Puste pole dużych zysków | HBRP - Harvard Business Review Polska\nPuste pole dużych zysków\nTylko właściwa muzyka we właściwym miejscu może zwiększyć sprzedaż\nEwa Andura, Bogusław Kwarciak\nNiemal wszystkie firmy handlowe nadają w miejscu sprzedaży muzykę. Ich menedżerowie marketingu często jednak nie zdają sobie sprawy, że intuicyjnie dobierając utwory, mogą osłabić wizerunek marki, który tak dużym kosztem budują w mass mediach.\nNiski wskaźnik rotacji kadr - będący z reguły oznaką dobrej kondycji przedsiębiorstwa -zwiększa podatność firmy na skutki ubytków kapitału społecznego.\nDoceń pracę redaktorów\nMarketing i sprzedaż · Pisanie biznesowe\nDobrzy redaktorzy, którzy zostaną odpowiednio wcześnie włączeni do prac nad nowymi produktami, mogą usprawnić ten proces, a nawet ulepszyć same produkty.\nStudenci wkraczają do firm\nPeter Lorange, Sigvald Harryson\nPion badawczo‑rozwojowy firmy Porsche korzysta co roku z wiedzy i praktycznych umiejętności niemal 600 młodych ludzi kończących studia. W ten sposób oszczędza na kosztach tworzenia innowacji.\nPoszerzając luksusową markę, możesz jej zaszkodzić\nNic Terblanche, Mergen Reddy\nNie rozciągaj luksusowych marek na wyroby, które nie przystają do twoich podstawowych kategorii produktów.\nNie musimy być niewolnikami swojej pracy\nKiedy pytamy menedżerów, co im najbardziej przeszkadza w osiąganiu sukcesów, większość odpowiada litanią odwiecznych żalów: brak czasu, limity środków oraz brak swobody i możliwości działania. Najczęściej jednak są to zwykłe wymówki, niezbyt przekonujące usprawiedliwienia własnej pasywności. Prawda jest bowiem taka, że na drodze do sukcesu stoi strach przed podejmowaniem decyzji i niewiara we własne siły.\nRussell A. Eisenstat, Michael Beer\nBardzo wiele firm nie osiąga wyników, na jakie je stać, ponieważ nie potrafi rozwiązać problemu przepaści pomiędzy własną strategią biznesową a posiadanymi zdolnościami i realiami rynkowymi, jakim musi stawić czoła. Wynika to z dwóch powodów: po pierwsze, kadra kierownicza nie umie zaangażować się w szczere rozmowy na temat problemów zagrażających działalności firmy oraz, po drugie, menedżerowie niższych szczebli boją się wyrazić swoją opinię. Tu tkwią przyczyny niepowodzeń przy wdrażaniu strategii. Rzeczywiście, dynamika wielu firm często utrudnia kierownictwu poznanie całej prawdy z perspektywy menedżerów „na dole”.\nNiewielu liderów potrafi działać równie skutecznie na szczeblu jednostki organizacyjnej i całego przedsiębiorstwa. Tymczasem nigdy dotąd nie istniało tak silne zapotrzebowanie na ludzi, którzy umieją kierować jednostkami organizacyjnymi, funkcjonalnymi lub regionalnymi i jednocześnie potrafią realizować ogólne cele firmy. Firmy same muszą zadbać o to, by dochować się liderów, którzy wiedzą, jak godzić nieuchronne sprzeczności pomiędzy priorytetami jednostek i całego przedsiębiorstwa.\nSzymon Józefowicz PL, Damian Zapłata\nJeszcze kilkanaście lat temu rynek sprzedaży detalicznej (B2C) był rajem dla producentów i dystrybutorów artykułów konsumpcyjnych. Choć wiele z tych artykułów było podobnych do siebie pod względem funkcjonalnym i z powodzeniem mogło kwalifikować się do miana towaru masowego (commodity), ich ceny potrafiły się mocno różnić. Sytuacja ta wynikała w dużej mierze z nieefektywności rynku. Brak swobodnego przepływu informacji, brak mobilności konsumentów i brak nowych konkurencyjnych kanałów dystrybucji powodowały, że konsumenci byli nieświadomi różnic w cenach i nie przemieszczali się ku tańszym miejscom sprzedaży. Firmy mogły więc sobie pozwolić na to, by traktować ten nieefektywny i nieprzejrzysty rynek jako jednorodny, utrzymując wysokie ceny lub podnosząc ceny w skali całego kraju.\nJak wykorzystać informację do budowy doskonałego łańcucha dostaw?\nWciągu ostatnich kilkunastu lat firmy osiągnęły ogromny postęp w zarządzaniu informacją wewnątrz organizacji.Nadal jednak bardzo niewiele przedsiębiorstw potrafi wspólnie z dostawcami i klientami zarządzać informacją w ramach całego łańcucha dostaw. Dlaczego jest to takie trudne? Ponieważ wszędzie tam, gdzie krzyżują się interesy wielu partnerów, z których każdy jest przywiązany do własnego modelu biznesowego i używanych technologii, bardzo trudno jest odpowiedzieć na pytania: „Którymi informacjami warto się podzielić?”, „Jak razem zbudować procesy pozwalające na ich wykorzystanie?” i wreszcie „Jak zapewnić wszystkim partnerom dostęp do danych?”.\nSiła informacji przekazanej partnerom\nDostarczenie informacji do indyjskich wsi sprawiło, że pracujący w prymitywnych warunkach plantatorzy soi, którzy przez wieki sprzedawali swoje produkty na tradycyjnych targach,mogli stać się częścią sprawnie funkcjonującego, nowoczesnego łańcucha dostaw. Dziś coraz większa liczba liderów biznesu rozumie, że aby znaleźć się o krok przed konkurencją, trzeba wykorzystać cudowną moc, jaką ma wymiana informacji między dostawcami, producentami i klientami w łańcuchu dostaw.\nZa mało dobrych i skutecznych strategii obronnych\nFirmy działające w Polsce wykorzystują marketing głównie do wspomagania sprzedaży. Bardziej nastawiają się na zdobywanie nowych nabywców i nowych segmentów rynku, mniej uwagi poświęcają obronie i utrzymaniu już zdobytych klientów.\nCo robić z niezadowolonym klientem? - komentarz 3\nBeata Witkowska, Lucyna Smyk\nSzefowie Extra Foto powinni wykorzystać problemy, jakie mieli z Anną Kawecką, by jak najszybciej poprawić relacje z klientami.\nCo robić z niezadowolonym klientem? - komentarz 2\nDla firmy usługowej, jaką jest Extra Foto, satysfakcja klienta powinna być wartością nadrzędną. Niedopuszczalny jest podział klientów na dobrych i złych: tych, którzy będą\nobsługiwani, i tych, z których można zrezygnować, gdy nie są zadowoleni z usług. Wkrótce bowiem może okazać się, że konkurencja odbierze firmie nie tylko złych, ale i dobrych klientów.\nCo robić z niezadowolonym klientem? - komentarz 1\nMałgorzata Przebindowska PL\nJeśli firmie Extra Foto zależy na lojalnych klientach, musi jak najszybciej zmienić proces załatwiania reklamacji. Zacząć trzeba od niestandardowego i empatycznego wyjaśnienia sprawy Anny Kaweckiej, która oczekuje przeprosin i zadośćuczynienia. Utrata tego klienta na pewno nie byłaby opłacalna dla firmy.\nRóżne efekty rekomendacji strategicznych\nSzybka i skuteczna reakcja firmy na zmiany, które w średniej i długiej perspektywie mogą wróżyć albo sukces, albo porażkę, jest możliwa tylko dzięki wnikliwej analizie tego, co dzieje się wotoczeniu firmy.\nMarketing obronny:w jaki sposób firma może chronić swoją silną pozycję rynkową\nIstnieje wiele badań na temat marketingu jako taktyki zaczepnej ? jak może on pomóc firmom w skutecznym wprowadzaniu na rynek nowych produktów, w wejściu na nowy rynek albo w zwiększeniu udziału swoich dotychczasowych produktów w obecnym rynku. Jednakże niemal za każdym razem, kiedy któraś z firm wprowadza na rynek nowy wyrób, kiedy pojawia się na tym rynku nowy gracz albo kiedy nowicjusz w danym sektorze przechwytuje jakiś udział w rynku, funkcjonuje już na nim firma, która musi chronić swoją pozycję. Jak powinna to robić? Na ten temat badań jest niewiele.\nStrategia · Prognozowanie\nPaul J.H. Schoemaker, George S. Day\nFirmy często natrafiają na nowe trendy demograficzne, nowych rywali, nowe technologie, nowe przepisy prawne i na inne zmiany w otoczeniu, które wydają się nieprawdopodobne. Jak mogą szybciej dostrzec je i wykorzystać? Zmiany takie są początkowo słabymi sygnałami na peryferiach, w nieostrej strefie na obrzeżu pola widzenia firmy. Podobnie jak ludziom trudno dostrzec i interpretować sygnały dochodzące z pola widzenia obwodowego (peryferyjnego), tak i firmy nie zawsze w porę zauważają zmiany, początkowo niewielkie, ale mogące mieć żywotne znaczenie dla ich powodzenia i przetrwania.\nLekcje płynące z analizy ucieczek klientów\nPrzeciętnie biorąc, dyrektorzy naczelni korporacji amerykańskich co pięć lat tracą połowę swoich klientów. Uświadomienie sobie tego faktu u większości ludzi wywołuje szok.\nCo robić z niezadowolonym klientem?\nStrategia · Klienci, Obsługa klienta\nNiezadowoleni klienci istnieć więc będą zawsze. Ale czy każda reklamacja powinna być pozytywnie rozpatrzona?\nInformacja: klucz do poprawy łańcucha dostaw\nMenedżerowie doskonale zdają sobie sprawę, jak dużą przewagę na rynku daje dziś informacja. W rezultacie w żadnym z obszarów biznesu zapewnienie wymiany informacji nie jest tak trudne, jak pomiędzy uczestnikami łańcucha dostaw, czyli dostawcami, producentami i dystrybutorami. Na przeszkodzie stają bariery ludzkie, organizacyjne i technologiczne. Równocześnie nigdzie przejrzystość i przepływ informacji oraz intencji nie może przynieść większych korzyści. Sukcesy takich gigantów jak Wal‑Mart, czy Li Fung, czy bliższych naszemu rynkowi innowatorów takich jak Kross osiągnięte zostały w dużej mierze dzięki mistrzowskiemu opanowaniu sztuki zarządzania informacją w łańcuchu dostaw.


Temat: „Do not think outside the box. Think like there is no box.” Przygotowanie organizacji na transformację Omnichannel w praktyce.\nprowadzący: Bartosz Niwiński, Chief Commercial Officer, ENGINIETY\nWokół pojęcia Omnichannel narosło wiele mitów, definicji oraz wynikających z nich nieporozumień. Firmom bardzo trudno jest wyjść poza własne ramy i ograniczenia i pomyśleć o swojej organizacji po transformacji tak, jakby dzisiaj firma miała być projektowana i tworzona od podstaw. Prezentacja ma na celu wprowadzenie do zagadnienia transformacji Omnichannel i wyjaśnienie kluczowych dla sukcesu transformacji priorytetów:\nBudowania spójnego obrazu firmy, produktów i ich dostępności a dopiero w drugiej kolejności korzystanie ze spójnego obrazu klienta (360);\nRozwiązywaniu w pierwszej kolejności problemów klientów a dopiero w drugiej kolejności problemów organizacji;\nPodejście do transformacji nie jak do skończonego projektu, ale jak do długoterminowej strategii ciągłej zmiany napędzanej potrzebami klientów i możliwościami technologicznymi oraz ciągłego usprawniania firmy.\nWarsztat: Cel transformacji: Omnichannel Nirvana. Mapowanie Omnichannel Customer Journeys w praktyce.\nJednym z największych wyzwań z jakimi zderzamy się w rozmowach z firmami, które chcą dokonać transformacji jest ogromna trudność w odpowiedzi na pytanie: jaki jest długofalowy, strategiczny cel transformacji? Jak będzie wyglądał Wasz model sprzedaży za 5 lat?\nW pierwszej części postaramy się przybliżyć nasz sposób na wypracowanie tej wizji (Omnichannel Nirvana), a następnie w ramach ćwiczenia wykonać mapowanie wybranej fazy ścieżki klienta pod kątem inwentaryzacji i planowania touchpoint-ów, problemów klientów, pomysłów na ich zaadresowanie oraz jaki to ma wpływ na doświadczenie klienta i jak przełoży się na KPI biznesowy.\nDyskusja panelowa: Jak zjeść słonia? Proces transformacji w zwinny sposób i krok po kroku.\nTransformacja to duża zmiana procesowa, organizacyjna i technologiczna. Każda organizacja zderza się z trudnością szczegółowego zdefiniowania wszystkich wymagań na samym początku projektu. Sprzedaż i marketing ciągle się zmieniają – nie można zamrozić tych zmian na czas projektu, a wręcz należy uwzględniać je w jego ramach. Transformacja to również unikalne, innowacyjne i konkurencyjne koncepcje biznesowe, które powinny być szybko wdrażane i testowane z potencjalnym sprawnym wycofaniem się z nich.\nBardzo trudno dokonać transformacji tradycyjnymi metodami, także jeśli chodzi o proces wdrożeniowy. Ta część warsztatu to dyskusja ekspertów, którzy podzielą się swoimi doświadczeniami na temat wartości zwinnego modelu wdrażania technologii. Postaramy się odpowiedzieć na pytania:\nJakie są filary udanych projektów?\nCzy w Agile nie trzeba nic planować?\nCzy Agile to mniej wysiłku dla firmy czy może niekoniecznie?\nJakie są plusy i minusy Waterfall vs Agile pod względem kosztów, szybkości wdrożenia, sukcesu transformacji i generalnie zarządzania całym projektem?\nJak przekonać zarząd/sponsora do realizacji projektu, który będzie się zmieniał w czasie?\nW dyskusji wezmą udział eksperci z firm TUI Poland, Play, Vision Express/GrandVision oraz Enginiety\nDyskusja panelowa oraz sesja pytań do ekspertów: Jak zapanować nad informacją o produkcie w procesach ciągłej zmiany i globalnego rozwoju?\nPrzy rosnącej ilości punktów styku z klientem, szczególnie w kontekście międzynarodowej ekspansji biznesu, ogromnym wyzwaniem staje się zarządzanie wielojęzyczną informacją o produkcie.\nTo właśnie produkt i zarządzanie informacją o nim jest podstawą doświadczeń klienta. Kiedy mówimy o omnichannel, mamy właśnie na myśli spójne doświadczenia klienta, niezależnie od kanału interakcji z firmą.\nJak zapanować nad treścią, którą posiadamy? Jak przyspieszyć szybki „go to market” nowych produktów? W jakie pułapki możemy wpaść improwizując lub nie stosując długofalowych działań w tym zakresie?\nJeśli wzmagają się Państwo z podobnymi wyzwaniami w tym obszarze, zapraszamy serdecznie na wymianę konkretnych doświadczeń.\nW dyskusji wezmą udział eksperci z firm TUI Poland, Play, Vision Express/GrandVision, Summa Linguae oraz Enginiety


Komfort w pracy dzięki pakietom medycznym\nprzez borbis 8 czerwca 2021\nKażdy pracodawca powinien brać pełną odpowiedzialność za zdrowie oraz choroby zawodowe swoich pracowników. Ponadto w niektórych miejscach pracy – głównie ze względu na ich specyfikę – stosunkowo często dochodzi do różnego rodzaju wypadków.\nDbanie i zdrowie pracowników\nWypadki podczas pracy nie zawsze wynikają z błędu pracowników, gdyż często są one smutkiem błędnego działania poszczególnych mechanizmów lub maszyn. Czasem są z kolei wynikiem złego planowania. Jakikolwiek pracownicy muszą czuć się bezpieczni w swoim miejscu pracy. Inaczej ich praca nie będzie efektywna, a tym samym samo przedsiębiorstwo będzie musiało notować kolejne starty. Jednocześnie firma, która nie interesuje się zdrowiem swych pracowników z pewnością nie jest w stanie wzbudzić zaufania. Zaufanie to nie dotyczy tylko i wyłącznie pracowników ale także kontrahentów oraz osób, jakie współpracują z danym przedsiębiorstwem. Pakiety medyczne dla przedsiębiorstw są coraz popularniejszą opcją i dają możliwość uzyskania wsparcia zdrowotnego dla swoich pracowników, którzy będą go w danym momencie potrzebować. Doskonałej jakości PZU pakiet medyczny jest wybierany przez firmy bardzo często. Pozwala on na uzyskanie dużej ilości korzyści i możliwości w zakresie leczenia medycznego przy jednoczesnej bardzo atrakcyjnej cenie. Podobie – Lux-Med pakiet medyczny umożliwiający szybkie wykonywanie badań. Dzięki temu pracownicy nie muszą oczekiwać w długich kolejach i miesiącami oczekiwać na wykonanie poszczególnych badań. W końcu firmowe pakiety medyczne dają pracownikom ogromny komfort i duże możliwości w zakresie leczenia.\nDuże pakiety medyczne dla przedsiębiorstw\nDuże przedsiębiorstwa z dużą ilością pracowników w poszczególnych działach najczęściej korzystają z dużych pakietów medycznych. Jest to bardzo opłacalne ekonomicznie i umożliwia szybkie i sprawne leczenie pracowników bez kolejek i bez innego rodzaju problemów. Ponadto przedsiębiorstwa, jakie zdecydowały się na korzystanie z pakietów medycznych mogą liczyć na to, że ich pracownicy będą znacznie krócej przebywać na zwolnieniach lekarskich. Ponadto w związku z tym mogą oni wykazywać się znacznie wyższą efektywnością podczas codziennej pracy. Jednocześnie przedsiębiorstwa mogą odnosić oszczędności finansowe w związku z tym, że pracownicy mie przebywają na długich zwolnieniach i mogą znacznie szybciej się leczyć oraz wykonywać istotne dla nich badania diagnostyczne. To zaś duży sukces dla całego przedsiębiorstwa.\nlux-med pakiet medycznypakiety medyczneporady medycznepzu pakiet medycznyzdrowie w firmie


Gromada Rachodoszcze – Wikipedia, wolna encyklopedia\nGromada Rachodoszcze – dawna gromada, czyli najmniejsza jednostka podziału terytorialnego Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej w latach 1954–1972.\nGromadę Rachodoszcze z siedzibą GRN w Rachodoszczach utworzono – jako jedną z 8759 gromad na obszarze Polski – w powiecie zamojskim w woj. lubelskim na mocy uchwały nr 18 WRN w Lublinie z dnia 5 października 1954. W skład jednostki weszły obszary dotychczasowych gromad Rachodoszcze, Bożawola i Feliksówka ze zniesionej gminy Suchowola oraz obszar dotychczasowej gromady Majdan Ruszowski ze zniesionej gminy Łabunie w tymże powiecie. Dla gromady ustalono 20 członków gromadzkiej rady narodowej.\n1 stycznia 1962 gromadę zniesiono, włączając jej obszar do gromady Suchowola w tymże powiecie.


Christer Mjaset, To Ty jesteś Bobbym Fischerem — przeczytaj pełną wersję w LitRes\nKup i pobierz za 21,90 zł ($ 5,51)\nKategoria: współczesna literatura zagraniczna, współczesne powieści kryminalne, thrillery\nTagi: tajemnicze zniknięcie, thriller proza, ciemna przeszłość, prywatne dochodzenieEdytuj\nMyślę, że mojego ojca na swój sposób uspokajał fakt, że przyjęto go do szpitala, w którym spędził wiele czasu jako lekarz. To mnie w każdym razie uderzyło, kiedy odwiedziłem go w bloku w Lørenskog. Było to na długo przed wyburzeniem dawnych budynków i postawieniem w ich miejscu nowego szpitala. Wszystko tu było stare, szare i zużyte, tak jakby człowiek trafił do obiektu z czasów komunizmu gdzieś w Europie Wschodniej.\nJednak na widok roztaczający się z pokoju ojca nie można było narzekać. Oddział, na którym go położono, mieścił się na ósmym piętrze, a z okien widać było gospodarstwa rolne, ciągnące się na wschód i w głąb Romerike, w stronę Løvenstad. Była wiosna i po polach jeździły traktory, a kiedy poranne słońce grzało najmocniej, w pokoju pacjenta robiło się naprawdę gorąco.\n– Może to i dobrze – rzekł z dziwnym uśmieszkiem na ustach – bo gdybym mógł otworzyć okno, to ja też bym skoczył.\nMoim ojcem codziennie zajmowała się ta sama pielęgniarka. Pracowała z nim kiedyś na oddziale łóżkowym chirurgii i odniosłem niejasne wrażenie, że miała wobec niego dług wdzięczności, chociaż o to nie zapytałem. Pochodziła z Hardanger i twardo wymawiała głoski „r” i „g”, miała jednak miękkie ruchy, a jej twarz pokrywały urocze, jasnobrązowe piegi. Pewnego dnia zaraz po wejściu do pokoju zaczęła podnosić mojego ojca w łóżku. Potem położyła mu obie dłonie na karku i barkach i stojąc, przyciskała je ze skoncentrowaną miną. Zanim zdążyłem zapytać, ojciec wyjaśnił, że pielęgniarka była znana ze swoich „ciepłych rąk”. A sposób, w jaki go teraz leczyła, był wart więcej niż dzienna dawka leków.\nNie wspominał jedynie okresu spędzonego w Lillehammer, kiedy mieszkaliśmy w dzielnicy Vårsetergrenda. Przypuszczam, że miał wyrzuty sumienia z powodu tego, co się wtedy stało, i prawdę mówiąc, czułem ulgę, że nie musimy znowu przerabiać tej historii. Lepiej było dać mu rozwodzić się o wszystkim innym do czasu, aż opadał z sił i zasypiał.\n– Musi pan niedługo wyjawić to, co ma pan do powiedzenia – oznajmiła. – Koniec przyjdzie nagle.\nKiedy pociąg mija stację w Moelv, ogarnia mnie dyskomfort. Zaczyna się od czegoś w rodzaju mdłości, a potem to rozlewa się na całe ciało, aż z trudem łapię oddech. Nigdy czegoś takiego nie czułem, a przychodzi tak nagle, że nie mam pojęcia, co się dzieje. Siedzę na fotelu przy oknie obok kobiety, która czyta gazetę; papier trzeszczy jak fajerwerki, kiedy przestępuję nad jej nogami, żeby wydostać się na przejście między rzędami. Kobieta prosi mnie o spokój, ale ja już ją mijam i pod gradem zdumionych spojrzeń pospiesznie przechodzę środkiem do przesuwnych drzwi na końcu wagonu.\nKiedy wreszcie zostaję sam, opieram się o ścianę naprzeciw drzwi wejściowych i próbuję się ogarnąć. Serce mi galopuje i jestem tak roztrzęsiony, że postanawiam usiąść. Mój wzrok zawisa na hamulcu awaryjnym na ścianie; bardzo mnie korci, żeby pociągnąć za uchwyt, aż pociąg stanie, ale zamiast tego krzyżuję ramiona, przyciskam ręce do piersi i usiłuję się skoncentrować na turkocie kół uderzających o szyny.\nW tej samej chwili słyszę niski głos konduktora w sąsiednim wagonie i zaraz potem drzwi przesuwne wędrują w bok. Konduktor jest zaczerwienionym, mocno zbudowanym facetem w połowie między czterdziestką a pięćdziesiątką, o lekko ospałym konduktorskim wejrzeniu i powolnych, cierpliwych ruchach, których – jak sobie wyobrażam – nabywa się po wielu latach służby. Za każdym razem, kiedy mnie mijał, starał się złapać mój wzrok i wiem, że gdzieś już się spotkaliśmy, chociaż nie umiem dokładnie określić, gdzie to było i kiedy. Teraz stoi za mną i oddycha astmatycznie, jakby do każdego oddechu musiał się przyłożyć; wydaje lekki pomruk, jak gdyby chciał mi oznajmić, że mnie widział, po czym idzie dalej. Słyszę dźwięk otwierających się drzwi przesuwnych i głos mamroczący „ktoś się dosiadł?”, po czym odgłos jego kroków oddala się i wkrótce milknie.\nWciąż siedzę napięty niczym węzeł, który zbyt mocno zadzierzgnięto. Potem jednak stopniowo dyskomfort opuszcza moje ciało. Oddycham spokojniej, aż wreszcie udaje mi się utkwić wzrok w krajobrazie, przesuwającym się na zewnątrz. W przerwach między kępami drzew, rosnącymi wzdłuż torów, widzę, że odkąd ostatni raz wyjrzałem przez okno, dolina zwęziła się i uciekła w bok. Na jej dnie połyskuje metalicznie jezioro Mjøsa, tak jak pamiętam z dzieciństwa. Na jego zachodnim brzegu między polami ciągną się gospodarstwa, rozlokowane częściowo nad ołowianym pasmem ekspresówki, a częściowo pod nim. Niedługo miniemy kościół w Vingrom, który stoi sam jeden na łagodnym stoku opadającym do jeziora; kościół, który zawsze wydawał mi się osamotniony; potem dojrzę most, wychodzący z cypla w Vingnes i rozdzielający toń wody; a wreszcie pociąg wtoczy się na stację i dotrę do Lillehammer.\nNie byłem w tym mieście od niemal trzydziestu lat. Mimo to nie ma dnia, w którym bym o nim nie myślał. Nocami zaś wracam tu we śnie. Z czasem coraz mniej było tych powrotów, to jasne, zawsze jednak wiedziałem, że nie uda mi się uciec przed tym, co się tutaj stało tamtego pamiętnego lata tak dawno temu. Może powinienem był przyjechać tu wcześniej zamiast przedkładać nad to inne obowiązki, ale teraz nic już nie mogę na to poradzić. Człowiek sam wybiera życie, które wiedzie. Decyzje, jakie podjąłem w ciągu mojego czterdziestoletniego życia, były moje. Nie mogę za nie winić nikogo innego.\nZamykam oczy i odchylam głowę do tyłu, aż dotykam ściany. Kołyszący ruch pociągu coraz bardziej mnie uspokaja. Do mojej świadomości z wolna wkrada się twarz. Jest niewyraźna i pozbawiona konturów, bo upłynęło dużo czasu, odkąd potrafiłem ją sobie zwizualizować. Wyrzuciłem wszystkie zdjęcia tej osoby, ale nadal noszę ją w sobie. Ożywione ruchy, gwałtowny śmiech. I brodawki... Pośród tylu jej cech te brodawki zapadły mi w pamięć: niewielkie, okrągłe wypustki na kostkach i palcach, jak wyrośle na pniu drzewa. Często siedziała z podwiniętymi palcami, a kiedy próbowałem otworzyć jej ręce, ona je cofała.\n– Nie patrz – mówiła, ale śmiała się, kiedy nalegałem, i czasem dawała mi szansę je zbadać, dotknąć ich, a sama wydawała dźwięki świadczące o tym, że uważa je za obrzydliwe i przykre. Ja natomiast niemal zazdrościłem jej tych małych wirusów, które współtworzyły jej skórę. Wolno im było trwać tuż przy niej, żyć na niej, w jakimś rodzaju symbiozy.\n– Spójrz tutaj – mogłem odpowiedzieć. – Ja też mam brodawkę.\nI pokazywałem jej tę jedną jedyną, którą miałem na małym palcu u lewej ręki. Nie była duża, miała zaledwie milimetr średnicy. Matka wiele razy próbowała nanieść na nią pędzelkiem środek przeciwko brodawkom, ale się opierałem.\n– To żadna brodawka – ona na to ze śmiechem.\nI rzeczywiście. Dla mnie jednak brodawka miała swoją wagę. Oznaczała, że posiadałem coś, co i ona miała.\nJuż pierwszego dnia, w którym ją zobaczyłem, wiedziałem, że nic nie będzie takie, jak kiedyś. W tym czasie moja rodzina od wielu lat mieszkała na Vårsetergrendzie, osiedlu położonym pięć–sześć kilometrów na południowy wschód od centrum Lillehammer, ciągnącym się po zboczu w kierunku Sjusjøen i granicy okręgu Hedmark, sześćset metrów nad poziomem morza. Okolica miała się w zasadzie nazywać Steinbakkegrenda, ale deweloper zmienił nazwę, żeby uczynić ją atrakcyjniejszą dla potencjalnych nabywców mieszkań. Może chciano, żeby nazwa brzmiała trochę jak Bakkebygrenda. Tak czy inaczej, zmiana nie poprawiła sprzedaży mieszkań. Po tym, jak się tu wprowadziliśmy jako jedna z pierwszych rodzin, duża część rozbudowy musiała zostać wstrzymana na dłużej. I zamiast przyjechać do nowego osiedla, tętniącego życiem i pełnego młodzieży – taki obraz matka odmalowała przede mną i moim bratem – zastaliśmy dzielnicę pustych domów i betonowych szkieletów niegotowych bloków tarasowych; tam zaś, gdzie miały być rośliny i zielone trawniki, leżał piasek i kamienie.\nNa miejscu nie powstała też szkoła i autobus rozwoził garstkę okolicznej młodzieży do różnych podstawówek w centrum Lillehammer. Z jakiegoś powodu nie przyjęto nas z bratem do szkoły Søre Ål, do której chodziły inne dzieci z sąsiedztwa. Zamiast tego zostaliśmy posłani do szkoły Nybu, położonej na południowym brzegu rzeki Mesny na samej górze przy Stampesletta, gdzie mieścił się miejski stadion sportowy.\nNa co dzień nie było to dla mnie szczególnie ważne. Nie miałem rówieśników w sąsiedztwie, nie zaprzyjaźniłem się też zbytnio z nikim młodszym ani starszym. Początkowo wiele czasu spędzałem więc sam. Nasz bliźniak po jednej stronie graniczył ze strumieniem, za którym rozciągał się już tylko las. Przechadzałem się tam w pojedynkę. Wydeptywałem ścieżki wśród drzew, ostrzyłem broń, którą ze sobą nosiłem, i urządzałem własne bazy, gdzie ustawiałem figurki Playmo w zbrojach rycerskich albo w strojach kowbojów czy Indian i toczyłem wielkie bitwy, którym przyglądały się tylko ptaki.\nTuż przy strumieniu było duże mrowisko. Zawsze mijałem je w drodze do lasu i nabrałem zwyczaju solidnego dręczenia mrówek. Drążyłem otwory, żeby móc studiować sięgające w głąb korytarze i komory, zdarzało się, że podpalałem kopiec i stojąc nieopodal, śledziłem szaleńczą aktywność, w miarę jak płomienie ogarniały igły.\nTym właśnie zajmowałem się pewnego dnia, gdy nagle dostrzegłem między świerkami dziewczynkę, która mi się przyglądała. Stała częściowo za gałęziami i wyraźnie przed kimś się chowała. Szybko zgasiłem płomienie, ale ona stała tylko bez ruchu, patrząc na mnie. W jej spojrzeniu nie znalazłem potępienia. Zamiast tego uniosła palec wskazujący i przyłożyła go sobie do ust, jakby mnie uciszając. Chwilę później odezwał się gruby głos.\nMiędzy pniami drzew zobaczyłem mężczyznę, idącego mozolnie po kamiennym nasypie na drugim brzegu strumienia. Był nagi od pasa w górę, owłosiony i spocony, bo było tuż przed rozpoczęciem roku szkolnego i na stromym zboczu prażyło słońce.\n– To mój tata – usłyszałem szept dziewczynki, zanim zdążyłem się odezwać, tak jakby to wyjaśniało, dlaczego tam się skryła. – Stój bez ruchu!\nPonownie przeniosłem wzrok na wielkiego mężczyznę o kołyszącym się chodzie i nie potrzebowałem powodów, żeby się nie ruszać. Później miałem się dowiedzieć, że był kolegą mojego ojca w szpitalu, znanym z takiego gnębienia młodszych stażystów, że u schyłku dnia niemal doprowadzał ich do łez. Wtedy zaś sprawiał takie wrażenie, że gdybym usłyszał o tym dokładnie w tamtej chwili, uwierzyłbym bez mrugnięcia okiem. Stałem śmiertelnie przerażony, czekając, aż pójdzie dalej ścieżką i zniknie w oddali.\nAgnes nigdy mi nie powiedziała, czym wprawiła ojca w taką wściekłość. Dowiedziałem się tego przy okazji od matki. Jej rodzina dopiero przyjechała samochodem przeprowadzkowym z Trondheim do Vårsetergrendy. Rozejrzawszy się w nowym szeregowcu położonym w dolnym odcinku drogi, przy której mieszkała moja rodzina, rodzice Agnes poszli do samochodu, żeby zacząć przenosić rzeczy. Pozostawiona sama sobie Agnes dostrzegła w tym swoją szansę. Wzięła klucz do nowego domu, zamknęła drzwi i uciekła. Szybko zrozumiała, dokładnie tak jak ja, że nie spodoba jej się w nowym miejscu.\nA teraz staliśmy w lesie, niczego o sobie nie wiedząc, i nie mieliśmy pojęcia, co powiedzieć. Wreszcie Agnes wyszła spod gałęzi. Miała igły we włosach, a jej buty przemokły, bo przechodząc przez strumień, wdepnęła do wody.\n– Chodź – powiedziałem i przywołałem ją gestem do bloku skalnego wyżej na zboczu, gdzie mogła zdjąć buty i skarpety. Siedząc, spoglądaliśmy na okolicę.\nPrzedstawiłem się, a ona w odpowiedzi skinęła głową i się uśmiechnęła. Wiedziałem już, jak się nazywa, bo ojciec wołał ją po imieniu. Jeszcze przez dobrą chwilę siedzieliśmy dalej w ciszy obok siebie. Trudno mi powiedzieć, jak długo to trwało, oboje wypatrywaliśmy jej ojca. W każdym razie w pewnej chwili wstała i powiedziała, że musi iść. Wzięła buty i skarpety i boso ruszyła przez trawę, po czym weszła między drzewa. Już miała zniknąć, ale odwróciła się, spojrzała na mnie i spytała: – Dlaczego dręczysz mrówki?\nW jej oczach nadal nie było wyrzutu, tylko pytanie. Ostrożnie wzruszyłem ramionami.\n– Nie lubię mrówek – odparłem.\nPoczułem, że się czerwienię, i spuściłem wzrok, mamrocząc coś o tym, że mrówki wszędzie łażą i nawet nie mogę sobie w spokoju nigdzie usiąść w lesie, bo zaraz ładują mi się na nogi i ręce. Zdarza się, że wchodzą do mojej sypialni, ciągnąłem, a pewnego ranka obudziłem się, bo mrówka przeszła mi po twarzy. Od tej pory zawsze zamykałem okno, kładąc się wieczorem do snu.\n– A wiesz, że takie mrowisko może stać dwieście lat?\nPodniosłem wzrok. Była jakaś powaga w jej sposobie mówienia, ale jej głos brzmiał łagodnie i przyjaźnie.\n– Nie – powiedziałem. – Właściwie to nie wiem za dużo o mrówkach.\n– One ci nie chcą nic zrobić, nie możesz być dla nich taki zły. Obiecaj mi to!\nUśmiechnęła się, trochę tak, jak sam bym się uśmiechnął do kogoś, kogo dobrze znam.\n– Okej – odparłem i skinąłem głową. – Obiecuję.\n– To do zobaczenia!\nUniosła rękę i pomachała. Zanim zdążyłem podnieść swoją dłoń, już jej nie było.\n W dosłownym tłumaczeniu na język polski nazwa „Steinbakkegrenda” oznaczałaby wioskę na kamienistym zboczu, a „Vårsetergrenda” – wioskę na wiosennym pastwisku. „Bakkebygrenda” to norweski odpowiednik „Bullerbyn”. (Wszystkie przypisy pochodzą od tłumaczki).\nPociąg zwalnia, po czym zatrzymuje się z szarpnięciem. Ci, którzy stoją już w przejściu, trzymają się mocno oparć foteli, żeby się nie przewrócić. Rozlega się okrzyk, ludzie zerkają na siebie i parskają krótkim, wesołym śmiechem, kiedy jest już po wszystkim.\nJestem z powrotem na swoim miejscu i pozostaję na nim, podczas gdy kobieta siedząca obok pakuje rzeczy do plecaka i za kolejką innych ludzi wychodzi z pociągu. Do środka, ponad fotele, sączy się pachnące zgnilizną jesienne powietrze. Pociąg wjechał na tor trzeci, a za moim oknem ludzie tłoczą się przed schodami do przejścia podziemnego. Siedzę i patrzę na stopniowo rzednący tłum, aż peron pustoszeje. Teraz leży na nim tylko gazeta i kilka mokrych, pożółkłych liści. Z głośnika dobiega pisk i słyszę za plecami dźwięk powoli zasuwających się drzwi wagonu.\nStawiam torbę na kolanach, ale uświadamiam sobie, że potrzebuję trochę czasu, zanim wstanę i wysiądę z pociągu. Zwracam uwagę na swoje odbicie w szybie. Chociaż jest niewyraźne, mogę dostrzec siwe włosy nad uszami i w brodzie, której pozwoliłem rosnąć przez ostatni tydzień. Są też linie na czole i wokół oczu. Zdradzają, że jestem mężczyzną po czterdziestce, mężczyzną, który wraca do domu po niemal trzydziestu latach i na którego nikt nie czeka na stacji.\nPrzypominam sobie wiadomość tekstową, którą odebrałem kilka dni temu, i wyjmuję z kieszeni komórkę. „Cześć! Będziesz w czwartek na pogrzebie? Próbuję zebrać całą ekipę. Dobrze, gdybyś się zgłosił. Pozdrawiam, Bo”.\nWiem, że powinienem mu odpisać. Do tej pory jednak tego nie zrobiłem. Prawdę mówiąc, jeszcze wczoraj nie byłem pewien, czy przyjadę. Leżąc w pokoju gościnnym u mojej matki na Lambertseter, myślałem, żeby sobie odpuścić i nie wsiąść do pociągu jadącego na północ, chociaż większą część podróży z Bergen miałem już za sobą. Jeszcze przy śniadaniu byłem przekonany, że wrócę samolotem do domu – aż do chwili, kiedy matka spojrzała na mnie przy stole i zapytała, co jest nie tak z Lillehammer, że nigdy nie chciałem tam wrócić. Potrząsnąłem głową i jak zawsze nie odpowiedziałem. A ona, tak jak to wcześniej bywało, na tym poprzestała, lecz jej ostatnie słowa sprawiły, że poczułem ukłucie w piersi.\n– Był twoim kolegą. Uważam, że powinieneś pojechać.\nZa moimi plecami rozlegają się kroki. Wkrótce słyszę też ciche pogwizdywanie, melodię walca, której nie umiem skojarzyć, nagle jednak dźwięk się urywa, a kroki stają się szybsze i bardziej zdecydowane.\n– Lillehammer to ostatnia stacja.\nKonduktor stoi, ciężko oddycha. Jego spojrzenie nie jest już obojętne, raczej niespokojne, tak jakby nie chciało się na niczym zatrzymać, tylko tańczyło nad rzędami foteli. Guzowate palce gładzą kępki rudej lisiej brody. Zwracam uwagę na bliznę biegnącą wzdłuż dolnej szczęki pod zarostem. Jest cienka, tak jakby skórę przecięto ostrym nożem. Pod czubkiem brody także dostrzegam jasne pasmo blizny.\n– Proszę mi dać kilka minut – mówię. – Wtedy wysiądę.\nMężczyzna bierze oddech, chrząka, po czym kręci głową w jedną i drugą stronę. – Przepraszam, ale musi pan wstać teraz. Za nami nadjeżdża inny pociąg i musimy zjechać z toru.\nJego oczy nadal błądzą, tak jakby śledził lot denerwującej muchy. Przyglądam się badawczo jego twarzy. Na pewno gdzieś już ją widziałem. Może jeździłem z nim autobusem szkolnym, a może nawet chodził do szkoły Nybu.\nWidzę, że się prostuje, a na jego twarzy pojawia się grymas napięcia. Gwałtownym ruchem zbliża do mnie głowę, aż odskakuję w tył do okna.\n– Słuchaj no, pan! Musi pan opuścić pociąg. I to teraz! Zrozumiano?\nCzuję jego przesycony kawą oddech i się odwracam. – Tak... zrozumiano – mówię i łapię torbę.\nOdstępuje na bok, kiedy go mijam. Krok po kroku idzie za mną do drzwi wyjściowych, jakby nie wierzył, że wysiądę.\nKiedy wychodzę na peron, owiewa mnie chłodny wiatr. Szarość na niebie wydaje się nieco przełamywać. Zasuwam zamek kurtki i idę w stronę schodów prowadzących do przejścia podziemnego. Kiedy się oglądam, w oknie wagonu dostrzegam konduktora. Stoi w przejściu między rzędami foteli i się we mnie wpatruje, ale gdy nasze spojrzenia się krzyżują, odwraca się i rusza w przeciwnym kierunku.\nPrzechodzę krótki odcinek ze stacji do hotelu Breiseth. Jak na dzień powszedni na ulicach panuje nienaturalny spokój. Mija mnie starszy mężczyzna z seterem szkockim na smyczy. Poza tym nie spotykam nikogo w drodze do następnej przecznicy.\nPrzystaję na rogu ulic Jernbanegata i Kirkegata. Z łatwością poznaję to miejsce, chociaż zaszły tu pewne zmiany. Kino i muzeum sztuki zyskało przybudówkę z drewna i szkła. Dawny budynek Norges Bank stał się restauracją, a na rynku Stortorget urządzono parking. Poznaję pomnik starszego faceta, siedzącego na krześle u góry placu. To Anders Sandvig, jestem tego całkowicie pewien: człowiek, który swego czasu założył Muzeum Ludowe na wzgórzu Maihaugen. W ramach podziękowania będzie teraz siedział na placu przez całą wieczność. Sama myśl o tym przyprawia mnie o dreszcze.\nWchodzę do recepcji hotelu. Jest właściwie zbyt wcześnie, żeby się zameldować, ale nie ma wielu gości i mimo wszystko dostaję pokój. W trakcie rejestracji kobieta za ladą zerka na mnie ukradkiem.\n– Pierwszy raz w Lillehammer? – pyta, a jej palce biegną po klawiaturze.\n– Dorastałem tutaj – odpowiadam i widzę, że natychmiast z zachwytem unosi brwi.\n– O, szczęściarz z pana – mówi. – Dzieciństwo w tym mieście musiało być fantastyczne.\nUśmiecham się i zamiast skomentować jej słowa, pytam o możliwość wyprasowania koszuli. Z zakłopotaniem spuszcza wzrok, podając mi deskę do prasowania, żelazko i kartę-klucz do pokoju.\nJadę windą na drugie piętro i kierując się strzałkami na ścianie, trafiam do pokoju. Jego okna wychodzą na Stortorget. Pomieszczenie jest duże, narożne i z całą pewnością warte więcej, niż zapłaciłem. Stoi tu zarówno łoże małżeńskie, jak i sofa z funkcją spania, nad którą zawieszono kopię obrazu Fritza Thaulowa przedstawiającego pejzaż znad rzeki Mesny. Siadam na brzegu łóżka i wyglądam na zewnątrz, gdzie coraz ostrzejsze jesienne światło pada z ukosa na dachy domów; to samo światło przyciągało kiedyś malarzy tu, do miasta.\nJest dziesiąta, do pogrzebu zostały jeszcze dwie godziny.


Kiedy wydmy mówią ludzkim głosem: El Premio, recenzja filmu\nWiadomości24 » Kultura » Kino i TV » Kiedy wydmy mówią ludzkim głosem: El Premio, recenzja filmu\nData dodania: 2013-01-12 13:52\nArgentyna w latach junty wojskowej. Na lekcjach w szkole...nic oprócz "wychowania patriotycznego" wobec armii i flagi państwowej. Także w Polsce.. świeże to jeszcze rany! Dlatego być może, reż filmu P Markovitch wybrała polskiego kamerzystę\nWojciecha Staronia, który wraz z żoną - producentką filmu, po odebraniu nagrody w U.S.A. -poprzez Anglię - odwiedzili nas bezpośrednio w METROPOLIS Kino w Hamburgu ; na "Kosmpopoliten" ( EL PREMIO_ Mexiko / Francja / Polska / Niemcy 2011, Dramat, 115 Min. Produkcja: Kung Works S.A. de C.V., Staron Films, Warszawa ). Film zaprezentowała Polonusom w Hamburgu, jak zwykle organizatorka Festiwalu Pani Grażyna Słomka z Hannoveru, i jej mąż - jako tłumacz na język niemiecki dla publiczności niemiecko- języcznej.\nWielką zasługą - w tym akurat byli wszyscy uczestnicy Festivalu zgodni - za powodzenie filmu, był udział w nim siedmio letniej Pauli Galinelli Hertzog, która grała Ceci, a właściwie była nią na żywo!\nTakże ze względu na Prowadzącego kamerą: - plaża, wydmy nad morzem, groźny żywioł morski i wiatr, bawiące się ze sobą dziewczynki i pies - Wszystko to widziane intuicyjnym okiem kamerzysty Wojciecha Staronia.\nFilm zawiera biograficzne wątki z życia reżyserki filmu Pauli Markovitch. Dzięki dziewczynkom - młodziutkim "aktorkom", film jest żywiołowy, delikatny, bezpośredni, pełen uczuć, wolnej energii życiowej i miłości. Skomplikowana i nie do końca wyjaśniona jest rola "matki dziewczynki", zahukanej niepokojem o życie swojego dziecka, w obliczu śmierci kuzynki Ceci i wykradzenia jej męża na zagładę przez juntę wojskową! Natomiast prosto zakreślona jest rola nauczycielki i szkoły w okresie\ndziałalności junty wojskowej: "Pani nauczycielka" jest sucha, wyzuta z uczuć i sumienia, cała oddana ideii: wychowania dzieci w "patriotyźmie" wobec armii i flagi państwowej - tak jak życzą sobie tego władze junty i władze szkolne....\nFilm intuicyjnie przypomina prace feministycznej artystki z Austrii lat 80 -tych; - Valii EXPORT. To ona pierwsza porównywała wydmy na plaży z układem, językiem rąk ludzkich ( zobacz: Valie Export Katalog 1982 ). To ona pierwsza powiedziała, że pewne zachowania ciała kobiety są w swoim układzie "zastraszone", ponieważ wychowano je - poprzez wieki całe - męskim, ciemiężnym patrzeniem na ludzi, na świat i otoczenie!\nUkłady Ciała Kobiet -wg. Valii Export - zastraszano również pracami domowymi i do tego celu wymyślonymi "wynalazkami technicznymi", jak żelazko. Układ dłoni i ciała w posługiwaniu się nimi, jak np. u tkaczki - układ jej nóg, kolan, całego pionu ciała podczas pracy, kiedy trzymają przyrząd do tkania na swoich kolanach - ma potwierdzać tę feministyczno -artystyczną tezę. Być może można go użyć także dla wyjaśnienia niektórych kadrów polskiego operatora; a już na pewno przy scenografii reżyserki filmu Pauli Markovitch, która uzupełniła film wątkami biograficznymi.\nW biblii Judasz zdradzi Chrystusa pocałunkiem, który jest pocałunkiem śmierci. W filmie "El Premio" pocałunkowi, tu dziewczynek przywróci się jego archaistyczne - femistyczne, znaczenie: Akceptacji, miłości, uczucia ciepła, współczucie ludzkie i życzliwość serca! I to jest zasługą dzieci: - przyszłości Argentyny, małych dziewczynek, zdanych na łaskę i niełaskę krwiopijnej junty wojskowej! Swiat moze być dobry, świat może być piękny, pełen pytań ale i nadziei w przyjaźń, w miłość, o ile nie zostanie zatracony śmiercią i obawami z rąk i umysłów, broni wojskowej, broni palnej ludzi dorosłych!\nTu przeistoczenie - następuje w aspekcie religijno -naturalistycznym: Dziewczynka odbierając "wyróżnienie" - które jej dziecięcym rozumieniem - słusznie Jej się należy, popełnia "akt zdrady" wobec zabitych - w świadomości Jej Matki. Dziewczynka - poprzez ten akt wydorośleje, ale utraci matczyną miłość! I tylko wydmy wraz z nią zawturują jej do utraconego raju i zawturują do wydoroślającego ją płaczu.\nTagi: Warszawa rez Paula Markovitch Valia EXPORT lat 80 -tych ARGENTYNA w czasach junty wojskowej STARON Films\nNawet zostawiłem Guenthera K. samego z Modelką :)) Normalnie w piątki mamy rysunek aktu w Kulturhaus Eppendorf! Ale już obiecuję poprawę Isabello; w następny piątek... :)) Pozdrawiam serdecznie!\nWidzę Andrzeju, że stałeś się fanem kina....gratuluję ciekawej recenzji :)


BADURA Sztablety czarne - Półbuty męskie - Buty360\nButy360 › Buty męskie › Półbuty › Sztablety czarne\nBADURA Sztablety czarne\nProponowane Sztablety czarne były tanio do kupienia w www.badura.pl. Rewelacyjne buty zarówno do użytku codziennego, jak i specjalne sytuacje - BADURA. Sztablety czarne wyróżniają się swoją szczególną wytrzymałością, a niezawodność ich wytworzenia nie ma jakichkolwiek negatywnych stron. Buty w perfekcyjnie wykonują swoją rolę, więc zostały.. więcej »\nProponowane Sztablety czarne były tanio do kupienia w www.badura.pl. Rewelacyjne buty zarówno do użytku codziennego, jak i specjalne sytuacje - BADURA. Sztablety czarne wyróżniają się swoją szczególną wytrzymałością, a niezawodność ich wytworzenia nie ma jakichkolwiek negatywnych stron. Buty w perfekcyjnie wykonują swoją rolę, więc zostały wybrane przez wielu gentlemanów. Ciekawy design tego modelu jest odpowiedni dla masy stylów w świecie mody. Niżej natrafisz na całkowity opis specyfikacji:\nBADURA Sztablety czarne - Półbuty męskie\nProponowane w tym miejscu półbuty męskie odznaczają się nadzwyczajną solidnością, jaką uzyskano dzięki wykorzystaniu najwyższej klasy materiałów do ich wyprodukowania. Jeśli w dalszym ciągu nie masz w swojej szafie półbuty męskie lub buty Sztablety czarne nie spełniają Twoich wymagań - spójrz na nasze pozostałe oferty.\nSerdecznie zapraszamy do wyrażenia własnej opinii o butach Sztablety czarne


> Blog>Wydarzenia sponsorowane przez Aluprof w 2008 roku\nWydarzenia sponsorowane przez firmę Aluprof w 2008 roku.\nZawody konne w Międzyrzecu Górnym\nW dniu 13 września 2008 w Jeździeckim Klubie Sportowym „Czanki” w Międzyrzeczu Górnym miały miejsce Regionalne Zawody Konne. Uczestnicy biorący udział w zawodach musieli wykazać się nie lada umiejętnościami aby przeskoczyć wyznaczone przeszkody. Puchar Starosty Bielskiego wywalczyła Alicja Grygier z klubu “Czanki”. Firma Aluprof była sponsorem zawodów.\nW dniach 17-24.X 2008 r. w Krakowie, miały miejsce XII ogólnopolskie warsztaty studenckie OSSA Kraków 2008. Organizator warsztatów – Ogólnopolskie Stowarzyszenie Studentów Architektury. Podczas warsztatów uczestnicy wymieniali się swoimi spostrzeżeniami na temat prac projektowych oraz mogli porównać tworzone przez siebie projekty z innymi studentami.\nZorganizowana została także praca warsztatowa dla uczestników nadzorowana przez architektów z Polski (Biuro Projektów Lewicki Łatak, Kraków; dr Wojciech Wicher i dr Mateusz Gyurkovich, Kraków; ReWritable Research Team, Wrocław; Tamizo architects group, Łódź; WWAA, Warszawa) i z Europy (EFFEKT, Kopenhaga; BAR Architects, Rotterdam; Yvette Vasourkova i Igor Kovacevic, Praga; Marcin Kołtuński i Karolina Kania, Amsterdam).\nWziąć udział w warsztatach mógł każdy student architektury, który wysłał do organizatorów pracę wstępną, w której wykazał się kreatywnością i ciekawymi umiejętnościami.\nTematem tegorocznych warsztatów będzie „Faktura Miasta”.\n"Faktura to cecha, którą odbieramy najlepiej poprzez kontakt bezpośredni. Odczuwać miasto możemy przez dotyk, obserwację, interakcję z detalami jego elementów składowych – architektury, budynków, urządzenia miejskiego. Fakturę możemy jednak odbierać w większej skali - skali urbanistycznej, gdy wyobrażamy sobie miasto, w którym żyjemy, którego doświadczamy codziennie na różne sposoby. Prowokacją i inspiracją do tej abstrakcji jest tutaj wypowiedź Salvadora Dali o architekturze miękkiej i włochatej."\nMłodzi architekci będą musieli przedstawić swoje pomysły projektowe na zaniedbane miejsca i przestrzenie publiczne w Krakowie. Kraków potrzebuje solidnej modernizacji wizualistycznej szczególnie w przestrzeni publicznej. Wiele parków, pałaców jest zaniedbanych, aby miasto mogło odzyskać blask należy stworzyć pomysłowe projekty na unowocześnienie tych budowli.\nW roku 2008 firma Aluprof producent akcesorii do rolet zewnętrznych wspomogła zajęcia szkolne z zakresu art- terapii oraz wspomogła finansowo zakup pompy insulinowej dla potrzebującego dziecka w wysokości 5 000 zł.\nPomoc w sporcie\nW sobotę 12 stycznia br. na hali sportowej w Bielsku-Białej odbył się mecz charytatywny mający na celu pomoc dwukrotnej złotej medalistce Mistrzostw Europy - siatkarce Agacie Mróz.\nNa boisku spotkały się dwie drużyny: kadra narodowa Polski oraz drużyna gwiazd LSK. W czterosetowym spotkaniu wygrała kadra narodowa. Podczas spotkania odbywały się liczne aukcje i licytacje. Firma ALUPROF przekazała kwotę 10 tys na konto Pani Agaty Mróz\nAluprof zaangażowany jest w pomoc finansową zespołu, firma dba aby BKS brał udział w różnego rodzaju imprezach, nie tylko sportowych. Ostatnio wraz z siatkarkami BKS Aluprof wsparł lokalne obchody Dnia Dziecka organizowane w Galerii Handlowej Sarni Stok w Bielsku - Białej.\nW maju 2008 roku miejscem Rajdu była Zdynia położona w powiecie gorlickim. Podczas dni rajdu odbywało się wiele atrakcji. Pierwsze dwa dni przeznaczone były na wycieczki trasami górskimi. Kolejne dni to czas wielkiej imprezy plenerowej z szeregiem koncertów, konkursów oraz wiele zabaw sportowo-turystycznych.\n• Białystok, • Bydgoszcz, • Gdańsk,• Katowice, • Kraków, • Łódź,\nTagi RoletyZewnetrzne ElementyDoRoletZewnętrznych AkcesoriaDoRoletZewnętrznych


Masz talent? Ten festiwal jest dla Ciebie! | Nasza Kalwaria\n3 października 2016 10 października 2016 Robert Ladnowski\nPrzed nami XVI edycja Festiwalu TALENTY. Muzyka, wokal, plastyka … a może fotografia? Masz talent? Nie bój się go pokazać. CKSiT przeprowadza eliminacje gminne.\nFestiwal jest prezentacją indywidualnych talentów artystycznych. Ma wyłonić autentyczne talenty: wokalne, muzyczne, teatralne, taneczne, recytatorskie, plastyczne, literackie i fotograficzno – filmowe.\nGłównym celem jest promocja utalentowanej młodzieży, a za jej pośrednictwem promocja gmin powiatu wadowickiego.\nCKSiT przeprowadza eliminacje gminne. Etap powiatowy przeprowadza Wadowickie Centrum Kultury. W XVI Festiwalu Artystycznym „Talenty 2016” może wziąć udział pojedynczy wykonawca z przygotowanym programem lub samodzielnie wykonaną pracą artystyczną z podziałem na kategorie artystyczne i grupy wiekowe.\nNa etapie gminnym nie jest wymagane zgłoszenie uczestnika przez instytucję, istnieje możliwość indywidualnego zgłoszenia.\nWięcej w regulaminie. Możesz też pobrać kartę zgłoszenia.\nKalwaria Zebrzydowska, Kultura Koncert, muzyka, Talenty Permalink


Za kółkiem i biurkiem | Gazeta Pomorska\nWALDEMAR PANKOWSKI 20.01.2002\nTeren lotniska należy do miasta. Od gminy w użytkowaniu wieczystym ma go Aeroklub Pomorski. Pięć lat temu Aeroklub podnajął część lotniska Toruńskiemu Klubowi Motorowemu, który zbudował tam tor do wyścigów samochodowych. Tor jest systematycznie modernizowany i rozbudowywany, między innymi dzięki dotacjom z budżetu miasta. W zeszłym roku gmina przeznaczyła na ten cel ponad 100 tys. zł.\nTymczasem wygląda na to, że zgodnie z prawem toru nie powinno być. Uchwalany przez Radę Miasta plan zagospodarowania tego terenu przewiduje tu jedynie lotnisko. Każdy kto zamierza budować coś niezgodnie z planem musi wcześniej złożyć wniosek o jego zmianę, tak by przyszła budowla zgadzała się z przeznaczeniem terenu. W tym wypadku powinny to być "usługi sportowe".\nCzasem z tego powodu nie dochodzi do realizacji inwestycji. Przekonali się o tym np. Duńczycy, którzy chcą budować na terenie "Apatora" centrum handlowe (funkcja przemysłowa), lub ojciec Rydzyk, który zamierzał zbudować na JAR-ze (mieszkaniówka) wyższą uczelnię.\n- W umowie z TKM-em ustaliliśmy, że oni będą się starali o wszystkie pozwolenia - twierdzi Janusz Rosołek, szef Aeroklubu Pomorskiego. A to znaczy tyle, że tor nie tylko nie jest zgodny z planem, ale być może jest też samowolą budowlaną. Dyrektor Rosołek bowiem nie wiedział, czy magistrat wydał pozwolenie na budowę.\nW toruńskim Urzędzie Miasta za sprawy budowlane oraz planistyczne odpowiada wiceprezydent Janusz Strześniewski. Tenże prezydent jako zawodnik TKM-u startuje w wyścigach rallycrossowych, także w tych organizowanych na toruńskim torze. Jest zresztą jednym z animatorów jego powstania.\nJego zdaniem tor jest zgodny z prawem. _- Plan dla tej części miasta przewiduje funkcję sportowo-rekreacyjną z przeznaczeniem na lotnisko. Pozwolenie na budowę nie było potrzebne, bo niczego nie tam nie budowano, wykorzystane zostały tylko istniejące już drogi - _twierdzi Strześniewski. - W dodatku na obrzeżach lotniska funkcjonuje wiele obiektów: strzelnica, tor motocrossowy, bazy różnych firm. Chcemy uporządkować ten teren i dlatego proponujemy funkcję usługi sportowe - twierdzi Strześniewski.\nW czwartek tą sprawą mają zająć się radni.__Sprawa toru powiązana została z innymi zmianami planów w tej części Torunia, a dotyczącymi "Polchemu" i "Merinotexu".


Michel Herbelin 16905/15B CITY - zegarek.net\nMichel Herbelin 16905/15B\n16905/15B Zegarek Michel Herbelin CITY - męski\nOpis zegarka Michel Herbelin 16905/15B\nMichel Herbelin 16905/15B wyposażony jest w mechanizm kwarcowy, który współdziałając z baterią, zapewnia bardzo dokładne odmierzanie czasu - granica błędu w jego przypadku to jedynie 10 sekund w skali miesiąca. Co ważne, 2-letnią gwarancję na Michel Herbelin 16905/15B zrealizujesz w każdym serwisie posiadającym autoryzację marki.\nMichel Herbelin 16905/15B został wyprodukowany na terenie Europy. Model ten charakteryzuje się tradycyjnym i ponadczasowym wzornictwem. Jego klasyczna stylistyka odnajdzie się w trakcie specjalnych okazji, a także na nadgarstkach wymagających kolekcjonerów.\nCodzienne użytkowanie znacząco ułatwia wodoszczelność zegarka na poziomie 30 m. Jest to klasa ochrony, która z powodzeniem poradzi sobie z codziennymi wyzwaniami np. zachlapaniem podczas mycia rąk. Uniwersalność zegarka jest tym większa, że jego koperta ma klasyczne, srebrne wykończenie. Nie ma takiej stylizacji, do której to nie pasuje. Stal użyta do wykonania koperty zegarka jest odporna na korozję i nie wywołuje reakcji alergicznych.\nZapięcie G-Link w sprytny sposób umożliwia nie tylko noszenie, ale również szybkie i samodzielne wyregulowanie długości bransolety. Wytrzymała stalowa bransoleta zapewnia pewne mocowanie zegarka na nadgarstku. Regulowana bransoleta pozwoli Ci na szybkie i proste dopasowanie zegarka w domowym zaciszu.\nOpinie o zegarku Michel Herbelin 16905/15B CITY\nMichel Herbelin 16905/15B 1600.00zł


Logo: Czy powinniśmy z niego zrezygnować? | Kurier Poranny\nLogo: Czy powinniśmy…\nLogo: Czy powinniśmy z niego zrezygnować?\nRedakcja 9 stycznia 2009, 17:29\nCzy Białystok powinnien zrezygnować z logo, zanim pojawią się ekspertyzy prawne w sprawie ewentualnego plagiatu?\nMYŚLĘ, ŻE TAK - Rafał Rudnicki, szef klub PiS\nŚwiat ma niezły ubaw\nBez wątpienia sytuacja z logo Białegostoku, podobnego do znaku pewnej nowojorskiej organizacji, kompromituje i ośmiesza nasze miasto, co widać już w mediach ogólnopolskich. Z pewnością jest to też sytuacja kryzysowa. A sytuacje kryzysowe, jak wiadomo, wymagają podjęcia radykalnych i natychmiastowych działań, by im jak najszybciej przeciwdziałać. Ponieważ jednak prezydent Tadeusz Truskolaski nie robi nic w tym kierunku, zasłaniając się jakimiś mitycznymi opiniami prawników, i zamiast jednoznacznie powiedzieć, czy powinniśmy dalej posługiwać się tym logo czy nie, woli wyjechać w góry na narty, postanowiliśmy, jako miejscy radni, działać. I przygotowaliśmy projekt uchylający poprzednią uchwałę rady miejskiej w sprawie ustanowienia logo pn. "Wschodzący Białystok".\nZrobiliśmy to, chociaż logo w tym kształcie wybrał prezydent Truskolaski, a radzie miejskiej przyszło jedynie zaakceptować jego wybór (choć akurat radni PiS byli przeciwko takiemu logo). Należy dodać, iż nie było konsultacji społecznych w sprawie logo - były jedynie w sprawie "promocji", a żaden pomysł ze zgłaszanych przez obecnych na konsultacjach białostoczan nie został wzięty pod uwagę.\nNasza inicjatywa nie ma nic wspólnego z grą polityczną, ale wynika jedynie z troski o miasto i jego mieszkańców - mieliśmy być dumni z logo i miasta, a jesteśmy wyśmiewani. Pomijam to, że dodatkowym skandalem jest to, że niektórzy starają się robić z białostoczan homofobów, ratując skórę firmie, która wykazała się brakiem profesjonalizmu, nie sprawdzając zaprojektowanego logo z innymi logotypami funkcjonującymi na świecie. Jest to niedopuszczalne.\nLiczymy, że wszyscy radni, bez względu na reprezentowaną przez nich opcję polityczną, poprą nasz projekt. Jedyny scenariusz na dziś to zrezygnowanie z obecnego logo i hasła, ogłoszenie otwartego konkurs, który wyłoni najlepszy znak. W chwili obecnej dalsza promocja - na poziomie Białegostoku i kraju - ośmieszonego logo przyniesie efekt odwrotny od zamierzonego, a do białostoczan już na zawsze przylgnie "łatka" nieudaczników, którzy nawet wydając na ten cel publiczne pieniądze, nie są w stanie stworzyć logo na profesjonalnym poziomie.\nNasze miasto i jego mieszkańcy jednoznacznie kojarzyć się bowiem będą z prawdopodobnym plagiatem, nieudolnością i brakiem kreatywności, co nie pasuje do przyjętych założeń promocji zalet Białegostoku. Wątpliwe jest też to, że białostoczanie identyfikować się będą z tym skompromitowanym logo. Już teraz światowe serwisy branżowe sytuację z logo Białegostoku określają mianem "PR disaster", co można przetłumaczyć jako "PR-owska katastrofa".\nW tej sytuacji należy zrobić wszystko, by Białystok nie stał się na lata ogólnoświatowym symbolem nieudolności, cytowanym w podręcznikach marketingowych na całym świecie. Bo nie jest to - jak uważają niektórzy - kolejna burda polityczna, ale batalia o to, by nie nabijano się z Białegostoku w Polsce i na świecie.\nMYŚLĘ, ŻE NIE - Zbigniew Nikitorowicz, szef klubu PO\nSłoneczko świeci dla wszystkich\nPo burdach politycznych urządzanych przez radnych PiS, a także histerii, jakiej uległy niektóre dziennikarki i dziennikarze, można by odnieść wrażenie, że ciemność zapanowała w Białymstoku. Słoneczko już nigdy nie wzejdzie, bo ukradli je geje do spółki z lesbijkami - dotychczas bardziej znaliśmy dwóch takich, co zwinęli Księżyc. Łupem homoseksualistów padły też żółto-czerwone barwy Białegostoku. Biada nam! Co to będzie, jak Litwini upomną się o Pogoń z herbu miasta?!\nNa szczęście w realu sprawy mają się lepiej. Słońce jest uniwersalnym symbolem całej ludzkości i każdy ma prawo z niego korzystać. Białystok chlubił się żółto-czerwonymi barwami w czasach, kiedy homoseksualizm był w USA poważnym przestępstwem. Zatem nie musimy oddawać gejom ani słoneczka, ani barw Białegostoku. Dlatego proponuję, żeby do dyskusji o logo Białegostoku podejść bez histerycznych awantur i niezdrowych emocji.\nNie ulega wątpliwości, że forma graficzna znaku kampanii promocyjnej Białegostoku wykazuje znaczące podobieństwo do - podkreślam - byłego logo pewnej organizacji z Nowego Jorku. Dlatego też znak kampanii promocyjnej Białegostoku należy zmodyfikować w taki sposób, aby takie szkodliwe skojarzenia zlikwidować. Jako przewodniczący klubu radnych Platformy Obywatelskiej od początku prezentuje takie stanowisko. Jestem przekonany, że podobnie myśli prezydent Białegostoku i większość radnych.\nDo rozstrzygnięcia pozostaje kwestia, czy mamy do czynienia z plagiatem, czy też z przypadkowym podobieństwem obu znaków. I do tego właśnie potrzebne są ekspertyzy, gdyż decyzje niosące skutki prawne i finansowe należy podejmować na podstawie konkretnych przepisów i faktów, a nie domniemań i wrażeń radnych PiS czy egzaltowanych dziennikarek. Jeśli eksperci wskażą na plagiat, wówczas magistrat będzie mógł zerwać kontrakt z Eskadrą wraz z dochodzeniem roszczeń finansowych od firmy. Jeśli się okaże, że plagiatu nie ma, wówczas należy wymóc na Eskadrze bezpłatną modyfikację logo.\nJednak to nie oznacza, że do kosza należy wyrzucić hasło "Wschodzący Białystok", że trzeba zmienić barwy miasta czy też rezygnować z symbolu słońca jako znaku graficznego kampanii promocyjnej Białegostoku. Słoneczko świeci dla wszystkich ludzi, niezależnie od tego, czy są hetero, czy innej orientacji.\nNa koniec chciałbym podziękować radnym PiS, że tak czujnie i wnikliwie śledzą strony internetowe organizacji gejów, lesbijek i transseksualistów. Panowie, na Was zawsze można liczyć. Dlatego będę namawiał prezydenta Truskolaskiego, aby w czasie prac nad modyfikacją logo zwrócił się do radnych PiS o wydanie stosownej opinii. Pozwoli to zawczasu ustalić orientację seksualną żółto-czerwonego słoneczka.\nazet 03.02.2009 11:33:34\nPrzestańcie pajacować wokół tego LOGA! Przecież LOGO służy działaniom P.R., pomaga w promocji, pozwala zapamiętać. No własnie. Gdyby nie ci geje z N.Y. nikt by o Białymstoku nie słyszał. Nikt na to logo by w Polsce nie zwrócił uwagi. O to wam chodziło? A teraz jest GŁOŚNO, wesoło. I co z tego, że jacyś geje mają podobne? Że będą przyjeżdżać i wydawać u Was dolary? Że będą Was reklamować? To źle? Przed wielką waszą naradą napijcie się wody sodowej, a potem głosujcie. Jeśli to "słońce" przegra to wstawcie jak symbol pięknego miasta - furmankę. Będzie poważniej. Życzę sukcesów! AZET\nPS. A z tej ESKADRY wyduście co się da! Logo za darmo!\nwesola wdowka 16.01.2009 21:54:57\nCYTAT(witkacy @ 10.01.2009, 16:30)\nA Tadzio jakby wniebowzięty.\nbo mu dobrze (robi koles)...i zaoszczedzi na toaletowym!!!.... wszak ekonomista\nfernando 14.01.2009 19:01:41\nCYTAT(PO @ 14.01.2009, 16:05)\nJestem członkiem PO...\nSmutne jest to, że nie ma dyskusji na ten temat w samej Platformie. Nie wiem gdzie zapadają decyzję o tak głupich postępowaniach. Tydzień temu było posiedzenie Rady Powiatu PO, myślałem, że głównym tematem będzie te nieszczęsne logo (przecież to jest najistotniejszy problem zwłaszcza patrząc przez pryzmat wyborów). Na ten temat nie padło ani jedne słowo, tak jakby tym się nikt nie interesował... lub jakby się wszyscy bali głównych rozgrywających, którzy w mediach bronią Eskadry.\nNajprawdopodobnie były członek PO.\nKolego Szanowny, w PO niestety nie podejmuje się tematów trudnych i/lub niewygodnych zwłaszcza dla "szefów" podlaskiej PO. To nie tylko logo, to wiele innych rzeczy. Próby dyskusji są ucinane, jeśli jesteś uparty to nawet możesz zostać usunięty z PO. Najlepszy dowód - Koło nr 3 w Białymstoku. Co tam się działo kolego! Popytaj kumpli. Coś dziwnego stało się z tą partią. Sam na nich głosowałem, ale wiem, że był to błąd. Teraz zamierzam głosować na Polskę XXI Dutkiewicza, prezydenta Wrocławia.\nPO 14.01.2009 17:05:28\nJestem członkiem PO i postanowiłem wziąć udział w dyskusji na temat tego "czegoś" co oficjalnie nosi nazwę logo Białegostoku.\n1. Nie jestem wstanie zrozumieć czemu magistrat kopie sobie dół, broniąc kampanii reklamowej wymyślonej przez Grupę Eskadra. To co zostało zaprezentowane prez tą firmę i realizacja założeń marketingowych już samama w sobie była katastrofalna, abstrachując od faktu plagiatu.\n2. Utrzymywanie dalszej jakiejkolwiek współpracy z firmą o tak nikłym poziomie profesjonalizmu zawodowego (wypowiedzi Pana Zmyślonego, Toruń, Bydgoszcz, Opole, Śląsk), powoływanie się na ekspertyzy i obrona czegoś z czym mieszkańcy Białegostoku się nie będą identyfikować jest kolejną porażką.\n3. Smutne jest to, że nie ma dyskusji na ten temat w samej Platformie. Nie wiem gdzie zapadają decyzję o tak głupich postępowaniach. Tydzień temu było posiedzenie Rady Powiatu PO, myślałem, że głównym tematem będzie te nieszczęsne logo (przecież to jest najistotniejszy problem zwłaszcza patrząc przez pryzmat wyborów). Na ten temat nie padło ani jedne słowo, tak jakby tym się nikt nie interesował... lub jakby się wszyscy bali głównych rozgrywających, którzy w mediach bronią Eskadry.\n4. Pozdrawiam wszystkich bardzo gorąco.\nilustrator 12.01.2009 22:01:29\nCYTAT(Przemek- Limerick @ 9.01.2009, 23:07)\nJesteś pan PO prostu głąbem. Jak można winić partię za logo, które wymyśliła- w co wątpię, bo uważam, że zapożyczyła chytrze logo z Nowego Jorku- za pieniądze firma z Krakowa. Cieszy mnie, że obecne władze coś robią, próbują. No ale Pan pewnie chętnie by widział logo z kościołem i klęczącym Turem w tle.\nChodzi o logo białostockiej PO, dzięki wiadomemu głosowaniom przekształciło się w takie:\ndo wyboru, kwestia przegłosowania.\nilustrator 12.01.2009 20:03:34\nAle ogłupiająca ściema, to co mówi ten koleś\nPOCZCIWY 11.01.2009 14:33:02\nCYTAT(hbfds @ 10.01.2009, 13:23)\nNikitorowicz- taki białostocki prawie Palikot, albo prawie Niesiołowski\na tak na marginesie, to w Białymstoku opozycja i tak za mało robi Też bierze kasę z naszych podatków. Mniejsze niż władza, ale jednak bierze i też ma swoje obowiązki. A jednak tak cichutko się odzywa i chyba tylko wtedy, kiedy musi, kiedy jest już szum w gazetach (i to od pisu po sld). Dopiero przed wyborami pokażą się się uśmiechnięte mordki na płotach. A na wyborach znowu ruska ruletka.\nGość 11.01.2009 13:11:49\nCYTAT(garry @ 10.01.2009, 13:13)\nCo do Nikitorowicza, to prawda. Degenerat. Ale słyszałem, że Rudnicki ma żonkę takiego paszczura, że regularnie posuwa w odbyt radnego Madrasa na zmianę z radnym Gromko. Ponoć najwięksi wrogowie pedalstwa, to zakamuflowane męskie lachociągi. Na ten przykład Jarek Kaczyński i Zibi Ziobro!\nPanowie z PO kultury trochę, kultury dyskusji o logo idzie\nBANANA ITALIANO 11.01.2009 13:07:00\nPIĄTKA Z PLUSEM ZA SŁONECZKO PERU NAPRAWDĘ BARDZO ZABAWNE\nb-stok 11.01.2009 09:11:48\nNo proste, że powinno i tak już o Białymstoku mówią w Europie przynajmniej GEJSTOK czyli średnio świetnie\nres 11.01.2009 08:51:43\nNie wdawajcie się w politykę. Wykorzystajcie darmową promocję (jeżeli nie ma przeszkód prawnych). Każdy w Polsce wie jakie jest logo naszego miasta.\nilustrator 10.01.2009 23:44:18\nCYTAT(lelek @ 9.01.2009, 21:49)\nLudzie, wyluzujcie. Słoneczko jest OK. A że trochę podobne do innego słoneczka? No problem. Wszystkie słoneczka są mniej więcej takie same. To nawet trendy mieć coś wspólnego z NY i organizacjami zajmującymi się równouprawnieniem. Straszna wiocha i kwasy z was się wylewają. A "Poranny" to już kompletny zaścianek i parafiańszczyzna. Ponure smutasy. Uśmiechnijcie się.\nLechu, gay twoim bratem!\nCytując z artykułu wypowiedź radnego: "Słońce jest uniwersalnym symbolem całej ludzkości i każdy ma prawo z niego korzystać.", widać gdzie leży geneza i inspiracja słonecznego logo. Mianowicie w "Słoneczku Peru", czyli\nZatem nie ma co się dziwić, że słoneczni radni (w tym wszyscy z PO) zagłosowali za takim lub podobnym słonecznym logo:\nRadni z białostockiej PO popierajcie swoje logo nie wstydźcie się, skoro nawet reklamuje je\nJeszcze raz gratuluję wyników głosowania.\nUwaga. Nie mylić logo z maszyną do kastracji tych z tak dobitnie reklamowanej amerykańskiej organizacji.\nPATYKIEM W NOCNIKU 10.01.2009 21:37:50\nNIE TRZEBA REZYGNOWAĆ Z TEGO LOGO, TYLKO ROBIĆ CO ROKU GEJOWSKI WOODSTOCK W BIAŁYMSTOKU. OCZYWIŚCIE SAMOLOTY BĘDĄ LĄDOWAĆ NA LOTNISKU "KRYWLANY GAY AIRPORT' I TAK ZAROBIMY MASĘ FORSY, ZĘBY WYBRAĆ W PONOWNYCH WYBORACH TEGO FACETA Z BUDZIKIEM, ALBO KOGOŚ NAWET LEPSZEGO, NA PRZYKŁAD KONONOWICZA.\nPATER NOSTERN 10.01.2009 21:15:06\nPORANNY WSTAWIA TEGO TYPU TEMATY,ŻEBY HOŁOTA MOGŁA SIĘ POSZCZUĆ WZAJEMNIE I NIEŹLE NA SIEBIE POSZCZEKAĆ. RZADKO KTÓRY WPIS JEST NA POZIOMIE ,A ROZGRYWEK MIĘDZY PERSONAMI, KTÓRE DOBRZE SIĘ ZNAJĄ JEST CO NIEMIARA. JEŻELI KOCHANI RADNI MACIE TROCHĘ KLASY W CO NALEŻY WĄTPIĆ TO MÓWCIE TO PRZED KAMERĄ Z PODANYMI WŁASNYMI IMIONAMI I NAZWISKAMI , A NIE ROBICIE SOBIE Z FORA DARMOWĄ PROPAGANDĘ, DOTYCZY TO TEŻ ZIELONYCH, KTÓRZY WPIEPRZAJĄ TE SWOJE KILOMETROWE ELABORATY GDZIE TYLKO POPADNIE. NAPRAWDĘ STALIŚCIE SIĘ ŻAŁOŚNI, ALE Z MOJEGO DOŚWIADCZENIA SZAREGO CZŁOWIEKA TAKIE KREATURY NAJBARDZIEJ PCHAJĄ SIĘ DO ŻŁOBU. ZWYKŁY CZŁOWIEK ZROBI DWA RAZY WIĘCEJ NIŻ WY I SIĘ TYM TAK NIE AFISZUJE, TO CHYBA NAS TAK BARDZO ODRÓŻNIA OD W A S!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!\nNIE PIERNICZCIE WIEC BO W WIĘKSZOŚCI PRZYPADKÓW NIE MACIE ŻADNEGO MORALNEGO PRAWA KOGOŚ POUCZAĆ. NAJLEPIEJ SAMI ROZPOCZNIJCIE OD SWOICH NIETĘGICH SUMIEŃ\nwitkacy 10.01.2009 17:30:53


Luksusowa Nieruchomość Na Sprzedaż W Como | Lionard\nStrona główna > Willa\t> Luksusowa willa na sprzedaż w Como\nLuksusowa willa na sprzedaż w Como\nHistoryczny budynek na sprzedaż w pobliżu Como\nPark 3 ha ok.\nComo 15 km - Lugano 25 km - Mediolan 50 km - Lecco 50 km - Bellagio 50 km - Mediolan Lotnisko Malpensa 50 km\nTen ważny i prestiżowy zabytkowy budynek pochodzi z początków XVIII wieku i został zlecona przez Francesco Salę , przodka ważnej i bogatej burżuazyjnej rodziny w Mediolanie.\nTa nieruchomość była wykorzystywana przez rodzinę jako dom letni, a przez stulecia poddawano różnym renowacjom, zachowując główne i bardzo urzekające cechy okresu\nPoza główną willą, która została starannie odrestaurowana przez lata, nadal pozostaje część budynku, który wymaga remontu.\nTa nieruchomość ma powierzchnię 2000 m2 i jest dostępna mimo dużego portyku.\nNa parterze znajduje się duża i jasna rezydencja z dużymi i bogato zdobionymi freskami salami, a pierwsze piętro jest domem dla sypialni.\nTa nieruchomość do sprzedaży jest oczywiste, czyni ją idealnym miejscem na przebudowę na miejsce wydarzeń lub na luksusowy hotel.\nWilla ta zdobi klasztor z kolumnadą, która elegancko przyjmuje gości; To samo można powiedzieć o oszałamiającym 3-hektarowym parku otaczającym obiekt z bogatą różnorodnością ziół i roślin.\nTa luksusowa willa znajduje się zaledwie kilka minut od prestiżowych i renomowanych brzegów jeziora Como , a dokładniej znajduje się w luksusowym i zielonym areale Comasco , w pobliżu najważniejszych ośrodków turystycznych i kulturalnych prowincji i regionu.\nZnany na całym świecie z niezwykłych luksusowych willi i domów wymarzonych i domów z epoką, które zdobią jego jeziora, Jezioro Como jest również znane jako jedno z najbardziej urokliwych zakątków świata, inspirujące do znanych pisarzy i popularnych wśród międzynarodowych gwiazd.\nJezioro oferuje rozrywkę, relaksującą atmosferę i ciekawe trasy kulturalne.\nMiasto Como i jego jeziora są idealne nie tylko na wycieczkę turystyczną, ale także na inwestowanie w wysokiej jakości nieruchomości i znalezienie stałego pobytu tutaj, aby cieszyć się wyrafinowaną i elegancką okolicą tego miasta.\noferta zarezerwowana Lombardia - Varese\tRef. 5018


Italy Tour (Flic En Flac, Mauritius) - opinie - Tripadvisor\nAtrakcje w pobliżu obiektu Italy Tour\nItaly Tour opinie, Flic En Flac\nNr 5 wśród 31 Wycieczki w lokalizacji Flic En Flac\n323recenzje9pytań z odpowiedziami\nUżytkownik silvia napisał recenzję lip 2019\nŚwietna wycieczka! Bardzo polecam również dla dzieci. Pojechaliśmy z naszymi trojgiem dzieci, w wieku 1, 5 i 6 lat. . . Każdy z nas cieszył się dniem i pięknymi miejscami. Nie mogę stracić wyspy latarni morskiej. Bardzo dobry lunch.\nUżytkownik Andy B napisał recenzję maj 2019\nEastleigh, Wielka Brytania1 przesłana treść\nWycieczka do Chamarel\nZarezerwowaliśmy samochód przez Włochy Tour, aby zabrać nas do Chamarel, aby odwiedzić wodospad, 7-kolorową ziemię i (oczywiście) destylarnię rumu. Opuściliśmy go nieco późno w naszym pobycie, aby zarezerwować wycieczkę, ale wycieczka po Włoszech była świetna i udało nam się…\nUżytkownik Teodora K napisał recenzję lut 2018\nNajlepszy zespół - najlepsza rozrywka\nTo była nasza pierwsza wizyta na Mauritiusie - tylko mój mąż i ja. Mieliśmy tylko 3 dni dla nas dwóch. Organizacja, którą wykonał dla nas Italitour, dała nam pełne wyobrażenie o Wyspie. Odwiedzimy ponownie z naszymi trzema nastolatkami. 1 dzień ulicy mieliśmy wycieczkę…\nUżytkownik Evan C napisał recenzję maj 2016\nNajlepsza wycieczka na wyspie\nNie mogę powiedzieć tyle dobrych rzeczy na temat Blue Bay/il aux Cerfs wycieczkę. czy to nie jest tanie, ale jakość jest niesamowity, ponieważ łączy w jeden dzień co inni operatorzy wycieczek podzielony na dwa lub trzy obowiązkami wycieczki. Można zobaczyć wiele zabytków i nie…\nUżytkownik mattdudley2013 napisał recenzję gru 2013\nFlic En Flac1 przesłana treść1 podziękowanie\nwycieczki do Île aux Cerfs\nBył to najbardziej wspaniała podróż i wspomnienia na całe życie! Było dobrze zorganizowane i udane od początku do końca. Donna, nasz przewodnik był wspaniały i kompetentny. Polecany dla wszystkich, którzy chcą spędzić trochę czasu widząc cuda, Mauritius ma do zaoferowania.