Od wielu już lat prezentuję Państwu najcenniejsze przedmioty związane z historią miasta i okolicy. Ostatnio mieliśmy okazję podziwiać „porcelanę lubańską”, w tym przecudną filiżankę z widokiem Lubania, wykonaną na początku XIX wieku w Królewskiej Manufakturze w Berlinie*. Dziś z kolei chciałbym zaprezentować kilka historycznych lubańskich szkieł.\nDekoracyjne szkło było zawsze ważnym elementem wystroju mieszczańskich wnętrz. Cieszyło barwą, wyszukanym kształtem, maestrią wykonania, było rodzinną pamiątką, przed- miotem dumy i zazdrości. Najczęściej wystawiano je w serwantkach, kredensach, czy kątnikach. Zbierano kufle, kieliszki, szklanice, karafki, czarki na cukry i konfitury. Szkło śląskie od wielu wieków cieszyło się w Europie ogromnym powodzeniem. Sztuka rytowania szkła osiągnęła swoje apogeum w połowie XVIII wieku, a jej najwybitniejszym przedstawicielem był działający w Kotlinie Jeleniogórskiej Chrystian Gottfried Schneider (1710-1773). Widoki grawerowane na szklanicach, czy kieliszkach wykonywane były ze zdumiewającą precyzją i dopracowane były w najdrobniejszych szczegółach. Do podstawowych tematów należały sceny rodzajowe, zwłaszcza polowania, zabawy i biesiady, rozległe panoramy miast, a nawet sceny bitewne. Pod koniec XVIII wieku pojawiły się tzw. „szkła mleczne” imitujące bardzo drogą wówczas porcelanę. Dziś szkła te osiągają na rynku kolekcjonerskim ceny sięgające nawet kilkunastu tysięcy euro. W pierwszej połowie XIX wieku śląskie warsztaty szlifierskie wyspecjalizowały się w produkcji dekoracyjnych szklanic i pucharów o masywnej stopie z panoramami miast i uzdrowisk. W tym czasie pojawiły się też szkła barwne - agatowe, marmurkowe, alabastrowe i topazowe. Wynalezienie metody produkcji szkła rubinowego pozwoliło na ograniczenie stosowania tradycyjnej, kosztownej metody, opartej na wykorzystywaniu złota dukatowego (zastąpiono je tańszą miedzią). Znawcy sztuki najbardziej cenią sobie szkła biedermeierowskie, które wręcz oszałamia ją bogactwem i wielością zróżnicowanych wariantów. Ze szkła barwionego w masie, obciąganego, glazurowanego produkowano przedmioty użytkowe: karafki z kieliszkami i kubkami, talerze, patery, komplety toaletowe, wazoniki na perfumy i liczne drobiazgi, o których pierwotnej funkcji dziś już się nie pamięta. W drugiej połowie XIX wieku rozpowszechniła się produkcja szkła prasowanego (lanego), powstałego w wyniku tłoczenia półpłynnej masy w formach drewnianych, mosiężnych i żelaznych. Wynalazek ten umożliwił wielkoseryjną produkcję wyrobów szklanych, które stały się tańsze i dostępne dla każdego. Ze swego zbioru wybrałem dziś kilka przykładów lokalnego przedwojennego szkła. Najstarszą jest szklanica z połowy XIX wieku z misternie wygrawerowanym wizerunkiem Domu Górskiego („Zameczku”) na Kamiennej Górze w Lubaniu** (fot. 1). Pod obrazkiem na czerwonym tle (barwionym na czerwono złotem) wyryto też napis: „Das Berghaus zu Lauban”. Schronisko to otwarto w roku 1824. Za- raz też stało się ulubionym celem wędrówek lubanian. Prezentowana budowla nie posiada jeszcze wieży widokowej, którą dobudowano dopiero w roku 1909***.\nZ XIX wieku pochodzi też Römer****, szklany kielich do wina reńskiego, który był własnością Bolko von Üchtritz und Steinkirch, syna ostatniego szlacheckiego właściciela zamku Czocha (fot. 2). Na czaszy kielicha wymalowano emalią rodowy herb rodu von Üchtritz und Steinkirch (dwa skrzyżowane klucze na srebrno-błękitnej tarczy). Zdaniem niektórych badaczy herb ten uważany jest za protoplastę herbu Lubania. Po drugiej stronie czaszy tego unikalnego kielicha wymalowano emalią imię i nazwisko właściciela oraz datę – 17 VI 1889.\nRównie interesująco prezentuje się też duży, szklany dzban na wino z malowaną emalią inskrypcją (otoczoną wieńcem dębowym) - „Bezirkskrug L.R.B. Bez. 8. Lauban” (fot. 3). Była to zapewne jakaś lokalna nagroda, której proweniencji nie udało mi się jeszcze ustalić. Ostatnia zabytkowa szklanica też z XIX wieku pochodzi z Leśnej. Na barwionym kobaltem na niebiesko szkle wygrawerowano fragment leśniańskiego rynku oraz napis Marklissa (dawna nazwa Leśnej). Rysunek pokryty złotem przedstawia zabudowę Rynku sprzed pożaru, który miał miejsce w roku 1889.\n* „Lubańska porcelana”, Ziemia Lubańska nr 11 z 2013 r.;\n** „Lubański Zameczek”,Ziemia Lubańska nr 20 z 2007r;\n*** Rozbudowano wtedy też sam budynek, dobudowując piętro.\n**** Römer, miał pękatą zwężającą się u góry czaszę, ozdobnie modelowaną stopę i gruby trzon zdobiony brodawkami i guzkami. Römery wyrabiano ze szkła leśnego. Były one powszechnie stosowane od XVI w., najpierw w Nadrenii, później także w Niderlandach.\nJanusz Kulczycki (opublikowane w Ziemi Lubańskiej Nr 19 • 9-23.10.2013)


18 lipiec 2021Tarno ekipaLeave a comment3712 Views Leave review\nTarnogajscy rzemieślnicy to projekt, który ma na celu promocję lokalnych artystów, małych przedsiębiorców, rękodzielników. Chcemy przedstawić i opowiedzieć ich historię.\nOdwiedziliśmy ich pracownie aby jeszcze lepiej poznać i zobaczyć jak wygląda ich praca z bliska.\nPomysł na projekt powstał w czasie lockdownu, szukaliśmy rozwiązania jak wesprzeć lokalnych rzemieślników, ponieważ większość z nich to nasi sąsiedzi, znajomi, którzy mieszkają i żyją obok nas. Czas pandemii dla wielu z nich był bardzo ciężkim okresem, ilość zamówień była o wiele mniejsza co przekładało się na ich pracę oraz zatrudniony personel. Chcielibyśmy aby poprzez projekt nasi rzemieślnicy byli bardziej rozpoznawalni w środowisku lokalnym, aby mieszkańcy osiedla wiedzieli o istnieniu tych osób, aby mogli dokonywać zakupów lokalnie a dzięki temu będą mogli wspierać twórców.\nProjekt pn. "Tarnogajscy rzemieślnicy" jest realizowany w ramach Dolnośląskiego Funduszu Małych Inicjatyw i finansowany przez Narodowy Instytut Wolności – Centrum Rozwoju Społeczeństwa Obywatelskiego ze środków Programu Fundusz Inicjatyw Obywatelskich na lata 2021-2030\n18 lipiec 2021 Tarnogajscy rzemieślnicy Leave a comment\nNasz dzisiejszy bohater wielokrotnie był wyróżniany w konkursach fotografii mobilnej. Zdjęcie wykonane przez Arka w Muzeum Współczesnym we Wrocławiu zostało wyróżnione, w kategorii czarno bi...\nWarto marzyć! Najskrytsze, najszczersze marzenia zawsze się spełnią!” – poznajcie zaczarowany świat Ewy, w którym spełniają się dziecięce marzenia (a także ich mam).\nPoznajcie artystyczny świat niesamowicie zdolnej dziewczyny, którą sztuka prowadzi przez życie.\n¡Hola! Nazywam się Miguel Reynoso Brito, a rękodzieło to moja największa pasja! Jestem Peruwiańczykiem mieszkającym wraz z rodziną we Wrocławiu. Od lat zajmuję się wyrobem biżuterii z metali...\nOdra Barrels – to browar założony przez kumpli, którzy tworzą lokalne, rzemieślnicze piwa prosto z Wrocławia. Browar powstał w 2005 roku i od początku stacjonuje na Tarnogaju.\nJestem Tarnogajczykiem od urodzenia. Jako mały chłopiec rysowałem bardzo dużo, głównie postaci z komiksów. Natomiast przygodę z malarstwem zawdzięczam graffiti. Moja sztuka, to przykład odwa...\nHabza Cafe któż z nas nie zna tego smacznego miejsca na mapie Tarnogaju. Pani Iwona codziennie wypieka dla swoich klientów przepyszne ciasta. Dodatkowo przyrządza kanapki oraz podaje aroma...\nSzydełko po raz pierwszy wpadło w moje dłonie już w podstawówce, wtedy to mama i babcia objaśniły mi pierwsze tajniki tego rękodzieła i nauczyły jak czytać i rozszyfrowywać wzory serwet i bi...\n,,Moje pierwsze wspomnienie związane z szydełkiem to moja mama dziergająca piękne serwetki oraz obrusy z kordonka. To ona nauczyła mnie podstaw szydełkowania i pamiętam, że bardzo to lubiłam...\nEwa Płatek, mieszka i pracuje na Tarnogaju. Spełniając swoje cele i marzenia stworzyła pracownię Ewa Płatek Kids Fashion, w której projektuje oraz szyje odzież dla mam i dzieci. Swoją firmę prowadzi od dwóch lat przy ul. Międzyleskiej. Poznajcie Ewę i jej drogę prowadzącą do realizacji upragnionego celu.\n,,« Warto marzyć! Najskrytsze, najszczersze marzenia zawsze się spełnią» – moja kochana Babcia, często powtarzała mi to zdanie. Nie myliła się. Babcia była osobą, która potrafiła realizować swoje marzenia. Myślę, że dlatego uwierzyłam w to, co mówiła i tak się też stało” – mówi Ewa Płatek, kobieta pełna pozytywnej energii, mama dwójki dzieci, opiekunka psa Funi – „To co miałam ukryte w głębi serca, ujrzało światło dzienne, z czego jestem ogromnie dumna”.\nFirma Ewy powstała z miłości do piękna oraz z potrzeby tworzenia wyjątkowych ubrań. Spod jej igły wychodzi odzież zarówno na wyjątkowe okazje, takie jak urodziny, chrzty, komunie, studniówki, jak i na co dzień. „Jako mama dwójki dzieci wiem, że każdy rodzic pragnie aby jego dziecko, w uroczystym dniu czuło się wyjątkowo oraz aby wyglądało niepowtarzalnie.”\nWszystkie bajeczne ubranka pracowni Ewy wraz z akcesoriami dla dzieci w każdym wieku zachwycają swoją oryginalnością. Nie ulega jednak wątpliwości, że ich specjalnością są kolekcje przeznaczone dla mam i córek. Nierzadko kolekcje ubrań projektowane są dla wyjątkowych odbiorców, pod ich indywidualny wymiar i projekt. Otrzymują wówczas status limitowanej serii klasy premium.\n,,Przywiązuję mocną wagę do detali – podkreśla Ewa – moje sukienki dopracowane są w każdym calu. W pracowni szyjemy ręcznie, z wielkim pietyzmem i dbałością o jakość.” Warto tutaj zaznaczyć, że wszystkie materiały wykorzystywane w pracowni Ewy pochodzą z Unii Europejskiej i posiadają certyfikaty Gots, które świadczą o wysokiej jakości produktów.\n„Moja praca sprawia mi wielką satysfakcję. Uwielbiam kontakt z klientami, którym mogę zaoferować wszystko co sobie wymarzą. Zapraszam wszystkich w bajeczną podróż z moją kolekcją oraz kolejnymi nowymi niepowtarzalnymi kolekcjami”\nAutorką zdjęć jest Monika Damasiewicz\nBrygida, bohaterka naszej opowieści, mieszka i pracuje na Tarnogaju.\nZapewne wielu z was przechodziło przez ul. Paczkowską i zwróciło uwagę na znajdujące się tam murale. Atystyczny portret Brygidy oraz jej córki Filipiny możemy odnaleźć wśród innych postaci. Szukając malowideł ściennych, w zakątkach osiedla, możemy spotkać się z twórczością naszej bohaterki, jednakże teraz Brygida przeniosła swoje dzieła na nieco trudniejszy ,,materiał", ponieważ tworzy tatuaże. Poznajcie artystyczny świat niesamowicie zdolnej dziewczyny, którą sztuka prowadzi przez życie.\nTak opowiada, o swojej twórczej drodze Brygida: ,,Od dziecka bardzo mnie fascynuje sam proces twórczy. Początkowo realizowałam się w szkołach muzycznych, grając na instrumentach perkusyjnych. Później w szkole podstawowej zaczęłam uczęszczać na zajęcia z alchemii malarskiej dla dzieci. Mieliśmy zajęcia z tworzenia wszelkich sztuk plastycznych, od ceramiki po witraże aż do malarstwa, różnymi technikami. To było coś fascynującego. Nieprzerwanie twórczość mi towarzyszyła na tym etapie życia.\nPo maturze zdecydowałam się na kolejne szkoły artystyczne. W związku z moim zamiłowaniem do muzyki, była to realizacja dźwięku a potem charakteryzacja teatralna i filmowa z kostiumografią. Kostiumografia sprawiła, że wróciłam do jednego ze swoich ulubionych zajęć sprzed kilku lat, do szycia. Tak powstała moja bardzo undergroundowa marka, w której się realizowałam, szyjąc ubrania. To był bardzo intensywny i twórczy czas. Obecnie nadal tworzę swoje projekty, jednakże z mniejszym naciskiem.\nNiedługo później moja zajawka na tworzenie przeniosła się na inne tory artystyczne. Przez około 4 lata zajmowałam się tworzeniem murali i graffitii oraz artystycznym malowaniem samochodów. Moje murale powstawaly we Wrocławiu oraz w innych miastach w Polsce.\nPrzynosiło mi to bardzo dużo frajdy i mogłam poznać cały proces twórczy, od samego początku do zakończenia dzieła malarskiego.\nJak zaczęła się moja obecna artystyczna przygoda?\nNa 18 urodziny dostałam, od mamy, maszynkę do tworzenia tatuaży. Moja mama od najmłodszych lat wspiera mnie w rysunku oraz malarstwie. Co jest niezwykle cenne dla artysty. Moja zainteresowania zmieniały się, ale na ten moment całą swoją uwagę poświęcam tatuażowi.\nW obecnym etapie mojego życia dostrzegam wielopłaszczyznowość tej dziedziny. Potrafie tworzyć relacje z ludźmi, i są to głębokie relacje. Widzę jak wyszukane i kreatywne są pomysły ludzi, którzy pragną sobie zrobić swój pierwszy tatuaż, lub uzupełnić pustą przestrzeń na swoim ciele nowym artystycznym dziełem. Dostrzegam jak różne są potrzeby i oczekiwania, jak różni są ludzie, którzy do mnie trafiają. Jest to niesamowite, że codziennie mogę poznawać kogoś innego, mogę usłyszeć ich opowieści, wspomnienia. Dzięki temu mogę uwieczniać, na ich ciałach, coś co jest dla nich ważne, nawiazuje do przeżytych chwil lub poprostu im się podoba. Jestem otwarta na różnorodność, każdy styl mi odpowiada.\nNajbardziej w tatuażu fascynuje mnie to, że poznając nową osobę, potrafię odczytać jego potrzebę i dopasować to, co do niej pasuje. Przychodzą często do mnie ludzie, którzy w ogóle nie mają pomysłu na swoj tatuaż. I tak zaczyna się nasza wspólna droga. Często jest tak, że klient patrząc na swój tatuaż widzi nasze wspólne działanie.\nLubię przynosić ludziom radość, bo przecież w życiu chodzi o to aby być tak naprawdę szczęśliwym. Tak więc, ja robię tatuaż z dobrą intencją, i chciałabym robić to coraz lepiej i taki jest mój cel"\nPoznajcie historię Adama, który łącząc wyszukane składniki wyczarowuje zapachy do przestrzeni Waszych wnętrz. Jeśli zaprosicie jego produkty do swojego domu z pewnością uprzyjemnią Wam wspólne rozmowy z najbliższymi, wzbogacą czas relaksu.\nZ zaciekawieniem przekraczamy próg mieszkania bohatera naszej opowieści. Adam wita nas z uśmiechem i zachęca do wejścia do środka. Towarzyszący mu kot nie pozwala by przejść obok niego obojętnie, skutecznie zwraca na siebie uwagę. Dalej dzieje się magia dla zmysłów powonienia. Cudowne zapachy unoszące się w pomieszczeniu zapraszają nas do odkrywania nieznanego królestwa aromatycznych świec. Adam proponuje pyszną herbatę oraz prowadzi nas na swój taras gdzie panuje niesamowita atmosfera. Jest wieczór a zapalone świece tworzą fantastyczny klimat.\nPijąc herbatę, słuchamy opowieści o zapachach i tworzeniu wyjątkowych świec:\n"Pomysł pojawił się przypadkowo, na początku trwania pandemii. Aby wieczory wypełnić jakimś zajęciem postanowiłem, że spróbuję stworzyć własne świece, które nie będą wydzielać szkodliwych substancji, za to będą mieć wyszukane zapachy. Zacząłem poznawać tajniki wyrobu świec. Zgromadziłem spory materiał, który pozwolił mi na wytwarzanie gotowych produktów. Pierwsze świeczki powstały, na własny użytek, w słoikach po pastach warzywnych, już w maju 2020 :) " - wspomina Adam. ,,Eksperymentowałem w swoim mieszkaniu używając podstawowych przedmiotów kuchennych. Metodą prób i błędów opracowałem kilkanaście autorskich kompozycji zapachowych."\nDzieła wykonane przez Adama przyciągają nie tylko zapachem ale także prezentują się wyjątkowo. Oglądając piękne słoiczki słuchamy dalszej opowieści:\n,,Później zaprojektowałem logo oraz etykiety na własny użytek. Wymyśliłem nazwę oraz wybrałem opakowania. Chciałem by moje wyroby bardziej cieszyło moje oko."\nCzas pokazał, że zapachowe wyroby Adama docenili nie tylko znajomi ale także szersze grono osób. Niepowtarzalne świeczki oraz patyczki zapachowe tworzone hobbystycznie poleca Adam z Tarnogaju.\nJulia i Edyta, swoją determinacją spełniły marzenie o własnej pracowni florystycznej. Tworzą autorskie bukiety, kompozycje kwiatowe, służą fachową wiedzą dotycząca pielęgnacji roślin, organizują różnego rodzaju warsztaty kreatywne oraz zajmują się dekoracjami podczas różnych imprez okazjonalnych jak wesela czy chrzciny.\nNa początku tworzyłam głównie dla rodziny i przyjaciół, aż w końcu postanowiłam zaryzykować i otworzyłam sklep internetowy. Tworzę głównie kartki okolicznościowe i albumy do wklejania zdjęć, a moja specjalność to exploding box - sześcienne pudełko, które po zdjęciu wieczka rozkłada się, ujawniając niesamowite wnętrze. W środku może mieć tort, kompozycję\nz kwiatów, czy nawet pudełko z pierścionkiem zaręczynowym - zaskoczenie\ni uśmiech gwarantowane! - wspomina Magda.\nJest piękny, choć chłodny jesienny dzień. Słońce, które nam towarzyszy w drodze, zagląda także do mieszkania naszej kolejnej bohaterki u której jesteśmy dziś gośćmi. Przy wejściu Magda zaprasza nas do środka a wraz z nią jej uroczy czarny kot.\nNie da się ukryć czym zajmuje się Magda. Na stole widzimy wiele przedmiotów, ozdób, dodatków i kolorowych papierów.\nZapraszamy do kreatywnego świata kartek i skrapbookingu.\nPrzy pysznej kawie Magda opowiada jak wyglądała droga do jej pasji:\n-Rękodzieło jest w moim życiu właściwie od zawsze. Rękodzielniczego bakcyla złapałam od mojej mamy i babci - uwielbiały szydełkować, robić na drutach, tworzyć rozmaite stroiki. Najpierw tylko podpatrywałam ich pracę i pomagałam (lub przeszkadzałam, zależy, z której strony patrzeć), potem zaczęłam uczyć się na porządnie - i przepadłam! Choć mój pierwszy szalik był bardzo krzywy, do dziś pamiętam, jaka byłam z siebie dumna.\nW trakcie opowieści Magdy poznajemy kolejnego domownika. Drugi kot także chciał dotrzymać nam towarzystwa.\n-Chociaż mogłoby się wydawać, że wybrałam mało kreatywny zawód (jestem programistką), to miłość do rękodzieła przetrwała. Odkryłam ją na nowo, przygotowując się do własnego ślubu. Najpierw wymyśliłam zaproszenia, których nigdzie nie było, potem do kompletu potrzebne były winietki i inne dekoracje... z każdym kolejnym pomysłem zakochiwałam się w papierze coraz bardziej i bardziej. Tym, co zachwyciło mnie w scrapbookingu, jest jego brak powtarzalności - nawet, gdy staram się zrobić dwie podobne kartki, różnią się detalami. Inny jest układ ozdób, deseń papieru, odcień kwiatów czy ułożenie koronki. Z czystym sumieniem mogę powiedzieć, że nikt inny nie będzie miał takiej samej.\nNa początku tworzyłam głównie dla rodziny i przyjaciół, aż w końcu postanowiłam zaryzykować i otworzyłam sklep internetowy. Tworzę głównie kartki okolicznościowe i albumy do wklejania zdjęć, a moja specjalność to exploding box - sześcienne pudełko, które po zdjęciu wieczka rozkłada się, ujawniając niesamowite wnętrze. W środku może mieć tort, kompozycję z kwiatów, czy nawet pudełko z pierścionkiem zaręczynowym - zaskoczenie i uśmiech gwarantowane!- wspomina Magda.\nPodczas rozmowy oglądamy wszystkie produkty i ozdoby jakich używa nasza bohaterka. Jest ich bardzo wiele i są różnorodne. Elementy naklejane są wycinane bardzo starannie i precyzyjnie. Ta pracochłonna pasja może przynieść relaks i wyciszenie od wymagającej pracy.\n-Najprzyjemniejsza część mojej pracy to świadomość, że moja twórczość towarzyszy ludziom w momentach ich szczęścia, staje się pamiątką ważnego dnia. Cieszę się, gdy mogę z nimi świętować kolejne uroczystości. Równie mocno cieszy mnie, że pasję przekazuję dalej - syn miłość do brokatu odziedziczył w genach :) - opowiada z uśmiechem Magda.\nHabza Cafe któż z nas nie zna tego smacznego miejsca na mapie Tarnogaju.\nPani Iwona codziennie wypieka dla swoich klientów przepyszne ciasta. Dodatkowo przyrządza kanapki oraz podaje aromatyczną kawę i herbatę.\nDawno temu, Pani Iwona mieszkała w Londynie, gdzie pracowała we francuskiej cukiernii. To tam podpatrywała i uczyła się fachu cukierniczego. Po pewnym czasie zapragnęła wrócić do Polski. Postanowiła, że otworzy cukiernię, miejsce pachnące ciastem własnej roboty.\nI tak się stało! Od 4 lat, nasza bohaterka przygotowuje swoje przepyszne ciasta dla mieszkańców Tarnogaju.\nKażdego dnia pracy jest bardzo dużo. Pani Iwona wypieka około 5 -6 ciast różnego rodzaju. Robione są tak jak w domu, czyli bez polepszaczy i sztucznych zamienników\n-Zależy mi na jakości i domowym smaku moich wyrobów. Dlatego też najwięcej pracy mam podczas weekendów, gdzie realizuję indywidualne zamówienia moich klientów. Czasem się zdarza, że na weekend muszę przygotować 20 ciast. - śmieje się Pani Iwona.\nPoczątki Habzy wcale nie były łatwe ale dzięki determinacji i ciężkiej pracy udało się wyciągnąć potencjał tego miejsca.\nPani Iwona potrafi doradzić i dogodzić każdemu podniebieniu. Jest osobą kreatywną z głową pełną pomysłów na rozwój swojego biznesu.\n-Mam bardzo dobry kontakt z sąsiadami , którzy zamieszkują okoliczne kamienice. To bardzo miłe ,że sąsiedzi tak miło i ciepło przyjęli moją obecność na osiedlu.-\n-A dlaczego Habza ? -pytamy.\n-Habza to moje nazwisko i tak postanowiłam nazwać też swoją cukiernie :)\nSzydełko po raz pierwszy wpadło w moje dłonie już w podstawówce, wtedy to mama i babcia objaśniły mi pierwsze tajniki tego rękodzieła i nauczyły jak czytać i rozszyfrowywać wzory serwet i bieżników, które same w sobie były dla mnie piękne. Z tamtego okresu, który trwał do czasu rozpoczęcia studiów, zachowało się kilka głębokich szuflad serwet, obrusów, zazdrostek i bieżników, słowem przepadłam! Odkryjcie z nami szydełkowy świat A-nitki.\nNasza podróż szlakiem Tarnogajskich Rzemieślników kieruje się tym razem do mieszkania Anity. Na dworze już czuć wyraźny chłód i zbliżający się wieczór.\nNasza ciekawość wzbiła się wysoko, dosłownie i w przenośni. Anita wita nas pięknym uśmiechem i zaprasza do środka. Wchodzimy do mieszkania i od razu zachwycamy się wspaniałym widokiem zza okna. Podziwiamy piękną panoramę Wrocławia- niecodzienny widok, wart zachowania.\nAle przenosimy się do rzeczywistości. W pokoju na stole czekają na nas rozłożone wszystkie prace Anity. Jesteśmy pod ogromnym wrażeniem różnorodności produktów. To nie koniec, gdyż największym zaskoczeniem dla nas jest ogromna, cieniowana mandala wykonana na szydełku przez naszą bohaterkę.\nMandala jest niezwykła i nie sposób opisać tego jak wygląda na żywo. Zajmuje główne miejsce na ścianie w salonie, a po przeciwnej stronie wiszą urocze aniołki wykonane metodą makramy a także drewniany obraz stworzony przez męża Anity.\nOdkryjcie z nami szydełkowy świat A-nitki.\n-Szydełko po raz pierwszy wpadło w moje dłonie już w podstawówce, wtedy to mama i babcia objaśniły mi pierwsze tajniki tego rękodzieła i nauczyły jak czytać i rozszyfrowywać wzory serwet i bieżników, które same w sobie były dla mnie piękne. Z tamtego okresu, który trwał do czasu rozpoczęcia studiów, zachowało się kilka głębokich szuflad serwet, obrusów, zazdrostek i bieżników, słowem przepadłam! Po studiach znowu znalazłam czas na „dudlanie” jak to żartobliwie mówi mój mąż. Wzorów nie musiałam szukać już w czasopismach mamy, ale w sieci, gdzie odkryłam morze a nawet ocean inspiracji i przepadłam po raz drugi, tym razem na dobre. Chciałam spróbować wszystkiego, już, teraz, na raz... cała ja.- śmieje się nasza bohaterka.\nPodczas fotografowania produktów Anity , nasze oczy ujrzały pluszowego Reksia i nie mogliśmy się oprzeć jego wdziękowi, skradł nasze serce. Anita opowiedziała nam jak to się zaczeło, że robi na szydełku maskotki.\n- Zmieniłam cieniutkie szydełko na szydło wielkości pióra do pisania i zaczęłam robić maskotki dla dzieci, torebki, plecaki, ozdoby świąteczne czy części damskiej garderoby. Dzisiaj do niektórych rękodzieł odkładam szydełko, wtedy pochłania mnie wyplatanie makram czy tworzenia aniołów i innych ozdób ze sznurka. Dzięki różnorodności i braku ograniczeń, poza moją wyobraźnią i wyobraźnią ludzi, którzy mnie inspirują, nigdy nie miałam dość, kończąc jeden projekt mam w głowie trzy kolejne.\nCieszy mnie, że mogę zaoferować komuś coś niepowtarzalnego, wykonanego ręcznie w co zostało włożone serce. Kiedyś mnie zapytano czy jestem bardziej rzemieślnikiem czy artystką, na słowo artystka parsknęłam śmiechem, ale za rzemieślnika się też nie uważam, określiłabym się gdzieś pomiędzy jako kogoś z nieustanną potrzebą tworzenia czegoś z niczego, o umiejętnościach rzemieślnika i sercu artystki.\nJestem Tarnogajczykiem od urodzenia. Jako mały chłopiec rysowałem bardzo dużo, głównie postaci z komiksów. Natomiast przygodę z malarstwem zawdzięczam graffiti. Moja sztuka, to przykład odważnych eksperymentów, stylów, mieszanka barw i materiałów. Jestem inicjatorem projektu ,,Sztuka Po(d)rzucona", którą realizuje na terenie Wrocławia. Porzucam swoje dzieła w przestrzeni miejskiej, chcąc podzielić się swoją wizją i zamiłowaniem do sztuki ulicznej. Całość to ręczna praca, która powstaje pod wpływem impulsów, emocji, doznań towarzyszących mi w codzienności. Jak “seryjny morderca” wracam do miejsc gdzie przykleiłem swoje dzieła, ponieważ lubię obserwować jak ludzie reagują na moją sztukę. Traktuję miasto Wrocław jak wielką galerię, w której wystawiam moje prace na kontakt z jego mieszkańcami.\nDzisiejszą przygodę rozpoczynamy późnym wieczorem. Duża brama prowadzi przez podwórko. Dookoła zabudowania z cegły, schody i podesty. Zapewne wielu z Was wie dokąd dotarliśmy, gdyż to dosyć charakterystyczne miejsce. Industrialne budynki znajdują się na sąsiednim osiedlu, a dokładnie na terenie Browaru Mieszczańskiego. Nie pomyliliśmy adresu. Tu tworzy artysty z Tarnogaju, Mathias Vogel.\nZapraszamy do pracowni malarskiej, macie ochotę na taniec farb na płótnie?\nNasz bohater czeka na nas przy schodach. Wchodzimy do środka budynku, później schodami kierujemy się do miejsca pełnego kolorów i przedmiotów nie tylko malarskich. Wysokie pomieszczenie dodaje charakteru a powieszone dokoła obrazy oraz instalacje dokładnie opowiadają co tutaj się dzieje. Kto zna to uczucie gdy tworzy się sztukę w takim wydaniu ten wie, jaki może być odbiór tego miejsca. To co ukazało się naszym oczom jest rozpraszające i przyciągające jednocześnie. Farby, pędzle, pojemniki z wodą to zapewne znane każdemu z nas przedmioty. Ale czy każdy z was pozwala sobie na zabawę farbą na kartce, płótnie bądź innym materiale? Jeśli nie, spróbujcie koniecznie!\nDziś praca twórcza rozgrywa się na płycie przypiętej do sztalugi. Obok zdjęcie, z naniesionymi liniami, które pozwalają zachować kompozycje oraz proporcje. Kolory, plamy i kreski, światło i cienie. Wszystko zmienia swoje miejsca, nasycenie. Mathias podchodzi, słychać pociągnięcie pędzla, odchodzi...chwila zamyślenia i ponownie pociągnięcie pędzla. Potem farby mieszają się ze sobą, żeby wydobyć plamę światła z portretu. Chwila przerwy, i Mathias ponownie nakłada kolor, tym razem to suchy pastel. W trakcie całego spektaklu Mathias robi przerwę i opowiada swoją historię:\nJestem Tarnogajczykiem od urodzenia. Jako mały chłopiec rysowałem bardzo dużo, głównie postaci z komiksów. Natomiast przygodę z malarstwem zawdzięczam graffiti. Moja sztuka, to przykład odważnych eksperymentów, stylów, mieszanka barw i materiałów. Jestem inicjatorem projektu ,,Sztuka Po(d)rzucona", którą realizuje na terenie Wrocławia. Porzucam swoje dzieła w przestrzeni miejskiej, chcąc podzielić się swoją wizją i zamiłowaniem do sztuki ulicznej. Całość to ręczna praca, która powstaje pod wpływem impulsów, emocji, doznań towarzyszących mi w codzienności. Jak “seryjny morderca” wracam do miejsc gdzie przykleiłem swoje dzieła, ponieważ lubię obserwować jak ludzie reagują na moją sztukę. Traktuję miasto Wrocław jak wielką galerię, w której wystawiam moje prace na kontakt z jego mieszkańcami. Na swojej drodze poznałem wspaniałych ludzi, którzy ukształtowali mnie artystycznie. Jednym z nich jest Michał Hycki, który jest moim mentorem i nauczycielem. - chwila zamyślenia i Vogel kontynuuje opowieść - Oprócz Street Artu bliskie mi jest malarstwo portretowe oraz abstrakcyjne, które tworzę także na zamówienie.\nProwadzę warsztaty plastyczne dla dzieci i dorosłych. Dzieci są wyjątkowymi uczniami, pełni ciekawości i zachwytu. Dorośli także znajdują w tym coś dla siebie. Miałem przyjemność przygotowania takich warsztatów, w ramach imprez integracyjnych, także dla dużych korporacji. Rodzaj i tematyka prowadzonych przeze mnie zajęć oparta jest na wiedzy jaką zgromadziłem przez lata na temat “Graffiti”. Swoim doświadczeniem dzieliłem się także na różnego rodzaju festiwalach i imprezach masowych.\nStworzyłem atrakcję turystyczną dla miasta Bardo. Jest to połączenie przeszłości z teraźniejszością. Dzięki współczesnym technologiom, wykorzystałem kody qr, w których są ukryte historie postaci dawniej żyjących w tym mieście.\nJeśli jesteście zainteresowani współpracą ze mną możecie śmiało do mnie pisać na moich mediach społecznościowych.\nNasz dzisiejszy bohater wielokrotnie był wyróżniany w konkursach fotografii mobilnej. Zdjęcie wykonane przez Arka w Muzeum Współczesnym we Wrocławiu zostało wyróżnione, w kategorii czarno białej fotografii, w międzynarodowym konkursie Mobile Photography Awards. Następnie na Festiwalu Fotografii Mobilnej organizowanym przez Mobile Photo Trip, zostały docenione jego aż trzy fotografie. Drugie oraz trzecie miejsce w kategorii Street Photography należy do Arka, oraz jedno zdjęcie znalazło się w TOP 30 zdjęć ulicznych. Kilka lat temu został również wyróżniony w międzynarodowym konkursie fotografii mobilnej Iphon Photography Awards, w kategorii ludzie. Apple opublikował na swoim instagramie fotografię naszego bohatera.\nArkadiusz Durczewski \nWchodzimy do jednego z budynków na nowym osiedlu, jedziemy windą, otwierają się drzwi i ... wow... naszym oczom ukazuje się prawdziwa galeria. W korytarzu, wiszą na ścianie fotografie a na podłodze ustawione są kwiaty doniczkowe, dosyć niespotykane zestawienie i niespodziewane przed-powitanie. Niecodzienne kadry, jak się okazuje są autorstwa Arka, do którego zaraz zapukamy.\nZapraszamy Was na fotograficzną podróż w odcieniu nie tylko czerni i bieli.\nArek otwiera nam drzwi, przedstawia się i od razu pada pytanie o jego dzieła. Oprowadza nas po korytarzu opowiadając historie zdjęć, które otrzymały nagrody w konkursach.\nNasz dzisiejszy bohater wielokrotnie był wyróżniany w konkursach fotografii mobilnej.\nZdjęcie wykonane przez Arka w Muzeum Współczesnym we Wrocławiu zostało wyróżnione, w kategorii czarno białej fotografii, w międzynarodowym konkursie Mobile Photography Awards. Następnie na Festiwalu Fotografii Mobilnej organizowanym przez Mobile Photo Trip, zostały docenione jego aż trzy fotografie. Drugie oraz trzecie miejsce w kategorii Street Photography należy do Arka, oraz jedno zdjęcie znalazło się w TOP 30 zdjęć ulicznych. Kilka lat temu został również wyróżniony w międzynarodowym konkursie fotografii mobilnej Iphon Photography Awards, w kategorii ludzie. Apple opublikował na swoim instagramie fotografię naszego bohatera.\n-To tak naprawdę było zwieńczenie pierwszych lat mojego fotografowania, które to zacząłem głównie od telefonu komórkowego.- wspomina Arek.- Od kilku lat skupiam się jednak na pracy komercyjnej i wykonuje sesje zdjęciowe kobiece, par oraz śluby.\nNasza przygoda z Arkiem przeniosła się także w plener, gdyż jest to dobry obszar na rozmowę o fotografii i magicznym jej wymiarze.\n-Odkąd pamiętam, zawsze wolałem obserwować świat i ludzi, zamiast uczestniczyć w dyskusjach. Wtedy mimo, że wiedziałem o istnieniu aparatów fotograficznych, nie zdawałem sobie sprawy do czego, tak naprawdę mogą służyć i jaką siłę może mieć fotografia.\nDziś wiem, że dzięki fotografii mogę odczuwać świat na swój sposób. Nie tylko w chwili wciśnięcia migawki, ale i po latach. Wracają wspomnienia, gdy patrzę na utrwaloną na zdjęciu chwilę.\nFotografia to ciągły rozwój. Nie tylko warsztatu fotograficznego, choć jest on ważny. Przede wszystkim to rozwój osobisty. To sposób patrzenia na świat, ludzi, otoczenie. To nauka o ludziach, ich emocjach. Uczy empatii i pokory.- mówi Arek\nW ludziach cenię wrażliwość, nietuzinkowość, szczerość, otwartość umysłu, pozytywną energię, dystans do siebie i świata.\n,,Moje pierwsze wspomnienie związane z szydełkiem to moja mama dziergająca piękne serwetki oraz obrusy z kordonka. To ona nauczyła mnie podstaw szydełkowania i pamiętam, że bardzo to lubiłam".\nPowyższa opowieść to początek historii naszej bohaterki, która tworzy niesamowite wyroby przeciągając różnego rodzaju nici przez szydełko.\nDawniej takiego rodzaju działalność znana była prawie w każdym domu. Niedostępność używanych na co dzień przedmiotów była zaproszeniem do nauki ręcznych robótek. Fantastycznie, że dziś można spróbować swoich sił korzystając choćby z internetowych porad lub można takie wyroby zakupić od zaprzyjaźnionych rzemieślników. Agnieszka opowiadając pokazuje zasoby z których wytwarza swoje dzieła. -Niestety z czasem zaprzestałam szydełkowania. Kilka lat temu myśl o powrocie do szydełka zaczęła mnie coraz częściej nawiedzać, a że lubię odkrywać nowe pasje postanowiłam spróbować ponownie. I tak zrobiłam. Kupiłam szydełko, włóczkę i zaczęłam dziergać. Potem już nie mogłam przestać. - Podziwiamy produkty, które Agnieszka wyczarowała na szydełku. Prezentują się wyśmienicie i są także bardzo praktyczne. -Pierwsza czapka, koszyczek, torba.... Szydełkowanie oraz rękodzieło pomaga mi się zrelaksować, przetrwać długie jesienno-zimowe wieczory i pobudza moją kreatywność (a zawsze myślałam, że mało jej we mnie).\nTo co mnie motywuje to przede wszystkim powstający produkt oraz uśmiech na twarzach nowych właścicieli moich wyrobów.\nZapraszamy do świata, w którym króluje zapach artykułów skórzanych a jego główny bohater odkrywa przed nami historię swojego życia oraz tajniki swojego rzemiosła.\nZimny listopadowy poranek, na termometrze ledwo 2 stopnie. Przed nami jedna z bram przy ulicy Nyskiej. Na Tarnogaju wiele jest takich bram, ale to właśnie tu swoją przydomową pracownię stworzył nasz dzisiejszy bohater. Adam Dudziak jest właścicielem i współtwórcą DUDO Workshop. Wraz ze swoim wieloletnim wspólnikiem Tomaszem tworzy proste torby, paski oraz akcesoria skórzane. „Część moich wyrobów powstaje w zaciszu mojej przydomowej pracowni na Tarnogaju” – opowiada Adam.\nWchodzimy do warsztatu i przed nami ukazuje się kolekcja skórzanych wyrobów. Na stole stoi maszyna, na której powstają wszystkie te piękne torby i paski. Adam zaczyna opowiadać swoją historię.\n„Z wykształcenia jestem ekonomistą jednak życie poprowadziło mnie w zupełnie inną stronę. Wakacyjna praca w warsztacie rymarskim, która była sposobem na zarobienie pierwszych własnych pieniędzy, obudziła we mnie fascynację i chęć do tworzenia” – opowiada Adam. To właśnie zamiłowanie do rzemiosła, do rzeczy prostych i solidnych oraz chęć stworzenia własnego sposobu na życie doprowadziły go do otwarcia własnej pracowni. „Swoją działalność w branży, prowadzę od 2010 roku. Początki były trudne, ale dzięki doświadczeniu zdobytemu w warsztacie kolegi rymarza, wytrwałości i pomocy najbliższych, udało mi się opanować fach. Szczęśliwie okazało się, że efekty mojej pracy znajdują nabywców co sprawiło, że rozwijałem moją działalność. Skoncentrowałem się na paskach i drobnych akcesoriach, by z czasem rozwinąć się i stworzyć kolekcję prostych i funkcjonalnych toreb skórzanych” – kontynuuje Adam. Cechą wspólną wszystkich jego wyrobów jest prostota. Ta właśnie cecha w powiązaniu z odpowiednią jakością wykorzystywanych skór i solidnością ręcznego wykonania wyrobu tworzą ponadczasowy styl. „Do produkcji moich toreb używam wysokogatunkowych, wyselekcjonowanych skór - głównie bydlęcych, wyłącznie z polskich garbarni. Niezależnie od rodzaju staram się, aby skóry z których powstają moje wyroby nie były banalne i charakteryzowały się oryginalnością”. Kolekcję można znaleźć na stronie naszego dzisiejszego bohatera – www.dudobags.com „Zapraszam serdecznie wszystkich do zapoznania się z kolekcją moich wyrobów na stronie internetowej”.\nZapraszamy Was na podróż do miejsca, gdzie wyczarowuje się, po sąsiedzku, naprawdę niesmowite produkty godne każdego podniebienia.\nPaździernikowe niebo rozpościera nad nami ciemnoniebieskie barwy. Możemy podziwiać je idąc w stronę dzisiejszego celu naszej wycieczki. Choć jest bardzo wcześnie rano, bo jeszcze przed 6, to towarzyszący nam nieboskłon rekompensuje nasz krótszy sen.\nOtwieramy duże drzwi do hali, w której mieści się ,,Bazar Smakoszy”. Jest ciemno dookoła. W rogu budynku światło oświetla niewielkie pomieszczenie, z ktorego dochodzą radosne głosy. Tu gdzie przyszlismy, króluje zapach, który wodzi za nos. Zdążyliśmy! Możemy zobaczyć jeszcze chleby znajdujące się w piecu. Inne wypieki zostały już wcześniej przygotowane.\nWesoła i zgrana ekipa działa przez całą noc. Chyba ktoś tu zostawia serce podczas pieczenia tych pysznych chlebowo bułkowych produktów. Ciężko skupić się na rozmowie, gdyż zapach i widoki zapraszają nas do konsumpcji. Dzisiejszy bohater Michał po wykonaniu kilku czynności wspomina o początkach wspólnej działalności:\n,,Piekarnia zaczęła powstawać 1,5 roku temu, gdy z Piotrkiem podjęliśmy decyzję o stworzeniu miejsca z chlebem w roli głównej. Pieczywo przewijało się w całym moim życiu, najpierw piekłem w domu dla rodziny, przyjaciół i znajomych, potem doszkalałem się w Anglii, aż przyszedł czas na stworzenie czegoś autorskiego. Piotrek z kolei od dzieciaka kręcił pączki i chałki w cukierni swoich rodziców, więc można powiedzieć, że gluten mamy we krwi! Wybór miejsca okazał się kompletnie przypadkowy i zapadł ze względu na uzupełniające się potrzeby i nasze i Bazaru Smakoszy. Bazar potrzebował dobrego pieczywa, a my - miejsca, gdzie odpalimy piece. Jednak z tego przypadku powstało niemało zależności i dobroci, ponieważ w otoczeniu samych rzemieślników i dobrych produktów, możemy wypiekać na najlepszych produktach, pochodzących prosto od producenta. I tak, równo rok temu - w listopadzie 2020, w piecu wylądowały pierwsze partie sąsiedzkiego chleba. Tworząc Sąsiadów chcieliśmy stworzyć miejsce, do którego ludzie będą przychodzić, właśnie jak do swojego sąsiada w odwiedziny: po chleb, po bułki, zamienić dwa słowa, pożartować w sąsiedzkim okienku.\nWszystkie nasze chleby powstają z naturalnego zakwasu i dobrych jakościowo mąk pełnoziarnistych. Produkt, jego jakość i uczciwość są dla nas najważniejsze, bo działając na Tarnogaju wiemy, że klienci nie są przypadkowi, tylko wracają do nas po tę jakość i smak. Nasza stała obsada to: Halina, Grażyna, Janka, Helenka, Wiktoria, Zdzich, Heniek, Rysiek i Marian, czyli imiona naszych chlebów, bułek i ciabatt. Dodatkowo, zawsze znajdzie się jeszcze coś na słodko: brioche, brownie, ciasta z kruszonką i sezonowe drożdżówki."\nDo Sąsiadów powróciliśmy jeszcze drugi raz, tego samego dnia. Chcieliśmy spotkać się z nimi ponownie oraz zobaczyć jak dzielą się swoimi pysznymi wyrobami z klientami. Kolejka, której końca nie widać, mówi sama za siebie. Nie trzeba pytać: ,,a za czym pan stoi,, bo jeśli ktoś nie wie, to będzie z pewnością zadowolony, jak dotrze do okienka.


ReAction – Problemy z erekcją mogą się zakończyć właśnie dziś! – blog o wszystkim a najwiecej o poezji\nReAction – Problemy z erekcją mogą się zakończyć właśnie dziś!\nReaction Gel takie ciekawostka na Polskim sektora. Problemy z erekcją, przedwczesnym wytryskiem czyli międzynarodową pozycją fizyczną są najczęściej rezultatem swego kształtu zdrowia i pochodną posiadanego trendu bycia. Kiepska jakość fizyczna stosuję się skoro regularnie z chorą dietą, siedzącym trybem bycia, brakiem prac fizycznej, natomiast także traktowaniem używek w twarzy alkoholu lub pieczenia papierosów. Kiedy kumulacja niekorzystnych elementów siedzi się kupno poważna, organizm mówi nam posłuszeństwa. W takim sukcesu solidnym rozwiązaniem stanowi ująć po produkt diety, który polepszy naszą sytuację seksualną. Takim stanowi – ReAction.\nReAction toż rewolucyjny produkt, jaki stanowi wymyślony do okazji z zaburzeniami erekcji. Jedyny produkt wchodzi w otwarte podłoże defektu, jakim stanowi zwłaszcza zły poziom testosteronu w systemie. Sedna tego hormonu nie ofiaruje się zbagatelizować, dla pany jest całkowicie najaktualniejszy natomiast reaguje za sprawne ukształtowanie męskich części fizycznych, podwyższenie poziomu libido, i jeszcze dużą a nieskończoną sprawność emocjonalną i finansową organizmu. Sam materiał stanowi reprezentatywną pigułką werwie płciowej i zdarza ulgę wszystkim klientom, którzy tracą spośród warunku pasztetów z erekcją, przedwczesnym wytryskiem lub generalnie narzekają na prywatną postać seksualną. ReAction to jeszcze rozwiązanie dla przyjaciół słabych na rozszerzenie prostaty oraz sklejone spośród bieżącym męczarnie. Codzienne korzystanie ReAction takie przywrócenie wyniosłego poziomu libido, oraz ponad wzrost pożądania seksualnego, wydłużenie istnienia kontakcie intymnego także wyeliminowanie problemów sklejonych z niedojrzałym wytryskiem.\nReAction jest dogłębnie wygodny dla zdrowia klientów. Istnieją one ponieważ oparte całkowicie na zwyczajnych czynnikach. Są one zupełnie pozbawione sztucznych stymulantów. Tym pojedynczym medykament nie jest zarządzany przez specjalisty na normę. Jakiekolwiek analizy również pomiary nie wykazały te żadnych wyników ubocznych, które charakterystyczne są w wypadku zabiegów, które osobiste życie bazują na jednej baz aktywnej.\nReAction – Garnitur\nW sklepie ReAction stanowi pomiędzy przeróżnymi buzdyganek naziemny, Tribulus terrestris, jaki z wieków łączony istnieje w rzeczywistej medycynie chińskiej, czerpany w łagodzeniu nie tylko zaburzeń erekcji, jednak również bądź zapalnych gruczołu krokowego, chorób nerek i nadciśnienia. Jego najgwałtowniejszą wartością jest aktualne, że powoduje na zwiększenie ukrwienia organów płciowych. Tym samotnym naturę szybciej przekonuje do działacza oraz mozolnie w nim popada, co istnieje ochroną przedłużonej erekcji. Co więcej posiada też autorytet na sztuki nasiona natomiast zwiększenie libido. Z porze kozieradka, czyli koniczyna grecka, świetne źródło steroli roślinnych, inny normalny afrodyzjak jednocześnie podejmujący poziom testosteronu. Kozieradka wzmacnia te gatunek energii w systemie. Niesłychanie istotnym substratem istnieje te znany korzeń żeń-szeń. Otrzymujące się w niej czynniki dają na łagodniejsze uwalnianie azotu w systemie, co wywołuje, że potrafimy ufać na mocniejszą oraz huczniejszą erekcję dzięki wzmocnieniu napływu farbie do interesu. Ale kluczowym również najważniejszym czynnikiem jest L-arginina.\nL – arginina stanowi materiałem chemicznym zwanym „aminokwasem”. W poziomie pierwotnym aktywujemy ją spośród wyżywienia. Trwa w krwawym mięsie, drobiu, kolkach także suplementach nabiałowych. L-arginina jest zadawana w wadach śródmieścia i naczyń krwionośnych, w niniejszym niewydolności serca (CHF), uciskach w niewoli piersiowej, ogromnym ciśnieniu naturze także patologii wieńcowej. L-arginina stanowi sporadycznie wykonywana do powracającego dyskomforcie w nogach z powodu zablokowanych tętnic, zmniejszonej zdolności intelektualnej u postaci starszych. Spośród lokalnego problemu widzenia L – arginina ma same inne wartości. W ustroju jest zmieniana w substancję chemiczną zwaną tlenkiem azotu. Tlenek azotu powoduje, że naczynia krwionośne budują się szerzej, co poprawia przepływ krwi. L-arginina pobudza także uwalnianie hormonu wzrostu, insuliny a nieznanych podstawy w systemie. Takim samotnym obecność L – argininy może znacząco wpłynąć na znajomą postać seksualną. Jest zdolna, gdyby działa o podwyższenie pobudzenia fizycznego również prawdopodobnie nam ułatwić upajać się stosunkiem płciowym, wspierać seksualne zaspokojenie oraz pożądanie. Jest ponad odpowiednia, gdyby chodzi o pokrycia dłuższej mocy także oczywistszej radości seksualnej.


kącik z kawką\nksiążki, filmy, lifestyle\nDroga, jakich wiele – recenzja\n10/11/2020 przez gleaming_ghost\t♥ 0 Leave a Comment\n„Droga, jakich wiele” to powieść na motywach autobiograficznych Elżbiety Żłobickiej. I jest to wbrew pozorom powieść, jakich niewiele.\nKsiążka ta jest w stanie nas porwać, unieść w powietrze gęste od emocji, choć okraszona jest językiem prostym i zrozumiałym. Nie jest to jednak jej wadą, nawet w najmniejszym stopniu. „Drogę…” chłonie się jednym tchem, nie tylko dzięki językowi, ale i niezwykle obrazowym opisom.\nJak wiele może unieść człowiek, ile sił znajdzie, opuszczony przez najbliższych i zbierający co rusz bolesne ciosy od życia? Jak widać, można unieść i samego siebie, i przyjaciół, i rodzinę, i własne załamania, i kolejne prztyczki od losu.\nTo historia życia, ale też wiele rozważań, ukrytych w dialogach czy opisach przyrody, która współgra z wydarzeniami. Oniryczny charakter wielu rozdziałów dodaje powieści smaku. Wiersze natomiast, które przewijają się przez kolejne karty „Drogi…” ujmują swoją wnikliwością i lekkością pióra autorki.\nNie jest to jednak powieść łatwa w odbiorze, o nie. Poleciłabym ją starszym czytelnikom, którzy mają już w sobie pewną dojrzałość, i są w stanie z taką dojrzałością właśnie podejść do powieści osoby, której życie nie rozpieszczało. Nie znaczy to, że w książce gęsto jest od pesymizmu. To raczej realne spojrzenie z dystansu, z którego można dostrzec również te jasne strony.\nMyślę, że Ela potrafi nas wiele swoją Drogą nauczyć. Przede wszystkim tego, że to, co robimy, ma zawsze swoje konsekwencje. Bohaterkę podziwia się za jej upór, by mimo przeszkód, wciąż dążyć do szczęścia. Ale nie takiego egoistycznego, „byle to mi było dobrze”. Raczej do cichego zadowolenia z siebie i radości ze szczęścia innych.\nHoryzont – krótka recenzja w kąciku z kawką\n09/23/2020 przez gleaming_ghost\t♥ 0 Leave a Comment\nHej! Nie było mnie tu przez jakiś czas. Mam jednak zamiar kontynuować prowadzenie bloga, który przecież jest moją odskocznią od codzienności. Bardzo tej odskoczni potrzebowałam, jednak były ważniejsze sprawy. To nie tak, że uciekałam od pisania. To nawet nie tak, że potrzebowałam przerwy. Nie miałam jednak zbyt wiele czasu. Musiałam go wykorzystywać w stu procentach, poświęcić sprawom, o które trzeba było zadbać. Na szczęście nie trwało to jakoś baardzo długo. 🙂 Tymczasem przejdźmy do sedna.\nO twórczości pana Małeckiego nie trzeba mówić wiele. To literatura, która broni się sama.\n„Horyzont” Jakuba Małeckiego zaskakuje świeżością spojrzenia. Mogłoby się wydawać, że to powieść jakich wiele – żołnierz, zagubiony w rzeczywistości, do której powraca, nieporadny w emocjach, z kulejącymi stosunkami rodzinnymi… Jednak to o wiele więcej.\nManiek Małecki wraca z wojny w Afganistanie z PTSD i pokiereszowanymi wspomnieniami. Ból, jaki bije od tej postaci, wprost kapie z niektórych zdań tej historii. Jednak to nie tylko ból. To też ślady nadziei, która przewija się niemal niepostrzeżenie przez karty książki.\n„Horyzont” jest do głębi ludzki. Pełen niedomówień, a jednak prosty w wymowie. I tą właśnie prostotą pan Małecki mnie ujął. Już dawno. Nie potrzebuje wyszukanych słów, by zbudować mocną, uderzającą po żebrach historię. Ta akurat uderza od środka.\n„Cała prawda o szczęściu” – recenzja\n05/10/2020 przez gleaming_ghost\t♥ 0 Leave a Comment\n„Cała prawda o szczęściu” to powieść pióra Sawyer Bennet.\nMłody weteran wojenny, Christopher, by nie wylądować w więzieniu, jest zmuszony iść na terapię. Poznaje tam Jillian, Barb i Connora. Każdy z tych bohaterów to osobna historia, która rozgrywa się na kartach książki, osobne problemy, jednak łączą się one w sposób, który nie jest najłatwiejszy do przewidzenia. Kiedy wyruszają w podróż, nie do końca są świadomi, że będzie to podróż ich życia.\nLubię powieści drogi. Nie wiem, dlaczego tak przypadają mi do gustu, może dlatego, że nie przeczytałam ich zbyt wielu. „Cała prawda o szczęściu” to kolejna z nich. I powiem wprost: jest dobra.\nChristopher to prawdziwy „cham i prostak”, przynajmniej na początku. Kiedy obserwujemy jego przemianę pod wpływem zdarzeń i znajomości, zwłaszcza z Jillian, zaczynamy rozumieć przyczyny jego wcześniejszych zachowań. Wszystko układa się w logiczną całość.\nTa książka jest przepełniona bólem. Ale, żeby nie było zbyt okropnie, dostajemy parę recept na ten ból. Tylko czy są one niezawodne? Nikt nie mówił, że będzie łatwo, a cierpienie jest nieodłączną częścią naszej egzystencji. To też pomaga zrozumieć ta książka. I choć nieraz jesteśmy pogrążeni we własnym mroku, słońce nadal istnieje. Może po prostu chwilowo nie czujemy jego promieni.\nTe 300 stron powieści przeleciały mi migiem. Jak już raz z nią usiadłam, czułam, że nie wstanę, póki jej nie skończę. I skończyłam.\nI jestem pod wielkim wrażeniem.\nPodobały mi się kreacje postaci. Podobały mi się perypetie bohaterów. Podobała mi się narracja. Podobało mi się przesłanie tej powieści. Czy coś mi się nie podobało? Jedno z pewnością: książka była za krótka.\nWoda dla słoni – Sara Gruen – recenzja w kąciku z kawką\n05/08/2020 przez gleaming_ghost\t♥ 0 Leave a Comment\nCześć! 🙂 Na początku tej recenzji chciałabym przytoczyć opis książki:\nCzy to faktycznie „porywająca opowieść” i „porywająca narracja”? „Niezwykła miłość” i „wielka przygoda”? Poniżej znajdziecie odpowiedzi na te pytania.\nNie było mi łatwo zabrać się za pisanie tej recenzji. Wolę pisać o książkach, które mnie poruszyły, dały do myślenia, czy nawet takich, przy których „tylko” dobrze się bawiłam. Tutaj… cóż, to była ciężka przeprawa. Nie mówię jednak, że to było doszczętnie złe (ani nie powiem, że było dobre). Zdecydowałam się na tę powieść, bo bardzo spodobał mi się film. I to nie była najlepsza decyzja.\nWedług mnie najmocniejszym punktem tej powieści były rozdziały, które działy się we współczesności, niebędące wspomnieniami. Starszy pan zyskał moją sympatię, mimo swoich humorów czy tego, jak zdarzało mu się traktować ludzi. Był człowiekiem z krwi i kości. Jego zachowanie budziło śmiech, czasem współczucie. Natomiast jeśli chodzi o młodego Jacoba…\nTu również trudno jest mi się wypowiadać. Z pewnością był to interesujący bohater, ale miałam wrażenie, że nieco zbyt płytko określony przez autorkę. Dawał sobą pomiatać na prawo i lewo, a gdy już (UWAGA: SPOILER) miał dokonać czegoś imponującego, sprawę załatwiła za niego słonica.\nPostać Marleny wykreowano chyba tylko na papierze: w mojej wyobraźni jawiła się jako płaska i bez wyrazu delikatna lalka. Również dawała sobą rządzić, a miłość Jacoba stała się miłym połechtaniem jej ego. Tak przynajmniej to odczuwałam podczas lektury.\nSamo uczucie, jakim darzyli się rzekomo Jacob i Marlena było płaskie jak stół. Niby miłość od pierwszego wejrzenia, niby wielkie poświęcenie – ale dla mnie to mętne, niedopowiedziane (w sensie, niestety, negatywnym), puste. Zmarnowany potencjał.\nNarracja płynęła dość wartko. Na każdej niemal stronie coś się działo. Doznałam sporego zawodu, gdy okazało się, że najciekawsze sytuacje w powieści nie były dziełem ciężkiej pracy wyobraźni pani Sary Gruen, lecz wydarzyły się naprawdę. Nie twierdzę, że życie nie może nam dostarczać inspiracji, ale jeśli jedyną mocną stroną książki są wydarzenia uprzednio gdzieś już opisane, czuję lekki zawód. Z drugiej strony: można pisać o faktach, ale wypadałoby je połączyć jakimś logicznym ciągiem przyczynowo-skutkowym. Tutaj tego zabrakło.\nJest to więc książka poniekąd oparta na faktach, poniekąd wymysł autorki (ale tam, gdzie mogłaby popisać się piórem, zieją czarne dziury) i trudno zakwalifikować tę dziwną hybrydę do czegokolwiek. Ja śmiertelnie się wynudziłam (mimo tego, że wciąż coś się niby działo), a książkę skazuję na wieczny pobyt na półce. Nie polecę jej nikomu, chyba że jako pomoc w zasypianiu.\nMoże ktoś z Was czytał „Wodę dla słoni” i ma inne zdanie, którym chciałby się podzielić? 🙂\nAdam – A. Czykierda-Grabowska – recenzja w kąciku z kawką\n05/02/2020 przez gleaming_ghost\t♥ 2 Komentarze\nChoć nie czytam już powieści z gatunku „New Adult”, ta książka przekonała mnie, że warto. Oczywiście nie osądzam całego gatunku po jednym przykładzie – ale jeśli „Adam” miałby go reprezentować, polubiłabym się z nim na dłużej.\nDziewczyna o sercu, które czuło za mocno\nBohaterką tej książki jest bezimienna nastolatka, której rodzice prowadzą rodzinę zastępczą. Trafia do niej Adam – skryty chłopak, który zwraca uwagę dziewczyny spojrzeniem ciemnych oczu i tajemnicą, którą zdaje się skrywać. Ona też ma swoje sekrety. Czy los, który postanowił połączyć ścieżki tych dwojga, okaże się dla nich łaskawy? Tego dowiecie się, sięgając po „Adama”.\nDziewczyna nie potrafi nie przywiązywać się do dzieci, które „przejmują” jej rodzice. Chciałaby mieć do tego takie podejście, jak jej matka, która zdaje się nie przejmować tym, że okres pobytu danego dziecka w jej domu właśnie się skończył, i z radością wita kolejne w swoich progach. Trudnym relacjom w tej rodzinie poświęcona jest spora część tej książki. Tak samo jak wnętrzu dziewczyny, jej rozterkom i emocjom.\nW powieści wciąż coś się dzieje. Z początku irytowało mnie, że dziewczyna co parę chwil wpadała na Adama, ale później sama chciałam, żeby spotykali się jak najczęściej. Prowadzili piękne rozmowy. Pełne bólu, ale też zawierające okruchy nadziei. Dialogi nie były sztuczne, a wydarzenia w tej powieści rozgrywały się dość wiarygodnie, choć z baśniowym tłem. Szczerze mówiąc cały czas podświadomie czekałam na jakiś fantastyczny wątek – potem zrozumiałam, że ta książka sama w sobie była pełna jakiejś niewytłumaczalnej do końca magii.\nPtak, zmieniony w chłopca\nWydaje mi się, że zabieg nienadawania imienia głównej bohaterce powieści sprawił, że to głównie na drugim bohaterze skupia się uwaga czytelnika. Stopniowo poznajemy jego trudną historię. A chłopak urzeka swoją mądrością, dzielnością i wrażliwością. Potrafi dostrzec ukryte piękno i sam taki jest. Piękny.\nRelacja, która łączy chłopaka i dziewczynę ma w sobie spore ziarno niepewności. Często coś się komplikuje, na ich wspólną drogę spadają raz po raz ciężkie przeszkody. Ale ja kibicowałam im od samego początku. Bohaterowie tej powieści są piękni w swojej wrażliwości i pasują do siebie.\nChoć książka nie wycisnęła mi łez z oczu, była dość wzruszająca i raczej delikatnie sugerowała, niż wbijała młotkiem do głowy poszczególne zdarzenia. Lubię taką nienachalność, dlatego ode mnie za tę przyjemną (choć nie w każdym momencie, z oczywistych dla czytelnika względów) lekturę, pani Agacie Czykierdzie-Grabowskiej bardzo dziękuję.\nWiek cudów – recenzja w kąciku z kawką\n04/29/2020 05/02/2020 przez gleaming_ghost\t♥ 0 Leave a Comment\nJak wygląda Twój osobisty koniec świata?\nMoże nie będzie krzykiem? Może nie będzie spektakularny, nagły i bezwzględny?\nMoże nie nadejdzie wtedy, kiedy się go spodziewasz.\nJulia mieszka z rodzicami w słonecznej Kalifornii. Okazuje się, że dni ulegają spowolnieniu – trwają coraz dłużej.\nCo to oznacza dla całego świata? I co to oznacza dla świata Julii?\nJulia jest nieśmiałą nastolatką, właściwie wkraczającą dopiero w okres dojrzewania. Ma przyjaciółkę, Hannę, ale ona w wyniku zmian na Ziemi przenosi się z rodziną w inne miejsce. Ale czy da się w ogóle uciec?\nNiepokój i smutek\nW tej książce najbardziej podobał mi się niepokój, którym podszyte było każde zdanie. Wyrwane z kontekstu nie oznacza niczego strasznego. A jednak połączone z innymi ma wielką moc snucia opowieści pełnej niepewności i lęku.\nNie ma tu pościgów i wybuchów (no, może jakiś wybuch się znajdzie…), wszystko jest wyważone. Świat widziany oczyma Julii jest przykrym miejscem, w którym jednak jest czas na młodzieńcze pocałunki i grę w piłkę. Ale smutek, bezbrzeżny smutek bijący z kart tej powieści jest zabójczy. Duchota stłoczonych zdań – beznadzieja, rozpadająca się rodzina, brak kogokolwiek bliskiego… Czułam ogromne współczucie do głównej bohaterki. Nie miała szczęścia do ludzi. Mogła ufać tak naprawdę tylko sobie.\nW tej powieści zmiany w życiu Julii współgrają ze zmieniającym się światem. To, co brało się za pewnik, nie ma już racji bytu. Niebezpieczeństwa czają się wszędzie.\nDla mnie ta historia, szczególnie przez pryzmat zakończenia, była wspaniałym, odważnym aktem ukazania poszukiwań samego siebie. I choć opowieść może nie jest zbyt pozytywna, daje ostatecznie nadzieję na coś ważniejszego niż „my”. Każe zastanowić się nad każdym działaniem, wymierzonym naprzeciw naszej planecie, ale także ukazuje nieuchronność pewnych zmian: czas płynie, dzieci dorastają, Ziemia się kręci…\nPisałam już, że niczego nie można brać za pewnik?\nBiegając boso – recenzja w kąciku z kawką\n04/25/2020 przez gleaming_ghost\t♥ 0 Leave a Comment\nPo pierwsze: nie czytajcie opisu* książki!\nJak ja nie lubię, kiedy takie opisy streszczają pół powieści i zabierają radość z odkrywania na kolejnych jej stronach magii pierwszego poznania. Naprawdę, to jest cios poniżej pasa i jeśli zamierzacie przeczytać książkę, nie czytajcie jej opisu dla własnego dobra! Zdaję sobie sprawę, że w tym momencie duża część czytelników zerknie właśnie na opis, ale, żeby nie było… ostrzegałam.\n*nie chodzi, rzecz jasna, o mój opis 😉\nJosie mieszka wraz z rodziną w małym miasteczku, gdzie wszyscy się znają i są jak jedna wielka wspólnota. W autobusie zawożącym ją codziennie do szkoły poznaje Samuela, który jest w połowie Indianinem. Wtedy rodzi się między nimi przyjaźń, która… przetrwa długie lata? Skończy się szybciej, niż się zaczęła? Odkryjecie to, gdy przeczytacie.\nTrzynastoletnia Josie jest bardzo dojrzała jak na swój wiek. Wynika to z tego, przez co przeszła. Jej spostrzeżenia i przemyślenia mogłyby zawstydzić nawet dorosłego. Bardzo podobała mi się postać młodziutkiej Josie, urzekła mnie jej wnikliwość i nietypowy sposób patrzenia na życie. Brak użalania się nad sobą, przeżywanie emocji, wielka wrażliwość i piękna dusza. Natomiast jej starsza wersja nie przypadła mi już tak bardzo do gustu. Josie nie myśli o sobie, to prawda, nie jest w ogóle egoistyczna (co czasem denerwuje mnie u bohaterów książek), ale jej altruizm jest tak ogromny, że aż nieprawdopodobny. Potrafi dla niego zrezygnować z samej siebie, co w pewnym sensie jest przykre, a z drugiej strony trudne do uwierzenia.\nNie wiem, czy bohaterkę celowo wykreowano tak, by stała się wzorem do naśladowania, ale pod koniec zaczęło mnie to już irytować. No i jeszcze kwestia Samuela…\nJak napisałam wyżej, Samuel to mieszaniec. Na początku powieści nie czuje się z tym faktem komfortowo, sprawia wrażenie zagubionego. Jakby nigdzie nie przynależał. Z trywialnego powodu traktuje Josie nie tak, jak powinien. (Wybaczcie te ogólniki, ale naprawdę nie chcę Wam zbyt dużo zdradzać z fabuły). Jego postać, silna, muskularna sylwetka, lekkie zadufanie w sobie, zaciętość i „męskie zachowania” sprawiły, że nie do końca uwierzyłam Amy Harmon, która powołała go do życia na kartach powieści. Był dla mnie trochę jak Edward ze „Zmierzchu”, jeśli rozumiecie, co mam na myśli. A jego romantyczne uniesienia sprawiły, że miałam ochotę rzucić książką w kąt. Zupełnie nieprawdopodobne.\nPomijając kreacje bohaterów, książkę czytało się bardzo dobrze. Emocjonalnie wyważona, splatająca wierzenia Indian z codziennością, okraszona miłością do literatury, a przede wszystkim… wypełniona muzyką. Włączałam sobie do czytania niektóre z utworów muzyki poważnej, które odegrały w powieści dość znaczącą rolę. I Wam też to polecam.\nHistoria była trochę ckliwa, ale w całym braku prawdopodobieństwa do istnienia takich bohaterów jak Josie i Samuel, wypadła bardzo dobrze. Nie było tam miejsca na nudę, oj nie! Jeśli lubicie nieoczywiste historie o miłości, i książki, z których można wynieść przede wszystkim wrażliwość na muzykę i otaczający nas świat oraz ludzi, zdecydowanie polecam. Dlaczego tak? Bo historia była naprawdę dobrze przemyślana, a moje wynurzenia na temat bohaterów to moje widzimisię. Wydaje mi się, że większości osób może się spodobać.\nŚlady – recenzja w kąciku z kawką\n04/21/2020 04/21/2020 przez gleaming_ghost\t♥ 0 Leave a Comment\nTup, tup, tup… to Ja. Twój prywatny koniec świata.\nIle życiorysów, tyle rozdziałów. Czy może… ile życiorysów, tyle historii w tej książce. Czy jest ona zbiorem opowiadań? I tak, i nie – każdy z opisanych postaci mogłaby tworzyć swoją własną historię, jednak… Ja wolę patrzeć na „Ślady” jak na całość, jak na drzewo, które wypuszcza gałęzie. Niebo jest pochmurne, zanosi się na deszcz. Ale deszcz odżywi drzewo, a drzewo wypuści nowe gałęzie.\nHistorii jest tu wiele. Pozornie zwykłych, codziennych – ale czytając każdą otwierałam oczy szeroko ze zdumienia. Wielokrotnie widziałam siebie na kartach tej powieści, nawet moje imię się w niej pojawiło. Ale tu nie chodzi o imię, a o zachwyt – bezbrzeżny i cichy, jednak wielki. Tego, co potrafi wyczarować Jakub Małecki, nie da się opisać słowami, choć to słów właśnie używa autor. To jednak, co dzieje się w wyobraźni, jest poza wszelkimi utartymi zwrotami. Gdy czytasz „Ślady„, twoja stopa odbija się wśród nich. I to nic, że Twojej historii tam nie ma – raczej wydaje Ci się, że jej nie ma.\nPrzeczytanie „Śladów” zajęło mi dwa dni. Dwa krótkie dni, które mogłyby z powodzeniem być jednym. Tak krótka to była przygoda. I ta recenzja jest krótka, ale nie ma potrzeby pisać dłużej. Nie chcę marnować czasu, który moglibyście poświęcić na czytanie tej książki. I chociaż ja zazwyczaj nie czytam książek dwa razy, czuję, że wiele mi umknęło – choć starałam się zwracać uwagę na każdą literę, kropkę. Mam takie wrażenie, że nic tam nie było przypadkowe. I czuję też, jakbym nie doczytała tej książki, jakby coś jeszcze w niej było, czego teraz nie widzę. Do takich książek trzeba wracać.\nByła sobie rzeka – recenzja w kąciku z kawką\n04/12/2020 04/12/2020 przez gleaming_ghost\t♥ 1 Comment\nKoniec. Cóż to była za książka! Jestem pełna podziwu, a dlaczego? Zaraz Wam opowiem. Zaczynam od końca, ale tu koniec jest początkiem. Moja historia z „Była sobie rzeka” właśnie się skończyła, lecz może zacznie się dla kogoś innego dzięki tej recenzji? A już na pewno zaczyna się recenzja. No, to kawka w dłoń i jedziemy.\nCzym tak właściwie jest rzeka? Z Wikipedii: jest to naturalny, powierzchniowy ciek płynący w wyżłobionym przez erozję rzeczną korycie, okresowo zalewający dolinę rzeczną (zieeew). Każdy z nas to wie. Może nie do końca znamy definicję, może nie w takiej wersji, ale jednak mimo wszystko wszyscy spotkaliśmy się z jakąś bliżej nieokreśloną rzeką (tak zakładam). Ważnym słowem w przytoczonej definicji jest: płynący. Płynie, a więc się zmienia. Nie wchodzi się dwa razy do tej samej rzeki, bo ta rzeka nie jest już tym, czym była, kiedy wchodziliśmy do niej poprzednio. I ta idea przyświecała autorce powieści, Diane Setterfield, gdy zaczęła snuć historię tak mało prawdopodobną, że może… wydarzyła się naprawdę? Historia ta płynie, meandruje, wzbiera i opada, aby w końcu znaleźć ujście i połączyć się z czymś większym od niej.\nKiedy mężczyzna wchodzi do gospody z martwą (?) dziewczynką na rękach, nikt nie jest przygotowany na dalszy rozwój wydarzeń. Ani Margot, właścicielka gospody, która niejedno już widziała, ani Rita, pielęgniarka, która zajmuje się dziewczynką i jej wybawicielem, ani żaden z gości, krewnych, znajomych. Wydarzeń, w których główną rolę odegrają trzy dziewczynki, porwanie, śmierć i… zmartwychwstanie? Wszyscy wpatrują się w osłupieniu w to, co się dzieje, a dzieje się dużo. Każdy opowiada tu własną historię, płynącą jak dopływ większego nurtu, a każda łączy się z resztą i otrzymujemy tę powieść: piękną, ciepłą i przyjazną.\nCzy książka może być rzeką?\nPrzyznam szczerze, bardzo chciałam przeczytać powieść Diane Setterfield. Nie wiedziałam tylko, kiedy przyjdzie mi to zrobić, ale w końcu wygrałam ją w konkursie. Zabrałam się za nią natychmiast, w lekkim niepokoju przesuwając wzrokiem po kolejnych stronach, bo poprzeczka była ustawiona wysoko. Ale się nie zachwiała.\nKsiążka spełniła moje oczekiwania. Było poetycko, zabawnie, wzruszająco (może nie do łez, ale jednak), wszystko osnute mgiełką tajemniczości. Powiem Wam, że czytało się ją niemal jak wciągający thriller! Czasem jak przygodówkę. Wątków romantycznych było niewiele, zostały zepchnięte na dalszy, bardzo daleki plan (były zaledwie strumyczkiem cichutko szemrzącym wśród gałęzi i traw). I choć ostatnie karty zostały odkryte, ta historia płynie dalej. Gdzieś indziej, u innego czytelnika. Wszak nie wchodzi się dwa razy do tej samej rzeki. Każde zanurzenie w tę historię to… inna już opowieść. I polecam Wam ją poznać.\nCała ja – krótka recenzja w kąciku z kawką\n04/11/2020 04/11/2020 przez gleaming_ghost\t♥ 0 Leave a Comment\nDziś będzie o książce nieco nietypowej, ze względu na przedstawione w niej relacje. Niestety nie zdradzę, co w nich takiego nietypowego, bo odebrałabym wam przyjemność (niezbyt trafne słowo w sumie…) dowiedzenia się tego na własną rękę (czy też: na własne oczy). Dla mnie to było mocne. Bardzo mocne. Za zaskakujący wątek – wielki plus dla autorki.\nCzytałam już jedną książkę Augusty Docher – „Najlepszy powód, by żyć” – byłam nią zachwycona. Jeśli chodzi o „Cała ja” – tu ten zachwyt był nieco mniejszy, ale to raczej z powodów opisanych wyżej. Pewne sytuacje budzą niesmak – nie znaczy to, że ujmują czegoś powieści – ale mimo to sprawiają, że chce się czytać dalej i dalej. Historię połyka się w całości.\nJeśli już przyjmiemy, że powieść może budzić niesmak u niektórych osób, pozostaje paradoksalnie frapująca, na tyle, by odwracać kolejne strony w tempie olimpijskim. Dość szybko domyśliłam się, jaki jest związek między obiema bohaterkami – ale najlepiej jest to odkryć samemu. Autorka ujawniała tajemnice i kłamstwa stopniowo, żeby to wszystko naraz nie zwaliło się czytelnikowi na głowę. Mimo to książka pozostaje jednym z romansów cięższego kalibru – jeśli mogę to tak ująć.\nJęzyk jest prosty, słowa dobrze dobrane, nie ma tu zbędnego patosu czy wyolbrzymiania. Wszystko jest przedstawione takim, jakim jest – czasem odarte z wszelkiego romantyzmu, czasem śmieszne, nienaturalne, ale jednak prawdziwe.\nZa tę właśnie prawdziwość doceniam Augustę Docher. Chociaż historie, które opisuje, mogą się wydawać nie z tej ziemi, choć dziejące się przecież na tej planecie, można łatwo im uwierzyć i wczuć się w nie, jakby samemu było się bohaterem książki.\nJa ze swojej strony polecam, ale przygotujcie się na to, że nie jest to „zwyczajny romans”.\nDroga, jakich wiele – recenzja 10/11/2020\nArchiwum Wybierz miesiąc Październik 2020 Wrzesień 2020 Maj 2020 Kwiecień 2020\nUla. Studentka filologii angielskiej, z planem na przyszłość w marketingu. Miłośniczka dobrej książki i pisania. Swoje wiersze wkłada jeszcze do szuflady, ale kto wie, co wydarzy się w przyszłości… Twardo stąpa po ziemi, więc może wcale nie jest poetką? Fascynuje ją sprzeczność i muzyka. Jeden nałóg pokonała drugim. Mimo to wie, że jest silna, w końcu jest lwicą i… nie wierzy w horoskopy.\nCzytelniku, rozgość się i odpocznij w kąciku z kawką. Dziękuję, że jesteś.\nWybierz książkę wg oceny\nWybierz książkę wg oceny Wybierz kategorię 4/10 7/10 8/10 9/10 new Uncategorized


FotoBytów.pl » Reklama\nFotoBytów.pl to pierwszy portal informacyjny na Ziemi Bytowskiej opierający się w głównej mierze na zdjęciach. Czytelnicy znajdą tutaj relacje fotograficzne ze wszystkich najważniejszych wydarzeń dziejących się w naszym regionie, ale także tych mniejszych, dla których często nie ma miejsca w innych mediach. Dzięki swojej innowacyjnej formule oraz poruszanej tematyce portal sukcesywnie poszerza grono czytelników, a co za tym idzie potencjalnych odbiorców treści reklamowych.\nFotoBytów.pl daje możliwość skorzystania z kilku form reklamy.\nNajpopularniejsza i najbardziej ekonomiczna forma reklamy. Banery mogą zostać umieszczone w prawej kolumnie, na górze strony, pod pierwszym artykułem oraz w treści artykułu. Ceny zaczynają się od 50 zł za miesiąc emisji. Zależne są od wielkości i umiejscowienia reklamy oraz czasu trwania kampanii.\nBaner + wizytówka internetowa\nWizytówka internetowa to propozycja dla firm, które nie posiadają własnej strony www. Można umieścić na niej znacznie więcej informacji niż zmieści się nawet na największym banerze. W tym zdjęcia, pełną ofertę usług (menu, cennik itp.), dane kontaktowe oraz lokalizację na mapie.\nWizytówka znajduje się pod adresem www.nazwa_firmy.bytow.info. Cena miesięcznej emisji 20 zł (plus koszt wybranego banera).\nPrzykład kreacji „baner + wizytówka” – www.inna.bytow.info. Koszt zestawu – 70 zł za miesiąc. Wykonanie banera i wizytówki gratis.\nArtykuł sponsorowany to bardzo skuteczna forma reklamy krótkoterminowej. Niewątpliwie zaletą takiego rozwiązania jest ilość informacji, jaką można w szybkim czasie przekazać potencjalnym klientom. Dodatkowym atutem jest możliwość dołączenia do tekstu galerii zdjęć, schematów, tabel itp. Tekst sponsorowany umieszczony jest przez 5 dni pod pierwszym artykułem na stronie. Później wyświetla się chronologicznie, tak jak standardowe artykuły. Klient sam decyduje o tym, czy artykuł pozostanie w serwisie na czas nieokreślony, czy ma zostać usunięty.\nArtykuł sponsorowany + autorska galeria zdjęć\nArtykuł sponsorowany z galerią zdjęć, których autorem jest właściciel FotoBytów.pl. Podstawowa galeria zawiera 12-16 zdjęć zrobionych na terenie Bytowa lub w promieniu 20 km od miasta. Inne opcje ustalane indywidualnie.\nFotografie wykonane do artykułu sponsorowanego przekazywane są klientowi, który może je użyć w dowolnych celach promocyjnych (ulotki, strona www, Facebook itp.).


Kształcenie w formie zdalnej Dolnośląska Szkoła Wyższa | DSW Wrocław\nInstrukcja logowania się do USOS i MS365(Teams)\nInstrukcja korzystania z Wirtualnych Laboratoriów Komputerowych\nInstrukcja dodawania ocen i zadań w Teams\nIf you experience any technical problems, please e-mail helpdesk@dsw.edu.pl\nWe are staying in contact with you and will inform you about the current issues via the Virtual Dean’s Office, USOSweb, our website and ULS social media. The tab: https://www.dsw.edu.pl/strefa-studenta-i-doktoranta/najwazniejsze-infor…\nZajęcia zdalne / The remote educational system for students\nZajęcia zdalne odbywają się w czasie rzeczywistym, zgodnie z obowiązującym harmonogramem. O szczegółach będą Państwa informować prowadzący przedmiot wykładowcy lub Dyrektorzy Programowi Kierunków.\nRealizacja zajęć w trybie zdalnym odbywa się przy wykorzystaniu aplikacji Microsoft Teams oraz uczelnianej skrzynki e-mail. W ramach platformy Teams uruchomione zostaną kursy dedykowane określonym grupom zajęciowym.\nDla każdego studenta DSW zostało założone konto pocztowe, które umożliwi pracę z aplikacjami Microsoft 365. Szczegóły dotyczące logowania się na platformie znajdują się w instrukcjach na dole strony.\nZaproszenia do grup zajęciowych z poszczególnych przedmiotów zostaną przesłane przez Wykładowców na Państwa indywidualne adresy e-mail podane w systemie USOS. Do zalogowania się w Microsoft 365 posłuży natomiast uczelniany adres e-mail w domenie student.dsw.edu.pl\nSzczegółowe informacje jak korzystać z aplikacji Microsoft Teams znajdziecie Państwo w instrukcjach. W razie problemów technicznych prosimy o zgłoszenia mailowe helpdesk@dsw.edu.pl lub za pośrednictwem platformy helpdesk.\nPrzez cały czas pozostajemy z Państwem w kontakcie, a wszystkie aktualne informacje znajdą Państwo w Wirtualnym Dziekanacie, USOSweb, na stronie www oraz w mediach społecznościowych uczelni. Plany zajęć można znaleźć na stronie - harmonogramy.dsw.edu.pl.\nZapraszamy na specjalną zakładkę z informacjami w związku z koronawirusem.\nLogin instructions for students to USOSweb and Microsoft365 (Teams)\nFilmiki instruktażowe z Microsoft Teams\nMicrosoft Teams - Jak wyciszyć uczestników spotkania online?\nObejrzyj filmik instruktażowy na ten temat.\nJak korzystać z tablicy w Microsoft Teams?\nMicrosoft Teams - Jak usunąć uczestnika z zajęć online?\nObejrzyj filmik na ten temat.\nJak udostępnić plik MS Teams?\nSprawdź szczegóły na filmiku.\nMicrosoft Teams - Jak udostępnić pulpit?\nMicrosoft Teams - Jak udostępnić prezentację?\nMicrosoft Teams – Jak nagrać spotkanie?\nFilmik instruktażowy jak nagrać spotkanie w MS Teams.\nJak poradzić sobie ze słabym internetem?\nSprawdź, co radzi ekspert w tym temacie.\nJak udostępnić okno aplikacji?\nObejrzyj filmik instruktażowy jak udostępnić okno aplikacji w MS Teams.\nMicrosoft Teams - Jak wygląda interfejs użytkownika?\nJak wyłączyć mikrofon i kamerę?\nJak zakończyć spotkanie online?\nZobacz filmik na ten temat.\nJak zmienić tło w kamerze?


Przyciemnienie tylnych szyb - Tuning optyczny - Passat Forum\nBy ziomek1988, October 15, 2017 in Tuning optyczny\nWitam, jestem umówiony na przyciemnienie tylnych szyb...nie ze względu, że mi się to strasznie podoba, tylko dziecku świeci zbyt mocno. Zastanawiam się, jaką folię wybrać: standardowo czarną czy taką ala przyciemnianie piecowe (zielonkawa). Co waszym zdaniem lepiej będzie wyglądało do białego CC?\nteż obecnie przerabiam wożenie bąbla do żłobka i myślałem o oklejeniu, ale mi zawołali ok 400pln, więc założyłem roletki z allegro za 1/10 tej ceny\n400 zl to duzo za przyciwmnienia szyb? Myslw ze cena w sam raz i to wyglada a nie jakies roletki. Wiem ze moze spelniaja swoja funkcje ale gdy szyba jest oklejona nawet tak szybko auto sie nie nagrzewa\njak masz do zrobienia w 2 autach to już się robi 800pln... w pasku i QQ niby są przyciemnione fabrycznie, ale to nie zdaje egzaminu\nJutro jadę przyciemnić...lepiej ala przyciemnienie piecowe (lekko zielone) czy czarne ?:D\nDnia 19.10.2017 o 18:42, ziomek1988 napisał:\nJa mam przyciemnione na max czarny kolor. Czujnik w lusterku wstecznym w związku z tym nie reaguje na światło. Zapłaciłem 500zł i do tego zrobili mi czarny pas na przedniej szybie. Jak dla mnie efekt super. Od zewnętrznej strony na szybie docięty za pomocą plotera czarny pas maskujący łączenie folii od wewnątrz. Odporny na warunki atmosferyczne. Cały zabieg zrobiony bez demontażu lusterka. Sami zobaczcie jak to wygląda?\nEdited October 22, 2017 by 77Marek


Forex na nowo. - Forex Forum\nForex na nowo.\nNieprzeczytany post autor: forexkiller » 01 mar 2020, 16:12\nWitam, kilka lat temu zainteresowałem się forexem, ale po jakimś czasie z powodu natłoku wielu innych spraw odpuściłem. Wszystkie moje notatki, spostrzeżenia, porady spisane od mądrzejszych graczy schowałem do szuflady na kilka lat.\nTak się złożyło że założyłem rodzinę, stałem się bardziej opanowany i odpowiedzialny, kto wie może to mi pomoże na rynku ?\nZdecydowałem że przyszła pora dalej się rozwijać. Poza pracą na etacie zainteresowałem się kilkoma ścieżkami rozwoju takimi jak elektronika, programowanie, robotyka, automatyka. Ale tak sobie myślę że jednak lepiej skupić się na FOREXIE na początku, może za rok lub dwa będę miał swój własny system transakcji i FOREX będzie stanowił moje dodatkowe źródło dochodu poza pracą na etacie.\nDlatego FOREX, jeśli tutaj mi się uda, będę miał więcej czasu za kilka lat na resztę moich "zainteresowań".\n1. Czy przez te kilka lat dużo zmieniło się na rynku? Czy PA dalej funkcjonuje, strefy SD?\n2. Od czego mam zacząć? Zawsze byłem zwolennikiem minimalizmu czyli PA i kilka kresek. Bez żadnych kolorowych choinek na wykresie, czy to dobra droga? A może coś się zmieniło?\n3. Czy dalej wszystkie główne pary walutowe i ich crossy dają zarobić? Są jakieś których lepiej się wystrzegać?\n4. U jakiego brokera otworzyć konto demo lub real z niewielkim kapitałem początkowym powiedzmy 400-600zł ?\n5. Zauważyłem że mam problem i za bardzo kombinuje, czasami nawet do tego stopnia że mam już niby wszystko rozrysowane na wykresie, ale kolor tła mi nie pasuje, albo lini trendu i poprawiam, zmieniam kolory itp itd. Macie jakieś rady jak sobie z tym poradzić?\nRe: Forex na nowo.\nNieprzeczytany post autor: raposo » 17 mar 2020, 12:48\nDopiero zauważyłem Twój post, ale lepiej późno niż wcale...\nAd.1) A kiedykolwiek działało? Są zwolennicy, przeciwnicy - ile osób, tyle zdań i doświadczeń.\nAd.2) Trzeba rozumieć co dzieje się na rynku. Tyle i aż tyle. Szczególnie w obecnych czasach.\nAd.3) Wystrzegałbym się par z TRY i RUB, bo tam co weekend, to inna historia. Ale zmienność właśnie nas rozpieszcza więc szybko zarobić (i stracić) można obecnie na wszystkim.\nAd.4) Najlepiej u takiego z nano-lotami, bo łatwiej będzie Ci zarządzać kapitałem. Nano loty ma np. XM.\nAd.5) No nie wiem co Ci poradzić... Jak z kolorami jest problem na wykresie, to z transakcjami będzie jeszcze większy...\nNieprzeczytany post autor: ninjaproject » 17 mar 2020, 13:15\nWszystko działa tak samo, wykresy niczym się nie różnią, a cena jest zmienna, jak zawsze.\nCzasem zmienność jest mniejsza, czasem większa.\nOstatnio bywa bardzo większa, ok. 10 razy większa.\nPrzy takiej zmienności to nawet i spread 10 razy większy nie przeszkadza.\nRada jest prosta, tylko trudna w wykonaniu.\nZdecyduj się na coś i to rozgrywaj.\nA, jeżeli nie potrafisz, to baw się na demo.\nNieprzeczytany post autor: alinoe » 19 mar 2020, 08:11\nforexkiller pisze: ↑\n01 mar 2020, 16:12\n2. Od czego mam zacząć?\nJeśli nie wiesz od czego zacząć to zacznij od demo albo najwyżej mikrolotów.\nAkurat obecny czas trochę przypomina mi 2008 rok. Zmienność spora, w przypadku niektórych strategii najlepszy czas na trading od wielu lat a oferta brokerów nieporównywalnie lepsza niż ponad 10 lat temu więc jest od czego zaczynać, w końcu podczas poprzedniego kryzysu też wielu zaczynało. Wydaje mi się tylko, że w 2008-9 roku forum jakoś bardziej żyło, z powodu kryzysu pojawiło się trochę ludzi z giełdy, forex stawał się bardziej popularny. Z drugiej strony media społecznościowe nie sprawdziły się za bardzo. Taki fejsbuk tjs-u kojarzy się bardziej z kolektywnymi stękami frustratów od "at nie działa". Czasami zaglądam na elite trader ale i tam ograniczam się głównie do informacji na temat oferty rynkowej (brokerzy, soft). Zresztą jako trader niespecjalnie interesuję się rynkami finansowymi, to pokłosie ogromnej zalety jaką posiada analiza techniczna czyli możliwość ograniczenia się do informacji płynących wyłącznie z wykresu. Rozrósł się też okołoforeksowy biznes, odnoszę wrażenie że zyskały popularność nowe profesje - analityk/szkoleniowec/naganiacz promujący brokera i youtuber/ influenser/celebryta robiący wokół siebie dużo szumu w internecie.\nJeśli stosujesz PA czy inne podejście z zakresu analizy technicznej to sam musisz sprawdzić czy będziesz na tym zarabiał. W przypadku at nic się nie zmieniło. Niezależnie od tego jak się zmieniła rzeczywistość, w szczególności ta okołoforeksowa, sukces tak jak zależał tak nadal zależy od własnej pracy z wykresem i rozwoju kompetencji tradera.\nCo do brokerów to na początek warto rozważyć Tickmill. Nie porównuję na co dzień ofert brokerów ale na pewno jest jednym z najlepszych z mikrolotami i niską wpłatą jeśli chodzi o prowizje i spready.


To już dzisiaj Wenus i Mars - AGGA SOYALA 708 888 688\n1517\t26 34\t12 lipca, 2021\n13 lipca Wenus, która jest Planetą odpowiadającą za Miłość i Mars, który odpowiada za cierpienie będą tworzyć energetyczną koniunkcję w ogniu Lwa. Oznacza to nowe narodziny dla Nas, dla całej ludzkości i dla każdego z osobna. Będziemy inni jakbyśmy powoli uzyskiwali nową tożsamość. Jest to drogowskaz wyznaczający drogę w obecnym miesiącu.\nCzeka Nas wiele rozmów z dawno nie widzianymi osobami, rozmowy biznesowe, ale przede wszystkim pokazujące Nam dokąd zmierzamy. Nie obawiajcie się , ponieważ ta kolejna zmiana też z perspektywy czasu powinna być korzystna. Zapalcie sobie świece wieczorową porą lub wczesnym rankiem i przyglądajcie się uważnie osobom, które tego dnia spotkacie, ponieważ to właśnie te osoby i osoby z którymi będziecie rozmawiać będą miały dla Was ogromne podpowiedzi a nawet rozwiązania Waszych niepewności.\nOczywiście zawsze możecie też zadzwonić do mnie i spytać na co zwrócić szczególną uwagę oraz w jakim punkcie Waszej Przemiany się znajdujecie❤\nMagiczna linia bede dostepna możliwe że już od godz 12.00\nReply Monika z L 13 lipca, 2021 at 14:20\nPani Aggo od której pani będzie?Pozdrawiam.😎🤗\nReply Agga Soyala 13 lipca, 2021 at 14:52\nReply Betti 13 lipca, 2021 at 16:42\nSuper są te karty miłosne, dziękuję za wróżbe… do usłyszenia 😘😘😘\nReply Anecia 13 lipca, 2021 at 18:58\nDziękuje bardzo p. Agusiu za dzisiejszą rozmowę i wszystkie podpowiedzi jest pani moim aniolem , przewodnikiem po tych kretych ścieżkach 💖💖💖💓💓💓💕💕💕💗💗💗💟💟💟💟💝💝💝💝\nReply Monka 13 lipca, 2021 at 21:11\nStoję w kolejce mam nadzieję ze się uslyszymy😘😘😘😘😘😘😘😘😘\nReply Kazimiera 13 lipca, 2021 at 21:32\nPani Aggo,dziękuję za rozmowę.Przed chwilą dokonałam płatności na zamówione rzeczy. Mam nadzieję że dobrze wybrałam tak jak Pani mówiła.💋💕\nReply Anecia 15 lipca, 2021 at 21:38\nDziękuje bardzo za dzisiejszą rozmowę i do usłyszenia p.Agusiu 💖💖💖💓💓💓💕💕💕💝💝💝💝\nReply EB 13 lipca, 2021 at 22:50\nPani Agnieszko, zrobiłam test na trenerze 🙈 zareagował no ….. nie spodziewałam się , naprawdę 😏\nReply Monka 13 lipca, 2021 at 23:07\nReply Ania E-S 14 lipca, 2021 at 11:13\nchciałam podziękować którejś z Pań za polecenie lakieru do paznokci.\nKupiłam, jest mega.\nReply EB 14 lipca, 2021 at 11:27\nW Warszawie dzisiaj żar tropików 😎☀🌞🏖🥤🧂🏔🍦🙍🏿 mamy 35 stopni 🥵\nO której dzisiaj będzie Pani na linii ?\nprzyjemnego dnia 🌞😎🥤\nReply EB 14 lipca, 2021 at 12:37\nOj to chyba ja ? Essie ?💅🏻 cieszę się że jest Pani zadowolona ☺😉pozdrawiam bardzo słonecznie 🌞🌞🌞😎\nReply Ania E-S 14 lipca, 2021 at 15:22\nDziękuję EB ❤\nReply EB 14 lipca, 2021 at 16:11\nOch nie ma za co ☺ jest mi bardzo miło Pani Aniu E-S 🥰\nReply EB 14 lipca, 2021 at 16:28\nAniu E-S fajnie że napisałaś – dziięki 🥰\nReply Agnieszka J 14 lipca, 2021 at 17:12\nDziękuje z serca za dzisiejszą rozmowe💕. Jeśli chodzi o post myśle adekwatny do danej mojej sytuacji w jakiej się obecnie znajduje. Ściskam mocno😘😘😘😘😘😘\nReply Betti 14 lipca, 2021 at 21:58\nPani Aggo Pani energia działa… jes Pani moim Aniołem pozdrawiam cieplutko 😘😘😘😘\nReply Monka 14 lipca, 2021 at 22:51\nKarta mi się skończyła ale dziękuję bardzo….odezwe się w krótce…i dziękuję za te wiadomości które mi Pani przekazuje❤❤❤❤\nReply EB 15 lipca, 2021 at 13:31\nMonka znalazłaś te żele ? 🌞😎\nReply Ashley 15 lipca, 2021 at 12:32\nPani Aguniu , podała mi Pani datę mówiąc 12 lipiec , ale to trochę czasu jeszcze takie były dokładnie Pani słowa . Jak zawsze miała Pani rację dokładnie 12 lipca odezwała się do mnie osoba o którą pytałam .Pozdrawiam serdecznie 😊😊😊\nReply Monka 15 lipca, 2021 at 23:34\nEB nie znalazlam:-(\nReply EB 16 lipca, 2021 at 11:16\nMonka to są żele Korres, ja kupuję w Natural-Products – duży wybór i wszystkie cudowne 😜 aktualnie zakochałam się w Mastic 🤩\ndaj znać co wybrałaś 😉 pozdrawiam 😊\nReply Monka 17 lipca, 2021 at 08:42\nEB dziekuje 🤩\nReply EB 17 lipca, 2021 at 11:42\nReply Doraaa 16 lipca, 2021 at 16:10\nDziękuje i pozdrawiam 😊\nReply Ada 16 lipca, 2021 at 20:39\nBędzie dziś pani jeszcze 😊\nReply Agga Soyala 16 lipca, 2021 at 20:57\nReply EB 16 lipca, 2021 at 22:12\nPani Agguniu jeszcze ja , jeszcze ja wiszę na łączu 😉\nReply EB 16 lipca, 2021 at 22:52\nJeszcze raz próbuję 😏\nReply EB 16 lipca, 2021 at 22:26\nTłoczno na linii , chyba już dzisiaj nie usłyszymy się 😏\nReply EB 16 lipca, 2021 at 23:10\ndokończymy następnym razem 😉\nReply EB 17 lipca, 2021 at 10:05\nfantastycznego weekendowego wypoczynku dla wszystkich ! 🌞🥤🍦🍹🍺🏖🍻😎\nDzień dobry , o której można wypatrywać Pani na linii ?\nReply EB 17 lipca, 2021 at 11:10\nPani Agnieszko, ta sukienka jest przepiękna ! zakochałam się 😍🥰🤩 tak się cieszę że ją kupiłam ☺ oszalałam, dzisiaj rano znowu ją przymierzałam, nie wiem ale ona jakoś dobrze mnie nastraja 🤩\nzakupy z Panią to zawsze strzał w dziesiątkę 🤩\npięknego weekendu 🌞🥤🍺🍦🍻🏖


Roleta dzień noc CLICK 61 x 140 cm latte - Rolety - w atrakcyjnej cenie w sklepach Leroy Merlin.\nRoleta dzień noc CLICK 61 x 140 cm latte\nNr ref. 82642025\nRoleta dzień noc CLICK 61 x 140 cm to połączenie estetyki i funkcjonalności, a w dzisiejszych czasach to podstawa i warto wybierać takie produkty, które łączą to w sobie. Montaż rolety zajmuje tylko kilka sekund, a to wszystko dzięki systemowi click. Produkt jest w pełni złożony i wystarczy go zamocować na ramie okiennej przy pomocy zaczepów, które zatrzaskujemy w odpowiedniej pozycji. Instalacja 5 razy szybsza niż w przypadku standardowych rolet wewnętrznych. Już nie musisz się martwić, że spędzisz cały dzień na montażu – wystarczy kilka chwil i uzyskasz satysfakcjonujący efekt końcowy. Roleta dzień noc to sprytne rozwiązanie wykorzystywane w aranżacji okien. Specjalna dwuwarstwowa tkanina, z poziomymi pasami o różnej przepuszczalności światła, pozwala w łatwy sposób regulować poziom naświetlenia we wnętrzu. Działanie na zasadzie żaluzji, ale w wersji rolet. Swobodna regulacja pozwala nam odpowiednio zaciemnić wnętrze w słoneczne dni. Możemy zatem oglądać spokojnie telewizję lub poleniuchować w łóżku nieco dłużej. Beżowa latte roleta to doskonała propozycja do klasycznych wnętrz, która podkreśli piękno i elegancję drewnianych mebli i będzie dla nich tłem. Roletę warto raz na jakiś czas przetrzeć z kurzu wilgotną szmatką, tak aby zachowała swój pierwotny wygląd. czytaj cały opis ...\nKod EAN: 5902166899397\nNumer referencyjny: 82642025


Nie zagłosuję w drugiej turze ~ Kontra z lewej\n13 komentarze Opublikowany 09:16:00 by Lewy Prosty Andrzej Duda, Bronisław Komorowski, druga tura wyborów, Paweł Kukiz, polityka polska, wybory prezydenckie\nAndrzej Duda i Bronisław Komorowski mają niespełna dwa tygodnie na przekonanie do siebie wyborców. Obaj zaczynają umizgi do elektoratu Pawła Kukiza, zdobywcy 3 miejsca, ale czy jest do dla nich optymalne rozwiązanie? Niekoniecznie, jeśli wziąć pod uwagę, że wszyscy znajomi, którzy oddali głos na mojego imiennika, nie znoszą Komorowskiego, a ich zdanie na temat Dudy nie nadaje się do druku.\nBronisław Komorowski jest dumny z poparcia udzielonego mu przez Aleksandra Kwaśniewskiego. Czy słusznie? Kwaśniewski nie ma zaplecza politycznego,od lat nie ma już za sobą siły politycznej zdolnej cokolwiek zwojować. Poza tym wszelkie projekty, jakie zdecydował się poprzeć, od LiD-u do Europy +, kończyły się klęską. Czasy, kiedy Kwaśniewski wygrał wybory prezydenckie już w pierwszej turze minęły bezpowrotnie, sama jego obecność przy Komorowskim to za mało: są małe szanse na nadrobienie w dwa tygodnie zaległości i zaniechań z pięciu lat. A w mojej ocenie prezydent zbytnio nie wysilał się urzędując w pałacu.\nAndrzej Duda wierzy w zwycięstwo, nie sprawia wrażenia zagubionego, zszokowanego swoją wygraną w pierwszej turze. Wczoraj miałem sposobność przysłuchiwać się rozmowie przeciwników Bronisława Komorowskiego, sympatyków Dudy. Uwielbienie dla PiS, Kaczyńskiego i Dudy przy jednoczesnej nienawiści do PO, prezydenta i rządu niezwykle kontrastowało. W dyskusji uczestniczyły też osoby, które mają po prostu dość prezydenta i zagłosują na Dudę. Bo nie chcą szoguna, bo może był wybuch w Smoleńsku, bo Komorowski nie poprawił ich losu, bo…, bo…, bo... Na pytanie, czy było im lepiej za rządów PiS, kiedy prezydentem był Lech Kaczyński, zareagowali zdziwieniem i zaniemówili. Jeszcze nie tak dawno może trochę naiwnie sądziłem, że Duda wyłoży się na SKOK-ach, dziwnym ułaskawieniu, które m.in. pilotował, ale byłem w błędzie. Tacy ludzie, jak wczorajsi dyskutanci tworzący elektorat PiS, mają gdzieś argumenty uderzające w PiS, Dudę czy Kaczyńskiego. Dlaczego? Bo nie pisali o tym w piowskich periodykach i nie mówili o tym w TV Trwam…Dlaczego nienawidzą Komorowskiego? Bo naprawdę wierzą, że został on prezydentem przez przypadek, po "zamachu" smoleńskim...\nPaweł Kukiz chce prowadzić debatę Komorowski- Duda. Biznesmen Tadeusz Rydzyk zaprasza obu panów do siebie, do Torunia, do Trwam, na debatę oczywiście. Kiedyś nasi(?) politycy jeździli po wskazówki do Moskwy, dziś mają bliżej, do Torunia. Śmieszą mnie takie debaty: czy któryś z dziennikarzy zapyta, czy prezydent wreszcie będzie stał na straży Konstytucji? Ciekaw jestem, jak zareagowałby pan Komorowski, gdyby poproszono go o wyjaśnienie, jak rozumie art. 25 Konstytucji mówiący, że władze publiczne w Rzeczypospolitej Polskiej zachowują bezstronność w sprawach przekonań religijnych, światopoglądowych i filozoficznych, czy nie jest to aby pusty zapis? Pana Dudę nie ma o co pytać: on Konstytucji nie uznaje, najwidoczniej uznał, że wzorem swego guru- Rydzyka- jego prawo polskie nie obowiązuje.\nJarosław Kaczyński zapragnął spotkać się z Pawłem Kukizem. Dlaczego Kaczyński, a nie Duda? Ano dlatego, że pan prezes już knuje na poczet przyszłych wyborów parlamentarnych. Kukiz nie poprze ani Komorowskiego, ani Dudy, Kaczyński liczył na poparcie swej osoby, czytaj: swej partii. Przeliczył się. Jestem pewien, że w przypadku przegranej Dudy będzie robił wszystko, by politycznie wykończyć nieobliczalnego Kukiza.\nNa kogo zatem głosować w drugiej turze? Znajomi, głosujący w pierwszej na Pawła Kukiza, przedstawiają dwie opcje do wyboru. Każda jest dobra: krzyżyk przy obu kandydatach, lub dopisanie nazwiska Kukiza i krzyżyk przy jego kandydaturze. Ciekaw jest, ile takich głosów Paweł otrzyma? Nieoceniony w straszeniu społeczeństwa Adam Michnik obawia się powrotu rządów PiS, jakby zapomniał, że prezydent to nie rząd. Wyborcy Kukiza mają prawo poczuć się zniesmaczeni, nawet obrażeni słysząc, że chcą zmienić porządek demokratyczny w Polsce na tłum obecny na koncercie rockowym. Jeśli to, co się dzieje w Polsce- klerykalizm, olewania prawa przez polityków i kler, rozdawnictwo majątku narodowego kościołowi katolickiemu, wyprzedaż majątku za bezcen i nazywanie tego reformą, niszczenie resztek przemysłu polskiego pod pozorem restrukturyzacji- to wypada pogratulować dobrego samopoczucia panu Michnikowi i poinformować, że znaczna liczba wyborców wolałaby już porządek z tego tłumu rockowego. Przynajmniej nie ma w nim tępych polityków i ich jeszcze głupszych klakierów. Doskonale rozumiem, że tacy, jak pan Michnik, będą panicznie boją się jakichkolwiek zmian, bo one będą dla nich gorsze.\nNa kogo więc głosować, na kogo zagłosuję ja? Na pewno nie na Komorowskiego, na pewno nie na Dudę.Pan prezydent ma swój elektorat, niech więc się stara. Co do Dudy... Jeśli zostanie prezydentem, będę mówił o nim człowiek Jarosława Kaczyńskiego. Nigdy nie zagłosowałem i nie zagłosuję na klerykalną prawicę.\nNitager 13 maja 2015 10:53\nNo cóż, to wolny kraj i każdemu wolno głosować (lub nie) tak jak chce. Ale muszę stwierdzić, że mnie Twoja postawa trochę dziwi. Rozumiem zniechęcenie, ale nie rozumiem braku konsekwencji. Akurat teraz, gdy cooś nieśmiało drgnęło i pojawiła się szansa na zbudowanie podstaw świeckiego państwa. Już ruszyła inicjatywa relegowania religii ze szkół. Sprawy in vitro i konwencji antyprzemocowej idą w dobrym kierunku. A.Duda na pewno te ruchy zablokuje. B.Komorowski udowodnił już, że blokować tego nie będzie. Akurat teraz nie chcę na tym stanowisku zagorzałego klerykała. Wiem, B.Komorowski nie jest wolny od tej przypadłości, ale u niego ma ona bez porównania łagodniejszy przebieg. I dlatego postanowiłem go poprzeć - choć on sam nie wzbudza we mnie entuzjazmu. Wystarczy, że nie będzie przeszkadzał - w tej sytuacji, to wiele.\nPaweł Krysiński 13 maja 2015 11:09\nWygląda to nieco inaczej: nie jestem zniechęcony, po prostu nie daję się namówić na oddawanie głosu na ludzi, z którymi nie jest mi po drodze.\nNitager 13 maja 2015 12:30\nRozumiem doskonale. Sam miałem ten dylemat w czasie pierwszych wyborów, gdy mogłem wybrać jedynie między aroganckim, prostackim i tępym Wałęsą a nikomu nieznanym Tymińskim. No cóż, z bólem serca, ale jednak wybrałem - bo choć mi z nim nie po drodze, z drugą opcją było jeszcze bardziej nie po drodze.\nAle nie zamierzam do niczego namawiać.\nDobrochna 13 maja 2015 14:06\nZ "podstaw świeckiego państwa" nad Wisłą NIE żartowałabym wcale.A już z pewnością NIE mogłabym przypisywać jakiejkolwiek roli w tym względzie prezydentom, którzy...\nKropka, bo idzie o ustępującego prezydenta , który zwan jest kościelnym( Duda tylko ministrantem) .Osobiście NIE głosuję ani za kościelnym ani za ministrantem, więc jeśli pójdę na wybory dla fasonu na przykład- to na kogo mogłabym zagłosować?!\nzenjk 13 maja 2015 14:18\nmam identyczne zdanie, co szanowny Autor notki - niech się zwolennicy PO policzą sami, beze mnie - jest takich co na tym po-kapitalizmie zyskali - i niech się wytężą - a ja spokojnie i bez bólu (bulu) serca wrzucę pustą kartę!\nJurek O. 14 maja 2015 08:38\n@zenjk. Nie wrzucaj pustej kartki. Lepiej przekreślić oba nazwiska wraz z kratkami, poziomymi liniami. Wtedy nawet dostawiony krzyżyk wygląda dziwnie. :) Kto wie co może komuś tam strzelić do głowy. Miałem podobnie, ale teraz po uzyskaniu kolejnego mocnego argumentu (prośba znajomej, której zależy na jednej z obietnic Komorowskiego), jeżeli nic się do wyborów znaczącego nie wydarzy, będę zmuszony (tak!) dać głos na tak.\nNitager 14 maja 2015 11:50\nSam nie jestem zwolennikiem PO, ale czy przyszło Wam do głowy, że PiS może wygrać następne wybory parlamentarne? I wtedy, gdy na stołku prezydenta będzie Duda, najbardziej prokościelna partia ma praktycznie niczym nie skrępowane ręce. Nastąpi wszechwładza biskupów. możemy wtedy zapomnieć o "in vitro", czy pigułce po, tylko dlatego, że nie spodoba się to biskupom. Tego chcecie?\nOczywiście, nie odmawiam nikomu prawa do prokościelnych, czy nawet proklerykalnych poglądów, po prostu dziwi mnie, że ma to miejsce tutaj, na blogu o raczej lewicowym i antyklerykalnym zabarwieniu.\nTeż chciałbym, żeby prezydent nie pochodził spośród wyznawców jedynej-prawdziwej-wiary-amen, ale do wyboru mam tylko tych dwóch.\nCzy już nikomu nie wpadło do głowy,że PO traci(lub straciła) swoją wiarygodność przez idiotyczną,nachalną propagandę.Od początku zdalnie sterowanego niszczenia lewicy,wszelkie inicjatywy nie pochodzące z etosu są jeśli nie utrącane to zgoła wyśmiewane.Zaś swoje,zresztą wyraźnie nędzne propozycje, reklamują jako nową kwadraturę koła.Jeśli już dojdzie do jakiejś spektakularnej wpadki,(ostatnio tylko takie są w modzie),zawsze znajdzie się jakiś temat zastępczy w rodzaju winy Putina czy wypocin prezydenckiego koła histerycznego.Wszelka krytyka czy nawet zwykłe pytania są wycinane przez cenzurę.Najgorsza jest symbioza mendiuf z politykami.Ci ostatni tak się umysłowo rozbestwili,że nawet im się myśleć nie chce.Nie mówiąc już o zwykłej weryfikacji tego co OMF dziennikarze wypisują w SuperFakcie czyli Newsweeku.O GW nawet nie wspomnę.Doszło do tego,że jakiekolwiek "pomysły" podsuwają im pismacy,a ONI tylko firmują kolejne wygłupy.Obecnie mamy sytuację w której należałoby zapytać wreszcie: czy w Warsiawce inaczej wygląda rzeczywistość?Czy do tępych mózgów kiedyś dotrze,że w takiej tubie propagandowej jak TVN za wiarygodną uchodzi tylko Dorota Gardias?\nlaudate 13 maja 2015 22:43\nArgumenty Autora przyjmuję bez entuzjazmu. Rozumiem, że lewicowiec i ideowiec nie chce głosować na prezydenta o prawicowym rodowodzie, tylko, że sytuacja nadal nie jest tak komfortowa, żeby dokonywać wyborów w 100% zgodnych z własnym sumieniem. Z Twojej notki szanowny Autorze wynika, że głównie chodzi ci o własny komfort psychiczny. Masz do tego prawo. Zwrócę tylko uwagę na jedno niedopatrzenie: to nieprawda, że po przegranej Komorowskiego nie grozi Polsce powrót PISu, bo "to nie wybory parlamentarne". Owszem, to bardzo ważne by Duda nie został prezydentem. Łatwo wyobrazić sobie, że po ewent. wygranej Dudy sekta smoleńska nabierze wiatru w żagle, rozpęta zmasowany atak na wszystko co nie spod "ich znaku", wznieci medialny i uliczny jazgot, który doprowadzi do wygranej Kaczyńskiego w wyborach parlamentarnych. Rząd z udziałem Macierewicza, Waszczykowskiego i Brudzińskiego stanie się faktem. Czy warto aż tyle ryzykować za tę chwilę satysfakcji przy urnie? Pozdrawiam\nrobert 13 maja 2015 23:27\nA może to i dobrze bo te bahory antypolskie( raz moskwa raz watykan jak zefirek zawieje) wkońcu wyprowadzą polaków z równowagi i ich się powiesi na latarniach lub jak mięso odbytniczne, wyśle do ich wymarzonej ojczyzny w watykanie i tam im będą orali w odbyty. ;)\nPaweł Krysiński 14 maja 2015 01:44\nTrochę to inaczej wygląda z mojej strony, ale to temat na inny tekst.\nJurek O. 14 maja 2015 08:50\nSztab wyborczy Komorowskiego i PO, zdają sobie w tej chwili sprawę z nastrojów i motywów wyborców na nie. Ale obawiam się, że po ewentualnej wygranej, tradycyjnie zapomną o stresie i z poparciem propagandy, zacznie się realizacja własnego programu, przecież jedynie słusznego. ;) Kolejny raz (który to już?) wybór mniejszego zła i ratowanie kraju przed PiSem, uznają perfidnie za swe poparcie. Stałe. Pani premier właśnie przed chwilą powiedziała, że jest świetnie.\nzenjk 14 maja 2015 11:34\njeszcze raz !!!, bo krew człeka zalewa,\ntakich co zyskali na kapitalizmie a'la PO jest trochę - prezesi, wiceprezesi, itd. - niech ruszą dupy i niech sobie zagłosują tak jak uważają, ja naprawdę nie chcę być już poganiany, by głosować na "jedynie słuszną" opcję.


Czerń to synonim elegancji. We wnętrzach bywa jednak stosowana zachowawczo, pojawiając się głównie w detalach. Czy wystrój, w którym ta ciemna i głęboka barwa odgrywa wiodącą rolę, może okazać się przyjazny dla oka? Eksperci marki Classen przekonują, że tak i proponują czarne C– Black Matt, Akryl oraz Akrylic.\nWięcej informacji o kuchniach Classen można znaleźć pod adresem: https://classen.pl/kuchnie\nTags: Classen, Meble kuchenne