym związku brzydził się najbardziej. Przynajmniej taka była teoria. W poważniejszych związkach nie potrafił się odnaleźć. Po miesiącu czuł się niczym niewolnik, brakowało mu przestrzeni, chwili na złapanie oddechu. Dlatego nie marnował czasu na pogłębianie więzi.\nUśpione uczucie powróciło z podwojoną siłą. Zbliżył się do dziewczyny i delikatnie przejechał dłonią po jej policzku, aby następnie łapczywie upolować jej usta. Smakowały jak truskawki, jego ulubione owoce.\nOderwał się od soczystych warg i zszedł niżej, obsypując szyję Katie delikatnymi pocałunkami. To mu nie wystarczyło. Do jego ruchów wdarła się agresja, położył się na dziewczynie.\n- Poczekaj chwilkę – wydyszała pomiędzy pocałunkami. – Dawno już tego nie robiłam, więc mogłam wyjść z wprawy.\nPo dwóch niepozornych zdaniach już wiedział, że kłamała. Wyswobodził ją z mocnego uścisku i usiadł obok.\n- Nie sypiam z dziewczynami na pierwszej randce. Masz szczęście. – Na jego twarzy pojawił się chytry uśmieszek.\nRozszyfrował ją, była tego pewna. Jej policzki zapłonęły rumieńcem. Wstyd, znienawidzone przez nią uczucie złapało ją w szpony.\n- Poddaję się, to było idiotyczne. Chciałam, chociaż raz się wyluzować i zrobić coś szalonego. – Nieśmiało spojrzała na Lewisa.\n- To gratulacje, bo właśnie ci się udało. – Matt nieświadomie zadurzył się w niebieskich oczach, które lustrowały jego postać. – Dałabyś się porwać na drugą randkę?\n- Po jednym warunkiem – odparła poważnie Katie. – Musisz wiedzieć, że nie sypiam z facetami na drugiej randce.\n- Od kiedy? – oburzył się.\n- Od tej samej chwili, w której ty przestałeś dobierać się dziewczynom do majtek na pierwszym spotkaniu.\nNa ich twarzach pojawiły się szczere uśmiechy. Matthew poczuł się jak szczeniak. Przysłowiowe motyle staczały bój w jego żołądku. To było coś nowego, wprowadzało odrobinę szaleństwa do bezbarwnego i monotonnego żywota, który wiódł.\nWyglądał jak szaleniec, który właśnie wygrał milion funtów na loterii. Nie zwracał uwagi na deszcz i z wielkim zadowoleniem, które nie schodziło z nieogolonej twarzy, zmierzał w stronę klubu. Włożył rękę do kieszeni spodni, po czym mocno ścisnął znajdująca się tak komórkę. Nowo zdobyty numer Katie Green nie miał szans na ucieczkę.\nPippa nie patrzyła na zegarek. Podobno ludzie szczęśliwi nie liczą czasu. Sądziła, że gdy przestanie martwić się godziną, szczęście same ją nawiedzi. Marnie pocieszająca myśl przywróciła jej odrobinę nadziei, ale tylko na moment.\nNogi same zaprowadziły ją do The Attic. To prawdopodobnie był ostatni dzisiejszy przystanek Matta. Nie miała w zwyczaju odwiedzania klubów pełnych rozwrzeszczanych i spoconych ludzi, którzy wlewali w siebie hektolitry alkoholu. Brzydziła się tym, ale w nagłych wypadkach była zdolna do poświęceń.\nPrzed lokalem nie było kolejki. Nie należał on do ekskluzywnych miejsc, które upodobały sobie gwiazdeczki i gwiazdorzy.\n- Matt! – krzyknęła, widząc nadchodzącego w jej stronę przyjaciela.\n- Pippa? Co ty tutaj robisz? W dodatku sama o tak późnej porze.\n- Szukałam ciebie… – odparła niepewnie.\n- Tak – odpowiedziała, po czym się poprawiła – Nie. To znaczy, nikt nie zginął ani nie został ranny.\n- Opowiesz mi wszystko w środku, okej?\nSkinęła głową i razem z Lewisem podeszła do olbrzymiego ochroniarza bez karku.\n- Pippa jest ze mną. – Chłopak wskazał na stojącą obok przyjaciółkę, a napakowany mężczyzna przyjemnie uśmiechnął się do nich.\n- Nie ma sprawy, Matt – odparł głosem, który nie pasował do jego postury.\nMatthew chwycił dłoń panny Alvertone i wprowadził ją do środka muzycznego huraganu.\n- Sammy tylko tak strasznie wygląda. W rzeczywistości to świetny facet.\nChłopak przystanął i rozejrzał się dookoła.\n- Podejdź do baru. Znjaduje się za parawanem, widzisz? Masz tam na mnie poczekać. Muszę pójść na zaplecze, żeby przebrać się w inne ciuchy. Pamiętaj, żeby się nie odwracać, gdy ktoś cię zaczepi. Najlepiej w ogóle nie patrz im w oczy, to stado narąbanych zboczeńców.\n- Dobrze. – Dziewczyna głośno przełknęła ślinę i skrywając niepokój ruszyła przed siebie.\nNie patrz im w oczy. Nie patrz im w oczy. Nie patrz im w…\nSpojrzała, nieświadomie dając zgodę na podjęcie wyzwania. Gdy tylko zauważyła, że mężczyzna zbliża się do niej, przyśpieszyła kroku. Przepychając się i torując sobie drogę łokciami, dotarła do bezpiecznego baru. Usiadła i uraczyła szybkim spojrzeniem otaczający ją tłum. Prześladowca zniknął równie szybko, jak się pojawił. Odetchnęła z ulgą.\n- Możesz opowiadać.\nPippa odwróciła się zaskoczona. Dopiero w tej chwili dostrzegła absurdalność swojej historii. Matt zawsze z litością patrzył na psychopatów gadających o nadprzyrodzonych rzeczach, duchach i innych wyimaginowanych stworach. Prawdopodobieństwo, tego, że wysłucha ją do końca i nie posika się ze śmiechu, było równe zeru. Dobrze o tym wiedziała od samego początku. Posmutniała.\nKto normalny by uwierzył?\n- Spotkanie z Amabel nie wypadło najlepiej. Uciekłam w połowie – odparła, ostrożnie odkrajawszy od wydarzeń elementy odbiegające od normalności.\n- Najważniejsze, że w ogóle odważyłaś się na nie pójść. To się liczy. – Lewis próbował przywrócić trochę życia marnie wyglądającemu Rudzielcowi.\nZbliżył się i pocałował Pippę w czoło. Zadziałało, na twarzy dziewczyny pojawił się niewielki uśmiech.\n- Barman, dwa piwa proszę! – Spasiony mężczyzna, z widocznymi plamami potu na koszuli, podszedł do baru, przerywając cudowną chwilę.\nMatt wrócił do pracy.\nAlvertone zmrużyła oczy. Wspominałam że uwielbiała, gdy się o nią troszczył?\nOpublikowano 1 lipca 2009 Autor: Polifagia\nWszystko działo się zdecydowanie za szybko. Pippa nieświadomie otworzyła puszkę Pandory, która dusiła w sobie wszystkie sekrety. Te ciekawsze, boleśniejsze i te nierealne. Po takiej dawce człowiek nie był już pewny niczego. Godził się z irracjonalną prawdą, która jedynie zamykała drzwi do świata dla normalnych ludzi, z przyziemnymi problemami. Normalnych, czyli jakich? Nieświadomych swojego ukrytego szaleństwa?\nPanna Alvertone tym razem miała pecha, a szanse na ucieczkę od komplikacji były nikłe. Nadszedł jej czas. Czas do zmierzenia się z własnymi lękami. Jakkolwiek podniośle by to brzmiało, wydawało się nastolatce nie do osiągnięcia. Pomimo to, coś się zmieniło, a ona zaryzykowała…\nJeszcze tego samego, szalonego dnia próbowała dodzwonić się do Amabel. Z marnym skutkiem. Nie zniechęciła się, a zmieniła swój cel na łatwiej osiągalny – postanowiła zejść piętro niżej. Z rozmyślań wydarł ją cichy jęk drzwi wejściowych, do przedpokoju wkroczyła obładowana siatami Aileen.\n- Cześć. – Pippa uśmiechnęła się blado do kobiety i wzięła ciężkie pakunki.\n- Cześć, córeczko. – Pani Alvertone rozebrała się i zmęczona opadła na kanapę.\nPo chwili przypomniała sobie o dzisiejszym spotkaniu Pippy. Zaczęła intensywnie zastanawiać się nad formą przyszłego pytania. Nie wybaczyłaby sobie, gdyby w takich okolicznościach miała urazić już nadszarpnięte emocje córki. Przypominały jej teraz szczątki pięknej figurki łabędzia, które znalazła w koszu. Sklejone nie robiły już takiego samego wrażenia. Uczciła pamięć o ulubionej ozdobie cichym westchnięciem.\nJak mogłam za to jej nie skarcić? – okrutna myśl pojawiła się w malutkiej głowie Aileen.\nPotrząsnęła nią, zaprzeczając swojemu własnemu umysłowi.\nPippa podejrzewała, że rodzicielka intensywnie rozmyśla nad przyszłą rozmową. Żeby oszczędzić jej zakłopotania, postanowiła zacząć pierwsza.\n- Na spotkaniu z Amabel było dosyć sympatycznie. Dowiedziałam się kilku rzeczy.\nJestem cholernym potworem, nic nieznacząca informacja – ironiczna myśl niczym przyssawka uczepiła się umysłu nastolatki, wysysając z niej ostatnie pokłady zdrowego rozsądku. Dopiero teraz poczuła, jak niewiele dzieli normalnego człowieka od szaleństwa.\n- Świetnie, że się czegoś dowiedziałaś, Kotku. – Na ustach pani Alvertone wykwitł ogromny, nieszczery uśmiech. Nienawidziła zazdrości, ale wydawało się, że ta polubiła ją. Kochała Pippę i nie zamierzała się nią dzielić z inną matką, nawet gdyby miała to być matka biologiczna. Wcześniejsze współczucie dla Amabel zmieniło się w żal i złość. Jeszcze żadna osoba nie wytrąciła jej z równowagi tak, jak ta kobieta.\n- Zaplanowałaś coś na dzisiejszy wieczór czy mogę wyjść? Chciałam spotkać się z Matthew – nastolatka skłamała, a jej głos nawet nie zadrżał, jak to miał w zwyczaju. Czuła się podle i wspaniale zarazem. Na chwilę zagłuszyła sumienie.\n- Nic nie planowałam, możesz się spotkać z Mattem, Kochanie.\nPippa pocałowała pulchną kobietę w policzek, na pożegnanie, wzięła parasol oraz płaszcz i ruszyła. Nie zaszła daleko, po chwili znajdowała się już pod pamiętnymi drzwiami. Dopiero w tej chwili poczuła zakłopotanie.\nMoże nie powinnam tego robić?\nZapukała. Usłyszała kroki, a następnie zza drzwi wyłoniła się stara babuleńka. Twarz miała pooraną zmarszczkami, usta wąskie i bladoróżowe. Posiadała wyblakłe niebieskie oczy, które idealnie kontrastowały z siwymi loczkami.\n- W czym mogę pomóc? – zapytała ciepło.\nPippa niewidzącym wzrokiem wpatrywała się w staruszkę. Nie mogła w to uwierzyć. Powinna jej otworzyć kobieta z cudownymi rysami i bladą skórą. Wszystko na chwilę straciło sens. Zapanowała nad swoim zdziwieniem i zapytała:\n- Czy to pani jest Dorothie Mandeville?\n- Skąd ten pomysł? – Starsza kobieta zaśmiała się przyjaźnie. – Nazywam się Judith Townsend. Mieszkam tu od lat. Zresztą na moich drzwiach jest tabliczka z imieniem i nazwiskiem.\nNastolatka poczuła zażenowanie, uśmiechnęła się niepewnie i przeprosiła za najście. Gdy tylko drzwi się zamknęły, rzuciła łapczywe spojrzenie na metalową tabliczkę. Rzeczywiście wygrawerowano na niej – Judith Townsend. Była wzburzona. Mogłaby przysiądź, że jeszcze wczoraj na tabliczce widniały inne wyrazy. Czym prędzej zbiegła ze schodów i wyszła na zewnątrz, żeby ochłonąć. Tam przywitał ją chłodny podmuch powietrza i niewielki deszcz. Rozłożyła parasol i ruszyła przed siebie. Nogi same zaprowadziły ją do sklepu muzycznego, o którym niedawno wspominał jej Matt. Dobrze wiedziała, że w cale nie chodziło o sklep, ale o przyjaciela. Czuła się potwornie. Jej kondycja psychiczna zbliżała się do fizycznej, jeżeli można powiedzieć, że Pippa w ogóle takową posiadała. Potrzebowała jednego uśmiechu albo słowa. Z nadzieją zajrzała do sklepu. Nie było tam Lewisa.\nPod wystawą sklepową, trzy przecznice dalej, stały cztery osoby, kryjące się przed niewielkim deszczem – dwie młode kobiety i dwaj mężczyźni. Wśród nich znajdował się Matthew, razem ze swoim kumplem Harrym. Używając uroku osobistego, oczarowywali nowopoznane ślicznotki. Humor dopisywał całej czwórce.\n- Może panie chciałyby wpaść do mnie, co? Mam wielką chatę, a poza tym starzy wybyli. – Znajomy Matta obnażył śnieżnobiałe zęby w wielkim uśmiechu.\nDziewczyny popatrzyły na siebie porozumiewawczo i zaczęły się śmiać.\n- Nie interesuje was nieprzyzwoita propozycja? – rozbawiony i spragniony czułości Lewis zapytał towarzyszki.\n- Nie wiemy… Może się skusimy, co, Katie?\n- Zabawmy się – odparła pewniej brązowowłosa dziewczyna i wystawiła się na deszcz, wychodząc spod małego zadaszenia. – To dokąd zmierzamy?\n- Zapraszam na Old Traffor. – Zadowolenie nie schodziło z nieogolonej twarzy Harry’ego.\nMatthew odkąd pamiętał, zawsze mógł liczyć na swojego przyjaciela. Chociaż było to za podniosłe słowo do opisania łączącej ich więzi. Trzeba jednak przyznać, że szlachetniej brzmiało, niż znajomy-od-podrywania-panienek-i-zaciągania-ich-do-łóżek. Jedyna dzieląca ich różnica była taka, że Lewis robił to sporadycznie, a Lawrence regularnie. Ludzie nazywali ich graczami, co wyprowadzało Matta z równowagi. Pippa często się śmiała i tytułowała go bawidamkiem. To określenie było przyjemniejsze. Kryło w niewiedzy te rzeczy, o których nie chciał, aby przyjaciółka wiedziała. Był pewny, że gdyby panna Alvertone odkryła tajemnicę, patrzyłaby na niego z obrzydzeniem. Dlatego wolał milczeć. Czasami miał wyrzuty sumienia. Tylko czasami…\nPodróż nie trwała długo. Po kilki minutach jazdy wściekle czerwonym autobusem byli już prawie na miejscu. Pozostał im jedynie kilkuminutowy spacer podmokłą, od nieustającego deszczu, ścieżką.\nStali przed okazałym domem. Nie, określenie dom, w tym przypadku, brzmiało śmieszne. Stali przed pałacem. Był on ukryty w głębi przepięknego parku. Rezydencja wykonana została w stylu późnego gotyku angielskiego, tak zwanym stylu Tudorów. Dodawał on jej tajemniczości. Poza tym budowla nie została otynkowana. W ten sposób zyskała charakterystyczny, czerwony kolor wypalonej cegły, który pięknie komponował się z otaczającą go zielenią, której nie brakowało po ostatnich ulewach. Trzeba przyznać, że Harry Lawrence nie miał nic wspólnego ze średnią klasą pracującą, z którą się zadawał. Był nadziany, jak to miał w zwyczaju mówić Matt. Prawdopodobnie posiadał w tej chwili więcej pieniędzy w kieszeni, niż uliczny grajek zarobił od początku swojego życia. Jednak Lewis nie potrafił mu zazdrościć. Brak trujących emocji już leżał w jego naturze. Mógł tylko podziwiać.\n- Robi wrażenie – posiadaczka brązowych włosów z zachwytem wpatrywała się w pałacyk.\nKoleżanka, która stała obok, jedynie otworzyła usta ze zdziwienia.\n- Zapraszam do środka – rzekł wesoło Harry i wziął oniemiałą blondynkę po rękę.\nMatt ruszył za nimi, razem ze swoją zdobyczą. Nawet nie zwrócił uwagi na wibrujący telefon w kieszeni.\nPippa, znajdująca się po drugiej stronie miasta właśnie straciła nadzieję…\nOpublikowano 15 czerwca 2009 Autor: Polifagia\nZaczęła żałować zbyt pochopnej decyzji, gdy tylko zobaczyła rudowłosą kobietę. Siedziała w ciemny kąciku, miała spuszczoną głowę, a w ręku trzymała rozłożoną gazetę. Wydawało się, że nie zauważyła obecności nastolatki. Pippa pełna obaw podeszła do stolika i usiadła na wolnym miejscu. Amabel odłożyła gazetę, głęboko spojrzała w oczy córki i uśmiechnęła się. Panna Alvertone poczuła, jak przysłowiowy kamień spada jej z serca. Już sama obecność tej kobiety dziwnie na nią działała. W jednej chwili przypomniała sobie o niedawno poznanej pięknej nieznajomej.\nCzy możliwe, żeby moją biologiczną matkę i tajemniczą kobietę coś łączyło?\nTak, jak szybko ta myśl się pojawiła, tak też szybko znikła.\n- A więc chcesz się dowiedzieć, kim tak naprawdę jesteś? – Aksamitny głos Amabel wyrwał Pippę z zamyślenia.\n- Powinnam znać prawdę… – odparła zaskoczona swoją odwagą.\n- Dlaczego mnie nie chciałaś? – Pippa głośno przełknęła ślinę.\n- Zauważyłaś pewnie, że wyglądam dosyć młodo. Urodziłam ciebie, będąc nastolatką. Bałam się odpowiedzialności za nowe życie. Do tego rodzice nie pochwalali ani twoich urodzin, ani mojego związku z twoim ojcem – mówiła naturalnie, bez większych emocji.\n- Kto był moim ojcem? – Zielonooka dziewczyna zawstydzona swoimi dociekliwymi pytaniami rozbieganym wzrokiem szukała punktu, na który mogłaby skierować swoje spojrzenie.\n- Harry Trelawney. Zabójczo przystojny chłopak, który skradł moje młodzieńcze uczucia. Najśmieszniejsze, że byliśmy jak ogień i woda. Coś, mimo tego, nas do siebie przyciągnęło. Niestety ze względu na jego sytuację materialną moi rodzice nie chcieli go zaakceptować, a ja nie miałam prawa się im sprzeciwić. Siłą odebrali mi miłość.\n- Wiesz, gdzie teraz mieszka? – Pippa nie mogła pohamować narastającej w niej ciekawości.\n- Harry nie żyje… – Amabel zacisnęła wargi, odganiając od siebie bolesne wspomnienia.\nNastolatka pierwszy raz dostrzegła emocje, nad którymi matka nie umiała panować. Czekała, aż rudowłosa kobieta rozwinie temat ojca. Wiadomość o śmierci tego człowieka nie wpłynęła zbytnio na nią samą. W końcu przez tyle lat nawet nie wiedziała o jego istnieniu.\n- Chcę być z tobą szczera, koniec w zabawy z pytaniami. – Głos Amabel się zmienił, był teraz szorstki i pełen wyrzutu.\n- Przepraszam, jeżeli cię uraziłam.\n- Przyjechałam do ciebie, abyś mi pomogła i w końcu wykorzystała swoją moc. – Lodowaty wzrok przeszyła na wskroś postać Pippy.\n- Jaką moc, o czym mówisz? – Dziewczyna była zdezorientowana, zaczynała się bać.\n- Jesteś potomkinią potężnego rodu. Możliwe, że zauważyłaś już swoją odrębność. Wiedz, że nie jesteś zwykłym człowiekiem.\n- Jaką odrębność? – Nastolatka była zszokowana.\nAmabel gwałtownie poderwała się na równe nogi. Oddychała szybko i niespokojnie. Ogarnęła ją panika. Ostatnia deska ratunku zawiodła. Pippa przypatrywała się całej scenie, podobnie jak większość ludzi w kawiarni, ze strachem. Nic nie rozumiała, a szaleńcza reakcja matki przeraziła ją. Rudowłosa kobieta wypuściła powietrze z ust i opadła na swoje krzesło. Zdawała się nie zwracać uwagi na dziesiątki par oczu, które ją obserwowały.\n- Przepraszam, tylko nie płacz. – Zła na samą siebie i swoją niepohamowaną reakcję pogładziła nastolatkę po ręce. Pippa znów poczuła się spokojnie.\n- Nie rób tego! – Zielonooka dziewczyna gwałtownie wstała i szybkim krokiem wyszła z kawiarni.\nPierwszy raz nie obchodziły ją reakcje ludzi. Czuła, że bez zażenowania mogłaby zacząć krzyczeć i panikować na ich oczach. Wiedziała, że dzieje się coś niedobrego. Kobieta, która podawała się za jej biologiczną matkę, a może nawet nią była, sterowała jej emocjami. Wymysły o mocach i niezwykłych ludziach wydawałyby się być bajką, gdyby nie to. Pippa słyszała za sobą kroki, wiedziała, że to Amabel. Uspokoiła się trochę, po czym weszła w zaułek i zatrzymała się. Narastająca w niej frustracja mieszająca się ze złością zatruwała naturalne odruchy.\n- Kim ty jesteś?! – zapytała, nie odwracając się.\n- Potworem – odparła pani McAvoy, po czym dodała – I ty również jesteś jedną z nas.\n- Przecież to brednie! Potwory nie istnieją! – Odwróciła się, lecz już nie było nikogo obok niej. Stała sama, a dookoła walały się skrawki kartonu. Osamotniona i zszokowana ukucnęła, zaczęła płakać. Nagle poczuła zimną kroplę, która wylądowała na jej dłoni. Kapryśna, deszczowa pogoda świętowała pokonanie promieni słońca. Alvertone wstała i machinalnie ruszyła w stronę domu. Deszcz przybierał na sile. W jej głowie panował pustka. Była zmęczona i przemoknięta. Pragnęła jedynie wziąć gorący prysznic, pójść spać i zapomnieć. Nie zauważyła nawet, gdy na słupie sygnalizacyjnym pojawił się czerwony, stojący ludzik. Spokojnie szła dalej, nagle usłyszała głośny klakson i czyjąś dłoń, która pociągnęła ją do tyłu. Potem zapanował zmrok…\nPierwszym dźwiękiem, który ją wybudził z krainy nieświadomości był szept. Następnie mdlący zapach perfum wdarł się do jej nozdrzy. Zjedzone śniadanie podeszło jej do gardła. Nie panując nad swoim ciałem, zwymiotowała. Czuła ohydny posmak w buzi. Otworzyła oczy i ujrzała swoją twarz odbitą w lustrze. Nie była jednak sama, za nią stała piękna nieznajoma przytrzymująca jej wątłe ciało. Czuła chłodne dłonie na swojej skórze. Powoli się odwróciła, twarz tajemniczej kobiety niebezpiecznie się zbliżyła. Znów spojrzała w te hipnotyzujące oczy. Nie mogła się im oprzeć.\n- Uratowałam ci życie, mała. – Czarnowłosa postać, podtrzymując Pippę, zaprowadziła ją do malutkiego salonu, gdzie nastolatka opadła na puszysty fotel.\n- Co się stało? – Alvertone nie była pewna wydarzeń sprzed stracenia przytomności.\n- Niewiele brakowało, a zostałabyś potrącona przez auto. Czym jest impreza urodzinowa bez solenizantki? – spytała i usiadła naprzeciw rudowłosej dziewczyny.\n- Skąd wiesz o moich urodzinach? – Miała dosyć tych dziwnych niespodzianek, jak na jedne dzień.\n- I tak byś nie uwierzyła.\n- Pewnie tak… – Pippa chciała, jak najszybciej wydostać się z tego miejsca.\n- Drzwi są otwarte, droga wolna. – Nieznajoma zanosiła się od śmiechu. – Myślałaś, że chcę cię tu przetrzymywać kilka dni?\nSkąd zna moje myśli?! To niemożliwe, to zwykły koszmar, który zaraz się skończy…\nZebrała w sobie resztki odwagi, wstała i powoli ruszyła w stronę drzwi. Nacisnęła na klamkę. Kobieta miała rację, były otwarte. Pippa odwróciła się.\n- Nie miałam wyboru, nie dziękuj tak zawzięcie. – Popatrzyła badawczo na dziewczynę. – No, zmykaj, bo się jeszcze rozmyślę.\nNie trzeba było jej powtarzać dwa razy. Panna Alvertone zniknęła za drzwiami. Mocno uszczypnęła się w policzek, mając nadzieję, że wszystko, co się zdarzyło, było jedynie snem. Niestety nic się nie zmieniło, ani za pierwszym uszczypnięciem, ani za następnymi. Odruchowo spojrzała na metalowa tabliczkę, znajdującą się na drzwiach. Pod numerem dwadzieścia jeden widniało, pięknie wygrawerowane imię i nazwisko tajemniczej kobiety – Dorothie Mandeville. Wyczerpana rozejrzała się po klatce schodowej. Wydawała się dziwnie znajoma. Widząc charakterystycznie zniekształcone przez czas schody oraz znajome, wściekło zielone graffiti na zniszczonej ścianie, zamarła. Znajdowała się w swojej kamieniczce. Z oszalałym sercem, powoli weszła schodami na następne piętro. Przywitał ją na nim znajomy kaktus, stojący na niewielkim parapecie. Podeszła bliżej drzwi, na których widniała 23. Teraz już była pewna, tego, że stała przed wejściem do swojego mieszkania…\nOpublikowano 14 maja 2009 Autor: Polifagia\nHisteria powoli ustąpiła, na jej miejsce wdarł się gorzki żal. Nie była przyzwyczajona do jakichkolwiek zmian. Nie mogła uwierzyć, że jej rodzice przez kilkanaście lat budowali fundament szczęśliwej rodziny na kłamstwie. Czuła do nich obrzydzenie, do samej siebie również. Nienawiść pożarła jej myśli, niszcząc wszystko, w co wierzyła. Opierając się o kant stolika powoli wróciła do pozycji stojącej. Głowę miała spuszczoną, chciała ukryć upokarzające ją łzy. Bez słowa ruszyła w stronę niewielkich schodów, prowadzących na drugie piętro, do jej pokoju. Bezwładnie opadła na łóżko, próbując nie myśleć o niczym…\nAmabel tęsknym wzrokiem odprowadziła swoją córkę. Delikatnie dotąd uniesione kąciki jej ust opadły. Sięgnęła po swoją beżową torbę podróżną i wyjęła z niej mała kartkę i długopis. Zapisała ciąg cyferek.\n- Jestem w Manchesterze jeszcze trzy dni, potem wyjeżdżam. Zostawiam swój numer, gdyby Jaqueline chciała ze mną się spotkać.\n- Na pewno przekażemy go Pippie. – męski głos, akcentujący szczególnie ostatnie słowo, dochodził z przedpokoju.\nTrochę siwiejący, lecz nadal przystojny mężczyzna pojawił się w salonie, po czym pocałował oniemiałą z zaskoczenia żonę w policzek.\n- W takim razie, dowidzenia. – Szarooka kobieta chwyciła swój bagaż i udała się w stronę wyjścia.\nPromienie słońca przedzierały się przez niedawno wykrochmalone firanki. Lądując na twarzy Pippy, przyjemnie grzały policzki. Dziewczyna niechętnie otworzyła oczy i wzięła głęboki wdech. Z dołu dochodziły cudowne zapachy. Jednak ona nie miała ochoty na nic. Nie potrafiła spojrzeć rodzicom w oczy po tym wszystkim. Po tym, jak została oszukana.\nWolałabym nigdy się tego nie dowiedzieć i nadal żyć w bezpiecznym kłamstwie.\nZadawała sobie sprawę z nieuniknionej rozmowy, która ją czkała.\nZałożyła puchate kapcie i skradając się zeszła w stronę kuchni. Unikając wzroku Stewarta i Aileen zajęła miejsce przy stole. Udawała spokojną. Jednak jej wnętrzności wariowały. Zagubiła się. Nie potrafiła nawet powiedzieć, czego się boi. Powstrzymując wymioty chwyciła złocistego tosta i zaczęła smarować go masłem orzechowym.\nPan Alvertone głośno odchrząknął, jakby dawał znak do rozpoczęcia rozmowy.\n- Jest nam bardzo przykro, córeczko… – głos pulchnej kobiety się załamał.\nUkradkiem otarła mokre oczy i znów się odezwała:\n- Chcieliśmy powiedzieć ci o tym, naprawdę. Jednak baliśmy się.\n- Postąpiliście jak tchórze – Pippa przerwała emocjonalne wywody i niepewnie spojrzała na rodziców.\n- Masz rację. – Do rozmowy włączyła się pan Alvertone. – Pamiętaj jednak, że jesteś nadal naszą córką.\n- Kochamy cię. To chciał powiedzieć tata. – Stewart groźnie zmarszczył brwi. Nie lubił, gdy mu przerywano.\nRudowłosa dziewczyna nieznacznie się uśmiechnęła. Nie potrafiła gniewać się na rodziców, szczególnie po tylu ciepłych słowach. Wczorajsza nienawiść wydała jej się infantylna i zbyt gwałtowna. Jednak wiedziała, że coś się zmieniło. Równowaga została zachwiana.\n- Twoja biologiczna mama zostawiła numer komórkowy. – Mężczyzna podał nastolatce karteczkę. – Jeżeli będziesz chciała odkryć swoją przeszłość i takie tam, to wiesz, co robić. – Ojciec Pippy zadowolony z polepszenia humoru córki, zdawał się podchodzić naturalnie do całej sprawy.\nRudowłosa nastolatka schowała skrawek papieru w ręce, odłożyła ledwo zaczętego tosta i bez słowa wróciła do swojego pokoju. Miała ogromną ochotę zadzwonić, lecz bała się rozmowy. W końcu podjęła decyzję. Z oszalałym sercem, które wydawało się wyrywać z niewielkiej piersi, wpisała numer i przycisnęła guzik z zieloną słuchawką.\n- Amabel McAvoy, słucham? – Kobiecy głos przerwał ciszę panującą w pokoju.\n- Mówi Pippa, Pippa Alvertone… – Spanikowana dziewczyna czekała na następny ruch rozmówczyni.\n- Witaj. Chciałam przeprosić za wczoraj, ale byłam taka podekscytowana, że poinformowałam cię o tym wszystkim zbyt gwałtownie. – Jej melodyjny głos niespodziewanie ukoił nerwy córki. Pippa mimowolnie poczuła sympatię do tej kobiety.\n- Nic nie szkodzi. Chciałabym się spotkać z panią. – ostatnie słowo wypowiedziała odrobinę zmieszana.\n- Mów mi Amabel. Cieszę się ogromnie. Jeżeli mogłabyś, to może dzisiaj o piętnastej w kawiarni, przy The Garden Hotel?\n- Oczywiście, że mogłabym – nastolatka pospiesznie odpowiedziała.\nOdłożyła komórkę na bok i zamyśliła się. Z odrętwienia wyrwało ją głośne pukanie do drzwi.\n- Otwarte! – krzyknęła, po czym wygodnie usadowiła się na łóżku. Powoli zaczynało robić się jej chłodno, ale nie miała ochoty zdjąć piżamy.\n- Ty śpiochu wielgachny, czy wiesz, która już jest? – znajomy głos powitał Pippę.\nDo pokoju wkroczył śmiesznie ubrany Matthew. Miał na sobie podarte rybaczki, pasiaste skarpety, które strasznie gryzły się z białymi adidasami i o wiele za dużą kamizelkę.\n- Co ci się stało? – rozbawiona nastolatka skierowała pytanie do przyjaciela.\n- Nie uda ci się wymigać, co się stało? – Groźnie zmarszczyła brwi. Nawet nie zauważyła, kiedy przyjęła te przyzwyczajenie od Stewarta. Wydawało się jej to naturalne, w końcu byli rodziną. Byli, kiedyś.\n- Miałem włamanie – zrobił zmartwioną minę i przysiadł się obok dziewczyny.\n- Nie żartuj? – Pippa była zaskoczona.\n- Wiesz, co w tym jest najzabawniejsze? Wzięli tylko moje ciuchy. Uwierzysz? Wszystkie płyty, komiksy, a nawet gitarę i stary komputer zostawili.\n- Podejrzane… – Dziewczyna nie mogła przekonać się do zwykłego przypadku.\n- A zmieniając temat, jak tam twoje samopoczucie? – Uwielbiała, gdy się o nią martwił. Miał wtedy taką zakłopotaną minę.\n- Dzisiaj spotkam się z biologiczną mamą. Chcę dowiedzieć się czegoś o mojej przeszłości.\n- Zuch dziewczyna. Gdybym miał wybór, postąpiłbym tak samo. – Pieszczotliwie poczochrał jej czuprynę.\nPippa nie lubiła, gdy o tym mówił. Było jej wtedy przeraźliwie żal przyjaciela, a wiedziała, że litość i współczucie, to ostatnie rzeczy, jakich pragnął Matt. Wychował się praktycznie sam. Odkąd pamiętała mieszkał w ogromnym, starym budynku – Domu Dziecka. Nigdy nie pytała go o rodziców. On nigdy o nich nie wspominał. Pomimo braku ogniska domowego wyrósł na wspaniałego człowieka, pełnego ciepła i miłości. Nie mogła tego pojąć. Ona pomimo szczęśliwych lat dzieciństwa wydawała się samej sobie osobą raczej pesymistyczną, a czasem wręcz zgorzkniałą. Często zapominała, że zawsze może być gorzej. Dlaczego go kochała? Tłumaczył jej każdym gestem i uśmiechem prostotę istnienia i jej kruchość. Nauczył ją radości z niewielkich rzeczy. Czuła się przy nim bezpieczna.\n- Mam ogromnego lenia i masę roboty. Idę dzisiaj na nocą zmianę do klubu, a przedtem mam jeszcze rozmowę kwalifikacyjną. – Dumnie uniósł głowę.\n- Kim będziesz tym razem? Niech zgadnę… Wiem! Poskramiacz robactwa domowego. – Rozbawiona wstała i ruszyła w stronę szafy.\n- Pudło. Chcę być sprzedawcą w tym sklepie muzycznym, który znajduje się kilka przecznic dalej. Jego atmosfera jest obłędna. Człowiek wchodzi i po pięciu minutach czuje się jak na haju.\n- Mówiłam, żebyś przestał wciągać dym z kadzidełek zapachowych. Jeszcze się zatrujesz, a wtedy kogo będę zanudzać moimi problemami? – Poczuł ulgę, widząc, że zdołał polepszyć choć odrobinę humor przyjaciółki.\nTraktował ją, jak siostrę, której nigdy nie miał. Jego znajomi często wyśmiewali się z tego dziwnego związku. Mało obchodziło go ich zdanie. Pomimo to, nigdy nie patrzył na pannę Alvertone, jako na potencjalną zdobycz. Przez jej urodę? Często się nad tym zastanawiał. Daleko było Pippie do jego ideału – średniego wzrostu, szczupłej szatynki. Zresztą wolał dziewczyny szalone, które nie bały się ryzykować. Jednak coraz częściej czuł się uzależniony w jakiś pogmatwany sposób od niepozornego Rudzielca.\n- Zawsze ktoś by się znalazł – skłamał, aby podroczyć się z nastolatką. Po czym przytulił ją i z uśmiechem wyszedł z pokoju. Została sama.\nByła równo piętnasta. Pippa z niepokojem patrzyła na maleńką tarczę zegarka. Nie cierpiała się spóźniać, czuła, że tym gestem lekceważy czekającego na nią. Rzadko też to się jej zdarzało, jednak dzisiaj nie mogła uporządkować myśli. Podniecenie mieszało się ze strachem przed nieznanym. Przeszła przez ulicę i zatrzymała się przed niewielkim, brązowym daszkiem. Dookoła niej znajdowały się pozajmowane stoliki. Ludzie wesoło rozmawiali i nie zważając na nic, co raz wybuchali gromkim śmiechem. Nastolatka zaczęła szukać wzrokiem jakiegoś cichego kąta. W końcu zauważyła znajomą, rudowłosą kobietę. Niepewnie ruszyła w jej stronę…\nOpublikowano 30 kwietnia 2009 Autor: Polifagia\nPoniedziałkowy wieczór. Klub. The Attic.\nNie dostrzegł jej od razu. Nie miał sokolego wzroku. Pierwsze, co rzuciło mu się w oczy to czerwona sukienka i piękne, kruczoczarne włosy. Nie zauważył, gdy dał się im omotać. To ona zakończyła chwilowe taneczne pieszczoty, potem chwyciła go za rękę i wyszli z klubu. Na dworze panowała ulewa, jednak on podążał za nieznajomą bez słowa. To ona zaczęła rozmowę:\n- Widzisz tamtą dziewczynę? – Wskazała czubkiem długiego palca na skuloną postać siedzącą przy ceglanej kamieniczce. – Potrzebuje pomocy.\nPchany niewidzialną siłą zaczął biec w stronę budynku. Odzyskał trzeźwość umysłu, gdy tylko zorientował się, że stoi przed Pippą. Spojrzał za siebie – tajemniczej towarzyszki już tam nie było… W tej samej chwili niebo groźnie zagrzmiało, pospieszając krople wody. Matthew ukucnął przed rudowłosą przyjaciółką i pogładził ją po mokrej czuprynie. Nastolatka oniemiała. Strach i szczęście wyciskało z jej oczu, niezauważalne w strugach deszczu, łzy. Pomógł jej wstać, otoczył ramieniem i ruszyli.\n- Wybacz mi ten bałagan, nie miałem czasu posprzątać. – Wprowadził Alvertone do niewielkiej kawalerki. – Idź pod gorący prysznic, ja zaraz doniosę ci ręcznik i jakieś suche ciuchy.\n- Dzięki… – Zniknęła za białymi drzwiami.\nOdziana w za dużą koszulę Matta i sportowe spodenki zasiadła na niewielkiej sofie z kubkiem gorącej czekolady w ręce.\n- Nawet nie wiesz, jakiego napędziłaś mi stracha, Rudzielcu. – Chłopak usiadł na podłodze i z rozbawieniem wpatrywał się w przyjaciółkę.\nPippa głośno przełknęła łyk ciepłego napoju.\n- To nie jesteś na mnie zły?\n- A niby za co? – Pytanie zaskoczyło Matthew.\n- Nie pamiętasz o naszej kłótni? – Bała się spojrzeć mu w oczy. To była ich pierwsza sprzeczka, odkąd pamiętała.\n- No coś ty! Przeszło mi po pięciu minutach. Wiesz, że gdy wpadam w złość, to nie można brać moich słów na poważnie. – Wyszczerzył zęby w szczerym uśmiechu.\n- Czasami bywam głupia. Przejmuję się wszystkim.\n- Kocham cię jak siostrę. Wiesz, że nie mogę bez ciebie żyć, bez obaw.\nChętnie po tych pierwszych, magicznych słowach zatkałaby sobie uszy. Nie było to jednak wyznanie miłosne kochanków.\nZaczęłam na etapie siostry i skończę na nim… – Ponura myśl pojawiła się w głowie dziewczyny.\nPo tylu latach zdążyła się już przyzwyczaić. Jeżeli nadal mogła darzyć go gorącym uczuciem, nawet tylko jako siostra, nie chciała tego zepsuć.\n- Moi rodzice pewnie już wariują ze strachu, co? – Pippa przerwała ciszę.\n- Będzie tylko trochę gorzej, niż wtedy, gdy się zgubiłaś w Disneylandzie. – Oboje wybuchnęli śmiechem.\n- Ale kto inny dostarczałby im tyle rozrywki, gdyby nie ja?\n- Jesteś niesamowita. – Matt wstał i udał się do kuchni.\nRudowłosa nastolatka poczuła gorąco napływające do twarzy. Jej pucułowate policzki pokrył rumieniec. Starając się za wszelką cenę go ukryć, przyłożyła zimne dłonie do twarzy.\nAlbo mówi za dużo, albo zbyt dosadnie. A do tego, nie sposób się w nim odkochać. – Z niezadowoleniem mocno zmarszczyła brwi.\n- Co tak zaciekle rozkminiasz? – Chłopak podał jej swój telefon komórkowy. – Lepiej, żeby wiedzieli, że jeszcze żyjesz.\nGłośny dźwięk dzwonka telefonicznego wkradł się w myśli dwóch, obcych sobie do niedawna kobiet. Pani Alvertone poderwała się ze skórzanego fotela i podbiegła do aparatu. Podniosła ostrożnie słuchawkę, jakby ta była niezwykle krucha.\n- Tak, słucham? To ty, kochanie. Tak się bałam… U Matta? Dobrze. Czekam, pa. – Odetchnęła z ulgą. – Zaraz tu będzie – zwróciła się do zaciekawionej rudowłosej kobiety.\nCzekały na córkę w milczeniu. Tym bardziej donośne pukanie przyprawiło Aileen o szybsze bicie serca. Z gulką w gardle podeszła do drzwi wejściowych, otworzyła je i bez słowa wpuściła dwie postaci do domu.\n- Przepraszam, że się tak martwiłaś, ale sparaliżował mnie strach przez te grzmoty i błyskawice. Nie wiem, co by ze mną się stało, gdyby nie pomoc Matta. – Panna Alvertone raźnie wkroczyła do przedpokoju, przed nią szedł chłopak.\nDziewczyna nagle zauważyła, że przyjaciel zatrzymał się. Podeszła bliżej. Przed obojgiem stała piękna, rudowłosa kobieta. Z jej stalowych oczu biło ciepło. Usta wykrzywiał nieśmiały uśmiech.\n- Zapomniałam ci powiedzieć, kochanie, że mamy gościa – niepewny głos mamy wyrwał Pippę i Matta z odrętwienia.\n- Amabel McAvoy. Jestem twoją biologiczną matka, Jaqueline. – Stalowe oczy zdawały się topić, produkując szkliste łzy, które następnie spływały po nieskazitelnie białej twarzy nieznajomej.\nNogi momentalnie ugięły się pod dziewczyną, upadła na kolana łapczywie łapiąc powietrze. Niewidzialna ręka właśnie zacisnęła się na jej szyi. W głowie Pippy panowała pustka. Przeraźliwa nicość…\nOpublikowano 24 marca 2009 Autor: Polifagia\nW oczach Aileen pojawiło zwątpienie. Niewidzącym wzrokiem wpatrywała się w piękną, rudowłosą kobietę. Mimo, że strach i ból otoczył jej serce, niczym wąż boa swoją upragnioną ofiarę, uśmiechnęła się nieznacznie. Gestem ręki zaprosiła szarooką postać do środka, poczym zamknęła cicho za sobą sosnowe drzwi.\n- Proszę, niech pani usiądzie – powiedziała bez uczucia i pospiesznie udała się do kuchni.\nKręciło się jej w głowie od natłoku myśli, była zbyt zszokowana, aby wszystkie układały się w logiczną całość. Oparła się o cudownie chłodną ścianę pokrytą malutkimi kafelkami w tandetny kraciasty wzorek. Oddychała nierówno i niespokojnie, a niespodziewane wyznanie Amabel wracało do niej niczym niepożądane echo.\nTo również moja córka… To również moja… NIE!\nWzięła głęboki wdech i powoli wypuściła powietrze wąskimi ustami. Musiała zachować zimną krew, bez względu na wszystko. Nalała wodę do czajnika i postawiła go na palnik. Z nieszczerym i niełatwo wymuszonym uśmiechem na twarzy powróciła do swojego gościa. Usiadła w możliwie najbardziej oddalonym miejscu od rudowłosej postaci. Czekała. Amabel przerwała niezręczne milczenie.\n- Nie wygląda pani za dobrze.\n- Nic mi nie jest – skłamała pulchna kobieta.\n- Mogę wiedzieć, kiedy adoptowaliście moją córkę? – Nagłe pytanie wyrwało panią Alvertone z rozmyślań.\n- Gdy miała roczek. Powiedziano nam jednak, że jej mat…\n- Rozumiem – Amabel nietaktownie przerwała w pół słowa, po czym dodała – powiedziano państwu, że biologiczna matka umarła. To ich najczęstsze tłumaczenie.\n- Skąd jednak mam mieć pewność, że Pippa jest właśnie pani córką? – Aileen zaczynała mieć wątpliwości.\n- To moja córeczka. Czyż nie jesteśmy do siebie podobne? – McAvoy spojrzała w przestraszone oczy rozmówczyni. Na jej twarzy pojawił się nieprzyjemny uśmiech.\nSłowa uwięzły w gardle pani domu. Niezdolna do dopowiedzi jedynie potaknęła głową.\n- To rodzice zmusili mnie do porzucenia Jaqueline. Hańbiła dobre mienie naszego rodu. Była nieślubnym dzieckiem, błędem rozpuszczonej małolaty. – Przerwała, a wyraz jej twarzy nadal był obojętny. Ożywiły się jedynie oczy, bacznie lustrujące swoją słuchaczkę. Hipnotyzując pulchną kobietę, opowiadała dalej:\n- Poznałam chłopaka, dzieliło nas niemalże wszystko. Od sytuacji finansowej po upodobania muzyczne i literackie. Jednak to nie przeszkodziło w zakochaniu się w nim. To była moja pierwsza miłość. Rodzice nigdy nie pochwalali tego związku. Wpadli w szał, gdy dowiedzieli się, że ich szesnastoletnia córeczka zaszła w ciąże. Wyjechaliśmy z miasta, zabronili mojemu chłopakowi jakichkolwiek kontaktów ze mną. Chcieli, abym zdecydowała się na aborcję, ale tego nie potrafiłam zrobić. Jedynym rozwiązaniem było urodzenie i oddanie maleństwa w obce ręce.\nAmabel skończywszy przeszyła na wskroś bladą postać siedzącą naprzeciwko niej stalowymi oczami. Bił z nich chłód i duma. Niezrozumiała dla pani Alvertone duma, która kryła cierpienie. Cała opowieść brzmiała jak dialog z dramatu. Aileen poczuła się jak w teatrze. Kurtyna właśnie opadła, a ona jako widz zamiast nagradzać gromkimi oklaskami aktorów przeżywała na nowo ostatnie słowa wypowiedziane na scenie. Absurdalność jej myśli wybudziła ją z odrętwienia.\n- Bardzo mi przykro – wyszeptała.\nByły to jedyne słowa, jakie była w stanie wymówić. I znów w pokoju zapadła cisza…\nOdłożyła ostatni wytarty kubek do kuchennej szafki. Zmęczona opuściła pomieszczenie. Pożegnała się z opiekunkami oraz dziećmi, po czym rzuciła niedbałe spojrzenie na zakurzone firanki w holu i wyszła. Z godzinnym opóźnieniem udała się w drogę powrotną do domu. Nadopiekuńczy rodzice z pewnością odchodzili już od zmysłów. Pippa jednak celowo nie wzięła telefonu komórkowego. Nie odważyła się włączyć go od wczoraj.\n- Ta pogoda z pewnością nam nie służy, John. – Rudowłosa dziewczyna usłyszała rozmowę dwóch starszych panów siedzących na niewielkiej ławeczce przy wejściu do miejskiego parku.\n- Nie przesadzaj, Carol. Z resztą słuchałem wczoraj prognozy pogody. Zapowiadają na dzisiaj wielką ulewę. – Starszy mężczyzna skończył dyskusję, spoglądając na zachmurzone niebo.\nPanna Alvertone dopiero po tych słowach zauważyła, że odkąd wyszła z hospicjum słoneczny prześladowca wcale jej nie męczył, jak ostatnio miał w zwyczaju. Idąc w ślady staruszka zwróciła twarz w stronę niebosłonu. Nie było już idealnie błękitne.\nMuszę się pospieszyć, inaczej nie dotrę do domu przed burzą.\nWydłużyła krok. Od przystanku autobusowego dzieliły ją dwa zakręty. Nieuważnie wymijając ludzi zaczęła biec. Nagle lodowata kropla spłynęła po jej rozgrzanym ramieniu, po chwili następna… Kilka zamieniło się w tysiące. Chmury niczym przesiąknięte do granic możliwości wodą gąbki zostały złośliwie wyciśnięte na głowy przechodniów. Pippę ogarnął niepokój. Chciała jak najszybciej dotrzeć do celu, nie znosiła burz.\nUlice opustoszały, ludzie niechętnie wbiegali do napotkanych sklepów i zza wystawowych szyb obserwowali ulewę. Pippa pośpiesznie spojrzał przed siebie. Zwolniła bieg. Blada postać odziana w krwistoczerwoną sukienkę, z czarnym parasolem w ręce szła naprzeciw. Z początku jej nie rozpoznała. Po chwili jednak przypomniała sobie tą porcelanową cerę i kruczoczarne loczki – tajemnicza kobieta z autobusu. Przystanęła wpatrując się w nieznajomą. Kobiety dzieliło już tylko kilka kroków. Zdziwiona zachowaniem nastolatki dama czekała na dalszy przebieg zdarzeń. Po chwili jednak jej karminowe wargi radośnie wykrzywiły się w uśmiechu. Podeszła bliżej i spojrzała Pippie głęboko w oczy. Kolana niemal ugięły się pod zaskoczoną panną Alvertone. W głowie panowała istna pustka. Jak zahipnotyzowana odwzajemniła uśmiech. W tym samym momencie radość zniknęła z porcelanowej twarzyczki, a świadomość rudowłosej nastolatki zaczęła wracać.\n- Kim jesteś? – wyrwało się Pippie.\nNigdy nie zaczepiała nieznajomych – nieśmiałość leżała w jej naturze.\nPiwnooka kobieta jedynie perliście się roześmiała.\n- Jesteśmy podobne. Jednak ty dałaś się nabrać. Mam cię! – skończyła nadal uśmiechając się do młodej rozmówczyni.\nTa z kolei nie miała zielonego pojęcia o znaczeniu jej słów. Jednego była pewna. Postać, która stała naprzeciwko niej nie była zwykłym człowiekiem. Jeżeli w ogóle była człowiekiem. Cudowna i niespotykana cera, nawet usta i oczy były zbyt idealne. A do tego krwistoczerwone paznokcie, na których trudno było doszukać się połysku lakieru.\n- Jesteś wampirem? – Pippa zaskoczona swoją śmiałością zwróciła wzrok w inną stronę.\n- Jesteś przezabawna. Już cię lubię. – Blada postać zasłoniła usta ręką, nie mogąc przestać się śmiać. Nagle jednak spoważniała.\n- Jeżeli naprawdę chcesz wiedzieć, to zdradzę ci tajemnice. Różnimy się, ale nadal jesteśmy podobne – Odsunęła się i powabnie odeszła…\nZłowrogi grzmot wybudził Pippę z odrętwienia, a błyskawica przecięła niebo.\nZamarła ze strachu…\nOpublikowano 21 lutego 2009 Autor: Polifagia\nSłońce nieśmiało wychylało się zza widnokręgu, zaszczycając odrętwiałe po nocy miasto pojedynczymi promieniami słońca. Wyschnięta i popękana ziemia z niemym niezadowoleniem przyjmowała ciepłe dary. Pożółkłe od upałów liście wydawały się, kłaniając, błagać niełaskawe niebo o życiodajny deszcz. Od tygodnia panowała susza. Ludzie ze strachem spoglądali na bezchmurny nieboskłon. Takiej pogody w Manchesterze miało nigdy nie być…\nPippa ospale otworzyła oczy. Oślepiona przez wdzierające się do pokoju słońce znów je zamknęła. Ociężale podniosła rękę i po omacku zaczęła szukać okularów, które leżały na brzegu lipowej szafki nocnej. Pech chciał, że strąciła porcelanową figurkę łabędzia. Nieprzyjemny odgłos rozpryskującej się masy na drewnianej podłodze wypełnił mały pokój.\n- O nie… Proszę, tylko nie to. – Zrezygnowana spojrzała na odłamki porcelany, które w żaden możliwy sposób nie przypominały już pięknego ptaka.\nJakim cudem postawiłam ją w takim niebezpiecznym miejscu?!\nFigurka ta była drogim prezentem od mamy. Pippa dostała ją na siedemnaste urodziny. Pomimo, że nie znosiła porcelanowego wyrobu, to jednak czuła wyrzuty sumienia. Głuchą ciszę panującą w pokoju przerwał donośny głos.\n- Pippa, co tym razem zleciało ze stolika?!\n- Zwykła szklanka! Zapomniałam ją odnieść do kuchni! – odkrzyknęła, po czym mocno uszczypnęła pucułowaty policzek, karcąc się za marne kłamstwo.\nZałożyła okulary i błyskawicznie podniosła się z pozycji leżącej. Niestety zbyt szybko. Potwornie kręciło się jej w głowie. Do tego wszystkiego doszedł ogromny ból. Nie zważając na nic podeszła do wielkiej lipowej szafy. Wyciągnęła z niej sfatygowaną zmiotkę, dzięki której oczyściła miejsce zbrodni ze wszelakich dowodów.\nI co ty teraz zrobisz, co? Nie zdołasz kupić takiej samej, głupia! Mam jedynie nadzieje, że rodzice zbyt szybko nie odkryją, co się z nią stało…\nRudowłosa dziewczyna popatrzyła na wściekle zielony budzik, który stał na szafce nocnej. Dochodziła ósma. Pippa pośpieszenie zaczęła wyciągać z szafy losowe ubrania. Prędko się ubrała, chwyciła wiszącą na klamce drzwi torbę i zbiegła skrzypiącymi schodami na dół. Dziewczyna wpadła do jasnego pomieszczenia. W przestronnej kuchni, która była połączona z jadalnią, już czekali na nią rodzice. Rozejrzała się dookoła. Pan Alvertone, niski mężczyzna w średnim wieku, czytał właśnie „The Sun”. Zza gazety można było dostrzec jedynie jego przyprószone siwizną włosy. Nie mógł jednak pogodzić się z przemijającym czasem. Od dwóch lat zabraniał robienia sobie wszelakiego rodzaju zdjęć. Każdy dzień był dla niego dobrą okazją, żeby ponarzekać na parę nowych zmarszczek na czole, czy też kilka funtów więcej na wadze. Posiadał on niezmiernie trudny charakter. Niełatwo było go zadowolić. Nie lubił okazywać emocji. Nie zdawał sobie sprawy, że jego zachowanie i usposobienie od zawsze było przesiąknięte dziecinnością i egoizmem. Droga do jego serca była kręta i pełna pułapek. Możliwa do przebycia tylko dla wytrwałych. Do takich właśnie należała jego żona, krzątająca się po pokoju pulchna kobieta – pani Alvertone. Posiadała ona nader łagodne usposobienie, śmiało można by nazwać ją oazą spokoju. Jednak, gdy obrała sobie jakiś cel, nie sposób było ją od tego odciągnąć. Mogła osiągnąć wiele. Wybrała inną, bezpieczniejsza drogę. Stała się odpowiedzialną żoną, czułą matką oraz godną podziwu panią domu. Miała kilka małych słabostek. Kochała jeść, zaczynając od wykwintnych obiadów, kończąc na batonikach i czekoladach. Niewielkie grzeszki odbijały się na jej tuszy. Nie była ona jednak typem kobiety, której przeszkadzały dodatkowe kilogramy. Wręcz przeciwnie, z jej twarzy trudno było ściągnąć promienny uśmiech.\nPippa podeszła do stołu pełnego pachnącego jedzenia. Zapach przysmaków mile drażnił jej nozdrza. Głośno przełknęła ślinę. Tęsknym wzrokiem wpatrywała się w talerz, na którym leżały jajka na bekonie. Głośno westchnęła, po czym chwyciła dwie grzanki z dżemem truskawkowym i ruszyła w stronę wyjścia.\n- A ty gdzie, moja droga? Proszę mi zjeść normalne śniadanie. I to już. – Pani Alvertone stanęła we framudze drzwi i splotła ręce na piersiach.\n- Nie mam czasu, mamo. Nie mogę się spóźnić do hospicjum. – Podeszła do kobiety, po czy pocałowała ją w policzek. – Wrócę około drugiej, pa!\nW tle słychać było jedynie głośny trzask zamykających się drzwi.\n- Dzisiejsze dzieciaki. – Mężczyzna zaszczycił żonę szybkim spojrzeniem spoza gazety. – Nie mają czasu, nawet dla rodziców. – Odłożył lekturę i ruszył w stronę niedomkniętych drzwi.\n- Nie mów tak. Nie moglibyśmy wymarzyć sobie lepszej córki. – Aileen przeszła do kuchni i zaczęła zmywać naczynia.\n- Ile będziemy tak ciągnąć? Za trzy dni ma osiemnaste urodziny. Czas coś z tym zrobić. – Głos Stewarta zniżył się, a jego dłoń wylądowała na ramieniu żony.\n- Ona nie musi wiedzieć. Zdecydowanie nie musi… – Kobieta odłożyła mokry talerz i wyszła z niewielkiego pomieszczenia, zostawiając męża samego. Mężczyzna jeszcze raz przeniósł wzrok na drzwi wejściowe, po czym szepnął sam do siebie:\n- Prędzej czy później, odkryje to sama.\nSzarooka kobieta ruszyła w stronę małych drzwiczek. Chwiejnym krokiem doszła do końca korytarza. W prawej dłoni trzymała niewielką torbę, zaś w jej lewej ręce znajdowała się teczka. Odwróciła się w stronę uchylonego okna, po czym ujrzała wielką, śnieżnobiałą tablicę, a na niej nazwę miasta ułożoną z tłustych liter – MANCHESTER. Na zmęczonej twarzy pojawił się uśmiech. Spojrzała na zegarek – wpół do pierwszej. Środek lokomocji miał zaledwie dziesięciominutowe opóźnienie. Pociąg zahamował. Głośny pisk zagłuszył na chwilę myśli podróżujących. Rudowłosa kobieta zwinnie zeskoczyła z trzech schodków, następnie zaczęła biec w stronę dworca. Zmęczona kilkominutowym truchtem ukucnęła pod ścianą wielkiego budynku. Z trudem łapała powietrze. Wyglądała, jak zwykła istota ludzka. Nie, nie mam racji. Było w niej coś, co przerażało. Te oczy. Przeszywające na wskroś każdą obcą osobę, która na nie zerknęła. Ludzie nigdy nie patrzyli jej w oczy, bojąc się ich blasku i bijącej od nich inności.\nW tej samej chwili kobieta przycisnęła teczkę do serca i promiennie się uśmiechnęła. Po jej policzkach płynęły łzy.\n- Jaqueline, już niedługo… Nasza zemsta będzie słodka.\nOtarła mokre policzki, po czym wstała. Uniosła bagaż i już zmierzała naprzód. W tej chwili miała jeden cel. Nikt ani nic nie mogło jej zatrzymać. Wyszła z dworca. Nie tracąc czasu, podbiegła do ostatniej, pustej taksówki. Kierowca wysiadł i, nie patrząc na kobietę, bez słowa wziął jej torbę, by schować ją w bagażniku.\n- Dokąd zmierzamy? – spytał oschle.\n- Caythorpe Street dwadzieścia trzy – odparła takim samym tonem, po czym zaczęła wpatrywać się w brudną szybę czarnej taksówki.\nLos nie był dla niej łaskawy, nawet teraz. Korki zdawały się nie mieć końca. Podróż dłużyła się zarówno kierowcy, jak i pasażerce. Po wielu głuchych minutach samochód się zatrzymał.\n- Jesteśmy – powiedział mężczyzna i głośno odchrząknął.\nSzarooka postać drżącą ręką wygrzebała z dżinsowej kieszeni papierowe zawiniątko. Mechanicznie podała je kierowcy.\n- Reszty nie trzeba – odparła, wysiadła z wozu i poczekała aż kierowca poda jej bagaż. Spojrzała przed siebie – na przeciw niej prężyła się dosyć wysoka, ceglana kamieniczka.\nTo już czas. – Ta myśl zajmowała teraz miejsce każdej innej.\nKręciło się jej w głowie. Serce biło jak oszalałe, a czarne źrenice zdawały się łapczywie pożerać całą szarość oczu. Otworzyła wielkie drzwi. Znajdowała się w ciasnym i obskurnym korytarzu. Ohydna, brązowa farba płatami schodziła ze zniekształconych ścian. Po bokach znajdowało się dwoje drzwi. Widniały na nich numery – siedemnaście i osiemnaście. Kobieta ruszyła w stronę niebezpiecznie wyglądających schodów.\n- Trzecie piętro, mieszkanie po lewej.\nŻwawo szła w górę. Po chwili znajdowała się na miejscu. Trzęsącą się ręką chwyciła mosiężną paszczę lwa i zakołatała.\n- Już idę, idę! – Miły głos zza drzwi dobiegł do uszu zniecierpliwionej kobiety.\nCichy trzask odbił się echem po ścianach budynku. Drzwi się uchyliły. W progu stała pulchna kobieta w średnim wieku. Na jej twarzy widniało zmieszanie.\n- Dzień dobry. W czym mogę pomóc? – Błękitne oczy lustrowały nieznajomą.\n- Przepraszam, gdzież moje maniery? Jestem Amabel McAvoy.\n- Aileen Alvertone. Miło mi. Lecz nadal nie znam powodu niespodziewanej wizyty.\n- Szukam tej dziewczyny. Znasz ją? – odparła rudowłosa postać, po czym z zielonej teczki wyciągnęła pogięte zdjęcie.\nPodała je Aileen. Ona uśmiechnęła się lekko widząc znajomą twarz na fotografii.\n- Oczywiście, że ją znam. To moja córka – powiedziała, jednak uśmiech momentalnie zszedł z jej pulchnej twarzy. W to miejsce weszły wszelakiego rodzaju wątpliwości i obawy. Cała sytuacja wydawał się podejrzana.\n- Dlaczego jej szukasz? – spytała poważniej, oddając zdjęcie w ręce właścicielki.\n- To także moja córka…\nOpublikowano 9 lutego 2009 Autor: Polifagia\nMiasto położone u podnóża Gór Pennińskich, nad rzeką Irwell. Kojarzone głównie z nazwa jednego z najlepszych klubów piłkarskich na świecie. Czy jednak może skrywać jakąś tajemnicę? Czy może zauroczyć nas pięknymi zabytkami bądź przestronnymi galeriami?\nPod pokrywą wielkiego miasta kryją się ludzie przeróżnych ras, wyznań, marzeń. Manchester jest miejscem skupiającym osoby o różnych zainteresowaniach – artystów, muzyków, podróżników… Nieznajomi ze wszystkich stron świata śpiewają i radośnie tańczą na ulicach. Czy jednak Manchester potrafi oczarować nas czymś więcej?\nTak, drogi czytelniku. To miejsce jest ucieczką od rzeczywistości, cierpień i złych wspomnień. Największym grzechem, jaki spotkałeś. Miastem zapomnienia.\nWyszła ze wściekle czerwonego autobusu i patrzyła, jak fala ludzi, rozmawiając i śmiejąc się donośnie przechodzi przez Cleremont Road.\nTutaj go znajdę – pomyślała.\nZefir wdarł się w jej włosy, radośnie tańcząc z kaskadą rudych loków. Zwróciła wzrok w górę. Mlecznobiałe, pojedyncze obłoki sennie przesuwały się po nieboskłonie, bawiąc się w chowanego z rozżarzoną tarczą. Słońce co chwilę ukrywało się za kolejnymi chmurami, malując ich krawędzie złocistą farbą. W Manchesterze nie było deszczu od tygodnia, co wydawało się wręcz niezrozumiałe dla mieszkańców. Promienie słońca wyciągały swe ręce w stronę ludzi, delikatnie muskając blade oblicza. Oni jednak odwracali się do nich tyłem, zasłaniając twarz dłońmi, czy też wielkimi okularami w ciemnych oprawkach.\nSkupiona wsłuchiwała się w odgłosy miasta. Jej wyczulony zmysł wyłapywał najcichsze znane dźwięki. Na twarzy pojawił się radosny uśmiech.\nChuda i wysoka postać niepewnym krokiem ruszyła w głąb zatłoczonej uliczki. Mijała artystów: żonglerów, mimów, klaunów, bębniarzy, połykaczy ognia i muzyków. Każdego witała nieśmiałym uśmiechem, szukała jednak tylko jego. Z oddali usłyszała znajomy głos – liryczny baryton. Odwróciła się na pięcie. Stała na wprost wysokiego młodzieńca, który odrzucił niesforną burzę loków z wysokiego czoła i podszedł do dziewczyny.\n- Zaraz kończę – Wskazał puste miejsce na ławce obok.\n- Postoję – odparła pewniej.\nOddalił się i wrócił do przerwanej czynności. Jego długie palce delikatnie przesuwały się po strunach starej, akustycznej gitary. Zaczął śpiewać, kołysząc się przy tym, po czym zmrużył oczy. Odkąd pamiętała, zawsze dawał się ponosić muzyce – pozwalał jej na wiele. Zbyt dużo. Miał w niej nadzieje, a ona cały czas go oszukiwała.\nObserwowała chłopaka jeszcze przez moment, po czym zdjęła lnianą torbę z ramienia. Wyjęła z niej wibrującą komórkę i popatrzyła na wyświetlacz telefonu – numer był zastrzeżony.\n- Pippa Alvertone, słucham?\n- Musisz uciekać… – Po tych słowach w słuchawce rozległ się głośny szum rozmów.\n- Halo? Kto mówi? – Zdezorientowana dziewczyna rozejrzała się dookoła.\nOtaczał ją kolosalny tłum ludzi, poruszający się ociężale wzdłuż szerokich chodników. Szukała wzrokiem osób, które w tej chwili rozmawiały przez telefon.\n- Czy ty mnie widzisz? – zapytała drżącym głosem, wpatrując się w przechodniów.\n- Oni już tu są. Uciekaj!\nRudowłosa dziewczyna pośpiesznie zakończyła rozmowę., wrzuciła telefon do lnianej torby, a następnie podeszła do znajomego, ulicznego grajka.\n- Musimy stąd iść, jak najprędzej!\n- Zwariowałaś? Przecież nie mogę przerwać w środku występu – odparł zaskoczony chłopak, po czym dodał: – Wiesz, że zalegam z wpłatą czynszu od dwóch tygodni. Ludzie nie dadzą mi pieniędzy, gdy przestanę grać.\n- Ale… – Niepewnie zatrzymała swoją wypowiedz.\n- Zadzwonisz później?! – krzyknęła po chwili.\n- Nie! – głośno odpowiedział, nawet nie odwracając się.\nZaczęła biec. Minęła kilka niewielkich domków z czerwonej cegły. Czas rewolucji przemysłowej zostawił po sobie ślad, właśnie w postaci wiktoriańskich budynków, które dominowały w nowoczesnym krajobrazie miasta. Pippa kochała wpatrywać się w te drobne, ale jakże czarowne kamieniczki. Niestety, w tej chwili jej głowę zaprzątały inne myśli. Nie zawracając uwagi na nie uwagi, mknęła dalej. Musiała jak najszybciej dostać się do domu. Absurdalność ostatniej rozmowy telefonicznej nieprzyjemnie kąsała jej poczucie bezpieczeństwa. Ucieczka była jedynym rozwiązaniem, jakie przyszło jej do głowy, chociaż możliwe, że wcale nie najlepszym. Pomimo ponadprzeciętnego ilorazu inteligencji posiadała także masę słabostek. Stawała się bezradna podczas każdego, chociaż najmniejszego zetknięcia z trudnymi sytuacjami. Podejmowanie decyzji było dla niej niemałym utrapieniem. Niespodziewanie rozległ się cichy dźwięk dzwonka.\nNa pewno ktoś stroi sobie ze mnie żarty. Tym razem nie odbiorę!\nWyjęła komórkę i mimowolnie popatrzyła na ekran, na którym migały litery, układające się w jeden długi wyraz – zastrzeżony. Nie zastanawiając się wiele, wyłączyła aparat telefoniczny i wrzuciła z powrotem do torebki. Gwałtownie podniosła głowę, po czym zauważyła nadjeżdżający z daleka środek lokomocji. Nie ruszyła się jednak z miejsca. Coś innego przykuło jej uwagę. Rozbieganym wzrokiem wpatrywała się w starannie oszklony przystanek autobusowy. Na małej, drewnianej ławeczce, która znajdowała się w środku, siedziała zakapturzona postać. Z daleka można było zauważyć wystające z rękawów czarnej bluzy palce zakończone krwistoczerwonymi pazurami. Pippa przetarła oczy, aby upewnić się, że nie jest to zwykła imaginacja. Tym razem ławka była pusta.\nPrzewidziało mi się – niepewnie pomyślała.\nDziewczyna jeszcze raz rozejrzała się wokół, przestraszona. Następnie nie zastanawiając się wiele zaczęła biec w stronę stojącego autobusu. Wpadła do niego w ostatniej chwili. Zachłannie łapiąc powietrze w płuca, oparła się o tył wolnego, plastikowego siedzenia, po czym ciężko na nie opadła. Dopiero teraz spostrzegła, że niezbyt wygodny środek lokomocji jest niemalże pusty. Oprócz jej samej, znajdowało się tu około sześć osób. Odwróciła się do tyłu i zmarła.\nZakapturzona postać siedziała centralnie za zielonooką dziewczyną – wpatrywała się w okno. Pippie udało się dostrzec profil tajemniczej osoby. Była to kobieta. Spod obszernego kaptura sterczały pojedyncze, kruczoczarne kosmyki włosów. Karminowe usta pięknie kontrastowały z bladą twarzą. Nastolatka nie potrafiła oderwać wzroku od niej, jednak po chwili zwróciła twarz w drugą stronę. Na jej policzkach pojawiły się rumieńce, a po plecach przeszedł zimny dreszcz. Cały czar prysnął, gdy ujrzała za brudną szybą pojazdu swój przystanek na tle niewielkiej kamieniczki – jej domu… Machinalnie wstała, nie patrząc nawet na czarnowłosą kobietę, i szybkim krokiem zeszła ze schodków.


Artysta tworzący portrety zwierząt z dłoni - ciekawe.org - ciekawe.org\nArtysta tworzący portrety zwierząt z dłoni\nGuido Daniele jest wielokrotnie nagradzanym włoskim artystą. W przeciągu swojej ponad 40-letniej kariery tworzył zarówno artystyczne dzieła jak i zlecenia komercyjne, a jego prace były wystawiane nieomal na całym świecie.\nOd kilkudziesięciu lat eksperymentuje z body paintingiem i jest mistrzem w dziedzinie malowideł na dłoniach. Łącząc pracę ciała modela ze swoim talentem do malowania, udaje mu się stworzyć wyjątkowo realistyczne wizerunki – portrety lub scenki, które można wprowadzić w ruch. Połączenie malarstwa z ruchem otwiera zupełnie nowe możliwości, które od lat 90. artysta nieustannie eksploruje.\nW 2000 roku zaprezentował światu zdjęcia prac przedstawiających zwierzęta. Seria nazwana „Handimals” prezentuje bardzo szczegółowe wizerunki zwierząt, namalowane na ułożonych w odpowiednie sekwencje dłoniach. Używając swojej kreatywności Guido jest w stanie mistrzowsko przedstawić nieomal każde zwierzę, jakie zapragnie.\nCałą kolekcję zdjęć możecie znaleźć na oficjalnej stronie artysty: guidodaniele.com.


MZ: ruszamy z projektem szerokiej rehabilitacji postcovidowej - Ochrona zdrowia\nMZ: ruszamy z projektem szerokiej rehabilitacji postcovidowej\nPAP/RAF • 27 marca 2021 - 13:09\nW przyszłym tygodniu ruszamy z projektem szerokiej rehabilitacji postcovidowej. Wkrótce minister zdrowia Adam Niedzielski ogłosi szczegóły projektu - poinformował w sobotę (27 marca) na Twitterze resort zdrowia.\nRównież w sobotę, po konferencji Platformy Obywatelskiej, Ministerstwo Zdrowia poinformowało na Twitterze o własnym programie rehabilitacji postcovidowej. - W przyszłym tygodniu ruszamy z projektem szerokiej rehabilitacji postcovidowej. Wkrótce minister Adam Niedzielski ogłosi szczegóły projektu - zapowiedziało MZ.


Po zadziałaniu czynnika lub czynników uszkadzających mięśni, dochodzi do zaburzeń metabolicznych w miocytach (komórkach mięśniowych), które prowadzą do rozpadu ich błon komórkowych. Gdy do tego dojdzie, zawartość miocytów wydostaje się na zewnątrz, do płynu pozakomórkowego. To właśnie związki, które przedostają się z komórek mięśniowych do płynu pozakomórkowego stwarzają poważne zagrożenie. Uwalniający się kwas mlekowy przyczynia się do powstania kwasicy metabolicznej. Z kolei potas pochodzący z wnętrza miocytów może wywoływać groźne zaburzenia rytmu serca. Niebezpieczeństwo stanowią także fosforany, które odkładają się w tkankach miękkich. Z wnętrza miocytów wydostaje się również kreatyna oraz mioglobina, która jest głównym czynnikiem uszkodzenia, a dalej niewydolności nerek w przebiegu rabdomiolizy. Mioglobina rozpada się na globinę oraz część hemową, która działa toksycznie na cewki nerkowe. Jony żelaza pochodzące z części hemowej przyczyniają się do powstawania wolnych rodników i inaktywują tlenek azotu, co prowadzi do martwicy cewek nerkowych i niewydolności nerek. Ostra niewydolność nerek pojawia się u około 30-40% pacjentów z czego 40% wymaga dializy.\nU osób nieprzytomnych diagnostyka jest utrudniona, ponieważ pacjent nie jest w stanie zasygnalizować personelowi medycznemu, że dzieje się coś niepokojącego. W związku z tym podstawą diagnozy jest badanie fizykalne przeprowadzone przez lekarza. Niepokojące objawy to sztywność mięśni, charakterystyczne zabarwienie kończyn, a także zmiany skórne w postaci pęcherzy. Kluczową rolę w diagnostyce odgrywają również badania laboratoryjne. Podstawą jest oznaczenie aktywności kinazy kreatynowej, której stężenie zwiększa się już po 1-3 godzinach od momentu uszkodzenia mięśni. W diagnostyce stosuje się również oznaczenie mioglobiny, które jest szczególnie istotne na początku leczenia. W badaniach laboratoryjnych charakterystyczny jest również wzrost stężenia potasu oraz stężenia mocznika, AspAT, dehydrogenazy mleczanowej, fosforanów oraz obniżenie poziomu wapnia.\nPodstawą leczenia jest usunięcie czynnika uszkadzającego mięśnie. Pacjenci poddawani są również intensywnej płynoterapii już od momentu postawienia diagnozy. Do płynów dodaje się często wodorowęglan sodu oraz mannitol, aby dodatkowo chronić nerki. W leczeniu ważna jest również stała kontrola poziomu kwasu mlekowego. Dodatkowo w przypadku pacjentów, u których doszło już do niewydolności nerek wprowadza się hemofiltrację.


Maryja działa dyskretnie i skutecznie\n– Maryja nikogo nie zostawia, nie ma takiej prośby, której, by nie wysłuchała. W swojej pomocy potrafi być bardzo dyskretna, ale i skuteczna - powiedział bp Wiesław Śmigiel podczas nowenny do Matki Bożej Nieustającej Pomocy w diecezjalnym sanktuarium Patronki diecezji toruńskiej. Podczas wspólnej modlitwy z kapłanami, osobami konsekrowanymi i wiernymi świeckimi bp Wiesław zawierzył swoją posługę i całą diecezję Matce Bożej.\nW homilii bp Wiesław powiedział, że chcemy Maryi zawierzyć po raz kolejny nasze życie i naszą diecezję. – Przybywam tu, aby prosić by kult Maryi rozwijał się w naszej diecezji, w naszych parafiach i w naszych sercach – mówił. Zaznaczył, że przychodzi dziś do Maryi, u progu swej pasterskiej posługi, bo zdaje sobie sprawę z tego, że w Niej jest nasza moc i siła.\nKsiądz Biskup przybliżył wiernym znaczenie ikony Matki Bożej i podkreślił, że ikona to brama przez, którą możemy wejść, by spotkać się z samym Bogiem. Zachęcił, by spojrzeć Maryi w oczy. – Spojrzenie Maryi nie skupia się na Synu, ale na tych, którzy patrzą na ten wizerunek. Jej spojrzenie budzi w nas miłość do Chrystusa – mówił. Zaznaczył, że Maryja nie patrzy na Jezusa, tylko na nas, ale wskazuje swoja dłonią na Syna, który z kolei patrzy ku górze, na złote tło symbolizujące niebo. – Maryja wskazuje na Jezusa, a On wskazuje nam niebo – dodał bp Śmigiel. Spojrzenie Maryi nie skupia uwagi na sobie, ale pokornie kieruje nas ku Synowi.\nBp Wiesław przypomniał, że ikona zaprasza nas do dotknięcia wymiaru duchowego, który tak często umyka naszym zmysłom. – Nieustannie przypomina, że jest inny świat, prawdziwy, nawet bardziej prawdziwy niż ten, w którym jesteśmy, świat duchowy – mówił. Maryja w ikonie jest pomocą dla wiernych, bo wskazuje na Jezusa, który jest życiem i drogą do Ojca, na której odnajdzie się prawdziwe szczęście.\nKsiądz Biskup zaznaczył, że do wejścia w świat ikony trzeba czegoś więcej, niż pobożne spojrzenie. – By zrozumieć ikonę potrzeba Słowa Bożego, żeby zanurzyć się w ikonie potrzeba Biblii. Dopiero wówczas gdy poprzedzimy naszą kontemplację lekturą Pisma Swiętego ikona odkrywa przed nami to co najpiękniejsze – mówił. Zachęcił wiernych do codziennej lektury Pisma Świętego. – Człowiek każdego dnia powinien szukać mądrości i światła w Piśmie Świętym. Bez niego nie wiele jesteśmy w stanie zrozumieć i nie wiele jesteśmy w stanie zobaczyć – dodał.\nPodzielił się świadectwem swojego rodzinnego domu, w którym nigdy nie brakowało Eucharystii i środowej nowenny do Matki Bożej. – W moim domu rodzinnym nauczyłem się, że w każdą środę idziemy na nowennę do Matki Bożej Nieustającej Pomocy. Zapisywaliśmy nasze intencje na kartkach, a moja mama mówiła, że Maryja tych próśb nie zatrzymuje dla siebie, ale zanosi je do Jezusa – mówił ksiądz biskup.\nZachęcił do zawierzenia Maryi wszystkich ważnych spraw diecezji toruńskiej, a więc spraw nas wszystkich. – Maryja nikogo nie zostawia, nie ma takiej prośby, której, by nie wysłuchała. W swojej pomocy potrafi być bardzo dyskretna, ale i skuteczna – mówił. Wystarczy tylko posłuszeństwo Jej słowu i słowu Jej Syna. – Dzięki posłuszeństwu słowu Jezusa woda, która jest symbolem zwyczajności, codziennych spraw i kłopotów zamienia się w wino, które jest znakiem pełnej, głębokiej radości, znakiem szczęścia – dodał.\nPo homilii bp Wiesław Śmigiel zawierzył całą diecezję i swoją posługę Matce Bożej.\nPosłużył się tym samym tekstem, który 25 lat temu odmówił bp Andrzej Suski.\nPo zakończonej nowennie bp Wiesław Śmigiel przewodniczył Mszy św. koncelebrowanej przez kapłanów z diecezji toruńskiej.


Manifestacja i… co dalej? Był a demonstracja, będzie wypowiadanie opt - out | PANACEUM\nPorozumienie minister zdrowia z rezydentami, podpisane w lutym minionego roku - to efekt poprzedniej akcji protestacyjnej lekarzy. Protest 2017 - 2018, który rozpoczęły manifestacje uliczne, przerodził się w wypowiadanie klauzuli „opt-out”. Jak będzie tym razem? Pytanie o tyle zasadne, że uliczna akcja protestacyjna rezydentów powróciła.\nRząd nie realizuje zapisów z „Porozumień Szumowskiego” z 8 lutego 2018 r. , kończącego protest rezydentów, rozpoczęty rok wcześniej. Dlatego w sobotę 1 czerwca br., tysiące lekarzy i lekarzy dentystów z całej Polski wyszło na ulice Warszawy, by wziął udział w wielkiej manifestacji.\nTym razem lekarzom nie chodziło jednak o podwyżki własnych wynagrodzeń, ale o coroczny wzrost nakładów na opiekę zdrowotną na poziomie zgodnym ze zobowiązaniami ministra zdrowia. Uważają, że zostali w czasie prowadzonych negocjacji oszukani. Do metodologii liczenia wzrostu finansowania przyjęto bowiem PKB sprzed dwóch lat i dlatego do systemu płynie mniej środków, niż powinno.\nMusimy krzyczeć w imieniu pacjentów\nLekarze przekonywali, że niedofinansowanie ochrony zdrowia, czego najwyraźniejszym i najbardziej bolesnym objawem są kolejki do leczenia, skutkuje cierpieniem pacjentów, dlatego hasło czerwcowej manifestacji brzmiało: „Czas na zdrowie”. Organizatorzy podkreślali, że lekarzy wspierają setki organizacji pacjenckich i fundacji, pomagających chorym z całej Polski. Większość podopiecznych Fundacji jest jednak zbyt schorowana, żeby wyjść na ulicę.\nZ Łodzi w manifestacji wzięło udział ponad stu lekarzy: stażystów, rezydentów i specjalistów, którzy pojechali razem autokarami. Nie zabrakło przedstawicieli Okręgowej Izby Lekarskiej w Łodzi, a także Zarządu Regionu Łódzkiego Ogólnopolskiego Związku Zawodowego Lekarzy.\n- Nie zapomnieliśmy o zobowiązaniach ministra zdrowia. Mamy wiele niespełnionych obietnic, ale najważniejszy jest wzrost nakładów do poziomu 6,8 proc. PKB. Chodzi nam jednak o aktualne PKB, a nie kwoty sprzed dwóch lat - tłumaczył Paweł Czekalski, prezes ORL w Łodzi, który razem z młodymi lekarzami maszerował ulicami stolicy.\nMarsz rozpoczął się 1 czerwca o godz. 13 na ul. Miodowej, pod siedzibą Ministerstwa Zdrowia, a następnie lekarze przeszli Traktem Królewskim na ul. Wiejską pod Sejm, gdzie przemówili przedstawiciele środowisk medycznych.\n- Pacjenci umierają w kolejkach do lekarzy i na operacje - wołał ze sceny Krzyszfof Bukiel, szef OZZL, dodając: - Umierają po cichu, dlatego my musimy krzyczeć w ich imieniu.\nKrzysztof Bukiel przedstawił badania opinii publicznej, z których wynika, że większość Polaków uważa, iż pierwszym celem, który powinien być sfinansowany z budżetu państwa, jest likwidacja kolejek do leczenia. Cel ten społeczeństwo postawiło wyżej, niż każdy z elementów „nowej piątki PiS”.\nCałą warszawską manifestację prowadził łódzki rezydent anestezjologii i intensywnej terapii - Jan Czarnecki, przewodniczący Porozumienia Rezydentów OZZL. Do zgromadzonych pod Sejmem przemówił też Damian Patecki z Łodzi, specjalizujący się w tej samej dziedzinie, jeden ze współzałożycieli Porozumienia, który zaapelował do lekarzy, żeby dbali też o siebie.\n- W ciągu ostatnich lat sam przeszedłem ciężką chorobę i byłem pacjentem. Znam ten system z każdej strony - mówił D. Patecki, zwracając się do kolegów - Dziś apeluję do was, żebyście dbali o siebie. Żebyście nie brali za dużo dyżurów, bo jak was zabraknie, to nie będzie miał kto zaopiekować się pacjentami.\nTrzeba pokazać, że ten system faktycznie jest niewydolny\nJuż podczas manifestacji w Warszawie, z ust przedstawicieli Porozumienia Rezydentów OZZL padały zapowiedzi, że jeżeli nie będzie po tym proteście żadnego odzewu, jesienią lekarze zaczną ograniczać czas pracy i wrócą do wypowiadania klauzuli opt - out. Zapowiedzi te potwierdzał przewodniczący OZZL - K. Bukiel, który na zakończenie manifestacji przed Sejmem mówił: - Wracamy, robimy ankiety i przygotowujemy się. Jeden lekarz, jeden etat. Tak jak w prawie, po bożemu. I słowa dotrzymał…\nW dniu 15 czerwca br., pojawiły się doniesienia medialne, że Zarząd Krajowy OZZL, na swym posiedzeniu dzień wcześniej, podjął decyzję o ogłoszeniu form dalszego protestu dotyczącego obecnej sytuacji w ochronie zdrowia. Wybór padł na ograniczanie czasu pracy: wypowiadanie klauzuli opt-out oraz akcję „1lekarz1etat”. Wiadomość o akcji przekazało na swojej facebookowej stronie Porozumienie Rezydentów OZZL, powołując się na informację członka Zarządu Krajowego OZZL - Bartosza Fiałka.\nWe wpisie B. Fijałek pisze: „Wzywamy lekarzy do wypowiadania klauzuli opt - out do końca sierpnia, aby wypowiedzenia te zaczęły obowiązywać od 1 października tego roku. W tym czasie, od października, będziemy również ograniczać czas pracy do równoważnika jednego etatu (…) To pokaże rządzącym, że ten system faktycznie jest niewydolny. Umieramy na dyżurach, bo pracujemy ponad siły.”\nDecyzja o wyborze formy protestu odnosi się bezpośrednio do wyników referendów, w których zdecydowana większość jego uczestników opowiedziała się za podjęciem takich właśnie działań. Akcja ma być odpowiedzią na fatalną (i ciągle pogarszającą się) sytuację w publicznej ochronie zdrowia, która - według diagnozy OZZL - spowodowana jest takimi działaniami rządzących, jak m.in. wybiórcze realizowanie porozumienia kończącego protest rezydentów, niebędące odpowiedzią na prace zespołu ministerialnego nowelizowanie ustawy o zawodach lekarza i lekarza dentysty, czy chęć zaostrzenia kar w Kodeksie karnym.\nAkcja skazana na sukces\nJakie mogą być skutki apelu OPZZ? „Menedżer Zdrowia” zapytał o to ekspertów.\n- Skutki na dzień dzisiejszy oceniam jako nieprzewidywalne. Bo tak do końca nie wiadomo, jaki posłuch uzyskają organizatorzy akcji - mówi Ewa Książek-Bator, członek zarządu Polskiej Federacji Szpitali, zwraca jednak uwagę, że: - Tak naprawdę samo wypowiedzenie klauzuli opt-out nie stanowi dla lekarzy, także rezydentów, większego problemu. W Polsce mamy do czynienia z olbrzymim brakiem lekarzy. Utracone korzyści materialne wynikające z wypowiedzenia opt-out stosunkowo łatwo będzie można nadrobić w przychodni, czy… w innym szpitalu. To paradoks, ale to możliwe: rezydenci ze szpitala A (po wypowiedzeniu opt-out) dyżurować będą w szpitalu B – i na odwrót.\nInni dodają, że to zła wiadomość przede wszystkim dla szpitali powiatowych. Dla nich oznacza spore zamieszanie kadrowe i konieczność znalezienia środków na dodatkowe obsady dyżurów. Zwracają też uwagę, że akcja wypowiadania opt - out wcale nie musi być masowa – starczy, że dotyczyć będzie jedynie kilkunastu procent lekarzy. Szpitale mają obecnie tak napięte grafiki dyżurowych, że już taka ilość uczestników protestu spowoduje poważne perturbacje. Ich zdaniem, akcja ta jest z góry… skazana na sukces.\nJoanna Barczykowska - Tchorzewska, Nina Smoleń\nFot. Joanna Barczykowska - Tchorzewska