Potterowski świat Jasy Snape: Przeznaczona. Rozdział 3: Tajemniczy Dom\nPrzeznaczona. Rozdział 3: Tajemniczy Dom\nThey fill you with fear"\nMijał czas, a ja wciąż tkwiłam w tym samym miejscu. W zasadzie nie do końca wiedziałam, gdzie właściwie. Nie wyszłam ze swojego pokoju ani razu. Snape również nadal się nie pojawił. Nie byłam pewna, ile dni dokładnie minęło od mojego przybycia, ponieważ straciłam rachubę czasu. Wydawało mi się, że około tygodnia, może trochę więcej.\nZnajdowałam się w jakiejś próżni swojego życia. Czas i przestrzeń jakby przestały dla mnie istnieć. Nie wiedziałam, gdzie jestem ani jaki jest dzień. Ucisk w mojej piersi nie zelżał, ale miałam niejasne przeczucie, że nie stanie się to za szybko, jeśli kiedyś w ogóle. Nadal byłam wściekła na matkę, że zostawiła mnie, nie wyjaśniając tylu spraw, ale wiedziałam, że nigdy nie dane mi już będzie się z nią zobaczyć. Złość, którą czułam, należała teraz tylko do mnie i sama musiałam sobie z nią poradzić.\nJak wiadomo, działanie jest najlepszym lekarstwem na wszystko. Dlatego w końcu postanowiłam skonfrontować się z czekającym mnie zadaniem, jakiekolwiek by nie było. Wszystko wydawało się lepsze niż ta bezczynność, w której trwałam już zdecydowanie za długo.\nOd dwóch dni powracały u mnie normalne funkcje życiowe: jadłam regularnie to, co udało mi się wyczarować, myłam się i odczuwałam upływ czasu. Ostatniej nocy przespałam nawet kilka godzin i obudziłam się dopiero o świcie. Zauważyłam również przez małe okienka mojej celi, że na dworze jest piękna, letnia pogoda.\nW końcu jednak siedzenie wciąż w tym pomieszczeniu i gapienie się w te same cztery ściany stało się nie do zniesienia, więc odważyłam się na wyjście z mojego pokoju. Czułam się dziwnie nieswojo, zupełnie jak zwierze wypuszczone z klatki.\nNiestety zatrzymałam się tuż za progiem, nie bardzo wiedząc, co dalej zrobić. Nie znałam tego domu i nie miałam pojęcia, gdzie szukać jego gospodarza. Zamknęłam drzwi swojego pokoju i ich niespodziewany trzask odbił się echem od kamiennych ścian korytarza. Skrzywiłam się na ten hałas i to on prawdopodobnie zaalarmował Snape’a.\n— Juliette. — Usłyszałam za sobą jego głos. Odwróciłam się w stronę, z której dobiegał. Snape stał w drzwiach na końcu korytarza. Wyglądał dokładnie tak samo jak wtedy, gdy widziałam go pierwszy raz: miał na sobie długą, czarną szatę czarodzieja. Skinął na mnie i zniknął z powrotem w pomieszczeniu za sobą. Podążyłam za nim.\nGdy tylko przekroczyłam próg, stanęłam jak wryta. Znalazłam się w najbardziej profesjonalnym laboratorium eliksirów, jakie w życiu widziałam. Nie żebym dużo takowych odwiedziła poza szkołą, ale ciotka Jasmine posiadała małe pomieszczenie, w którym warzyła potrzebne mikstury i które jednocześnie służyło jej za schowek do ukrywania różnych czarodziejskich przedmiotów. Jednak nie miało się ono nijak do tego miejsca.\nByło to duże, kwadratowe pomieszczenie, zaskakująco jasne. Nadal znajdowaliśmy się pod ziemią, ale w suficie umieszczono trzy długie świetliki, które oświetlały wnętrze. Na całej lewej ścianie znajdowały się półki, od podłogi po sufit, zastawione słoikami i flakonikami o różnych kształtach i rozmiarach, wypełnionych różnokolorowymi płynami. W niektórych pływały części ciał zwierząt lub zamarynowane rośliny. Całą prawą ścianę zajmowała meblościanka, a w rogu znajdowały się wąskie drzwi. Na środku pomieszczenia stał długi blat, wyższy niż zwykły stół, tak, by wygodnie się przy nim warzyło i przygotowywało składniki. Pod przeciwległą ścianą natomiast ustawiono niższy blat, na którym leżały różne kociołki, noże, odważniki i inne przyrządy do przygotowywania ingredientów.\nBez wątpienia było to królestwo godne prawdziwego mistrza eliksirów. Przez dłuższą chwilę nie mogłam wyjść z podziwu i rozglądałam się z zachwytem po pomieszczeniu.\nMoje spojrzenie padło w końcu na Snape’a stojącego za blatem i zorientowałam się, że przygląda mi się badawczo. Odchrząknęłam speszona i spuściłam wzrok.\n— Zgaduję, że masz do mnie pytania — wyręczył mnie, odzywając się pierwszy.\n— Tak — przyznałam zdawkowo.\nWskazał mi jedno z wysokich krzeseł stojących po mojej stronie stołu.\nBez słowa, wolnym krokiem ruszyłam w kierunku krzesła i wykonałam jego polecenie.\n— Niestety wybrałaś dość słaby moment – powiedział, ledwo zdążyłam usiąść. Spojrzał na zegarek. — Muszę wyjść za pół godziny. Nie będzie mnie przez kilka dni. Nasza rozmowa będzie musiała poczekać.\nSkinęłam, milcząc. Nie wiedziałam, co miałabym powiedzieć, ale poczułam się trochę zawiedziona tą wiadomością. Z jakiegoś powodu ubzdurałam sobie, że został wyznaczony do opieki nade mną i powinien z niecierpliwością wyczekiwać mojej decyzji, a następnie poświęcić całą swoją uwagę właśnie mnie. Najwyraźniej jednak miał również inne zadania.\n— Ale mamy jeszcze chwilę — kontynuował. — Skoro tu jesteś, spodziewam się, że czujesz się już lepiej i podjęłaś jakąś decyzję.\nZnów tylko kiwnęłam głową.\n— W takim razie z chęcią poznam werdykt, żeby móc zaplanować dalsze działania — oznajmił, mrużąc oczy i znów przeszywając mnie badawczym spojrzeniem.\n— Chciałabym poznać jakieś szczegóły, zanim ostatecznie się zdecyduję, ale chyba nie pozostało mi nic innego, jak podjąć z wami współpracę — powiedziałam ostrożnie.\n— Zawsze istnieje jakiś wybór — odpowiedział zdawkowo. Wyraz jego twarzy nie zmienił się ani o jotę. Nie miałam pojęcia, co tak naprawdę myśli o mojej decyzji. Czy poczuł ulgę? Czy była dla niego satysfakcjonująca? Kim w ogóle był i jaką odgrywał rolę w tym wszystkim?\n— Szczegóły przedstawię ci w takim razie zaraz po powrocie. W międzyczasie liczę na twoją cierpliwość. Czy masz do mnie jakieś pytania niecierpiące zwłoki?\n— Gdzie jesteśmy? — zapytałam natychmiast.\n— Spinner's End 16 Londyn — odpowiedział.\n— A więc jestem teraz bliżej tych, którzy mnie szukają, niż kiedykolwiek — zauważyłam.\nTym razem to on przytaknął.\n— W zasadzie pod samym nosem Czarnego Pana — uściślił.\n— Skąd w takim razie przypuszczenie, że jestem tu bezpieczna?\nUniósł lekko brwi, znów przyglądając mi się nieodgadnionym wzrokiem.\n— Stąd, że jestem jednym z jego najważniejszych śmierciożerców.\nZatkało mnie na chwilę i irracjonalny lęk wstrząsnął moim ciałem. Przywołałam się do porządku, przypominając sobie, że to przecież właśnie on uratował mnie przed śmiercią. Oznaczało to zapewne po prostu, że był agentem Zakonu wśród ludzi Voldemorta. Odczekałam chwilę i odezwałam się dopiero, kiedy byłam już znów opanowana.\n— No cóż. Nie wiem, dlaczego założyłam, że należysz do Zakonu Feniksa.\n— Należę — odpowiedział. — To znaczy… należałem. To skomplikowane — sprostował.\nZmarszczyłam brwi, znów nic nie rozumiejąc, jednak Snape nie rozwinął wypowiedzi.\n— To znaczy? — nacisnęłam.\nNie spieszył się z odpowiedzią, jakby rozważał, czy w ogóle mi jej udzielić. W zamyśleniu pogładził się po brodzie. Być może uznał jednak, że od tego może zależeć moja chęć współpracy, bo po chwili pospieszył z wyjaśnieniami. Miałam w końcu mocną kartę przetargową, co odrobinę dodawało mi pewności siebie na tym zupełnie nowym gruncie.\n— Zakon nigdy nie ufał mi całkowicie. Wielu jego członków nie wierzyło w moje nawrócenie, ponieważ w pierwszej kolejności byłem śmierciożercą — rzekł w zadumie. — Potem sytuacja wymagała ode mnie działań, w wyniku których utraciłem resztki autentyczności w oczach Zakonu, ale dowiodłem swojej rzekomej wierności wobec Czarnego Pana. W związku z tym dziś Zakon nie wie już, że nadal działam po ich stronie, ale razem z Dumbledorem uznaliśmy, że jest to dobre posunięcie, warte swojej ceny. Zajmuję się więc sprawami, które wymagają szczególnej dyskrecji, między innymi czuwaniem nad twoim zadaniem. Im mniej osób jest w to wtajemniczonych, tym bezpieczniej.\nJego słowa brzmiały szczerze. Chociaż nadal brakowało mi kilku istotnych szczegółów, wszystko zdawało się mieć sens. Rozważałam to, co powiedział, zastanawiając się, czy mogłam zapytać o pozostałe zadania, którymi się zajmował, lub okoliczności, które przekreśliły zaufanie Zakonu.\n— Coś jeszcze chciałabyś wiedzieć? — ponaglił mnie, delikatnie sugerując zmianę tematu.\nOdrzuciłam więc pytania, wokół których krążyły moje myśli, rozumiejąc, że póki co nie zamierza zdradzić mi więcej szczegółów. Miałam nadzieję wrócić do tego w przyszłości. Zastanowiłam się, o co jeszcze zapytać. W zasadzie uważałam, że większość moich pytań jest niecierpiąca zwłoki, poczynając od pytania o to, gdzie się wybierał w najbliższych dniach, aż po szczegóły wojny i mojej w niej roli. Wybrałam jednak coś innego.\n— Mój pokój. — Zawahałam się. — Czy to moja mama go urządzała?\nTak naprawdę domyślałam się odpowiedzi, ale i tak poczułam bolesne ukłucie, gdy potwierdził moje przypuszczenia:\n— Od kiedy? Jak długo wiedziała, że to się tak skończy? — wydusiłam przez ściśnięte gardło. Dlaczego nie zrobiła nic, żeby temu zapobiec? Ostatnie pytanie dodałam już w myślach, bo, tak naprawdę, to nie Snape był jego adresatem.\nMężczyzna przyglądał mi się przez chwilę, jakby znów namyślał się nad odpowiedzią. Wydawało mi się, że kalkulował, jaki jest mój stan psychiczno-emocjonalny i ile jestem w stanie znieść. Równie dobrze mógł być to jedynie mój wymysł, ponieważ jego twarz nie wyrażała żadnych emocji. Zniecierpliwiłam się, czekając, aż się odezwie. Prawdę mówiąc, jego stoicki spokój zaczynał działać mi na nerwy.\n— Jeśli śmierciożercy pragną czyjejś śmierci, prędzej czy później do tego dojdzie – oznajmił beznamiętnie. Poruszyłam się niespokojnie, przypominając sobie, że przecież również znajdowałam się na ich czarnej liście. — Nie uważam się za specjalistę do spraw decyzji podjętych przez twoją matkę — kontynuował powoli, jakby ważąc słowa. Zdawało mi się, że w jego tonie zabrzmiała szydercza nuta. — Ale znała dobrze śmierciożerców, więc oczywiście wiedziała o tym. Razem ustaliliśmy plan, który pozwalał na uratowanie ciebie, w związku z czym musiała brać pod uwagę taki rozwój wypadków.\n— Dlaczego pozwoliła im się zabić? Nie mogliście zrobić czegoś, żeby uratować również ją? — wyrzuciłam z siebie, zanim zdążyłam się powstrzymać. W moim głosie wyraźnie słychać było pretensję. Oddychałam szybciej i ręce zaczęły mi drżeć, więc zacisnęłam je na kolanach.\nSnape nie przejął się moim oskarżycielskim tonem. Na jego twarzy nie było cienia współczucia, a gdy się odezwał, mówił obojętnie. Absurdalnie skojarzył mi się z uzdrowicielem informującym pacjenta o złych wynikach badań. Zachowywał się jak profesjonalista, dla którego prywatne dramaty klientów nie mają większego znaczenia.\n— Dumbledore proponował twojej matce pomoc i ochronę od Zakonu, a ja wiele razy ponawiałem tę propozycję w późniejszym czasie. Jednak ona nie słuchała ani mnie, ani nikogo innego. Sądziła, że poradzi sobie sama, co zresztą bardzo dobrze jej wychodziło przez większość czasu — przyznał, jakby od niechcenia wyrażając swoje uznanie dla wyczynu mojej mamy. — Taki obrót sprawy ma jednak pewien znaczący plus. Śmierciożercy wykonali zlecenie i zabili twoją matkę, wierząc, że nie miała ona dzieci. Dzięki temu nikt nie szuka już ciebie. A przynajmniej nie łączy cię z twoją matką.\nCzułam się oszołomiona, choć nie byłam pewna, co bardziej wyprowadzało mnie z równowagi. To, co mówił, czy sposób i łatwość, z jaką o tym opowiadał. Właśnie wprost powiedział mi, że mama oddała życie, żebym była bezpieczna. W głębi duszy zdawałam sobie z tego sprawę, ale mimo to dosadne wyrażenie tego przez obcego człowieka, na dodatek w tak wyprany z emocji, wyrachowany sposób, wstrząsnęło mną.\nMama w tajemnicy przede mną spotykała się z tym mężczyzną przez miesiące. Z namysłem urządziła dla mnie miejsce w jego domu i stworzyła niezawodny plan uratowania mnie przed śmierciożercami, wysyłając po mnie jednego z nich, prawdopodobnie kogoś na kształt podwójnego agenta. Wiedziałam, że z kimś spiskuje, ale nic nie mówiłam. Nie miałam odwagi, żeby ją o to zapytać. Ufałam, że w odpowiednim czasie wszystko mi wyjaśni, jednak ten czas nigdy nie nastał. Gdybym tylko zdawała sobie sprawę, że zamierza poświęcić siebie, żeby oddalić ode mnie pościg wroga...\n— Wybacz, ale muszę się już zbierać — oznajmił po chwili Snape, wyrywając mnie z zamyślenia.\n— Jasne — odparłam szybko.\n— Niestety musisz stąd wyjść. To pomieszczenie jest tak zabezpieczone, że tylko ja mam do niego dostęp. Później zmienię to, żebyś mogła wejść beze mnie. Ale to gdy już zaczniesz warzyć — powiedział i obszedł stół, kierując się do wyjścia.\nWarzyć? Zmarszczyłam brwi, czujna na wszelkie wzmianki o moim tajemniczym zadaniu. Co niby miałabym tu warzyć? W jaki sposób wiązało się to z moim udziałem w wojnie? Nie zdążyłam się nad tym jednak zastanowić, ponieważ Snape ponaglił mnie znaczącym chrząknięciem. Stał już przy drzwiach, wskazując mi je ręką.\nZerwałam się z krzesła i wyszłam na korytarz. Gdy znaleźliśmy się na zewnątrz, machnął różdżką, a drzwi do laboratorium zniknęły. Za nami znajdowała się teraz pusta ściana.\n— Pozwól ze mną. Pokażę ci parter — powiedział. Podążyłam za nim do końca kamiennego korytarza, a potem w górę stromymi schodami.\nPrzeszliśmy przez drzwi i znaleźliśmy się w niskim, małym salonie, do którego teleportowaliśmy się po ucieczce przed śmierciożercami. Poczułam się nieswojo, gdy znów znalazłam się w tym pomieszczeniu. Dopiero teraz naprawdę się mu przyjrzałam. Był to pokój równie ponury jak podziemie. Okna zasłonięto grubymi kotarami blokując dostęp letniego słońca. Jedyne światło pochodziło ze świec palących się w zakurzonym, pokrytym pajęczynami lichtarzu wiszącym pod sufitem. Znajdowało się tu niewiele mebli, jedynie stara kanapa, fotel i mały stolik. Widać było tylko jedne drzwi na przeciwległej ścianie, wyglądające na frontowe, a wszystkie pozostałe ściany z wyjątkiem dwóch okien zastawiono regałami pełnymi książek. Pomyślałam, że nigdy wcześniej nie widziałam równie dziwnego pomieszczenia.\nSnape skierował się na lewo i otworzył kolejne ukryte za regałem drzwi.\n— Tutaj jest kuchnia i spiżarnia — powiedział wskazując wnętrze. — Jedzenia jest wystarczająco, nie powinno ci zabraknąć podczas mojej nieobecności. Wolałbym, żebyś w tym czasie nie opuszczała domu.\nMimo spokojnego tonu głosu było w tej wypowiedzi coś, co sprawiło, że miałam pewność, że nie odważę się zlekceważyć jego polecenia. Nie mogłam określić, co to takiego.\nPodeszłam bliżej i rzuciłam okiem na jeszcze mniejsze pomieszczenie niż salon, które stanowiło starą i brzydką kuchnię.\n— Po drugiej stronie jest toaleta — kontynuował Snape. — Jest również poddasze. Znajdują się tam tylko dwa pokoje gościnne. Z parteru możesz korzystać do woli, a na dole masz do dyspozycji swoją sypialnię. — Tym razem zrozumiałam między wierszami, że nie wolno mi zwiedzać pozostałych pomieszczeń piwnicy. — W tej chwili muszę już iść. Powinienem być z powrotem za jakieś dwa dni.\nPo raz kolejny spojrzał na zegarek. Machnął w powietrzu dwa razy różdżką, a potem bez słowa wyjaśnienia skierował się do drzwi frontowych. Z ręką na klamce spojrzał na mnie przez ramię i dodał po chwili wahania:\n— Czuj się jak u siebie. Do zobaczenia.\nPo czym po prostu wyszedł.\n— Na razie — odpowiedziałam, patrząc na drzwi, które się za nim zamknęły.\nPo raz kolejny zostałam sama. Stałam skonfundowana sposobem, w jaki zniknął już po raz drugi, od kiedy tutaj przybyłam. Strasznie dziwny był z niego człowiek.\nRozejrzałam się ponownie po saloniku, po czym przeszłam do kuchni, zauważając, że jestem całkiem głodna. Wizja normalnego, nietransmutowanego jedzenia sprawiła, że mój żołądek jeszcze wyraźniej domagał się pożywienia.\nKuchnia była bardzo malutka. Po prawej stronie od wejścia znajdowały się szafki, blat ze zlewem i kuchenką gazową, który zakręcał w rogu w kształt litery L i biegł dalej pod małym oknem. Tuż obok niego znajdowały się drzwi z szybą, wychodzące na zapuszczony ogród. Pod ścianą po lewej stronie stał prostokątny stół, przylegający do niej dłuższym bokiem, a przy nim cztery krzesła. Na ścianie wisiał drewniany, okrągły zegar, wskazujący w tej chwili południe. Za stołem po lewej zauważyłam wąskie i dość niskie drzwiczki prowadzące, jak się domyśliłam, do spiżarni. Cała kuchnia była szara i ponura, podobnie jak salon sprawiała wrażenie nieużywanej.\nPrzeszłam wolnym krokiem w kierunku spiżarni, po drodze uchylając okno, by wpuścić trochę świeżego powietrza. Spiżarnia okazała się niespodziewanie dużym pomieszczeniem, pokrytym półkami od podłogi aż po sufit.\nBez większego problemu znalazłam chleb i coś do obkładu, po czym wróciłam do kuchni. Wstawiłam wodę na herbatę i zabrałam się za szykowanie kanapek.\nGdy mój żołądek był już pełny, nie bardzo wiedziałam, co miałabym dalej ze sobą zrobić. Wizja powrotu do pokoju pod ziemią mnie odrzucała. Patrząc przez okno w kierunku ogrodu, pomyślałam, że trochę świeżego powietrza dobrze by mi zrobiło, i zaczęłam się zastanawiać, czy wyjście na ogród również zalicza się do zakazanego "opuszczenia domu". Po dłuższej chwili namysłu stwierdziłam, że w zasadzie nadal pozostanę na posesji, także to się chyba nie liczyło. A nawet jeśli, to przecież mój gospodarz nie mógł tego sprawdzić.\nMimo to czułam się, jakbym robiła coś zakazanego, gdy wyszłam przez kuchenne drzwi prosto na trawnik, którego wyraźnie nikt od dawna nie strzygł. Blask i ciepło lipcowego słońca sprawiły jednak, że od razu poczułam się lepiej. Był naprawdę piękny, letni dzień, nieba nie przysłaniała ani jedna chmurka.\nOgród okazał się równie mały i dziwaczny jak cały dom. Dosłownie kilka metrów od tylnych drzwi rosły wysokie krzewy, tworzące nienaturalnie równy żywopłot. Po obu stronach, jako przedłużenie bocznych ścian domu, ciągnął się wysoki mur, porośnięty bluszczem i mchem. Ponad nim widniały sąsiednie domy, w szeregowej zabudowie.\nRuszyłam w lewo, postanawiając zrobić sobie chociaż imitację spaceru na tej niewielkiej powierzchni. Wolnym krokiem doszłam aż pod mur i zawróciłam, kierując się w przeciwną stronę. Im dłużej przyglądałam się roślinności ogrodu, tym bardziej dziwna mi się wydawała. Dopiero, gdy dotarłam do drugiego końca posesji, dostrzegłam coś, na co wcześniej nie zwróciłam uwagi. Tuż przy samym murze roślinność jakby przerzedzała się, tworząc wąskie przejście. Nie było tu żadnej ścieżki, trawa rosła tak samo gęsto, jak w całym ogrodzie. Nagle to również wydało mi się nienaturalne, wyglądało, jakby nigdy nikt tu nie chodził.\nNiewiele myśląc, zrobiłam kilka kroków i przecisnęłam się przez wąskie przejście, plecami dotykając zimnego kamiennego ogrodzenia i starając się przy tym uniknąć kontaktu z dziwnymi krzakami, które z jakiegoś powodu wzbudzały moją nieufność.\nMoim oczom ukazał się zaskakujący widok. Znalazłam się w dalszej części ogrodu. Rosło tu mnóstwo różnych drzew i krzewów, tworzących magiczny labirynt. Tutaj również nic nie było naturalne, a wręcz chorobliwie uporządkowane.\nOniemiała ruszyłam wolno wąską, brukowaną ścieżką, mijając rząd niskich grządek. Poznałam kilka magicznych roślin, ale większość widziałam pierwszy raz w życiu. Przyglądałam im się z zainteresowaniem, ponieważ zawsze miałam słabość do zielarstwa. Magiczna flora fascynowała mnie, od kiedy pierwszy raz przekroczyłam próg szklarni w Beauxbatons. Niestety nie był to zbyt przyszłościowy przedmiot w mojej szkole. Uczyła nas starsza, poczciwa pani profesor, która zupełnie nie potrafiła zapanować nad klasą. W ten sposób jej lekcje stały się czasem na nadrabianie zadań domowych, dzielenie się plotkami lub ćwiczenie innych rzeczy. Jednak co jakiś czas odwiedzałam szklarnię po południu i pomagałam pani Molisson przy pielęgnacji roślin, zdobywając dodatkową wiedzę i umiejętności.\nMimo tego, że znałam się na zielarstwie, nie potrafiłam nazwać większości znajdujących się w tym ogrodzie okazów. Szybko zorientowałam się – po tym, jak dwa razy zawróciłam – że ścieżka wiedzie wężykiem między rzędami roślin. Na samym początku były to niskie grządki, a potem z każdym zakrętem rośliny stawały się coraz wyższe. W końcu zaczęły sięgać ponad moją głowę i poczułam się trochę nieswojo, nie wiedząc co czeka mnie za następnym zakrętem.\nWydałam zduszony okrzyk i zatrzymałam się w miejscu, gdy skręciwszy po raz kolejny, ujrzałam małą szklarnię. Stała między drzewami i krzakami, ale wyglądała na używaną. Wiedziona instynktem, postanowiłam zajrzeć do środka.\nZrobiłam kilka kroków, gdy nagle coś zaszeleściło za moimi plecami. Podskoczyłam i obróciłam się na pięcie, wyciągając różdżkę, gotowa stawić czoła niebezpieczeństwu.\nSpomiędzy krzaków wyskoczył w moim kierunku czarny kot i zamiauczał cicho, zbliżając się do mnie. Machnęłam w powietrzu różdżką, ale nic się nie wydarzyło i dopiero wtedy odrobinę się rozluźniłam, będąc pewną, że to zwyczajny kot, a nie żaden animag.\n— Jesteś po prostu kotem — mruknęłam bardziej do siebie i powoli przykucnęłam, wyciągając dłoń w stronę zwierzęcia. Nie zbliżył się do mnie. Spoglądał uważnym, kocim wzrokiem na moją wyciągniętą dłoń, ale trzymał się na dystans. Zrezygnowałam i wyprostowałam się. Dla pewności jeszcze chwilę przyglądałam się kotu.\nW końcu znów przeniosłam uwagę na swoje wcześniejsze odkrycie. Ostrożnie podeszłam do drzwi szklarni i pchnęłam je. Ku mojemu zaskoczeniu ustąpiły od razu. Weszłam do środka i natychmiast otoczyło mnie ciężkie do wytrzymania gorąco. Na zewnątrz było bardzo ciepło, a w szklarni jeszcze kilka stopni więcej i żadnego przepływu powietrza. Mimo to ruszyłam przed siebie, ciekawa, co znajdę tutaj. Nie spotkałam jednak nic zaskakującego. Po prostu kolejne okazy roślin rosnących pod ścianą szklarni, wysadzonych w podłużnych donicach i ustawionych na specjalnych stelażach na środku lub podwieszonych pod sufitem. Wszystko było zadbane i wypielęgnowane.\nZ niemałą ulgą wydostałam się z tego dusznego miejsca i odetchnęłam głęboko świeżym powietrzem. Kot czekał na mnie nieopodal wejścia do szklarni, zajęty myciem swoich łapek. Rozejrzałam się jeszcze raz wokół. Brukowana ścieżka kończyła się przy szklarni. Dalej znajdowało się jeszcze kilka drzew, gęsto zarośniętych przez krzewy, ale mimo to można było dojrzeć koniec posesji.\n— Dziwny ogród — powiedziałam do kota. — Mieszkasz tu? — dodałam.\nPrzyglądałam mu się przez chwilę, jakbym się spodziewała, że coś mi odpowie. W końcu ruszyłam z powrotem w stronę domu, a kot powędrował za mną.\nNie mając nic innego do roboty, postanowiłam rozejrzeć się również po domu. Pierwszym pomieszczeniem, do którego trafiłam, był ten dziwaczny salonik, w którym moje zainteresowanie przykuła biblioteczka. Ruszyłam wolno wzdłuż regału, przyglądając się grzbietom starych ksiąg. Bardzo niewiele z nich miało wypisany tytuł.\nSięgnęłam po jedną z nich na chybił trafił. Miała czarną oprawę, jak większość znajdujących się tutaj książek, i sporo ważyła. Na okładce również nie widniał tytuł. Odnalazłam go dopiero na drugiej stronie. "Czarnomagiczne zaklęcia ochronne", przeczytałam i przez chwilę wpatrywałam się w te słowa. Następnie przekartkowałam księgę, zatrzymując się na chwilę na spisie treści, po czym odłożyłam ją na półkę. Powtórzyłam ten zabieg z kilkoma innymi, losowymi książkami i trafiłam na tytuły takie jak "Zastosowanie czarnej magii, Tom I", "Nieznana historia czarodziejów", "Czarna magia w eliksirach", "Najrzadsze magiczne rośliny", "Sekrety białej i czarnej magii" oraz "Transmutacja zaawansowana". Szybko zauważyłam, że również tutaj panował porządek, dlatego dbałam, żeby odkładać książki na swoje miejsce. Regały były tematyczne. W zasadzie nie istniała chyba dziedzina magii, na temat której nie można by znaleźć książki w tym zbiorze. Spora część dotyczyła eliksirów, prawie równie duża zielarstwa, uprawiania roślin i ich zastosowania w miksturach, ale zdecydowanie najwięcej książek miało związek z czarną magią i mówiło o możliwościach jej użycia w innych dziedzinach. Ktoś, kto przeczytał to wszystko na pewno był wykształconym czarodziejem.\nUsiadłam na kanapie, przyglądając się w zamyśleniu biblioteczce. Nie potrafiłam do końca sprecyzować swoich odczuć. Instynktownie obawiałam się czarnej magii, jednak w rzeczywistości nigdy wcześniej się z nią nie zetknęłam i nie miałam o niej pojęcia. W Beauxbatons nie mieliśmy zajęć na ten temat. Mama ani ciotka Jasmine nie nauczyły mnie nigdy żadnego czarnomagicznego zaklęcia, przynajmniej tak mi się wydawało. Nie potrafiłam określić swojego stosunku do czarnej magii. Czy można było uznać ją za złą z definicji? Czy w dobrych rękach mogła być… no cóż, dobra? A może budziła mój niepokój głównie ze względu na to, że stanowiła dla mnie coś zupełnie nieznanego.\nZwiedzenie domu skłoniło mnie do rozmyślań na temat jego właściciela. Skarciłam się w myśli za zaskoczenie, w jakie wprawiło mnie odkrycie niezaprzeczalnej fascynacji gospodarza czarną magią. Powinnam się tego spodziewać, w końcu wiedziałam, że jest on śmierciożercą.\nOdkryłam również inną cechę mojego opiekuna. Wszystkie ważne rzeczy: składniki eliksirów w laboratorium, rośliny w ogrodzie i książki były wręcz pedantycznie poukładane; a jednocześnie w pozostałych częściach domu panował bałagan. Blaty w kuchni i meble w salonie pokrywał kurz, jakby nikt ich nie sprzątał i rzadko ktokolwiek z nich korzystał. Odniosłam wrażenie, że właściciel mieszkał tutaj tylko tymczasowo lub był tak pochłonięty eliksirami i innymi swoimi tajemnymi zajęciami, że nie miał czasu zaprzątać sobie głowy takimi błahostkami jak sprzątanie.\nNo cóż. Ja jednak w przeciwieństwie do Snape’a nie byłam tak zajęta, podjęłam więc decyzję, że zajmę się ogarnianiem domu. Wydawało się to być wymarzonym zajęciem dla zabicia czasu. Mimo że zamierzałam wspomóc się magią, zyskałam zadanie na długie godziny. Dzięki temu dzień jakoś mi minął, a fizyczne zmęczenie pomogło w zaśnięciu.\nKładąc się wieczorem spać, myślałam o wszystkim, co odkryłam w tym dziwnym domu. Tajemne laboratorium eliksirów, ukryty ogród pełen roślin, będący wygodnym źródłem potrzebnych ingredientów oraz obszerna biblioteczka wypełniona księgami o czarnej magii stanowiły dosyć przerażające połączenie. Zrozumiałam, że Snape to prawdziwy śmierciożerca, a nie, jak wcześniej pomyślałam, agent, który jedynie udawał. Może i moja matka miała coś wspólnego z tym środowiskiem, ale w niczym nie przypominała Snape’a. Potrafiła sprawnie posługiwać się zaklęciami, ale nie należała do wybitnych czarodziejów. W zasadzie nie skończyła szkoły i nie interesowała się czarną magią, która należała raczej do zaawansowanych czarów. Nigdy nie zrobiła niczego, co wskazywałoby na jakiekolwiek powiązanie ze śmierciożercami. Gdyby sama mi tego nie powiedziała, pewnie bym w to nie uwierzyła.\nSnape to zdecydowanie coś innego. Wyglądało na to, że miał coś wspólnego z zakazanymi sprawami, o których bałam się nawet myśleć. Magia stanowiła jego codzienność, zupełnie jak w przypadku moich nauczycieli w Beauxbatons. Zajmował się poważnie eliksirami, poza tym znał się również na czarnej magii i naprawdę się nią pasjonował.\nDom był ponury i mroczny, zdawało się, że gospodarz lubił takie klimaty. Ważne miejsca ukryto i zabezpieczono przed intruzami, co nie dziwiło, biorąc pod uwagę, czym zajmował się właściciel, ale jednocześnie kazało mi przypuszczać, że posiadał wiele tajemnic. Ta myśl nie ucieszyła mnie za bardzo. To, czego w tej chwili chciałam zdecydowanie uniknąć, to więcej sekretów.\nCzy mama wiedziała o nim to wszystko? Jak dobrze się znali? Czy naprawdę mogłam ufać komuś, kto sprawiał wrażenie wzorowego śmierciożercy? Co takiego mogło się stać, że zmienił front? Nie dziwiło mnie, że ludzie, którzy go znali, wątpili w autentyczność jego nawrócenia. Czy ktoś, kogo w takim stopniu fascynowała czarna magia, mógł naprawdę porzucić swoją naturę, a wiedzę wykorzystywać w słusznej sprawie? I, przede wszystkim, gdzie się w tej chwili podziewał?\nAutor: Jasy Snape o 13:12


ten Krzesło jajeczne, znany również jako Egg Chair, został zaprojektowany prawie sześćdziesiąt lat temu przez niepowtarzalnego projektanta i architekta Arne Jacobsena. Jego projekt przeszedł wiele różnych przeobrażeń. Ten fotel to prawdziwa ikona skandynawskiego designu i współczesnego designu. Fotel Jacobsen Egg: ikona duńskiego designu Rzeźbiony projekt krzesła Egg Arne Jacobsena to ikona funkcjonalnego duńskiego designu i... Read More\nten Krzesło jajeczne, znany również jako Egg Chair, został zaprojektowany prawie sześćdziesiąt lat temu przez niepowtarzalnego projektanta i architekta Arne Jacobsena. Jego projekt przeszedł wiele różnych przeobrażeń. Ten fotel to prawdziwa ikona skandynawskiego designu i współczesnego designu.\nFotel Jacobsen Egg: ikona duńskiego designu\nRzeźbiony projekt krzesła Egg Arne Jacobsena to ikona funkcjonalnego duńskiego designu i ponadczasowa klasyka. Uwielbiany przez miłośników designu starych i nowych, ten fotel nigdy nie wyszedł z produkcji i pozostaje rozpoznawalnym symbolem modernizmu. Jacobsen stworzył krzesło Egg w 1958 roku jako nowoczesną wersję fotela. Niektórzy uważają, że to fotel Womb fińskiego architekta Eero Saarinena, stworzony w 1948 roku, wpłynął na projekt Jacobsena dla fotela Egg..\nArne Jacobsen i krzesło Egg\nZlecony zaprojektowaniu wszystkich elementów dawnego hotelu SAS Royal w Kopenhadze (1958-1960) – od fasady wieżowca po jego wnętrze i wyposażenie – Jacobsen z powodzeniem zastosował swoje teorie architektoniczne i zintegrował je w praktyce. Fotel Egg jest ważnym elementem zespołu architektonicznego Hôtel Royal. Został zaprojektowany do siedzenia w holu i strefach socjalnych hotelu?.\nHistoryczne zdjęcie hotelu SAS Royal w Kopenhadze\nFotel został po raz pierwszy zaprezentowany na wystawie Formes Scandinaves w Musée des Arts Décoratifs w Paryżu w listopadzie 1958 roku w ramach projektu wyposażenia dla SAS Royal Hôtel. Obecnie hotel nosi nazwę Radisson Blu Royal. Dziś modernistyczne arcydzieło Jacobsena znajduje się we wnętrzach wielu współczesnych hoteli. Fotel od zawsze pozostaje synonimem udanego designu i dobrego smaku..\nHistoryczne zdjęcie holu hotelu SAS Royal w Kopenhadze\nInnowacja technologiczna, fotel ma owalny kształt. Umieszczony w Royal Hotel wspaniale kontrastował z architekturą budynku złożoną głównie z pionowych i poziomych linii. Czysty, organiczny design fotela nadał klasycznemu wnętrzu hotelu modernistyczny i elegancki akcent. W tym czasie Jacobsen był jednym z nielicznych projektantów, którzy tworzyli meble zaprojektowane organicznie. Jego humanistyczne podejście niewątpliwie przyczyniło się do jego popularności.\nFotel symbol organicznego modernizmu, źródło Pamono\nJacobsen pierwotnie zaprojektował podstawę krzesła Egg w swoim garażu, gdzie pracował z gliną, aby ukształtować i udoskonalić jego kształt. Przy tworzeniu krzesła był pierwszym projektantem, który zastosował pod tapicerką wewnętrzną powłokę z mocnej pianki. Obecnie krzesło wykonane jest z pianki poliuretanowej wzmocnionej włóknem szklanym. Następnie jest wykończony zimną pianką i pokryty tkaniną lub skórą – do wykonania każdego krzesła jest 1200 ręcznie szytych ściegów.\nSkorupa krzesła jest wyposażona w złącze odchylania, które można regulować w zależności od wagi użytkownika i stoi na polerowanej satynowo obrotowej podstawie w kształcie gwiazdy. Jako produkt gotowy, krzesło Egg to fotel zaprojektowany z zapałem, stworzony, aby dostosować się do życia i uczynić go wygodniejszym.\nKolaż fotograficzny z Jacobsonem siedzącym na krześle Egg\nArne Jacobsen, architekt i projektant, był również artystą, co wpłynęło na jego pracę i jego pogląd na użycie koloru. Wiele projektów mebli Jacobsena ma wspaniałe odcienie. Wreszcie, fotel Egg idealnie nadaje się do kolorowych tkanin i skór. Poniżej znajduje się specjalna edycja Jajka obita granatową tkaniną płócienną – inspirowana entuzjazmem Arne Jacobsena dla niebieskawych tonów.\nFotel tapicerowany granatową tkaniną płócienną\nDzięki charakterystycznemu kształtowi fotel Jacobsen ma imponującą, elegancką prezencję i zaprasza do wygodnego siedzenia. Po zajęciu miejsca krzesło zapewnia minimum prywatności, co jest szczególnie przydatne w miejscach publicznych lub gdy chcesz zostać sam w domu. Dzięki obrotowej podstawie możesz otworzyć się na rozmowę lub, przeciwnie, pozostać w swoim małym odizolowanym kokonie. Czytanie lub towarzysko, to zależy od nastroju użytkownika. Fotel często sprzedawany jest z podnóżkiem. W 1958 roku Jacobsen zaprojektował również stołek Egg. Krzesło i stołek są wykonane przez Fritza Hansena. Prawie sześćdziesiąt lat później krzesło z jajkiem pozostaje reprezentatywną ikoną duńskiego designu.\nKultowy fotel Egg w kolorze białym\nKrzesło Egg z tkaniną japońskiego projektanta Minagawa\nFotel z ciemnej skóry\nFotel skórzany w stylu vintage\nWspółczesna wersja z podnóżkiem\nWspółczesna wersja Racing and Emotion\nFotel pastelowy niebieski


Lokal na wynajem - Zielona Góra - Centrum - EMD-LW-149349 - 18.49m² - Lubuskie Ofertus\n502 084 163\n70,04 zł/m2 cena: 1 295 zł\nEKSKLUZYWNA POWIERZCHNIA BIUROWA W CENTRUM ZIELONEJ GÓRY- DO WYNAJĘCIA OD ZARAZ\nOferujemy Państwu powierzchnię biurową do wynajecia o wysokim standardzie. Powierzchnia 18,49 mkw na II pietrze kamienicy. W cenie wynajmu 1 pomieszczenie biurowe wylacznie dla najemcy + części wspólne: recepcja ( lub open space), WC oraz aneks kuchenny z pomieszczeniem socjalnym . Wysoki standard wykończenia oferowanaego lokalu oraz położenie przy jednym z głównych ciągów komunikacyjnych pieszych w mieście czynią ta ofertę atrakcyjną. Sąsiedztwo punktów handlowo-usługowych oraz banków i instytucji publicznych zwiększa dodatkowo prestiż lokalizacji.\nMiesięczny czynsz najmu to 61 zł netto+ vat/mkw, oraz koszty 9 zł netto+ vat/mkw tytułem kosztów eksplotacyjnych: (kanalizacja, woda, wywóz śmieci, ochrona całego obiektu, klimatyzacja, sprzatanie ciagów komunikacyjnych wspólnych, odśnieżanie, winda, ogrzewanie,dozorca - pracownik techniczny) Łączny koszt najmu powierzchni to 70 zł netto+VAT/mkw powierzchni. Jako opłata licznikowa pozostaje tylko energia elektryczna.\nIstnieje możliwość wynajmu większej powierzchni niż 18,49 mkw. Dostępne są jeszcze pomieszczenia o powierzchni: 24,27 mkw, 27,77 mkw 18,49 mkw. Pomieszczenia o powierzchni 27,77 mkw i 18,49 mkw są połączone ze sobą i mogą funkcjonować zarówno samodzielnie jak i łącznie. tyttttWwwwZapraszam do oglądania i najmu\nOpiekun oferty: Anna Krześniak tel 502 084 163 e-mail: ak@emerald-nieruchomosci.pl\nSymbol oferty EMD-LW-149349\nPowierzchnia 18,49 m²\nCzynsz najmu netto /m2 1 295 PLN\nOtoczenie budynki biurowe\nPowierzchnia pomieszczeń biurowych od 18,49 m2\nDo wynajęcia lokal położony w ścisłym centrum Zielonej Góry, o łącznej powierzchni 32 mkw. Budynek oraz lokal świeżo po remoncie - ściany gładzone i malowane, nowy parkiet. Lokal nadający się na rozmaite usługi, znajdujący się w bardzo atrakcyjnej lokalizacji! Idealny ...\nZADZWOŃ I UMÓW SIĘ NA BEZPŁATNĄ PREZENTACJĘ ZAPRASZAM DO WSPÓŁPRACY ---- 790-790-861 LOKAL W CENTRUM MIASTA -POLACAMY Do wynajęcia lokal o powierzchni 41,90m2. Nieruchomość znajduje się w przyjaznym miejscu do prowadzenia działalności usługowej lub biurowej. Lokal ...\nZADZWOŃ I UMÓW SIĘ NA BEZPŁATNĄ PREZENTACJĘ ZAPRASZAM DO WSPÓŁPRACY ---- 790-790-751--- LOKAL W ŚCISŁYM CENTRUM MIASTA!!! Oferujemy Państwu na wynajem wyremontowany lokal użytkowo-usługowy w ścisłym centrum miasta. Powierzchnia lokalu wynosi 24 m2 na którą przypadają ...\nLOKAL BIUROWY W CENTRUM MIASTA Do wynajęcia atrakcyjny lokal biurowy, położony na trzecim piętrze w zadbanej kamienicy w centrum miasta. Na powierzchnię ok. 46m2 składa się duże ok. 44m2 pomieszczenie biurowe z niewielkim zapleczem socjalnym. Dodatkowo wc z prysznicem ...\ncena 920 zł


Książeczka z nalejkami Littlest Pet Shop\nZestaw sześciu plansz z naklejkami z motywami Littlest Pert Shop.\nKsiążeczka z nalejkami Littlest Pe...\nKuferek kartonowy z rączką My Litt...\nPamiętnik zamykany My Little Pony\nPiórnik z wyposażeniem 2 klapki Li...\nPiórnik bez wyposażenia 2 klapki Littlest Pet Shop\nPiórnik bez wyposażenia 2 klapki L...\nZestaw artystyczny 68 elementów My Little Pony\nZestaw artystyczny, złożony z 68 elementów: farb akwarelowych, kredek, pisaków, gumki, temperówki, ołówka, kleju i linijki. Pakowane w plastikowej teczce, zamykanej na z...\nZestaw artystyczny 68 elementów My...\nWorek szkolny na ramię Littlest Pe...\nPiórnik tuba Littlest Pet Shop, ST...\nKlasyczny w kształcie, pojemny piórnik – tuba, z zamkiem błyskawicznym. Efektownie zdobiony postaciami Littlest Pet Shop.\nPiórnik tuba okrągła Littlest Pet ...


Kraków. Odmiany pośrednie w Galerii Zderzak\nWiadomości24 » Kultura » Wystawy » Kraków. Odmiany pośrednie w Galerii Zderzak\n#19957 wg odsłon (miesięczny)\nData dodania: 2016-05-28 10:59\nZadziwiające, niezbyt prawdopodobne wizerunki zwierząt to niejako manifest, mocne nawiązanie do kreacyjnej roli sztuki.\nWystawa Cyryla Polaczka „Odmiany pośrednie” swoim tytułem nawiązuje do teorii Karola Darwina o powstaniu gatunków. Naukowiec udowadnia w niej m.in. że musiały istnieć niezliczone odmiany pośrednie, łączące jak najściślej wszystkie gatunki danej grupy, niejako ogniwa pośrednie.\nW tym też duchu podąża w swej pracy twórczej Cyryl Polaczek, który zabiera widza w fantastyczna podróż po rewirach biologicznych zagadnień, ale z malarską subtelnością.\nW ciemnych, stylizowanych na naskalne rysunki płótnach artysta pokazuje swoje wizje malarskie inspirowane ewolucyjnymi teoriami. Zadziwiające, niezbyt prawdopodobne wizerunki zwierząt i roślin to niejako manifest, mocne nawiązanie do kreacyjnej roli sztuki.\nTego, czego nie wyjaśnią teorie czy naukowcy można zawsze „zastąpić” sztuką jej nadnaturalna zdolnością do tworzenia świata alternatywnego lub takiego, który jest właśnie „brakującym ogniwem”. Jak mówi autor wystawy: „Cytat z Darwina odnosi się do pojęcia form przejściowych, tzw. brakującego ogniwa, tych stworów, ryb, którym wyrosły kończyny i wypełzły na brzeg, ale ja czytam też ten cytat jakby dotyczył historii sztuki, albo i mojego malarstwa”\nInformacja na ZDERZAK


Aktualizowany 2015-01-30 12:50\nSezon ³y¿wiarski na lodowisku Helena trwa. Dla naszych Czytelników mamy piêæ podwójnych zaproszeñ na weekend 30 stycznia - 1 lutego. Sprawd¼, czy wygra³a¶/wygra³e¶.\nPodwójne zaproszenia na weekend 30 stycznia - 1 lutego (do wykorzystania od pi±tku do niedzieli) wygrali: Bo¿ena Zg³obicka, Wojtek Karabczyñski, Monika Zarzycka, Monika Fudal, Krzysztof Zieliñski. Gratulujemy. Potwierdzenia wys³ali¶my mailem.


Obwieszczenie Burmistrza Miasta Międzyrzec Podlaski Nr SR-XI.6220.4.21.2017 z dnia 23.11.2017r. – zawiadomienie stron o zakończeniu postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia pn. „Budowa instalacji do...\nObwieszczenie Burmistrza Miasta Międzyrzec Podlaski Nr SR-XI.6220.4.21.2017 z dnia 23.11.2017r. – zawiadomienie stron o zakończeniu postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia pn. „Budowa instalacji do uboju i przetwarzania drobiu planowanej do lokalizacji na obszarze działki nr ewid. 111/4 w obrębie 4 Miasta Międzyrzec Podlaski (przy ul. Siteńskiej)”; powiat bialski, województwo lubelskie\nTreść obwieszczenia pdf 455.06 KB Kamil Wysokiński\nWytworzony przez: Nestorowicz Anna (.)\nUdostępniony: 09 grudzień 2017\nsobota, 09 grudzień 2017 18:16\t Kamil Wysokiński\nArtykuł został zmieniony.\t sobota, 09 grudzień 2017 18:17\t Kamil Wysokiński


Pierwsze podium Wojciecha Chmielewskiego i Jakuba Kowalewskiego w Pucharze Świata Seniorów : MKS "Karkonosze" Sporty Zimowe Jelenia Góra\nAktualności > Pierwsze podium Wojciecha Chmielewskiego i Jakuba Kowalewskiego w Pucharze Świata Seniorów >\nWojciech Chmielewski /MKS Karkonosze Sporty Zimowe Jelenia Góra/ i Jakub Kowalewski po raz pierwszy w swej karierze stanęli na podium zawodów Pucharu Świata. Na Veltins Eis Arena- niemieckim torze w Winterbergu zajęli trzecie miejsce.\nW konkurencji jedynek Mateusz Sochowicz bardzo cenne czternaste miejsce, a Kacper Tarnawski /MKS Karkonosze Sporty Zimowe Jelenia Góra/ niespodziewanie, ale dobre dwudzieste miejsce.\nOdważni Wojtek i Kuba stanęli dziś na podium. Mateusz i Kacper osiągnęli najlepsze miejsca w sezonie.\nTrener kadry narodowej Marek Skowroński wystawił do walki także eksperymentalną sztafetę. Zajęła wysokie czwarte miejsce, przegrywając tylko z Rosjanami, Włochami i Łotyszami a pokonując Słowację i Ukrainę. Na uwagę zasługuje zdecydowane zwycięstwo ze sztafetą Słowacji, z którą Polacy przegrali szóste miejsce podczas MŚ w Soczi. Na swej zmianie „nowicjuszka” wśród seniorów Natalia Jamróz straciła do Słowaczki Simonakowej ( olimpijki z PyeongChang) jedynie dwadzieścia dwie tysięczne sekundy. Przy tej okazji, nie można nie napisać kilka ciepłych słów o postawie kolejnej młodej polskiej zawodniczki w kadrze seniorów Natalii Jamróz.\nW Koenigssee wystartują: Natalia Jamróz, Mateusz Sochowicz, Kacper Tarnawski oraz dwójka Wojciech Chmielewski i Jakub Kowalewski.\nW miniony weekend historyczny sukces w PŚ osiągnęli Chmielewski i Kowalewski, zajmując trzecie miejsce na innym obiekcie w Niemczech - w Winterbergu.\n- Bardzo się cieszyliśmy, bo podium w takich zawodach to duża sprawa i to nawet mimo absencji niektórych rywali. Po pierwszym ślizgu nasi reprezentanci plasowali się na trzeciej pozycji. W drugim popełnili błąd na wirażu zaraz po starcie, a potem jeszcze jeden w środkowej części. Gdyby to był idealny przejazd wówczas byłaby szansa na wyprzedzenie drugich w klasyfikacji Łotyszy Oskarsa Gudramovicsa i Peterisa Kalninsa. Rosjanie Aleksander Denisew i Władysław Antonow pojechali zdecydowanie najlepiej - powiedział trener kadry narodowej Marek Skowroński.\nBardzo dobrze spisała się także polska sztafeta - Jamróz, Sochowicz oraz Chmielewski z Kowalewskim zajęli czwartą lokatę. Strata do Rosjan, Włochów i Łotyszy była jednak dość wyraźna.\n- Liczymy na pozytywne zakończenie sezonu pucharowego, a później jeszcze, w terminie 14-15 marca, czekają nas mistrzostwa Polski w Siguldzie na Łotwie - przekazał Skowroński.


Pokoje Gościnne Siedlisko - Będzin, w Będzinie (ul. Podzamcze 51)\nZadzwoń do nas Pokoje Gościnne Siedlisko\nul. Podzamcze 51 , 42-500 Będzin odległość od centrum: 0.4 km\nTechIn zapytał(a) o nocleg 7 dni temu\nARTUR zapytał(a) o nocleg 13 dni temu\nPokój 8-osobowy od 25 zł / osoba 1 Zobacz Zapytaj o nocleg\nZapraszamy do skorzystania z usług naszej firmy w zakresie wynajmu miejsc noclegowych. Posiadłość usytuowana jest w spokojnej dzielnicy miasta a zarazem bardzo blisko głównych szlaków komunikacyjnych DK94 (400m), DK86(900m). W bezpośrednim sąsiedztwie jest malowniczy park okalający będziński zamek z nowoczesnym i bezpiecznym placem zabaw dla dzieci a także uroczymi alejkami parkowymi idealnymi na spacery. W promieniu 1 km od obiektu znajdują się sklepy takie jak: Biedronka, Lidl, Kaufland, Media Expert, centrum handlowe M1 oraz korty tenisowe, ścieżki rowerowe, targowisko miejskie, teatr, szpital, apteka, stadion, dworzec PKP, PKS. Posiadamy pokoje 2,3,4,7 osobowe z TV i lodówką w każdym z nich. Budynek wyposażony jest w dwie bezprzewodowe sieci internetowe WI-FI. Dla osób lubiących czytać do dyspozycji są książki o różnorodnej tematyce. Do dyspozycji gości jest kuchnia wyposażona w kuchenkę gazową, mikrofalę, oraz wszelkie naczynia, garnki i sztućce potrzebne do gotowania, przygotowywania i konsumpcji posiłków. Posiadamy obszerny, bezpieczny parking niewidoczny z drogi oraz miejsce wypoczynku z grillem. Budynek oraz przyległy teren wyposażony jest w system monitoringu dzięki któremu nasi goście mogą spać spokojnie. Ciepła woda przez 24h/dobę. Wszystkie zdjęcia zamieszczone w prezentacji zostały wykonane na terenie obiektu i przedstawiają realny obraz naszego Siedliska. Na terenie obiektu znajduje się automat sprzedający zimne napoje, słodycze jak również rzeczy potrzebne w codziennym życiu. Nasze Siedlisko przygotowaliśmy w sposób najbardziej dopasowany do potrzeb osób przebywających poza domem, ponieważ sami często podróżujemy służbowo i dlatego też staraliśmy się stworzyć namiastkę miru domowego. Serdecznie zapraszamy do skorzystania z naszej oferty.\nObiekt w bazie od: 2015-06-24\nDo dyspozycji gości: Grill, Miejsce na ognisko, Kuchnia ogólnodostępna, Udogodnienia - prasowanie / pranie (Możliwość zlecenia prania)\nSzczegóły lokalizacji: Obiekt znajduje się w Będzinie: - w Śródmieściu\nRewelacyjne miejsce, Rewelacyjni gospodarze. Czysto,ciepło, wszystkie udogodnienia umożliwiające komfortowy pobyt. Przyjechałam tu z północy Polski do szpitala św.Barbary z niedowidzącym synem. Troska jakiej doświadczyliśmy ze strony gospodarzy nie do opisania. Tu na " Siedlisku" liczy się człowiek i jego potrzeby a nie przysłowiowa "kasa". Przy kolejnej wizycie w Sosnowcu tylko tu będę szukała noclegu. Żaden "wypasiony" hotel nie zapewnia takiej atmosfery, a empatia gospodarzy czyni to miejsce drugim domem. Dziękuję i gorąco polecam. Mariola Fabjańczuk.\nNiestety opinia słaba. Miałem ustalony nocleg. Klient odwołuje nocleg poprzez wysłanie smsa, bez konkretnego powodu. Słabe zachowanie.\nŚwietne miejsce, bardzo czysto, elegancko i rewelacyjni ludzie, polecam bardzo !!\nPromocje są jedyne w swoim rodzaju ;))\nPozdrowienia od ekipy z Kalisza ^^\nZadaj pytanie dotyczące obiektu Pokoje Gościnne Siedlisko\nOdpowiedz na pytanie dotyczące obiektu Pokoje Gościnne Siedlisko


Dęby w hołdzie rozstrzelanym. Kilka ma „rodziców chrzestnych”\ngodzinę temu › zdjęć 51 Znamy finalistów pucharu. Jest niespodzianka\n3 godziny temu › zdjęć 39 Dostały kluczyki do dwóch nowych samochodów\n12 godzin temu › zdjęć 27\nwczoraj Gostyń. Aleja Pamięci w hołdzie rozstrzelanym\nwczoraj Otwarcie placu zabaw przy BOIK-u\nkomentarzy 2 galeria zdjęć video › Aktualności › red. Agata Fajczyk\nPomoc przyszła zewsząd. Zebrali więcej niż się spaliło\ngaleria zdjęć › Aktualności › red. Bogdan Bujak\nFuzja szkół wiejskich. Czy nauczyciele stracą pracę?\nNa kurs nie dotarli. Na skrzyżowaniu uderzyli w busa\nkomentarzy 20 › Aktualności › red. Agata Fajczyk\nkomentarzy 3 galeria zdjęć › Społeczeństwo › red. Agata Fajczyk\nWygrała i będzie pracowała w urzędzie miejskim\nOferta pracy, przedłożona przez Beatę Kierps, wygrała w ogłoszeniu naboru na wolne stanowisko urzędnicze w gostyńskim magistracie. Kandydatka uzyskała najwyższą liczbę punktów według ustalonych kryteriów wyboru i wkrótce rozpocznie pracę jako urzędnik ds. komunikacji społecznej i promocji w urzędzie miejskim. Burmistrz Gostynia Jerzy Kulak miesiąc temu ogłosił nabór na wolne stanowisko urzędnicze ds. komunikacji społecznej i promocji. Aplikanci do 30 marca mogli składać dokumenty. Od kandydatów wymagano wyższego... więcej ›\nponad rok temu › 15.04.2015 › Aktualności komentarzy 6 ~ Agata Fajczyk\nGaleria zdjęć klas maturalnych Zespołu Szkół Ogólnokształcących w Gostyniu więcej ›\nponad rok temu › 15.04.2015 › Społeczeństwo\nTermin zakończenia okresu składania zeznań podatkowych zbliża się wielkimi krokami! Swój PIT mamy możliwość dostarczyć do urzędu skarbowego do 30 kwietnia. Jeśli jeszcze tego nie zrobiłeś, pamiętaj o 1%. Przy wypełnianiu formularza zwróć uwagę na rubrykę nr 124. Wpisujsz tam nr KRS wybranej przez siebie organizacji, natomiast w pkt. 126: cel szczegółowy 1%. Tutaj należy wpisać najpierw uwaga! numer, a dopiero potem nazwisko lub pseudonim konkretnej osoby. Na Twoją pomoc czeka wielu mieszkańców naszego powiatu.... więcej ›\nponad rok temu › 15.04.2015 › Aktualności ~ Dorota Jańczak\nNatalia Borowska z SP w Daleszynie („6” z matematyki) i Tobiasz Chudy z SP w Sułkowicach (5+ z j. polskiego) to kolejni uczniowie wyróżnieni w naszej akcji. Dzieci otrzymały koszulki i zaproszenia do pizzerii. Gratulujemy! Już za tydzień rozpocznie się wybieranie wycieczki dla całej klasy! Kliknij i dowiedz się szczegółów o naszej akcji Maja Jazdończyk, Żaneta Szydłowska i Michał Łagoda Maria Lewandowicz i Patrycja Kluczyk Michalina Jesiak i Miłosz Niemczyk Maria Lewandowicz i Patrycja Kluczyk Lidia... więcej ›\nponad rok temu › 15.04.2015 › Społeczeństwo komentarzy 1 ~ Izabela Skorzybót\nNowi sołtysi chcą upiększać wioski\nCzterech nowo wybranych sołtysów w gminie Poniec rozpoczyna pierwszą kadencję na stanowisku włodarzy wiosek. Są to: Dominika Ferens w Janiszewie, Marian Lorenc w Szurkowie, Marcin Perdon w Rokosowie i Lidia Toporowicz w Dzięczynie. Ujawnili nam plany dotyczące rozwoju swoich miejscowości na najbliższe 4 lata. Więcej w bieżącym numerze "Życia Gostynia". Czytaj także o pierwszym konwencie sołtysów w gminie Krobia oraz o zakończeniu wyborów sołtysów w gminie Poniec więcej ›\nponad rok temu › 15.04.2015 › Aktualności ~ Bogumiła Rzeźnik\nPo raz kolejny ogłoszono Konkurs „Podwórko NIVEA”, w którym sponsor nagród NIVEA Polska sp. z o.o w tym roku ufunduje 40 placów zabaw. Uczestnikami konkursu mogą być - poza spółdzielniami mieszkaniowymi - również gminy. I z tej szansy skorzystała gmina Borek Wlkp. zgłaszając się do konkursu. Wyjątkowe „Podwórka Nivea” mają powstać w 40 lokalizacjach, które zbiorą największą liczbę głosów. Z końcem kwietnia poznamy 20 pierwszych zwycięskich lokalizacji, a kolejna... więcej ›\nponad rok temu › 14.04.2015 › Aktualności ~ Agata Fajczyk\nPaulina jest uczennicą klasy maturalnej w Zespole Szkół Ogólnokształcących i Zawodowych w Pogorzeli. Mimo młodego wieku, ma za sobą kilka wystaw, konkursów i sukcesów. Cały czas stara się jednak piąć ku górze, jak sama powtarza - jest samoukiem. Wielokrotnie pojawiała się na łamach naszego tygodnika. Ma wiele pasji: rysowanie, malowanie, fotografia, muzyka. - Wszystko zaczęło się od ołówka. Cały czas to rozwijałam i teraz idzie mi dużo sprawniej. Później zaczęły się zamówienia, co okazało się... więcej ›\nponad rok temu › 14.04.2015 › Społeczeństwo ~ Anna Twardowska\nDlaczego mieszkańcy nie przychodzą na koncerty?\nNowy rok kalendarzowy już trwa, pierwszy kwartał to dobry czas na statystyki, dotyczące działalności poszczególnych instytucji. Jedną z nich jest Miejsko – Gminny Ośrodek Kultury w Pogorzeli, który również podsumował swoją działalność. Dyrektor Mariusz Ossowski przedstawił pogorzelskim radnym oraz włodarzowi podsumowanie imprez kulturalnych w 2015 roku. Dyrektor opierał się na notatkach prasowych i prezentacji multimedialnej. - Od początku stycznia zaplanowaliśmy kilkanaście imprez. Chciałem państwu nie tyle udowadniać, co... więcej ›\nponad rok temu › 14.04.2015 › Społeczeństwo komentarzy 14 ~ Anna Twardowska\nPierwsze zawody nie wypadły najlepiej\nW minioną niedzielę na stawie w Rogowie, w gminie Krobia, działające tam koło wędkarskie „Wodnik” zapoczątkowało tegoroczny sezon. Niestety, mimo starań połów nie przyniósł pożądanych rezultatów. - Dzisiejsze zawody wypadły słabo, ryby nie brały. Karp jest w okresie tarła i chodzi przy samym brzegu. Na taki wynik zapewne miała też wpływ niesprzyjającą aura. W tym roku było długo zimno, a ryba lubi ciepło, wówczas żeruje i połowy są zdecydowanie lepsze – zauważył Janusz Bzdęga, prezes... więcej ›\nponad rok temu › 14.04.2015 › Kultura i Rozrywka ~ Bogumiła Rzeźnik\nRada powiatu gostyńskiego przyjęła ważną uchwałę dla niepełnosprawnych mieszkańców powiatu. Radni określili zadania z zakresu rehabilitacji zawodowej i społecznej osób niepełnosprawnych, realizowane przez powiat gostyński w 2015 r. w ramach środków otrzymanych z PFRON i ustalili też wysokość kwot przeznaczonych na poszczególne zadania. Łącznie przeznaczono na pomoc osobom niepełnosprawnym oraz organizacjom ich wspierającym 1 066 445zł, pozyskanych z PFRON. Zaznaczyć należy, że Państwowy Fundusz Rehabilitacji... więcej ›\nponad rok temu › 13.04.2015 › Zdrowie i uroda ~ Izabela Skorzybót\nKomu należy się Laur Gostynia?\nJeszcze do 15 kwietnia (do środy) w biurze rady miejskiej, mieszczącym się na parterze gostyńskiego ratusza, można zgłaszać kandydatury do nagrody gminy Gostyń „Laur Gostynia”. To najwyższa nagroda, przyznawana przez radę, za wybitne osiągnięcia w zakresie działalności kulturalnej, sportowej, badań regionalnych, przedsiębiorczości, promowania Gostynia w kraju i za granicą, realizacji idei wolontariatu i pracy społecznej na rzecz mieszkańców miasta i gminy. Może być przyznana w kategorii indywidualnej lub zespołowej. Prawo... więcej ›\nponad rok temu › 13.04.2015 › Społeczeństwo ~ Agata Fajczyk\nW zeszłym tygodniu nagrodziliśmy aż troje uczniów, którzy nadesłali do naszej redakcji kupony z bardzo dobrymi ocenami. Koszulki i zaproszenia wręczyliśmy: Mai Jazdończyk z SP nr 5 w Gostyniu za „6” z przyrody oraz Żanecie Szydłowskiej z SP w Pogorzeli za „6” z techniki. Michał Łagoda z ZS w Piaskach zabierze całą klasę do pizzerii. Przysłał kupon z oceną celującą z matematyki! Gratulujemy! Kliknij i dowiedz się szczegółów o naszej akcji Maria Lewandowicz i Patrycja Kluczyk Michalina Jesiak... więcej ›\nponad rok temu › 13.04.2015 › Społeczeństwo ~ Izabela Skorzybót


Czy to Prowansja ? – Pasje Hany\nCzy to Prowansja ?\n14 lipca 2021 Hania Blog\nNie wybieram się na razie na urlop, a zamieszczone poniżej zdjęcia zrobione zostały kilkadziesiąt kilometrów od Bydgoszczy.\nPiękna niedzielna pogoda zachęciła nas do krótkiej wycieczki poza miasto. Znajomi zaproponowali odwiedzenie lawendowego pola. W miejscowości Leszcze znajduje się Lovenda Kujawska . Co oferuje – znajdziecie na stronie o tej samej nazwie. Dojeżdżając do miejscowości Leszcze od strony Złotnik Kujawskich należy skręcić w lewo w piaszczystą , dość wąską drogę. Po przejechaniu około 500 m po prawej stronie drogi znajduje się właśnie owa Lovenda. Samochód można zaparkować nieco dalej na przygotowanym parkingu. W niedzielne południe ruch był dość spory. Wejście bezpłatne. Na miejscu można pospacerować wśród pięknej lawendy, zobaczyć miejsce do suszenia lawendy, zjeść lody lawendowe ( niestety w południe były już tylko orzechowo-lawendowe).\nPo spacerze wśród lawendy pojechaliśmy do Lubostronia. 60 minut samochodem i jesteśmy na miejscu.\nSamochód można zostawić na parkingu po drugiej stronie ulicy.\nPałac w Lubostroniu zaczęto budować w 1795 roku na zlecenie hrabiego Fryderyka Skórzewskiego.. Budowę zakończono w roku 1800. Pałac do drugiej wojny światowej pozostawał w rękach rodu Skórzewskich. Po wojnie początkowo był to obiekt wczasowy. Jako dziecko kilkakrotnie przyjeżdżałam do tego miejsca w ramach szkolnych wycieczek. Był to wówczas bardzo popularny kierunek . Zapamiętałam z tego czasu tylko drewnianą podłogę. Obecnie jest to obiekt w którym odbywają się imprezy o charakterze kulturalnym – koncerty wernisaże. Pałac otacza bardzo ładny , zadbany park.\nDwa lata temu byliśmy tutaj w czasie weekendu majowego na fantastycznych warsztatach jazzowych.\nPrevious Post:Co nowego w ogrodzie ?\nNext Post:Chorwacja – Słowenia sierpień 2021


Volvo Trucks wprowadza na rynek elektryczny samochód ciężarowy o większym zasięgu – Polski Traker\nHome / Aktualności / Volvo Trucks wprowadza na rynek elektryczny samochód ciężarowy o większym zasięgu\nVolvo Trucks wprowadza na rynek elektryczny samochód ciężarowy o większym zasięgu\nSzwedzka firma nadal jest liderem we wprowadzaniu bezemisyjnych samochodów ciężarowych na całym świecie. W Ameryce Północnej firma wprowadza teraz ulepszoną wersję swojego Volvo VNR Electric o zasięgu zwiększonym, nawet 85% i szybszym ładowaniu.\nVolvo VNR Electric to jeden z sześciu całkowicie elektrycznych samochodów ciężarowych Volvo Trucks, zaprojektowany specjalnie na rynek północnoamerykański. Rozpoczęcie sprzedaży nastąpiło w grudniu 2020 roku.\nPierwsza generacja Volvo VNR Electric miała zasięg operacyjny do 240 km (150 mil). Obecnie wprowadzana jest ulepszona wersja elektrycznego ciągnika siodłowewgo klasy 8*, o zasięgu eksploatacyjnym do 440 km (275 mil) i zwiększonej pojemności baterii do 565 kWh. Poprawiona wydajność wynika między innymi z ulepszonej konstrukcji baterii oraz stosowania sześciobateryjnych pakietów.\nSkrócony czas ładowania została osiągnięty poprzez zastosowanie ładowarek o mocy 250 kW. Umożliwiają one naładowanie pakietu sześcioakumulatorowego ciągu w 90 minut do 80% pojemności maksymalnej baterii, a w przypadku wersji czteroakumulatorowej – w 60 min.\n– Dowodem na wiodącą rolę Volvo Trucks w stale rozwijającej się branży jest to, że wprowadzamy na rynek ulepszoną wersję naszego VNR Electric zaledwie rok po rozpoczęciu sprzedaży – powiedział Peter Voorhoeve, prezes Volvo Trucks Ameryka Północna.\nProdukcja ulepszonego Volvo VNR Electric rozpocznie się w drugim kwartale 2022 r. w fabryce firmy w New River Valley w Wirginii, która jest wyłącznym producentem wszystkich samochodów ciężarowych Volvo w Ameryce Północnej.\nGlobalnie Volvo Trucks postawiło sobie za cel, aby do 2030 r. połowa wszystkich sprzedawanych samochodów ciężarowych była elektryczna.\n– Jesteśmy zdeterminowani, aby przewodzić transformacji branży transportowej. W ciągu zaledwie ośmiu lat naszym celem jest, aby połowa naszej globalnej sprzedaży samochodów ciężarowych była napędzana elektrycznie. Zainteresowanie wśród klientów jest duże i szybko staje się przewagą konkurencyjną przewoźników, aby móc oferować elektryczny, zrównoważony transport. To bardzo zachęcające – skomentował Roger Alm, prezes Volvo Trucks.\nVolvo Trucks rozpoczęło seryjną produkcję samochodów ciężarowych z napędem elektrycznym w 2019 roku jako jedna z pierwszych marek samochodów ciężarowych na świecie. Asortyment produktów obejmuje obecnie sześć modeli samochodów ciężarowych z napędem elektrycznym— Volvo FH, Volvo FM, Volvo FMX, Volvo FE, Volvo FL i Volvo VNR.\n*Całkowita masa pojazdu 15 ton i powyżej\nVolvo Trucks Volvo Trucks America Volvo VNR Electric\t2022-02-17\nTags Volvo Trucks Volvo Trucks America Volvo VNR Electric\nPrevious Udany start nowej dywizji ZF Commercial Vehicle Solutions\nNext Gmina Rzeczyca z nowym elektrobusem do przewozu dzieci Bolechowo


W świecie biznesu - Nauczanie dwujęzyczne i zintegrowane CLIL\n03 XII 2014 r.\nNauczanie dwujęzyczne i zintegrowane CLIL\nUdział w zorganizowanym przez Centrum Usług Doradczych Euroregionu Pomerania 76. Polsko-Niemieckim Forum Przedsiębiorców w Szczecinie poświęconym nauczaniu dwujęzycznemu i Content and Language Integrated Learning (CLIL) dostarczył mi kilku refleksji po spotkaniu. W żaden sposób nie będzie to tajemnicą, że głównym czynnikiem utrudniającym rozwój współpracy transgranicznej między Pomorzem Zachodnim, a Meklemburgią - Pomorzem Przednim jest dość znacząca bariera językowa. O niewystarczającej znajomości języka sąsiada z drugiej strony granicy wypowiadali się zarówno reprezentanci polskich i niemieckich władz regionalnych, jak i zaproszeni eksperci z Przedstawicielstwa Komisji Europejskiej, Fundacji Rozwoju Systemu Edukacji i Biura Koordynacyjnego Saksońskiej Agencji Oświatowej.\nCo ciekawe, o ile świadomość podejmowanych działań edukacyjnych poprawiających dwujęzyczność już od poziomu przedszkola do matury w regionie zachodniopomorskim wydaje się dość znaczna wśród uczestników forum, o tyle wiedza o aktywności akademików w tej sferze wyraźnie słabiej jest znana poza ich własnym środowiskiem. Jak wskazała prof. US dr hab. Magdalena Zioło, lokalne szczecińskie uczelnie oferowały i dalej oferują bądź całe tzw. potoki obcojęzyczne na swoich wydziałach lub pojedyncze wykłady/serie zajęć prowadzone przez obcojęzycznych visiting professors, ale - sądząc po dyskusji warsztatowej - świadomość tej oferty wydaje się dość odległa od powszechnej.\nDrugą kwestią wartą szczególnego zaznaczenia jest w moim odczuciu pewne niebezpieczeństwo rozmijania się oczekiwań i możliwości ich spełnienia między światem biznesu, a akademią. Całkiem zrozumiałe z punktu widzenia środowiska wydaje się często poruszane w publicznym dyskursie oczekiwanie - ubrane czasem wręcz w postulat - biznesu, aby uczelnie dostarczały nieomal gotowy "produkt" na rynek pracy. Doświadczając trudności w ustaleniu parametrów typu Return on Investment (ROI) z inwestycji szkoleniowej, przedsiębiorcy zwracają mocno uwagę na stronę kosztową kształcenia nowego pracownika już na docelowym stanowisku. Tym niemniej, raczej trudno byłoby oczekiwać, aby kształcenie językowe na poziomie uniwersyteckim przyszłych fachowców było ściśle ograniczone do języka fachowego danej branży. Nie dość bowiem, że zmiany technologiczne skutkują stałą potrzebą modyfikacji języka ich opisującego, to i sama wielokrotna zmiana branż w karierze absolwentów staje się normą. engline na FB\nPrzy dość wąskim podejściu edukacja akademicka młodzieży może zgubić - niejako przy okazji - swój składnik formatywny w tradycyjnym etosie uniwersyteckim, niezależnie od rozmaitości opinii na temat bieżącej społecznej rangi i znaczenia tego etosu.\nIstnieje zatem potrzeba dalszego uzupełniania przez absolwentów sprofilowanych kwalifikacji przydatnych wybranych przez nich sektorach gospodarki już po studiach. Na przeciw tej potrzebie wychodzi rozwiązanie sprawdzające się nie tylko w warunkach korporacji, ale i co raz częściej małych i średnich przedsiębiorstw.\nW praktyce modelu zarządzania przez kompetencje, ale i nie tylko, jest zatem miejsce na trzeciego partnera, oprócz biznesu i akademii, w postaci branży usług szkoleniowych, czego przykładem jest engline Business English Solutions


Alternatywny Przegląd tygodnia. Władza kocha PRL - dziennikpolski24.pl\n14 lipca 2018 14.07.2018 Aktualizacja: 14 lipca 2018 11:35 14.07.2018 11:35\nPaweł Kukiz wyraził swoje oburzenie w związku z prowadzeniem, przez niektórych kandydatów na prezydentów miast, nielegalnych kampanii wyborczych. „Dopóki szef Państwowej Komisji Wyborczej nie ogłosi oficjalnie terminu wyborów, to kampanie promocyjne kandydatów są działaniami nielegalnymi” - zagrzmiał lider antysystemowego ugrupowania i dodał: „Zastanawiam się, czy nie zgłosić do prokuratury tych wszystkich redakcji i kandydatów”.\nCo do doniesienia na kandydatów, to uświadamiam panu posłowi, że polskie prawo nie przewiduje sankcji za ich naganne postępowanie. Zaś co do mediów, to właśnie dzięki nim wyborcy wiedzą o owym łamaniu prawa i „świętym” oburzeniu posła.\nJak wynika z raportu Najwyższej Izby Kontroli szpitale, za grube miliony, kupują specjalistyczny sprzęt, który potem… latami zalega w piwnicach. Zakupy dokonywane są np. za pieniądze z dotacji Ministerstwa Zdrowia, ale tak potrzebny sprzęt leży potem w magazynach, bo szpitale nie mają pieniędzy na budowę odpowiednich pomieszczeń. Przypomina mi to sytuację z PRL, kiedy to w pośpiechu, i też za grube miliony, budowano nowe osiedla mieszkaniowe, ale na nieuzbrojonych terenach, więc nieogrzane zimą mieszkania niszczały jeszcze przed zasiedleniem.\nDo mediów wyciekła treść skargi Kancelarii Prezydenta na telewizyjne „Wiadomości”. Chodzi o to, że gdy ogłoszono propozycje pytań do prezydenckiego referendum, sztandarowy program informacyjny TVP nawet się o tym nie zająknął. No cóż, prezydentowi i jego kancelarii chyba umknęła, całkiem publiczna, deklaracja obozu rządzącego, że telewizja publiczna ma być telewizją rządową, a nie opozycyjną czy… prezydencką.\nZjednoczona Prawica po raz kolejny chce zmieniać ustawę o Sądzie Najwyższym. Ponieważ brakuje chętnych na sędziów NS, PiS chce zmniejszyć liczbę wymaganych sędziów koniecznych do wyboru nowego prezesa sądu. Wygląda na to, że RP trzecia i pół, zwalczająca złogi PRL, jakoś się na ten PRL za bardzo zapatrzyła i tak jak on gwałtownie usiłuje rozwiązać problemy, które sama stworzyła.\nMinister edukacji Anna Zalewska, która zwalcza zatrudnianie nauczycieli na „śmieciówkach”, sama pracowników swojego biura poselskiego zatrudnia wyłącznie na takich umowach. To zapewne z miłości do lektury Sienkiewicza, który napisał: „Kali ukraść krowa dobrze, Kalemu ukraść krowa źle”. Nagroda Tygodnia za przywiązanie dla klasyki polskiej literatury.\ngosc (gość) 16.07.18, 12:51:48\nMłodzi nie pamiętają jak to było pod koniec komunizmu i przed wstąpieniem do UE, może\nim też przyjdzie robić coś wielkiego za jakiś czas.


książkowe recenzje sygin: Zabawa w miłość - Margaux Fragoso\n"Zabawa w miłość" jest trudną książką, tak jak trudny jest temat, który porusza, ale zarazem nie jest to zmyślona opowieść, ale prawdziwa historia czyjegoś życia i jak to zwykle w takim przypadku, jest tak wciągająca jak samo życie. Już od jakiegoś czasu mówi nam się i ostrzega - zwłaszcza rodziców - że pedofil to nie niechlujny mężczyzna w szarym prochowcu, czyhający na dzieci przy parkach i placach zabaw, ale zwyczajny, sympatyczny człowiek, niczym się nie różniący od "statystycznego obywatela". Mimo wszystko, nawet mnie samej trudno uwierzyć, że ktoś reprezentujący tak straszne zło, może być pod wieloma względami "fajnym facetem", Margaux Fragoso postanowiła udowodnić nam, że jednak może.\n"Zabawa w miłość" jest historią wieloletniego związku dziecka, a później młodej kobiety ze starszym od niej o kilkadziesiąt lat mężczyzną. To historia Lolity widziana oczami Lolity i przez nią nam opowiedziana. Margaux poznaje Petera gdy ma siedem czy osiem lat i z miejsca ją oczarowuje. Jak pięćdziesięcioletni mężczyzna może uczuciowo uzależnić od siebie dziecko? Trudno tu znaleźć jednoznaczną odpowiedz. Margaux jest nieco zagubioną dziewczynką, nie ma przyjaciół w swoim wieku, spędza czas z chorą na niezidentyfikowaną chorobę psychiczną matką - która regularnie znika w szpitalach - i nieco nadpobudliwym ojcem, który nie przepuści żadnej okazji by przypomnieć ile problemów przysparza mu żona i córka. Czy więc to dziwne, że Margoux znajduje jedyny stały element i niezawodne oparcie w Peterze? Wszystko to w lekkiej, kolorowej otoczce lat osiemdziesiątych i dziewięćdziesiątych, muzyce Nirvany i seksualnej rewolucji.\nTo bardzo trudna historia, bardzo trudnej miłości, bo choć to wydaje się nieprawdopodobne Margaux kocha Petera, nawet gdy wraz z wiekiem zaczyna rozumieć jak złe jest to, co ją z jego strony spotkało. I choć wiem, że to dziwne, co teraz napiszę, ale Peter kochał Margaux, tyle, że jest to miłość wypaczona i zła.\nNie mam wątpliwości jak wiele wysiłku musiało kosztować panią Fragoso opisanie tej historii i decyzja by ją opublikować. Jestem jej za ten trud bardzo wdzięczna, bo dzięki temu mamy szansę poznać problem z perspektywy ofiary, która nawet nie zdaje sobie sprawy, że jest ofiarą, z perspektywy dziecka, które po prostu chciało czuć, że jest kochane.\nAutor: sygin09 o 21:00\nEtykiety: 6/10, biografia, fragoso, Prószyński i S-ka, wyd2011\nKasia Roszczenko 13 sierpnia 2013 06:26\nChętnie przeczytam. Lubie historie pisane przez życie, a Twoja historia jeszcze bardziej mnie zachęca.


Pogoda w Sepych weekend ⇒ Prognoza pogody w Sepych na weekend ⋙ Rosjia • METEOPROG.PL\nPogoda w Sepych\nPrognoza pogody w Sepych na 18 01 - 22 01\nPogoda w Sepych weekend\nPogoda w Sepych: Bez opadów - opady nie są oczekiwane. Pochmurnie z przejaśnieniami - od 8-10\nPogoda w Sepych: Bez opadów - opady nie są oczekiwane. Pochmurnie - 7-10 stopni piętra niskiego.\nPogoda w Sepych: Bez opadów - opady nie są oczekiwane. Niebo niewidoczne - 10 stopni chmur piętra niskiego.\nPogoda w Sepych: Bez istotnych opadów - 0, 0-0, 3 mm/12 h. Niebo niewidoczne - 10 stopni chmur piętra niskiego.


Strych i schody strychowe bez tajemnic - Schody i balustrady\nNiektórzy uważają, że strych jest pomieszczeniem zbędnym w domu, a nawet, że jest to wręcz marnowanie miejsca. Czy rzeczywiście tak jest? Oczywiście, że nie! Wystarczy tylko odpowiednio zaplanować zagospodarowanie tej, przydatnej przy wielu okazjach, przestrzeni. Dawniej strych był kojarzony z miejscem tajemniczym, w którym można odnaleźć wiele interesujących skarbów, dlatego z chęcią jest odwiedzany chociażby przez dzieci w trakcie zabaw.\nJednak strych może stanowić przede wszystkim dodatkowe pomieszczenie gospodarcze, w którym będziemy mogli przechowywać rzeczy, po które sięgamy rzadko lub używamy je sezonowo - w zależności od pory roku. Nie można też zapominać, że strych stanowi też poniekąd strefę buforową, odpowiadającą za ograniczenie wychładzania się zimą pomieszczeń znajdujących się na niższych piętrach. Latem z kolei ogranicza ich nagrzewanie.\nPonadto możemy docenić strych w sytuacji, gdy okaże się, że dach naszego domu jest nieszczelny. To właśnie ta przestrzeń - nasze nieużytkowe poddasze - da nam możliwość wykrycia i co za tym idzie, szybkiej naprawy tej nieszczelności. By umożliwić sobie komfortowy dostęp do naszego poddasza, warto zainwestować w dobre schody strychowe. Mogą to być zarówno schody stacjonarne, jak i te ze składaną drabinką, które cieszą się w ostatnim czasie wielką popularnością. Warto przyjrzeć się bliżej tej opcji, gdyż jest ona praktyczna i umożliwia nam oszczędność przestrzeni.\nInnymi zaletami takiego rozwiązania jest korzystna cena oraz łatwy montaż. Możemy zdecydować się na schody strychowe z drewnianą drabinką, która może być trzy - lub czterosegmentowa. Kończące ją zabezpieczające stopki nie tylko stabilizują drabinkę, ale również chronią podłoże przed porysowaniem. Klapa schodów może być nieizolowana, termoizolacyjna lub ognioodporna. Wybór odpowiedniego rodzaju klapy zależy od temperatury poszczególnych kondygnacji. Jeśli temperatura w pomieszczeniach jest zbliżona, można zdecydować się na klapę bez izolacji.\nJednak w przypadku, gdy chcemy oddzielić ogrzewane kondygnacje od zimnego strychu, lepszym rozwiązaniem będzie izolacja termiczna. Klapa ognioodporna stanowi z kolei ochronę przed rozprzestrzenieniem się ognia w przypadku pożaru. Drabinka schodów strychowych może być także wykonana z metalu. Materiał ten ułatwia nam czyszczenie schodów. W tym przypadku do wyboru również mamy konstrukcję segmentową, ale możemy zdecydować się też na schody nożycowe. Sporą zaletą tych ostatnich jest to, że złożona drabinka zajmuje jeszcze mniej miejsca, dzięki czemu idealnie nadają się one do pomieszczeń niewielkich rozmiarów. Ich wadą jest jednak stosunkowo wysoka cena w porównaniu z pozostałymi. Wiele zależy zatem od tego, jak często będziemy użytkować nasz strych.\nJeśli będziemy z niego korzystać dość często, warto zainwestować w schody strychowe o konstrukcji nożycowej, bowiem są one najprostsze w rozkładaniu i składaniu. Do schodów strychowych możemy również dokupić przydatne akcesoria. Jednym z nich jest dokręcana poręcz, która ułatwi wchodzenie na stopnie i schodzenie z nich.\nZ kolei, by zabezpieczyć otwór w stropie od strony strychu warto zainwestować w ochronną barierkę. Dzięki temu użytkowanie poddasza będzie jeszcze bezpieczniejsze. Jeśli zdecydujemy się na montaż schodów strychowych w stropie, mankamentem mogą być dla nas powstałe szczeliny wokół skrzynki widoczne od strony części mieszkalnej. Na szczęście pomogą nam je zamaskować specjalne listwy, również dostępne w sklepach oferujących schody strychowe.


OLIMP Hydratonic Med proszek o smaku malinowym x 10 saszetek | cena, opinie, dawkowanie, skład | i-Apteka.pl\nOLIMP Hydratonic Med proszek o smaku malinowym x 10 saszetek\nOlimp Hydratonic Med to preparat przeznaczony do stosowania w postępowaniu dietetycznym w stanach odwodnienia organizmu, do których najczęściej dochodzi w trakcie biegunki lub przy wymiotach. Preparat nawadnia i uzupełnia utracone elektrolity.\nKod produktu: 33607\nGlukoza bezwodna, maltodekstryna, cytrynian sodu, kwas cytrynowy, chlorek sodu, chlorek potasu, aromaty, acesulfam K – substancja słodząca. Zawiera cukry i substancję słodzącą.\nWartość odżywcza w 100g produktu/w 100ml gotowego do spożycia napoju: wartość energetyczna – 280,6kcal (1172,9kJ)/8,4kcal (35,1kJ), białko – 0g/0g, węglowodany – 70,16g/2,1g, w tym: cukry (glukoza) – 59,7g/1,79g; tłuszcz – 0g/0g.\nSkład zgodny z zaleceniami ESPGHAN: glukoza – 99mmol/l, sód – 60mmol/l, chlorki – 50mmol/l, potas – 20mmol/l, cytrynian – 16mmol/l. Osmolarność – 245mOsm/l. Składniki w 100g produktu/w 100ml gotowego do spożycia produktu: glukoza – 59,67g/1,79g, sód – 4,67g/0,14g, chlorki – 6,0g/0,18g, potas – 2,67g/0,08g, cytrynian – 10,0g/0,3g.\nZestaw elektrolitów oraz glukoza pomogą nawodnić organizm oraz przywrócić równowagę elektrolitową. Dietetyczny środek spożywczy specjalnego przeznaczenia medycznego Olimp Hydratonic Med to preparat do stosowania w postępowaniu dietetycznym w stanach odwodnienia. Każda saszetka zawiera proszek do przygotowywania doustnego płynu nawadniającego. Preparat ma skład zgodny z wytycznymi Europejskiego Towarzystwa Gastroenterologii, Hepatologii i Żywienia Dzieci (ESPGHAN), ma obniżoną zawartość sodu oraz zmniejszoną osmolarność.\nDietetyczny środek spożywczy specjalnego przeznaczenia medycznego Olimp Hydratonic Med przeznaczony do stosowania w postępowaniu dietetycznym w stanach odwodnienia organizmu przy wymiotach lub w przebiegu biegunki jako sposób na uzupełnienie płynów oraz składników mineralnych. Preparat dla dzieci powyżej 3. roku życia, młodzieży oraz dorosłych.\nNie zawiera glutenu, laktozy oraz białek mleka. Produkt przechowywać w miejscu niedostępnym dla dzieci, w temperaturze pokojowej. Preparat nie nadaje się do stosowania jako wyłączne źródło pożywienia. Nie należy go stosować pozajelitowo. Preparat posiada pozytywną opinię Instytutu Matki i Dziecka.\nNie stosować w przypadku nadwrażliwości na którykolwiek składnik preparatu. Nie stosować w przypadku słabej wydolności nerek, niedrożności jelit oraz wstrząsu hemodynamicznego.\nStosować pod nadzorem lekarza. Zawartość jednej saszetki należy rozpuścić w 200ml przegotowanej, ciepłej wody. Zaleca się pić schłodzony płyn. Roztworu nie należy dosładzać. Preparat należy stosować według schematu: faza nawadniania (pierwsze 3-4 godziny nawadniania): masa ciała od 12 do 15kg – zawartość 4 saszetek rozpuścić w 800ml wody. Podawać małymi porcjami; masa ciała powyżej 15kg – zawartość 6 saszetek rozpuścić w 1200ml. Podawać małymi porcjami. Faza nawadniania podtrzymującego (dalsze etapy nawadniania): zawartość jednej saszetki w 200ml. Podawać po 100ml płynu po każdym wypróżnieniu lub wymiotach. Nie przekraczać zalecanej porcji do spożycia w ciągu dnia.\nPorady związane z OLIMP Hydratonic Med proszek o smaku malinowym x 10 saszetek


Angelcare, Pojemnik na pieluchy Captiva | Pielęgnacja \_ Kosze na zużyte pieluszki | MamaBebe.pl\nPielęgnacjaKosze na zużyte pieluszkikliknij na zdjęcie aby je powiekszyćAngelcare, Pojemnik na pieluchy Captiva\nUnikalna konstrukcja pojemnika zapewnia prostą obsługę i higieniczne opróżnianie.\nWielowarstwowy, nieperfumowany worek foliowy nieprzepuszczający zapachu i bakterii z brudnych pieluszek. Dzięki niewielkiemu zużyciu folii pojemnik jest produktem przyjaznym środowisku naturalnemu.\nKażdy wkład z folią może pomieścić do 180 pieluch.\nElementy zestawu pojemnika:\n- Pojemnik na pieluchy.\n- Wymienny wkład foliowy.\n- Instrukcja w języku polskim.ZAPYTAJ O PRODUKTe-mail:pytanie:OPINIE O PRODUKCIEAngelcare, Pojemnik na pieluchy Captiva\nOcena: Ktoś powie że nie potrzebne to? nawet nie wie jak się myli naprawdę super sprawa warto zakupić.\nAutor: Monika, BukownoKosz pojemny, funkcjonalny, szczelny, nie czuć zużytych pieluszek tak, jak w normalnych koszach. Polecam :)\nAutor: Magdalena, WarszawaDobrze spełnia swoją rolę - nie czuć zapachów. A forma wyrzucania na pewno bardziej ekonomiczna niż w koszach ze skręcaniem torby po każdej pieluszce.\nOcena: Jestem bardzo zadowolona z pojemnika. naprawdę nie przepuszcza brzydkich zapachów. jak najbardziej polecam....\nAutor: Izabela, RzeszówPojemnik bardzo pojemny i łatwy w obsłudze. Szczelny, więc nie przepuszcza niechcianych zapachów ;) Spełnia swoją funkcję !!!Aby móc ocenić produkt lub dodać opinię, musisz być zalogowany.Zobacz takżeAngelcare, Wkład do pojemnika na pieluchy Captiva - 3-PAK (3szt.)\nCena: 79,99 złAngelcare, Wkład do pojemnika na pieluchy Captiva\nCena: 32,99 złPodobne produktyAngelcare, Wkład do pojemnika na pieluchy Captiva\nCena: 32,99 złAngelcare, Wkład do pojemnika na pieluchy Captiva - 3-PAK (3szt.)\nCena: 79,99 złPolecaneDoidy Cup, Niezwykły kubeczek, 3m+


y jest szczególnie osobom, które bardzo ciężko znoszą wysokie temperatury i w takich warunkach czują się niekomfortowo. Jeśli jesteś jedną z tych osób, nie zastanawiaj się i zamontuj klimatyzację.\nDodane: 13-04-2022 03:57\nSzkolenia BHPDbaj o czystość swojego autaOzdoby na weseleRadca prawy radzi - garść wskazówekPILNE! Zobacz TYLKO Jeśli Chcesz sprowadzić samochód odontofobi ? Det er verdt det ? sl? Krótko o zaproszeniach na śluby i weselaOlejki, czyli sekret pięknej skóry?Studia badań telefonicznychVisit PolandTanie pozycjonowanieO odzieży medycznej i kosmetycznejPodstawa wystroju: DywanWybór dentysty i protetyka, czym się kierować?Domy opieki nad seniorami. Czego o nich nie wiesz?Badania tajemniczego klienta. Krótko i na tematTaśmy grzewcze na ścianęAdwokat w KatowicachNawadniać ogród? Jak ekspert!Kto powinien mieć klimatyzacjęDobry dentysta Zabrze Looking for ways to hire a driver in birmingham Wybieramy klimę do domuNowoczesne sposoby jak znaleźć dobrego prawnika w każdych warunkachAkcesoria podróżne. Niezbędnik każdej osoby podróżującej!Bhp-pulsar.plMłodzieżowy psycholog. Podejście do młodych pacjentówRóżane, arganowe, kokosowe i wszystkie inne olejki kosmetyczne. Czy warto je kupić?<Czy są zmiany jak zrobić panele słoneczne?


Niezwyciężony „Teddy” - Przewodnik Katolicki\nWygrywał walki bokserskie w obozach koncentracyjnych. Kibicowali mu współwięźniowie i wysocy oficerowie SS. Tadeusz Pietrzykowski, „Teddy”, zmarł w 1991 r., teraz powstaje fabularny film oparty na jego niezwykłej biografii.\nLosy Tadeusza Pietrzykowskiego, który najważniejsze walki w swoim życiu stoczył w obozach koncentracyjnych, zainspirowały w przeszłości twórców: Józef Han opierając się na jego historii, napisał nowelę Bokser i śmierć, a na jej podstawie słowacki reżyser Peter Solan nakręcił w 1962 r. film o takim samym tytule. Jednak nawet jeśli ktoś słyszał o obozowych walkach bokserskich, to nie tyle o „Teddym”, ile o Salamo Arouchu, greckim pięściarzu żydowskiego pochodzenia, bohaterze amerykańskiego filmu Triumf ducha z 1989 r. Arouch walczył o swoje życie, przegrana walka oznaczała dla niego śmierć w komorze gazowej. Stoczył w Auschwitz ponad dwieście walk i wszystkie wygrał, ale z „Teddym” nigdy się na ringu nie spotkał. Kiedy Arouch znalazł się w Auschwitz, Pietrzykowskiego już tam nie było, walczył wtedy w innym obozie koncentracyjnym, w Neuengamme koło Hamburga. Obaj doczekali końca wojny w Bergen-Belsen. Arouch na oświęcimskim ringu walczył za to z innym polskim pięściarzem, wicemistrzem Europy z 1939 r. i kilkukrotnym mistrzem Polski, Antonim Czortkiem. Czortka przywieziono do Auschwitz latem 1943 r. Został rozpoznany prawdopodobnie przez niemieckiego kapo, mistrza Niemiec w wadze średniej, Waltera Dunninga, zwanego też „krwawym Walterem”. To on miał być inicjatorem organizowania w obozie bokserskich walk, a jednym z jego pierwszych przeciwników na ringu był „Teddy”. O „Teddym” opowiadano sobie w obozie długo, stał się legendą, o czym w opowiadaniu U nas w Auschwitzu zaświadczał Tadeusz Borowski, pisząc: „Jeszcze tkwi tu pamięć o Numerze 77, który niegdyś boksował Niemców jak chciał, biorąc na ringu odwet za to, co inni dostali na polu”.\n„Gdy spoglądam na niego, wydaje mi się niepodobieństwem nie zapamiętać jego twarzy. Niebieskie łagodne oczy i niezmącony wyraz pogody mogą zmylić wielu niewtajemniczonych. Pomyśli sobie taki jeden z drugim: ot, chuchro. A tymczasem «chuchro» może wrzepić takie cięgi, o jakich się wielu nie śniło! I dlatego radzę życzliwie: przyjrzyjcie się państwo fotografii. Jeśli tego młodzieńca o nieskalanej twarzy spotkacie przypadkiem na swej drodze, ustąpcie mu przezornie miejsca. Leży to doprawdy w waszym interesie” – tak pisał dziennikarz sportowy w 1939 r. o 22-letnim dobrze zapowiadającym się polskim pięściarzu. Wojna przerwała jego sportowe marzenia. We wrześniu brał udział w obronie Warszawy, potem próbował dostać się do Francji i przyłączyć do formowanego tam wojska polskiego. Został jednak złapany, a następnie aresztowany. Przetrzymywany był przez Gestapo w więzieniach w Muszynie, Nowym Sączu i Tarnowie. W czerwcu 1940 r. wraz z kilkusetosobową grupą więźniów z południa Polski został odtransportowany do Auschwitz. Był to pierwszy masowy transport do tego obozu zagłady. Tadeusz Pietrzykowski otrzymał numer 77. W archiwum byłego obozu Auschwitz-Birkenau zachowała się relacja Tadeusza Pietrzykowskiego, w której dokładnie opisał swoje wspomnienia z tego okresu. Scenarzyści mieli z czego korzystać.\nDla więźniów wytrzymałość Pietrzykowskiego na ból i uderzenia strażników była zdumiewająca. Kiedy okazało się, że jednym z najgroźniejszych i siejących postrach kapo był niemiecki bokser, wpadli na pomysł zaaranżowania walki o … chleb.\nPietrzykowski ważył 40 kilogramów, „krwawy Walter” był cięższy o co najmniej 30. „Rozpoczęła się walka. Zanim to nastąpiło, w umyśle jak błyskawica przewinęła się moja uprzednia kariera bokserska: sylwetka trenera Stamma, pierwsza i ostatnia walka. Wiedziałem jedno: że muszę walkę wygrać. (…) Był to dobrej klasy bokser zawodowy. Nie wiem, kto z nas był lepszym bokserem. Ale wiem jedno, że są takie chwile, gdy rzeczy niemożliwe stają się rzeczywistością” – wspominał Pietrzykowski walkę, dzięki której przeżył obozy. Boks stał się w Auschwitz bardziej popularny od piłki nożnej, wkrótce walki między więźniami odbywały się w każdą niedzielę, walczono o przydział do lepszego komanda, o bochenek chleba, o kocioł zupy dla całego bloku, aż wreszcie walki stały się ulubioną rozrywką wysokich rangą esesmanów. Na konkretnych zawodników stawiano całkiem wysokie sumy.\nTyle że „Teddy” stał się coraz bardziej bezczelny wobec esesmanów, coraz bardziej pewny siebie, a im coraz mniej podobało się to, że regularnie wygrywał walki z Niemcami.\n„Nie bij synu, nie bij”\nW przygotowywanym filmie na pewno zobaczymy też inne oblicze działalności obozowej Pietrzykowskiego, który należał do jednej z konspiracyjnych piątek założonego przez rotmistrza Witolda Pileckiego Związku Organizacji Wojskowej. Kto wie, czy nie zobaczymy wątku obozowej miłości „Teddy’ego”, Gertrudy Hannauer, niemieckiej więźniarki, która podała mu zarażone tyfusem wszy, które podrzucał potem esesmanom. Po wojnie oboje myśleli, że nie żyją, i założyli rodziny. Kiedy Tadeusz Pietrzykowski ją odnalazł, prosiła, by do niej nie pisał, kto wie, może nie chciała pamiętać.\nByć może w scenariuszu zostanie ujęte spotkanie boksera z o. Maksymilianem Kolbe. Pietrzykowski opisywał, jak dostał od wartownika pozwolenie zadania kilku ciosów niemieckiemu kapo znęcającemu się nad jednym ze słabszych więźniów. Kiedy szykował się do kolejnego uderzenia, nagle odciągnął go tamten więzień, złapał go za rękę i poprosił: „Nie bij, synu, nie bij, synu!”. Nosił okrągłe okulary w drucianej oprawie. „Tego proszącego więźnia widziałem wówczas pierwszy raz w życiu. Jego twarz była jakaś nienormalna: łagodna, dziwnie spokojna, nie wiedziałem, co powiedzieć. Zabrakło mi języka w ustach. W końcu machnąłem ręką i odszedłem” – wspominał Pietrzykowski. Spotykał potem o. Kolbego kilka razy, rozmawiali, dla niego, choć był osobą wierzącą, postawa o. Kolbego, który dzielił się chlebem z tymi, którzy go okradali, który ostatecznie dobrowolnie zgłosił się na śmierć, była trudna do pojęcia.\nW końcu w Auschwitz Pietrzykowskim zaczęło interesować się Gestapo, na szczęście udało się go przenieść do obozu w Neuengamme pod Hamburgiem. Cudem. Kierownikiem tego obozu okazał się odwiedzający służbowo Auschwitz Hans Luetkemeyer, były sędzia bokserski, który pamiętał Pietrzykowskiego z meczu w Poznaniu w 1938 r. Na odchodne „krwawy Walter” podarował mu rękawice bokserskie. W Neuengamme Pietrzykowski nadal wygrywał mecze bokserskie, stawiał na niego nawet komendant obozu, a obozowy lekarz SS był jego uczniem podczas sparingów. Ta znajomość okazała się dla polskiego pięściarza zbawienna. Dzięki niej Pietrzykowski został wysłany do jednego z podobozów w momencie, gdy po wygranej walce z niemieckim wicemistrzem, na której obecni byli wysocy oficerowie SS i hamburscy notable, ostentacyjnie przestano mu kibicować. Polski mistrz nie do pokonania zaczął niemieckich kibiców irytować coraz bardziej. W marcu 1945 r. dotarł z transportem do Bergen-Belsen, gdzie doczekał końca wojny. Po wyzwoleniu obozu przyłączył się do 1. Dywizji Pancernej generała Maczka, w 1947 r. wrócił do kraju, pracował potem jako trener boksu i nauczyciel.\n„Przydał mi się boks – pisał w liście z Auschwitz do swojej matki. – Jestem dziś mistrzem wszech wag Auschwitz. (…) Pamiętasz, jak wszyscy mówili – co z niego będzie? On sobie w życiu nie da rady. Dam sobie radę i w piekle przy Bożej pomocy”.\nW realizowanym właśnie filmie Mistrz, którego reżyserem jest Maciej Barczewski (to jego debiut pełnometrażowy), w rolę „Teddy’ego” wcielił się Piotr Głowacki. Partnerują mu: Rafał Zawierucha, Grzegorz Małecki, Marian Dziędziel, Marcin Bosak oraz Piotr Witkowski. Efekty zobaczymy podobno jesienią tego roku.


Gh0stTimes Malware Opis\nZłośliwe oprogramowanie Gh0stTimes to zagrożenie wykorzystywane w aktywnych kampaniach przeciwko japońskim celom. Zagrożeniem, któremu przypisuje się odpowiedzialność za serię ataków, które wciąż trwają, jest grupa BlackTech. Oprócz Gh0stTimes w zaatakowanych systemach wykryto również różne inne ładunki, takie jak downloadery, backdoory, ELF Bifrose, narzędzie do exploitów Citrix, narzędzie do exploitów MikroTik i inne.\nSzczegóły złośliwego oprogramowania Gh0stTimes\nZagrożenie wydaje się być dostosowanym wariantem wcześniej zaobserwowanego szkodliwego oprogramowania o nazwie Gh0st RAT, w którym całe sekcje kodu są identyczne. HoW każdym razie hakerzy BlackTech zmodyfikowali swoją wersję i wyposażyli ją w rozszerzoną funkcjonalność. Ulepszone funkcje obejmują funkcję przekierowywania serwera Command-and-Control (C2, C&C) i proxy.\nPo wdrożeniu na zaatakowanym urządzeniu Gh0stTimes pobiera pewne informacje o hoście i próbuje nawiązać połączenie z jego serwerem C2. Komunikacja między zagrożeniem a jego infrastrukturą serwerową jest szyfrowana. Gh0stTimes zawiera również sekcje tak zwanego fikcyjnego kodu, który nie pełni żadnej znaczącej funkcji, ale jest tam umieszczany w celu utrudnienia analizy.\nZagrożenie Gh0stTimes rozpoznaje kilka przychodzących poleceń. Najbardziej ekspansywny nakazuje szkodliwemu oprogramowaniu manipulowanie systemem plików na zainfekowanym urządzeniu w określony sposób. Atakujący mogą otwierać pliki, przenosić pliki i katalogi, usuwać pliki, uzyskiwać dane z plików, przesyłać pliki i zebrane dane, tworzyć foldery i nie tylko . Gh0stTimes umożliwia również podmiotowi działającemu w ramach zagrożenia uruchamianie zdalnych poleceń powłoki w systemie.\nFakt, że operacje ataków BlackTech nadal trwają, oznacza, że firmy powinny podjąć odpowiednie środki w celu wykrycia i złagodzenia szkodliwych narzędzi grupy, takich jak złośliwe oprogramowanie Gh0stTimes.\nPrzez Mezo w Remote Administration Tools\nDom > Threat Database > Remote Administration Tools > Gh0stTimes Malware


Najsilniejszy na świecie robot współpracujący - Wiadomości - Wortal Plastech\nMaszyny Wiadomości Najsilniejszy na świecie robot współpracujący\nNajsilniejszy na świecie robot współpracujący\nFANUC zaprezentował pierwszego robota współpracującego CR-35iA, który ustanawia nowe granice w interakcji człowiek - robot. Wyposażony w czujniki siły i ubrany w miękką, gumową "skórę" robot CR-35iA nie wymaga żadnych urządzeń zabezpieczających, aby pracować w otoczeniu ludzi. Operatorzy mogą nim kierować, uczyć go lub po prostu odsunąć, jeśli nie jest potrzebny.\nBezpieczeństwo - wartość nadrzędna\nW piramidzie potrzeb człowieka opracowanej wiele lat temu przez Abrahama Maslowa, potrzeba bezpieczeństwa umieszczona jest tuż nad potrzebami fizjologicznymi człowieka. Takie umiejscowienie wyraźnie pokazuje, jak ważne dla ludzi jest poczucie bezpieczeństwa, wygoda, spokój, wolność od strachu. W miarę rozwoju technologii, zmiany ustrojów oraz degradacji wartości społecznych zaspakajanie tej nadrzędnej potrzeby jeszcze bardziej zyskuje na znaczeniu. Właśnie dlatego japońscy konstruktorzy postanowili uczynić robota jeszcze bardziej czułym i inteligentnym, aby mógł on zostać uwolniony z odgradzającej go klatki i jeszcze lepiej, bardziej bezpośrednio wspierać człowieka w wymagającym procesie współczesnej produkcji przemysłowej.\n- Zastosowanie robota już nie tylko w charakterze użytecznego narzędzia do realizacji wybranych czynności, ale jako asystenta ramię w ramię współpracującego z człowiekiem w całym procesie produkcji otwiera zupełnie nowe, nieznane dotąd możliwości - mówi Jędrzej Kowalczyk, prezes FANUC Polska. - Zastosowanie tego innowacyjnego i w pełni bezpiecznego rozwiązania w produkcji przemysłowej sprawi, że zwiększy się komfort pracy operatorów i elastyczność procesu wytwarzania, ponadto produkcja stanie się płynna, bezpieczna, w pełni przewidywalna i znacznie tańsza.\nNajsilniejszy robot współpracujący na świecie\nCR-35i A jest najsilniejszym robotem współpracującym na świecie. Może podnieść ciężar o masie 35 kg. Jeśli wziąć pod uwagę jego zasięg i certyfikat bezpieczeństwa, to nadaje się on znakomicie do wykonywania całego szeregu zadań manualnych, które ludzie musieli dotąd wykonywać samodzielnie. Warto podkreślić, że zadania polegające na podnoszeniu i przemieszczaniu nieporęcznych elementów w środowisku przemysłowym, szczególnie w sektorze dystrybucji, przemyśle motoryzacyjnym czy maszynowym, należą do zadań uciążliwych i najmniej lubianych przez pracowników. Nowe rozwiązanie FANUC jest dedykowane zarówno do sytuacji, kiedy robot pracuje automatycznie i niezależnie, w pobliżu stacji roboczej obsługiwanej przez człowieka, co zapewni optymalny poziom bezpieczeństwa procesu produkcji, jak również takiej, kiedy dwa roboty blisko współpracują ze sobą. Roboty współpracujące (z ang. collaborative robots) są odpowiedzią na potrzeby zgłaszane przede wszystkim przez przemysł motoryzacyjny. Stacje produkcji silników i stacje montażowe to główne obszary, w których maszyny te będą mogły zostać wykorzystane.