Pamiętniki z Sybiru [Wincenty Migurski] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00142 002345 22601773 na godz. na dobę w sumie\nPamiętniki z Sybiru - ebook/epub\nAutor: Wincenty Migurski Liczba stron:\nPAMIĘTNIKI Z SYBIRU spisane przez Wincentego Migurskiego. Lwów. Nakładem Karola Wilda. 1863.\nPAMIĘTNIKI Z SYBIRU.\nPAMIĘTNIKI Z SYBIRU spisane przez Wincentego Migurskiego. Lwów. Nakładem Karola Wilda. 1863. Przedruk z Dziennika Literackiego. Część pierwsza.\nDO CZYTELNIKA! W czasie konania na moich rękach drogiej mej żony w Nerczyńsku, postanowiłem jej życie objawić światu, co też z temwiększą dopełniam skwapliwością, że jej miłość i poświęcenie się, dotąd w idealnych tylko romansach znane, posłużyć mogą jako wzór dla Polek. Po napisaniu tego rękopismu, czytałem go niektórym moim znajomym: Słuchano mnie, dziwiono się, płakano, i nakoniec powiedziano że: gdyby mnie nie znano, nie wierzonoby w te brednie. Przedwcześnie ostrzegam szanownego czytelnika, że nie znajdzie tu ani położenia geograficznego Syberji, ani stosunków handlowych, ani statystyki, tem mniej geologji, a przeczyta tylko życie kobiety, która nie wychodząc za obręb domowego życia, wpisała imię swoje w grono najzacniejszych Polek. Pisząc wspomnienie o mojej ś… p… żonie, starałem się być prostym, naturalnym, i trzymałem się tylko rzeczywistych faktów, że zaś do powieściopisarstwa nie czuję w sobie najmniejszych zdolności, szczera przeto prawda zastąpiła jej miejsce, bez najmniejszych bujnej fantazji dodatków. Przypadki nasze drukowane w języku rosyjskim sam czytałem; coś podobnego było i w Dzienniku literackim z r. 1852, a także i w francuskich żurnalach. Lecz kiedy autorowie tych utworów nie zasięgając odemnie objaśnienia, pisali sami, to ja im śmiało powiedzieć mogę że opisy ich są słabem i niedokładnem odbiciem prawdy. Praca moja, jeżeli czytaną będzie przez mężczyzn z zajęciem, a przez płeć piękną ze łzami, to się należeć będzie nie moim zdolnościom, ale prostocie i prawdzie mojego opowiadania. Pisałem w Irkutsku, 1859 roku. Wincenty Migurski.\nI. Po nieszczęśliwem w roku 1831 wzięciu Warszawy, wojska nasze unikając prześladowań, a raczej unosząc w sercach swoich wątłą wprawdzie, zawsze jednak drogą zbawienia ojczyzny nadzieję, przeszły granicę, korpus między innemi jenerała Rybińskiego złożył broń w Prusiech. W czwartym liniowym pułku tegoż korpusu ja służyłem, i zwykle mnie dla odróżnienia od moich trzech rodzonych braci, w tymże pułku służących, koledzy pomiędzy sobą nazywali: "Piotrowinem", z powodu że przed wstąpieniem mojem do wojska, zmęczony długą i wycieńczającą febrą, więcej byłem podobny do niego, niż do człowieka, zdolnego znosić trudy wojenne. Gdym powstał z łóżka spojrzałem w lustro i przestraszyłem się sam siebie, spostrzegłszy twarz moją bladą, żółtą, policzki zapadłe, stan cienki i krok niepewny. Byłem prawie przekonany, że mogę być więcej zawadą niż pomocą w szeregach, lecz niedostatki te fizyczne, ustąpiły sile mojej moralnej; wstydziłem się bowiem być nieczynnym w chwili, kiedy wszyscy byli w ruchu. W Prusach dopiero a mianowicie w miasteczku Tigenhoff, przyszedłszy nieco do zdrowia, dałem się bliżej poznać wyższym oficerom w pułku, i przez dowodzącego tymże pułkiem majora Sw. byłem posłany do miasta Nejtaich dla podtrzymania ducha w naszych wiarusach, aby nie wierzyli amnestji, przez Prusaków ogłaszanej, zapewniającej tymże wiarusom swobodny powrót do kraju; ie zaś oficerom naszym Prusacy dawali paszporta do Francji, przeto i nas czterech braci otrzymało takowe. Nie biorę się opisywać drogi do Zachodnich braci. Wystrzały armatnie za zbliżaniem się kolumny polskiej do któregokolwiek miasta lub znaczniejszej wioski, processje i uroczyste spotykania, bale, iluminacje i tryumfalne bramy, wszystko tam było; bo dzięki postępowi cywilizacji, nie masz narodu, któryby przywiązania do ojczyzny nie cenił; dla tego też i Rzesza Niemiecka i Francja na wyścigi starały się każdą naszą chwilę uprzyjemniać. Ja jechałem w siedmnastej kolumnie, z dwustu osób złożonej, i po przyjeździe na miejsce, pomieszczono nas w Besancon; tam przyszedłszy kompletnie do zdrowia, zabrałem znajomość z młodzieżą byłych uniwersytetów, warszawskiego i wileńskiego. Żyłem sobie wraz z drugimi spokojnie, oczekując chwili, W której można być użytecznym krajowi. Naznaczono nam gmach dość obszerny, bastjon d'Aregne zwany (letnie mieszkanie jenerała i para Francji Morand'a). W tym to bastjonie pomieściło się nas 60 młodzieży. Koledzy moi wybrali mnie członkiem i deputatem Rady Polaków, w ówczas w Besancon istniejącej. Uczęszczałem ja na te posiedzenia przez miesięcy dziesięć, i byłem raczej słuchaczem niż mowcą, bom wiedział że i bezemnie jest komu mówić, bezemnie wszyscy oddychają jednem życzeniem, i bezemnie każdy się stara o odzyskanie ojczyzny. Pewnego dnia zaszedłem do mieszkania moich braci. Józef starszy drzemał jeszcze, a dwaj młodsi Wacław i Aleksander wychodzili na spacer, było to bowiem w lecie popołudniu; wtem wchodzi do nas oficer od artylerji, p. Konstanty Z., i podszedłszy do rozbudzonego Józefa, zawołał: – Słuchaj kolego. Wyzwany jestem przez porucznika J. na pojedynek, i powiedziano mi ie masz być jego sekundantem. Przyszedłem więc ci oznajmić, że ja mu nie dam satysfakcji, z powodu że on był pod sądem wojennym". – Prawda – powiedział brat mój. Ale on wyrokiem tegoż sądu został uniewinnionym. – Tak – odrzekł wyzwany – ale dla czegoż ja mam się z nim strzelać, kiedym go nie obraził?… – Jakto! – krzyknął sekundant – alboż to wyraz: "zbrodniarz", pogardliwym wyrzeczony tonem, nie jest obrazą? – A wszakże on był pod sądem, a więc zbrodniarz – bąknął artylerzysta. – Cóż z tego! kiedy z pod tegoż sądu dla niewinności swej został uwolniony – wrzasnął brat mój. – To ja wcale tego nie pojmuję… jak można… – zaczął coś mówić wyzwanym gdy wtem ja obecny tej rozmowie, i nią zniecierpliwiony, odezwałem się: – Mój kochany kolego! dziwne wydaje się twoje tłómaczenie słuchającemu z boku! Raz powiadasz ze się strzelać nie będziesz, dla tego że on był pod sądem, a kiedy ci mówią że wyszedł z pod sądu niewinny, twierdzisz żeś go nie obraził. Gdy zaś cię przekonywują że wyraz był obraźliwy, odwołujesz się znów do sądu. Jakkolwiek ja nie chwalę pomiędzy nami pojedynków, jednakże twoje tłómaczenie dowodzi, że obok uporu musisz mieć chyba słabe serce. – A bardzo dobrze! więc ja postaram się przekonać kolegę jakie mam serce – odrzekł zagniewany pan Z. i wyszedł Nazajutrz przyszedł do mnie do bastjonu pan Zawała, młody oficer 4go pułku strzelców pieszych z oznajmieniem, że p. Z. wybrał go sekundantem w mającym odbyć się pojedynku pomiędzy mną a tym ostatnim, i prosił mnie abym mu wskazał osobę, z którą ma mówić w tej sprawie. Obojętnie przyjąłem oczekiwaną wiadomość, i wskazałem dowódcę pułku, majora S. za mego sekundanta, z którym już poprzednio mówiłem. W parę dni potem o godzinie piątej z rana, gdy miasto prawie było w uspieniu, poszliśmy za rogatki, i w niedalekiej od niej odległości, zboczyliśmy z gościńca i udaliśmy się na piękną równinę, naokoło krzakami osłonioną. Tam po zwykłej a próżnej sekundantów umowie, mających na celu pogodzenie nas, zatknięto na odległości ośmiu kroków dwie szpady, rozdano nam pistolety, i stanąwszy każdy z nas potykających się na ośm kroków od tych szpad, barjerą zwanych, z odwiedzionemi kurkami razem zbliżaliśmy się do nich i razem wystrzeliliśmy, lecz napróżno! Nabito drugi raz, toż samo, po raz trzeci, lecz bez skutku. (1) Obecni temu szczególniejszemu pojedynkowi świadkowie, zaczęli nas namawiać abyśmy natem poprzestali, dowodząc że obrażony czynem przekonał wszystkich że nie słabe ma serce, lecz prośby ich i namowy okazały się bezskuteczne. Pan Konstanty bowiem wyrzekł że się czuje być obrażonym, ja zaś chociaż przekonany byłem o jego odwadze, nie chciałem zrobić pierwszego kroku z obawy, aby mnie za tchórza nie wzięto. Tak to młodość ryzykuje życiem, aby jej nie zarzucono braku odwagi. Nie było rady, postanowiono tedy nie schodzić z placu, póki krwi czyjejkolwiek nie ujrzą. Z tego powodu nabito pistolety – (1) Dowiedziałem się później, ie sekundanci dla uniknienia krwi rozlewu, trzy razy ślepemi ładunkami nabijali pistolety. już po raz czwarty, i nam je rozdano. Stanęliśmy naprzeciwko siebie już przy barjerze; i na komendę "trzy" palnęliśmy oba i ja upadłem na ziemię. Pan Konstanty spostrzegłszy to, rzucił się przedemną na kolana i wyrzekał z rozpaczą, że krew bratnią przelał na obcej ziemi. Józef, brat mój, zrzucił z siebie wierzchni ubior, i schwyciwszy pistolet, groźnem spojrzeniem wyzwał Konstantego. Ja zaś leżałem na ziemi, i chociaż kula przeszyła mi policzek poniżej prawego oka, krew się polała i ja upadłem, nie wiedząc co się ze mną stało, widziałem jednak przygotowania mego brata. – Jak mnie kochasz Józefie! – wolnym lecz donośnym głosem zawołałem – nie rób nic panu Konstantemu! ja jego bardzo szanuję, albowiem on tak postąpił, jak każdy młody i odważny człowiek zrobić powinien. Wszystko to odbyło się w jednej chwili. Brat mnie usłuchał, przytomni rzucili się na mój ratunek. Doktor obejrzał ranę, i pokazało się, że kula odbita o wierzchnią szczękę, zatrzymała się w ustach, a za wypluciem krwi wyleciała spłaszczona. Z podwiązaną już twarzą, ja pierwszy wyciągnąłem rękę przeciwnikowi, którą on do łez rozczulony z uniesieniem pochwyciwszy, pocałował; z panem J. zaś pan Konstanty w żaden sposób strzelać się nie chciał. Jakkolwiek pojedynek ten sekretnie odbyć chcieliśmy, nie mógł on jednak skryć się przed władzą. W parę dni bowiem przyszedł do mnie komendant miasta, baron M., i urzędownie zapytał, czy nie mam jakiej pretensji do mego przeciwnika? albowiem w takim razie mógłby ofiarować prawa krajowe na moje usługi. Ale kiedy ja dziękując mu za opiekę, oświadczyłem że panu Konstantemu nic się odemnie prócz wysokiego szacunku nie należy, odszedł, nie widziawszy nawet mojego antagonisty. À propos tego pana barona opowiem wam jeden o nim wypadek. Baron M. rodem Anglik, miał nos ogromny i tak nadzwyczajnie długi, że gdy szedł przez ulice, to siedzącemu w pokoju pod oknem dał się widzieć najprzód nos, potem nos, potem jeszcze nos, aż nakoniec i sam jego właściciel. Trzebać takiego zdarzenia, że niejaki pan K., oficer artylerji byłego wojska naszego, wypielęgnował starannie swoje faworyty, które były tak długie, troskliwie upomadowane i naprzód uczesane, że mu całkiem twarz tak zasłaniały, jak niegdyś kanie damskich kapeluszy kobietom. Obaj ci panowie zwrócili na siebie niemal całego miasta uwagę. Uliczniki ich węglem lub kredą na parkanach i ścianach w karykaturze przedstawiali, a studenci piórem, ołówkiem a niekiedy i farbami na papierze malując, przykładali do szyb. Raz kiedyśmy się w dość licznem gronie dla odebrania żołdu do kancelarji komendanta zebrali, pan pułkownik i baron j zrobiwszy ze swych rąk rynnę dla obrony swego nosa, gdy się tak do swego biórka przeciskał i obejrzał się z uszanowaniem, spostrzegł faworyty pana R., a znalazłszy jego oczy, zapytał, dla czego bakienbardy jego tak długie? I w łagodnych wyrazach radził mu, aby je obciął cokolwiek, pokazując za przykład, że żaden z jego rodaków podobnych nie nosi. Pan K. uśmiechnąwszy się zapytał go równie, dla czego nos jego tak długi? I radził mu nawzajem, aby i on swojego odrąbał kawał, dowodząc, że nietylko żaden Anglik ale i żaden nawet człowiek podobnego nigdy nie miał i nie ma nosa. Baron wyciągnął rękę artylerzyście, i odtąd żyli z sobą w przyjaźni. Ale wracam do pojedynku, który on jakkolwiek sam z siebie nic nie znaczący, wpłynął jednak na dalsze życie moje, obecni bowiem świadkowie unosili się nad moim taktem, zimną krwią i odwagą. Z tego powodu w kilka tygodni przyjęto mnie do loż massońskich, następnie karbonerskich, a w 1833 roku, w harakterze emisarjusza wysiano mnie wraz z drugimi do prowincji polskich. Kto byli, i jakie mieli zamiary emisarjusze? wiadomo to jest prawie każdemu. Mając jednak wzgląd na potomność, której wspomnienia moje mogą dostać się w ręce, obszerniejsze o nich umyśliłem dać wyobrażenie. Gdy z różnych prowincji polskich po kampanji 1831 roku emigrowało do Francji kilka tysięcy moich rodaków, naród francuski pamiętny na poświęcenie się nasze w wojnach napoleońskich, wyjednał u rządu swego opiekę nad nami. Z tego powodu wyznaczone zostały niektóre miasta, w których zgromadzeni po kilku set Polacy stanowili depot, mieli swoje rządy i komiteta pod nazwą: "Rad Polskich". Rady te obok urządzeń administracyjnych, obok pilnowania wewnętrznego porządku, i czuwania nad konduitą każdego emigranta w szczególności, miały głównie na celu posyłać adresa do gabinetów francuskiego i angielskiego, prosząc o środki za pomocą których możnaby odzyskać utraconą ojczyznę. Zarzucone od wszystkich zakładów naszych podobnemi adresami gabinety w odpowiedziach swoich oświadczyły, że chcąc aby żądania emigracji były prawne i właściwą miały powagę, potrzeba aby krew polska w walce z Moskwą, przelewała się na ziemi polskiej. Wówczas rządy zachodnie, widząc nierówną i niestosowną walkę, sposobem dyplomatycznym upomną się u rządów północnych o zwrócenie nam naszego kraju, bo cóż znaczy (mówiły nam gabinety) żądanie kilku tysięcy emigrantów, w porównaniu z kilkunastu miljonami cicho siedzących Polaków, i zdających się być zadowolonymi z rządu moskiewskiego? Wiadomość ta jak iskra elektryczna rozeszła się po wszystkich naszych zakładach. Nieszczęśliwym nie wiele potrzeba 1 Słaby promień nadziei zbawienia ojczyzny, jest wystarczający, abyśmy się rzucili w przepaść. Wybrani i wychodzący emisarjusze wiedzieli o tem dobrze, że trudno będzie w kilkudziesiąt ludzi tam coś zrobić, gdzie kilkadziesiąt tysięcy uzbrojonego wojska, musiało ustąpić przemagającej sile. Lecz trudno im było brać na szalę zimnej rozwagi słabą wprawdzie, ale zawsze nadzieję, w chwili, kiedy nieszczęśliwa ziemia tego poświęcenia i długu od nich wymagała. Poszliśmy więc w siedmdziesięciu na pewną zgubę. Jak niegdyś gierylasy hiszpańscy, tak i emisarjusze mieli zebrać po kilku ludzi, uzbroić ich, i na wszystkich punktach polskiej ziemi zacząć walkę z Moskalami, ażeby odgłos tej dziwnej partyzantki, doszedłszy do Francji i Anglji, pobudził je do działań dyplomatycznych z rządem moskiewskim. Lecz niestety! różnemi traktami i pojedyńczo prawie, wyszliśmy z Francji. Z nadzwyczajnemi trudnościami, z narażeniem wolności osobistej i życia, przerzynaliśmy się przez Rzeszę niemiecką, ocknęliśmy się nakoniec w Galicji. Tam byliśmy wprawdzie z zapałem przyjęci przez rodaków, ale nie mogliśmy się prędko w rozległym skomunikować kraju. I cóż z tego wyszło? Oto niektórzy z emisarjuszów mając moc działania bezpośrednio, zebrali po kilku uzbrojonych, wystąpili do walki i padli ofiarą, lub w samobójstwie znaleźli pokój. Niektórzy zaś oczekując od swych zwierzchników instrukcji, wyglądali jej niecierpliwie, ukrywając się tymczasem po domach obywatelskich pod przybranem nazwiskiem. W liczbie tych ostatnich byłem i ja. Zależałem pośrednio od majora S., który także z Francji jako emisarjusz tu przybył. Lecz pomimo moich chęci i poszukiwań aby się z nim skomunikować, dowiedziałem się tylko, że jemu śmiertelna choroba nietylko działać, ale i dać znać o sobie swym podwładnym nie dozwalała. Tym sposobem zeszło kilka miesięcy. W tych to opłakanych czasach, poszukiwania, rewizje, rozlały się na całą Galicję. Nie było dnia aby kilku nie wzięto pod straże, nie było więzienia nienapełnionego emisarjuszami, emigrantami i miejscowymi obywatelami. Tu dopiero nam nieszczęśliwym otworzyły się oczy! Tu dopiero poznaliśmy, że dyplomaci zmówiwszy się pomiędzy sobą, jedni wysłali najenergiczniejszych i gotowych na wszystko łudzi, aby drudzy wybierali ich jak z matni, i widokom swoim tychże poświęcali. Po przybyciu bowiem naszem, powstał wprawdzie na chwilę przytajony zapał obywatelski, ocknęła się energja i chęć wywalczenia ojczyzny, ale koalicja północna pomagając sobie wzajemnie, wydawała łudzi, których całą jest winą, – miłość ojczyzny! Niedaleko ode Lwowa, w pięknem położeniu leży wieś Laszki murowane zwana. Na wzniosłym pagórku stoi dom murowany, naokoło wałem i staremi lipami otoczony. Na tych wałach parę dział i moździerzy, już do niczego niezdatnych, dowodzą dawnych burzliwych czasów polskich. Nie mogłem się dowiedzieć, do kogo wieś ta dawniej należała, dziś zaś jest w rękach dzierżawców. Lecz jeżeli domysły mają miejsce w powieści lub historji, to wnieść można, że Polacy czyli Lachy oparli się tu kiedyś mężnie, to jest, stali jak mur przeciw nieprzyjaciołom, a wdzięczna potomność dla uczczenia ich nieustraszonego męztwa i wytrwałości, nazwała to miejsce: "Laszki murowane". Ogromne to zabudowanie jest na dwie równe części podzielone. W jednej połowie mieszkał pan Eugeniusz Ulatowski, a w drugiej pan Józef Padlewski, obydwa ożenieni z dwiema ładnemi córkami kapitana byłych wojsk kościuszkowskich, Adama Korytowskiego, Pan P. chociaż trzymał na współkę w posesji ten majątek ze swym szwagrem, mając atoli dziedziczne dobra około granicy rosyjskiej, rzadko tu mieszkał. Pokoje tylko przez sługi zamieszkałe, stały gotowe na przyjęcie państwa, jeżeli ci stolicę Galicji odwiedzić zechcą. Druga połowa zajęta przez państwa U., odznaczających się patrjotyzmem, była przytułkiem wielkiej liczby emisarjuszów i emigrantów, zjeżdżających się tu w celu wzajemnego porozumienia się w sprawie publicznej, jako też i ułatwiania interesów prywatnych we Lwowie. Z nieukontentowaniem urzędnicy patrzyli na te zjazdy; nasyłali nawet swoich ajentów w zamiarze szpiegowania naszych czynności. Nie zastraszało to jednakże państwa U., byli oni bowiem dobrzy, ludzcy, czuli i gościnni, a te zasady nie dozwalały im myśleć o sobie. Pan U. był kasjerem naszego związku, i umarł później w więzieniu lwowskiem. Ja dowiedziawszy się o tym domu, i chcąc powziąć wiadomość o panu S., przybyłem tu zrana. Lokaje przyzwyczajeni widzieć przyjeżdżających i wyjeżdżających, zwykle nas nie meldowali. Ja przeto wszedłszy wprost do pokoju emigranckiego, zapytałem znajomych o gospodarza domu, a gdy jego nie było, udałem się do drugiego pokoju. Spostrzegłszy na sofie trzy siedzące panie, i chcąc się zaprezentować, zapytałem o gospodynię domu. Najmłodsza i najładniejsza z nich powstawszy, lekkiem skinieniem głowy dała mi poznać, że nią była. Powiedziałem jej przybrane "Sieraczek" a nie prawdziwe moję nazwisko, i wmieszałem się pomiędzy znajomych. Po obiedzie, pani domu widząc mnie na ustroniu w głębokiem zamyśleniu siedzącego, podeszła do mnie mówiąc: – Zapewne miłe wspomnienia zostawionych piękności we Francji, nie dozwalają panu mięszać się do wspólnej jego kolegów rozmowy? – Nie pani! – wyjmując z ust cygaro, odpowiedziałem – o p. S. zamyśliłem się! Co się zaś tyczę piękności o jakich pani wspominasz, to powiem prawdę, że dosyć jest widzieć Ją, aby o wszystkiem zapomnieć. Ku wieczorowi wyjechałem z Laszek. W taki sposób jeździłem przez kilka miesięcy w różne domy obywatelskie, szukając znajomych, lub będąc od nich wzywany. Około jesieni przyjechałem tu znowu, i znalazłem dwóch znajomych mi kolegów, z którymi udałem się do osobnego, emigrantom wyłącznie poświęconego pokoju. Tu rozmawiając długo, projektując i marząc, zasnęliśmy nakoniec. Na odgłos szczekania psów, tentent i rżenia koni, ja pierwszy przebudziłem się. Spojrzałem w okno, drugie i trzecie. Niestety! dom był naokoło otoczony piechotą i szwaliżerami austryjackiemi! Strwożony, obudziłem kolegów. Zamięszanie powstało wielkie lecz ciche, a po kilku słowach pomiędzy sobą narady, spostrzegliśmy, ze przerżnięcie się przez straże bezbronnym, było nam niepodobne, zguba zatem nieuchronna! Hałasem tym przebudzona pani domu, z pośpiechu pokazała się we drzwiach naszego pokoju w negliżu. Dowiedziawszy się o co idzie, przykazała lokajowi na krzyk oblegających nie odzywać się i nie otwierać, póki sama nie każe. Nas zaś trzech wezwała do swego pokoju. W pokoju tym prócz dwóch małżeńskich łóżek, razem na środku zestawionych, nie było nic takiego, gdzieby nam się ukryć można było. Niespokojna gospodyni pani Tekla, odwinęła materace na swojem łóżku, i pokazała mi, abym się na niem położył. I ja rozciągnąwszy się na gołych deskach, przykryty zostałem materacami, na których okrywszy się kołdrą, sama się położyła. Panna Aniela, siostra jej męża, zrobiła toż samo z panem Talwen; trzeci zaś, pan Hankiewicz, schował się pod łóżko. Gospodarza w domu nie było. Wszystko to odbyło się. to jednej chwili i bez żadnego hałasu Na naleganie oblegających i pozwolenie pani, lokaj udając tylko co przebudzonego, otworzył pokoje. Mieszkanie jak powiedziałem, było podzielone na dwie części, i pokoje państwa P. już były zrewidowane. Wpuszczeni urzędnicy postawili u każdych drzwi szyldwacha, sami obeszli wszystkie pokoje lochy i strychy, a nie znalazłszy najmniejszego śladu, przystąpili do sypialnego pokoju, w którym poczciwe nasze rodaczki z takiem poświęceniem samych siebie, nas ukrywały. Komisarz zażądał od pani domu, aby wraz z siostrą dla zrewidowania łóżek wyszły z miejsc swoich. Wyobraźcie sobie moi kochani i szanowni czytelnicy, nasze położenie! W tak małej objętości, bo tylko w trzech łokciach kwadratowych, mieściło się nas pięć osób. Myśl, szybka jak błyskawica przebiegła mi przez głowę, i najtragiczniejszy koniec przewidywałem. Słabe kobiety liczyły na łzy i złoto, my zaś na krwawą walkę. I ja z natury prędki i niecierpliwy, uwalniając od wstydu wstawania z łóżek przy obcych poczciwą gospodynię i jej siostrę, poruszywszy się chciałem wyskoczyć, gdy pani Tekla poczuwszy znaki niecierpliwości mojej pod sobą, mnie mocniej przygniotła, a sama zwróciwszy się do komisarza, rzekła: – Jakkolwiek od was panowie, spodziewać się można wszystkiego, nie przypuszczałam nigdy, abyście kroki swoje posunęli do tego stopnia, że nie szanujecie świątyni, jaką jest sypialnia kobiet. Ustąpcie więc w. panowie ztąd, albowiem przy was z miejsca się nie ruszym. – Ne vous fachez pas Madame, la colère fait mal – z ironicznym uśmiechem powiedział komisarz, i wraz z drugimi opuścił pokój, Powstać z łóżek, zasunąć drzwi za wychodzącymi i oswobodzić nas, było dziełem jednej minuty. W zamieszaniu niezważany przez nikogo z nas pan H., poszedł na palcach do pokoju bawialnego, i podjąwszy materac od sofy, położył się w niej, sam siebie tymże materacem pokrywając. Tuż do pokoju sypialnego przytykał mały alkierzyk, w nim pod samym sufitem było małe okienko, które pani Tekla palcem nam pokazała. Ze zaś niebyło tu żadnego sprzętu, a czas naglił, i my nie mogliśmy wdrapać się do wspomnionego okienka, bohaterka nasza schwyciła mnie i pana T. pojedyńczo za nogi, i podsadzając do góry pomogła nam do przejścia przez toż okno do sieni, do drugiej połowy mieszkania należących, i, o dziwna i niepojęta naturo ludzka! delikatne i tylko do pieszczot stworzone jej rączki, schwyciły ogromną, w tymże alkierzu stojącą szafę, i z olbrzymią mocą okienko to zasłoniły. Panna Aniela zaś podtenczas zajęła się uporządkowaniem łóżek. Gdyby te panie rzeczywiście nikogo nie ukrywały, zatrzymałyby zapewne nocnych gości parę godzin za drzwiami, i tak by wszystko urządzić się starały, aby wśród oświeconego buduaru w miłym negliżu przyjąć natrętów. Lecz niestety, będąc winnemi, one nietylko o sobie wcale nic nie myślały, ale w pośpiechu nie wiedziały nawet, gdzie im się podział pan H… Z gwałtownie przeto bijącem sercem, nie chcąc dłuższem zatrzymywaniem rewizji poddać się w podejrzenie, zaledwie nocnym szlafroczkiem przyodziane, wpuściły urzędników. Komisarz z oficerem i innymi, po starannem przetrząśnieniu łóżek, obejrzeniu podłogi, ścian, pieca i innych rzeczy, udał się do wspomnionego alkierza, otworzył szafę, w której prócz wiszących sukien nic nie znalazł. A że owe okienko było za szafą, ani się o tem domyślał. Ztamtąd wracając, poszedł do bawialnego pokoju, i niestety, pierwszym przedmiotem mogącym ukrywać człowieka, była nieszczęśliwa sofa. Z niej dobyto pana H., i uszczęśliwiony komisarz powiózł go z sobą do Lwowa. Zjazdy nasze i uczęszczanie do domów obywatelskich spowodowały, ze domy te i ich właściciele tak były skompromitowane przed rządem, że na każdym kroku i w każdej, bo nawet i w nocnej porze, domy i ich właściciele nie byli wolni od rewizji. Z powodu tego, z pode Lwowa rozjechać się w różne strony musieliśmy. Postanowiono przeto na sesji, aby mnie za główny punkt pobytu mego naznaczono Podole galicyjskie, z obowiązkiem propagowania pomiędzy młodzieżą czerniejowiecką na Bukowinie zasad Towarzystwa Przyjaciół ludu.\nII. W wigilją Bożego narodzenia, w 1834 r. we wsi Sidorowie na Podolu galicyjskiem we dworze, przyjemna i rzeźwa jeszcze staruszka krzątała się po pokojach, i wydając rozkazy pilnowana sama, aby oczekiwanym gościom na niczem nie zbywało. Za stołem na kanapie po polsku ubrany siedział poważny, wysokiego wzrostu mężczyżna, około 70 lat mający. Zamyślenie się jego nad rozłożonemi kartami, niespokojność twarzy jego wyrażało. – Źle moja pani – odezwał się nareszcie do swojej żony – niezawodnie jakieś nieszczęście przytrafić im się musiało. To mówiąc, spojrzał na zegar na komodzie stojący. Było już wpół do piątej wieczorem. – Już blisko piąta – mówił dalej – czy to słychana rzecz, aby dotąd nie przyjechali. Wszakże oni wiedzą, że oprócz uroczystości dnia dzisiejszego, są jeszcze moję imieniny, i dla tego wczoraj tu jeszcze powinni byli przyjechać, ażeby według zwyczajów pradziadów naszych, dziś rano w łóżku jeszcze będącym rodzicom, dosiego roku, a w szczególności mnie dzisiejszego patrona powinszować. Ale to modny świat… i dziwne jakieś zwyczaje… I stary nadawszy usta i mrucząc pod nosem, okazywał znaki nieukontentowania. – Przestań jegomość źle sądzić o najlepszych dzieciach naszych! Czy to niewiesz mój drogi, że droga ma wyłączne prawa, i że nic w niej wyrachować nie można… Zresztą macierzyńskie moje serce, nie przewiduje żadnego z niemi wypadku, a dotychczasowe ich przywiązanie, czyni mnie pewną że przyjadą – powiedziała dobra staruszka. I przyzwyczajona słuchać gderania męża, poszła do, swego zajęcia. W trzecim pokoju, w gustownie zasłanem łóżku, leżała z podwiązana twarzą siedmnastoletnia dziewica, przykryta lekkim szlafroczkiem. Do niej więc zbliżając się ostrożnie na palcach pani K., zapytała: – A co Albinko, nie lepiej ci? – Nie kochana babuniu – stękając odpowiedziała zapytana – ból zębów nie, ustaje… Sądzę jednak że to przejdzie. I babunia nię chcąc próżną rozmowa powiększać bolu, poprawiła okrywający ją szlafroczek i pocałowawszy ją w czoło, oddaliła się od niej. Albina byłą córką obywatela Galicji, Macieja Pruss Wiśniowskiego, o mil pięć ztąd; mieszkającego. Od lat pięciu straciła, ona matkę, która na suchoty umarła. Sierotę oddano na pensję do Lwowa wraz z jej siostrą, trzema laty młodszą, Wincentą. Brat zaś, ich Antoni był, w szkołach. Ojciec, tych trojga dzieci, mieszkał sobie na wsi, w Paniowcach Zielonych, majątku, który żona jego Teresa, z domu Szawfowska, a matka trojga sierot im zostawiła – Był on zarazem opiekunem tegoż majątku, i według praw krajowych, zdawał sądowi z dochodów rachunki, W pietnastym roku życia, ukończyła Albina nauki na pensji wykładane, i zostawiwszy tam siostrę swoją, wróciła do domu. Młoda pensjonarka nie była wcale tak piękną, jak zwykle autorowie powieści i romansów przedstawiają swoje bohaterki; nie miała ona wdzięku Wenery ani kształtu Diany, nie miała perłowych zębów, ani ust koralowych, nie miała łabędziej szyi arii kruczych włosów. Wszystko ona miała swoje własne, i była pewną że ani Diana, ani łabędzie, ani Wenera, ani kruki nie upomną się o swoję, i nie ogołocą jej z naturalnych wdzięków. Od lat dziecinnych odznaczała się ona niezwykłą dobrocią i czułością serca; największem jej szczęściem było wyszukiwać i pomagać biednym. Dochody swoje obracała na wsparcie potrzebnych, sukien i ozdób nie była przyjaciółką, słowem była Wylana dla wszystkich, o siebie się wcale nie troszcząc. Od niemowlęctwa prawie okazywała ona szczególną skłonność do samotności i nauki, i upewniwszy się, ie wszystkie dążenia ludzkie nie na tej ziemi się kończą, postanowiła działać cicho i skromnie, być obojętną na zdania ludzi, słowem chwyciła się zasady, że własne jej przekonanie wystarczy jej za wszystko, nie zważając na śmieszną i fałszywą opiniją świata, z pozoru zwykle o rzeczach sądzącego. Ztąd to ona jakkolwiek tak młoda, ód lat już kilkunastu miała swoją wolę, której oprzeć się nic nigdy nie było w stanie. Z takiem usposobieniem, przy szczególnych rysach jej twarzy, przy braku zdolności ujęcia sobie obecnych, tyle innym kobietom właściwej, z tak melancholicznem i cierpienie okazującem spojrzeniem, wydawała się do tego stopnia poważną, że w pierwszy raz ją widzącym Wzbudzała mimowolne uszanowanie. Z domem, gdzie teraz na żeby bolała, nie była ona połączona żadnemi związkami pokrewieństwa, i tylko znajomość i sąsiedztwo ściągnęły ją tu do znajomej nam już staruszki pani K., która pomimo lat swoich znajdowała szczególne upodobanie w towarzystwie Albiny, gruntownie i z powagą o każdej materji sądzącej. Już goście z blizkiego sąsiedztwa zjeżdżać się zaczynali na wigilję, już oświecono pokoje i siano, rozłożone na stole, pokryto białym obrusem, gdy odgłos dzwonków i trzaskanie z bicza dały znać o nowo przybyłych. Solenizant pospiesznie wyszedł na ganek, i odetchnął swobodniej, spostrzegłszy wysiadające z trzech powozów znane nam już z Laszek murowanych swe dzieci. Uradowany gospodarz wprowadził je do pokoju, gdzie czułe przywitania i uroczyste powinszowania nastąpiły. Z przybyłymi i ja przyjechałem, i państwo U. zarekomendowali mnie swoim rodzicom. Wiadomość o mojem szczególnem ocaleniu przy owej nocnej rewizji w Łaszkach, doszła tu już poprzednio, z tego powodu robiono różne uwagi, wnioski, zapytania, objaśnienia, i ogólną bawiono się rozmową. Słaba na zęby Albina leżała w swoim pokoju, żadnego udziału w ogólnej rozmowie ani wigilji nie mając. Znajomi z gości pojedyńczo ją odwiedzali, pytali o zdrowie, i każdy z nich, radząc o uśmierzeniu bolu zębów, swoje zachwalał lekarstwo. I ta cierpiąca istota, dziwiąc się w milczeniu ludziom, tyle mającym pretensji do znajomości sztuki lekarskiej, była zmuszoną odpowiadać i wysłuchiwać długi a coraz odmienny szereg środków leczenia zębów, gdy tymczasem nic to nie pomagało, a przeciwnie rozjątrzało jej bole. Dla uniknienia więc nadal natrętów, kazała świece do innego wynieść pokoju. Ja o niczem nie wiedząc, wyszedłem do drugiego pokoju, i usłyszawszy stękanie, zapytałem: – Kto tu?… – Jeszcze – pomyślała cierpiąca i nic nie odpowiedziała. – Kto tu stęka? – powtórzyłem – czy nie mogę być komu w czem użytecznym?… – Nie, bardzo dziękuję – była sucha odpowiedź, Ma się rozumieć ja wyszedłem. – O Boże! cóż to za głos? – pomyślała cierpiąca – tyle osób znajomych i nieznajomych pytało mnie i rozmawiało ze mną, żaden tak szczególnego nie zrobił na mnie wrażenia! Ten głos (jak mi to później sama wyznała) odbił się w jej sercu i duszy, i wstrząsł nią okropnie. Nazajutrz w bawialnej sali, po nabożeństwie, zebrało się całe towarzystwo, gdzie przyszła także i cierpiąca wczoraj na zęby Albina. Ulubiony jej ubiór czarny, wzrost wysoki, kibić kształtna, krok poważny, twarz nadzwyczajnej białości, oczy wielkie niebieskie, włosy czarne od niechcenia na białą jej szyję w puklach spadające, wszystko to tak było zajmujące, żeśmy wszyscy na niej mimowolnie spojrzenia swoje zatrzymali. Znajomi okrążyli ją i powrotu do zdrowia winszowali, ona skinieniem głowy dziękując im tylko, usiadła pomiędzy kobietami. Ja długo przypatrywałem się jej i milczałem. Nareszcie przerwana przybyciem jej rozmowa, rozpoczęła się na nowo. Ja byłem dnia tego bardzo wesoły, zdobywałem się na różne koncepta i żarty, opowiadałem różne wypadki, wydarzone mi w drodze z Francji. Siedzące panie z zajęciem i wesołem usposobieniem mnie słuchały. Jedna tylko Albina ukradkiem na mnie spoglądała i w głębokiem zamyśleniu siedziała, i wśród najinteresowniejszego mojego opowiadania, ze łzami w oczach opuściła towarzystwo. Ja przy jej odejściu zauważywszy łzy w jej oczach, zmieszałem się kompletnie. Czułem że mi krew uderzyła do głowy, i serce moje doznało nadzwyczajnego bicia, dla tego mówić przestałem. – Go to jest? kończ pan! – razem krzyknęły słuchające mnie panie. – Nie mogę, darujcie panie… – po niejakiej chwili odpowiedziałem. I nie zważając na usilne nalegania i zatrzymywanie mnie pomiędzy sobą moich słuchaczek, opuściłem je i wmieszałem się pomiędzy mężczyzn. Kobiety zaczęły szeptać i pomrukiwać coś pomiędzy sobą, a ja pomyślałem: – Wszędzie gdzie byłem, lubiły towarzystwo moje kobiety, ona tylko jedna ze mną jak kamień.\nAutor: Wincenty Migurski\n<a href="https://cyfroteka.pl/ebooki/Pamietniki_z_Sybiru-ebookRO/p02026667i020" target="_blank" title="Pamiętniki z Sybiru [Wincenty Migurski] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="https://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Pamiętniki z Sybiru [Wincenty Migurski] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


2012-05-23 2015-02-11 gotujesy\nPogoda jak najbardziej zachęca do spacerów (lub do pisania pracy zaliczeniowej w ogrodzie). Nawet alergia wydaje się mniej straszna, kiedy można na łonie ogródkowej przyrody oglądać wróble wijące gniazdo. Dlatego też ograniczenie do minimum czasu spędzanego w domu wydaje się wspaniałym pomysłem. Dzisiaj gotujemy super szybki makaron z pomidorami i tuńczykiem.\n200g pomidorów z puszki (mogą być też świeże)\n100ml jogurtu greckiego (może być zwykły jogurt lub śmietana)\nGotujemy makaron i odcedzamy wodę. Wrzucamy wszystkie składniki do garnka (pomidory rozdrabniamy) i mieszamy dopóki ser się nie rozpuści. Jemy ze smakiem.\n(Przeczytano 175 razy, 1 w dniu dzisiejszym)\nfit, makaron, ryby błyskawiczne, lunch, makaron, pomidory, ryby, tuńczyk permalink


Czas na kolejną odsłonę Konkursu 30/30 - Lokalny Fyrtel\nJak co roku nadesłane prace oceniać będzie Jury złożone z ekspertów z zakresu sztuk plastycznych i branży muzycznej. Do tego zacnego grona dołączy ubiegłoroczny zwycięzca, jeden z najbardziej uznanych autorów okładek płyt w Polsce – Grzegorz “Forin” Piwnicki, który stworzył okładki płyt dla takich artystów jak O.S.T.R., Pezet czy Mrozu.\nTradycyjnie spośród nadesłanych pracy wybranych zostanie 30 najlepszych projektów graficznych, które trafią na wystawę pokonkursową w prestiżowej Galerii Na Dziedzińcu Starego Browaru w Poznaniu. Tegoroczna pula nagród wynosi 12 tysięcy złotych. Wernisaż oraz wręczenie nagród zaplanowane są na 27 marca 2020 r., a wystawa będzie czynna do 26 kwietnia 2020 r.. Szczegółowy program towarzyszący zostanie ogłoszony tuż przed jej otwarciem.\nNowością w tym roku będzie przyznanie Nagrody Specjalnej im. Rosława Szaybo. Ten konkurs ma także na celu uczczenie artysty, który wymyślił i mocno działał na rzecz Konkursu 30/30. Niezwykłe podejście Rosława do sztuki graficznej, a przede wszystkim okładek płytowych poznamy podczas premierowego pokazu filmu, który powstał w czasie ubiegłorocznej edycji Konkursu.\nPoprzedni wpis37. festiwal filmowy Ale Kino!\nNastępny wpisAMU.NET.100 – fantastyczna książka


Centrum Spotkań czyli nowa forma zintegrowanego wsparcia osób z demencją i ich rodzin » Sympozjum Aktywizacja Seniora Z Tobą Dam Radę Kraków\nCentrum Spotkań czyli nowa forma zintegrowanego wsparcia osób z demencją i ich rodzin\nUczestnicy tegorocznego Sympozjum „Z Tobą dam radę” będą mieli okazję dowiedzieć się więcej na temat nowej metody wspierania osób z demencją oraz ich rodzin, jaką jest Centrum Spotkań.\nPodczas III modułu „Aktywizacja” wiedzą z uczestnikami podzielą się mgr Iga Jaworska-Gruszczyńska oraz mgr Szymon Chrobak. Iga Jaworska-Gruszczyńska jest psychologiem, psychoterapeutą poznawczo-behawioralnym oraz filologiem. Na co dzień zajmuje się głównie psychoterapią. Pracuje m.in. w Samodzielnym Publicznym Szpitalu Klinicznym Nr 1 we Wrocławiu oraz w Przyklinicznej Poradni Zdrowia Psychicznego. Prowadzi również diagnostykę neuropsychologiczną i treningi funkcji poznawczych dla podopiecznych Dziennego Domu Pomocy „Na Ciepłej”, a także grupę wsparcia dla opiekunów osób chorujących na choroby neurodegeneracyjne.\nSzymon Chrobak jest absolwentem Akademii Muzycznej we Wrocławiu w specjalności muzykoterapia. Zajmuje się muzykoterapią skierowaną głównie do seniorów z zespołami otępiennymi w ośrodkach stałego i dziennego pobytu, w tym w Dziennym Domu Pomocy „Na Ciepłej”, Domu Seniora "Angel Care" oraz w Bonifraterskim Centrum Opieki Hospicyjnej we Wrocławiu. Podejmuje również działania na rzecz aktywizacji osób starszych zagrożonych wykluczeniem społecznym.\nPodczas swojego wystąpienia terapeuci wrocławskiego Dziennego Domu Pomocy „Na Ciepłej” zaprezentują nowatorski projekt wsparcia osób chorujących na chorobę Alzheimera oraz ich opiekunów. Omówione zostaną założenia, struktura i funkcjonowanie Centrów Spotkań oraz efekty ich działalności.\nPrezentacja wzbogacona będzie filmem zrealizowanym we wrocławskim Dziennym Domu Pomocy „Na Ciepłej”, który jako pierwszy w Polsce wdrożył ideę Centrów Spotkań w ramach międzynarodowego projektu MeetingDem.\nPełny program Sympozjum „Z Tobą dam radę!” można znaleźć TUTAJ.


Marrakech To Merzouga- Day Tours (Tangier, Maroko) - opinie\nMarrakech To Merzouga- Day Tours opinie, Tangier\nNr 12 wśród 32 Wypoczynek na świeżym powietrzu w lokalizacji Tangier\nMiałem niesamowitą 3 dniową wycieczkę po pustyni z naszym doskonałym przewodnikiem Mustafą. Od samego początku Mustafa był bardzo przyjazny. Pojazd był bardzo wygodny z przyjemną klimatyzacją. Mustafa zabrał nas na wiele przystanków i objazdów opartych na miejscach i rzeczach, którymi byliśmy zainteresowani. To duży plus...dla nas, jako że dostajecie wyjątkowe wrażenia. Sahara była niesamowita, a trek wielbłądowy był wielkim hitem. Było trochę problemów z obozem na pustyni, ale w nocy zadzwoniliśmy do Mustafy i rozwiązał problemy. Ogólnie rzecz biorąc, mój chłopak i ja mieliśmy niezapomnianą i doskonałą wycieczkę po pustyni. Dziękuję Mustapha i Tours w Marakeszu.Więcej\nJest tam pięknie i fajna wycieczka! Jedzenie może być lepsze. Pokój jest przytulny, ale woda z kranu jest słona, co jest normalne na pustyni.Więcej\nAutorem odpowiedzi dotyczącej tej recenzji jest: berber-palas, Manager, Marrakech To Merzouga- Day ToursOdpowiedź udzielona 26 marca 2018\nBardzo dobrze! Oni są bardzo dobrzy! Rób zdjęcia wszędzie\nBardzo interesujące miejsce. wspaniałe widoki i bardzo gościnni ludzie. Podobało mi się wszystko w tym księżycu na niebie złote wydmy. bardzo miły wybór. Chciałbym wrócić innym razem.Więcej\nAutorem odpowiedzi dotyczącej tej recenzji jest: berber-palas, Manager, Marrakech To Merzouga- Day ToursOdpowiedź udzielona 14 marca 2018\nCzas dla fanatyków z dużą ilością zabawy i śmiechu\nŚwietnie się bawiliśmy podczas tej trasy. To była świetna zabawa i niezapomniana podróż, którą mieliśmy w Maroku. Niesamowite miejsca, zabawny kierowca i przewodnik były doskonałe. Mówili biegle po angielsku, punktualni, elastyczni i znają historię lokalnych miejsc kulturalnych. Ponadto, mieliśmy niezapomniane wrażenia na pustyni z niesamowitym...zachodem słońca i wschodem słońca. Dziękuję bardzo za zorganizowanie dla nas wspaniałego planu. Do zobaczenia wkrótce : )Więcej\nAutorem odpowiedzi dotyczącej tej recenzji jest: berber-palas, Manager, Marrakech To Merzouga- Day ToursOdpowiedź udzielona 15 stycznia 2018\nTo była bardzo ekscytująca podróż. Wycieczka po pustyni z wielbłądem jest bardzo interesująca, a nasz przewodnik jest bardzo miły.Więcej\nAutorem odpowiedzi dotyczącej tej recenzji jest: berber-palas, General Manager, Marrakech To Merzouga- Day ToursOdpowiedź udzielona 10 stycznia 2018\nFantastyczne wycieczki bardzo polecam!\nJa i mój partner 2 nocne zwiedzanie z wielbłądem trekkingu i to było genialne kierowca był bardzo kompetentny i pomocny, pustynia jest coś, czego nigdy nie zapomnę!\nwspaniałych ludzi do podróży z\nHossine jest doskonałym przewodnikiem i wie bardzo dobrze jak się poruszać i co robić w Maroko. Bardzo dobre doświadczenie, na pewno wrócę!Więcej\nAutorem odpowiedzi dotyczącej tej recenzji jest: berber-palas, Public Relations Manager, Marrakech To Merzouga- Day ToursOdpowiedź udzielona 26 sierpnia 2016\nUzyskaj szybką odpowiedź od pracowników i klientów obiektu Marrakech To Merzouga- Day Tours.


Dwusystemowe tramwaje: szansa czy bezsens? – Inwestycje dla Poznania\nOpublikowane przez IdP w dniu 1 listopada, 2021 1 listopada, 2021\nCo jakiś czas wraca temat „tramwaju dwusystemowego”, także w kontekście modyfikacji komunikacji szynowej w Poznaniu.\nTramwaj dwusystemowy – przypomnijmy – to system zbiorowego transportu szynowego, w którym te same pojazdy korzystają z sieci tramwajowej w granicach miasta (to znaczy – tam, gdzie sieć tramwajowa już od dawna istnieje), natomiast mogą kursować także po zelektryfikowanych torach kolejowych. Dzięki temu jakość transportu zbiorowego może ogromnie zyskać, brak bowiem przesiadek, różnych rozkładów jazdy, taryf i wielu innych niedogodności. No i brak olbrzymich i kosztownych inwestycji w rozbudowywaną sieć tramwajową typu tradycyjnego.\nWystępuje przy tym oczywiście różnica techniczna: tramwaje i koleje elektryczne są zasilane zupełnie różnymi postaciami energii elektrycznej. Ten problem jest jednak dziś najmniej istotny i od dawna nie sprawia kłopotów technicznych. Tabor tramwajowo-kolejowy jest przez to droższy, to oczywiste. Ale nieważące o sensowności całej idei. Jest jeszcze jeden wymóg – tramwaj i kolej w mieście muszą używać tego samego prześwitu między szynami, co akurat w Poznaniu i w wielu polskich miastach jest spełnione (tor normalny 1435 mm).\nZatem nie technika lecz prawo stanowi główną przeszkodę w rozważaniach nad wprowadzeniem w polskich miastach tego rodzaju transportu. Bowiem przepisy dotyczące tramwaju i kolei różnią się tak znacznie, że niektórzy eksperci wątpią czy w ogóle ich zsynchronizowanie jest możliwe. Oczywiście potrzebna jest do tego głównie „wola polityczna”, trudno sobie przecież wyobrazić, by mogły istnieć przeszkody nie do pokonania.\nDrugą przeszkodą są wątpliwości dotyczące sensowności tego rodzaju transportu w polskich realiach.\nW ramach zorganizowanego przez ZDG „Tor” VIII Europejskiego Forum Taborowego (Warszawa 2 września 2021; https://utk.gov.pl/pl/europejski-rok-kolei/wydarzenia-europejskieg/17565,VIII-Europejskie-Forum-Taborowe-2021.html) odbyła się dyskusja z dwoma silnymi „akcentami” poznańskimi. W dyskusji wzięli udział niedawno powołany Prezes MPK sp. z o. o. w Poznaniu pan Krzysztof Dostatni oraz uznany poznański specjalista transportu dr Michał Beim (Uniwersytet Przyrodniczy w Poznaniu). Były więc dwa głosy „praktyków” prowadzenia komunikacji tramwajowej (drugim praktykiem był prezes wrocławskiego MPK p. Krzysztof Balawejder) oraz głos „teoretyka”. Przy tym oczywiście wiemy nie od dziś, iż dr Beim jest szanowanym „teoretykiem praktycznym”, a więc człowiekiem, którego pomysły są jak najdalsze od akademickiego teoretyzowania. Po prostu uwypuklił w dyskusji inne cechy tramwaju dwusystemowego niż poprzednicy. A zagadnienie tramwaju dwusystemowego, także uwarunkowania prawne w „ojczyźnie” tego pomysłu – Niemczech, są panu doktorowi dobrze znane (publikacja na ten temat w wersji PDF, ujmuje zagadnienia prawne, techniczne, organizacyjne i ekonomiczne).\nUważamy, że warto zapoznać się ze streszczeniem dyskusji zamieszczonym przez „Transport Publiczny”.\nChoćby po to, by wątku tramwaju dwusystemowego po prostu nie „zgubić” w dyskusjach o poznańskiej komunikacji i jej rozwoju.\n(igkm.pl) Michał Beim\n(wyborcza.biz) Krzysztof Balawejder\n(obrazek w winiecie: Falk2 www.wikipedia.org CC BY-SA 3.0)\nTagi: Krzysztof DostatniMPK Poznańtramwaj dwusystemowy


Polacy chcą więcej pieniędzy na ochronę zdrowia - polisa zdrowotna, ubezpieczenie medyczne\nStrona główna Aktualnosci Polacy chcą więcej pieniędzy na ochronę zdrowia\nPolacy chcą więcej pieniędzy na ochronę zdrowia\nAż 94 proc. Polaków uważa, że państwo powinno refundować więcej nowoczesnych leków, a ośmiu na dziesięciu, że sytuację poprawiłoby zwiększenie nakładów na ochronę zdrowia.\nJak wynika z badania "Ochrona zdrowia w Polsce", przeprowadzonego przez firmę IQS Research na zlecenie dziennika "Rzeczpospolita", większość Polaków (73 proc.) uważa, że w obszarze publicznej ochrony zdrowia jest źle i niewiele się poprawia. Ochrona zdrowia jest problemem 44 proc. badanych, a 81 proc. wymienia ją na pierwszym miejscu największych współczesnych problemów – pisze "Rzeczpospolita".\nNajbardziej oczekiwane działania ze strony rządu to zmniejszenie biurokracji w systemie ochrony zdrowia (42 proc.), zwiększenie liczby lekarzy specjalistów (39 proc.), podniesienie nakładów na służbę zdrowa pod warunkiem, że nie będzie się to wiązało z podniesieniem podatków lub składek zdrowotnych (37 proc.), a także podwyższenie wynagrodzeń lekarzy, by nie musieli szukać pracy za granicą (31 proc.).


Bohater tygodnia: Xiao Rundcrantz. Pisarka, autorka powieści Czerwona prokurator odwiedziła nasze miasto. strona 2 BEZPŁATNY TYSKI TYGODNIK MIEJSKI - PDF\nBohater tygodnia: Xiao Rundcrantz. Pisarka, autorka powieści Czerwona prokurator odwiedziła nasze miasto. strona 2 BEZPŁATNY TYSKI TYGODNIK MIEJSKI\nDownload "Bohater tygodnia: Xiao Rundcrantz. Pisarka, autorka powieści Czerwona prokurator odwiedziła nasze miasto. strona 2 BEZPŁATNY TYSKI TYGODNIK MIEJSKI"\n1 Bohater tygodnia: Xiao Rundcrantz Pisarka, autorka powieści Czerwona prokurator odwiedziła nasze miasto. strona 2 BEZPŁATNY TYSKI TYGODNIK MIEJSKI nr 43/49 28 października 2008 ISSN Odkorkować miasto TYSKI PASAŻ a w nim: æ CORAZ TRUDNIEJ O M - problemy z otrzymaniem kredytów hipotecznych æ LOKATY BANKOWE WRACAJĄ do łask æ POKOLORUJ SWOJE MIESZKANIE æ JAK WYBRAĆ tani i wygodny system grzewczy NA TWOICH STRONACH Najważniejsze: pomagać MS W czasie spotkania mieszkańcy zapoznali się z propozycjami. Teraz muszą wybrać jedną z nich. CZTERY PROPOZYCJE PRZEBUDOWY UL. OŚWIĘCIMSKIEJ I ROZWIĄZANIA PROBLEMÓW KOMUNIKACYJNYCH W URBANOWICACH, JAROSZOWICACH ORAZ WYGORZELU ZAPROPONOWAŁA W CZWARTEK FIRMA MOSTY KATOWICE, PODCZAS SPOTKANIA Z MIESZKAŃCAMI. Leszek Sobieraj urzędu miasta przybyło ok. 50 najbardziej zainteresowanych Do osób. Najpierw wysłuchano propozycji, a potem zadawano pytania, rozpoczynając dyskusję, która potrwa jeszcze z pewnością wiele tygodni. Gdyby w latach 60. i 70., kiedy budowano Fiata, przedłużono dwupasmówkę na Turyńskiej do Beskidzkiej, dzisiaj nie było problemu mówił jeden z mieszkańców. Ale nie przedłużono i problem jest poważny. Nadmierny ruch, niebezpieczne pobocza, korki, kłopoty z wyjazdem z posesji... Podczas spotkania przedstawiono cztery propozycje rozwiązania problemu, informując równocześnie, ze każdy wariant zakłada budowę łącznika ul. Serdecznej i Lokalnej z ulicą Turyńską, omijający zabudowane tereny Urbanowic. Pierwszy najtańszy i najszybszy do realizacji zakłada modernizację ul. Oświęcimskiej: chodnik, droga rowerowa i przejścia podziemne dla pieszych, jednak bez dodatkowego pasa jezdni. Drugi dobudowanie drugiego pasa jezdni i modernizację, trzeci poprowadzenie nowej dwupasmówki na południe od ul. Oświęcimskiej, mniej więcej wzdłuż Potoku Tyskiego i czwarty poprowadzenie nowej drogi na północ od Oświęcimskiej. Najdroższe są dwa ostatnie rozwiązania ich koszt to od 135 do 140 mln złotych. Kolejne spotkanie z mieszkańcami wyznaczono na połowę listopada, a ostateczny projekt ma być gotowy do końca marca 2009 roku. Więcej czytaj na str. 3 W 1993 roku hospicjum mieściło się w jednym pokoju, przy kościele p.w. św. Jana Chrzciciela. Dzisiaj w trzech pokojach przy kościele p.w. św. Benedykta jest już za ciasno. Stowarzyszenie ciągle się rozwija, a przed nim największe wyzwanie budowa domu hospicyjnego. Społeczne Stowarzyszenie Hospicjum im. św. Kaliksta I działa już 15 lat. strona 5 Wymiany po europejsku Austria, Portugalia, Włochy, Francja czy Rumunia to tylko niektóre z krajów, które odwiedzili tyscy uczniowie. Teraz młodzi Europejczycy przyjechali do Tychów. strona 7 Tylko dla seniorów Od kilku lat władze samorządowe mogą przyznawać stypendia za wyniki sportowe. W Tychach otrzymuje je kilkudziesięciu sportowców, odnoszących sukcesy na krajowych i zagranicznych arenach. Kto zatem może ubiegać się o pomoc finansową? strona 10 EO EO NASZE TYSKIE NEKROPOLIE Pomniki jak księgi Niewielu z nas wie, że mamy w Tychach aż osiem cmentarzy. Będąc na nich odwiedzamy jedynie groby swoich bliskich. Warto jednak tym razem, przy okazji Wszystkich Świętych, pójść kawałek dalej... i odszukać ciekawe, nieraz zapomniane miejsca. Ksiądz Jan Kapica znany kaznodzieja i twórca ruchu trzeźwości, Jan Wieczorek przedwojenny naczelnik gminy Tychy, rodzina Krzyżowskich zasłużona w czasie powstań śląskich i plebiscytu, Kazimierz Wejchert i Hanna Adamczewska-Wejchert główni projektanci Nowych Tychów, Rudolf Zaręba, Filip Nowara, Ryszard Riedel... Przed 1 listopada odwiedziliśmy groby ludzi, którzy budowali miasto, znanych i cenionych księży czy i poległych żołnierzy. Są też zbiorowe mogiły i pomniki ludzi, którzy zasłużyli się miastu. Przygotowaliśmy też informator, w którym znalazły się m.in. trasy przejazdu specjalnych autobusów, które 1 listopada dowozić będą tyszan na cmentarze, godziny mszy na cmentarzach, godziny otwarcia sklepów 2 listopada, dyżury aptek. Jak każdego roku, nad bezpieczeństwem wszystkich odwiedzających groby bliskich czuwać będą policjanci. Osoby, które przyjadą samochodem, będą musiały liczyć się z objazdami i ograniczeniami ruchu. GK Więcej czytaj na stronie 8 Aleja na Cmentarzu Komunalnym w Wartogłowcu.\n2 12 TWOJE TYCHY 28 PAŹDZIERNIKA 2008 idzie tydzień BOHATER TYGODNIA FELIETON Czerwona prokurator w Tychach Xiao Rundcrantz, pisarka, autorka powieści Czerwona prokurator. Opowieść o przemocy, władzy i korupcji w Chinach w minioną środę odwiedziła nasze miasto. W Wyższej Szkole Zarządzania i Nauk Społecznych i w Zespole Szkół nr 5 spotkała się z tyską młodzieżą. Dzieciństwo Xiao Rundcrantz nie należało do najszczęśliwszych. Wychowywała się w domu, w którym panowały rygorystyczne zasady. Za każde, nawet najdrobniejsze przewinienie, była surowo karana. Jej ojciec wierzył, że takie wychowanie sprawi, iż w przyszłości odniesie sukces. Do dziś wiele dzieci w Chinach poddawanych jest surowym karom. Nadal panuje przekonanie, że ostre metody wychowawcze są dobre dla przyszłości młodego pokolenia opowiada Rundcrantz. Pomimo tego Xiao swoją powieść dedykuje właśnie ojcu Kocham go mimo wszystko czytamy w dedykacji. Nieludzkie obowiązki Po ukończeniu szkoły średniej, została wybrana spośród tysięcy kandydatów, odbyła przyspieszone szkolenie i rozpoczęła trudną pracę. Miałam osiemnaście lat, kiedy trafiłam do prokuratury. TYSKA OPINIA PUBLICZNA Czym ogrzewasz dom? Mieszkam w bloku 70,14% Węglem i drewnem 9,05% X Hala tyskiego lodowiska zapełniła się fanami zespołu Maanam. Koncert zorganizował Miejski Ośrodek Sportu i Rekreacji w Tychach. Powieść to wstrząsające wspomnienia Xiao, która w latach osiemdziesiątych pracowała w Chinach jako prokurator. Ekogroszkiem 9,05% Gazem 4,52% Energią elektryczną 2,71% Mam kominek 0,9% Mam tradycyjny piec i dodatkowo system solarny 0,9% Olejem opałowym 1,36% Inne 1,36% Tyska Opinia Publiczna to wspólna propozycja portalu tychy.pl oraz tygodnika Twoje Tychy. Co tydzień pytamy o zdanie Czytelników gazety oraz użytkowników portalu. W tej rubryce poruszamy najważniejsze tematy z życia miasta oraz jego mieszkańców. INFOGRAFIKA : BOGUSŁAW TOMŻA KARTKA Z KALENDARZA 1996 W MDK nr 2 odbyła 29.X się uroczystość nadania placówce specjalnego znaczka w uznaniu jej zasług od lat odnoszącej sukcesy na ogólnopolskich konkursach plastycznych dla dzieci. Nie miałam wtedy pojęcia, jak wygląda ta praca. Początkowo przesłuchiwałam podejrzanych o gwałty. Po ukończeniu studiów dostawałam poważniejsze sprawy. Były to zabójstwa i przestępstwa polityczne wspomina pisarka. fragment powieści Czerwona prokurator IMIENINY OBCHODZĄ Do kogo z życzeniami? W tym tygodniu imieniny obchodzą: Szymon, Tadeusz, Wioletta, Felicjan, Zenobia, Przemysław, Krzysztof, Urban, Bogdan, Tobiasz, Sylwia, Marcin i Hubert. O swoich życzeniach imieninowych opowiedział nam Bogdan Choma, kierowca rajdowy: Moim największym marzeniem jest to, by moja najbliższa rodzina, czyli żona Wioletta i trzyletnia córka Laura, zawsze były zdrowe. Bo to jest w życiu najważniejsze. Jak każdy facet, chciałbym także w przyszłości wybudować dom. W życiu zawodowym życzyłbym sobie, żeby moja firma prowadzę agencję reklamową rozwinęła się na tyle 1998 W Teatrze Małym 30.X II Liceum Ogólnokształcące imienia C.K. Norwida po raz drugi obchodziło święto patrona szkoły. Tyska szkoła świętowało 35-lecie istnienia. Jednym z najtrudniejszych obowiązków prokuratorów był przymus uczestniczenia w egzekucjach. Rundcrantz miała 21 lat (był rok 1988), gdy po raz pierwszy przyglądała się, jak wykonywano wyrok śmierci przez rozstrzelanie. Do dziś pamiętam twarz tamtego człowieka. Ten widok będzie mi towarzyszył już do końca życia przyznaje. Współczesne życie W 1998 roku Xiao uciekła z Chin do Szwecji. Dziś ma szwedzkie obywatelstwo i mieszka w Sztokholmie. Obecnie kończy pracę nad swoją drugą powieścią. Książka Czerwona prokurator. Opowieść o przemocy, władzy i korupcji w Chinach od niedawna dostępna jest w polskich księgarniach. Z języka szwedzkiego na polski przetłumaczyła ją tyszanka Danuta Wencel. EWA STRZODA (...) Gdy miałam 10 lat, w szkole zorganizowano akademię dla uczczenia pamięci zmarłego niedawno przewodniczącego Mao. Uczniowie składali białe kwiaty przed jego portretem i głośno płakali. Starałam się jak mogłam, ale nie uroniłam ani jednej łzy. Uczennica, która szła ze mną w parze powiedziała o wszystkim wychowawcy. Ten moje zachowanie poddał krytyce przed wszystkimi uczniami i stwierdził, że nie mam prawdziwej świadomości klasowej. Za karę kazał mi napisać samokrytykę, musiałam stać w kącie i pozamiatać klasę. Po lekcjach jedna z koleżanek mnie spoliczkowała. Ojciec zmusił mnie do klęczenia na drewnianej ławie. Tę pokutę odprawiałam przez całą godzinę (...). Bogdan Choma. dobrze, że mógłbym sam sponsorować swoje starty rajdowe. not. ES 1989 Uchwałą Zarządu 2.XI Głównego Społecznego Towarzystwa Oświatowego w Tychach zostało powołane Koło nr 30 Społecznego Towarzystwa Oświatowego. EO POGODA DUCHA Ostatnia szansa To ostatni moment, by wybrać się do lasu na grzyby. Taka wyprawa to także świetny sposób na relaks. Zbierajmy tylko te grzyby, które dobrze znamy. Jeże- li nie mamy pewności, warto zasięgnąć porady doświadczonego grzybiarza lub skorzystać z atlasu grzybów. Grzyby przyniesione z lasu powinniśmy zużyć w tym samym dniu. Istotne jest także odpowiednie doprawianie. Smak grzybów podkreślają tymianek i natka pietruszki. Jak mówią grzybiarze, do suszenia najlepiej nadają się borowiki, kozaki i podgrzybki. Do marynowania doskonałe są maślaki, gąski i pieczarki. Smażone na patelni wyśmienicie smakują kurki. wt Wydawca: Edukacja S.A. Redakcja: Tychy, Plac św. Anny 4, tel , faks wew Redaktor naczelna: Mariola Woszkowska Sekretarz redakcji: Beata Kurek Dziennikarze: Leszek Sobieraj, Ewa Strzoda Stali współpracownicy: Marietta Stefaniak, Grzegorz Kusz CZAS PAMIĘCI Mariola Woszkowska Dzień Wszystkich Świętych ustanowiono na cześć chrześcijańskich świętych i zrazu obchodzono je... 1 maja, dopiero papież Grzegorz III, w 731 roku, przeniósł je na 1 listopada. Przyjęło się, że właśnie w tym dniu chodzimy na groby, palimy świeczki, czcimy swoich bliskich, którzy odeszli. Choć tak naprawdę dniem poświęconym modlitwom za osoby zmarłe jest 2 listopada Dzień Zaduszny. Obchody Święta Zmarłych zapoczątkował Święty Odilon w roku 998, ale dopiero w XII w, także w Polsce, tradycja ta rozpowszechniła się na cały kościół katolicki. W 1915 roku papież Benedykt XV zezwolił na odprawianie mszy świętej w intencji poleconej przez wiernych. Z Zaduszkami związanych było niegdyś wiele ludowych zwyczajów i wierzeń: porządkowano nie tylko groby, ale także domy, bo wierzono, że dusze zmarłych wracają tego dnia w miejsca, gdzie spędziły całe doczesne życie. Zostawiano otwarte furtki i drzwi, aby dusze mogły wejść do domów, gdzie zostawiano dla nich pożywienie.. Wieszano też czysty ręcznik, obok stawiano wodę i mydło, aby dusze mogły się obmyć. Z tych pogańskich obyczajów oczywiście do naszych czasów pozostało niewiele, choć pewnym echem jest na pewno zwyczaj składania ofiar pieniężnych na tzw. wypominki. I jeszcze przekonanie, że... ludzie nie odchodzą na zawsze. Ci, co odeszli, doskonale wiedzą, że do nich przychodzimy, odwiedzamy ich, szukamy z nimi kontaktu mówił ks. Jan Twardowski. Zbliżające się dni są okazją do refleksji nad przemijaniem. Bo tak naprawdę tyle żyjemy, ile pamięć o nas. BEZPŁATNY TYSKI TYGODNIK MIEJSKI Warto dodać, że grzyby są niskokaloryczne ta wiadomość ucieszy z pewnością wszystkie panie dbające o linię. ES POGODA TYGODNIA śr cz pt Zbierajmy tylko te grzyby, które dobrze znamy. so 1.11 nd 2.11 pn Fotoreporter: Eliza Oleksy Druk: Agora S.A. Projekt graficzny: Witold Morawski Numer zamknięto: 27 października 2008 r. Redakcja nie zwraca tekstów nie zamówionych oraz zastrzega sobie prawo ich redagowania i skracania. Za treść reklam i ogłoszeń redakcja nie odpowiada. ARC\n3 zbliżenia 3 ile to kosztuje Wariant Koszt Ile budynków zostanie wyburzonych Zielony 55 mln zł 2 bud. miesz. + 2 gosp. Czerwony mln zł Żółty 150 mln zł lub Niebieski 135 mln zł 9+11 ul. Długa ul. Kościelna ul. Turyńska INFOGRAFIKA: BOGUSŁAW TOMŻA ul. Urbanowicka Potok Tyski ul. Oświęcimska ul. Oświęcimska ul. Główna Potok Tyski OSTATECZNY PROJEKT MA BYĆ GOTOWY DO KOŃCA MARCA 2009 R Warianty i wątpliwości MIESZKAŃCOM PRZEDSTAWIONO CZTERY RÓŻNE PROJEKTY PRZEBUDOWY UL. OŚWIĘCIMSKIEJ. WYBIORĄ JEDEN Z NICH, CZY... PIĄTY? Leszek Sobieraj Podczas spotkania z mieszkańcami zawieszono na ścianie sali sesyjnej UM kolorową mapę z ponad 3,5-kilometrowym odcinkiem ul. Oświęcimskiej i czterema wariantami poprowadzenia nowej drogi wraz z węzłami komunikacyjnymi, rondami, mostami, łącznikami ze Strefą Przemysłową, itd. Była to bardzo dokładna mapa, z posesjami, numerami domów, działkami rolnymi oraz tym, co mieszkańców najbardziej interesowało budynkami przeznaczonymi do rozbiórki. Życiowe decyzje To dla państwa i dla miasta życiowa decyzja powiedział wiceprezydent Henryk Borczyk. Dzisiaj o niczym nie trzeba decydować, jest to czas na wnoszenie uwag, wszystko można zmienić, przeprojektować. Ostateczny projekt ma być gotowy do 31 marca. Tryb postępowania i termin, kiedy rozpocznie się inwestycja, zależy od wariantu, jaki zostanie wybrany. Ile wyburzą? Każda z propozycji niesie za sobą konieczność wyburzenia budynków. Najmniej w przypadku pierwszego, oznaczonego zielonym kolorem. To po prostu modernizacja istniejącej, jednopasmowej ulicy, dobudowanie chodnika, drogi rowerowej, zatok autobusowych, przejść podziemnych dla pieszych i rowerzystów, itd. W tym przypadku trzeba wyburzyć 2 budynki mieszkalne oraz 2 gospodarcze. Drugi (czerwony) zakłada wyburzenie 9 budynków mieszkalnych i 10 gospodarczych, żółty 17 domów i 11 budynków gospodarczych (lub 25 plus 17, bo przygotowano także drugą propozycję z rozbudowanym węzłem przy ul. Oświęcimskiej/Turyńskiej), niebieski 9 domów i 11 budynków gospodarczych. Kwoty szacunkowe Urszula Stelmaczonek pytała Arkadiusza Pałkę, kierownika projektu z firmy Mosty Katowice, o ceny gruntu pod inwestycje i wysokość odszkodowań za nieruchomości, jakie przyjęto przy szacowaniu poszczególnych wariantów. Zezwolenie na wykonanie inwestycji drogowej wydaje wojewoda i on też powołuje biegłego, który na podstawie aktualnych cen szacuje wartość nieruchomości powiedział Arkadiusz Pałka. Są to ceny rynkowe, jednak dzisiaj nie sposób powiedzieć, ile one będą wynosiły np. za rok, kiedy sporządzana będzie wycena. Na potrzeby oszacowania kosztów inwestycji, przyjęliśmy kwotę 100 zł za metr kw. gruntu niezabudowanego. W przypadku wyburzenia budynku przyjęliśmy ok. 250 tys. złotych plus 100 zł za metr kw. Proszę się jednak tymi kwotami nie kierować, bo uwzględniliśmy je tylko dlatego, że trzeba było przyjąć jakąś podstawę. Zupełnie inna jest procedura określania cen na rynku lokalnym. Wyburzą? Proszę bardzo... Chcę jeszcze spokojnie pożyć na starość stwierdził w rozmowie z nami jeden z mieszkańców, ale nie chciał podać nazwiska. Dość już mam tej Oświęcimskiej, hałasu i tego całego zamieszania. Najważniejsze to dostać dobrą cenę za dom i za działkę. Jeśli tak, to proszę bardzo niech mnie wyburzają. Może trzeba będzie coś dołożyć, ale postawię mały dom w miejscu, gdzie jest cisza, spokój i kawałek lasu... Co z łącznikiem? Radny Henryk Drob pytał o łącznik między ul. Turyńską i ul. Towarową. To sprawa sprzed wielu lat, jest gotowy projekt tego łącznika, ale zaniechano jego budowy. Tymczasem on rozwiązałby sprawę ciężkiego transportu. Dlaczego od niego nie zacznie się tej inwestycji? Łącznik ten jest we wszystkich wariantach, jednak trzeba go z czymś połączyć. Kolejność musi być więc taka najpierw węzeł drogowy, potem łącznik stwierdził Wojciech Łyko, dyrektor Miejskiego Zarządu Ulic i Mostów. Na pytanie dlaczego wcześniej mówiono o dwóch wariantach, a teraz o czterech, Arkadiusz Palka odpowiedział: Zmieniły się przepisy dotyczące pozyskiwania środków i aby inwestycja mogła być dofinansowana z funduszy europejskich czy innych, konieczne jest przedstawienie kilku wariantów, w tym poprowadzenie drogi po nowym śladzie, czyli inaczej niż w wariancie zielonym i czerwonym. Pod ziemią Z kolei Edyta Danielczyk zapytała o przejścia podziemne. W Tychach nie ma przejścia podziemnego, które funkcjonuje prawidłowo. Są zalewane, dewastowane, a tędy pójdą nasze dzieci do nowej szkoły. Będzie ich około 200. Są trzy możliwości przejście przez jezdnię, pod ziemią oraz kładką. Być może w Tychach są złe doświadczenia z przejściami podziemnymi, ale w innych miastach się sprawdzają. Jeśli są dobrze wykonane, oświetlone, odwodnione, mają dojścia przez pochylnie, są bezpieczne. Z kolei kładka wymaga odśnieżania, odladzania odpowiedział Pałka. Inny wariant obwodnica Część mieszkańców jest zdania, że Oświęcimską należy zmodernizować, ale dla ciężkiego transportu do strefy, w tym Fiata, potrzebna jest obwodnica. Ruch na pewno się nie zmniejszy, przeciwnie stale będzie narastał stwierdziła Lidia Gajdas. A co będzie w 2030 roku, kiedy wyczerpią się możliwości przedstawionych tutaj wariantów? My walczymy o to, by ul. Oświęcimską odciążyć od ruchu, żeby zrobić z niej ulicę lokalną, bo za chwilę nie wyjdziemy z domu. Ulica Oświęcimska nie może być dojazdem do strefy związanym z logistyką. Moim zdaniem konieczne jest zrobienie obwodnicy omijającej zabudowania od strony Bielska terenami przemysłowymi, w rejonie ul. Lokalnej, Serdecznej, bliżej Bierunia, aż do ul. Turyńskiej. Mapy w MZUiM Podczas spotkania pytano także o możliwość pozyskiwania środków, o ekrany dźwiękoszczelne, o rozwiązanie skrzyżowania ulic Główna Kościelna Oświęcimska w zależności od wybranego projektu i wiele innych szczegółów. Na mapie każdy z mieszkańców mógł zobaczyć w jakiej sytuacji znajdzie się jego posesja, w zależności od przyjętego wariantu. Podobne rozmowy i dyskusje trwać będą jeszcze długo, na pewno do kolejnego spotkania, które wstępnie wyznaczono na 12 listopada. Z projektami i dokumentacją proponowanych rozwiązań można się zapoznać w siedzibie MZUiM (ul. Budowlanych 59).\n4 4 nasze Tychy POLICHROMIE, KTÓRE ROZSŁAWIŁY TYCHY Nowosielski w muzeum WE WTOREK Przegląd Biblioterapia w pracy nauczyciela bibliotekarza i biblioteka animatorem kultury w szkole to tylko niektóre z tematów Przeglądu Działalności i Dorobku Tyskich Bibliotekarzy Szkolnych. Pierwsze spotkanie pracowników tyskich bibliotek szkolnych ma odbyć się 28 października, we wtorek, w Wyższej Szkole Zarządzania i Nauk Społecznych w Tychach. W programie przewidziano prezentacje wybranych bibliotek szkolnych, wystawę obrazującą działalność tyskich bibliotekarzy oraz przedstawienie Teatrzyku Kukiełkowego, który działa przy Bibliotece Szkoły Podstawowej nr 40. Okazją do spotkania jest ogłoszony przez International Association of School Librarianship Międzynarodowy Miesiąc Bibliotek Szkolnych, który obchodzony jest w październiku. Dlatego Pedagogiczna Biblioteka Wojewódzka im. J. Lompy w Katowicach Filia w Tychach razem z Biblioteką WSZiNS organizują I Przegląd Działalności Dorobku Tyskich Bibliotekarzy Szkolnych. Inicjatorzy konferencji podkreślają, że chodzi im o integrację środowiska zawodowego oraz promocję biblioteki i kreowanie jej pozytywnego wizerunku w środowisku lokalnym. AS Siedem projektów polichromii autorstwa Jerzego Nowosielskiego, zrealizowanych w kościele p.w. Ducha Świętego w Tychach, trafiło do Muzeum Miejskiego. Kupno projektów zaoferowała placówce Galeria Sztuki Współczesnej Teresa Starmach w Krakowie. Zakup eksponatów do zbiorów muzeum możliwy był dzięki specjalnej dotacji z budżetu miasta informuje Joanna Kucz-Pieczka, rzecznik prasowy placówki. Polichromie rozsławiły nasze miasto, Nowosielski stworzył je w kościele zaprojektowanym przez architekta Stanisława Niemczyka. Tyska świątynia znalazła się obok m.in. kościoła oo. Reformatorów w Krakowie Azorach i cerkwi w Lourdes, w których także można oglądać prace krakowskiego artysty. Oprócz projektów polichromii, w zbiorach Działu Sztuki Muzeum Miejskiego w Tychach znajduje się także obraz Nowosielskiego Pejzaż z kościołem z 1967 roku (olej na płótnie). Wszystkie prace będzie można oglądać w placówce od 28 października do połowy listopada na specjalnie przygotowanej ekspozycji. MS Prace Nowosielskiego można oglądać w kościele p.w. Ducha Świętego. MIEJSKA BIBLIOTEKA PUBLICZNA ZAPRASZA NA... Dzień z Herbertem 29 października w MBP odbędzie się impreza organizowana w ramach obchodów Roku Zbigniewa Herberta. data nie została wybrana przypadkiem. Ta Dokładnie w tym dniu urodził się Zbigniew Herbert wyjaśnia Jakub Depowski, koordynator obchodów. Moc atrakcji Dzień z Herbertem rozpocznie się o godzinie 17:00 w Czytelni Centralnej (ul. Wyszyńskiego). Uczestnicy poznają laureatów wojewódzkiego konkursu poetyckiego Inspiracje Herbertowskie. Zwycięzcy otrzymają nagrody pieniężne, zaprezentują swoje nagrodzone utwory i odpowiedzą na pytania publiczności. Konkurs cieszył się dużym zainteresowaniem. Łącznie zgłoszonych zostało sześćdziesiąt wierszy mówi Magdalena Czmok, współorganizatorka Dnia z Herbertem. Na godzinę 18:15 organizatorzy zaplanowali wieczór poetycki Bogusława Derenia. Jest on laureatem prestiżowych konkursów literackich, m.in. w 2000 roku zdobył I miejsce w konkursie im. Marii Pawlikowskiej-Jasnorzewskiej w Katowicach. Dereń mieszka w Dąbrowie Górniczej. W 2001 roku na rynku wydawniczym ukazała się jego debiutancka książka Przytulna cela wolności. Poeta w swoich utworach często nawiązuje do życia i twórczości Zbigniewa Herberta. Prezenty dla czytelników Dla wszystkich uczestników Dnia z Herbertem przygotowane zostały drobne upominki. Każdy otrzyma płytę z bibliografią Zbigniew Herbert w zbiorach MBP Tychy, a także arkusz poetycki prezentujący utwory nagrodzone w Inspiracjach Herbertowskich. Poza tym będzie również okazja do obejrzenia wystawy kopii rysunków, grafik i rękopisów mistrza. EWA STRZODA Ta data nie została wybrana przypadkiem mówi Jakub Depowski, koordynator obchodów. KONIEC AKCJI Kasztanowy rekord Dobiega końca tegoroczna akcja Kasztan na wagę złota organizowana przez Miejską Bibliotekę Publiczną w Tychach. Zbiórkę kasztanów zorganizowaliśmy już po raz trzeci mówi Gabriela Ferdyn, kierownik Filii nr 7 dla dzieci i młodzieży MBP w Tychach. Jednak w tym roku zainteresowanie akcją przeszło nasze najśmielsze oczekiwania. W ubiegłym roku tyszanie zebrali ponad dwie tony kasztanów. W tym roku jest ich znacznie więcej. Nie wiemy jeszcze dokładnie, ile zostało zebranych kasztanów, bo zbiórka nadal trwa. Ale pewne jest już teraz, że będzie to rekordowa liczba przyznaje Ferdyn. Niektórzy przynoszą kasztany nawet w godzinach, w których biblioteka jest nieczynna. Torby zostawiane są wtedy przed zamkniętymi drzwiami. Zdaniem Gabrieli Ferdyn akcja ta cieszy się tak wielkim powodzeniem, bo jest to połączenie przyjemnego z pożytecznym. Dzieci doskonale bawią się zbierając kasztany, a jednocześnie zdają sobie sprawę z tego, że w ten sposób dokarmiają zwierzęta w trakcie zimy. Zebrane kasztany trafiają bowiem do Leśnictwa Świerczyniec. Już teraz zapowiadane jest zorganizowanie podobnej zbiórki w przyszłym roku. Akcja Kasztan na wagę złota stała się cyklicznym przedsięwzięciem tyskiej MBP. EWA STRZODA Od lewej: Magda, Roksana i Agnieszka także przyłączyły się do akcji zbierania kasztanów. PRZYBYŁO/UBYŁO Dla filatelistów Jak kąpać znaczki pocztowe i na co zwracać uwagę kolekcjonując korespondentki? Tego wszystkiego można dowiedzieć się odwiedzając specjalne stoisko filatelistyczne Poczty Polskiej. Pocztowy sklep filatelistyczny działa w Urzędzie Pocztowym nr 1 przy ul. Dąbrowskiego 40. Znaczki pocztowe wydane z okazji Igrzysk Olimpijskich w Pekinie i te poświęcone prezydentom RP na uchodźstwie to tylko niektóre z walorów filatelistycznych, jakie można kupić na tym stoisku. Oprócz znaczków, dostępne są również akcesoria filatelistyczne, m.in. Sklep filatelistyczny na poczcie. klasery i pęsety oraz okolicznościowe karty pocztowe wydane na przykład z okazji 60. rocznicy śmierci pochodzącego z Mysłowic prymasa Polski kard. Augusta Hlonda. Dla początkujących adeptów filatelistyki przewidziano z kolei specjalne Vademacum Młodego Filatelisty, które pomoże w zgłębianiu tajników tego hobby. RR EO\n5 TRWA MONTAŻ NOWEGO URZĄDZENIA Komagra z dopalaczem nasze Tychy pod naszym patronatem 5 TWOJE TYCHY MARIETTA STEFANIAK Zakład Olejów Roślinnych Komagra montuje kolejne urządzenie, które ma zlikwidować nieprzyjemny zapach. Tym razem chodzi o tzw. dwustopniowy dopalacz katalityczny do redukcji lotnych związków organicznych. pewno już nie śmierdzi tak, jak kiedyś. Na Jest lepiej, bo bardzo rzadko zdarza się, że czujemy ten zapach, mniej więcej raz, dwa razy na dwa tygodnie. Jeśli by tak było, to da się wytrzymać. Dzisiaj chyba nie pracują, ale w normalne dni jak śmierdziało, tak śmierdzi. Jeśli już zamontowali to urządzenie, to nic nie pomogło, bo dalej czuć ten zapach. Teraz jest zimno, więc okna są zamknięte, ale jak się wyjdzie, smród jest, choć na pewno nie tak intensywny, jak kiedyś. Takie opinie usłyszeliśmy w miniony czwartek od mieszkańców i pracowników pobliskich firm. Z kolei w wydziale ochrony środowiska UM dowiedzieliśmy się, że w ostatnim czasie skarg jest znacznie mniej. Co to jest dopalacz? Dwustopniowy dopalacz katalityczny do redukcji lotnych związków organicznych to prototypowe, pierwsze w Polsce urządzenie mówi Leszek Kamiński, pełnomocnik Komagry. Jego działanie polega na katalitycznym utlenieniu lotnych związków organicznych, co zgodnie z założeniami projektowymi, wyeliminuje w 100 procentach najbardziej nieprzyjemne odory z instalacji ekstrakcji. Obecnie trwają prace związane z zabudową elementów instalacji dopalacza i aparatury kontrolno-pomiarowej. Po ostatecznym zakończeniu prac montażowych zostaną przeprowadzone wstępne prace rozruchowe. Postępowanie trwa Czy dopalacz dopali odór? Przekonamy się niebawem. Obecnie Wojewódzki Inspektorat Ochrony Środowiska zawiesił swoją decyzję o wstrzymaniu pracy Komagry, do czasu zakończenia postępowania administracyjnego, prowadzonego przez urząd miasta i zakończenia montażu instalacji w zakładzie. Jesteśmy na co dzień w kontakcie z wydziałem ochrony środowiska UM w Tychach powiedział Dariusz Boroń z WIOŚ. Na razie nie przewidujemy kontroli, uczynimy to dopiero po zainstalowaniu urządzenia i zakończeniu postępowania, co powinno nastąpić za około trzy tygodnie. LESZEK SOBIERAJ 25 października w kościele p.w. św. Benedykta w Tychach hospicjum obchodziło jubileusz. Odbyła się uroczysta msza święta, a po niej koncert zagrała Orkiestra Kameralna Miasta Tychy Aukso. Patronat prasowy nad obchodami 15-lecia hospicjum objął tygodnik Twoje Tychy. SPOŁECZNE STOWARZYSZENIE HOSPICJUM IM. ŚW. KALIKSTA I DZIAŁA JUŻ 15 LAT Najważniejsze: pomagać W Komagrze nadal montowane są urządzenia, które mają ograniczyć przykry zapach. WOLONTARIUSZE SĄ, POTRZEBA PIENIĘDZY Bezdomne koty pod kontrolą Grupa mieszkańców zaapelowała o wprowadzenie programu sterylizacji kotów. ciągu ostatnich trzech lat populacja dzikich kotów żyjących w naszym mieście W widocznie się zwiększyła. Los tych zwierząt jest nie do pozazdroszczenia napisały w specjalnej petycji Justyna Klimek i Aleksandra Wodecka, inicjatorki akcji. Pod petycją podpisało się 242 mieszkańców, apelują w niej o wdrożenie w mieście programu zapobiegającego bezdomności zwierząt. Ma w tym pomóc sfinansowanie przez miasto zabiegów sterylizacji i kastracji kotów. Takie działania podjęły na przykład Warszawa czy Radlin. 19 października w kobiórskim lesie znaleziono zwłoki 33-letniego Tomasza Ostrowskiego. Tyszanin zaginął w piątek, 17 października. Wyszedł o godz. 9 rano z pracy w Katowicach, mówiąc, że wróci za pół godziny. Tego samego dnia patrol Sekcji Ruchu Drogowego około godziny 22 na wjeździe z drogi krajowej nr 1 do kompleksu leśnego w Kobiórze ujawnił zaparkowanego Volkswagena Golfa. Okazało się, że jest to samochód poszukiwanej osoby. Niezwłocznie podjęto działania poszukiwawcze z użyciem psów tropiących oraz policjantów, strażaków i znajomych zaginionego. W wyniku przeczesywania lasu oraz namierzania telefonu komórkowego, ujawniono wiszące na drzewie zwłoki mieszkańca powiatu tyskiego. Znalezono przy nim list pożegnalny, który wstępnie wyjaśniał powód podję- W pomoc bezdomnym zwierzętom zaangażowanych jest 20 osób. Zgodnie z założeniami projektu, to one zajmowałyby się zawożeniem kotów do lecznic i opiekowałyby się nimi po zabiegu. 23 października odbyło się spotkanie w urzędzie miasta, podczas którego Klimek i Wodecka przedstawiły swój pomysł. Na jego realizację trzeba jednak poczekać do 2009 roku (wydatki muszą być uwzględnione w budżecie miasta). Na najbliższej Sesji Rady Miasta projekt poznają tyscy radni. Ile akcja będzie kosztować? Sterylizacja kocura to koszt około złotych, a kotki około 120 zł. Liczymy jednak na to, że tyskie lecznice zaoferują niższe ceny dodaje Klimek. MS POLICJA BADA SPRAWĘ ŚMIERCI TYSZANINA Co się stało? tej decyzji o samobójstwie taki oficjalny komunikat podano na stronie internetowej Komendy Powiatowej Policji w Pszczynie. Jak informuje Andrzej Klima z pszczyńskiej policji, prokuratura wszczęła śledztwo w tej sprawie. By ostatecznie wyjaśnić okoliczności śmierci tyszanina. Do czasu zakończenia śledztwa policja nie udziela szczegółowych informacji. MS W 1993 ROKU HOSPICJUM MIEŚCIŁO SIĘ W JEDNYM POKOJU, PRZY KOŚCIELE P.W. ŚW. JANA CHRZCICIELA. DZISIAJ W TRZECH POKOJACH PRZY KOŚCIELE P.W. ŚW. BENEDYKTA JEST JUŻ ZA CIASNO. STOWARZYSZENIE CIĄGLE SIĘ ROZWIJA, A PRZED NIM NAJWIĘKSZE WYZWANIE BUDOWA DOMU HOSPICYJNEGO. Marietta Stefaniak Pieniądze na ten cel są zbierane od 2005 roku. Można je wrzucać do specjalnie oznakowanych skarbon, sprzedawane są breloczki. Każdy może pomóc, uczestnicząc w imprezach organizowanych przez wolontariuszy. Hospicjum to organizacja pożytku publicznego, więc można przekazać jej 1 proc. z naszego podatku. Od 2005 do 2007 roku zebrano w ten sposób niemal 800 tys. złotych. Domowa opieka Obecnie zespół hospicyjny (lekarz, pielęgniarka, psycholog, masażysta, kapelan, wolontariusze) miesięcznie zajmuje się około 40 osobami. Doświadczenia ostatnich lat pokazały, że niezbędnym elementem opieki paliatywnohospicyjnej jest stworzenie miejsca, w którym będzie można ją sprawować przez całą dobę. Wizualizacja domu hospicyjnego. W przypadku opieki domowej jest to niemożliwe, dlatego jej uzupełnieniem będzie dom hospicyjny mówi Wiesława Sieczka, prezes hospicjum. Budowa ma ruszyć na wiosnę 2009 roku, do tej pory udało się zebrać milion złotych. Projekt nieodpłatnie wykonał prezes Biura Projektowego AB Projekt, Józef Kuklok-Opolski. Miasto przekazało działkę, na której powstanie dom hospicyjny przy ul. Żorskiej w Tychach. Zimą opracujemy dokładny plan kolejnych etapów budowy, ciągle też będziemy zbierać pieniądze dodaje Sieczka. Hospicjum to też życie Dzisiaj zespół hospicyjny tworzy około 50 osób, dwa razy w roku odbywa się nabór wolontariuszy. Każdy z nich musi przejść specjalny kurs. Mogą zajmować się chorymi, jak również pomagać w przygotowywaniu imprez. A tych hospicjum organizuje wiele, m.in. akcję Pola nadziei co roku na wiosnę tyszanie bawią się podczas serii koncertów. Tradycją są corocznie kwesty w Dniu Wszystkich Świętych, z których dochody są przeznaczane na zakup sprzętu medycznego, głównie koncentratorów tlenu. O hospicjum nie zapomina młodzież, która śpiewa i gra w szczytnym celu oraz przedsiębiorcy, którzy wspomagają stowarzyszenie np. podczas aukcji obrazów. Do tego dochodzą kampanie informacyjne, prowadzona jest grupa wsparcia dla osieroconych dzieci. Coraz więcej tyszan wie, gdzie jest hospicjum i jak ono działa, dlatego droga dotarcia do osób, które potrzebują naszej pomocy, jest coraz krótsza mówi Sieczka. Bo najważniejsze, to nieść pomoc. MATERIAŁY PRASOWE\nTe słowa towarzyszą młodym ludziom uczniom Zespołu Szkół nr 7 w Tychach, którzy od września ubiegłego roku tworzą...\nNiech nasza droga będzie wspólna. Niech nasza modlitwa będzie pokorna. Niech nasza miłość będzie potężna. Niech nasza nadzieja będzie większa od wszystkiego, co się tej nadziei może sprzeciwiać. Jan Paweł\nWIEŚCI SZKOLNE Z ŻYCIA SZKOŁY. Cyprian Kamil. Norwid\nMESĘZN SZOŁY PODSTAWOWEJ M... NORWDA W DĄBRÓWE WEŚ yprian amil Norwid yprian amil SZOLNE Norwid N U M E R L S T O P A D 2 0 1 1 Z ŻYA SZOŁY W TYM NUMERZE: Z życia szkoły 1 ącik poetyckobiblioteczny 2 Dzień\nNOWINKI ZSS NR17. nr 3 listopad 2010. cena: 1 zł\nNOWINKI ZSS NR17 nr 3 listopad 2010 cena: 1 zł Z ŻYCIA SZKOŁY 20 października odbyła się wycieczka autokarowa do Torunia. Obejrzeliśmy i odwiedziliśmy wiele ciekawych miejsc. Byliśmy między innymi w Muzeum\nIMPREZY MIEJSKIEJ BIBLIOTEKI PUBLICZNEJ W TYCHACH PAŹDZIERNIK\nIMPREZY MIEJSKIEJ BIBLIOTEKI PUBLICZNEJ W TYCHACH PAŹDZIERNIK SPOTKANIA Filia nr 2 Pl. Św. Anny 1 KLUB MOTYLI KSIĄŻKOWYCH - cykliczne spotkania książki, dzieci młodszych i ich rodziców czwartki godz. 15.30\nSZTAFETA ROWEROWA Ogień Niepodległości Broszura informacyjna Szanowni Państwo, XV Sztafeta Rowerowa Ogień Niepodległości 2 Dwunastu instruktorów, symbol niepodległości, młodzieńczy patriotyzm... Sztafeta\nMogiłę pradziada ocal od zapomnienia Napisano dnia: 2016-07-21 09:18:42 Uczniowie i nauczyciele Gimnazjum im. Orląt Lwowskich w Ruszowie brali w tym roku udział w VII edycji akcji Mogiłę pradziada ocal\nĆwiczenia na dobry początek Głównym celem projektu edukacyjnego jest wykonanie przez uczniów przedsięwzięcia znacznie szerszego niż tradycyjne zadanie domowe. Uczniowie realizujący projekt stają przed\nH A R M O N O G R A M I M P R E Z MAJ 2 0 1 5 w Nowohuckiej Bibliotece Publicznej Data realizacji Tytuł przedsięwzięcia Organizator 01.05. 31.05.2015 r. (wg ustalonego harmonogramu) poniedziałki i środy


Pozycjonowanie stron i SEO Otwock, Józefów, Karczew\nFirmy w kat. Pozycjonowanie stron\nPrzykładowy WPIS firmy w kategorii Pozycjonowanie stron\nInternet dzisiaj dzieli i rządzi - to właśnie sieć stała się alternatywą dla nieco bardziej klasycznych mediów. Nic więc dziwnego, że coraz więcej firm zdaje sobie również sprawę z konieczności zaznaczenia swojej obecności w wirtualnej rzeczywistości. Większość przedsiębiorców stawia na własne strony internetowe - innym marzy się pojawianie się w pierwszych wynikach najważniejszych wyszukiwarek. Wszyscy oni kierują swoją uwagę ku SEO, którego odpowiednie wykorzystanie może być szansą na dotarcie do zupełnie nowych klientów.\nOptymalizacja stron internetowych - Otwock, Józefów, Karczew\nWyszukiwarka internetowa to narzędzie, z którego korzysta niemal każdy z nas. To za jej pośrednictwem wyszukujemy interesujące nas treści i materiały. Nie inaczej jest w przypadku firm i przedsiębiorstw, których usługami jesteśmy zainteresowani. Nic więc dziwnego, że firmy starają się być jak najwyżej w wynikach wyszukiwań. Odpowiedzialne są za to działania pod kątem SEO (ang. search engine optimization) - pod skrótem tym kryje się optymalizacja dla wyszukiwarek internetowych. Nie zawsze jednak mamy wiedzę i narzędzia, aby samodzielnie dokonać niezbędnych działań, które przynieść mają określony skutek - wówczas warto poprosić o pomoc specjalistów.\nRynek aglomeracji warszawskiej jest naprawdę ogromny - co za tym idzie konkurencja także nie śpi. Na szczęście także w okolicy Otwocka, Józefowa czy Karczewa działa sporo firm, które pomogą nam z optymalizacją strony, reklamą i pozwolą na skuteczne działania marketingowe. Warto również dodać, że znajdziemy tu także specjalistów od mediów społecznościowych - ich działania pozwolą nam na jeszcze szybsze i skuteczniejsze docieranie do odbiorców w sieci. Cena i zakres usług są zróżnicowane w zależności od naszych oczekiwań i planów.\nProwadzisz firmę? Sprawdź również biuro rachunkowe Otwock i pieczątki Otwock.\nPozycjonowanie stron i SEO Otwock, Józefów, Karczew na Bemowie, Białołęce, Bielanach, Mokotowie, Ochocie, Pradze północ i Pradze południe, Rembertowie, Śródmieściu, Targówku, Ursusie, Ursynowie, Wesołej, Wilanowie, Włochach, Woli i Żoliborzu\nAlergolodzy Taksówki Prace ogrodowe\nZdrowa żywność Paznokcie Wieczory kawalerskie


Kim Kardashian promuje nowe kosmetyki kontrowersyjną sesją zdjęciową! | Viva.pl\nKim Kardashian promuje nowe kosmetyki kontrowersyjną sesją zdjęciową!\nZdjęcia wykonał David LaChapelle\nAleksandra Charzewska • 18 października 2018 20:59\nKim Kardashian West to niekwestionowana królowa kontrowersji. Celebrytka słynie z wywoływania skandali i… wcale jej to nie przeszkadza! Firma kosmetyczna KKW Beauty, którą stworzyła dwa lata temu jest teraz znaczącym graczem na makijażowym rynku. Każdej premierze nowych produktów towarzyszy specjalna, szokująca sesja zdjęciowa. Co tym razem wymyśliła Kim?\nKontrowersyjne kampanie KKW Beauty\nNowe kosmetyki Kim promuje swoimi nagimi zdjęciami, a także zdjęciem… z nagim mężczyzną! Fotografia, którą podzieliła się na Instagramie (gwiazda zgromadziła na swoim profilu ponad 119 milionów obserwatorów) wywołała w fanach wiele negatywnych emocji. Zdjęcia, które wzbudziły tak dużo kontrowersji w mediach społecznościowych wykonał… sam David LaChapelle! Ostatnio społecznościowy profil celebrytki staje się coraz bardziej odważny, a na zdjęciach, które publikuje coraz częściej jest naga. Fani zaczęli zwracać uwagę, że to, co reprezentuje swoją postawą Kim jest bardzo nietaktowne i może mieć poważne konsekwencje w dorosłym życiu jej dzieci.\nNowa kolekcja kosmetyków KKW Beauty\nKolekcja Flashing Lights, którą promują zdjęcia Davida LaChepelle została stworzona z okazji zbliżających się 38 urodzin celebrytki i znalazło się w niej 14 produktów: 7 pigmentów i 7 prasowanych cieni. Wszystkie kosmetyki mają brokatowe wykończenie i jak podkreśla producent, będą idealnym uzupełnieniem każdego imprezowego looku. Przy tworzeniu nazwy Kim po raz kolejny zainspirowała się tytułem jednej z piosenek jej męża, Kanyego Westa.\nNowe kosmetyki KKW Beauty będzie można kupić w oficjalnym sklepie internetowym kkwbeauty.com od 19 października.\nTAGI #Kim Kardashian #David LaChapelle #kosmetyki gwiazd\nO tym się mówi! Aneta Kręglicka zdradziła, jakich kosmetyków używa do codziennej pielęgnacji!


Biznesplan w 10 krokach. Przewodnik od pomysłu do wdrożenia - Jerzy T. Skrzypek (280929) - Lubimyczytać.pl\nJerzy T. Skrzypek /\nNie ma biznesu bez biznesplanu. Autor, wybitny praktyk w dziedzinie sporządzania biznesplanów i wykładowca na kursach i treningach menedżerskich z zakresu przedsiębiorczości, prowadzi czytelnika za ręką przez cały proces przygotowania biznesplanu. W kolejnych krokach omawia m.in. elementy modelu, proces tworzenia studium wykonalności i biznesplanu, plan strategiczny, plany dziedzinowe i plan...\nKarakalla | 2017-09-01\nKsiążka ciekawie napisana, ale nie nadaje się raczej do przeczytania "na raz". Dobra dla osób, które chcą się dowiedzieć czegoś na temat pisania biznesplanu.


Niania w Paryzu: Na Darze Mlodziezy... wczorajsza kolacja i spektakl!\nNa Darze Mlodziezy... wczorajsza kolacja i spektakl!\nBylo pieknie! Dojechalismy nad Garonne przed sam plac des Quinconces kilka minut po godzinie dwudziestej. Powoli podchodzilismy do statku. Nie wiedzialam, ze wyglada on tak strzeliscie i zgrabnie. W porcie w Gdyni, w ubieglym roku wydawal mi sie bardziej przysadzisty. Przy mostku czekaly panie z lista zaproszonych gosci i kilka krokow za nimi dwoch marynarzy - stali na bacznosc. Wspielismy sie po schodach w gore. Na gorze kolejnych dwoch marynarzy przy wejsciu na poklad. Po lewej kapitan statku pan Ireneusz Lewandowski, pan Ambasador Rzeczposoplitej z Paryza, pani Konsul z Lyonu, kilku oficerow francuskiej marynarki i portu w Bordeaux. Piekne polskie dziewczyny staly z tacami, na ktorych jak pod linijke prezentowaly sie kieliszki szampana. Poczestowalismy sie. Przywitalismy, przedstawilismy i ruszylismy po pokladowych deskach.\nStoly uginaly sie od zimnych przystawek. Bylo wszystko to co typowo polskie: sledzie, wegorze wedzone; pstragi, salatki nasza tradycyjna warzywna oraz z burakow, byl chlodnik, polskie wedliny, faszerowane pomidory, polski chleb... polskie soki Tymbark, wina oczywiscie tez. Sporo polskiego jezyka slychac bylo z kazdej strony.\nCzesc oficjalna - przemowy roznych waznych osobistosci. Posluchalismy... wystawa o tworzeniu polskiej niebieskiej armii Halera we Francji podczas 1 wojny swiatowej... Po przemowieniach wreczylam panu kapitanowi Ireneuszowi Lewandowskiemu moja ksiazke... i chyba byl wzruszony choc staral sie tego nie okazywac. Wycalowal mnie po rekach... calkiem calkiem po polsku. Chwile tylko porozmawialismy bo gosci bylo z pewnoscia jakies 150 osob. A na pokladzie statku plynie 167 osob. Zdolalam zobaczyc kajute, w ktorej podrozowala pani Monika Szwaja i pisala swoje ksiazki!\nPodano dania cieple: pieczony schab, pierogi pieczone, cieple zupy i cieple warzywa. Byla to typowa promocja polskiej kulury i naszego kraju i uwazam, ze jest to bardzo cenne.\nGdy nasz obecny rzad wyczynia co wyczynia, za co go wszedzie na swiecie krytykuja, gdy nasze spoleczenstwo w sporej swej czesci totalnie glupieje - patrz wybory z 2015 roku, gdy polska druzyna futbolowa pokazuje sie z jak najgorszej strony... taka promocja jest nam Polakom potrzebna! I z tego bardzo sie wczoraj cieszylam.\nTymczasem po daniach cieplych podano desery: polskie ciasta: jablecznik, sernik i makowiec, pierniczki torunskie oraz cukierki Michalki!\nCzas plynal szybko... deser skonczony i trzeba bylo opuscic poklad by obejrzec juz z nabrzeza, spektakl polskich akrobatow na masztach Daru Mlodziezy - kwintesencja subtelnosci, sprawnosci i zmyslowosci!\nI tak wieczor minal... pysznie, w emocjach i w wietrze w Bordeaux...\nNastepny przystanek Teneryfa! Byle mniej ich kolysalo... na Morzu Polnocnym byla 9!


str. główna » betony » Wiertła Bosch SDS plus-5\nWiertła Bosch SDS plus-5 zapewniają efektywną pracę bez przerw\n- Redukują ryzyko eksplozji pyłu\n- Mają dłuższą żywotność w porównaniu do produktów poprzedniej generacji\nWiertła Bosch SDS plus-5 umożliwiają użytkownikom profesjonalnym wykonywanie szybkich wierceń w betonie bez uciążliwego blokowania wiertła. Nowe wiertła są częścią profesjonalnego osprzętu do młotów udarowo-obrotowych klasy 2-4 kg (np. Bosch GBH 2-28 DFV Professional). Ze względu na rosnącą moc tych urządzeń, konwencjonalne wiertła można w nich stosować jedynie w określonych warunkach. Nie są one w stanie odpowiednio szybko odprowadzać urobku z wierconego otworu. W konsekwencji może to doprowadzić do zatkania otworu, a nawet do eksplozji pyłu i przerwania prac. Ponadto młoty udarowo-obrotowe nowej generacji posiadają dużą moc, dlatego wiertła konwencjonalne zużywają się szybciej.\nWszystkie te aspekty zostały uwzględnione podczas projektowania nowych wierteł SDS plus-5. Dzięki temu powstały wiertła o dłuższej żywotności niż wiertła poprzedniej generacji S4L. Bardzo szybko odprowadzają urobek z otworu, redukując niebezpieczeństwo eksplozji pyłu. Jest to możliwe dzięki następującym właściwościom wierteł:\n- aktywny wierzchołek centrujący „activeteq” gwarantujący prawidłowe prowadzenie wiertła,\n- specjalna konstrukcja krawędzi tnących V-Design umożliwiająca szybkie wprowadzanie pyłu do spirali,\n- udoskonalona konstrukcja spirali „Turbodesign” z 4 zwojami zapewniająca szybkie odprowadzanie pyłu z otworu.\nAktywny wierzchołek centrujący „activeteq” został zaprojektowany z myślą o aktywnym wierceniu w betonie. Specjalne krawędzie tnące i kąty cięcia kruszą beton, zmieniając go w najdrobniejszy pył, który jest odprowadzany przez spiralę łatwiej niż w dotychczas oferowanych wiertłach. Konstrukcja spirali „Turbodesign“ z 4 zwojami zapobiega zatykaniu otworu pyłem. Dzięki temu użytkownik szybciej i łatwiej może uzyskać pożądany rezultat pracy.\nWiertła Bosch SDS plus-5 są już dostępne w sprzedaży. W ofercie znajdują się wiertła o średnicach od 3,5 do 26 mm oraz długościach od 50 do 400 mm.


Grzejniki Klima - poznaj ich zalety - DekoTime\n12 grudnia 2020 dekotime\tBrak komentarzy\nJaki system grzewczy sprawdzi się w domu najlepiej? – Odpowiedź jest prosta. Taki, który zagwarantuje wygodę użytkowników i pozwoli na oszczędności w domowym budżecie. Alternatywą dla wielu stosowanych obecnie rozwiązań mogą być grzejniki Klima. To hybrydowe urządzenia, które łączą w sobie dwa niezależne systemy grzewcze. Ich ogromną zaletą jest energooszczędność i komfort cieplny.\nElektryczne ogrzewanie do tej pory przez wiele osób było postrzegane jako bardzo kosztowne i nieopłacalne. Podejście to może się zmienić za sprawą nowoczesnych urządzeń grzewczych, takich jak grzejniki Klima. Obecnie mogą one na rynku konkurować z wieloma innymi systemami grzewczymi, stanowiąc dla użytkowników atrakcyjną alternatywę. Jakie są ich zalety?\nGrzejniki Klima – krótkie wprowadzenie\nPrzede wszystkim należy wyjaśnić, czym są grzejniki Klima, by zrozumieć ich sposób działania. Fakt, że zostały stworzone przez producenta z wieloletnim doświadczeniem na rynku, już przemawia na ich korzyść. To, że ten producent postawił sobie za cel zaprojektowanie urządzenia, które będzie tanie w eksploatacji i przystępne dla użytkowników z przeciętnie zasobnym portfelem, przekonuje jeszcze bardziej. A to, że grzejniki Klima na 56 Międzynarodowych Targach Budownictwa oraz 21 Targach Technik Grzewczych i Oszczędności Energii Instal System 2019 otrzymały Złoty Filar Budownictwa za zajęcie 1 miejsca w kategorii Urządzenia i instalacje grzewcze świadczy o tym, że urządzenie zostało docenione przez profesjonalistów i znawców tematu.\nCzym są grzejniki Klima?\nWłoski producent grzejnika Klima do zrealizowania swojego celu wykorzystał dwa niezależne systemy grzewcze, które zostały zastosowane w jednym urządzeniu. Projektując je w taki sposób, by każdy z systemów działał wtedy, kiedy jest najbardziej efektywny, był w stanie wydobyć ich największe zalety, eliminując jednocześnie wady. Jak to możliwe? Wyjaśni to krótki opis działania tego urządzenia. Zastosowano w nim aluminiowy element grzewczy (ogrzewanie konwekcyjne) oraz promiennik podczerwieni. Priorytetowo został potraktowany w Klimie ten drugi. Jego ogromną zaletą jest to, że ogrzewanie tym systemem jest bardzo oszczędne. W trybie pracy promiennikiem podczerwieni urządzenie pobiera zaledwie 15% swojej nominalnej mocy. Dlatego przy stałym oddawaniu ciepła z czołowej części urządzenia (tam znajduje się promiennik podczerwieni) zużycie prądu będzie stosunkowo niskie.\nOgrzewanie podczerwienią ma jednak również wady. Zaliczyć do nich należy między innymi to, że ogrzanie wnętrza do określonej temperatury zajmuje przy jego pomocy stosunkowo dużo czasu. Dlatego – aby zapewnić odpowiedni komfort cieplny użytkownikom – producent zastosował do wspomagania tego systemu ogrzewanie konwekcyjne. W tym przypadku podniesienie temperatury do określonego poziomu następuje dość szybko, ale pobór energii również jest wyższy. Dlatego ogrzewanie konwekcyjne wyłącza się natychmiast po osiągnięciu we wnętrzu określonej temperatury. Dokładny sposób działania tego urządzenia został opisany na stronie dystrybutora grzejników Klima Econovli.pl.\nWarto zwrócić uwagę, że w grzejnikach Klima wprowadzono też dodatkowe funkcje, których zadaniem jest obniżenie zużycia energii. Dzięki temu można uniknąć ogrzewania pustych pomieszczeń albo tych wnętrz, w których pozostawiono otwarte okno. Dużym ułatwieniem jest też możliwość kontroli bieżącego zużycia energii i inteligentny termostat, który na podstawie warunków panujących we wnętrzu samodzielnie decyduje, który z systemów grzewczych powinien działać w danym momencie. Wszystko to sprawia, że grzejniki Klima stają się konkurencyjnym urządzeniem grzewczym i przekonują do siebie coraz więcej użytkowników.


Strona główna > metody platnosci > SKRILL – Kasyno z wpłatą Skrill\nVisa, MasterCard, ecoPayz, Trustly, MiFinity, Revolut, Much Better, Skrill, Rapid Transfer, Neteller,\n3-5 dni roboczych na powiązane konto bankowe\nNatychmiast po zaksięgowaniu\n3-5 dni roboczych (na konto bankowe)\nW pierwszej kolejności musimy założyć konto na stronie Skrilla. Do wyboru mamy aż 40 różnych walut, w tym złotówki. Strona dostawcy jest przetłumaczona również na język polski. Nie powinniśmy mieć więc problemów z założeniem konta. Możesz posiadać więcej niż jedno konto Skrill. Może się to przydać podczas gry w kasynie jeśli posiadasz konta/karty w różnych walutach.


filtry oleju, NISSAN MAXIMA QX, 1999 - 2003 II (A33) - Motochemia\nfiltry oleju do NISSAN MAXIMA QX, 1999 - 2003 II (A33)\nNa tej podstronie znajdziesz listę typów silnika NISSAN MAXIMA QX z rocznika 1999 - 2003 II (A33) dla których mamy w ofercie dedykowane filtry oleju.\nfiltry oleju według typu silnika w NISSAN MAXIMA QX z rocznika 1999 - 2003 II (A33):\nCzemu szukać filtry oleju specjalnie do NISSAN MAXIMA QX z rocznika 1999 - 2003 II (A33)?\nNISSAN MAXIMA QX z rocznika 1999 - 2003 II (A33) mają swoich wiernych fanów, dlatego dbają oni o to, aby używać odpowiednie filtry oleju. W zależności od typu silnika (3.0 V6 24V - (2988 ccm), 3.0 - (2960 ccm) lub 2.0 V6 24V - (1995 ccm)) niektóre produkty takie jak np. filtry oleju mogą być specjalnie dedykowane dla NISSAN MAXIMA QX z rocznika 1999 - 2003 II (A33) z silnikiem 2.5 V6 24V - (2496 ccm). Jeśli jesteś szczęśliwym posiadaczem tego modelu, ale masz wątpliwości czy konkretne filtry oleju pasują do rocznika 1999 - 2003 II (A33) - wybierz odpowiedni silnik (np. 3.0 - (2988 ccm)) i upewnij się, że znajdziesz to czego naprawdę potrzebujesz. Aktualnie w sklepie mamy 4 produktów typu filtry oleju, które pasują do NISSAN MAXIMA QX z rocznika 1999 - 2003 II (A33). Jeśli chwilowo nie mamy ich lub masz inne wątpliwości - zadzwoń do nas (512 802 277).\nPrzykładowe filtry oleju do NISSAN MAXIMA QX z rocznika 1999 - 2003 II (A33)


Leandro Castán, Charalampos Lykogiannis i Damir Ceter Valencia zostali nowymi zawodnikami Cagliari Calcio.\nPierwszy z wymienionych piłkarzy przeniósł się do „Rossoblu” na zasadzie półrocznego wypożyczenia z Romy.\nŚrodkowy obrońca udanie rozpoczął swoją przygodę w barwach „Giallorossich”. Później musiał jednak tymczasowo zawiesić karierę z powodu operacji mózgu, po której nie wrócił do dawnej dyspozycji.\nBrazylijczyk w minionym sezonie próbował odbudować swoją formę na wypożyczeniu w Torino, ale rozegrał dla tego zespołu tylko czternaście spotkań. 31-letni zawodnik po powrocie do ekipy z Rzymu nie zdołał w trwających rozgrywkach pojawić ani razu na boisku w szeregach drużyny ze Stadio Olimpico, dlatego teraz liczy na częstszą grę w Cagliari.\nLeandro Castán w klubie z Sardegna Arena będzie miał możliwość współtworzyć blok defensywny „Rossoblu” wspólnie z Charalamposem Lykogiannisem, który trafił do włoskiego zespołu ze Sturmu Graz za około pół miliona euro.\nJednokrotny reprezentant Grecji występował w austriackiej drużynie od sezonu 2015/2016. Lewy obrońca od tego czasu rozegrał 81 spotkań dla „Czarno-Białych”, w których strzelił sześć bramek oraz zanotował pięć asyst.\nOstatnim piłkarzem zakontraktowanym przez włodarzy Cagliari jest Damir Ceter Valencia. Utalentowany napastnik przeniósł się do ekipy z Serie A z Deportes Quindío za ponad trzy miliony euro i związał się z nowym pracodawcą do końca sezonu 2021/2022.\nKolumbijczyk w minionym roku reprezentował barwy Club Independiente Santa Fe na zasadzie wypożyczenie i zdążył rozegrać w jego barwach szesnaście meczów, w których zdobył dwa gole.\nTAGI: Oficjalnie Cagliari Calcio Włochy Charalampos Lykogiannis Leandro Castán da Silva Damir Ceter Valencia Grecja Brazylia Kolumbia