Miasto sprzedaje bardziej wartościowe działki | SPIN\nMiasto sprzedaje bardziej wartościowe działki\nBeata Głozak niedziela, 22 marca 2015, 23:30 Siedlce\nWładze miasta chcą sprzedać dwa budynki zajmowane przez Specjalny Ośrodek Szkolno – Wychowawczy im. Marii Grzegorzewskiej w Siedlcach i działkę przy ul. Browarnej 7 i 9. Zainteresowanie nieruchomościami już teraz ma być duże.\nNieruchomości przy Placu Tysiąclecia i ulicy Sienkiewicza, czyli te, w których jeszcze mieści się szkoła specjalna zostały wycenione łącznie na 5 mln złotych.\n– Oceniamy, że będziemy je sprzedawać w czerwcu i liczymy na to, że zainteresowanie będzie duże, bo już teraz zgłaszają się do nas potencjalni nabywcy – przyznaje Wojciech Piesio z wydziału geodezji i gospodarki nieruchomościami w siedleckim urzędzie. Pod młotek ma pójść także inna atrakcyjna działka: Browarna 7 i 9. – Projekt uchwały o zbyciu tej nieruchomości jest nowiutki. Prezydent może wystąpić o to do rady, ponieważ nie ma już w tych budynkach zawartych umów najmu z dotychczasowymi lokatorami – tłumaczy.\nDecyzja radnych pozwoli miastu przystąpić do wyceny terenu, a potem do jego zbycia. Tutaj też, jak przekonuje naczelnik zainteresowanie terenem jest duże.\n– Atrakcyjne położenie i niewygórowana cena nieruchomości zawsze powodują, że potencjalni nabywcy stają się aktywniejsi – twierdzi Piesio i jako przykład podaje nieruchomość przy ul. Bohaterów Getta, gdzie cena wywoławcza została przebita ponad dwukrotnie. – Do przetargu stanęło 12 osób, a licytacja była naprawdę bardzo emocjonująca – dodaje.\nCzy to przypadkiem nie ta kamienica przy browarnej która niedawno się paliła? Mam wrażenie ze ten pożar był potrzebny obydwu stronom. Lokatorzy dostali nowe mieszkania a miasto lokal z działką do sprzedaży\nCzy to nie dziwne trochę?\nMoże to tylko zbieg okoliczności….przypadek…..\nLudzie maja mieszkania, miasto kase, a inwestor teren inwestyczyjny. Wszystko w jak nsjlepszym porzadku. Tylko chwalic.\nLudzie maja mieszkania, miasto kase, a inwestor teren inwestycyjny. Tylko chwalic.\nCiekawe jak ktoś by stracił życie w tym pożarze to tez tak byś chwalił te rozwiazanie?\nTO rozwiązaniE, TE rozwiązaniA – tak mówimy po polsku.\nlukasz dodano 6 lat temu\ntylko tyle w temacie??\nA stracił? To po co ta głupia gadka\nrusty dodano 6 lat temu\nbardziej wartościowe od czego?\nInwestowanie w Siedlcach i na wschodnich terenach kraju to inwestowanie bez sensu. Ilość pustych budynków w obrębie centrum i w samym centrum zaczyna budzić grozę….. Autostrada (połączenie ekspresówką za 2, 3 lata) tylko do Kałuszyna, czyli do tego miejsca Europa, a dalej Azja. Wąska droga z wysepkami na wschód plus siedleckie ulice to koszmar i demotywator dla rozwoju……Siedlce są na straconej pozycji. Kałuszyn ma szanse stać się sypialnią Warszawy i dzięki połączeniu z A2 miejscem idealnym na firmy logistyczne. Biała Podlaska z Białorusią da sobie radę w handlu………..a Siedlce po środku jak g… po kotku. Szkoda, że nasi posłowie tego nie widzą.\nczemu nie wszystkie komentarze są publikowane?\nSiedlce są dziurą i będą i nie zmieni to Galeria Siedlce ani MCDonalds tu dominuje chamstwo,bezrobocie i brak perspektyw na normalne życie kiedy to się wreszcie znieni? 🙁 Mieszkam w Siedlcach od lat i kiedyś takiego dziadostwa nie było jak kiedyś jak można mieszkać w tym mieście skoro kur…nie ma pracy dla zwykłego człowieka ?


Bitwa o Warszawę przegrana - czy mPay odejdzie? - Aktualności\nSkyCash cieszy się postanowieniem Sądu Okręgowego. Ten donosi bowiem, że SO uznał przetarg na obsługę płatności parkingowych jako prawidłowo wygrany przez SkyCash właśnie. W efekcie oddalił skargę konkurencyjnego operatora – mPay. Postanowienie okazało się prawomocne.\nSprawa opiera się o przetarg z grudnia 2019, gdy SkyCash zapewnił sobie dwuletni kontrakt na obsługę płatności mobilnych w strefie płatnego parkowania w stolicy. Operator wygrał głównie cenowo, ponieważ zaproponował wówczas stawkę 0,33%. W międzyczasie w pozostałych ofertach prowizja wynosiła od 0,87 do 1,8%.\nCzytaj też: Koniec z gotówką? Transakcje online wypierają tradycję…\nCo będzie z mPay?\nZ kolei w ocenie samych konkurentów, cena zaproponowana przez SkyCash była zdecydowanie za niska. W efekcie mPay i Pango złożyły odwołania do Krajowej Izby Odwoławczej. Ta ostatnia z kolei uznała, że jednak wszystko jest nieuzasadnione. Niezadowolonym firmom z kolei pozostało wyłącznie zaskarżenie wyroku Izby do sądu wyższej instancji. Na ten krok zdecydował się właśnie mPay. Sąd jednak nie uznał argumentów, więc bitwa o Warszawę równa się wygrana dla SkyCash.\nSama sytuacja związana z płatnościami w stołecznej strefie płatnego parkowania to nietypowa opcja na tyle, że inne miasta otwierają szeroko oczy ze zdziwienia. Dotychczas przecież Warszawiacy mogli do płatności korzystać z jednej apki SkyCash.\nDopiero w kwietniu 2020 umożliwiono im płatności moBILETem. Sytuacja budziła emocje przede wszystkim wśród konkurentów, na przykład właśnie mPay, ponieważ warszawska strefa płatnego parkowania jest największa w Polsce.\nCzytaj też: Przed nami rozwiązanie Visy – CBDC nawet online!\nmpaympay bitwa o warszawempay skycashplatnosci mastercardplatnosci mobilneplatnosci mobilne mpayplatnosci mobilne onlineplatnosci mobilne online systemplatnosci mobilne telefonemplatnosci mpayplatnosci online cyfrowe mobilneplatnosci online mobilneplatnosci online mobilne fintechplatnosci online mpayplatnosci online systemplatnosci parkingplatnosci systemplatnosci w czasie rzeczywistymplatnosci za parkingskycashskycash mpayskycash platnosci parking


Mazda CX-3 SkyDREAM 2.0 SKYACTIV-G 121 KM 6AT – test\nKlasyczny rosół w niedzielę i płatność gotówką\nZacznijmy przewrotnie: samochód, który spędził ze mną okrągły weekend, mógł się pochwalić bezprzewodowym Apple CarPlay, w zupełności satysfakcjonującym wyposażeniem i stylistyką ściągającą do siebie jednostki kreatywne. Nie brzmi to bynajmniej, zagłębiając się w szczegóły, jak początek recenzji produktu, który funkcjonuje na rynku od 2015 roku. Oczywiście producent zadbał należycie o dobrej próby kosmetyki, by ukryć nieco wiek japońskiego samochodu, ale po raz kolejny zadaję sobie pytanie, czy Mazda zrobiła to z najwyższą starannością, a utrzymywanie pod życiodajnym tlenem dotychczasowych konstrukcji przerodziło się już w model biznesowy.\nMazda CX-3 SkyDREAM (2020)\nPrzyznam absolutnie szczerze: nawet z perspektywy czasu model CX-3 utrzymuje pod względem stylistycznym konkurencyjność i wygląda całkiem nieźle, choć technologia LED zagościła tutaj w dość okrojonym stopniu – pomijając bowiem reflektory główne, za co należy się uniesiony w górę kciuk, technologia LED zawitała w ograniczonym stopniu tylko do lamp tylnych i to raczej pod warunkiem, że mówimy o wersji „pokaż, na co Cię stać”. CX-3, wbrew pozorom i potencjalnym dowcipom o wieku, stać na bardzo wiele, niemniej zamawianie relatywnie niedużych rozmiarów crossovera w bieżącym roku, zostało nieco utrudnione i ograniczone. W cenniku pozostała wersja SkyJOY, którą, na szczęście, można stosownie doposażyć, jedna, relatywnie spora pod względem pojemności jednostka napędowa i jedna skrzynia biegów – manualna. Strategia Mazdy wygląda trochę, jakby producent zaczął pakować tobołki modelu CX-3 i szykować go na pożegnalne machanie chusteczką, niemniej to była całkiem rozsądna decyzja. Pozwólcie, że wyjaśnię:\nRecenzja wideo Mazdy CX-3 SkyDREAM (2020)\n18 cali – ładnie, ale warto przemyśleć\nCX-3 wywarło na mnie całkiem pozytywne wrażenie, ale ten samochód przypomina mi trochę dzieciaka o wielu interesujących talentach, które jednak należy umieć z niego efektywnie wydobyć. Pozostawiając sprawy – mówiąc ogólnie – samym sobie i bez delikatnej ingerencji, chłopak z wyprasowanym kołnierzykiem prawdopodobnie może swoich umiejętności nie zauważyć, a tym samym je zmarnować. Podobnie jest z crossoverem od japońskiej Mazdy – samochód nie jest „świeżynką” na skalę telewizora z pozaginanymi bokami, ale dając mu szansę i trochę więcej czasu, potrafi odkryć przed nami swoje bezapelacyjne zalety. Bogate wyposażenie recenzowanego egzemplarza, co daje nam spektrum rzeczywistych możliwości crossovera segmentu B (z wyświetlaczem przeziernym, wspomnianymi już interfejsami smartfonów, podgrzewaną w bocznych sekcjach kierownicą, elektrycznym fotelem kierowcy z pamięcią ustawień czy wieloma systemami bezpieczeństwa), bezsprzeczny poziom spasowania materiałów czy zadowalające wyciszenie kabiny (przy wyższych prędkościach słychać jednak delikatne szumy opływowe i słabe wygłuszenie silnika, niemniej ten całkiem przyjemnie brzmi). Nie zapominajmy jednak, o jakim segmencie mówimy – crossovery B, prawdziwa żyła złota dla producentów i samochody wręcz pożądane, a jednak, subiektywnie, będące na pograniczu rzeczywistego sensu.\nWieniec kierownicy jest podgrzewany tylko po bokach\nPamięć i elektrykę ma jedynie fotel kierowcy\nBądźmy świadomi, że upłynęło sześć długich lat i choć Mazda w odczuwalny sposób zaktualizowała swojego podopiecznego, to konkurencja zrobiła przez ten czas ogromny progres. Bez tej świadomości jednak CX-3 i tak bywa drażniące – z tyłu jest bardzo mało dostępnego miejsca, bagażnik jest stosunkowo nieduży, z wysokim progiem załadunku, widoczność do tyłu po skosie jest ograniczona, materiały są niestety w znakomitej większości twarde, a poszczególne komponenty wyposażenia przypominają nam, z jaką konstrukcją mamy do czynienia. Slot na płyty CD, mały wyświetlacz prostych, acz wystarczających multimediów czy relatywnie słaba jakość obrazu z kamer dookólnych – widać i czuć, że recenzowany samochód pamięta czasy Baracka Obamy przy władzy, ale czy to źle? Mazda przyzwyczaiła mnie, że jej sportem jest umiejętne odświeżanie poszczególnych modeli, tak, że ów modele wychodzą obronną ręką, potrafią sporo zaoferować, a nawet zatrzymać przy sobie mieszanką analogowej motoryzacji, nowoczesności oraz wysoko cenionej jakości. Mój problem z CX-3 polega na tym, że choć dopracowany, odświeżony, maksymalnie analogowy, ze wskaźnikami przypominającymi te z motocykla, to jest samochodem, który nie potrafi tak efektywnie zatuszować swojego wieku. To nie jest niby kłopot i nie miałem nigdy problemów z pojazdami, które doczekały się na skroniach wyraźnie siwych włosów, niemniej w przypadku CX-3 może to być poważniejsza niedogodność.\nZ drugiej strony popatrzmy na plusy: crossover Mazdy posiada, moim zdaniem, swoją grupę docelową – osoby preferujące tradycyjnie spędzoną niedzielę, gotujące na tradycyjnych palnikach i poruszające się głównie po mieście. Nie wiem, czy to nie jest odrobinę za mało, dlatego z radością oczekuję godnego następcy…\nBezprzewodowe CarPlay – brawo!\nZegary a la motocykl\nGra przyzwoicie, ale bez rewolucji\nTryb SPORT – nie zmienia prawie niczego\nTu jest ciasno\ntabela z danymi technicznymi – Mazda CX-3 (2020)Pobierz\nSerdeczne podziękowania, niezmiennie, dla firmy Mazda Grupa Wróbel (oficjalna strona) za udostępnienie samochodu do opracowania niniejszej recenzji.\ncx-3cx-3 2020cx-3 opiniecx-3 testmazdamazda cx-3mazda cx-3 2020mazda cx-3 opiniemazda cx-3 testopiniarecenzjaskyactiv-gstart enginestartenginepltesttest pl


Wujaszek Ho ikona zjednoczonego Wietnamu - Dziennik Trybuna\nSpory o rolę jednostki w dziejach a także o rolę przypadku są bodaj tak stare jak świat i toczone z różnych pozycji, w tym hagiograficznych. Znajdują one swe odbicie nawet w poezji, by wspomnieć choćby Cypriana Kamila Norwida. W tym kontekście rzadko przywołuje się opinię rosyjskiego filozofa oraz rewolucjonisty Gieorgija Plechanowa (1856-1918) – oponenta Lenina i jednego z liderów mienszewików, który w wydanej w Polsce dopiero w 1947 r. pracy: „O roli jednostki w historii” pisał tak: „Przypadkowość jest czymś względnym. Występuje ona tylko w punktach przecięcia koniecznych procesów”.\n„Jaki jest człowiek,\ntakie są jego marzenia”\nW Azji-na największym i najludniejszym kontynencie (obecna populacja to 4,6 mld osób) nigdy nie brakowało wybitnych osobistości, które wywierały istotny wpływ na losy całego świata. W XX wieku moim zdaniem w największym stopniu odnosiło się to do trzech polityków: Mahatmy Gandhiego (1869-1948) nazywanego „sumieniem Indii”, Mao Zedonga (1893-1976) długoletniego przywódcy Chin oraz Ho Chi Minha (1890-1969) lidera Wietnamu i de facto całych Indochin, a więc także Laosu i Kambodży. „Wujaszek Ho” (po wietnamsku Bac Ho), jak go powszechnie nazywano, odegrał kluczową rolę w trakcie trwającego aż trzy dekady najdłuższego konfliktu powojennego świata, określanego w uproszczeniu „wojną w Wietnamie”.\nFrancuzi zdobyli Sajgon już w 1861 r., a w 1873r.-Hanoi. Równo dekadę póżźiej zawarto francusko-wietnamskie traktaty o protektoracie nad Annamem i Tonkinem oraz uznaniu południowej części Wietnamu – Kochinchiny – za integralną część Republiki Francuskiej. Powstała w ten sposób Unia Francuska, która początkowo objęła także Kambodżę,a wkrótce i Laos. Stopniowo w całych Indochinach,a zwłaszcza w Wietnamie, zaczęły narastać tendencje antykolonialne oraz procesy rewolucyjne nasilające się w okresie obu wojen światowych. Czynny udział brał w nich bohater niniejszego tekstu.\nHo Chi Minh przyszedł na świat 19 maja 1890 r. w rodzinie konfucjańskiego nauczyciela w prowincji Nghe An w Annamie nad granicą z Laosem jako Nguyen Sinh Cung. Używał później szeregu innych nazwisk m.in. Nguyen Ai Quoc (”Nguyen patriota”) i Nguyen Tat Than. Imię „Ho”,przynajmniej na początku jego działalności politycznej, oznaczało „osobę niosącą światło”. Jego liczni biografowie –francuscy, wietnamscy, amerykańscy i inni (np. Tran Dan Thien, Pierre Brocheux, Sophie Quinn-Judge, Jean Lacouture,William Duiker czy Martin Grossheim) podkreślali, że bardzo często brakuje wiarygodnych informacji, szczególnie z wcześniejszego okresu (np. wg niektórych danych Ho urodził się dopiero w 1892 r.).\nW 1911 r. Ho (pod nazwiskiem Van Ba) zamustrował jako pomocnik kucharza na pokładzie francuskiego statku handlowego płynącego z Sajgonu do Marsylii i Hawru. W kieszeni miał tylko 10 franków. W ciągu następnych 2-3 lat głównie pływał na statkach, poznając niemal cały świat-od Paryża i Londynu, Stany Zjednoczone (mieszkał w nowojorskim Harlemie), poprzez Tunezję, Kongo, Reunion, Meksyk i Amerykę Południową . Pracował, uczył się języków (znał m.in. chiński) i analizował rzeczywistość pełną sprzeczności, wyzysku oraz rasizmu. Później napisał pamflet „La Race Noire” („Czarna rasa”).Pod koniec I wojny światowej założył w Paryżu Stowarzyszenie Wietnamskich Patriotów. Patriotyzm pojmował przede wszystkim jako wyzwolenie kraju spod francuskiego panowania. Stopniowo Ho Chi Minh stawał się zawodowym rewolucjonistą. Wstąpił w szeregi Francuskiej Partii Socjalistycznej (FPS), a w 1920 r. wziął udział w zebraniu założycielskim Francuskiej Partii Komunistycznej w Tours. Tak mówił wtedy o sytuacji w swoim kraju:”inne prawa obowiązują Wietnamczyków a inne Europejczyków (…) Nie mamy prawa do nauki. Kolonialne władze robią co tylko mogą by zatruć nas opium i alkoholem”.\nW tym czasie Ho był bardzo aktywny-pisał do gazet,nawet recenzje filmowe. Nade wszystko organizował w wielu miejscach Azji Południowo-Wschodniej i w części Chin struktury lewicowe, w tym komunistyczne. Jak trafnie napisał w swym opus magnum o Wietnamie Piotr Ostaszewski: ”był przede wszystkim antykolonialistą i działaczem niepodległościowym, a dopiero później komunistą, traktującym ideologię bardziej instrumentalnie niż dogmatycznie”. Poznawał wielu czołowych działaczy, a w Moskwie w latach 1923-24 opublikował 2 traktaty nt. polityki kolonialnej w Indochinach. Generalnie uważał, iż proces rewolucyjny w Europie w dużym stopniu będzie zależał od rewolucji narodowych w koloniach państw europejskich. W końcu stycznia 1924r.,zaraz po śmierci Lenina, moskiewska „Prawda” wydrukowała artykuł Ho Chi Minha pt. „Lenin i kolonie”. On sam jako delegat Kominternu starał się łączyć różne grupy rewolucyjne i szerzej – lewicowe. W 1930r. w Hongkongu powstała Komunistyczna Partia Wietnamu przekształcona wkrótce w Komunistyczną Partię Indochin.\nPer aspera ad astra (”przez trudności do gwiazd”)\nPołowa lat 20. i lata 30. ubiegłego stulecia okazały się wyjątkowo trudne dla „misjonarzy rewolucji azjatyckich” – jak ich określał Pierre Brocheux. Zawisł nawet nad nimi swoisty miecz Damoklesa. Śmierć Sun-Jatsena w marcu 1925r. wywołała poważne rozbieżności w łonie Kuomintangu,a zwrot polityczny Czang Kaiszeka przeciwko dotychczasowym sojusznikom plus upadek tzw. komuny kantońskiej, to były poważne ciosy dla komunistów. Co do symboliki to Nguyen Ai Quoc nie zdołał nawet, mimo licznych przygotowań, spotkać się z Leninem, który także niespodziewania zmarł.\nNie ma wiarygodnych danych ani dokumentów na temat losów Ho Chi Minha w latach 30. Wiadomo m.in., że był aktywny w środowisku Wietnamczyków w Syjamie, Hongkongu i w samych Indochinach, gdzie wspierał rebelie chłopskie w wietnamskich prowincjach Nghe Anh i Ha Tinh, które skończyły się jednak niepowodzeniem. Miał też dużo szczęścia po tym gdy Sąd Cesarski w Vinh marionetkowego cesarza Bao Daia skazał go w 1929 r. zaocznie na karę śmierci, a brytyjskie władze w Hongkongu nawet w dwa lata później go aresztowały. Nie doszło jednak do ekstradycji Ho do Wietnamu na co podobno wpływ miały zarówno wstawiennictwo radzieckiego konsulatu w Kantonie jak i upowszechniona, fałszywa wiadomość o jego śmierci. Po odzyskaniu wolności Ho wyjechał do Moskwy, skąd kilkakrotnie odwiedzał komunistyczne bazy w Chinach. Warto pamiętać, iż był to okres stalinowskich czystek w ZSRR, stąd trudno o potwierdzone, wiarygodne dane. Nie wiadomo dokładnie w jakim stopniu czystki te dotknęły Ho Chi Minha, ale jego aktywność w końcu lat 30. wyraźnie się zmniejszyła.\nW latach 1940-41 francuski rząd Vichy nie prowadził klarownej polityki wobec swych terytoriów zależnych, szczególnie w Indochinach-tym bardziej, iż jego pozycja w samej metropolii powoli słabła. Jesienią 1940r. podpisał z rządem w Tokio umowę na mocy której Japończycy gwarantowali integralność i suwerenność kolonii francuskich w zamian za swobodę działań militarnych. Po nieudanych próbach wywołania w Kochinchinie powstania zbrojnego,Nguyen Ai Quoc wrócił do Wietnamu i w górach prowincji Cao Bang zajął się pracą organiczną, tworząc szeroką koalicję pod nazwą Rewolucyjna Liga na rzecz Niepodległości Wietnamu, znaną pod skrótem Viet Minh .Ponieważ ta struktura zdecydowanie opowiedziała się za walką zbrojną tak przeciwko Japończykom, jak i Francuzom zyskała poparcie Stanów Zjednoczonych, ale także Chin. W tym też czasie Ho nawiązał bliską współpracę z dowódcą oddziałów partyzantki Viet Minhu Vo Nguyen Giapem – późniejszym bohaterem Wietnamu, zwycięzcą spod Dien Bien Phu i kluczową postacią I oraz II wojny indochińskiej. Wypracowali wspólnie taktykę walki partyzanckiej uwzględniającej m.in. doświadczenia chińskiej taktyki Mao Zedonga.\nViet Minh – będący sprzymierzeńcem państw Wielkiej Koalicji – Chin, Związku Radzieckiego, Wielkiej Brytanii, ale nade wszystko USA, czuł się znaczącym graczem politycznym w Indochinach. Ściśle współpracował m.in. z wywiadem amerykańskim OSS. Wydarzenia postępowały szybko. Jeszcze między sierpniem 1942 r. a wrześniem 1943 r. Ho Chi Minh był aresztowany przez lokalne władze chińskiej prowincji Guanxi, przebywał przez rok w kilku więzieniach (pisał tam wiersze), zaś po zwolnieniu przez władze Kuomintangu zintensyfikował swe działania polityczne. Przyniosły one – nawet dość niespodziewanie – częściowo wskutek zbiegów okoliczności (np. śmierć prezydenta Roosevelta, szybsza kapitulacja Japonii po zrzuceniu bomb atomowych na Hiroszimę i Nagasaki) wyraźne efekty.\nNa kongresie Viet Minh w Tan Trao zdecydowano o utworzeniu rządu tymczasowego z Ho na czele. Na głównym placu Hanoi Ba Dinh 2 kwietnia 1945 r. doszło do oficjalnej proklamacji Demokratycznej Republiki Wietnamu. W swym przemówieniu Ho świadomie i obszernie nawiązywał do tekstu Deklaracji Niepodległości Stanów Zjednoczonych, napisanej przez Thomasa Jeffersona, a uchwalonej w Filadelfii 4 lipca 1776 r..Było to zręczne i dobrze przygotowane. Znajdował się przecież w otoczeniu oficerów amerykańskich na czele z majorem Archimedesem Patti – szefem wywiadu USA na Indochiny. Z perspektywy późniejszej tragicznej wojny wietnamskiej wyglądało to na niezwykły paradoks, ale ówcześnie były to dwie siły sojusznicze\nW tym miejscu warto wspomnieć o oryginalnej postaci Bao Dai (1913-1997) – ostatniego cesarza Wietnamu, częściowo tylko (nie aż tak marionetkowej) podobnej do ostatniego cesarza Chin Puyi (1905-1967) ,upamiętnionego w świetnym filmie Bertolucciego. Zasiadał na tronie od 1926 r.,ale przez długie lata jego władza była poddana kontroli francuskiej, a następnie japońskiej .Pod presją sił rewolucyjnych w sierpniu 1945 r. abdykował. Co ciekawe, po wyborach do parlamentu Wietnamu w styczniu 1946r.(Viet Minh uzyskał w nich 97 proc. głosów) wszedł w jego skład ,a nawet został doradcą Ho Chi Minha. Formalnie przywrócono mu nawet tytuł głowy państwa.\nPo konferencji w Genewie w lipcu 1954 r. i podziale kraju na 2 strefy „tymczasowe”, wzdłuż 17 równoleżnika, ponownie został zmuszony do abdykacji. Ale miała ona inny charakter niż poprzednia. Cesarz został bowiem obalony w 1955 r. przez premiera Wietnamu Południowego Ngo Dinh Diema – fanatycznego katolika (oddał kraj w opiekę Matce Bożej), represjonującego buddystów. Bao Dai później udał się na emigrację do Francji gdzie zmarł. Pokazywało to kruchość i delikatność ówczesnej sytuacji. Nota bene cesarz uchodził za świetnego brydżystę.\nKonferencja w Genewie na wysokim szczeblu (ze strony USA – Dulles,Francji – Bidault, ZSRR-Mołotow, Chin-Zhou Enlai, Wielkiej Brytanii-Eden de facto zamknęła okres francuskiego panowania w Indochinach, zwłaszcza w Wietnamie. Jej zasadnicza część odbyła się po klęsce Francji w bitwie pod Dien Bien Phu na północy kraju, gdzie partyzanci Viet Minhu dowodzeni przez legendarnego gen. Giapa zdobyli w maju 1954 r. twierdzę zbudowaną jeszcze przez Japończyków. Według niektórych danych rząd w Paryżu rozważał nawet użycie bomby atomowej. Jednym z rezultatów konferencji genewskiej (podpisano łącznie 12 dokumentów) stało się stworzenie Międzynarodowej Komisji Nadzoru i Kontroli składającej się z przedstawicieli Indii, Kanady i Polski. W wielu źródłach zagranicznych, w tym wietnamskich, podkreśla się pozytywną rolę jaką odegrał prof. Mieczysław Maneli – znany prawnik, prof. UW i polski przedstawiciel w Komisji w randze ambasadora, m.in. w uruchomieniu korespondencji między Ngho Dinh Diemem a Ho Chi Minhem. W 1971 r. ukazała się w Nowym Jorku jego ciekawa książka o kulisach wielu zjawisk oraz rozmów nt. sporów ideologicznych w ruchu robotniczym w Indochinach. Siedziba Komisji znajdowała się najpierw w Hanoi, potem w Sajgonie-z filiami w Vientiane i Phnom Penh, zaś w kilkunastu miejscach funkcjonowały zespoły kontrolne. Ewenementem było to, iż w 1965 r. władze Wietnamu Płd. poleciły przedstawicielom Indii opuszczenie swego terytorium. W ramach Komisji służbę pełniło prawie 2 tys. Polaków (niektórzy aż do 1975 r.), przy czym większość z nich to byli żołnierze zawodowi.\nDroga do zjednoczenia kraju\nNie tylko Ho Chi Minh marzył o zjednoczeniu obu części Wietnamu, choć on sam tego nie doczekał. W czasach zimnej wojny Amerykanie stopniowo z sojusznika przedzierzgnęli się we wroga i poczynając od prezydentury Nixona, w celu zapobiegnięcia rozpowszechnianiu się komunizmu w Azji, realizowali od 1968 r. tzw. politykę wietnamizacji. W tym czasie w Wietnamie stacjonowało aż 546 tys. żołnierzy USA – była to liczba rekordowo wysoka. Później zaczęła się ona zmniejszać, ale rezultat nowej strategii był ograniczony. W konflikt trwający dwie dekady zaangażowane były z jednej strony: Wietnam Północny wspierany przez kraje socjalistyczne (głównie Chiny i ZSRR),ale też ugrupowania komunistyczne w Wietnamie Płd. (w grudniu 1950r. powstał Front Wyzwolenia Narodowego Viet Cong),Laosie i Kambodży,zaś z drugiej strony – Republika Wietnamu Płd. (w trakcie przewrotu w Sajgonie w listopadzie 1963r. ginie prezydent Diem i jego brat) oraz sojusznicy Stanów Zjednoczonych np. Korea Płd., Australia, Filipiny, Tajlandia. Wojna spolaryzowała opinię światową, także ze względu na dokonywane zbrodnie (np. w My Lai), używanie napalmu, stąd masowe protesty organizowane w całym świecie, w tym w USA.\nIstnieje ogromna literatura na ten temat niemal we wszystkich językach świata, nie tylko we francuskim i angielskim. W końcu stycznia 1973 r. Henry Kissinger i Le Duc Tho podpisali w Paryżu traktat pokojowy kończący wieloletnią wojnę w Wietnamie. Otrzymali też wspólnie za osiągnięcie historycznego porozumienia pokojową Nagrodę Nobla.Le Duc Tho jej jednak nie przyjął argumentując, iż wojna się jeszcze toczy. Ważne, symboliczne znaczenie miała też ewakuacja helikopterem 30 kwietnia 1975r. personelu ambasady USA w Sajgonie. Potwierdziło się łacińskie przysłowie: „Finis coronat opus”.\nHo Chi Minh prowadził bardzo aktywny tryb życia, m.in. dużo jeździł po świecie i to nie tylko po Azji. Stopniowo pogarszał się jednak jego stan zdrowia, zwłaszcza od 1964 r..Nie brał już np. udziału we wszystkich ważnych posiedzeniach partyjnych czy rządowych, choć był wciąż prezydentem państwa. Zmarł 2 września 1969r. na atak serca równo 24 lata po tym, jak w tym samym mieście (Hanoi), na tym samym placu Ba Dinh, ogłosił niepodległość Demokratycznej Republiki Wietnamu. Do ceremonii pogrzebowej przygotowywano się już w tajemnicy od pewnego czasu. Podobnie też dość wcześnie zdecydowano (we współpracy ze specjalistami z Rosji) o wzniesieniu mauzoleum. Na czele Komitetu Pogrzebowego stanął lider Partii Pracujących Wietnamu Le Duan, a w jego składzie znaleźli się pozostali członkowie kierownictwa:premier Pham Van Dong, wiceprezydent Le Duc Tho, przewodniczący parlamentu Truong Chinh, minister obrony gen. Vo Nguyen Giap. Ciało prezydenta wystawiono w gmachu parlamentu.\nWzorem wielu najważniejszych działaczy komunistycznych Ho Chi Minh napisał swój testament 10 maja 1969 r.,który był kilkakrotnie korygowany. Między innymi stwierdzał, że po jego śmierci „nie należy organizować zbędnych ceremonii, aby nie trwonić czasu i środków narodu”. Akcentował konieczność kontynuowania walki o zjednoczenie całego Wietnamu. Wyrażał nadzieję, iż będzie jeszcze mógł odbyć podróż po całym kraju, aby pogratulować bohaterskim rodakom, a następnie udać się do bratnich krajów „pięciu kontynentów”, aby wyrazić wdzięczność za serdeczne poparcie i pomoc w walce z amerykańską agresją”. Trudno zgodzić się z niemieckim badaczem Martinem Grossheimem, że w ostatnich latach swojego życia „wujaszek Ho” był „izolowaną ikoną”. Zachowywał też skromność i przeciwdziałał elementom kultu jednostki, które się pojawiały.\nPartia rządząca w Wietnamie prezentuje obecnie obraz historycznego przywódcy głównie jako wzoru moralnego, np. w walce z korupcją oraz jako teoretyka rozwijającego twórczo marksizm. W obiegu jest pojęcie „idee Ho Chi Minha” („ tu tuong Ho Chi Minh”), które są uwzględniane m.in. w procesie edukacji. Funkcjonuje także Narodowy Instytut Polityki odgrywający rolę think tanku Komunistycznej Partii Wietnamu i promujący te idee.\nNiewiele wiadomo o życiu prywatnym „Wujaszka Ho”. Ustalono tylko, iż w 1926r. jako Nguyen Ai Quoc ożenił się z Chinką Tang Tuyet Minh, ale potem ślady się urywały. Nie wiadomo, czy miał dzieci. Tym bardziej intrygująca jest historia Stefana Kubiaka-Polaka, który po II wojnie światowej trafił do Legii Cudzoziemskiej, a z nią m.in. do Wietnamu. W trakcie walk pod Dien Bien Phu, w przebraniu francuskiego oficera, przedostał się do jednego z fortów i otworzył żołnierzom wietnamskim drogę do ataku. Został uznany za bohatera, zaś Ho Chi Minh go usynowił .Otrzymał imię Ho Chi Toan, ożenił się z Wietnamką i wrócił do Łodzi. Jego syn (także Stefan) podobno mieszka pod Warszawą. Jeszcze raz sprawdza się francuskie powiedzenie „Cherchez la femme” („Szukajcie kobiety”). Może więc da się tym razem odnaleźć Stefana Kubiaka juniora?!\nTags: historia Ho Chi Minh WIetnam wojna z USA


Wielkopolska Teka Edukacyjna | Wycieczka\nŚladami Poznańskiego Czerwca 1956\nZałożenia, niezbędne informacje\nWycieczka dla uczniów klas czwartych szkoły ponadpodstawowej, przybliża przyczyny i następstwa protestu robotniczego w Poznaniu, a także walkę o pamięć Poznańskiego Czerwca 1956 na tle działania mechanizmów kontrolnych państwa komunistycznego. Tematyka wycieczki zgodna jest z aktualną podstawą programową do przedmiotu historia (Rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej z dnia 30 stycznia 2018 r., Dz.U. )\nFakultatywnie grupa może zwiedzić muzeum poświęcone Poznańskiemu Czerwcowi (punkt 1a). Na zwiedzanie muzeum warto umówić się z wyprzedzeniem. Uwaga: obowiązują bilety.\ntel.: 61 852 94 64\nCzas trwania wycieczki: 120 min. (ew. dodatkowo 45 min. na zwiedzanie ekspozycji w Muzeum Powstania Poznańskiego – Czerwiec 1956)\nTrasa: pieszo od Centrum Kultury ZAMEK do Pomnika Ofiar Poznańskiego Czerwca 1956 r. (5 min.), pieszo do ul. Romka Strzałkowskiego (20 min.), następnie do ul. Jana Kochanowskiego (5 min.) i ul. Adama Mickiewicza (5 min.), do przystanku tramwajowego Most Teatralny (5 min.), tramwajem nr 10 do przystanku Wspólna (kierunek Dębiec, 20 min.), pieszo do bramy Fabryki Pojazdów Szynowych (5 min.), do głównej bramy HCP (10 min.) oraz do przystanku tramwajowego HCP (5 min.)\n1. Centrum Kultury ZAMEK (1a. Muzeum Powstania Poznańskiego-Czerwiec 1956)\n2. Pomnik Ofiar Poznańskiego Czerwca 1956 r.\n3. Jeżyce (ulice Jana Kochanowskiego, Romka Strzałkowskiego, Adama Mickiewicza)\n4. Fabryka Pojazdów Szynowych/H. Cegielski-Poznań SA\nRealizacja – materiał historyczny (60 min.):\nWiec przed Miejską Radą Narodową (biała flaga) 28 czerwca 1956 r. (IPN)\nOpanowanie budynku KW PZPR w Poznaniu 28 czerwca 1956 r. (Wolności Chleba) (fIPN)\nPrzed Centrum Kultury ZAMEK nauczyciel przypomina uczniom sytuację polityczną Polski podporządkowanej Związkowi Sowieckiemu w pojałtańskiej, podzielonej na dwie strefy wpływów Europie. Wyjaśnia sytuację gospodarczą w Polsce i realizację centralnie sterowanych planów: trzyletniego (1947-1949) i sześcioletniego (1950-1955), który wpłynął także na los poznańskich robotników. Informuje, dlaczego w tym właśnie miejscu o poranku 28 czerwca 1956 roku zgromadził się tłum złożony w dużej części z pracowników poznańskich i podpoznańskich zakładów pracy. W dawnym zamku cesarskim przy ul. Św. Marcin (dawniej Czerwonej Armii) siedzibę miała Miejska Rada Narodowa, czyli komunistyczne władze miejskie, natomiast tuż obok, po lewej stronie stojący gmach socrealistyczny zajmował Komitet Wojewódzki PZPR. Dwie symboliczne fotografie z dnia robotniczego buntu utrwaliły białą flagę zawieszoną przez manifestantów na maszcie wieży zamkowej jako znak kapitulacji władz przed robotnikami oraz tablice z naprędce wypisanymi hasłami „CHLEBA” i „WOLNOŚĆ” wystawione na balkonie KW PZPR .\nPodstawowe przyczyny niezadowolenia narastającego od początku lat 50. XX wieku wśród pracowników Zakładów im. Józefa Stalina w Poznaniu (wcześniej i później Cegielskiego) były natury ekonomicznej i organizacyjnej. Robotnicy skarżyli się m. in. na niekorzystnie dla nich obliczane podatki od wynagrodzeń, podwyższone normy pracy i niskie płace, brak wypłat za przepracowane nadgodziny oraz na zaniedbania bezpieczeństwa i higieny pracy i złą organizację produkcji. Mieszkańcy targowego Poznania zdawali sobie sprawę, że poziom ich życia znacząco odbiega od zachodnioeuropejskiego. Od kilku lat przedstawiali swoje postulaty kierownictwu zakładów. Rozmowy delegacji robotniczych z przedstawicielami Ministerstwa Przemysłu Metalowego w Warszawie, początkowo obiecujące, zakończyły się fiaskiem i przyniosły ogromne rozgoryczenie, bo minister Roman Fidelski po przyjeździe do Poznania 27 czerwca 1956 r. wycofał się z obietnic złożonych dzień wcześniej w Warszawie. Po zignorowaniu syreny wzywającej o 6.00 na kolejną zmianę robotnicy ZISPO rozpoczęli strajk i opuścili fabryki wychodząc na ulicę z zamiarem udania się do centrum miasta. Jako że informacja o przerwaniu pracy przez Cegielszczaków rozprzestrzeniała się szybko, zaczęli dołączać do nich pracownicy kolejnych zakładów, m. in. położonych na Wildzie Zakładów Naprawczych Taboru Kolejowego, ale także Stomilu, Wiepofamy, Fabryki Maszyn Żniwnych i in.. Według szacunków na ówczesnym placu Stalina (dziś Mickiewicza) zgromadziło się o 9.00 rano około 80 tysięcy osób, co w zestawieniu z liczbą mieszkańców ówczesnego Poznania (nieco ponad 380 tys.) jest liczbą imponującą. W tłumie znaleźli się również goście targowi i dziennikarze, w tym obywatele zagraniczni (trwały XXV Międzynarodowe Targi Poznańskie), przypadkowi przechodnie oraz duża liczba dzieci mających już wówczas wakacje. Początkowo w tłumie panowały podekscytowanie i radość z chwilowo uzyskanej swobody, śpiewano pieśni patriotyczne i religijne, ale atmosfera stawała się coraz bardziej napięta. Wznoszone hasła ekonomiczne („Żądamy chleba”, „Żądamy obniżki cen”, „My chcemy chleba dla naszych dzieci”, „Jesteśmy głodni”, „Precz normy”), uzupełniano antyrządowymi („Precz z czerwoną burżuazją”, „Precz z dyktaturą”, „Chcemy wolności”, „My chcemy wolnych wyborów”) i antyradzieckimi („Precz z Moskalami”, „Precz z ruską demokracją”). Upominano się także o powrót religii do szkół. Na skutek bierności władz i ucieczki urzędników oba gmachu zostały opanowane przez manifestantów. Plotka o aresztowanej delegacji robotniczej stała się iskrą zapalną dalszych, dramatycznych wydarzeń.\nPomnik Ofiar Poznańskiego Czerwca 1956 roku, zwany Poznańskimi Krzyżami, odsłonięto uroczyście 28 czerwca 1981 r. Od początku swojego istnienia o godne upamiętnienie poznańskich robotników i poniesionej przez nich ofiary zabiegała „Solidarność” – podobnie jak w Gdańsku, gdzie w grudniu 1980 roku upamiętniono poległych w masakrze na Wybrzeżu (Grudzień ’70). Pomnik w Poznaniu powstał w wyniku konkursu, w niemalże błyskawicznym tempie, ze składek społecznych, a elementy składające się na niego wykonano go w HCP. Jest on najokazalszym pomnikiem w centrum miasta. Upamiętnia śmiertelne ofiary Czerwca ’56, ale przywołuje też najważniejsze hasła, z którymi robotnicy wyszli na ulice Poznania, a ponadto daty kolejnych ważnych wydarzeń z czasu PRL.\nZgodnie z dotychczasowymi ustaleniami śledczych z Instytutu Pamięci Narodowej liczba ofiar śmiertelnych Poznańskiego Czerwca to 58 osób. W większości są to ludzie młodzi i bardzo młodzi (nastoletni), głównie cywile, kilku przedstawicieli władzy. Najczęściej stwierdzano śmierć wskutek ran postrzałowych; jedna osoba została pobita (lincz na funkcjonariuszu UB), jedna rozjechana przez czołg. Rannych zostało ponad dwieście osób, śledztwo trwa.\nPrawie 600 osób aresztowano w związku z wydarzeniami w Poznaniu. Wiele z nich było brutalnie przesłuchiwanych i zastraszanych, następnie zwalnianych z pracy. Początkowo gromadzono zatrzymanych w punkcie filtracyjnym na Ławicy, przesłuchania odbywały się też w siedzibie WUBP.\nProcesy sądowe przygotowywane po Czerwcu, podczas których komuniści zamierzali dowieść (podobnie jak poprzez uruchomioną wówczas kampanię propagandową), że za protest i krwawy przebieg wydarzeń w Poznaniu odpowiadają tzw. imperialistyczni agenci, w związku z październikowymi przemianami w Polsce, w większości zostały przerwane. Groźbą nie tylko dla Poznaniaków stały się jednak na wiele lat słowa wypowiedziane w radiu wkrótce po tragedii przez premiera Józefa Cyrankiewicza. Grzmiał on, że władza ludowa odrąbywać będzie podnoszone na nią ręce (29 czerwca 1956 r.).\nPoznański Czerwiec 1956 jest jednym z najlepiej udokumentowanych fotograficznie wydarzeń w powojennej historii Polski. Jak to możliwe w epoce niskich zarobków, kiepsko zaopatrzonych sklepów i braku dostępu do towarów luksusowych? Dokładna dokumentacja fotograficzna wykonana zostaną głównie dzięki temu, że w tłum demonstrantów wysłano ubranych po cywilnemu funkcjonariuszy UB z niewielkimi aparatami ukrytymi w płaszczach i torbach. Fotografie miały ułatwić rozpoznawanie demonstrantów, gromadzenie dowodów przeciwko nim, a następnie ukaranie.\nOdsłonięcie Pomnika Ofiar Poznańskiego Czerwca 1956 (fot. Jan Kołodziejski)\nZ poznańskimi robotnikami rozprawiono się niezwykle surowo. W efekcie polityki prowadzonej przez władzę komunistyczną (m. in. słów Władysława Gomułki z 1957 roku o konieczności „zapuszczenia nad Czerwcem żałobnej kurtyny milczenia”) godne upamiętnienie ich odważnego protestu i przywrócenie zbiorowej pamięci ofiar Poznańskiego Czerwca możliwe było dopiero po ćwierćwieczu.\nCiekawostka: w czasie stanu wojennego powtarzało się „internowanie” pomnika, np. poprzez okrążanie go przez milicjantów lub zomowców w celu niedopuszczenia do niego przedstawicieli opozycji z kwiatami czy zniczami, zwłaszcza w dni świąt narodowych nieuwzględnianych w komunistycznym kalendarzu. Niejednokrotnie osoby przechodzące przez plac obok pomnika były zatrzymywane i legitymowane. W 1983 roku władze Poznania nie zgodziły się na wizytę papieża Jana Pawła II pod pomnikiem. Ojciec święty odprawił wówczas mszę świętą na Łęgach Dębińskich, a pod pomnikiem stanął dopiero w 1997 roku, kiedy to wygłosił też homilię przypominającą o Poznańskim Czerwcu i upamiętniającą jego bohaterów i ofiary.\nZadanie dla uczestników wycieczki:\nZanotuj lub sfotografuj daty widoczne na pomniku, a następnie wyjaśnij krótko, do jakich wydarzeń się odnoszą.\nW malowniczej, secesyjnej dzielnicy Jeżyce rozegrały się w czerwcu 1956 roku najbardziej dramatyczne zdarzenia. W celu uwolnienia rzekomo zatrzymanych kolegów duże grupy osób ruszyły w stronę Centralnego Więzienia przy ulicy Młyńskiej oraz Wojewódzkiego Urzędu Bezpieczeństwa Publicznego przy ulicy Kochanowskiego. Patriotyczne demonstracje przed UB zostały przerwane przez funkcjonariuszy strumieniami wody z hydrantów, w odpowiedzi w okna urzędu poleciały kamienie i kostka brukowa. Przed 11.00 padły pierwsze strzały z obleganego gmachu. Demonstranci zdobywali broń na Młyńskiej, ale także w magazynach broni na komisariatach MO i w studiach wojskowych wyższych uczelni. Zacięte walki toczyły się w wielu punktach miasta. Wymiana ognia trwała do soboty 30 czerwca. Do stłumienia poznańskiego buntu użyto wojska. Do miasta przysłano 10 000 żołnierzy i ponad 300 czołgów, wozy pancerne i transportery opancerzone. Poznań zamilkł.\nW dawnej siedzibie WUBP mieści się obecnie Komenda Wojewódzka Policji (jasne zabudowania w dole ulicy, po lewej stronie).\nJedną z pierwszych rannych osób była Helena Przybyłek, jedna z trzech konduktorek MPK idących pod WUBP na czele robotniczego pochodu z flagą narodową i śpiewających hymn. Zarówno ona, jak i jej koleżanki, były wielokrotnie przesłuchiwane. Przybyłek utraciła zdrowie wskutek ran odniesionych na ul. Kochanowskiego, dwie pozostałe były maltretowane przez funkcjonariuszy. Po Czerwcu nie mogły już pracować, schorowane i cierpiące otrzymywały renty inwalidzkie i żyły w niedostatku.\nPrzy tej samej ulicy, w garażu UB, znaleziono ciało 13-letniego Romka Strzałkowskiego, najmłodszej ofiary Poznańskiego Czerwca. Okoliczności jego śmierci pozostały niewyjaśnione, nie żyją już świadkowie. Wiadomo, że chłopiec został zastrzelony. Biegli ustalili, że strzał oddano z bliskiej odległości. 28 czerwca rano Romek został wysłany przez matkę do sklepu, przyłączył się do robotniczego pochodu i brał udział w patriotycznych demonstracjach przed budynkiem UB.\nul. Romka Strzałkowskiego i odsłonięcie pamiątkowej tablicy 28 czerwca 1981 r. (fot. Jan Kołodziejski)\nNauczyciel opowiada uczniom o opublikowanym w poznańskim dzienniku nekrologu Romka Strzałkowskiego, w którym wiek chłopca, wskutek drobnego i zapewne nieprzypadkowego zabiegu zecerskiego, może być odczytany jako 18 zamiast 13 lat. W nekrologu podano też niewłaściwą godzinę pogrzebu (8.00 zamiast 11.00). Przy tablicy i ulicy upamiętniających Romka Strzałkowskiego wyjaśnia, że tablicę odsłonięto w tym miejscu w 1981 roku i proponuje chwilę ciszy dla uczczenia pamięci najmłodszej, niewinnej ofiary Poznańskiego Czerwca.\nZrzucone na ulicę fragmenty urządzeń zagłuszających 28 czerwca 1956 r. (IPN)\nNa rogu ulic Jana Henryka Dąbrowskiego oraz Adama Mickiewicza zwracamy uwagę na budynek ZUS (dawniej Ubezpieczalni Społecznej), na którego ostatnich piętrach oraz na dachu zamontowano urządzenia i anteny zagłuszające zachodnie stacje radiowe, w tym także Radio Wolna Europa. Tzw. zagłuszarka 28 czerwca 1956 r. została zniszczona przez demonstrantów. Jej elementy wyrzucono na ulicę. Drobne pozostałości, przechowane przez świadków historii, zobaczyć można na ekspozycji w Muzeum.\nAkcja Solidarności Walczącej pod urzędem cenzury w Poznaniu w 1990 roku (fot. Jan Kołodziejski)\nPatrząc w prawo, za budynkiem ZUS, w głębi ul. Adama Mickiewicza po prawej stronie, widzimy budynek (okazała, ale mocno zaniedbana, szara kamienica) stanowiący kiedyś siedzibę cenzury (tj. Wojewódzkiego Urzędu Kontroli Prasy, Publikacji i Widowisk w Poznaniu, następnie Okręgowego Urzędu Kontroli Publikacji i Widowisk). To tutaj ważyły się losy wielu dzieł literackich i artykułów prasowych, tutaj blokowano informacje i wycinano fragmenty różnych tekstów, wpływając na ich kształt. Ostatnią w Poznaniu akcję przeciwko cenzurze zorganizowała Solidarność Walcząca w styczniu 1990 roku. Ostatecznie urząd zlikwidowano wiosną tego samego roku. Hasło wypisane na budynku poznańskiej cenzury nawiązywało do hasła wypisanego przez robotników na gmachu KW PZPR w Poznaniu w 1956 roku („do wynajęcia”).\nBrama Fabryki Pojazdów Szynowych HCP SA przy ul. 28 czerwca 1956 r. (fot. Agnieszka Kołodziejska)\nPierwsze przerwy w pracy w ZISPO, czyli Cegielskim (HCP) miały miejsce na W-3, czyli w dzisiejszej Fabryce Pojazdów Szynowych. Obok niej znaleźć można upamiętniającą bohaterskich robotników tablicę z 1981 roku oraz miniaturę Poznańskich Krzyży.\nGłówna brama zakładów HCP to ta, nad którą widniało w latach 1949-1956 imię Józefa Stalina. Zakłady Przemysłu Metalowego usytuowane były przy ul. Feliksa Dzierżyńskiego (obecnie 28 Czerwca 1956 r.). Właściwą nazwę przywrócono Cegielskiemu jesienią 1956 roku – po Czerwcu, ale także po rozliczeniu ze stalinizmem.\nPoznański Czerwiec to wydarzenia mające w tle walki frakcyjne w PZPR (między puławianami i natolińczykami), krytykę stalinizmu i okres tzw. odwilży w Związku Sowieckim. Stał się w pewnym sensie katalizatorem projektowanych już przez komunistów przemian, które historycy nazywają ogólnie Polskim Październikiem. Ich efektem było dojście do władzy więzionego wcześniej (za „odchylenie narodowo-socjalistyczne”) Władysława Gomułki, złagodzenie represji, uwolnienie prymasa Stefana Wyszyńskiego, reformę aparatu bezpieczeństwa, ale też powołanie specjalnej formacji do tłumienia protestów ulicznych, czyli ZOMO (Zmotoryzowane Odwody Milicji Obywatelskiej).\nTen „pierwszy bunt społeczeństwa w PRL” zestawia się z innymi buntami antytotalitarnymi, do jakich doszło w latach 50. w państwach Europy Środkowej (Czechy, NRD, Węgry, Rumunia), podkreślając jego masowy charakter. Szczęściem dla Poznaniaków nie był on aż tak tragiczny w skutkach jak spacyfikowane przez Sowietów powstanie na Węgrzech.\nSzacunek dla poznańskich robotników, którzy odważyli się wystąpić przeciwko „robotniczej” władzy i obok postulatów ekonomicznych przedstawić także żądanie wolności, pozostanie wartością na stałe wiązaną z Poznańskim Czerwcem, zwłaszcza że ten robotniczy bunt uznawany jest za pierwszy wybuch prawdziwej wolności w całej Europie Środkowej (zob. tablica z okazji 50. rocznicy Czerwca przy Krzyżach).\nNazwij trzy symbole widoczne na muralu stworzonym na HCP w 60. rocznicę Poznańskiego Czerwca.\nDabert D., Łuczak A., Walka o pamięć Czerwca ’56. Obchody 26. rocznicy Czerwca w 1982 r. (stan wojenny), Poznań 2001\nEisler J., „Polskie miesiące”, czyli kryzys(y) w PRL, Warszawa 2008.\nGrzelczak P., Poznański Czerwiec 1956. Walka o pamięć w latach 1956–1989, Poznań 2016\nJankowiak S., Machcewicz P., Rogulska A., Zranione miasto. Poznań w czerwcu 1956 roku, Poznań–Warszawa 2003 (album, fotografie dostępne również na www.ipn.gov.pl)\nMakowski E., Poznański Czerwiec 1956 – pierwszy bunt społeczeństwa w PRL, Poznań 2001\nPaprzycki L., Ul. Kochanowskiego 28–29 czerwca 1956. Fotografie i relacja, Poznań 1996\nPoznański Czerwiec ’56, dodatek do miesięcznika „Pamięć.pl”, IPN, 2016\nPoznański Czerwiec 1956, red. J. Maciejewski, Z. Trojanowiczowa, wyd. 2 poprawione i rozszerzone, Poznań 1990\nPoznański Czerwiec 1956. Relacje uczestników, wybór i oprac. A. Ziemkowski, red. E.R. Dabertowa, Poznań 2006\nPoznański Czerwiec 1956. Teka edukacyjna, IPN 2019 (ipn.gov.pl/poznan)\nhttp://poznan.wyborcza.pl/multimedia/poznanski-czerwiec/ (D. Książkiewicz-Bartkowiak)\nAutorka: Agnieszka Kołodziejska


PISF - 38. Festiwal Młodzi i Film: Wielki Jantar za film „Moja polska dziewczyna”\n› Aktualności › 38. Festiwal Młodzi i Film: Wielki Jantar za film „Moja polska dziewczyna”\nJury Konkursu Pełnometrażowych Debiutów Fabularnych pod przewodnictwem Joanny Kos-Krauze uznało, że film Ewy Banaszkiewicz i Mateusza Dymka to przejmujący opis samotności współczesnego człowieka. Film spełniony.\nNagrodę imienia Stanisława Różewicza za reżyserię otrzymała Kalina Alabrudzińska reżyserka filmu „Nic nie ginie”. Jurorzy w uzasadnieniu nagrody zgodnie uznali, że witamy nowy talent w polskim kinie.\nJurorzy postanowili przyznać nagrodę specjalną za reżyserię dla Klary Kochańskiej-Bajon oraz Kaspra Bajona za „Vię Carpatię”, czyli za kameralny film o wielkich sprawach, wymykający się jakimkolwiek definicjom. Za odwagę spojrzenia tam, gdzie inni z zakłopotaniem odwracają wzrok.\nJantar 2019 za scenariusz powędrował do Piotra Dylewskiego oraz Magdaleny Celmer – scenarzystów filmu „Zgniłe uszy”. Zdaniem jurorów jest to twórcze, sprawne wodzenie widza za nos i wytarganie za uszy.\nNagrody aktorskie za najlepszą rolę kobiecą i męską trafiły do Julii Kijowskiej – za rolę w filmie „Via Carpatia” oraz Wojciecha Mecwaldowskiego za „Juliusza”. Odkryciem aktorskim okrzyknięto Maję Pankiewicz za rolę w filmie „Eastern”.\nDuet PRO8L3M otrzymał Jantara 2019 za muzykę do debiutu Piotra Adamskiego. Z kolei Jantarem za zdjęcia nagrodzono Michała Dymka – autora zdjęć do filmu „Moja polska dziewczyna”.\nJury Młodzieżowe najlepszym filmem uznało „Nic nie ginie” Kaliny Alabrudzińskiej, z kolei Nagroda Dziennikarzy powędrowała do Piotra Adamskiego. Publiczność koszalińska uznała, że Nagroda Publiczności powinna trafić do filmu „Underdog” w reżyserii Michała Kawulskiego.\nW Konkursie Krótkometrażowych Debiutów Filmowych Jantary 2019 za najlepszy film fabularnych otrzymał Hubert Patynowski za film „Nie zmieniaj tematu”, za najlepszy film dokumentalny Grzegorz Paprzycki za „Mój kraj taki piękny”, z kolei najlepszym filmem animowanym uznano „Mój dziwny starszy brat” Julii Orlik. Fundatorem wszystkich trzech Jantarów jest telewizja Canal+.\nAdam Suzin za zdjęcia do filmu „Love Machines” Michała Materny oraz Zuzanna Zachara za film „Piołun” ex aequo odebrali Jantara 2019 za najlepsze ufundowanego przez Heliograf Rental House z przeznaczeniem na sprzęt zdjęciowy i oświetleniowy do kolejnego filmu. Laureatem Jantara za najlepszy dźwięk ufundowanego przez Studio Fonograf z przeznaczeniem na udźwiękowienie kolejnego filmu został Konrad Błaszczyk – autor dźwięku do „Bajki na niespokojny sen”.\nAleKino+ przeznaczyło trzy nagrody specjalne – zakupy licencji do filmów z Konkursu Krótkometrażowych Debiutów Filmowych. Ich laureatami zostali Jola Bańkowska za animację „Story”, Rafał Łysak za dokument „Miłość bezwarunkowa” oraz Michał Chmielewski za „Hi, How Are You”. Nagroda Specjalny Legalnej Kultury trafiła do Pawła Dyllusa za film „Dziwor”.\nO nagrody w Konkursie Pełnometrażowych Debiutów Fabularnych walczyło 10 tytułów, z kolei w Konkursie Krótkometrażowych Debiutów Filmowych 65 tytuły: 31 fabuł, 14 dokumentów i 14 animacji.


W poszukiwaniu straconego słuchu. Podróż do najgłośniejszego kraju świata - WP Wiadomości\nOstatni rzut oka na plecak przed wyjściem z domu. Chwila zastanowienia nad tym, czego na pewno będzie mi brakowało. Prąd zazwyczaj jest, choć gwarancji nie ma. Ciepła woda to wielka niewiadoma. Bywa, ale bezpieczniej zbytnio na to nie liczyć. Znalezienie ciszy i spokoju? To jest wyzwanie na miarę poszukiwań Świętego Graala.\nNajpierw lot do Addis Abeby, stolicy Etiopii, a później kolejny do Hawassy, gdzie przez dwa tygodnie instruktor z Polskiego Centrum Pomocy Międzynarodowej (PCPM) będzie szkolił lokalnych strażaków. Sala odlotów lotniska krajowego nie jest duża. Ciepłe beże nieźle maskują fakt, że to miejsce niepierwszej świeżości. Kilka rzędów szaroniebieskich krzeseł, sklepy z pamiątkami i z nieodzownym stoiskiem z aromatyczną kawą podawaną w małych czarkach. Terminal kojarzy mi się z porozciąganą, starą koszulką, która spełnia swoją funkcję, jest czysta, ale lata świetności ma już za sobą. Materiał miejscami już się nadwyrężył.\nHerbata jest smaczna i gorąca. Do tego Coca-Cola ze szklanej butelki, która wygląda, jakby przeszła już niejedno, ale nie słyszałem, żeby napój kiedykolwiek stanowił zagrożenie bakteriologiczne. Wręcz przeciwnie. Jest też tradycyjna kawa i kilka ciastek z Polski schowanych na czarną godzinę. W takich warunkach mogę czekać na lot do Hawassy na południe od stolicy. Świat nie jest jednak idealny. Cios nadszedł z szybkością dźwięku.\nŹródło: Archiwum prywatne, fot: Jarosław Kociszewski\nW sumie sam jestem sobie winny. Straciłem czujność i niefrasobliwie wybrałem restauracyjny stolik przykryty grubą folią chroniącą purpurowy obrus. Może zmyliła mnie chwila względnej ciszy? Usiadłem nie zwracając uwagi na celujący we mnie kolumnami system stereo. Nagle zabłysły kolorowe lampki i trafiła mnie fala uderzeniowa etiopskiej muzyki folk.\nNie chodzi przy tym o samą muzykę. Rzeczywiście jak dla Europejczyka tonacja może być trochę zbyt wysoka, a rytmy są dziwne i łamią się w miejscach niespodziewanych. Jest też bardzo przyjemny, lokalny jazz. To, oraz zamiłowanie do instrumentów dętych, to jedna ze spuścizn po cesarzu Hajle Selasje. Bez trudu potrafię wyobrazić sobie spokojny, relaksujący wieczór z muzyką w tle. Problemem jest jednak sposób, w jaki Etiopczycy raczą się swoją muzyką. Mam wrażenie, że używają specjalnych urządzeń, które na zamówienie pozbawiono innych ustawień niż "na pełny regulator".\nMuzyki zachodniej głośnik nie zdzierży\nPrzez dwa tygodnie domem będzie Hawassa, czyli położona nad jeziorem o tej samej nazwie, niespełna półmilionowa stolica regionu Ludów Południa. Znajdujący się na uboczu hotel na pierwszy rzut oka sprawia dobre wrażenie. Czysto, miło, a do tego przyjemna restauracja nad jeziorem, w której podawane jest smaczne jedzenie, które, co nie mniej ważne, nikomu jeszcze nie zaszkodziło.\nStoliki ustawiono pod trzcinowymi daszkami w cieniu starych fikusów i figowców. To miejsce słynie z małp, które bezczelnie kradną jedzenie nieuważnym gościom. Uzbrojona w długie kije ochrona stara się chronić stoliki, ale zwierzęta i tak głodne nie skaczą. Niestety tu też na ofiary czyha wróg akustyczny. Głośniki zamknięte w stalowych skrzynkach z kratami chroniącymi przed deszczem i małpami, ryczą bez litości.\nCzasem, z myślą o pojawiających się cudzoziemcach, obsługa puszcza muzykę zachodnią, która, pomimo decybeli, powinna być łatwiejsza do strawienia dla Europejczyka. Etiopskie głośniki nie są aż tak tolerancyjne. O ile testujący maksymalną wytrzymałość membran lokalny folk czy jazz przechodzi bez bólu, to kolumny nie radzą sobie z przebojami europejskiej muzyki pop ani klasyki. Nagle zaczynają czkać, stukać i wydawać dźwięki kojarzące się z poważnym rozstrojem żołądka, a nie kulturą czy rozrywką.\nCo ciekawe, muzyka na żywo potrafi ogłuszyć równie skutecznie. W każdym mieście jest przynajmniej jedna "restauracja tradycyjna". To miejsca, w którym podawane są tylko dania kuchni etiopskiej z wszechobecną indżarą, czyli rodzajem kwaśnawych naleśników ze sfermentowanego zboża tef. Do tego zamówić można kilka rodzajów papki z soczewicy czy grochu, a także kilka rodzajów mięsa. Szczególnie odważni zaryzykować mogą kitfo, lokalny rarytas z surowego mięsa przypominający nasz tatar. Do tego na osłodę zamówić można tecz, sfermentowany miód podawany w małych karafkach z długą szyjką.\nOczywiście to jest wersja optymalna oferowana tylko w dni inne niż postne. Etiopczycy poszczą aż 200 dni w ciągu roku i przeciętnie, z powodów religijnych lub finansowych, zaledwie dwa razy w miesiącu mogą pozwolić sobie na jedzenie mięsa.\nO raczeniu się egzotycznymi smakami w ciszy i spokoju możemy jednak zapomnieć. Posiłkowi towarzyszą muzycy, często także tancerze i tancerki w strojach ludowych, poruszający ramionami i głowami w tempie, od którego przeciętny Europejczyk nieodwracalnie uszkodziłby sobie kręgosłup, ponaciągał mięśnie i skazał na długą rekonwalescencję. Nie jest to jednak "cepelia" w naszym rozumieniu, czyli coś nawiązującego do tradycji w oderwaniu od aktualnej rzeczywistości. Tutaj ludzie są szczerze dumni ze swojej tradycji, która nadal jest czymś żywym i szczerym.\nEtiopczycy uwielbiają przychodzić do tych restauracji. Muzycy grający na jednostrunowych masinko przy akompaniamencie bębnów, a czasem elektrycznego pianina, na bieżąco wymyślają zabawne przyśpiewki żartując z gości, którzy niekiedy sami odpowiadają w podobnym duchu. Zabawa w dobrej, swobodnej atmosferze trwa do późna. To nic, że poziom dźwięku testuje odporność bębenków usznych.\nDecybele na chwałę Boga\nBluźnię! Narzekam na hotel, który ogłusza gości w restauracji, ale sam położony z dala od innych źródeł nieustannego ataku na uszy. Tutaj powinno dać się odpocząć po dwóch kilkugodzinnych sesjach szkoleń. Przecież mogło być znacznie gorzej. Ktoś powiedział, że w pobliżu hotelu nie może być imprezowni, z której przez pół nocy dochodziłby łamany rytm werbla z blaszanej puszki pokrytej kozią skórą? W pobliżu nie ma też żadnego meczetu, kościoła ani klasztoru. Każdy z nich potrafi rzucić wyzwanie szukającemu wytchnienia Europejczykowi.\nEtiopskie meczety nie narzucają się i nie dominują panoramy miasta. Nie mniej wśród niewysokiej zabudowy można dostrzec meczety i psychicznie przygotować się na budzenie na poranną modlitwę. Zdarzają się jednak niemiłe niespodzianki. Nic mnie jednak nie przygotowało na dźwiękową batalię o rząd dusz, której doświadczyłem w Adoli, mały miasteczku na południe od Hawassy, które dla wielu Etiopczyków jest synonimem głębokiej prowincji.\nPrzeoczyłem słup z megafonem celującym w moje okno. Wieczorem i nad ranem muezin wznosił swoje modły do Allaha z wyraźnym, etiopskim akcentem, którego skojarzenie z dźwiękami znanymi z Turcji czy krajów arabskich wymaga dużej dozy wyobraźni. Na odpowiedź dyskoteki w blaszaku sąsiadującym z hotelem nie musiałem długo czekać. Afrykańskie disco łupnęło z siłą młota pneumatycznego. Muezin nie pozostał dłużny zmuszając rdzewiejący megafon do jeszcze większego wysiłku. I tak każdej nocy.\nW bitwie o uszy i umysły wiernych duchowni etiopskiego kościoła ortodoksyjnego też łatwo pola nie oddają i z lubością korzystają z systemów nagłośnieniowych, gdy tylko mają prąd i głośniki. Półtorej godziny mszy przed świtem robi wrażenie, zwłaszcza jeżeli dzieje się to codziennie.\nRejwach dnia codziennego\nOczywiście Hawassa, ani inne miasta i miasteczka przeludnionego, ponad 100 milionowego kraju nie są idealnym miejscem na poszukiwanie ciszy. Z hotelu do baraków straży idziemy jakieś dwadzieścia minut. Wszędzie tłoczą się ludzie, którzy co najwyżej uprzejmie uśmiechną się na widok "farandżi", cudzoziemca. Irytuje mnie tylko, gdy dzieci nie odróżniają mnie od coraz częściej spotykanych robotników i inżynierów z Chin. Na zaczepkę "China! China!" odpowiadam urażony "Farandżi, a nie żaden China!"\nCzasem przyłącza się przechodzień chętny do wymiany kilku zdań bardziej lub mniej łamaną angielszczyzną. Rozpoznawane na całym świecie nazwisko Roberta Lewandowskiego pomaga rozwiać wątpliwości, że przyjechałem z Polski (Poland), a nie z Holandii (Holland). Teraz piłkarz pełni rolę naszej narodowej wizytówki. Dawniej byli to Jan Paweł II i Lech Wałęsa. W wielu przypadkach nie ma to jednak większego znaczenia, bo przeciętny Etiopczyk zadowoli się świadomością, że rozmawia z gościem z Europy, bez wdawania się w dalsze szczegóły.\nPrzed niechcianym towarzystwem zawsze można uciec wsiadając do badżadża, trójkołowej taksówki budowanej na bazie skutera, która jest bliskim krewnym azjatyckiego tuk-tuka. Lekki, białoniebieski pojazd z terkotem przedziera się przez zatłoczone ulice, a kierowcy skutecznie omijają korki sobie znanymi skrótami przez wykroty i kałuże. Przednią szybę i burty często zdobią różnej wielkości krzyże i wizerunki, które nie pozwalają mi jednoznacznie powiedzieć, czy mam do czynienia z Chrystusem czy Bobem Marleyem.\nModlitwa o brak prądu\nNoc przynosi nadzieję na chwilę wytchnienia i odpoczynek. Robi się przyjemnie chłodno, a obsługa wreszcie wyłączy system nagłośnieniowy. Z prysznica płynie ciepła woda, która pozwala zmyć z siebie całodzienny kurz i pot. Buzia sama się śmieje na myśl o kilku godzinach oddechu z dala od wszechobecnego rejwachu dziennej krzątaniny.\nCzar szybko jednak pryska. Pompa wodna zamontowana tuż za oknem włącza się o 3 nad ranem. Buczy tak perfidnie, że ulgi nie przynoszą nawet wciśnięte w uszy stopery wsparte przez naciągniętą na głowę poduszkę. Jeżeli do tego dodamy wielkie krople deszczu łomoczące o liście starego figowca, to trwała utrata słuchu staje się tylko kwestią czasu.\nPrzerwa w dostawie prądu jest zbawienna! Przecież musi minąć chwila, zanim ktoś włączy generator… Przyroda nie ma jednak litości. Małpy kłócą się krzycząc w niebogłosy i nawet ptaki dokładają swoje. Nie ma to nic wspólnego z dobrodusznymi trelami "Ptasiego radia".\nPrzedziwny wygląd powoduje, że dzioborożce na pierwszy rzut oka budzą zainteresowanie i sympatię. Nad długim, ciężkim dziobem dźwigają pokaźne, kostne narośle. W rezultacie, w locie wyglądają tak, jakby rozpaczliwie machając skrzydłami goniły swój środek ciężkości. Kilka, kilkanaście nerwowych ruchów pozwala im nabrać szybkości na kilkumetrowy ślizgi i od nowa… Wszelkie pozytywne uczucia, jakie żywiłem do tych egzotycznych, nieco pokracznych ptaków, wyparowały, gdy któregoś ranka kłótnia dwóch pierzastych "potworów" zagłuszyła nawet brzęczenie cykad i innego hałaśliwego robactwa. Ze złośliwą satysfakcją wypatrzyłem szybującego po niebie orła – może "król" zaprowadzi tu trochę porządku?\nUcieczka w dzikie ostępy\nEtiopczycy mają własny zegar, który o sześć godzin późni się w stosunku do naszego, i kalendarz wskazujący na rok 2010, ale weekendy są takie same. To znaczy, że po pięciu dniach pracy będzie czas, żeby porzucić cywilizację, hotel, restauracje prześcigające się mocą systemów nagłośnieniowych, i iść w góry.\nKażdy przecież wie, czym jest wypoczynek na łonie przyrody, w ciszy i spokoju! Wondo Genet w górach niedaleko Hawassy słynie z gorących źródeł. Woda o temperaturze sięgającej 80 st. C bije na środku zbocza. Kilkadziesiąt metrów niżej wpada do naturalnego, skalnego basenu, w którym siedzi kilkanaście namydlonych osób. Niżej zbudowano oficjalne, płatne baseny, do których przyjeżdżają wczasowicze z całej Etiopii.\nNiedaleko ze skały wypływa przyjemnie ciepłe źródełko, które szczególnie upodobał sobie cesarz Hajle Selasje. Z tego powodu pielgrzymują tu teraz rastamani z Jamajki. Moim celem jest jednak wodospad położony znacznie wyżej, w górach, których grań wyznacza granice między terenami ludu Oromo, największej grupy etnicznej w Etiopii, a obszarami zamieszkałymi przez Sidama.\nKiedyś były tu dziewicze lasy, po których pozostały już tylko pojedyncze, wielkie drzewa i kikuty pni. Miejsce puszczy zajęły niewielkie poletka kukurydzy i sklecone z gałęzi chatki drwali, którzy nielegalnie wyrąbują ostatnie drzewa, żeby przerobić je na ręcznie ciosane deski i wypalić węgiel drzewny z odpadów, który później sprzedadzą na pobliskim targu.\nSzum spadającej wody, ścieżka ukryta wśród kilkumetrowych chaszczy i dziwnych pokrzyw, przy których te polskie nie parzą, tylko łechcą przyjemnie, a pod nogami odpryski obsydianu każącego przygotować się na nadejście zimy… Skojarzenie z popularnym serialem telewizyjnym uświadamia mi, że myśli zaczynają krążyć swobodnie, co oznacza upragniony spokój i ciszę. Błogostan jest w zasięgu ręki.\nRadość nie trwa długo. Najpierw do uszu dobiega brzęczący dźwięk afrykańskiego popu, a po chwili zza zakrętu wychodzi chłopak w klapkach. Jak wiele milionów jego rówieśników na całym świecie umila sobie czas muzyką z chińskiego telefonu. To jeden z paradoksów Afryki. To nic, że w domu albo w całej wiosce nie ma prądu. Ważne, żeby każdy miał smartfona, który za niewielką opłatą "ładowacz" podłączy do spalinowego generatora. Teraz do wypraw po wodę przenoszoną w żółtych kanistrach czy drewno na opał, doszły jeszcze spacery po prąd do telefonów.\nNagle czar spokoju w dzikich ostępach prysł. Chłopak nie ma słuchawek, co nie dziwi. A może z dobroci serca postanowił podzielić się ulubionymi rytmami z kozami skubiącymi okoliczne chaszcze? To przelało czarę goryczy. Czas porzucić płonne nadzieje na chwilę wypoczynku w ciszy i spokoju.\nLepiej skupić się na pracy do zrobienia i cieszyć się tym, co dostępne. Przecież w hotelu jest ciepła woda i nawet nie trzeba walczyć z gmatwaniną zaworów wystających ze ściany, żeby popłynęła z kranu. Także nieustanna wojna bakteriologiczna z czarny lądem nie jest z góry przegrana. Zapas leków, środków do mycia rąk i zdrowy rozsądek dają szansę, choć nie gwarancję, wyjść z tego bez szwanku.\nDo tego nie brak tu drobnych przyjemności, takich jak trudna do wyobrażenia dla Europejczyka kawa z herbatą parzoną w wodzie z ziołami, której smak przypomina piernik świąteczny czy mieszanka soków ze świeżego awokado, ananasa, papai, mango i gujawy. Co więcej, strażacy z Hawassy wkładają sporo serca w szkolenia, a przedstawiciel władz pomaga jak może, żeby wszystko się udało. Czego chcieć więcej? Z czasem nawet ramiona same zaczynają podrygiwać do niezrozumiałego rytmu. Byle tylko uszy wytrzymały!


stacja diagnostyczna Zgierz z stacja-zgierz.pl - Ekspresowy Polski katalog\nMożna być niesłychanie zadowolonym z najlepszego poczynania i skorzystania ze sprawdzonych ofert od renomowanych przedsiębiorstw z branży, jakie zaproponują niesłychanie wartościową pomoc dla klientów. Mechanika pojazdowa Zgierz daje zarówno szansa usunięcia wszystkich usterek, jakie mogą wystąpić w konkretnym aucie. Tym samym użytkowanie go będzie jeszcze przyjemniejsze i jeszcze niezwyklej komfortowe i wygodne dla klientów. Faktycznie należałoby rozważyć tym samym korzystanie ze sprawdzonych ofert od renomowanych firm. Zadbanie o swoje auto zwiększy komfort przemieszczania się nim i w realny sposób wpłynie na wygodę podróżowania konkretnym autem. Można być tym samym niesłychanie zadowolonym z najlepszego podejścia do sprawy.


Budujmy dziś kulturę życia | Niedziela.pl\nBudujmy dziś kulturę życia\nPod takim hasłem odbywały się XVI Dni Papieskie w diecezji świdnickiej. Jednym z elementów tego wydarzenia było wyjątkowe muzyczne przedsięwzięcie inspirowane postacią papieża Polaka, patrona Świdnicy.\nNiedziela świdnicka 22/2021, str. VI\nArtyści podczas wspólnego śpiewania\nŚpiewana modlitwa o ustanie pandemii odbyła się wieczorem 14 maja w specjalnie przygotowanej na to wydarzenie świdnickiej katedrze. Koncert poprowadzili Łukasz Lech i Magdalena Drohomirecka, a na scenie stanęli artyści: Anna Sokołowska-Alabrudzińska, Marcin Jajkiewicz, Marzena Ciuła, Michał Gasz, Tomasz Błasiak i Wiktoria Węgrzyn. Towarzyszyła im orkiestra Arte Symfoniko pod dyrekcją Mieczysława Smydy oraz chór Happy Soul pod kierownictwem Martyny Modlińskiej-Młynarskiej. Spotkanie rozpoczęło się od utworu napisanego specjalnie na tę okazję. Rozbrzmiewało w nim hasło tegorocznych Dni Papieskich. Muzykę skomponowali Anna Sokołowska-Alabrudzińska i Maciej Nić, natomiast za tekst odpowiada Magdalena Sroka, szczególnie związana ze św. Janem Pawłem II i wielokrotnie spotykająca się z nim w Rzymie.\nKoncert składał się z pieśni opowiadających o Janie Pawle II i najważniejszych przesłaniach płynących z jego nauczania. Utwory były przeplatane poezją Karola Wojtyły w wykonaniu Michała Chorosińskiego.\nPrzybyłych do parafii katedralnej powitał bp Marek Mendyk, słowa podziękowania skierował natomiast w stronę muzyków, artystów i wszystkich zaangażowanych w przygotowanie wydarzenia. Wspomniał, że Boga można wychwalać na różne sposoby – także poprzez muzykę, śpiew i taniec. Nawiązał również do majowych rocznic związanych z Janem Pawłem II i podkreślił, że warto za jego wstawiennictwem prosić o ustanie pandemii. Hierarcha odniósł się też do hasła Dni Papieskich i wyjaśnił, czym jest kultura życia.\n– Jest to szeroko rozumiana formuła, która upomina się o nowego człowieka. Punktem wyjścia dla rodzącej się kultury są podstawowe egzystencjalne pytania człowieka o prawdę, dobro, piękno. Pytania o to, kim jest człowiek, jaki jest cel jego życia, jakie znaczenie ma otaczająca go rzeczywistość i czas, w którym przebiega jego życie. Odpowiedzi, jakich człowiek poszukuje, wokół których żyje i buduje kształt egzystencji – to wszystko staje się kulturą.\nŁukasz Lech, scenarzysta i reżyser wydarzenia, w rozmowie z Niedzielą Świdnicką opisuje cele towarzyszące mu przy powstawaniu dzieła.\n– Żyjemy w czasie przeciążenia, przytłoczeni zmartwieniami czy smutkiem. Zależało nam, by ten koncert dał każdemu z nas nadzieję. Utwory niosły ze sobą ważne treści, opowiadały o nadziei, miłości oraz przebaczeniu, emanowało to z każdej myśli i nuty. Zwłaszcza, że nasza modlitwa odbywała się dzień po 40. rocznicy zamachu na papieża. Chcieliśmy, by ten czas budował nas do nowych wyzwań i zadań; abyśmy po marazmie zastraszenia pandemicznego obudzili się do głoszenia Ewangelii tam, gdzie Bóg nas postawił.\nSoliści wraz z orkiestrą i chórem współpracują od kilku lat, organizując różnego rodzaju koncerty oraz eventy katolickie.\n– Spotykamy się regularnie, każdy z nas zjeżdża z różnych części kraju, ale łączy nas jedno – chwalenie Boga. Dzisiejsza muzyczna modlitwa była okazją do tego, by dziękować Janowi Pawłowi II, Matce Boskiej za to, że możemy się szanować, kochać i dzielić radością życia – relacjonuje Michał Gasz, jeden z solistów. – Jesteśmy też wzruszeni reakcją widzów, którzy żywo i emocjonalnie reagowali na nasze występy. Jeżeli widać, że publiczność cieszy się z nami, to nam chce się śpiewać – dodał.\nWieczorną modlitwę zwieńczyło wspólne wykonanie Barki, jednej z ulubionych pieśni Jana Pawła II. Zgromadzeni trzymali w rękach zapalone świece na znak jedności i pamięci o spuściźnie pozostawionej przez papieża.\nZachęcamy do zajrzenia na naszą stronę internetową swidnica.niedziela.pl, gdzie znajduje się zapis transmisji koncertu, galeria zdjęć, a także relacja filmowa.


Alltube tv 2021 − morzekaszuby.pl\nNikogo nie zdziwi fakt, że czasem odczuwamy chęć zobaczenia czegoś ciekawego. Nieodpłatne seriale to coś, co obchodzi dużą ilość internetowych użytkowników. Witryną, gdzie jest możliwość wyszukać darmowe filmy jest witryna Zalukaj-Pl.pl. Na stronach internetowych łatwo możesz wyszukać ciekawe seriale i filmy zupełnie za darmo. Zalukaj jest serwisem, który oferuje dla dużego grona użytkowników Internetu najbardziej popularne filmowe produkcje. Jest to bardzo popularny dostawca filmów i seriali dla ludzi w sieci Internet.\nDużo serwisów w sieci Internet udostępnia filmy i seriale do podziwiania przez widzów. Takim serwisem jest chociażby Zalukaj. Możesz zobaczyć na ich stronie produkcje, które są na chwilę obecną najchętniej odtwarzane na świecie. Należy pamiętać, że fani oglądania stale szukają najlepszych filmowych produkcji w wyszukiwarkach. Więc świetnym pomysłem będzie sprawdzenie tego serwisu.\nPostęp serwisów VOD w Internecie w Polsce znacznie przyspieszył. Ogromna ilość użytkowników wyżej stawia w oglądaniu filmów nieodpłatnie. Dlatego nie chcą zapłacić pakietu portalu z usługami VOD. Widzowie cenią znaczenie takich serwisów jak wspomniany wyżej Zalukaj-Pl.Pl. Ta witryna cieszy się sporym zainteresowaniem użytkowników internetowej sieci. Oferta wielu serwisów VOD z filmami i serialami nie wszystkim nie podoba się.\nStrona Zalukaj-Pl oferuje wiele filmowych produkcji, które przypadają do gustu użytkowników. Zalukaj-Pl jest rozdzielony na rodzaje filmów. Bez wątpienia ta funkcjonalność sprawi, że oglądający częściej będą chcieli skorzystać z tych usług. Oglądanie najświeższych filmów i seriali to idealne zajęcie na wieczór. Dlatego też będzie dobrym pomysłem przetestować rozrywki, które oferuje platforma Zalukaj-Pl.Pl. Z usług tej strony korzysta sporo użytkowników Internetu.\nOglądanie filmów i seriali jest bardzo popularne wśród osób. Dlatego też witryna Zalukaj stara się zapewniać najwybitniejsze produkcje filmowe dla swoich użytkowników.


Strona główna » Aktualności » Błażej Skrzeszewski: Cele zostały osiągnięte. W nowym sezonie poszerzymy horyzonty (wywiad)\n23 września 2021 Ten artykuł przeczytasz w 18 minut\nPrzypomnijmy, że nasz dzisiejszy rozmówca, pełni nie tylko rolę sternika polsko-czeskiego teamu Startu Gniezno. Aktywnie działa również w żużlu amatorskim, gdzie bierze udział w zawodach, a także w ich organizacji. Ponadto ściga się również na lodzie, ostatnio minionej zimy podczas gali na zamarzniętym jeziorze w Kłecku. Błażej Skrzeszewski zdradza przy okazji plany tego dotyczące, a w nich znalazł się chociażby znany z Piły… turniej gwiazdkowy!\nDamian Kuczyński (speedwaynews.pl): – Sezon Startu Gniezno w Czechach zakończony, srebrne medale zdobyte. Jak pan może podsumować te rozgrywki? Spełniliście swoje założenia stawiane przed przystąpieniem do Extraligi?\nBłażej Skrzeszewski (menadżer Aforti Startu Gniezno-Liberec, żużlowiec-amator): – Jak najbardziej zespół spełnił oczekiwania i cele, które były przed sezonem założone. Nadrzędnym dla nas było zdobycie medalu – jakiegokolwiek. Zdobyliśmy srebrny, więc jesteśmy zadowoleni. Teraz, patrząc na to wszystko już z „chłodną głową”, stwierdzam, że złoto było praktycznie na wyciągnięcie ręki. Plany pokrzyżowała nam kontuzja Kevina Fajfera, która wyeliminowała go z pierwszych meczów, oraz brak dostępności Oskara Fajfera, bo miał też inne zobowiązania, jak chociażby liga szwedzka.\n– No właśnie, w tej kwestii mam pytanie, jaka była koncepcja budowy składu?\n– W to miejsce pojawili się zawodnicy, którzy byli związani w jakiś sposób ze Startem Gniezno. Nie chodzi o występy w tegorocznej eWinner 1. Lidze, ale o to, że w przeszłości bronili naszych barw. Mam na myśli Marcina Nowaka, czy Norberta Kościucha. Oni to lukę w pewnym sensie wypełnili. Suma summarum, wynik końcowy jest zadowalający. Jako Gniezno i jako klub z Liberca, jesteśmy usatysfakcjonowani. Zapisaliśmy się oprócz tego w historii. Wiadomo, że pierwszą drużyną, która wystartowała w zagranicznej lidze, była ekipa Falubazu – Wolfslake w Bundeslidze. My jesteśmy pierwsi natomiast w Czechach i nikt nam tego nie zabierze.\n– Czy można już zapewnić, że po pierwszym historycznym sezonie gnieźnian w czeskiej Extralidze, w 2022 roku będzie kolejny?\n– Tak, raczej tak. Musimy jeszcze dograć szczegóły, na jakich zasadach to będzie obowiązywało w przyszłym roku. Zobaczymy, czy ta współpraca będzie wyglądać tak samo, że nazwa gnieźnieńskiego klubu będzie widnieć w nazwie zespołu, jako główny sponsor, czy będziemy tylko w części partycypować w drużynie Liberca. Na pewno pociągnięte to zostanie dalej, tylko trudno mi powiedzieć na ten moment, w jakiej dokładnie formie. Na to jest jeszcze czas. Na razie najważniejsze jest poukładanie budżetu pierwszego zespołu, który startuje w polskiej eWinner 1. Lidze Żużlowej. Dopiero, jak to wszystko będzie dograne, to skupimy się na projekcie czeskim.\n– Czyli głównym celem było zdobycie medalu, ale jak się domyślam – takim również wiodącym, po prostu okazja do startów dla gnieźnieńskich żużlowców…\n– Ależ oczywiście. Głównie chcieliśmy nawiązać współpracę tych dwóch ośrodków, aby zawodnicy startujący w gnieźnieńskim zespole mieli więcej możliwości do startów. Wiadomo, że sezon był jaki był, zdarzały się kontuzje, jest zakończenie kariery Mirka Jabłońskiego, więc te plany trzeba było w jakiś sposób w trakcie rozgrywek zmienić. Jednakże cele, jakie założył sponsor i zarząd zostały jak najbardziej osiągnięte. Pod względem zarówno sportowym, jak i marketingowym, możemy być ukontentowani tym projektem.\n– Czy zdarzyło się, że podczas zawodów Startu w Czechach, pojawiali się kibice z Gniezna?\n– Teraz w ostatniej rundzie w Pradze mieliśmy już typowe wsparcie fanów z Gniezna. Kilkanaście osób z naszego miasta dojechało na te zawody i kibicowało nam. Wcześniej w Slaným, czy w Pardubicach nieszczególnie. W Libercu zjawiło się też kilku kibiców. Podczas finałowych zawodów mieliśmy na trybunach gnieźnieńskie flagi, co było naprawdę miłe. Praga to – wiadomo – stolica kraju, więc fani zrobili sobie wypad na zwiedzanie połączony ze speedwayem. Sympatycznie było zobaczyć ich doping.\n– Na którym obiekcie pana podopiecznym najbardziej podpasował tor? Wbrew pozorom na tym „domowym”, czyli w Libercu, ekipa zaprezentowała się najsłabiej.\n– No tak, to dość kuriozalna sytuacja, że na „domowym” torze wykręciliśmy najsłabszy wynik. Drużyna najlepiej wypadła w Slaným, mimo że tamtejszy tor jest ciężki. Zawodnicy to nie raz podkreślali, że tam najlepiej im się jechało. W Pradze też nie było źle.\n– No właśnie, Praga. Chyba musiało być trochę nerwowo. Miejscowa AK Markéta wygrała i uratowała was różnica małych „oczek”.\n– Wiedzieliśmy dobrze już przed zawodami, że złoty medal jest poza zasięgiem, ponieważ matematycznie nie było to w żaden sposób możliwe. Pardubice już w przedostatniej rundzie zagwarantowały sobie mistrzostwo. Musieliśmy przyjechać drudzy, żeby utrzymać aktualną do tej pory pozycję. Do połowy zawodów było wszystko naprawdę wyrównane, więc nie byliśmy niczego pewni. Fakt, że mogłem skorzystać jeszcze bardziej z Oskara Fajfera, bo mógł jechać w sumie nawet sześć razy. Dałem jednak szansę Marcinowi Nowakowi i Kevinowi Fajferowi i tych decyzji nie żałuję, bo efekt końcowy mówi sam za siebie.\n– Oprócz tego, pełnił pan funkcję menadżera drużyny, był pan też obserwatorem zawodów. Stąd moje pytanie, w którym z ośrodków ten żużel najbardziej „żyje” w pana opinii?\n– Zdecydowanie Slaný. Ja od paru lat przyjeżdżam na zawody w Czechach. Widzę to doskonale, że to właśnie w Slaným, miejscowości położonej notabene niedaleko Pragi, ten głód żużla jest największy. Przychodzi tam największa grupa kibiców. W Libercu zjawia się mała grupa fanów, a nawet w Pardubicach, gdzie jest duży stadion i goszczą tam wielkie imprezy, na mecze ligowe nie przybywają jednak kibice w licznym gronie. Podobnie jest w Pradze. W Slaným myślę, że na rundzie Extraligi trybuny ugościły z dwa i pół tysiąca osób. W zeszłym roku chyba jeszcze więcej.\nTrybuna opisywanego stadionu podczas jednej z tegorocznych imprez – finału Mistrzostw Czech Par\n– No właśnie, Slaný to obrzeża Pragi, a przychodzi dużo kibiców. Natomiast w samej stolicy, na Markécie, już nie bardzo… Oprócz Grand Prix, inne imprezy nie przyciągają fanów.\n– Dokładnie. Obiekt w Pradze przypomina polskie stadiony ligowe. Pod kątem infrastruktury również – nie ma się tam do czego przyczepić, wszystko jest wyremontowane. Oświetlenie, park maszyn, zaplecze socjalne, budynek klubowy – wszystko jest należycie zadbane. Mimo to, na imprezach nie zjawiają się licznie kibice.\n– Stadion w Slaným też jest okazały, a chodzi mi głównie o trybunę na prostej startowej. Tylko widać, że wszystko dotknął już „ząb czasu”…\n– Tak, zgadza się. Cała infrastruktura wymaga tam już dogłębnego remontu. Wszystko lata świetności ma już za sobą.\n– Jest pan jednym z organizatorów turniejów dla żużlowców-amatorów w cyklu Gropex Speedway Cup. Co może pan powiedzieć o tegorocznym sezonie?\n– Wbrew pozorom, mamy jeszcze dwie imprezy do odjechania. Troszeczkę nam się kalendarz pozmieniał, niekoniecznie z naszej winy. Łudzimy się, że uda się planowo wszystko zorganizować. 9 października powalczymy w Ostrowie Wielkopolskim i zostanie nam jeszcze finał do rozegrania, najprawdopodobniej tydzień później. Nie wiemy jeszcze, gdzie się ona odbędzie, czy będzie to Leszno, Rawicz, Gniezno, czy może jeszcze gdzieś indziej. Odnośnie sezonu – cykl jeszcze nadal trwa, więc trzeba „chuchać”, żeby go w pełni dokończyć, natomiast rundy które odbyły się do tej pory, jak najbardziej się udały. Zainteresowanie zawodników jak zawsze było duże. Na pewno cykl będzie kontynuowany w przyszłym sezonie. Szukamy tylko sponsora strategicznego. Dalej chcemy się rozwijać i promować żużel amatorski. Nie tylko w naszym kraju, ale również za granicą.\n– Budujące w tym wszystkim jest to, że biorą udział też zawodnicy, którzy w przeszłości profesjonalnie ścigali się na żużlu…\n– Tak, dokładnie. To jest właśnie ta grupa „Platinum”. Coraz więcej zgłasza się do nas zawodników zagranicznych, którzy w przeszłości mieli licencję żużlową. W tym roku doszli Austriacy – Norbert Grögler i Jorgen Garner. Bardzo optują za tym, żeby jedną z rund w przyszłym sezonie zorganizować właśnie w ich kraju. W tym roku mieliśmy spotkania w Berlinie i dwa razy w Czechach. Ja mam takie – może nie marzenie – ale bardzo bym chciał, żeby w następnym sezonie, zorganizować jedną rundę w Czechach, jedną na Słowacji – w Žarnovicy i jedną właśnie w Austrii. Odezwało się kilku zawodników z tych krajów, nawet Węgrzy wyrazili zainteresowanie. Do Polski mają oni daleko, więc jeśli zrobilibyśmy to w Austrii, czy Słowacji, byliby jak najbardziej chętni. Oprócz tego, oczywiście jeszcze planujemy trzy-cztery rundy w naszym kraju.\n– To bardzo ciekawe. Na którym austriackim obiekcie planujecie takie coś zorganizować?\n– W Sankt Johann, albo w Mureck. W Eggendrorfie, bardziej odbywają się same treningi lub bardziej flat track, aniżeli żużel. Miejmy nadzieję, że się uda. Do tej pory, wszystko szło w miarę dobrze, więc nie zapeszajmy, może w przyszłym roku uda się spełnić nasze zamiary.\n– To świetna wiadomość, zwłaszcza dlatego, że w Austrii w tym sezonie nie odbyły się przecież żadne zawody…\n– Dokładnie, żadne. Natomiast Austriacy byli na naszych zawodach pierwszy raz. Bardzo im się podobało i bardzo optują, żeby u nich to zorganizować. Myślę, że dla naszych zawodników to nie jest żaden problem. Nie ważne, gdzie pojedziemy, zawsze na taki wyjazd będzie chętnych sporo uczestników z Polski. Myślę, że wszystko jest jak najbardziej realne.\n– Na koniec pytanie o imprezę, którą organizował pan minionej zimy. Jeżeli pogoda dopisze, mrozy chwycą, to będzie kolejna edycja gali lodowej na jeziorze w Kłecku?\n– Tak, zdecydowanie tak. Z całą świadomością zapewniam, że jeżeli tylko warunki atmosferyczne pozwolą, na pewno gala lodowa w Kłecku się odbędzie. Mamy jeszcze inny pomysł, który chodzi nam po głowie, ale jeszcze parę rzeczy musimy dograć, w związku z tym. Myślimy o czymś takim, co było przez wiele lat promowane w Pile, czyli takim turnieju gwiazdkowym. Chcielibyśmy zrobić takie zawody w Gnieźnie. Wiadomo – w żużlu amatorskim. Zobaczymy co z tego wyjdzie. Będzie to po sezonie, więc jest parę wyzwań, takich jak ponowne założenie band itp. Natomiast będziemy do tego dążyć, nikt wcześniej w speedwayu amatorów, czegoś takiego nie zorganizował. Chcielibyśmy w tym kierunku pójść.


Jak wybudować dom tani w eksploatacji? - Centrum PRasowe\nWbrew pozorom budowa domu energooszczędnego niewiele różni się od budowy domu metodą tradycyjną. Podstawowe zasady to prosta bryła budynku, odpowiednie materiały oraz staranne wykonawstwo. Koszty budowy takiego domu też nie są znacząco wyższe. Jak wynika z danych firmy Rockwool, partnera kampanii „Energooszczędność w moim domu", postawienie domu energooszczędnego o powierzchni użytkowej 123 m2 według standardu tej firmy może kosztować obecnie w Polsce tylko 2,7% więcej niż domu tradycyjnego o tej samej powierzchni. A co najważniejsze, inwestycja ta zwróci się po około 7 latach dzięki oszczędnościom ponad 30% rocznie na wydatkach na ogrzewnia.\nW energooszczędnym domu rozkładowi pomieszczeń przyświeca zasada projektowania pokoi dziennych oraz tych z dużymi przeszkleniami od strony południowej. Najlepiej byłoby, aby pomieszczenia użytkowe takie, jak: kuchnia, pralnia, garderoba znajdowały się od strony wschodniej lub zachodniej, a garaż od strony północnej. „Na tej ścianie, w naszym klimacie, powinno się stosować okna z mniejszą powierzchnią przeszkleń oraz stolarkę o wyższysz parametrach izolacyjności. Odpowiednie będą na przykład okna dachowe obrotowe GLL 1062 z szybą superenergooszczędną dwukomorową" - wyjaśnia Monika Kupska-Kupis, architekt Velux .\nPierwszym krokiem jest odpowiednie usytuowanie otworów okiennych i drzwiowych na etapie projektowania. Planując rozmieszczenie okien trzeba uwzględnić ich położenie względem stron świata i zależnie od tego dobrać odpowiednie typy o optymalnych parametrach. „Okna kupujemy na wiele lat, dlatego wybierajmy te dobrej jakości. Przed zakupem poznajmy ich walory użytkowe, które będą miało wpływ na komfort naszego domu. Niezwykle ważny jest także właściwy i zgodny z instrukcją montaż stolarki. W sprzedaży są akcesoria instalacyjne gwarantujące szczelne i ciepłe osadzenie okien. Z punktu widzenia energooszczędności niezwykle ważne jest również stosowanie opowiednio dobranych rolet i żaluzji, które pozwolą utrzymać komfortową temperaturę w domu przez cały rok chroniąc wnętrze przed nadmiarnym nagrzewaniem latem oraz poprawiając parametry izolacyjne okien zimą" - mówi Monika Kupska-Kupis architekt Velux. Do strat ciepła mogą przyczyniać się także nieocieplane i źle osadzone drzwi zewnętrzne, następny ważny element domu energooszczędnego.\nDobrze zaprojektowany dom energooszczędny wykorzystuje maksymalnie dużo światła dziennego. Konieczne jest uzupełnienie go efektywnym energetycznie oświetleniem sztucznym, w którym źródła światła i strefy świetlne należy zaplanować indywidulanie dla poszczególnych pomieszczeń. Warto stosować kilka punktów świetlnych zamiast jednego oraz tak rozplanować włączniki, aby móc płynnie sterować całym oświetleniem. „Wybierając źródła światła do domu powinniśmy wiedzieć, że nowoczesne lampy LED zużywają około 5 razy mniej energii elektrycznej i działają od 30 do 50 razy dłużej niż tradycyjne żarówki, wytwarzając taką samą ilość światła. Wysokiej jakości, markowe źródła światła LED mają też neutralny wpływ na zdrowie mieszkańców, gdyż wytwarzają światło o przyjaznej dla człowieka ciepłobiałej barwie o wysokim ogólnym wskaźniku oddawania barw" - mówi dr Andrzej Wiśniewski, ekspert firmy Osram.\nminka 2014-06-18 05:12:47\nJeden z patronów tego artykułu to Pracodawcy RP http://www.pracodawcyrp.pl/ warto tam zajrzeć, jest tam dużo przydatnych informacji.


Tydzień Zrównoważonego Transportu| Małopolska w zdrowej atmosferze\nSzkoła Podstawowa im. Jana Długosza w Piekarach we współpracy z Ekodoradcą zatrudnionym w Urzędzie Gminy Liszki zaangażowała się w Europejski Tydzień Transportu Zrównoważonego. W dniach 16-22 września wiele miast podjęło tę akcję i także Piekary włączyły się w tak ważne przedsięwzięcie.\nEkologiczny i bezpieczny transport – Akcja dzieci z Piekar\n19 września 2019 dzieci przyjechały do szkoły na hulajnogach, deskorolkach, rowerach. W kamizelkach odblaskowych uczniowie okrążyli boisko szkolne, dając sygnał, że są gotowi walczyć o zdrowszą planetę Ziemię.\nKolejnym działaniem było przygotowanie happeningu na przejściu dla pieszych w centrum Piekar. Pod opieką druhów z OSP Piekary i Pana Dzielnicowego st. sierż. Tomasza Błażewicza z komisariatu Policji w Zabierzowie, dzieci zatrzymywały samochody. Każdy kierowca otrzymał ulotkę o alternatywnych środkach transportu i cukierka. Akcja miała na celu zwrócenie uwagi, że przez to niebezpieczne skrzyżowanie w centrum Piekar codziennie przechodzi około 160 dzieci. Reakcja uczestników ruchu była bardzo przyjazna.\nDzielnicowy zwrócił uwagę, że pomimo godziny 9.00, natężenie ruchu jest duże, o czym świadczył korek, który co chwilę się tworzył.\nW ramach akcji uczniowie zawiesili również baner o treści „Dzieci z Piekar proszą o bezpieczne przejście dla pieszych”. Miejmy nadzieję, że kierowcy będą w tym miejscu szczególnie pamiętać o zachowaniu ostrożności.\n☁ » Aktualności lokalne » Kraków i powiat krakowski » Liszki » Europejski Tydzień Zrównoważonego Transportu w Szkole Podstawowej im. Jana Długosza w Piekarach


Jak możemy zmieniać klimat – od ogółu do szczegółu - lokalsi.net\nJak możemy zmieniać klimat – od ogółu do szczegółu\nJak możemy zmieniać klimat? Unijne fundusze na zmiany klimatu w regionie, czyli jak mieszkańcy mogą skorzystać ze wsparcia. Trwają szerokie konsultacje, dotyczące funduszu sprawiedliwej transformacji. Komisja Europejska, kraje członkowskie, samorządy lokalne i wspólnoty samorządowe zastanawiają się w jaki sposób bezpiecznie oraz jak najmniej odczuwalnie ekonomicznie i społecznie przejść przez proces transformacji. Receptą na planowane działania mają być środki z unijnego funduszu na rzecz sprawiedliwej transformacji, które w latach 2021-2027 dla Polski mają wynieść 3,5 mld €.\nDługoletni proces, aby był zrealizowany w sposób skuteczny, efektywny i zracjonalizowany wymaga oprócz funduszy również wieloletnich planów, strategii i licznych programów. Realizowane i wdrażane działania powinny odpowiadać na potrzeby lokalnej i regionalnej gospodarki, przekwalifikowywania pracowników i rekultywacji środowiska naturalnego.\nCo to oznacza dla mieszkańców naszego regionu?\nTransformacja energetyczna będzie dotyczyć nas wszystkich, ale w dużym stopniu może dotknąć pracowników sektorów okołowydobywczych. Sektor górniczy zatrudnia na Śląsku ok. 72,5 tys. osób, co stanowi ok. 4,9% całkowitego zatrudnienia w regionie (dane za 2018 r.). Zgodnie z szacunkami jedno miejsce pracy w górnictwie generuje ok. 3 miejsc pracy w sektorach okołogórniczych. Kluczowym celem sprawiedliwej transformacji jest zatem zaplanowanie stopniowego, z poszanowaniem godności ludzkiej i przy zapewnieniu ciągłości rozwoju gospodarczego regionu, stylu życia społeczeństwa. Dwukierunkowe działania powinny zmierzać jednocześnie do zapewnienia stabilności zatrudnienia osób pracujących w przemyśle górniczym, ale również tworzenia nowoczesnych miejsc pracy, rozwoju firm i przedsiębiorstw oraz zapewnienia dostępu do szkoleń, nauki nowych umiejętności oraz zdobywania potrzebnych kompetencji. Budowa i obsługa odnawialnych źródeł energii może stworzyć co najmniej tyle samo miejsc pracy ile będzie wygasać w perspektywie lat w przemyśle okołogórniczym.\nRozpoczęcie procesu zmian gospodarczych, społecznych i środowiskowych zaczęło się już wiele lat temu i zauważalne są dzisiaj efekty trafionych pomysłów w tym zakresie. Jednym z przykładów może być, np. nowy kierunek kształcenia w rybnickim Zespole Szkół Technicznych – Technik urządzeń i systemów energetyki odnawialnej. Nowy kierunek, pozwala na kształcenie pracowników w obszarze przyszłościowych inwestycji wykorzystujących kolektory słoneczne, pompy ciepła i inne urządzenia energetyki odnawialnej. Perspektywy i tendencje rynku pracy, wprost wskazują na rosnące zapotrzebowanie na specjalistów od energetyki odnawialnej i nowe, innowacyjne zawody.\nZaangażowanie samorządów w trwających procesach zmian w regionie jest znaczące i powinno być nadrzędne w aspekcie dystrybucji środków unijnych, rządowych i własnych dla wdrażania strategii i programów.\nCo to oznacza dla lokalnych władz i samych mieszkańców?\nKierunki zmian ustalone na poziomie Unii Europejskiej, koordynowane przez polski rząd, profilowane przez władze województwa powinny być wdrażane przez gminy i miasta w sposób ustalony z mieszkańcami. Jednocześnie należy pamiętać o dywersyfikacji finansowania inwestycji w odnawialne źródła energii. Dotacje z UE i budżetu państwa powinny być również wsparte przez lokalny samorząd, a inwestycje współfinansowane także przez samych mieszkańców. Wszyscy jesteśmy odpowiedzialni za klimat i przestrzeń jaką pozostawimy po sobie następnym pokoleniom. Według badań, wynikających z raportu ONZ (2019r.) wynika, iż przy zbyt małym zaangażowaniu w dbaniu o naszą planetę, drastyczne skutki odczujemy już za 10 lat. Jednocześnie wyliczono, iż przez ostatnie 30 lat wysłaliśmy do atmosfery więcej CO2 niż przez całą ludzkość, a wzrost temp. o 2 stopnie oznacza ok. 200-400 milionów ludzi zagrożonych głodem i 1,5 mld ludzi bez dostępu do wody.\nKażda aktywność w odnawialne źródła energii może przyczynić się do zminimalizowania zagrożenia zbyt szybkiej zapaści społeczno -gospodarczej. Jako mieszkańcy również możemy się do tego przyczynić. Magazynowanie wody opadowej, budowa przydomowej instalacji OZE do produkcji energii, wymiana źródła ciepła na bardziej ekologiczne, ograniczanie powstawania dużej ilości odpadów, ponowne wykorzystywanie zasobów, minimalizowanie zakupu produktów jednorazowego użytku, itd. Wszyscy mamy wpływ na ochronę naszej planety.\nekologiaklimatodnawialne źródła energiismogUnia Europejska


Znane są już dalsze losy duetu superbohaterskiego z „Cloak & Dagger”! · Serialomaniak.pl\nZnane są już dalsze losy duetu superbohaterskiego z „Cloak & Dagger”!\nTwórcy i obsada „Cloak & Dagger” pojawili na San Diego Comic-Con z ogłoszeniem, że najnowsza produkcja Marvela powróci do nas z drugim sezonem.\nSerial „Cloak & Dagger” opowiada o losach dwóch nastolatków – Tandy i Tyrone’a. Na pierwszy rzut oka są całkowicie innymi osobami, pochodzącymi z dwóch światów. Jednak przez ich przypadkowe spotkanie okazuje się, że niewiele się od siebie różnią. Odkrywają w sobie supermoce, które coraz lepiej opanowują, dzięki rodzącemu się między nimi uczuciu. Serial bazuje na postaciach z komiksów Marvela i jest tworzony przez Marvel TV i ABC Singnature Studios.\nKolejne 10 odcinków serialu będziemy mogli zobaczyć wiosną 2019 roku. Obsada w składzie: Olivia Holt, Aubrey Joseph, Emma Lahana i Ally Maki wraz z producentami Joem Pokarskim oraz Jephem Loebem mieli już swój panel na Comic-Conie, gdzie oficjalnie ogłosili tę informację.\n„Cloak and Dagger” widnieje na pierwszym miejscu na liście najchętniej oglądanych premier stacji Freeform w ostatnich dwóch latach. Serial zgromadził przed telewizorami 4,4 miliona widzów na wszystkich platformach. Seria jest także na pierwszym miejscu seriali stacji w oglądalności pośród kobiet w przedziale wiekowym 12-34 lata oraz 18-34 lata jak i pośród mężczyzn w wieku 18-49 lat.\nHistoria została oparta na komiksie o tym samym tytule. Opowiada o perypetiach Tandy „Dagger” Bowen oraz Tyronie „Cloak” Johnsonie. Nastolatkowie żyją …\n„Marvel's Cloak & Dagger” odniosło sukces. Rekordowy wynik oglądalności premiery serialu\nDwoje nastolatków, Tandy Bowen i Tyrone Johnson, pochodzący z różnych środowisk, odkrywa w sobie supermoce. Zakochują się w sobie, kiedy uczą się je wykorzystywać. …\n„Kobiety mafii” (nowy odcinek co środę) Serial „Kobiety mafii” to 6-odcinkowa produkcja, poszerzająca historię znaną z wielkiego filmowego przeboju Patryka Vegi, …\nZiewnięcie za ziewnięciem – przedpremierowa recenzja 2 odcinków „Marvel's Cloak & Dagger”\nWreszcie wyprowadzamy się z Nowego Jorku i przenosimy do Nowego Orleanu. Nie ukrywam, że lokalizacja akcji tego serialu zachęciła mnie do oglądania najbardziej, …


Pamięć już nie ta ? Przeczytaj te ciekawostki. – modamy.pl\nJeśli chcesz mieć lepszą pamięć długotrwałą, to powinieneś do codziennych ćwiczeń dołączyć rozciąganie. Ćwiczenia te utrzymują tętnice mózgu otwarte, a to jest ważne, ponieważ mózg jest odpowiedzialny za 15 procent przepływu krwi w organizmie. Stretching zwiększa również energię, elastyczność i relaks, a to wszystko przyczynia się do poprawy pamięci długotrwałej.\nOdpowiednio zastosowane mnemotechniki mogą być niezwykle pomocne w poprawie pamięci. Urządzenia mnemotechniczne wspomagają pamięć w sposób podobny do tego, w jaki shorthand pomaga pisarzom. Wiążesz pomysł z czymś powszechnym, dając ci łatwy sposób na zapamiętanie go.\nIm trudniejsza jest informacja, tym trudniej będzie ją zachować, więc musisz rozbić trudne informacje na mniejsze kawałki. Rozbicie całości na segmenty, a następnie ponowne złożenie ich w umyśle nie tylko pozwala zachować pamięć, ale także tworzy mapę drogową, która pozwoli Ci przywołać wspomnienie.\nZwiększ ilość ciemnych zielonych liści w swojej diecie, takich jak szpinak, aby pomóc zwiększyć moc pamięci. Zawierają one ważne witaminy z grupy B i kwas foliowy, które mają ogromną pracę w dbaniu o neurony w mózgu. Pomagają one również utrzymać przepływ tlenu przez organizm, co jest integralną częścią zdrowej aktywności mózgu.\nWażne jest, aby uzyskać wystarczającą ilość snu, jeśli próbujesz poprawić swoją pamięć. Badania medyczne wykazały, że wystarczająca ilość snu każdej nocy może poprawić zarówno pamięć krótko-, jak i długoterminową. Twój mózg nie może przyswajać nowych informacji, gdy organizm nie ma dużo snu.\nAby poprawić przyswajanie i zapamiętywanie rzeczy, spróbuj użyć sztuczek mnemotechnicznych. Są to gry umysłowe, które są często używane przez dzieci w szkole, gdy próbują się czegoś nauczyć. Na przykład, ludzie używają „I przed E, z wyjątkiem po C”, aby zapamiętać, że w języku angielskim litera „I” zawsze idzie przed „E” w słowach, z wyjątkiem po literze „C”.\nChociaż jest to fakt, o którym wielu ludzi nie wie, żucie gumy może poprawić Twoją pamięć. Specjaliści medyczni odkryli, że ruch żucia gumy nieznacznie zwiększa tętno. Nawet najmniejszy wzrost tętna może pomóc w dostarczeniu większej ilości tlenu do mózgu, poprawiając w ten sposób pamięć.\nWprowadź do swojego planu zajęć stałe godziny nauki. Aby zbudować pamięć długotrwałą, musisz walczyć z chęcią zapamiętywania. Wkuwanie informacji spowoduje, że znajdą się one w Twojej pamięci krótkotrwałej, a po ich wykorzystaniu łatwo będzie je zapomnieć. Aby naprawdę utrwalić coś w pamięci, organizuj codzienne sesje, podczas których będziesz się tego uczyć z prawdziwym skupieniem. Bądź konsekwentny, a wkrótce przekonasz się, że informacje pozostaną z Tobą na dłużej!\nKiedy masz trudny okres, zawsze dobrze jest przypomnieć sobie coś pozytywnego; i oczywiście, jest wiele innych pozytywnych aspektów dobrej pamięci Ponieważ wspomnienia są tak ważne, musisz zrobić wszystko, co możesz, aby się ich trzymać! Dlaczego nie spróbować kilku z tych wskazówek? Ty i twoja rodzina, przyjaciele i koledzy z pracy będziecie zadowoleni, że to zrobiliście.\nKategorie Zdrowie Tagi mózg, pamięć Nawigacja wpisu


UCHWAŁA NR XL/430/13 RADY MIEJSKIEJ W WOLINIE z dnia 22 marca 2013 r. w sprawie wyrażenia zgody na wydzierżawienie nieruchomości położonej w obrębie 2 Wolin w części działki Nr 87 o pow. 2,27 ha i części działki Nr 88 o pow. 3,9680 ha - BIP Urząd Miejski w Wolinie\nUCHWAŁA NR XL/430/13 RADY MIEJSKIEJ W WOLINIE z dnia 22 marca 2013 r. w sprawie wyrażenia zgody na wydzierżawienie nieruchomości położonej w obrębie 2 Wolin w części działki Nr 87 o pow. 2,27 ha i części działki Nr 88 o pow. 3,9680 ha\nDodanie dokumentu: Beata Polak 03-04-2013 10:50\nOstatnia aktualizacja: - 03-04-2013 10:50


Pięć rekordów prędkości. Ponad 360 km/h na BMW S1000RR | motovoyager\nPięć rekordów prędkości. Ponad 360 km/h na BMW S1000RR\nPięć oficjalnych rekordów prędkości FIM i AMA ustanowił zespół San Diego BMW Motorcycles podczas 10. edycji zawodów Motorcycle Speed Trials. W klasie 1000 cm3 niepokonany okazał się BMW S1000RR, który osiągnął 350 km/h.\nW dniach 24 – 29 sierpnia na solnej pustyni Bonneville w stanie Utah odbyły się zawody Bonneville Motorcycle Speed Trials 2013, oferujące drużynom i ich motocyklom możliwość pobicia rekordów prędkości z poprzednich lat. Motocykle biorące udział w zawodach w zależności od ich rodzaju, masy i pojemności silnika przydzielane są różnych klas.\nWyjątkowo udany występ zaliczył zespół San Diego BMW Motorcycles. Andy Sills, weteran zawodów w Bonneville, ustanowił motocyklem BMW S1000RR nowe rekordy FIM w klasie 1000 ccm z owiewkami (351,9 km/h) i bez owiewek (305,4 km/h) oraz w tej samej klasie dwa rekordy AMA – odpowiednio 349,8 km/h i 305,6 km/h.\nSwoje trzy grosze dołożyła Erin Hunter, motocyklistka i ambasadorka kobiet w motosporcie, ustanawiając kolejny z rekordów AMA na zasilanym gazem BMW S1000RR w klasie z owiewkami (334,6 km/h).\nPoprzedni artykułFotovoyager: wrzesień 2013\nNastępny artykułPanika w zakręcie. Świeżak na Kawasaki Z800 ląduje na poboczu


Dom Sprzedaż, Piła, Staszyce, 215.66 m2, 795000 zł\n795 000 zł 3 686,36 zł/m2 Oblicz ratę kredytu\ncena za m2 3 686,36 zł/m²\nPowierzchnia 215,66 m²\nprzy cichej ulicy w pobliżu lasu\nPiła Osiedle Staszyce\nNa sprzedaż komfortowy i funkcjonalny dom wolnostojący, położony koło lasu, przy cichej ulicy do której nie dobiegają odgłosy miejskiego zgiełku.\nPrzy zachowaniu ciszy, spokoju i bliskości przyrody, nieruchomość posiada dostęp do pełnej infrastruktury tj. sklepy, supermarkety, szkoła, przedszkole i przystanki autobusowe - wszystko w bliskiej odległości.\nBudynek piętrowy z garażem w bryle budynku, niepodpiwniczony, przykryty dachem wielospadowym.\ndom sąsiaduje tylko z dwoma posesjami\nzadaszony taras z dodatkową markizą\ngaraż z przejściem do domu otwierany pilotem\ninstalacja alarmowa w domu i garażu z czujnikiem ruchu\nczujnik przeciwpożarowy na piętrze\nurządzony ogród z automatycznym podlewaniem\nNa powierzchni 168,35 m2 i dwóch kondygnacjach znajdują się:\nW salonie znajduje się kominek opalany drewnem oraz wyjście do ogrodu przez przytulny, zadaszony taras, na którym latem można jadać posiłki lub relaksować się z widokiem na las.\nZ salonu przejście do osobnego pokoju. Kuchnia jasna z dwoma oknami, otwarta na salon. Na piętro prowadzą szerokie, ciekawie zaprojektowane pełne schody wyłożone drewnem.\nGłówna sypialnia o pow. 17 m2 z garderobą, własną łazienką i wyjściem na balkon.\nŁazienka jasna z oknem, wyposażona w dużą kabinę prysznicową, WC, bidet oraz wannę z hydromasażem.\nMniejsza sypialnia o pow. 14 m2 bardzo ustawna, z oknem wychodzącym na wschód.\nPokój typu gabinet wyposażony w dużą funkcjonalną szafę oraz regały i półki.\nDruga łazienka również jasna z oknem, wyposażona w kabinę prysznicową, WC i bidet.\nDom bardzo funkcjonalny, zadbano o wykorzystanie każdej przestrzeni przez zabudowane szafy oraz szafki, półki i dyskretne schowki.\nGaraż jednostanowiskowy w bryle budynku z praktycznym przejściem do domu ułatwiającym wejście z zakupami wprost do kuchni.\nW całym domu okna PCV, od wewnątrz białe, na zewnątrz w kolorze elewacji. Okna na parterze i balkonie zabezpieczone roletami antywłamaniowymi.\nW całym domu podwieszane sufity z oświetleniem punktowym, dodatkowo oświetlenie schodowe oraz przypodłogowe w korytarzach.\nWszystkie media z sieci miejskiej. Ogrzewanie i ciepła woda z pieca gazowego dwufunkcyjnego.\nBudynek posiada dach o konstrukcji drewnianej, pokryty dachówką.\nDziałka o pow. 614 m2, ogrodzona. Ogrodzenie kute na ceglanej podmurówce.\nPodjazd wyłożony kostką, brama garażowa sterowana pilotem.\nOgród z podlewaniem automatycznym. Liczne nasadzenia, m.in.: sośnica japońska, rododendrony, miłorząb.\nW głębi ogrodu domek na narzędzia ogrodnicze.\nSymbol oferty KZSC-DS-2300\nPowierzchnia użytkowa 168,35 m²\nPowierzchnia pokoi 23,41/12,26/14,14/13,82/16,86 m2\nPowierzchnia kuchni 11,51 m2\nPowierzchnia łazienki 11,76/7,46 m2\nPowierzchnia WC 5,04 m2\nPowierzchnia przedpokoi 2,89/7,75 m2