FOTO: NOWE VARKENOORD OTWARTE! - Feyenoord24.net - Feyenoord Polska\nFOTO: NOWE VARKENOORD OTWARTE! 23.08.2019 20:41, DamianM, 2 komentarzy, Foto @ Feyenoord.nl / Źródło: Feyenoord.nl\nZupełnie nowe zakwaterowanie Akademii Feyenoordu i Klubu Sportowego Feyenoord zostało oficjalnie otwarte w piątek po południu. Po przemówieniu inauguracyjnym dyrektora Feyenoorda Marka Koevermansa i Petera Baka, przedstawiciela zarządu SC Feyenoord, Robin van Persie i Giovanni van Bronckhorst dokonali otwarcia pod czujnym okiem ponad 200 gości.\n- Jeśli chodzi o obiekty, Akademia Feyenoordu posiada jedne z najlepszych w Holandii po pojawieniu się tego nowego kompleksu - powiedział dyrektor handlowy Mark Koevermans. - Możemy powiedzieć o nowym kompleksie: prawdziwy top. Feyenoord od lat trenuje talenty, dlatego akademia młodzieżowa jest naszym klejnotem koronnym. Mając tę wiedzę, musisz inwestować w perspektywie długoterminowej i w warunki wstępne, aby osiągać jak najlepsze wyniki.\nDokonał tego Feyenoord wraz z pojawieniem się nowego Varkenoordu. Koevermans: - Bardzo się cieszymy, że zrobiliśmy to we współpracy ze Sportclub Feyenoord i nie możemy się już doczekać spędzenia razem czasu w nowym obiekcie - tak jak w starym Varkenoord - dodawał. Robin van Persie, Giovanni van Bronckhorst, Eric Gudde, Martin van Geel i wielu innych gości zobaczyło na własne oczy, jak otwarto wybudowane od podstaw obiekty.\n- Podczas procesu projektowania nowego kompleksu między innymi trenerzy i pracownicy byli w stanie zabrać głos. Pomogli na przykład pomyśleć o układzie biur i zastosowaniu kolorów w szatniach. Niemal wszystkie życzenia, które istniały, mogły zostać spełnione w nowym kompleksie - mówi z kolei Raymond van Meenen, menedżer Akademii. Co jeszcze jest nowego? - Wszyscy odwiedzający nowy kompleks w Varkenoord wchodzą przez główne wejście na Olympiaweg i zgłaszają się do recepcji. Obok starego ekspresu do kawy stał duży stół, który był decydujący dla Varkenoordu, ponieważ było to miejsce spotkań trenerów i pracowników. Podczas projektowania nowego kompleksu szybko stało się dla nas jasne, że po raz kolejny powinno istnieć miejsce, w którym trenerzy i pracownicy mogą się spotkać, zwłaszcza że kompleks ma dwa piętra. Na parterze są przebieralnie, a na piętrze - biura - wylicza. - Dlatego chcieliśmy miejsca, w którym trenerzy i członkowie personelu mogliby siedzieć godzinę między dwiema sesjami szkoleniowymi. Stworzyliśmy tę przestrzeń na parterze, w pobliżu szatni. Przestrzeń jest celowo otwarta, dzięki czemu istnieje połączenie z korytarzem do szatni. Są wysokie stoły do siedzenia i ekspres do kawy, dzięki czemu jest to idealne miejsce dla trenerów i członków personelu, którzy mogą się spotkać, przygotować treningi lub zrelaksować się, zachowując jednocześnie więź z graczami - dodaje.\n- Było dla nas ważne, aby dodać coś wyjątkowego do projektu kompleksu, dzięki czemu kompleks jest naprawdę 'własnością Feyenoordu' i odróżnia się od innych klubów. Wybrano okrągły kwadrat w korytarzu do szatni z wyjściem na pierwsze piętro. Tworzy to również połączenie między dwoma piętrami, a ludzie na górze mogą obserwować, co dzieje się na dole. Na podłodze kwadratu można zobaczyć herb Feyenoordu wielkości metra. Złote obramowanie wokół logo jest jakby podniesione i można je zobaczyć wokół oddzielenia pierwszego piętra. W suficie znajduje się szklana kopuła, przez którą wpada światło dzienne. Na ścianach widnieją portrety wychowanków, którzy wypłynęli stąd na szerokie wody, takich jak Robin van Persie i Georginio Wijnaldum. Tym samym młodzi są codziennie z nimi konfrontowani, co ma ich motywować.\n- Jednym z klejnotów kompleksu jest sala fitness o powierzchni 300 m2. Pod względem powierzchni jest to ponad dwukrotnie więcej w porównaniu z tymczasową jednostką o powierzchni 120 m2, którą mieliśmy w starym kompleksie w ostatnich latach. W nowym kompleksie dwie drużyny mogą jednocześnie korzystać z udogodnień do regeneracji i fitness. Jedną ze szczególnych cech tej przestrzeni jest 25-metrowy tor do biegania. Oprócz przestrzeni do aktywności fizycznej, znajduje się sala zabiegowa, z której fizjoterapeuci mogą również monitorować to, co dzieje się w sali fitness. Z sali fitness można z jednej strony patrzeć na zewnątrz przez szklaną ścianę, aby gracze w pracy mogli zobaczyć, co dzieje się na boisku - kontynuuje van Meenen.\nMecze naszych najstarszych drużyn młodzieżowych, Jong Feyenoord i pierwszej drużyny Sportclub Feyenoord, rozgrywane będą na głównym boisku nowego kompleksu. - Z tarasu roztacza się doskonały widok. Taras ma 31 stałych miejsc, które są przeznaczone dla zaproszonych gości, gości przeciwnika, urzędników i sponsorów. Dla wszystkich kibiców i innych widzów jest trybuna z ponad tysiącem miejsc i trybuna po drugiej stronie z około siedemset miejscami. Publiczny taras będzie po krótkiej stronie budynku, który naprawdę będzie przyciągał tłum, chociażby dlatego, że na tarasie jest słońce przez cały dzień, gdy jest ładna pogoda. Z tarasu przylegającego do stołówki można oglądać jednocześnie trzy pola. To wspaniałe miejsce na spędzenie kilku godzin - mówi dalej.\n- Po raz pierwszy nasi gracze mają własną przestrzeń do relaksu lub spędzania czasu między sesjami treningowymi. W starym kompleksie zawodnicy U-19 i U-17 w dniach wolnych od pracy, w których spędzili cały dzień w klubie, nie mieli innego wyboru, jak spędzać wolny czas w szatni lub stołówce. To było dalekie od ideału. Od tego sezonu będą mieli salon dla graczy z sofą, telewizorem, stołem do gry w piłkarzyki, stołem bilardowym i tarczą do rzutek.\n- Po raz pierwszy cztery najstarsze drużyny, od U-15 do U-19, będą mieli swoje szatnie, z własnymi, podpisanymi szafkami. Było to dla nas ważne życzenie, ponieważ piłkarze mają mieć swój dom w kompleksie, w którym mogą na przykład przechowywać własne rzeczy. Zespoły do lat 14, 13 i 12 mają również stałą szatnię w dni powszednie, ale w sobotę mogą z nich korzystać także inne zespoły. Dołączając do starszego zespołu, zawsze dostajesz do dyspozycji nieco większą szatnię z odrobiną większego luksusu za każdym razem. Szatnia U-19 jest najbliżej De Kuip, więc za każdym razem, gdy gracze wchodzą do wyższej drużyny, dosłownie robią kolejny krok w kierunku stadionu. Celowo szukaliśmy tej symboliki - zdradza van Meenen.\n- Udało nam się zbudować budynek spełniający dzisiejsze wymagania - mówi Van Meenen. - Jesteśmy kreatywni w wykorzystaniu przestrzeni. Na przykład pokój, który jest wykorzystywany do nauki w ciągu tygodnia, można łatwo przekształcić w recepcję wokół meczów weekendowych. Pod względem wyposażenia wkrótce będziemy jednym z najlepszych w Holandii. Możemy powiedzieć o nowym kompleksie: to jest po prostu top.\nDamianM, 24.08.2019 20:21\nSą portrety wychowanków, którzy tam zaczęli i zrobili kariery\nTataAntka, 24.08.2019 19:55\nJedyne, czego brakuje (albo jest, ale nie na zdjęciach), to ściana z wypisanymi trofeami, by młodzi zawodnicy mogli na nią spoglądać i wpajać chęć dołożenia swojej cegiełki do tej wielkiej historii.


ISET - rozdział XIII - Opowiadania i fragmenty powieści - Forum literackie Artefakty.pl | Twoje opowiadania i wiersze\nPublikuj teksty Opowiadania i fragmenty powieści ISET - rozdział XIII\nISET - rozdział XIII\nPost#1 » 18 sty 2020, o 10:40\nRozdział XIIb: viewtopic.php?f=122&t=8535\nRozdział XIII - „Ktoś jeszcze”\nTrasa wiodła przez górzyste tereny, co tym bardziej ją wydłużało, bo podróżnicy musieli kluczyć dolinami, a nie było tu żadnych utartych szlaków. Pierwszą noc badacze spędzili na pustkowiu, ale spodziewali się tego. Minęła spokojnie, lecz przezornie i tak wystawiali warty co kilka godzin, więc nie każdy się wyspał. Zdążyli jednak przywyknąć do niewygód.\nRano temperatura nie była jeszcze bardzo wysoka, ale wzrastała szybko. Jeśli chciało się popodziwiać widoki, wypadało zrobić to od razu. Abz wychylił głowę zza drzwi pojazdu i stwierdził, że nie jest źle. Jeszcze rok temu mówiłby inaczej, ale jego organizm zaczynał się przyzwyczajać do wysokich temperatur. Zauważył, że Hilda ślęczy przy krzaku nieopodal i zbiera jakieś owoce. Były czerwone i przypominały trochę truskawki.\n- Skąd wiesz, czy nie są trujące? - odezwał się.\n- Nie wiem, ale możemy spytać tubylców, jak jakichś napotkamy. Rozejrzyj się po okolicy, może znajdziesz więcej – powiedziała kobieta, zaś Abz przytaknął. - Tylko nie oddalaj się za bardzo!\nPo drugiej stronie od pojazdu znajdowało się niewielkie, acz szerokie wzgórze i Anahibianin postanowił tam się rozejrzeć. Widział, że w górnych partiach rosną jakieś krzaki, więc podążył w ich kierunku. Robiło się gorąco, trochę za gorąco jak na jego gust, ale stwierdził, że lepiej się hartować, niż uciekać. Poza tym płaszcz z kapturem okazał się bardzo pomocny. Ubrany na podkoszulek dawał przewiew, ale też izolował. Co prawda Abz czuł, że wygląda w nim głupio, ale wygoda była najważniejsze.\nNa szczycie nie znalazł żadnych owoców, ale druga strona wzgórza wyglądała na bardziej porośniętą, więc postanowił jej się przyjrzeć. U podnóża zauważył coś czerwonego i gdy podszedł bliżej, miał już pewność, że to owoce, których szukał. Schylił się, by je zerwać, i wtedy kątem oka dostrzegł dziwne zjawisko. Na horyzoncie coś się poruszało. Trudno było określić co przy ruchach gorącego powietrza, ale bez wątpienia jakiś obiekt zmierzał prosto w kierunku Abza, bo robił się coraz większy. Nawet przy tak dobrych okularach słońce stanowiło problem, więc Anahibianin osłonił sobie oczy dłońmi i wytężył wzrok. Teraz widział, że nie jest to jeden duży obiekt, a kilka mniejszych. Nagle zdał sobie sprawę, z jaką prędkością pędzą i jak blisko już się znajdują. Miał przeczucie, że lepiej nie stawać im na drodze, więc zaczął biec w górę zbocza.\nGareth z niezadowoleniem spojrzał na zegarek i zastukał palcami w karoserię wozu, o którą opierał się dłonią. Abz zniknął ponad czterdzieści minut temu i do tej pory nie wrócił.\n- Mówiłam mu, żeby się nie oddalał – tłumaczyła Hilda, równie zdenerwowana co reszta.\n- Musimy go poszukać – stwierdziła z przejęciem Joanna.\n- Gdzie poszedł? - spytał major lekarki.\n- Chyba na to wzgórze obok.\n- Joanna pójdzie ze mną. Wy tu zostańcie – rozkazał dowódca i wziął ze sobą broń.\nUdali się na szczyt, bo stamtąd mieli największą szansę wypatrzenia kolegi. Nie dostrzegli jednak nic poza skałami i krzewami, a dalszy widok zakrywały im inne wzgórza. Jednak w pewnym momencie Joanna zobaczyła, że coś błyszczy na zboczu. Szybko zeszła w tamto miejsce i gdy zdała sobie sprawę, co to jest, zamarła. Podniosła przedmiot trzęsącymi się rękami i przyjrzała mu się z trwogą. Były to okulary Abza. Nie mógł ich tak po prostu zgubić. Coś się musiało wydarzyć. Coś niedobrego.\n- Co tam masz? - Gareth podszedł do koleżanki.\nJoanna podała mu okulary, a ręce nie przestawały jej się trząść. Major starał się zachować spokój, ale widać było, że również się przejął.\n- Mogło dojść do porwania – stwierdził nerwowo.\n- Albo zaatakowało go jakieś zwierzę – wydukała kobieta łamiącym się głosem. Niewiele brakowało by wpadła w rozpacz.\n- Nie. Gdyby dopadł go drapieżnik, byłoby widać ślady krwi – powiedział z powagą major i zszedł nieco niżej.\nDokładnie przyjrzał się terenowi dookoła i skupił swoją uwagę na krzewie z owocami. Kilka z nich leżało na ziemi. Potem popatrzył nieco wyżej.\n- Rośliny na tej długości są połamane. Aż do tego miejsca, gdzie znalazłaś okulary. Zatrzymał się na dole, zbierał owoce i nagle zaczął przed czymś uciekać. Czy raczej przed kimś. Mówię, gdyby to było zwierzę, rzuciłoby się na niego, raniłoby go i zaciągnęło do leża. Ale tu nie ma ani krwi, ani śladów ciągnięcia.\n- Czyli żyje? - spytała roztrzęsiona Joanna.\n- Najprawdopodobniej. Chodź, musimy się spieszyć.\nNie było czasu do stracenia. Gdy tylko wrócili do pojazdu i poinformowali kolegów o odkryciu, zaczęło się planowanie dalszych działań. Chen wyjął mapę i położył ją na stole.\n- Tutaj. – Wskazał palcem. - Niewielka osada jakąś godzinę drogi stąd. Może będą coś wiedzieć.\n- Nie lepiej przeszukać okolicę? - spytała Joanna.\n- Mało prawdopodobne, by porywacz przemieszczał się pieszo. Może być już daleko stąd. Prędzej czy później zajedzie do jakiejś osady. Lepiej sprawdzić w skupiskach ludności – wytłumaczył Gareth.\nRuszyli w drogę, podczas której nikt nie był rozmowny. Panowała grobowa atmosfera. Joanna w stresie obgryzała paznokcie, Hilda polerowała broń, by czymś się zająć, Chen siedział zamyślony, a Gareth prowadził w podłym nastroju. Prawie przez całą drogę przyjaciele nie odzywali się do siebie. Teraz liczyło się tylko odzyskanie towarzysza, a cała reszta przestała mieć znaczenie. Zapomnieli nawet o tym, jak bardzo pragnęli wydostać się z symulacji.\nWidać już było osadę, do której zmierzali. Otaczał ją biały mur, podobnie jak w poprzedniej symulacji, gdzie wioskę chroniła palisada. Nadzieje podróżników się rozbudziły. Podjechali pod samą bramę i widząc, że wrota się nie otwierają, wysiedli. Gareth zapukał w drzwi i po chwili otworzyło się małe okienko, przez które strażnik zlustrował ich ciekawskim spojrzeniem.\n- Wpuścisz nas? - spytał major.\n- Niestety nie wpuszczamy obcych. To niebezpieczne tereny – powiedział mężczyzna.\n- Nasz przyjaciel został porwany. Próbujemy go odnaleźć – wyjaśnił Gareth.\n- Kiedy został porwany?\nMina mężczyzny wskazywała, że wszystko stało się dla niego jasne.\n- To handlarze niewolników. Bez wątpienia. Przejeżdżali tu dzisiaj. Jak wasz przyjaciel szwendał się sam po okolicy, to na pewno go dorwali – wytłumaczył.\nJego słowa wywołały poruszenie wśród badaczy.\n- Kiedy przejeżdżali? - spytała Joanna zdesperowana.\n- Jakąś godzinę temu. - Spokojny głos mężczyzny kontrastował ze zdenerwowanym tonem uczonej.\n- Dokąd się udali? - Joanna pytała dalej.\n- Pewnie do Nauakuszut, na targ niewolników. Ale jestem przekonany, że wstąpią jeszcze do Doliny Uizminów.\n- Daj mapę. - Joanna skinęła na Chena i wzięła od niego wspomniany przedmiot. - Pokaż, gdzie to jest – zwróciła się do strażnika.\n- Lepiej się tam nie zapuszczajcie. Uizmini to nieprzyjazne plemię. Są prymitywni, ale niebezpieczni. Handlarze niewolników kupują od nich środki odurzające, ale generalnie to dzikusy. Składają krwawe ofiary i w ogóle.\n- Gdzie to jest?! - naciskała Joanna.\nMężczyzna westchnął i wskazał na mapie oazę, a potem jeszcze życzył im szczęścia, którego rzekomo mieli potrzebować.\nPierwsze, co dotarło do świadomości Abza, to gorąco i duchota. Otworzył oczy i zauważył przed sobą rząd siedzących mężczyzn i kobiet. Wszyscy o takich samych posępnych wyrazach twarzy. Dźwięk silnika wskazywał, że znajdują się w jakimś pojeździe. Jednak przez maleńkie zakratowane okna nie dało się zbyt wiele zobaczyć. Dość szybko Abz uświadomił sobie, że nogi i ręce ma skute kajdanami. Z tego co widział, nie tylko on, ale i wszyscy pasażerowie. Wyglądało też na to, że łączy ich jeden długi łańcuch. Starając się nie wpaść w panikę, albinos próbował wszystko przeanalizować. Pamiętał, jak zrywał owoce i zauważył zbliżające się do niego pojazdy. Pamiętał, jak uciekał. Potem poczuł nagły, lecz krótki ból i wszystko się urwało. Musiał zostać trafiony jakimś ogłuszającym impulsem. Ale po co?\n- Co to za miejsce? - spytał z przejęciem.\n- Transporter handlarzy niewolników – mruknął ktoś zmęczonym głosem.\n- Jak to?! Zostaliśmy porwani?! Tak po prostu?! Dokąd nas wiozą?! - przeraził się Abz, ale nikomu nie chciało się odpowiadać na jego pytania. Wszyscy wyglądali na wykończonych i zrezygnowanych.\nPojazd się zatrzymał. Albinos czuł coraz większy niepokój. Drzwiczki się otworzyły, a ich skrzypienie przyprawiło go o ciarki.\n- Postój na siku i picie. Zdychających i obszczanych nikt was nie kupi – dało się słyszeć głos. - Wyłazić!\nKtoś pociągnął za łańcuch i Abz wraz z towarzyszami niedoli został zmuszony do opuszczenia pojazdu. Gdy tylko wyszedł na zewnątrz, światło prawie go oślepiło. Odruchowo zasłonił się przed słońcem i zdał sobie sprawę, że nie ma okularów. Wpadł w panikę i stanął w miejscu, przeszukując kieszenie, ale kopniak w zadek przypomniał mu, że to nie czas na słabość.\nJechali z maksymalną prędkością, więc do doliny dotarli szybko. Była pięknym miejscem i nic dziwnego, że na mapie została zaznaczona jako oaza. Tylko tutaj w całej okolicy znajdowały się drzewa i kwiaty. Przypominała trochę kanion. Dookoła starczały skały, a niektóre przesmyki były tak wąskie, że nie dało się ich zbadać siedząc w pojeździe. Dlatego badacze zatrzymali się i postanowili opracować nowy plan działania.\n- Pożycz mi swoją lornetkę. Pójdę z Chenem na zwiady – zwrócił się Gareth do Joanny. - A wy nie oddalajcie się od wozu. Najlepiej w ogóle z niego nie wychodźcie.\nMajor już praktycznie nie ruszał się bez broni, a teraz swój miotacz trzymał cały czas w pogotowiu. Uważał, że wszyscy jego towarzysze powinni mieć przy sobie chociaż najprostszy pistolet, ale teraz nie mógł nic poradzić na ograniczone środki.\nMężczyźni wspięli się na półkę skalną, skąd mieli lepszy widok na okolicę. Nigdzie jednak nie widzieli śladów bytności człowieka. Znajdowało się tu wiele takich naturalnych platform, więc przemieszczali się od jednej do drugiej. W dolinie było przerażająco cicho. Każdy szelest, każdy spadający kamień powodował podniesienie tętna i czujności. Dzięki temu zmysły nieco się wyostrzały i łatwiej było usłyszeć ludzkie głosy, które z początku zdawały się jedynie dźwiękami jakiegoś odległego zwierzęcia.\n- To dochodzi chyba stąd – szepnął Gareth, powoli prowadząc przyjaciela w kierunku krawędzi urwiska.\nKiedy głos był już całkiem wyraźny, położyli się na skale i podczołgali na jej skraj. W dole ujrzeli ludzi. Była to niewielka grupka - zaledwie kilkanaście osób, opalonych i skąpo odzianych. Ich ciała zdobiły przeróżne malunki lub tatuaże, a niektórzy uzbrojeni byli we włócznie. Prawdopodobnie należeli do tego wrogiego plemienia, o którym opowiadał strażnik. Jedna osoba wyróżniała się na tle grupy, głównie dlatego, że miała jaśniejszą karnację i nie była pomalowana. Gareth przyjrzał się jej przez lornetkę. Właściwie nie była potrzebna przy tak małej odległości, ale chciał widzieć szczegóły. Postać klęczała u podnóża jaskini i wyglądała na wpół przytomną. W pozycji utrzymywały ją sznury, które przywiązano do haków w sklepieniu, tak że rozpościerały jej obwiązane ręce na boki. Z twarzy trudno było określić płeć postaci, ale klatkę piersiową miała płaską. Major przypomniał sobie wzmiankę o krwawych ofiarach i doszedł do wniosku, że może to być jedna z nich.\n- Pokaż – szepnął Chen i pożyczył lornetkę.\nOn również przyjrzał się tajemniczej postaci. Zauważył, że miała na sobie jedynie przepaskę na biodra, ozdobioną kwiatami. Ciemnobrązowe włosy, obecnie brudne i posklejane w strąki, sięgały do ramion. Obok stał nieco starszy mężczyzna z naszyjnikiem z kości na szyi i tykwą w dłoni. Możliwe, że był kapłanem.\n- O, złowieszczy Brakulusie, przyjmij ofiarę z tego mouka i daj nam urodzaj na następny rok – przemówił mężczyzna, zwracając się w stronę jaskini.\n- Jaki urodzaj... To nie jest prawdziwe... Wy tępe symulacje... - wybełkotał związany osobnik. Choć z twarzy mógł uchodzić za kobietę, głos miał raczej męski.\n- Czy on powiedział... - wydukał Chen zszokowany, ale Gareth położył sobie palec na ustach, dając do zrozumienia, że lepiej być cicho. Przygotował swoją broń.\nKapłan chwycił pojmanego pod brodę i wlał mu do gardła jakiś płyn z tykwy, co jeszcze bardziej otumaniło nieszczęśnika. Wtedy major wypalił. Najpierw trafił kapłana, co wywołało popłoch. Potem zaczął po kolei strzelać do tubylców. Kilku z nich zadał śmiertelne rany, inni uciekli w panice. Gdy droga była wolna, mężczyźni zeszli ze skały i podbiegli do niedoszłej ofiary. Zauważyli, że nieznajomy nie daje żadnych znaków życia, ale gdy Gareth sprawdził puls, okazało się, że żyje. Przyjaciele zaczęli rozplątywać jego więzy, ale przerwali, gdy usłyszeli dziwny pomruk dobywający się z groty. Major nie chciał sprawdzać, co tkwi w czeluściach jaskini. Przestrzelił sznury, Chen wziął nieprzytomnego na plecy i uciekli co sił w nogach.\nKobiety siedziały przy pojeździe, gdy zauważyły powracających towarzyszy z dodatkowym obciążeniem. Mężczyźni spodziewali się pytań, więc Gareth od razu wziął się za wyjaśnienia.\n- Uratowaliśmy go od dzikusów, którzy chcieli go złożyć w ofierze. Nazwał ich „symulacjami”. Trochę dziwne, nie uważacie?\nMajor wniósł osobnika do środka i położył na łóżku.\n- Co mu jest? - spytała Hilda, wyjmując z szafki apteczkę.\n- Nie wiem. Dali mu do picia jakieś świństwo – wyjaśnił Gareth.\nWolał nie przeszkadzać lekarce w pracy, więc wyszedł z pozostałymi na zewnątrz. Usiedli na kamieniach. W cieniu panowała tu przyjemna temperatura w porównaniu z upałem, którego doświadczyli na pustyni.\n- Powiedziałeś, że użył słowa „symulacja”, czy się przesłyszałam? - spytała Joanna, starając się nieco wygodniej ułożyć na głazie.\n- Tak powiedział – potwierdził Chen. - Obaj żeśmy to słyszeli.\n- No, ale wiecie. To jeszcze nie dowód, że jest taki jak my. Może to jakiś podstęp programu – zauważyła uczona.\n- Może, ale pierwszej opcji też nie możemy wykluczyć – rzekł Gareth i napił się wody z manierki, którą znalazł na wyposażeniu wozu.\nNie musieli długo czekać na Hildę. Lekarka wyszła z pojazdu po kilku minutach.\n- Interesujące... Raczej nie jest człowiekiem. Ma dziwnie wydłużone płatki uszu i posiada zarówno męskie jak i żeńskie narządy płciowe... Ale nie przypomina to ziemskich przypadków hermafrodytyzmu. Bardzo interesujące... Szkoda, że nie mogę przeprowadzić więcej badań – powiedziała Hilda z zadziwiającym spokojem jak na swoje odkrycie.\nJej koledzy byli dość zaskoczeni, choć nie wstrząśnięci. Przywykli już do wielu dziwnych odkryć.\n- Czyli... Chcesz powiedzieć, że jest obojnakiem? - upewnił się Chen i podrapał po głowie. Spotkanie tego typu istoty było ciekawym doświadczeniem.\n- Jest ranny? - spytał major.\n- Nie, ale to, co mu podali, wywołało stan silnego odurzenia narkotycznego. Możliwe, że substancja jeszcze się cała nie wchłonęła, więc podałam mu coś na ocucenie i przepłukanie żołądka. Więc muszę zaraz do niego... - Hilda nie dokończyła, bo nim zdążyła wrócić do pojazdu, drzwi się otworzyły i wyszedł przez nie otulony prześcieradłem nieznajomy.\nNabrał chorobliwej bladości i po jego minie widać było, że nie czuje się najlepiej. Zrobił parę kroków, podpierając się o karoserię, po czym obficie zwymiotował. Wszyscy oprócz Hildy odruchowo się skrzywili. Lekarka przywykła do takich widoków. Podeszła do swego pacjenta i spytała, czy wszystko w porządku. Pokiwał niepewnie głową. Gareth również do niego podszedł i podał mu manierkę. Nieznajomy przepłukał usta i wziął kilka dużych łyków. Żołnierze zaprowadzili go do kamieni, żeby mógł sobie spokojnie usiąść. Zrobił to i wziął głęboki wdech. Zaczynał dochodzić do siebie.\n- Dlaczego nazwałeś ich symulacjami? - spytał Gareth, który od razu wolał przejść do sedna. Obcy tylko popatrzył na niego zmieszany. - Nie należymy do tego świata. Nie jesteśmy częścią programu. Ty też nie, prawda?\n- Skąd mam wiedzieć, że mówicie prawdę? - przemówił osobnik, który wcale nie wyglądał na przekonanego. Na bardzo zdumionego też nie.\n- My również nie mamy żadnej pewności, że jesteś prawdziwy – odezwała się Joanna. - Dlatego chcemy się jak najwięcej dowiedzieć.\n- Nie jesteś człowiekiem, mam rację? - spytała Hilda.\n- Owszem, jestem moukiem. To istotne? - odparł obcy.\n- Do tej pory spotykaliśmy tu samych ludzi.\n- Rzeczywiście, większość symulacji to ludzie, ale jest też trochę przedstawicieli innych ras, które znam z mojego kwadrantu.\nRobiło się ciekawie. Badacze zaczynali coraz bardziej wierzyć, że napotkana przez nich osoba może być prawdziwa, tak jak oni.\n- Tak w ogóle jestem Derks – przedstawił się obcy.\n- Major Gareth Carpenter, a to moja załoga.\nKażdy z osobna powiedział jak ma na imię i wkrótce na beznamiętnej do tej pory twarzy mouka pojawił się cień zainteresowania.\n- Skoro jesteście prawdziwi, jak tu trafiliście? Skąd jesteście? - spytał. - Nie poznaję tych mundurów.\n- Cóż, nasza planeta dopiero zaczyna loty kosmiczne, więc mogłeś o nas nie słyszeć – wytłumaczył Gareth, bawiąc się sznurkiem od manierki. - Pochodzimy z Ziemi. Jesteśmy zespołem badawczym. Chcieliśmy się dowiedzieć więcej o tej planecie. Nie sądziliśmy, że tu utkniemy.\n- Która to wasza symulacja?\n- Moja też.\nMimo sytuacji, w której się znalazł, Derks wyglądał na zadziwiająco spokojnego. Ton jego głosu prawie w ogóle się nie zmieniał.\n- No dobra, a ty jak tu trafiłeś? - zaciekawił się Chen.\n- Jestem agentem służb specjalnych. Próbowałem odnaleźć jedną ważną osobę, ale obawiam się, że przybyłem za późno – stwierdził mouk, jak zwykle ze spokojem i odgarnął włosy z ucha, pokazując przy okazji jego nietypowy kształt.\n- Znaczy się... Tu można zginąć? - upewniła się z przejęciem Joanna. Sądziła, że tak właśnie jest, ale cały czas po ciuchu liczyła na to, że śmierć oznacza przerwanie udziału w symulacji i powrót.\n- Na to wygląda. Zwłaszcza że nikt stąd jeszcze nie wrócił – odparł Derks.\nBadaczom trudno było podzielać jego spokój i popatrzyli na niego wielkimi oczami.\n- No, w zasadzie to jeden wrócił, ale zwariował – sprostował obcy. - Ale wychodzę z założenia, że nie byli wystarczająco dobrzy. Ja tu nie zamierzam utknąć na zawsze.\nPrzyjaciele wciąż mieli problem z otrząśnięciem się po usłyszeniu rewelacji kosmity, ale Joanna się zreflektowała.\n- Nie czas teraz o tym myśleć. Mieliśmy szukać Abza – przypomniała stanowczym głosem.\n- Wasz kolega zaginął? - domyślił się Derks.\n- Prawdopodobnie porwali go handlarze niewolników – wyjaśnił Gareth i wstał. - Podobno handlują z tymi dzikusami, więc mamy nadzieję, że czegoś się dowiemy. Jak w ogóle wpadłeś w ich ręce?\n- Cóż... Liczyłem na to, że uda mi się z nimi nawiązać przyjacielskie stosunki, ale się przeliczyłem. Musieli mi czegoś dolać do wody. Moja wina. Powinienem być bardziej czujny.\n- Dałbyś radę zaprowadzić nas do nich?\n- Zaprowadzę was do nich i pomogę wam odszukać przyjaciela. W końcu jestem waszym dłużnikiem – powiedział Derks i po raz pierwszy podczas tego spotkania się uśmiechnął.\nNie mieli żadnej pewności, że Derks nie jest symulacją, ale skoro zaoferował im pomoc, należało to wykorzystać. Jego zdolności nawigacyjne były imponujące. Kluczyli pojazdem między wąskimi odnogami kanionu, a on zdawał się doskonale wiedzieć, którędy wiedzie droga.\n- Ja bym się tu pogubił, a miałem piątkę z prac w terenie – rzucił Chen pod wrażeniem.\n- Jak się jest agentem specjalnym, to trzeba się umieć wszędzie odnaleźć – odparł Derks. - Wjedźcie tutaj, powinniśmy się zmieścić. To już niedaleko – wskazał na kolejną szczelinę.\n- Przydałby nam się jakiś plan – zauważył Gareth.\n- To nie będzie trudne – stwierdził mouk. - Uizmini mają prymitywną broń. Ich przewaga polega na elemencie zaskoczenia. Ale tym razem to my zastosujemy element zaskoczenia.\nTubylcy żyli w małych lepiankach pod kamiennymi półkami. Ich wioska była dobrze ukryta, bo znajdowała się w miejscu, gdzie rozpadlina ulegała wybrzuszeniu i całkowicie osłaniały ją skały. Jej mieszkańcy nie spodziewali się ujrzeć pojazdu nie należącego do handlarzy niewolników, więc otoczyli go, uzbrojeni w dzidy i prymitywne łuki. Badacze zamierzali nieco ich przestraszyć. Przez lekko uchylone drzwi wyrzucili niewielki ładunek C4 z wpiętym detonatorem. To zdziwiło autochtonów. Zbliżyli się do ładunku bardzo przezornie i powoli. Niektórzy próbowali dotykać go dzidami, inni obserwowali go z bezpiecznej odległości, z mieszanką strachu i zafascynowania.\nNagle ładunek eksplodował. Nie zrobił nikomu krzywdy, ale wzbudził sporą panikę. Na taki właśnie moment czekali badacze. Gareth i Hilda wyszli z pojazdu i zaczęli strzelać do uzbrojonych tubylców. Za ich plecami podążała reszta załogi. Gdy wrogie plemię zostało z grubsza spacyfikowane, Derks wyłonił się zza pleców swych nowych kolegów i poszedł w kierunku kogoś, kto wyglądał na wodza - jako jedyny nosił na głowie skórę jakiegoś martwego zwierzęcia. Dwóch przybocznych zasłoniło go z dzidami w dłoniach, ale na mouku nie zrobiło to wrażenia. Kiedy się na niego rzucili, z niebywałą wprawą pochwycił obie dzidy pod pachy. Ułamek sekundy później kopnął mężczyznę po prawej z taką siłą, że ten wpadł na wodza. Drugiemu przyłożył w szyję dzidą, która została mu w ręku. Wszystko stało się tak szybko, że wojownicy nawet nie zdążyli zareagować. Wódz próbował podnieś swoją dzidę, ale Derks przycisnął mu stopą nadgarstek do ziemi.\n- Gdzie są moje rzeczy? - spytał groźnie.\nNie wyglądał na tak silnego i bezwzględnego, więc badacze byli pod niemałym wrażeniem. Wódz wioski najwyraźniej też.\nDerks powrócił z jednej z lepianek w pełni ubrany i uzbrojony. Czarny kombinezon dokładnie przylegał do jego smukłego ciała. Strój wyglądał tak, jakby uszyto go ze skóry.\n- Nie jest ci w tym gorąco? - spytał Gareth z przekąsem na widok mouka.\n- To specjalny materiał. W tym nie jest ani za gorąco, ani za zimno – odparł Derks.\nDla Joanny były teraz ważniejsze sprawy niż zajmowanie się ubraniem obcego.\n- Czy byli tu dziś handlarze niewolników? - spytała wystraszonego wodza, a on tylko przytaknął. - Czy wśród więźniów znajdował się białowłosy mężczyzna?\n- Nie wiem, nie widziałem więźniów – odparł wódz.\n- Kto widział więźniów?! - podniosła głos kobieta.\nPo chwili jeden z leżących na ziemi przybocznych uniósł niepewnie rękę.\n- Moja żona dawała im wodę – wydukał.\n- No to ją przyprowadź! - wrzasnęła Joanna.\nMężczyzna wstał obolały i powlókł się do swojej lepianki. Po chwili wrócił z jeszcze bardziej wystraszoną niż on kobietą.\n- Podobno widziałaś więźniów. Był wśród nich białowłosy mężczyzna? - spytała już spokojniej uczona.\n- Był... Założył kaptur... Ale przez chwilę widziałam, że ma białe włosy...\nBadacze poczuli ulgę, bo teraz przynajmniej mieli pewność, że ich przyjaciel żyje.\n- Wiecie, dokąd się udali ci handlarze? - Tym razem spytał Gareth.\n- Nie... oni z nami nie rozmawiają o takich rzeczach... - odparł wódz, najwyraźniej przestraszony, że może go spotkać kara za nieudzielenie odpowiednich informacji.\nJednak tego dnia badacze nie zamierzali już nikogo nękać.\n- Tamten mężczyzna mówił, że do Nauakuszut, czy coś w tym rodzaju. Trzymajmy się tego – powiedziała Hilda, chowając broń.\nNa razie tyle informacji wystarczyło. Przyjaciele powrócili do pojazdu i wyznaczyli sobie kolejny cel.\nWiedzieli, że tę noc również dane im będzie spędzić na pustyni, więc zatrzymali się, zanim zapadł zmrok. Na szczęście gdzieniegdzie rosły suche krzewy, więc dało się rozpalić ognisko. Joanna użyła do tego lornetki i promieni słonecznych, natomiast Garethowi udało się ustrzelić całkiem sporego węża, więc wszyscy mogli liczyć na kolację.\n- Od razu lepiej. Fajny ten wasz wóz – powiedział Derks, wychodząc na zewnątrz z mokrymi włosami i ręcznikiem na ramionach.\n- Pieczonego węża? - zaproponował Chen, podając obcemu patyk z nadzianym nań kawałkiem mięsa.\nTeraz wszyscy mogli zasiąść do wspólnej biesiady. Jednak nastroje były dalekie od wesołych, bo badacze wciąż martwili się o Abza. Rozważali nawet całonocną podróż, ale w tym niegościnnym miejscu łatwo dało się zgubić, a takiego ryzyka woleli nie podejmować. Niby kompas wskazywał właściwą drogę, ale niebezpieczeństwo utknięcia między skałami lub zaśnięcia za sterami i rozbicia się było zbyt duże. Do tego walka z wrogiem przy takim zmęczeniu mogła się skończyć pojmaniem ich wszystkich. Najprawdopodobniej handlarze również musieli robić postoje, więc szanse ich złapania się nie zmniejszyły.\n- Mówiłeś, że rozpoznałeś tu różne rasy z twojej części galaktyki – powiedział Gareth do Derksa, przeżuwając resztkę swojej porcji. - To znaczy, że musi tam być sporo zamieszkałych planet.\n- Wiele z nich zostało terraformowanych dawno temu przez jakąś starożytną cywilizację. Możliwe, że wszyscy od nich pochodzimy – odparł mouk.\nBadacze o razu pomyśleli o Pierwszych, ale nie wspomnieli o tym, bo obecnie inne rzeczy ich interesowały.\n- Myślisz, że stworzyli tą... symulację? - spytała Hilda.\n- Nie wiem... Nikt tego nie wie...\n- Mogę zobaczyć twoją broń? - spytał major. Już wcześniej zauważył, że obcy ma sporo przedmiotów przypiętych do pasów na nogawkach i rękawach. Nie licząc tego tradycyjnego wokół bioder, przy którym nosił spory miotacz.\n- Proszę. - Derks podał mu blaster nieco większy od tych, które posiadali on i Hilda. - To nie jest moja prawdziwa broń. Tutaj musiałem zaczynać od nowa. – Z tymi słowy od pasa przy nodze odpiął mały pistolecik. - Starodawny, na kule, ale się przydaje. No i coś do walki w bliskim zasięgu. – Złączył na chwilę nadgarstki i z płytek na jego przedramionach wysunęły się dwa ostrza.\n- Łał! - Gareth był pod wrażeniem.\n- Wolę być przygotowany – skomentował Derks.\n- Tak sobie właśnie pomyślałam... ciekawe, co sprawia, że rozumiemy jego mowę, bo z symulacjami to trochę inna sprawa. - Joanna była zainteresowana nieco innymi rzeczami.\n- Chip tłumaczący klasy piątej. Umie się dostroić do innych urządzeń tego typu, ale przypuszczam, że tutaj może być to robota innej technologi – wytłumaczył Derks i ugryzł spory kawałek węża.\n- Hmmm... A opowiedziałbyś coś o swojej planecie – dodała jeszcze Polka.\n- No nie wiem... Żyją tam różne rasy czy tylko twoja?\n- To wysokoucywilizowana planeta, przynajmniej częściowo, więc trafiają się osoby z zewnątrz. Ale od zawsze moją planetę zasiedlały dwie rasy. Tylko że z tą drugą nigdy się nie lubiliśmy. A właściwie to mało kto ich lubi, bo to złodzieje i oszuści.\n- Chyba nieźle zaleźli ci za skórę – zauważył Chen, który nie był pewien, ile jest prawdy w tym, co mówi Derks, a ile prywatnych uprzedzeń.\n- Moukowie i Naomici prowadzili wojny przez tysiąclecia. Teraz żyjemy w pokoju, ale i tak wolimy nie mieć zbyt wiele do czynienia z tymi łachmytami. A wy kochalibyście naród, który przez wiele wieków widziałby w waszym tylko egzotyczne kurwy i tanią siłę roboczą? - spytał retorycznie Derks, i to już nie tak spokojnym tonem jak do tej pory.\n- Dobrze wiedzieć, że nie tylko u nas są takie problemy – westchnęła Joanna.\n- To może teraz wy powiecie mi coś o Ziemi? - zaproponował mouk.\nNie odmówili. Rozmowa pomogła zapomnieć na chwilę o zmartwieniach, ale ta błoga chwila nie trwała zbyt długo. O świcie czekał ich ciąg dalszy zmagań.\nRozdział XIVa: viewtopic.php?f=122&t=8551


918 Kelwinów ile to stopni Celsjusza? – Ile to stopni\n918 Kelwinów (K) po przeliczeniu na stopnie Celsjusza to 644,85 st. °C\nCzy wiesz jak szybko obliczyć, że 918 Kelwinów to 644,85 stopni C?\nObliczenie jest bardzo proste – wystarczy podstawić dane do wzoru : 918°C-273,15 , w wyniku czego otrzymujemy wynik =644,85K. Dzięki temu szybko przeliczymy wartość temperatury wyrażonej w stopniach Kelwina, na wartość w stopniach Celsjusza. Obecnie skalę Kelwina definiuje się przez porównanie ze skalą Celsjusza (0K = -273,15°C).\nAby szybko przeliczyć w pamięci jednostki temperatury bez kalkulatora, można stosować wzór przybliżony, gdzie 918K-273 co daje 645K. Należy pamiętać, że nie używamy nazwy stopnie Kelwina – tylko Kelwiny.


Wybory do Rad Powiatowych Ślaskiej Izby Rolniczej – Jastrzębie-Zdrój kopalnie pomysłów, pokłady możliwości\nWybory do Rad Powiatowych Ślaskiej Izby Rolniczej - Jastrzębie-Zdrój\nWybory do Rad Powiatowych Ślaskiej Izby Rolniczej\nŚląska Izba Rolnicza poinformowała, że dnia 3 kwietnia 2011 r. odbędą się wybory do Rad Powiatowych Ślaskiej Izby Rolniczej. Czynne i bierne prawo wyborcze w wyborach powszechnego samorządu rolniczego mają członkowie Izby, którymi są: podatnicy podatku rolnego, podatnicy podatku dochodowego z działów specjalnych produkcji rolnej oraz członkowie rolniczych spółdzielni produkcyjnych posiadających w nich wkłady gruntowe. W wyborach do samorządu rolniczego, okręgiem wyborczym jest gmina.\n– rozwiązywanie zgłaszanych przez rolników problemów,\n– projekty aktów prawnych z zakresu produkcji rolniczej i rynku rolnego, poprzez ich opiniowanie, poprawę sytuacji ekonomicznej w rolnictwie i warunków życia na wsi,\n– kształt edukacji i doradztwa rolniczego oraz podnoszenie kwalifikacji osób pracujących w rolnictwie,\n– współpracę z polskimi i zagranicznymi organizacjami producentów rolnych, poprawę stanu środowiska przyrodniczego i zdrowia mieszkańców wsi,\n– ochronę dziedzictwa kulturowego w regionie.\nRolnicy, którzy będą kandydować do Rady Powiatowej Śląskiej Izby Rolniczej, powinni najpóźniej do dnia 14 marca 2011 r. zgłosić się i zarejestrować w Okręgowej Komisji Wyborczej, powołanej na terenie gminy, oraz wypełnić dokumenty załączone poniżej, dostępne także w Wydziale Ochrony Środowiska i Rolnictwa tutejszego Urzędu Miasta Jastrzębie-Zdrój. Lista osób popierających kandydata powinna zawierać 50 podpisów.


Sęk w tym, że na liście nie znalazła się ani jedna propozycja dla przyszłych geriatrów. Dlaczego? Bo na tę specjalizację nie ma chętnych. Nie ma, bo tak wykształceni lekarze nie mają szans na znalezienie pracy. Brak klinik geriatrycznych to zaś efekt niechęci dyrektorów szpitali do ich otwierania. Niechęć ta wynika z kolei z bardzo niskiej wyceny przez Narodowy Fundusz Zdrowia opieki geriatrycznej. - I tu koło się zamyka - mówi prof. Barbara Bień, konsultant wojewódzki z dziedziny geriatrii.\nJak twierdzą geriatrzy, pomocą byłoby zwiększenie wyceny z NFZ. Dzięki temu coś by się ruszyło - w szpitalach pojawiłyby się oddziały, to zaś wywołałoby popyt na tę specjalizację. I choć od stycznia (zgodnie z rozporządzeniem minister Ewy Kopacz) zwiększono przy ogólnym przeglądzie geriatrycznym (można go zrobić raz w roku, jeśli pacjent po 65. roku życia trafi do szpitala) wycenę z 50 do 150 zł, to zdaniem lekarzy jest to kropla w morzu. Za ich apelem także stoją argumenty ekonomiczne: brak geriatrów to wbrew pozorom większe koszty dla państwa. Z wyliczeń prof. Derejczyka i prof. Bień wynika, że wydatki na jednego pacjenta, który leczył się na oddziale chorób wewnętrznych (a tam najczęściej trafiają pacjenci geriatryczni), są o 1740 zł większe niż w przypadku, gdyby się leczył na oddziale geriatrycznym.\nDzięki elektronicznej karcie na Śląsku śledzono przez rok poczynania 4 tys. pacjentów powyżej 65. roku życia. Analizowano liczbę zgonów, wizyt u specjalistów, a także zakup leków: wynik był jednoznaczny - na 2 tys. pacjentów, którzy nie byli leczeni przez geriatrów, państwo wydało o 4 mln zł więcej niż na tę drugą grupę 2 tys. osób, które znajdowały się pod kontrolą specjalistów. - W geriatrii opieka jest kompleksowa, łatwiej ustawić pacjenta, tak by nie musiał znów trafiać do lekarza - tłumaczy prof. Barbara Bień. Kiedy pacjent trafia do niej, prosi go, by wyłożył na stół wszystkie lekarstwa, które zażywa. Niejednokrotnie to kilkadziesiąt różnych specyfików. - Wiele z nich się dubluje, bo każdy specjalista przepisuje podobny lek - mówi prof. Bień.\nednak NFZ wycen za leczenie geriatryczne nie chce podnieść. W efekcie w wielu regionach nie ma żadnego dostępu do takiego specjalisty. - Od lat składałam prośby do urzędu wojewódzkiego, do prezydenta miasta, żeby utworzyć placówkę geriatryczną w Lublinie. Bezskutecznie - mówi Maria Laskowska-Szcześniak, konsultant wojewódzki z geriatrii.


Polski akcent podczas Art Basel Miami Beach\nFIN FILM Neon 30 x 70 cm 2016\nbelieve I can imagine a color I have never seen before Skan filmu 16 mm oraz farba gwaszowa na papierze archiwalnym 42x60 cm 2010-2016\nNo blood (red) seria pocztowek z Audrey Hepburn pokryta farba gwaszowa 10 x 15 cm 2014-2016\nWśród wyselekcjonowanych wystawców zbliżających się targów Art Basel w Miami Beach pojawi się młody polski artysta. Piotr Krzymowski (l'étrangère gallery), który na stałe mieszka i tworzy w Londynie, zaprezentuje swój film!\nW jego twórczości pojawia się nie tylko film i video, ale również kolaż i instalacja artystyczna. Do tej pory prace i projekty Krzymowskiego można było oglądać w wielu galeriach oraz instytucjach, jak również na festiwalach filmowych takich jak Whitechapel Gallery, ICA London, CCA Glasgow, l'étrangère gallery, Saatchi Gallery, Liverpool Biennial, Seattle International Film Festival, oraz Hillyer Art Space.\nNa Scope Art Fair, który jest jednym z głównych przeglądów sztuki towarzyszących Miami Art Basel, artysta pokaże między innymi swój 16mm film "Wierzę, że mogę sobie wyobrazić kolor, którego nigdy wcześniejnie widziałem". Film powstał podczas termicznej obróbki 16mm taśmy filmowej znalezionej w pojemniku z odpadkami filmowymi w laboratorium na Central Saint Martins College of Art and Design, gdzie Krzymowski studiował. W rezultacie powstał bardzo ekspresyjny i abstrakcyjny obraz, któremu towarzyszy monolog artysty wierzącego w wynalezienie nowego koloru. Pokazowi tej pracy będzie towarzyszyć wystawa unikatowych wydruków zniszczonego filmu, serii trzech neonów oraz kolekcji pocztówek z ocenzurowanym wizerunkiem Audrey Hepburn. Całość można zobaczyć w Miami od 29 listopada do 4 grudnia podczas corocznych targów sztuki Art Basel.


Andrzej Kamiński senator Senatu IX kadencji (Bielsko-Biała) - KW Prawo i Sprawiedliwość\n36 miejsce 48,72% 5,13% 5,13% 41,03%\nSenator IX kadencji. Radny sejmiku Śląskiego. Członek partii Prawo i Sprawiedliwość.\nUrodzony 28 listopada 1958 r. Ukończył Akademię Górniczo-Hutniczą w Krakowie (Wydział Maszyn Górniczych i Hutniczych).\nPracownik samorządowy. Prezes Zarządu Diecezjalnego Instytutu Akcji Katolickiej Diecezji Bielsko-Żywieckiej.\nW 2011 bezskutecznie kandydował na senatora. W wyborach parlamentarnych w 2015 wystartował ponownie z ramienia PiS, został wybrany do Senatu IX kadencji w okręgu wyborczym nr 78. W wyborach 2015 został wybrany do Senatu IX kadencji, zdobywając 93 299 głosów (47,64%).


05.03.2022 Bialystok . Dom Dziecka . Dzieci z Ukrainy z ukrainskiego domu dziecka znalazly schronienie w Bialymstoku . Prezydent miasta przywital je oraz ich opiekunki , zapewnil ze znajda tu drugi dom . Fot. Agnieszka Sadowska/ Agencja Wyborcza.pl *** Local Caption *** .\nW przypadku wojennej traumy działają mechanizmy, które nie zawsze są intuicyjne. Ale nie jesteśmy ani pierwszym, ani ostatnim krajem konfrontującym się z problemem dzieci doświadczających wojennej grozy. I koniecznością zapewnienia im opieki. O tym, co koniecznie musimy zrozumieć i uwzględnić, pisze Anna Krawczak, badaczka adopcji i pieczy zastępczej\nOd początku wojny przez polskie media społecznościowe przetaczają się dramatyczne informacje o pociągach wiozących dzieci z ukraińskich domów dziecka, dla których teraz, już, natychmiast potrzebujemy domów, jedzenia, ubrań i wolontariuszy. Gdyby każde z tych doniesień było prawdziwe, w Polsce znajdowałoby się dziś około 15 000 takich dzieci. Znajduje się – prawdopodobnie – nie więcej niż 4000. Na razie.\nDwa tygodnie po wybuchu wojny warto skorzystać z umiejętności innej niż zdolność do błyskawicznych reakcji oddolnych, ogarniania kryzysu siłą lokalnych ludzi dobrej woli, skrzykiwania się w mediach społecznościowych. Ten egzamin niewątpliwie zdaliśmy. I słusznie możemy czuć się z siebie dumni. Nadszedł jednak czas na próbę analizy sytuacji, chłodne myślenie i uruchomienie działań z poziomu państwa, nie tylko społeczeństwa obywatelskiego, bo wszyscy wiemy już, że czeka nas długi marsz. Dlatego warto spróbować odpowiedzieć na kilka pytań dotyczących perspektywy wielomiesięcznej, a nie kilkudniowej.\n„Czy mogę adoptować ukraińską sierotkę?”. Nie.\nNiezależnie od tego, jak bardzo niewiarygodnie brzmi to pytanie, i rozsądni ludzie mogą wątpić, czy naprawdę pada – odpowiadam z pełną odpowiedzialnością: pada. W ubiegłym tygodniu lokalna aktywistka przesłała mi projekt petycji, wklejam poniżej jej fragment:\n„Apel do Ministerstwa Rodziny i Polityki Społecznej\nZwracamy się do Ministerstwa Rodziny i Polityki Społecznej o nawiązanie kontaktu z odpowiednimi instytucjami na Ukrainie w celu umożliwienia adopcji ukraińskich sierot przez polskie rodziny.\nW Polsce jest wiele osób, które uzyskały kwalifikację ośrodków adopcyjnych, a mimo to od lat oczekują na adopcję dzieci. Do tej pory na zapytania o możliwość adopcji zagranicznej, np. z Ukrainy, oczekujące osoby dowiadywały się, że nie jest to możliwe. Wiemy, że już teraz do Polski zostały ewakuowane dzieci z sierocińców z objętej wojną Ukrainy. Zapewne znaczna część tych dzieci mogłaby znaleźć w Polsce kochające rodziny. Prosimy wziąć to pod uwagę”.\nNie znam dalszych losów tej petycji i nie wiem, czy MRiPS ostatecznie otrzymało to niezwykłe pismo suflujące pomysł „importowanej adopcji instant”, ale wiem, że nie jest to jedyna taka inicjatywa. Podobne pytania padają na grupach dla rodzin zastępczych i adopcyjnych, ale też pod tekstami i artykułami dotyczącymi sytuacji w Ukrainie. Jednym z pierwszych, którzy stanowczo zareagowali, był Archidiecezjalny Ośrodek Adopcyjny z Łodzi, który poinformował na swoim profilu na Facebooku:\n„Nie ma obecnie możliwości adopcji dzieci z Ukrainy.\nDzieci z ukraińskich placówek przyjechały do Polski ze względów bezpieczeństwa i gdy tylko będzie to możliwe, wrócą do swojego kraju.\nŻeby dziecko mogło być adoptowane, musi być sierotą lub jego rodzice muszą być pozbawieni władzy rodzicielskiej. Nie wiemy, jaka jest sytuacja ukraińskich dzieci przyjeżdzających do Polski.\nŻeby adoptować dziecko z innego kraju – kraje te muszą mieć podpisane odpowiednie umowy. Polska z Ukrainą nie ma takich umów i przyjęcie dziecka przez polską rodzinę jest niemal niemożliwe. Wiemy to, bo od kilku miesięcy próbujemy przeprowadzić taką adopcję małego dziecka pozostawionego przez mamę biologiczną w szpitalu. Prawo rodzinne Ukrainy bardzo chroni swoich obywateli i sama decyzja matki o zrzeczeniu się dziecka (oddaniu do adopcji) jest niewystarczająca. Służby pomocowe mają obowiązek szukać środowiska zastępczego dla dziecka przede wszystkim wśród bliskich i obywateli Ukrainy.”\nAby uzupełnić obraz, dodam, że Kodeks Rodzinny Ukrainy (BBP 10 stycznia 2002, nr 2497-III) zawiera wyraźne wskazanie opieki krewniaczej jako priorytetowej w sytuacji dziecka, które z różnych powodów nie znajduje się w bezpośredniej pieczy swoich rodziców. Oznacza to, że pierwszeństwo opieki nad dzieckiem mają – w kolejności wymienionej ustawą – „babcia, dziadek, pełnoletnie rodzeństwo, krewni dziecka, ojczym, macocha” (art. 167, ust. 4). Ponadto rodzic ma prawo w dowolnej chwili zażądać odebrania dziecka od każdej osoby, z którą dziecko przebywa na mocy decyzji sądu lub podstawy ustawowej (art. 163, ust.2).\nCo to oznacza dla dzieci, które znalazły się na terenie Polski bez opiekuna prawnego lub są „dziećmi z sierocińca”? Że wizja trwałego pobytu takiego dziecka w polskiej rodzinie, nie mówiąc nawet o adopcji, jest jedynie fantazją.\nTe dzieci są obywatelami Ukrainy, ich bliscy (lub kraj) mają prawo zażądać ich powrotu do kraju w dowolnym momencie, i nie możemy ich „przywłaszczyć” nawet przez zasiedzenie trwające pięć lat.\nTak więc nie – nie można adoptować sierotki z Ukrainy. Nie idźmy tą drogą, nie traćmy energii na wizje i dyskusje, które nie mają sensu, również z prawnego punktu widzenia.\nDomy dziecka, sierocińce, placówki\nWojna w Ukrainie zastała Polskę w trakcie wielkiego projektu deinstytucjonalizacji — czyli przechodzenia od opieki nad dziećmi w placówkach do opieki w modelu rodzinnym i środowiskowym. Oczywiście nie przesadzajmy z entuzjazmem, ten projekt jest realizowany od 20 lat, a tempo jest raczej ślamazarne: każdego roku ponad 1200 najmłodszych dzieci nadal trafia do domów dziecka zamiast do rodzin zastępczych, rodzinna piecza zastępcza jest dramatycznie niedofinansowana, nadal funkcjonują Interwencyjne Ośrodki Preadopcyjne dla niemowląt. Dzieje się tak, choć już w 2015 roku ONZ wezwał Polskę do zamknięcia wszystkich ośrodków dla najmłodszych dzieci i zapisania w ustawie zakazu funkcjonowania takich placówek z uwagi na rujnujące skutki rozwojowe u dzieci.\nNiemniej mamy kilka przyzwoitych powodów do zadowolenia: w Polsce przeładowane „bidule” odeszły w przeszłość, jesienią 2021 roku w ponad 70 proc. polskich domów dziecka udało się osiągnąć standard czternastoosobowy, wiele z tych placówek to po prostu domy jednorodzinne, a współczynnik deinstytucjonalizacji osiągnął w 2021 roku 77:23. Co oznacza, że 77 proc. dzieci z pieczy wychowuje się w rodzinach zastępczych, a 23 proc. w placówkach.\nW najgorszej sytuacji są dzieci z niepełnosprawnością, które nadal trafiają do Zakładów Opiekuńczo Leczniczych i Domów Pomocy Społecznej. Jednak rzut oka na „dom dla chłopaków” sióstr z Broniszewic, który jest DPS-em prowadzonym przez zakon, i przyjrzenie się kondycji dzieci z niepełnosprawnością, które niedawno trafiły do polskiego Ustronia z zakładu w Ukrainie, pozwala zauważyć podstawową różnicę: polskie dzieci są nadal instytucjonalizowane (i to źle), ale równocześnie są w o wiele lepszej kondycji niż ich niepełnosprawni rówieśnicy z Ukrainy. Są z reguły rehabilitowane, mają dostęp do zajęć, warsztatów, specjalistycznego sprzętu, terapeutów i odpowiedniej liczby personelu. Są doinwestowane w sposób, którego ukraińskie dzieci z instytucji nigdy dotąd nie doświadczyły.\nDo Polski zjeżdżają w tej chwili grupy dzieci z ukraińskich domów dziecka i są to duże grupy: 60 dzieci, 100 dzieci, 200 dzieci z jednej placówki. W tym dzieci z niepełnosprawnością w stanie dużego zaniedbania motorycznego, intelektualnego i funkcjonalnego. Są to liczby, które w polskiej pieczy od dawna są historią. Skończyliśmy z molochami. Na dobrą sprawę skończyliśmy również z doświadczeniem pracy z dziećmi głęboko zinstytucjonalizowanymi, których całe dzieciństwo upływało w przepełnionej placówce. I których przynajmniej część będzie teraz dodatkowo mieć powojenny PTSD (zespół stresu pourazowego).\nW zależności od badania i sytuacji dzieci doświadczających wojny, PTSD występuje u 40-77 proc. z nich. To nie jest teoretyczne rozważanie, to jest bardzo realna sytuacja, z którą część opiekunów już się konfrontuje.\nW tym momencie na scenę wchodzą ludzie o gorących sercach, wśród nich rodziny adopcyjne, zastępcze, ale też takie, które nigdy nie myślały o adopcji ani o pieczy zastępczej, i mówią odważnie „Damy radę. Zróbcie bazę wolnych miejsc, możemy przyjąć jedno dziecko z Ukrainy”, „Przyjmiemy ukraińską dziewczynkę do 3 rż”, „Mogę zaopiekować się dwójką, trójką ukraińskich niemowląt”. To są bardzo szlachetne deklaracje, ale…\nJuż na początku wojny jedna z dużych organizacji prowadzących m.in. rodzinne domy dziecka przyjęła rodziny zastępcze z Ukrainy wraz z dziećmi. Ciąg dalszy okazał się trudny. Dzieci ewakuowane ze środka kryzysu wojennego zaczęły funkcjonować jak osoby z traumą wojenną, co było do przewidzenia. O czym dokładnie mówimy? O koszmarach sennych, zaburzeniach mowy, moczeniu nocnym, kompulsjach, agresywnych zachowaniach, dysocjacjach, agorafobii, depresji i próbach samobójczych, które obserwowano u „wojennych” dzieci od Bośni i Hercegowiny po Somalię i Liberię, włączając w to dziecięce PTSD wywołane atakiem na World Trade Center (np. Klarić i in 2008, Liu 2017, Drury i in. 2012, Peltonen i in. 2010).\nZadziałało to jak trigger (wyzwalacz) dla dzieci w polskich rodzinach zastępczych, które również są dziećmi z doświadczeniem traumy, tyle że akurat nie wojennej. Brakuje psychologów z doświadczeniem pracy z PTSD i równocześnie mówiących po ukraińsku. Brakuje specjalistycznych szkoleń z pracy z traumą wojenną. Brakuje systemowego, ale celowanego w doświadczenie wojenne i uwzględniającego kontekst kulturowy wsparcia, którego nie mieliśmy czasu ani możliwości przygotować jako Polska.\nCzego za to jest w nadmiarze? Odmiennych rutyn dnia, innych przyzwyczajeń dorosłych polskich i ukraińskich, barier językowych i przerażających obrazów zagrożenia wojennego, które próbują się pomieścić w jednym domu ze wspólnymi dziećmi.\nŁączenie dzieci z Ukrainy z polskimi dziećmi z pieczy to nie jest dobry pomysł, nawet jeśli odruchowo wydaje się piękny i szlachetny.\nNie poruszamy się po terra incognita, jest o tym mnóstwo publikacji i analiz z każdej szerokości geograficznej, które mają wspólne konkluzje: dajcie ludziom stabilizację i bezpieczeństwo w ich własnym kręgu językowym i kulturowym, ze znajomymi twarzami, ze znanymi już bodźcami. Na asymilację, edukację i eksplorację nowych możliwości przyjdzie czas później.\nNawet doświadczone rodziny zastępcze nie podołają\nSzanując gotowość i wielkie serca polskich rodzin gotowych przyjmować dzieci z ukraińskich sierocińców, należy napisać trzy ważne rzeczy.\nPo pierwsze: jeśli nigdy nie pracowaliście z dziećmi z doświadczeniem traumy, pomysł rzucenia się na głęboką wodę i przyjęcia dzieci, które na wstępie posiadają w pakiecie doświadczenie wieloletniej instytucjonalizacji (wraz z całym dobrodziejstwem inwentarza, w tym zaburzeń przywiązania oraz możliwych doświadczeń przemocy rówieśniczej i zaniedbań), doświadczenie mieszkania w dużym bidulu (a nie kameralnej placówce) i równocześnie są ofiarami wojny z prawdopodobnym PTSD, może nie być pomysłem rozsądnym. To wyzwanie, któremu nie podołałoby wiele bardzo doświadczonych rodzin zastępczych.\nOwszem, to nie czyni niemożliwą zastępczej pieczy rodzinnej, co wiemy z badań nad dziećmi z Rwandy, Somalii czy Ugandy, ale jest to czasochłonny proces, który powinien być bardzo starannie zaplanowany. Włącznie z otoczeniem dziecka i rodziny specjalistyczną pomocą terapeutyczną nakierowaną na pracę z osobami straumatyzowanymi wojną, specjalnymi szkoleniami, procesem sensytyzacji (stosowanej w rwandyjskim programie umieszczania ofiar wojny w rodzinach zastępczych) i wsparciem po umieszczeniu.\nPo drugie: jedyną stałością w życiu dziecka, które wraz z wojną straciło wszystko, co było dotąd pewne, jest obecność innych towarzyszy tej podróży. Kolegów, koleżanek i opiekunów.\nRozdzielanie dzieci w imię umieszczenia ich w rodzinach zastępczych, jest pozbawieniem ich tej ostatniej już stałości, jaką mają, i zaimplantowanie w to miejsce nowych twarzy mówiących obcym językiem.\nTo powoduje, że obojętnie jak krytyczne zdanie mielibyśmy o instytucjonalizacji dzieci, w przypadku dzieci z ukraińskich placówek pozostawienie ich razem w wydaje się najlepszą i najbardziej ludzką opcją, aby nie pogłębiać ich traumy. Rozdzielanie grup i rodzeństw nie wchodzi w grę, szczęśliwie jasno zakomunikowało to również MRiPS podczas konferencji prasowej, choć w projekcie specustawy nie zaproponowało przepisu na tę okoliczność.\nPo trzecie: polskie placówki mają lepszą infrastrukturę niż ukraińskie, lepsze wyposażenie i wyższy standard, ale nie mają ścian z gumy. Nie rozciągną się. W tej chwili w placówkach przebywa nieco ponad 16 tysięcy polskich dzieci.\nW tym świetle kolejne trzy tysiące, a docelowo – być może – kilkanaście, kilkadziesiąt tysięcy dzieci nie sprowadza się do prostego „jakoś sobie poradzimy”. Nie poradzimy sobie, a liczenie na to, że przetrzymamy przez miesiąc, pół roku, może kilka lat całą tę masę dzieci w hotelach, internatach, sanatoriach i innych doraźnych miejscach jest co najwyżej pobożnym życzeniem.\nOderwanym od poręczy, dodajmy. To z kolei oznacza, że bardzo poważnie powinniśmy podejść do koncepcji zwolnienia miejsc w placówkach i przeniesienia polskich dzieci do rodzin zastępczych. Szczególnie dotyczy to dzieci najmłodszych i niemowląt umieszczanych w IOP-ach, które skądinąd są bardzo dopieszczonymi i doinwestowanymi miejscami – biją na głowę standard ukraińskich domów małego dziecka i umieszczenie w nich maluchów z Ukrainy wydaje się bardzo rozsądnym pomysłem, przynajmniej w pierwszym okresie.\nNie ujmując polskim dzieciom z pieczy traum życiowych – a wiem o nich sporo – są wolne przynajmniej od jednego ich rodzaju: traumy wojennej i dezorientacji kulturowej.\nI nawet jeśli spędziły część życia w placówce, co nigdy nie pomaga w modelowaniu prawidłowej więzi, spędziły ją w większości w placówce małej, doposażonej w personel i sprzęt, w warunkach zdecydowanie lepszych niż ich koledzy i koleżanki z Ukrainy. To zaś oznacza, że przyjęcie tych dzieci do rodzinnej pieczy zastępczej nie jest zadaniem ponad siły i możliwości wyszkolonych polskich rodzin (za to oznacza, że szkolenie nowych rodzin powinno być teraz priorytetem).\nTym samym zachęcałabym, aby rządowa, samorządowa i obywatelska energia skierowana na pomoc „ukraińskim sierotom” skupiła się na relokacji polskich dzieci do rodzinnej pieczy zastępczej, co w efekcie będzie faktyczną pomocą dla dzieci z Ukrainy. Potrzebujemy tych placówek, potrzebujemy ich kadry i potrzebujemy ich standardu. I potrzebujemy uwolnienia miejsc, aby móc umieszczać ukraińskie dzieci w grupach kilkunastoosobowych, a nie stuosobowych. Potrzebujemy więc w trybie pilnym szerokiej współpracy samorządowej i zniesienia porozumień międzypowiatowych, co pozwoli umieszczać polskie dzieci w rodzinach deklarujących wolne miejsce i wolę przyjęcia, bo do tej pory to właśnie było największym hamulcem wykorzystywania wolnych miejsc w rodzinach zastępczych.\nSzkoła i przedszkole natychmiast? Fatalny pomysł\nNie jesteśmy ani pierwszym, ani ostatnim krajem konfrontującym się z problemem dzieci doświadczających wojennej grozy. I koniecznością zapewnienia im opieki. Jest na ten temat całkiem sporo badań i raportów wykorzystujących doświadczenie dzieci Rohindża, z Ugandy czy Rwandy.\nW przypadku wojennej traumy działają mechanizmy, które nie zawsze są intuicyjne. Jednym z nich jest umieszczenie oświaty na ostatnim miejscu.\nTo nie znaczy, że edukacja nie jest ważna. Jest. Ale jest równocześnie bardzo wyczerpująca i trudna dla dziecka, które dopiero co przyjechało z innego kraju, ma w uszach dźwięk wystrzałów, nie zna obcego języka i przed chwilą przekonało się boleśnie, że cała pewność, jaką miało, może się w jednej chwili zmienić się w niepewność. Dlatego tym, co jest priorytetowe, jest stabilizowanie dzieci i jak najszybsze umieszczenie ich w miejscu docelowym (nie dyskutując z tym, że docelowość w tym przypadku może trwać miesiąc, a może trwać lata, bo nikt z nas nie umie przewidzieć długości tej wojny).\nFatalnym pomysłem jest posyłanie do szkół dzieci, o których wiemy, że nie pozostaną w jednym miejscu dłużej, bo planujemy je docelowo przenieść do innego miasta czy placówki. Szkoła naprawdę może poczekać – czas przejściowy jest czasem adaptacji. Jest to czas na zajęcia grupowe, rozmowy, warsztaty z psychologami, zacieśnianie więzi między dziećmi i opiekunami, odzyskiwanie równowagi i stopniową naukę nowego języka.\nTo nie jest właściwa chwila na stawianie nowych wyzwań i podnoszenie poprzeczek.\nWiele dzieci ma telefony, a wszystkie mają uszy, i choć fizycznie są w Polsce, mentalnie nadal są na wojnie, o której słyszą, czytają i rozmawiają, bo jest wciąż bardzo bliskim czasowo przeżyciem. Skonsumowanie tego doświadczenia, niepokoju i poradzenie sobie z nadzieją, że to zaraz się skończy i wrócimy do domu, wymaga czasu, bliskości dorosłych opiekunów i przeżywania tych emocji we wspólnocie języka. Tego procesu nie da się przyspieszyć ani zastąpić natrętnych wojennych flash-backów nauką alfabetu łacińskiego, żeby nie było czasu na wspomnienia i trudne myśli.\nW najbliższym czasie zmieni się to, że uzyskamy kontrolę nad przypływem dzieci z Ukrainy, a to dzięki hubowi w Stalowej Woli, który działa od czwartego marca. Na razie w zasadzie nie działa: duże grupy dzieci nadal przekraczają granice poza hubem, a jeśli ktoś chciałby rozdrażnić Ministerstwo Rodziny i Polityki Społecznej to warto robić to za pomocą dwóch pytań: „Ile ukraińskich dzieci pozbawionych opieki rodzicielskiej wjechało dotąd do Polski?” oraz „Ile ukraińskich dzieci pozbawionych opieki rodzicielskiej opuściło już Polskę?”.\nOdpowiedzi na oba te pytania są nieznane, za to wiemy, że jakieś (jak liczne?) grupy dzieci z ukraińskich sierocińców trafiły już do Estonii, Litwy i na Łotwę. O ile nie wynaleziono teleportów, musiały przejechać przez Polskę, ale my tego nie odnotowaliśmy, bo nie kontrolujemy ruchu dzieci i wciąż nie mamy bazy centralnej. Kto ma dużą wyobraźnię może ją sobie teraz uruchomić przy użyciu hasła „zagrożenie potencjalnym handlem dziećmi”. Tego nie usłyszymy raczej na konferencji prasowej, może szkoda, bo kontrola nad ruchem dzieci z domów dziecka leży wyłącznie w możliwościach państwa, a nie NGOsów i pojedynczych obywateli – ci dwoją się i troją, ale akurat nie mają dostępu do baz danych, tym bardziej do ich integracji na poziomie centralnym.\nMożemy się także lada dzień spodziewać specustawy legalizującej pobyt Ukraińców na terenie Polski, w tym regulującej kwestie oświatowe i edukacyjne dla ukraińskich dzieci. Czy rząd weźmie pod uwagę problem ukraińskich sierot – oto jest pytanie.\nNa razie wiemy, że utrzymanie dzieci z Ukrainy polski rząd bierze na siebie, zwalniając z tego obowiązku samorządy. To bardzo piękne i wspaniałomyślne, jednak jeśli nie pójdą za tym konkretne przepisy precyzujące, dokąd te dzieci mają trafiać, gdzie będą mieszkać, kto zapewni im specjalistyczną pomoc, ile potrwa okres adaptacji i kto się zajmie opieką nad nimi, za chwilę znajdziemy się w sytuacji, w której grupa 100 dzieci z ukraińskiego sierocińca mieszka „prowizorycznie” w szkolnym internacie. Starsi i młodsi razem, nastolatki wraz z dwulatkami i niemowlakami. I ta prowizorka przeciąga się w lata. Lub, co gorsza, że duże grupy ukraińskie będą dokooptowywane do polskich domów dziecka, których mali mieszkańcy za moment zaczną się wtórnie zaburzać dzięki wzajemnemu uruchamianiu traum.\nTo wszystko jest do przewidzenia już teraz, zostało wielokrotnie zbadane i zweryfikowane doświadczeniem innych krajów, ale – czy ktokolwiek się nad tym pochyli?\nPolityka społeczna, Uchodźcy, imigranci, Ministerstwo Rodziny i Polityki Społecznej, Ukraińcy w Polsce wojna w Ukrainie\nwaldek kedlaw 9 marca 2022\nMyszki słodkie,natychmiast rozpocząć polonizacje, poprawi to naszą strukturę demograficzna, potem szkoła o profilu wojskowym i będziemy mieć dzielnych żołnierzy broniących ojczyzny własną piersią. …\n9 marca 2022 at 15:55\nGrzegorz Scibisz 12 marca 2022\nMam nadzieję, że to nie było na serio.\n12 marca 2022 at 00:39\n9 marca 2022 at 18:35


CCC wyprzedaż zimowa kolekcji obuwia w styczniu 2011 :: GALERKI.PL\nRaport z wyprzedaży zimowej 2010 butów w CCC. Na dzień 2011.01.05 duża część kolekcji zimowej butów jest przeceniona. Oczywiście największe zainteresowanie jest butami damskimi. Przeceny są różne, nawet do 50% taniej\nNa zdjęciach poniżej zamieszczamy przegląd - jakie są mniej więcej teraz ceny. Kozaki damskie Jennifer można już kupić za 40PLN. Niezła cena, biorąc pod uwagę, że tyle kosztują w sezonie trampki.\nW salonie obuwia CCC są też przecenione buty Quazi, co stanowi ciekawą ofertę. Z kolekcji CCC najlepsze i najładniejsze jak zwykle buty Lasocki, ale i również najdroższe (są z najlepszych materiałów - skóry)\nKozaki damskie przecenione ze 120PLN na 80PLN czyli 34%. Podczas wyprzedaży kolekcji obuwia zimowego ... *\nRóżowe damskie buty na zimę - jak kozaki. Przecena ze 120PLN na 60PLN czyli 50% taniej. Wyprzedaż ... *\nKozaczki na płaskiej podeszwie CCC, przecenione z 80PLN na 40PLN czyli o 50%. Wyprzedaż kolekcji zima ... *\nObuwie damskie CCC. Przecenione z 70PLN na 40PLN. Wyprzedaż kolekcji zima 2010. Wyprzedaż ta trwa ... *\nObniżka cen butów w CCC. Wyprzedaż kolekcji zima 2010. Wyprzedaż ta trwa w styczniu 2011 *\nDamskie kozaki przecenione z 230PLN na 160PLN czyli 30% taniej. Wyprzedaż kolekcji zimowej 2010. Przeceny ... *\nDamskie buty typu Oficerki, 180PLN zamiast 300PLN - na wyprzedaży zimowej w styczniu 2011. Wyprzedaż ... *\nDuża część butów w CCC jest przeceniona. W CCC są też na wyprzedaży buty Quazi. Wyprzedaż kolekcji ... *\nmarkus 19-04-2022 04:04\nTUI Centrum Podróży 533 40 66\nSolar outlet Poznań moda damska Umbro buty odzież sportowa outlet Factory Tarasy galeria Eleganckie czółenka koturny MM INGLOT kosmetyki Buty Gortz 17 wyprzedaż zimowa Poczta Polska Pepe Jeans outlet Poznań Ubrania Springfield Tarasy drzewko H&M letnie wyprzedaże


Krzesła | barwickdesigns.com\nStawiając na określone zestawy meblowe do pokoju swojego malucha, należy liczyć się z tym, że służyć powinny one przez pewien czas. Wybierając oferowane przez producenta krzesła dziecięce z pewnością wybiera się produkt trwały i oryginalny, dzięki czemu można mieć pewność solidności użytych do ich wykonania materiałów. Konkretne modele krzeseł do pokoju dziecka muszą zgadzać się kolorystycznie z resztą wyposażenia, dlatego można skorzystać z pomocy, zapewnianej przez firmowych specjalistów.\nW większości miejscowości w kraju działają sklepy, w których można spotkać prawdziwe cuda z dawnych lat.\nKtóre dobre meble ogrodowe opłaci się teraz kupować\nWybranie dobrych mebli ogrodowych nie bywa zazwyczaj rzeczą prostą – czy najlepiej zakupić tanie meble ogrodowe, lecz nie do końca przetestowane czy raczej polecane ich markowe odpowiedniki? Aby perfekcyjnie wybrać choćby sprecyzowanego mebla ogrodowego, najlepiej zapoznać się bliżej z samym zagadnieniem. Podczas wyboru dobrze teraz zastanowić się nad ofertę taką jak chociażby: meble ogrodowe technorattan, jaka utrafi w gusta nawet najbardziej wymagających osób.\nJednym z bardzo charakterystycznych wnętrz jest biuro. Służy do wykonywania wszelkich zadań, które można przypisać do pojęcia „praca biurowa”. Aktualnie praca taka oparta jest głównie na wykonywaniu czynności na komputerze. Większa część ludzi nie jest mogła na dzień dzisiejszy zwizualizować sobie biura bez komputerów. Dawniej praca w biurze polegała najczęściej na „papierkowej robocie”, która dzięki wykorzystaniu wymienionego sprzętu mogła zostać szczęśliwie ograniczona.


Pomadki w odcieniach jesieni vol. 1 – love_travel_shopping by Marta\n18/09/2019\t 18/09/2019 URODA\nStrona główna URODA Pomadki w odcieniach jesieni vol. 1\nBeż, brąz, śliwka, czerwień i fuksja. Te kolory będą u mnie królowały w okresie jesiennym i zimowym na ustach. Połysk i brokat nie za bardzo mi pasują co nie oznacza, że całkiem z nich zrezygnuję. Niemniej jednak skupię się głównie na macie i satynie. Z roku na rok odkrywam nowe marki, które wypuszczają piękne palety kolorów na każdą porę roku. Tym razem do dobrze mi znanych, takich jak Dior, Armani czy Chanel dołączyły kolejne trzy. Są to Victoria’s Secret, Anastasia Beverly Hills oraz Banana Beauty Jestem bardzo ciekawa jak będą się trzymały na ustach i czy przypadną mi do gustu tak, że będę do nich wracała. Jak prezentują się kolory to już wiem. Przygotowałam dla Was zestawienie zdjeć z prezentacją i krótkimi spostrzeżeniami, które nabyłam przez tę chwilę. Zapraszam do lektury.\nPomadki bardzo łatwo się nakładają i zmywają. Czy nie będzie to jednoznaczne z pozostawianiem ich na filiżance czy szklance? Niestety chyba jednak tak. Nie ulega jednak wątpliwości, że mimo brokatowych odcieni wyglądają pięknie. Jak dla mnie dobre na początek dnia. Natomiast obawiam się, że tak jak pięknie się nakładają tak równie szybko z ust będą znikały. Mimo tego, że brokatowe ciężko się zmywało i twarz świeciła mi się od pozostałości, to jednak te dwa odcienie na pewno obok gładkich będę testowała dalej. Jak na cenę 119 zł za 4 mini szminki to naprawdę niewielki wydatek za ładną kolorystkę.\nTę markę kosmetyczną poznałam za pomocą Instagrama i kilku osób, które obserwuję. Powiem szczerze, że jak zobaczyłam te kolory to od razu pomyślałam, że mogą być świetne na jesień i zimę. Dłużej się nie zastanawiając kliknęłam zamów…. Gdy zobaczyłam wspomniane kolory na żywo trochę się zdziwiłam, bo brakowało mi beżu. Nie wiem dlaczego sądziłam, że właśnie jest beż ale tak mi się wydawało. Pomijając i tak piękną kolorystykę to musze powiedzieć, że sytuacja z tymi błyszczykami matowymi wygląda tak: malując usta wydaje się, że kolor jest błyszczący, po kilku sekundach jak już wyschnie na ustach robi się matowy. Jak już zrobi się matowy, to co prawda włosy się nie kleją, ale usta same w sobie już tak. Co więcej, bardzo mocno trzyma się i trudno było mi je zmyć. Czy to jest zaleta trudno w tej chwili powiedzieć, ponieważ nie wiem jak będzie się trzymała w ciągu dnia. Może się okazać, że tak jak lakier do paznokci potrafi czasem zostawić ślad na kartce papieru, tak i tutaj boję się, że może nie schodzić równomiernie. Nie wiem, ale pewnie przetestuję. Niemniej jednak samo zmywanie to dramat. Próbowałam trzech różnych płynów micelarnych i nic. Ostatecznie zrobiłam coś, czego nie wolno…. po prostu starłam z ust…. Cena 249 zł za trzy sztuki.\nUwielbiam sklepy Victoria’s Secret, szczególnie wtedy kiedy chcę zrobić prezenty dla bliskich. Głównie kupuję przepiękne zapachy i balsamy do ciała. Czasem zdarzy się jakaś bielizna, mała torebka czy jeden z najlepszych zakupów jakie rozbiłam, torba na trening. Gdy byłam we Florencji miałam chwilę czasu dla siebie i poszperałam w tym cudownym miejscu. Oczywiście poza wspomnianymi rzeczami tym razem kupiłam również matowe błyszczyki do ust. Bardzo łatwo się je nakłada, równie łatwo zmywa. Trzymają się na ustach stosunkowo dobrze. Miałam okazję użyć jednego z nich gdy szliśmy z mężem na kolację i powiem Wam, że byłam mile zaskoczona ich trwałością. Cena za sztukę 14,99 Euro.\nNa chwilę obecną najbliższe są mi błyszczyki Victoria’s oraz pomadki Anastasii. Czy Banana Beauty również znajdą się ostatecznie w tym gronie, zadecyduje czas. Chętnie je wypróbuję i zostawię ostateczną opinię. Wrócę jeszcze do Was z podobnym zestawieniem, ale marek które znacie z najwyższej półki modowej. Będzie na co popatrzeć bo kolory są obłędne. Tymczasem dajcie znać jakie Wy macie doświadczenia ze szminkami matowymi.\nPingback: Pomadki w odcieniach jesieni vol. 2 – love_travel_shopping by Marta


sernik na zimno: Przepisy, jak zrobić - Smaker.pl\nSmaker /Polecane - sernik na zimno\nWyniki wyszukiwania dla "sernik na zimno"\nKsiążki kucharskie (13009)\nPrzepisy - sernik na zimno (67782)\n29288 odsłon Chwila przyjemności 15 min łatwe tanie\n8217 odsłon Sernik dekorowany domowymi bratkami. 30 min łatwe przystępne\n5889 odsłon Sernik na zimno z serków homogenizowanych na biszkoptach > 60 min łatwe przystępne\n48997 odsłon Banalny w przygotowaniu ale diabelsko dobry sernik na zimno... doskonały na nadchodzący weekend. 60 min łatwe tanie\n10178 odsłon Waniliowy sernik na zimno z galaretką i truskawkami na spodzie z herbatników i masła orzechowego. > 60 min łatwe tanie\n4012 odsłon Łatwy do przygotowania sernik na zimno z galaretką i owocami. 60 min łatwe przystępne\n12565 odsłon delikatny jak ptasie mleczko deser na zimno, rewelacyjny na letnie przyjęcia :) 30 min łatwe tanie\n5008 odsłon Najlepszy sernik na zimno jaki jadłam. Robiła go jeszcze moja babcia. 30 min łatwe przystępne\n17459 odsłon Leciutki sernik na zimno, idealny na upały. Jako spód wykorzystałam ciasto, które zostało mi po zrobieniu Tortu Myszka Minnie. 30 min łatwe przystępne\n4838 odsłon Sernik > 60 min średnie przystępne\n31310 odsłon Sposób wykonania tu https://www.youtube.com/watch?v=a_XTZf3iodo Jak zrobić pyszny sernik na zimno składniki: Spód biszkoptowy 500g sera... > 60 min średnie tanie\n29156 odsłon Bardzo łatwy i orzeźwiający serniczek na zimno > 60 min łatwe tanie\n10279 odsłon Sernik na zimno z truskawkami to chyba ulubione ciasto w moim domu. Myślę że to również jedno z ulubionych ciast większości ludzi. Jest... > 60 min łatwe tanie\n2470 odsłon Zostało mi jeszcze trochę borówek po pieczeniu drożdżówek. Zrobiłam więc sernik na zimno z przezroczystą galaretką. Ta galaretka ma to... > 60 min łatwe tanie\n12376 odsłon Zostało mi jeszcze trochę borówek po pieczeniu drożdżówek. Zrobiłam więc sernik na zimno z przezroczystą galaretką. Ta galaretka ma to... > 60 min łatwe przystępne\n46314 odsłon Szybkie i łatwe! > 60 min średnie przystępne\n25960 odsłon O wiele lepszy niż z proszku. 60 min średnie przystępne\n32706 odsłon Pyszne ciasto na ciepłe dni. > 60 min średnie przystępne\n52871 odsłon w sam raz na upał, owoce sezonowe :) 60 min łatwe tanie\n20735 odsłon pyszny lekki sernik > 60 min łatwe przystępne\n10976 odsłon Chociaż piekę dużo ciast, domownicy za nim nie przepadają. Za to ze smakiem zjadają serniczki na zimno. Wymyślam więc różne wersje by... 60 min łatwe przystępne\n9945 odsłon Placek bez pieczenia. 60 min łatwe przystępne\n12932 odsłon Idealny na upalne dni z sezonowymi owocami. 30 min łatwe tanie\n867 odsłon Do kawki poleca się najprostszy sernik ever. Nie potrzeba miksera, a nawet blendera, bo spód można wyłożyć biszkoptami... no prościej się... 60 min łatwe tanie\n14689 odsłon Szybki i bardzo prosty w przyrządzeniu lekki sernik owocowy :) 60 min łatwe tanie\n27473 odsłon Mój ulubiony,rozpływa się w ustach > 60 min średnie przystępne\n18068 odsłon Złamał nawet zagorzałych przeciwników sernika! > 60 min średnie przystępne\n21057 odsłon Prosty w przygotowaniu. Przepis na tortownicę 24 cm > 60 min łatwe tanie\n22539 odsłon ciekawie wygląda, świetny na upalne dni i jest naprawdę smaczny > 60 min średnie przystępne\nFilmy - sernik na zimno (7381)\nFilm Sernik na zimno 46135 odsłon Sernik na zimno, bez pieczenia, to pyszne ciasto, które zrobisz szybko i łatwo. Przygotowanie sprowadza się do połączenia i zmiksowania kilku...\nFilm Sernik Smerf na zimno 3120 odsłon Cześć. Dzisiaj mam dla Was smerfny sernik. Jest to piankowy sernik na zimno, z delicjami i borówkami amerykańskimi. Przepis autorski od RITA...\nFilm Sernik z czereśniami na zimno 587 odsłon Sernik z czereśniami na zimno. Sernik jest rewelacyjny w smaku! Niebo w gębie! Koniecznie musicie wypróbować ten przepis! SKŁADNIKI:\nFilm Jak zrobić pyszny sernik na zimno 39507 odsłon Jak zrobić pyszny sernik na zimno składniki: Spód biszkoptowy 500g sera białego 3 galaretki 100g cukru pudru 120g masła 3 jajka owoce\nFilm Sernik na zimno z brzoskwiniami 88283 odsłon Sernik na zimno z brzoskwiniami, to pyszne ciasto, które nie wymaga pieczenia, jest szybkie i łatwe do wykonania. Dekoracje z brzoskwiń możesz...\nFilm Sernik z brzoskwiniami na zimno 5949 odsłon Sernik na zimno z brzoskwiniami. Pyszny, delikatny smak z nutką orzeźwienia. Idealny na każdą okazję. Składniki i przepis:...\nFilm Sernik chia z mango na zimno 5292 odsłon Przepis na pyszny sernik chia z mango na zimno. Składniki i przepis: https://goo.gl/Mtscfs Zobacz również: ŚNIADANIA:...\nFilm Sernik na zimno na Dzień Matki 15 odsłon #sernik#mama#deser#przepis#owoce Mama była zachwycona tak pysznym kremowym ,orzeźwiającym sernikiem ,ktòry się w ustach...\nFilm Sernik na zimno z truskawkami 4 odsłon Ciasto na zimno bez pieczenia z truskawkami\nFilm Sernik na zimno - jajko sadzone 1678 odsłon BARDZO PROSTY DO ZROBIENA I ATRAKCYJNIE WYGLADAJACY SERNIK NA ZIMNO. MASA SEROWA JEST JAK PUSZYSTE PTASIE MLECZKO O LEKKO KWASKOWYM ANANASOWYM...\nFilm Tanie gotowanie - SERNIK NA ZIMNO #4 12884 odsłon Nasz pomysł na sernik na zimno z malinami. Składniki - żelatyna - płatki owsiane - galaretka truskawkowa x3 - cukier waniliowy - jogurt...\nFilm Egzotyczny przekładaniec,sernik na zimno bez pieczenia,jak zrobić sernik na zimno? 5546 odsłon #przepis #sernik #nazimno #deser #mango Pyszny i lekki owocowy sernik o smaku mango Dokładny przepis znajdziecie również...\nFilm Sernik na zimno z borówkami 3 odsłon 250 gr herbatników ,2 galaretki cytrynowe ,lub pomarańczowe ,2 galaretki borówkowe ,1 kg sera w wiaderku ,cukier puder 3 łyżki ,borówki 250...\nFilm SERNIK z malinami (na zimno) #110 1431 odsłon Składniki: Biszkopt: 5 jajek 200g cukru 125ml oleju 125ml wody ( najlepiej gazowanej ) 250g mąki 4 łyżki kakao 1 łyżka proszku do...\nFilm SERNIK na zimno malinowy #102 974 odsłon Składniki: 500g malin ( mrożonych albo świeżych ) 500g jogurtu greckiego 250 ml śmietany kremówki 8 łyżeczek żelatyny Cukier według...\nFilm SERNIK na zimno APEROL SPRITZ 212 odsłon Witam Was serdecznie\nKsiążki kucharskie - sernik na zimno (13009)\nKucharze - sernik na zimno (0)\nArtykuły - sernik na zimno (4855)\nForum - sernik na zimno (37731)


3 triki które pozwolą biegać dalej i dłużej - KobietaMag.pl\nZmęczenie objawia się bólem mięśni, krótszymi krokami i stale zmniejszającą się prędkością, ale tak naprawdę głównym winowajcą odpowiedzialnym za nasz stan jest umysł. Badania naukowe pokazały, że mózg jest tak sprytnie zaprogramowany, żeby w odpowiednim momencie zwolnić nasze ciało, tak by zachować choć trochę energii potrzebnej do dalszego funkcjonowania. Istnieją jednak proste metody treningowe, które pozwolą zmylić nasz mózg. Wypróbuj je podczas kolejnego treningu, tak by pobiec dalej i szybciej niż kiedykolwiek wcześniej!\nTrening interwałowy jest idealnym rodzajem ćwiczenia – szczególnie dla osób początkujących. Długi bieg nie wydaje się już taki straszny! „Dzielenie długiego dystansu na krótsze odcinki daje wrażenie pokonania o wiele krótszej trasy” – mówi Jason Fitzgerald, 02:39 maratończyk i założyciel Strength Running w Waszyngtonie. „Kiedy podzielmy bieg na rozgrzewkę – szybkie powtórzenia, interwały odpoczynku i ochłonięcia po wysiłku – cały dystans wydaje nam się o wiele łatwiejszy do pokonania”.\nW czasie tych krótkich interwałów możemy się zdecydować na zwiększony wysiłek i przyśpieszenie tempa, na które pewnie nie mielibyśmy siły i ochoty podczas stałego, spokojnego biegu. W taki sposób zwiększa się VO2 max, czyli wzrasta nam efektywność z jaką zamieniamy kalorie w energię.\nWskazówka: Udaj się na bieżnię i przeznacz 10-20 minut na rozgrzewkę – spokojny, wolny bieg. Następnie przebiegnij sześć odcinków po 800 metrów tempem takim, jakie narzucasz sobie przy dystansie 5000 m, a dla odmiany pomiędzy tymi etapami wstaw intensywne odcinki po 400 metrów. Interwały będą wydawały się trudne, szczególnie przez pierwsze 2,5 km, ale wytrzymamy! Podczas nich skup się na swoim tętnie i staraj się je jak najbardziej zredukować oraz przygotować na następny interwał. Na koniec takiego treningu będziesz miała za sobą 5km intensywnego biegu plus prawie kolejne dwa, wliczając rozgrzewkę i interwały.\nSprinty same w sobie są trudne, ale jeśli chcesz, aby Twoje znalazły się na zupełnie nowym poziomie, pomyśl o wprowadzeniu w życie szybkich treningów na masę ciała. „Zmieniamy bodźce i stawiamy przed naszym ciałem nowe wyzwania, myśli nie skupiają się już tylko na biegu.” – wyjaśnia nam Brandon Vallair, certyfikowany trener USATF i właściciel Run for Speed w Dallas w Teksasie. Po takich treningu przy podjęciu kolejnej próby biegu, nasz umysł uzna go za zupełnie nowe ćwiczenia, a nie kontynuację poprzedniego sprintu. To idealna chwila na złamanie naszych barier i osiągnięcie jeszcze lepszego wyniku!\nWskazówka: Udaj się do miejsca z płaskim podłożem – pole, park czy bieżnia. Przed Tobą wyzwanie: ukończ cztery 50-, 100- lub 200-metrowe sprinty. Pomiędzy nimi wykonaj ćwiczenia siłowe np. 15 przysiadów, 20 pompek albo 30 przysiadów, wszystko byleby nie spacer! Po jednej takiej serii czas na chwilę odpoczynku. Jedna runda za nami – robimy ich tyle ile tylko możemy!\nFartlek to szwedzkie określenie na „zabawę prędkością”, co oznacza zmiany tempa podczas biegu. „Rozwiązanie to pozwala bardziej skupić się na wysiłku i intensywności biegu, zamiast na całkowitej odległości.” – wyjaśnia Tim Bradley, założyciel Big River Personal Coaching w St Louis, w stanie Missouri. W czasie biegu będą pojawiać się odcinki, na których prędkość zdecydowanie przekroczy średnią ze zwykłego, spokojnego biegu na 5 km. To o wiele lepsze ćwiczenie! Dodatkowo takie zwiększanie prędkości i intensywności na krótkich odcinkach imituje biegi przez górki i zakręty. Sprawia to, że tętno utrzymuje się na wyższym poziomie, co w ogólnym rozrachunku przynosi same korzyści, szczególnie te związane z poprawą wyglądu, lepszą kondycją i dobrym samopoczuciem.\nWskazówka: Wykonaj krótką rozgrzewkę. Następnie rozpocznij bieg, gdzieś w połowie zwiększ tempo na 30 sekund, zaraz po tym zwolnij na 30 sekund. Takie ćwiczenie powtórz cztery razy.\nA czy Wy lubicie biegać? Podzielcie się swoimi sposobami na udane treningi!\nlilkawodna 16 października 2014 07:03\nNajważniejsza jest rozgrzewka i rozciągnięcie mięśni. Wtedy można cieszyć się bieganiem bez tz. zakwasów.\nbbo 16 października 2014 18:28\nPomocne rady dla mojego syna – biegacza 🙂\nmarttoolla6 17 października 2014 09:08\njesli miesnie pracują to mikrourazy sa nieuniknione. wazne jest kondycha, ale cwiczenia silowe równiez\nas_sa 10 maja 2015 18:33\nJa zamierzam wznowić przygodę z bieganiem, tylko pogoda taka trochę kapryśna\nStrona główna → Po godzinach → Sport → 3 triki które pozwolą biegać dalej i dłużej


Pedagogiczna Biblioteka wojewódzka im. KEN w Lublinie Filia w Janowie Lubelskim zaprasza nauczycieli - bibliotekarzy powiatu na szkolenie, którego tematem będzie "Opracowanie zbiorów, katalogowanie i klasyfikacja".\nSpotkanie odbędzie się w dniu 9 lutego o godz.10.00 ii jest trzecim z cyklu szkoleń zaplanowanych przez Filie PBW w Janowie Lubelskim. Szkolenia odbywają się w każdą pierwszą środę miesiąca o godz.10.00. W drugim semestrze roku szkolnego 2004/2005 zaplanowane są następujące tematy szkoleń:\nKatalog alfabetyczny i rzeczowy, bieżące uaktualnianie katalogów - 2.03.2005\nProwadzenie dziennika bibliotecznego, statystyka biblioteczna - 6.04.2005\nKartoteka zagadnieniowa i jej funkcje - 4.05.2005\nPraca z czytelnikiem w działalności bibliotecznej - 1.06.2005


Domek narzędziowy z poddaszem Baltazar - 5x5m - Drewnolandia\nAltany i domki ogrodowe Drewnolandia / Oferta / Domki narzędziowe / Domek narzędziowy z poddaszem Baltazar - 5x5m - Drewnolandia\nCena: 23100.00 zł\nDomek narzędziowy z poddaszem Baltazar przede wszystkim zachwyca wyglądem. Ma niemal 50m2 powierzchni użytkowej na dwóch kondygnacjach, dużą drewutnię na zewnątrz i praktyczny taras przed dwuskrzydłowymi drzwiami zamykanymi na zasuwę. Domek wyposażony jest aż w cztery okna z okiennicami, a dach kryty ma wytrzymałym gontem bitumicznym.\nDomek gospodarczy Baltazar jest solidnym budynkiem, który przeznaczony jest na duże przestrzenie i średniej wielkości działki. Zdecydowanie sprawdzi się również obok domów mieszkalnych. Jego powierzchnia oraz rozwiązania konstrukcyjne, choć mogą być jeszcze dopasowane do indywidualnych potrzeb, w zupełności zaspokajają potrzebę składowania narzędzi i mniejszych maszyn ogrodniczych, nawozów i środków ochrony roślin, nasion oraz mnóstwa innych rzeczy, na które nigdy nie ma miejsca w domu.\nDomek narzędziowy z poddaszem jest też budynkiem trwałym. Wytrzymała konstrukcja sosnowa i świerkowe odeskowanie są dwukrotnie impregnowane.\nCena 23100.00 zł obejmuje:\ncztery okna standard z okiennicą\npodłoga - cena 2200zł\nrynny do domku - cena 800zł\ndrewutnie dostawianą do sciany domku 3x1m - cena 1200zł\nMalowanie lakierobejcą (paleta premium w zakładce "wzorniki") 1600 zł\nPokrycie dachu gontem premium (paleta premium w zakładce "wzorniki") 1800 zł\nNazwa projektu: Domek narzędziowy z poddaszem Baltazar - 5x5m - Drewnolandia


CBD Kwiaty Konopi "Sweet Melon" 1g - Sklep NordCBD\n» CBD Kwiaty Konopi "Sweet Melon" 1g\nMaść konopna TROMPETOL Original - 100ml\nCBD Kwiaty Konopi ”Sweet Melon” 1g\nSweet Melon to kwiaty konopi siewnych o dojrzałym, jasno-zielonym kolorze i bogatej strukturze. Średniej wielkości topy z wieloma trichomami, odpowiadają za bardzo przyjemny aromat suszu. Ich zapach można określić jako słodki intensywny z wyczuwalnym subtelnym owocowym aromatem. Aromat: słodki, owocowy. Zawartość CBD ~3,9% THC <0,2%


Prowadzony nabór ankiet wstępnej deklaracji jest elementem przygotowania wniosku o dofinansowanie do Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Małopolskiego 2014 - 2020. Złożenie niniejszej deklaracji nie jest jednoznaczne z przystąpieniem do Programu na terenie Gminy Brzeźnica. Podjęcie przez Gminę Brzeźnica działań w tym zakresie jest uwarunkowane pozytywnym rozpatrzeniem wniosku o dofinansowanie.\nAudytor pomoże dobrać najbardziej optymalny kocioł. Audyt zamówisz w gminie za który właściciel nie zapłaci nic. Finansowany będzie w całości przez województwo małopolskie. Audyt jest po to, by właściciel nieruchomości mógł ocenić opłacalność inwestycji. Audytor poinformuje dokładnie jakie warunki musi spełnić kocioł i wskaże jego moc.\nDofinansowanie do nowych urządzeń grzewczych: 350 zł na każdy kilowat (kW) obliczonej mocy nowego źródła ciepła, ale nie więcej niż 8 tys. zł. plus 80 zł za każdy metr kwadratowy ogrzewanej powierzchni w przypadku wymiany instalacji, ale nie więcej niż 6 tys. zł.\nJeśli audytor ustali, że nowy kocioł ma mieć moc 21kW, to dotacja wyniesie 21x350zł = 7350 zł.\nWsparte projekty muszą skutkować redukcją CO2 co najmniej 30% w odniesieniu\ndo istniejących instalacji.\nPosiadać certyfikat zgodności z normą PN-EN 303-5 „Kotły grzewcze. Klasa 5: Kotły grzewcze na paliwa stałe z ręcznym i automatycznym zasypem paliwa o mocy nominalnej do 50 kW – Terminologia, wymagania, badania i oznakowanie” lub równoważną, wydaną przez właściwą jednostkę certyfikującą. Posiadać nominalną sprawność przemiany energetycznej co najmniej 85%.\nAnkiety można pobrać w Urzędzie Gminy Brzeźnica, ul. Krakowska 109, 34-114 Brzeźnica ( pok. Nr 6), ze strony internetowej Urzędu www.brzeznica.pl lub u Sołtysa danej miejscowości.\nWypełnione ankiety przyjmowane będą w nieprzekraczalnym terminie od 14.11.2016 r. do 30.11.2016 r. w godzinach pracy Urzędu Gminy Brzeźnica na Dzienniku Podawczym pok. Nr 6.\nW przypadku dużego zainteresowania wymianą kotłów będzie decydować kolejność zgłoszonych ankiet ( data wpływu do Urzędu Gminy Brzeźnica)\nAnkieta do pobrania >> pobierz


Znika Nowoczesna! Partię wchłonie PO!\nMaj 31, 2019 Adam Szłapka, grzegorz schetyna, Katarzyna Lubnauer, koalicja obywatelska, nowoczesna, Platforma Obywatelska, PO-KO, wybory\nJak nieoficjalnie dowiedział się Onet, niebawem ma dojść do przemeblowania po stronie opozycji. Według informacji, do których dotarł portal, najpierw zniknie klub parlamentarny Nowoczesnej i jego posłowie przejdą do klubu PO-KO, a jeszcze przed jesiennymi wyborami partia Katarzyny Lubnauer zostanie postawiona w stan likwidacji i jej politycy zasilą szeregi Platformy Obywatelskiej.\nKiedy może dojść do tych zmian? Prawdopodobnie w najbliższych dniach, na początku czerwca. – Ma to się stać tak szybko, ponieważ Schetyna potrzebuje jakiegoś sukcesu po przegranych wyborach do Parlamentu Europejskiego. I tak ma to być ogłoszone – jako sukces i wielkie zjednoczenie. Rozmowy na ten temat prowadzi Adam Szłapka z Mariuszem Witczakiem, delegowanym do tego przez Schetynę. Nie robi tego przewodnicząca Katarzyna Lubnauer, ponieważ nie chciał tego szef PO – mówi anonimowo źródło Onetu.\nNa wchłonięciu przez partię Grzegorza Schetyny Nowoczesnej zmiany się prawdopodobnie nie skończą. Być może z krajobrazu politycznego zniknie nie tylko nazwa partii założonej przez Ryszarda Petru, ale także Platforma Obywatelska zostanie przemianowana na Koalicję Obywatelską. Jak się mówi w sejmowych kuluarach, stara nazwa źle się kojarzy wyborcom i dlatego słowo „platforma” miałoby zostać w nazwie zastąpione słowem „koalicja”.\nW zamian za przejście do klubu PO-KO liderzy Nowoczesnej mają dostać dobre miejsca na listach Koalicji Obywatelskiej w jesiennych wyborach parlamentarnych. Według nieoficjalnych informacji Katarzyna Lubnauer walczy o dwójkę lub trójkę w Łodzi i podobnie wysoką pozycję na liście chciałby zająć w innym regionie także Adam Szłapka.


Opinie o LABRANDA Kiotari Bay | Travelplanet.pl\nSprawdź ofertę hotelu Labranda Kiotari Bay (ex Miraluna Seaside) w Travelplanet.pl\nPobyt w tym hotelu przebiegał bez komplikacji.\nOcena ogólna: Pobyt w tym hotelu przebiegał bez komplikacji.\nZakwaterowanie: Warunki zakwaterowania spełniły nasze oczekiwania.\nWyżywienie: Jedzenie było bardzo smaczne. W ofercie bardzo dużo dań do wyboru. Irytowały nas jedynie zbyt duże kolejki, które tworzyły się między innymi przy automatach\nUsługi hotelowe: Bardzo miły personel. Pozytywnym zaskoczeniem była obecność czeskiego animatora organizującego programy dla dzieci.\nPlaża: Bardzo ładne miejsce zapewniające odpowiednie warunki dla małych dzieci.\nJakość oferowanych usług w tym hotelu nie odpowiada standardowi czterech gwiazdek. W szczególności mam zastrzeżenia w odniesieniu do pokoi dostępnych za dodatkową opłatą…\nOcena ogólna: Jakość oferowanych usług w tym hotelu nie odpowiada standardowi czterech gwiazdek. W szczególności mam zastrzeżenia w odniesieniu do pokoi dostępnych za dodatkową opłatą w cenie 1 000 CZK, co zgodnie z ofertą katalogową miało zapewniać lepsze warunki zakwaterowania, nowoczesne meble oraz\nusytuowanie blisko morza. Po przybyciu do hotelu byliśmy zmuszeni interweniować w sprawie zamiany pokoju. Jeśli chodzi o wyżywienie, plażę i okolicę jesteśmy zadowoleni. Ogólnie rzecz ujmując spędziliśmy bardzo miły urlop z wyjątkiem warunków zakwaterowania, które naszym zdaniem zdecydowanie nie spełniają standardu czterech gwiazdek.\nJedynym minusem tych wakacji była zimna woda w hotelowych basenach.\nOcena ogólna: Jedynym minusem tych wakacji była zimna woda w hotelowych basenach.\nZakwaterowanie: Warunki zakwaterowania były całkowicie zgodne z ofertą katalogową.\nUsługi hotelowe: Usługi hotelowe ok.\nPlaża: Na plaży spora liczba kamieni. W basenach\nhotelowych zimna woda.


Zorza polarna w Polsce 12.09.2018. Zorza polarna nad Zatoką Gdańską i Trójmiastem 12 września 2018. Burza słoneczna pędzi w stronę Ziemi | Dziennik Bałtycki\nZorza polarna w Polsce 12.09.2018. Zorza polarna nad Zatoką Gdańską i Trójmiastem 12 września. Burza słoneczna pędzi w stronę Ziemi Andrzej Sipajło/asfilm.pl\nZorza polarna w Polsce, nad Zatoką Gdańską 12.09.2018. W stronę Ziemi pędzi burza słoneczna. Dzięki niej, przy dobrej pogodzie będziemy mogli obejrzeć nad Polska zorzę polarną. Powinna być dobrze widoczna nad Zatoką Gdańską. Gdzie będzie można zobaczyć zorzę polarną 12.09.2018 w Polsce?\nZorza polarna w Polsce 12.09.2018\nBurza słoneczna może spowodować zakłócenia w pracy urządzeń elektronicznych, w tym także sieci komórkowej.\nSpektakularnym efektem burzy geomagnetycznej powinna być zorza polarna.\nZorza polarna nad Zatoką Gdańską 12.09.2018\nNa Ziemi zorze występują na wysokich szerokościach geograficznych, głównie za kołami podbiegunowymi, chociaż w sprzyjających warunkach bywają widoczne nawet w okolicach 50. równoleżnika. Trójmiasto leży na 54 równoleżniku szerokości północnej, w związku z czym jest duża szansa, że będziemy mogli zobaczyć zorzę polarną nad Zatoka Gdańską.\nZorza polarna 12.09.2018 - gdzie oglądać?\nZjawisko będzie można oczywiście obserwować po zmroku, w miejscach oddalonych od sztucznego światła. Na Pomorzu, w Trójmieście przy sprzyjającej pogodzie, będzie można obejrzeć zorzę polarną nad Zatoką Gdańską.\nZobacz: Zorza polarna 17.03.2015 Gdynia\nGdzie jest burza dziś 24.05.2020? Nie daj się zaskoczyć pogodzie! Czy dziś możemy się spodziewać burz i ulew? Czy dzisiaj będzie burza? Sprawdź na interaktywnej mapie, gdzie jest burza! Umożliwia ona obserwowanie pogody w Gdańsku, na Pomorzu, w Polsce i w Europie.\nDo tej pory rekordowe parametry w skali Trójmiasta miał biurowiec Olivia Star (35 kondygnacji, 156 metrów wysokości do dachu, 180 z iglicą, 44 tys. m kw. powierzchni). Teraz przybyła mu – po sąsiedzku - konkurencja. Olivia Prime ma wprawdzie „tylko” 15 kondygnacji nadziemnych i 5...


Brennenstuhl Rozdzielnica prądowa, 6-gniazdowa, 230 V, 16 A sklep online | vidaXL.pl\nkeyboard_arrow_left Powrót Listwy i ochronniki przeciwprzepięciowe\nBrennenstuhl Rozdzielnica prądowa, 6-gniazdowa, 230 V, 16 A\nKompaktowa, 6-gniazdowa rozdzielnica prądowa marki Brennenstuhl jest idealna do wszechstronnego zastosowania na placach budowy.\nRozdzielnica prądowa z wyłącznikiem RCD 30 mA zapewniającym dodatkowe bezpieczeństwo jest wstępnie okablowana i gotowa do podłączenia, dzięki czemu idealnie nadaje się do zmiennego zasilania w warsztatach lub pomieszczeniach hobbystycznych. Wyposażony w cztery uziemione gniazda (3 fazy, 230 V), dwa gniazda CEE z osłonami ochronnymi i jedną wtyczkę, ta kompaktowa rozdzielnica zapewnia wiele gniazd na ograniczonej przestrzeni.\nTa rozdzielnica prądowa wyposażona jest w ergonomiczny uchwyt transportowy, jest odpowiedni jako element wiszący oraz solidny uchwyt ścienny.\nKolor: szary, niebieski i czerwony\nWymiary: 34,9 x 12,2 x 28 cm (dł. x szer. x wys.)\nZasilanie: 400 V~\nMaksymalne obciążenie: 11000 W\n4 x uziemione gniazdo (3 fazy, 230 V), 2 x gniazdo CEE z klapką zabezpieczającą oraz 1 x wtyczka\nZ wyłącznikiem różnicoprądowym 30 mA dla dodatkowego bezpieczeństwa\nBezpieczniki z osłoną ochronną\nDo solidnego montażu na ścianie