Ukryte stoliki - Page 3\nRe: Ukryte stoliki [odnośnik] 26.03.19 22:19\nKiedy jego mała siostrzyczka zrobiła się taka...dorosła? Michael zerkał na nią kątem oka, podziwiając jej opanowaną mimikę - widać pokerowe twarze były u Tonksów rodzinne. Czy też wyćwiczyła samokontrolę w Hogwarcie, wyzywana od szlam? Nie byli nigdy razem w Hogwarcie, skończył szkołę zanim Just ją zaczęła. Często pytał Just co słychać, ale zwykle o...dobre rzeczy. Jakoś nie rozmawiali o tych trudnych. Potem był zajęty kursem, potem pracą, potem rozjazdami...nadal rozmawiali, ale nie tak często jak kiedyś.\nJust ani karczmarz nie mogli domyślić się jego emocji. Podobnie jak siostra, miał pokerową twarz.\n-Przejmujesz się zdrowiem innych, czy własnym biznesem? - parsknął i przewrócił, dla zwiększenia efektu zastraszenia.\nKarczmarz nabrał powietrze i wyłupił oczy niczym wyjęta z wody ryba, usiłując odpowiedzieć i znaleźć słowa. Aurorzy nie powiedzieli mu jak poważna jest sprawa, ale po ich zachowaniu i obecności poznał, że chodzi o coś poważnego. Nie umiał znaleźć właściwej wymówki i ewidentnie szukał słów odpowiedzi.\n-Daruj sobie. - przerwał mu Mike. Mieli adres, to się liczyło. Karczmarz tolerował dealowanie narkotykami, a nie czarną magię, więc jego interes nie był już sprawą aurorów...ale Tonks niezwłocznie poinformuje o tym policję. Just obiecała, że jeśli łysy będzie kooperował to nie zajmą się sprawą dzisiaj ani osobiście. I tak miłosiernie dawali mu czas na ogarnięcie legalności własnego interesu.\nLedwo pohamował uśmiech, słysząc zdecydowanie siostry. Podobało mu się, że instynkt kazał jej sprawdzić wszystko od razu. Będzie z niej dobry auror.\nRuszył za Just pod wskazany adres, ale niestety nie znaleźli tam "Badyla." Drzwi otworzyła im jego gospodyni - mieszkanie było wynajęte. Kobiety nie mogli i nie chcieli o nic oskarżyć, ale słysząc, że są aurorami wpuściła ich do pokoju dilera. Nie znaleźli tam wielu rzeczy osobistych - Badyl ewidentnie używał pokoju tylko tymczasowo. Znaleźli i zabezpieczyli za to ślady srebrnego pyłku oraz puste torebeczki po narkotykach - zarówno mugolskiej kokainie, jak i Wróżkowym Pyle. Tyle na razie wystarczy. Nie spodziewali się, aby Badyl wrócił tu, podejrzewając aurorów na ogonie. Postanowili jednak sprawdzić to miejsce ponownie i zajść do karczmy znowu "w środę lub piątek." Jeszcze go dorwą.\nPo całej akcji udali się do Munga, wyleczyć poparzenia po oberwaniu anomalią. Po wszystkim, Mike pogratulował siostrze akcji i poszedł z powrotem do Tower, napisać raport.\nRe: Ukryte stoliki [odnośnik] 17.04.19 16:22\nSzczerze nie znosił tego miejsca. Było brudne i obrzydliwe, a zapach, który bezustannie atakował jego nozdrza, prawie przyprawiał go o mdłości. Nie dało się go zignorować - tak samo z resztą jak głośnych krzyków portowej gawiedzi, która jak co wieczór zebrała się w głównej izbie, aby wlać w siebie litry taniego, cienkiego jak popłuczyny napoju, kolorem przypominającego bardziej szczyny niż jakikolwiek porządny alkohol. Blat stolika, przy którym usiadł, lepił się nieprzyjemnie, więc Burke odpuścił sobie próby opierania się o niego. Wiele razy miał już do czynienia z podobnymi przybytkami, ba, część jego pracy polegała na tym, że musiał czasami odwiedzać takie miejsca, a jednak za każdym razem zastanawiało go to, jak człowiek mógł się tak nisko stoczyć. Mężczyzna, który właśnie w tej chwili odchylił się na krześle, by dopić resztki ze swojego kufla, po czym upadł na paskudnie brudną podłogę, nie mogąc nawet utrzymać równowagi, przypominał Burke'owi nędzną kreaturę. Ten poziom upodlenia dotknął jego samego tylko raz - nie z własnej woli, rzecz jasna. Ale nawet leżąc skulonym pod łachmanami w lodowatej celi Azkabanu, Burke wciąż posiadał więcej godności niż jegomość przy barze, który właśnie zwymiotował wszystko to, co wypił. Burke skrzywił się wyraźnie, odwracając wzrok w drugą stronę.\nWybrał miejsce na uboczu - stąd łatwo było obejmować wzrokiem cały lokal i najłatwiej wypatrzeć coś interesującego. Czy może raczej - kogoś. Mężczyzna westchnął, po raz kolejny przeczesując zgromadzone w przybytku tałatajstwo. I szczerze mówiąc, w tym momencie poczuł coś na kształt podziwu do swojej dzisiejszej informatorki. Za to, że była w stanie pracować w takich warunkach. Pijani mężczyźni zawsze opowiadali głośno o tym, o czym nie powinni, i na tym można było zarobić, ale jednak... gdy tylko Burke przekroczył próg Parszywego Pasażera, odniósł wrażenie, że brud przykleił się do jego ubrania prosto z powietrza. Pocieszał się tym, że informacje, które miał dziś dostać, są warte tego poświęcenia. W końcu udało mu się dowiedzieć czegoś o jednym z ostatnich skradzionych mu podczas pobytu w Azkabanie artefaktów. Nadal jednak nie wiedział, gdzie przebywała ta niepozorna, niewielka skrzynka - i miał szczerą nadzieję, że usłyszy odpowiedź na to pytanie w szepcie kropel deszczu.\nRe: Ukryte stoliki [odnośnik] 15.09.19 20:49\nParszywy Pasażer nie był dla Willa obcy. Bywało, że wśród tych okropnych klimatów przesiedział kilka dobrych godzin, by sprawdzić czy w warunkach skrajnych uda mu się znaleźć inspirację do czerpania z kolejnych ciągów myśli, których nie spodziewałby się spotkać w żadnym innym miejscu. Czasami obcowanie z ludźmi pomagało. No, przynajmniej czasami. Cattermole gdzieś w głębi duszy był tylko kolejnym zamkniętym w swoim świecie dzieckiem, które miało swoje głupie, dziecięce marzenia. On też miał marzenie - wyjść ludziom naprzeciw z czymś, co niesamowicie ułatwi im życie. Jednak nie powinien zaczynać od sfer wysokich, ale tych przystępnych, myśląc o czymś, co zupełnie zrewolucjonizuje świat. Zmieni postrzeganie i myślenie następnych pokoleń... Tylko pytanie, co mógł stworzyć. Tutaj własnie szukał inspiracji - siedząc przy stoliku, czasami odganiając jakichś natrętnych klientów swoją niebywałą innością. Tak właśnie (chyba) zaprzyjaźnił się z barmanką. No, przynajmniej chciała poświęcić trochę czasu, żeby go posłuchać, nie sądząc jeszcze, że mężczyzna się tak odpali. A odpalił się wtedy mocno i intensywnie. Biedaczka.\nDzisiaj jednak nie przyszedł tutaj, by opowiadać o swoich wynalazkach, toku myślenia czy innych rzeczach, które nikogo tutaj nie obchodziły. Nie, dzisiaj przyszedł, o dziwo, na wezwanie. Mężczyzna o aparycji kogoś, kto kompletnie nie przypomina człowieka prawiącego się tym, co miał wykonać. Nawet klienta tego baru zupełnie nie przypominał - w białej koszuli i niewyprasowanych spodniach, z bujnymi włosami w kompletnym nieładzie. Nie dało się pomylić go z kimkolwiek innym. Skierował się najpierw do baru, gdzie spodziewał się ją spotkać - przeuroczą dziewczynę, o przesłodkim uśmiechu. Tak przesłodkim, że podejrzewał, że ta chce go gdzieś zwieść. Nie ufał nadmiernej uprzejmości.\n- Phil? - Zaczepił, widząc, że ciemnowłosa czyści kufle, odwrócona do klientów plecami. Jego spokojny, niski głos brzmiał zupełnie inaczej niż kolejne wezwanie pijanego żeglarza, który zapewne poprosiłby o piwo, a następnie zdzieliłby w tyłek i cieszył się, jakby kobieta miała być tym zachwycona. Prostackie? Nie jemu oceniać. I trochę go to nie obchodziło. Wprawdzie Prorok Codzienny, teraz nielegalny, dudnił o jego nazwisku jako o bohaterskim, wcale bohaterem się nie czuł. Nadal był tak samo zamknięty i spokojny jak zawsze.\nRe: Ukryte stoliki [odnośnik] 17.09.19 1:03\nMądrze było nie ufać urokom barmanek w Parszywym. Nie były posłusznymi podnóżkami wędrującymi w podskokach do wulgarnego oprycha, kiedy ten tylko kiwnął swoim tłustym paluchem. Wydawały się często kruche i uległe, ale to tylko wygodne pozory. Tak naprawdę każda z pracujących tu dziewcząt okazywała się zdolna. Jeśli chciała przetrwać w tawernie, nie mogła być lekką kukłą możliwą do obalenia pod naporem byle awanturnika. Musiała się także oswoić, przyjąć na siebie część trudnej aury panującej śmiało w lokalu. Portowe łby, włażąc pod ten wątpliwy dach, wnosiły swoimi ubłoconymi buciorami coś więcej niż tylko zapach gnijącej ryby, coś więcej niż silny odór męskiego potu – wnosiły część tradycji, której bezpieczną przystanią stawał się właśnie Parszywy. Lokal scalał przybywające z różnych krain załogi, które potrafiły połączyć się w jednej, żarliwej pieśni lub też w ciągu tej samej nocy stoczyć bijatykę na śmierć i życie. Tu między szparami namokłych desek rozwijała się historia spisywana każdym wybitym zębem i każdą przelaną beczką rumu. Philippa i pozostali pracownicy byli jej częścią. Jeśli ktoś tego nie czuł, z pewnością nie mógł zabawić zbyt długo pod okiem zerkającej z obrazu figlarnej syreny. Obowiązki Moss nie kończyły się jedynie na szorowaniu klejących blatów i przyrządzeniu mocnych drinków. Gdy zbierała z kątów porzucone kufle, przysłuchiwała się również tym ściszonym głosom. Gdy obierała psujący się owoc przy barze, pocieszała udręczonego pijaczynę, przy okazji ciągnąc go za język. Wiele wiedziały dziewczęta pani Boyle. Te informacje same na siebie zarabiały. Pasażer istniał jako centrum całkiem intrygujących kontaktów, a w ciemności, pod stolikiem osmolone łapska dopełniały podejrzanych transakcji. Właśnie tak wyglądały wieczory w tawernie. Teraz jednak było zbyt wcześnie, by gęsty gwar zdołał przeszkodzić jej myślom.\nUkładała na blacie kufle, wycierała wilgoć niespecjalnie czystą szmatą i korzystała ze spokojniejszej chwili. Musiała zrobić jak najwięcej, nim nastanie wieczór i zaleje ją znów fala błyszczących spojrzeń i niespokojnych łap. Słyszała kroki. Nie mogła ich nie słyszeć. Czujności nauczyła się jeszcze zanim dotarła do Pasażera. Obróciła się gwałtownie dość w stronę owego jegomościa. Zawiesiła na nim oko, wyłapując wszelkie elementy niepasujące do postaci.\n– Wreszcie jesteś, Cattermole – powiedziała żywo i na koniec zacmokała. Porzuciła szmatę i zrobiła krok w jego stronę, ale bar wciąż ich dzielił. Cieszyła się, że wpadł. Kuchnia działa fatalnie, dokuczliwy los postanowił sobie zakpić z nich, a tego wieczoru spodziewali się tłumów. I właśnie dlatego potrzebowała specjalisty, kogoś, kto nie bał się ciasnych przestrzeni. Kogoś, kto wiedział, skąd się właściwe brała woda w rurach. – Trzeba się zająć pewną rurą. Chcesz zajrzeć tam od razu, czy pozwolisz mi poczęstować cię czymś mocnym? – zapytała konkretnie, uznając, że akurat nie jest to najlepszy dzień na słodko-gorzkie pogaduszki. Zastukała lekko paznokciem w blat gotowa w każdej chwili przyszykować mu porządnego kielicha. Ktoś, kto pomagał tawernie, nie musiał obawiać się tradycyjnych portowych sikaczy. Niemniej sprawa była pilna, a Phils czuła już pod skórą echo nadchodzącej katastrofy. Sama jednak przy tego typu kłopotach mogła tylko załamywać ręce, ale liczyła na to, że ten typ faktycznie potrafił zaradzić.\nRe: Ukryte stoliki [odnośnik] 03.12.19 2:06\nTo nie powinno być dla nikogo dziwne, że właściwie sam Cattermole nie uważał, żeby jakakolwiek kobieta była tylko delikatną, słodką istotką, do chronienia i głaskania w samotne dni czy też noce. O nie, pod tymi czuprynami długich włosów, które jednym machnięciem potrafiły zwalić z nóg zazwyczaj kryła się prawdziwa harpia, która tylko czekała na złowienie kolejnego głupka. Czy to na pierścionek, założenie rodziny czy choćby głupie postawienie jej obiadu. Nie, żeby nienawidził kobiet czy coś. Skądże, uważał je za element życia, który potrafi go niezmiernie ubarwić. Traktował je jednak na dystans, biorąc w nawias każde słowo i każdy gest, które wykonywały w jego stronę, tak, by zachować bilans relacji. Jeśli dana dama chciałaby od niego czegoś to należało się mu czymś odwdzięczyć. A czym i jak to już zależy od kontekstu sytuacji.\nTutaj nie było inaczej. Przybył na wezwanie ratunkowe, ponieważ doskonale wiedział, że będzie miał z tego pewien profit. Choćby to, że od tego momentu nie będzie musiał obawiać się, że nie podadzą mu rozcieńczonego z wodą rumu, bo stawał się prawdziwym przyjacielem lokalu. A on szczerze gardził rozcieńczonym alkoholem.\nNa samą Moss zerkał na wpół sceptycznie, a na wpół bardziej przyjaźnie niż zazwyczaj patrzył na innych ludzi. I nie było w tym żadnego podtekstu - przyszedł tutaj w celu naprawy problemu i nie miał zamiaru zabierać więcej niżeli trochę lepszą reputację. - Nie mógłbym Ci odmówić. - Posłał jej swój skrzywiony lekko uśmiech. Choć do Alvaro było mu daleko, to przez lata nauczył się jak działają interakcje społeczne, nawet te z płcią piękną. W dodatku Shelly zrobiła mu niezłą szkołę życia. - Biały rum, jeśli byś mogła. - mruknął i zajął miejsce przy barze, żeby nie męczyć nóg za bardzo, bo przecież po co. Nie był jakimś wielkim specjalistą od rur, ale przecież Parszywy wcale nie szukał specjalisty. Szukał człowieka, który zrobi to szybko, najlepiej bez brania jakichś wielkim albo najlepiej żadnych pieniędzy, a naprawdę niewielu czarodziejów zajmowało się naprawą jakichś instalacji. Porównując go do standardowego klienta lokalu to był mistrzem naprawiania tych okropnych rur. Kiedy dostał w końcu kielicha ze schłodzonym alkoholem, wypił go szybko, duszkiem i jedynie ocierając usta rękawem, zszedł ze swojego miejsca. - Dobra, zabierajmy się do pracy. - Nie ma co przesadzać, nie? Jak się uwali w sztok jeszcze przed całą akcją, pewnie spowoduje jeszcze gorsze szkody niż korzyści.\nSzedł za Phil grzecznie, pozwalając, by pokazała mu gdzie leży problem. Jednocześnie podziwiał widoki, dyskretnie. Przypominało mu to jak dawno nie był na randce i właściwie mógłby wykorzystać trochę swoją bohaterską pozycję, żeby gdzieś się zakręcić.\nRe: Ukryte stoliki [odnośnik] 03.12.19 18:24\nPołączył ich interes. Odpowiedział na wezwanie Pasażera, dobrze wiedząc, że Moss zadba o to, by jedyną zapłatą nie był biały rum. To powinien być tylko miły dodatek, przedmowa do całej opowiastki o przepychaniu bardzo zapchanych rur. Odrobina alkoholu we krwi mogłaby dodać mu mocy, rozluźnić nieco umęczone mięśnie w codziennych bojach. Merlin jeden wie, co ten chłopak robił, czym się trudnił na co dzień, ale skoro miał tak magiczne ręce i nie straszne mu były sekrety kanalizacji, to przecież nie siedział spłoszony pod jakimś schodami i nie bawił się w inteligenta zapatrzonego w nudną księgę, podniecającego się nierealnymi wizjami. W jej wyobrażeniu musiał działać, skoro nadążał za tym postępem, skoro nie straszne mu były magiczne czy tam mugolskie narzędzia. Skoro nie bał się też odpowiednio uśmiechnąć do pięknej kobiety.\nOczywiście, że nie mógł odmówić. Phils umiała ładnie poprosić, tu i tam przesunąć palcem, tutaj obniżyć głos, a tam rzucić wielkim komplementem dla niezawodnej męskości. Zwykle działało. Cattermole wyglądał na sprytniejszego od swojego brata, ale dalej był mężczyzną. Miłe przekomarzanki musiały zaowocować. W końcu stawił się tutaj, spiesząc (oby) z pomocą. W tawernie gromadziło się mnóstwo energii, sprzeczały się ze sobą różne stanowiska, dochodziło do starć gorących dusz, w tawernie sztorm przelewał się przez popękane okienka, a woda wzburzała się co rusz. Żaden strumień nie lubił, kiedy zamykało się mu drogę. Najwyraźniej tutaj problem był podobny, a gromadzące się rzeki mogły wkrótce doprowadzić do wielkich szkód. Morskie wilki przeżyłyby potworne rozczarowanie, zastając pod wrotami tabliczkę z informacją o zamknięciu. Przecież byli czarodziejami, a ten problem wydawał się nad wyraz mugolski. – Smakowity rum dla naszego bohatera – kiwnęła głową, chwytając w dłoń jedną z dokładniej wypucowanych szklanek. Zwykle jej się nie chciało aż tak dbać o szkło. Sięgnęła po odpowiednią flaszkę i przelała rum, wprawnie, z finezją. Tu niczego nie musiała dodawać, tu niczego nie musiała rozwadniać. Wyśmienity rum przypłynął z dalekich stron, a teraz mógł rozgościć się w szkle Williama. Podsunęła mu naczynie. On chciał forsy, ona chciała naprawienia problemu, ale kto powiedział, że przy tym nie wolno im oddawać się towarzyskim wariacjom? Powinna jedynie stać z boku i podziwiać mężczyznę, który zaraz zacznie pracować? O nie, to nie w jej stylu. Z nieco miękkim, rozanielonym spojrzeniem obserwowała, jak spijał alkohol. – Bez tego nie pozwoliłabym ci zacząć, Williamie – oświadczyła kokieteryjnie, a wkrótce już prowadziła go do miejsca zbrodni, dramatycznego urazu wodnych ścieżek. Widoki, owszem, były, a Moss poniekąd lubiła być podziwiana, choć oczywiście nie przez każdego. Gdy szli, na moment obróciła do tyłu głowę, spoglądając na niego trochę zaczepnie. Wciąż za nią szedł?\nWkroczyli do rozgrzanej kuchni, a tam ponad parującymi garami w kącie obnażała się przed nimi rura, długa, gruba i pulsująca z niemożności rozpłynięcia się, pęczniejąca. Zatkana, odcinająca pomieszczenie od źródła czystej wody. Musieli pozyskiwać ją z innych miejsc, a to spowalniało całą pracę tawerny. Gary przecież nie zapełniały się same. Krany nie chciały kapać, a rura milczała. – To ta – oświadczyła Moss, wskazując dłonią na winowajczynię. – Tak nam się zdaje, od dwóch dni nic, to jakiś dramat – mruknęła, zdradzając swoje niezadowolenie. – Wierzę, że będziesz umiał się nią zająć.\nRe: Ukryte stoliki [odnośnik] 13.12.19 23:07\nOn doskonale wiedział, że wyglądał od Steffena o wiele sprytniej, pewnie dlatego, że potrafił lepiej odsiewać słowa. Nie musiał mówić wszystkiego co myśli, ale jego brat chyba tego nie rozumiał. Brakowało mu też tej naiwności i przedziwnego rodzaju podziwu, którego kompletnie nie rozumiał. Zwłaszcza, gdy był skierowany wobec niego. On wiedział, że Prorok trochę ogłosił go jakiegoś rodzaju bohaterem, ale on tam się przypadkiem znalazł i w dodatku przez znaczą większość czasu nie wiedział co się dzieje, zaklęcia latały znikąd, a w dodatku jeszcze wypił przed całą akcją trochę whisky. Wiedział tylko tyle, że po całej akcji bolała głowa i ramię. Cóż, ale to był magnes na fajne dziewczyny. Dlatego było warto!\nZauważył, że ten rum był lepszy niż ten, który dostawał kiedyś, serwowany przez Philipę nim miała do niego jakiś biznes. Musieli nieźle ciąć koszty na jakichś nieznanych im klientach, więc kobieta jeszcze bardziej zachęciła go do pomocy. Bo wiedział, że będzie z tego jakiś profit. I może jakieś fajniejsze zakończenie wieczoru? Skoro już wyszedł z domu, może będzie okazja spędzić go z kimś na jakiejś nawet głupawej rozmowie. Ostatecznie sądził, że chociaż pewnie miała dużo do powiedzenia, to o zawiłościach numerologicznych i ich związku z tworzeniem zaklęć o podłożu mentalnym to sobie z nią nie pogada. Kiedy próbowała zagaić jakiś niewinny komplement, aż uśmiechnął się znad szklanki. Szedł za nią z wiadomych powodów. Miał co obserwować przez chwilę, ale nie jakoś specjalnie nachalnie, bo gdy się do niego odwróciła, nie miała prawa nawet zauważyć, co mogło się dziać w tej rozczochranej męskiej głowie.\nKuchnia przyjemna nie była. Naprawdę sądził, że od samego wnętrza lokalu już nie było gorszego miejsca, ale grubo się pomylił. Tutaj było znacznie gorzej. Gorąco, z garnków wkurzająco parowało. Aż zdjął z siebie marynarkę w kratę, którą nosił cały czas. Bo tak, nie ubierał się jak pan do pracy hydraulicznej, ale niech się nie czuje wyjątkowa - on się tak ubierał zawsze. Otoczył swoim analitycznym wzrokiem tę niebezpieczną rurę. No rura jak rura, wyglądała całkiem normalnie. Will zakasał rękawy niewyprasowanej koszuli. Rzadko zajmował się takimi sprawami... Ale chyba wiedział jak sobie z tym poradzić. Najpierw dotknął miejsca, które wydawało się ogniskiem całego problemu. - Jest po prostu zatkana. Stado puffków tam wrzuciliście? - Przewrócił oczami. - Jasne, przyznaję, że jestem niezły w zajmowaniu... się. Nie tylko rurami. - W towarzystwie łagodnego uśmiechu puścił jej sugestywne oczko. Odsunął się kawałek od rury i wyciągnął różdżkę. - I właściwie... Nie mam na imię William, słoneczko. - Znowu posłał jej swoje bardzo zwyczajowe spojrzenie. Takie, które często potrafiło do niego przyciągać, choć sam nie wiedział do końca czemu - bo mówiło tyle, że na pewno nie wiedziała o nim wiele, jednocześnie sugerując, że powinna się dowiedzieć, bo to niesamowicie ciekawe. Czy w rzeczywistości takie było? To już mogłaby sama ocenić. Chrząknął pod nosem, żeby pozbyć się chwilowej chrypy. - Waddiwasi. - Rzucił zaklęcie prosto w rurę. Ta niebezpiecznie zachrzęszczała, przez co poczuł aż jak mu się lekko włoski na karku jeżą. Niedobrze...\nRzeczywiście, najwyraźniej zaklęcie trochę źle zinterpretowało jakie miejsce ma odetkać, bo rura pękła z gruchotem pryskając w nich od razu niemal wodospadem lodowatej wody (na szczęście czystej, bo by to wszystko pierdolnął), ale cóż, chyba przewidział do jakąś sekundę wcześniej, bo zdążył stanąć dokładnie między nimi, pozwalając, żeby większość wody spłynęła po jego plecach. A w sumie trochę żałował, nieźle by wyglądała w całkowicie przemoczonej koszuli.\nRe: Ukryte stoliki [odnośnik] 16.12.19 10:49\nPodejrzewała, że cały problem mógł być ledwie błahostką, z którą taki specjalista poradzi sobie dość szybko, a do której zbliżyć się nie potrafiła żadna prosta barmanka. Phils nie bała się sięgnąć po jakieś techniczne wyzwanie. Sama, gdy magia już nie działała, sięgała po młotek i zwinnymi paluszkami zagłębiała się w odpowiednie miejsca – czasem działało. Brudziła sobie ręce bez większego marudzenia, bo często nie było już czasu ani funduszy na ściąganie z serca Londynu kolejnych specjalistów. Dlatego też dbała o odpowiednie znajomości. Przez lata zdołała się przekonać, że parę uprzejmych komentarzy w niedługim czasie może okazać się na wagę złota. Był tutaj, prawda? A mógłby w tej chwili pieścić się z jakąś dziewką w wannie zamiast zajmować się czyimiś pozapychanymi rurami. Pieniądz czekał, owszem, ale czasem okazywało się, że to za mało, by ściągnąć kogoś do dokowych odmętów. Ostatecznie uzyskałaby też dość łatwo pomoc od miejscowych robotników, ale bywały takie momenty, kiedy wolała jednak nie zapuszczać się w te rejony. Oni byli swoi, ona dla nich była swoja, ale niektórzy mieli zbyt bujną wyobraźnie, a gdy po kilku dniach wstępowali do Parszywego, lubiła się ona rozniecać jeszcze bardziej. Padło na Willa. To chyba dobrze. Boyle będzie musiał sypnąć groszem, jeśli chce, by jego kuchnia pracowała. Bez wody się nie da, po prostu.\nO tak, atmosfera dość gorąca, w dodatku nieznośnie sucha. Z przyjemnością jednak obserwowała mężczyznę przy pracy. Mogłaby mu podać szklankę wody… No nie, jeszcze nie za bardzo mogła. Ciekawska Cristina wychyliła się z pomiędzy garnków i zacmokała na widok młodego mężczyzny oceniającego tak fachowo problem. Phils nawet na nią nie spojrzała, choć była wdzięczna, że stara hiszpanka choć przez chwilę nie gęgała jej do ucha. Pani Boyle ufała Philippie, a ta chciała mieć pewność, że problem jednak da się rozwiązać – sprawnie i ostatecznie. Za godzinę lepkie ławy w tawernie wypełnią się głodnymi wilkami morskimi, a wtedy czasu już zabraknie. – Zatkana? – podpytała zdziwiona, trochę też się nachylając w kierunku rury, jakby chciała przyjrzeć się miejscu, które dotknął. – Stawiałabym raczej na gniazdo szczurów,ale one chyba nie pływają – stwierdziła po chwili, ale bez większego grymasu. Przecież kręciło się ich trochę po piwnicach. Myślała nawet, czy by nie wynająć jakiegoś dzieciaka do wyłapania ich, ale finalnie przestała się tym przejmować. Póki szczury nie pływały w beczkach z winem, w zasadzie nikomu nie przeszkadzały. Do piwnicy przychodziła tylko obsługa, a gryzoni nie było też jakoś rażąco dużo. Uniosła jednak brwi, myśląc przez chwilę o powodach tego zaskakującego… zatkania. Komentarz Willa jednak przerwał te szczurze rozważania. Przekręciła głowę w jego stronę i uśmiechnęła się czarująco. – Nie wątpię… – dorzuciła z uznaniem. Potrafiła sobie wyobrazić, że kobiety doceniały tak wprawne dłonie. Nie był brzydki, wydawał się ogarnięty, żaden niedomyty pijus i, co więcej, przejawiał rozmaite talenty. O tak, mógł się podobać, ale Moss, choć zdolna do słodkich dialogów, tego dnia skupiła się jednak na wsparciu swojego eksperta i czarowała… tylko trochę. Przecież nie powinien się rozpraszać!\n– Nie William? Więc cóż to za przydomek? Jak naprawdę masz na imię? A może to sekret? – podpytała natychmiast wyraźnie zainteresowana tym tajemniczym ziarnem, jakie jej właśnie podrzucił. Wcale się nie zdziwiła. Sama przecież niedawno zmieniła imię, by móc odgrodzić się od niewygodnej i przykrej przeszłości. Wraz z nowymi papierami narodziła się nowa osoba. Rozumiała więc.\nZmrużyła oczy, gdy padło słowo zaklęcia, a potem odruchowo zrobiła krok w tył, gdy tylko rura zajęczała. Właśnie tak to miało działać? Popatrzyła na majstra z nutą obawy, a chwilę później potok wody zmoczył jego wdzianko. Koszula zlepiła się z ciałkiem, w kuchni zawrzało. Gdzieś od tyłu musnęło jej uszy pogardliwe parsknięcie Cristiny. Phil poczuła na nosie kilka zimnych kropelek, gdy Will się poruszył. Nie umknęło jej uwadze, że bohatersko ją osłonił. Z czułością przesunęła spojrzeniem po mężczyźnie. – Jesteś taki mokry… – zauważyła jakże odkrywczo i cmoknęła niby zasmucona. – Chciałabyś się rozebrać i wysuszyć, czy próbujemy dalej? – zapytała na koniec trochę niepewna, bo ostatecznie nie do końca wiedziała, czy ten czar… jakkolwiek wsparł ich sprawę. Dłonią jednak przesunęła po wilgotnej piersi Willa. Może jednak powinien zdjąć koszulę? Podarowała sobie póki co komentarze na temat jego techniki. Niezły początek.\nRe: Ukryte stoliki [odnośnik] 22.12.19 22:35\nWielu ludzi z jego wykształceniem zapewne okropnie obraziłoby się za przekazanie tak niewdzięcznego zlecenia jak to tutaj. Ostatecznie w końcu był numerologiem - tej sztuki czarodziej uczy się by pokazać światu swój niewybredny kunszt w naginaniu magii - tworzeniu nowych zaklęć, świstoklików, eliksirów. W przepychaniu jakiejś głupiej rury nie było nic kreatywnego ani ciekawego. Jednak on trudnił się też majsterkowaniem i grzebanie przy żelastwie to zawsze było jego hobby. Jeśli mógł z tego skorzystać tutaj, czemu by nie spróbować? Niewielu miał znajomych, który mógł pomagać. Część z nich już dawno postanowiła oddać się niewolnictwu do końca życia. To znaczy, ożeniło się. Reszta to z kolei pracoholicy, a ostatnia część to już Ci, którym światopoglądowo było Willowi najbliżej. Choć całe dzieciństwo trzymał się wśród porządnych dzieciaków, ostatecznie okazało się, że coraz częściej przychodzą mu do głowy rzeczy typowe dla łobuza, jak to mówiła jego mamusia. Stał się mniej odpowiedzialny, bardziej ekscentryczny, więcej pił i w innym towarzystwie się obracał, ale nigdy nie miał tendencji do tego, by w końcu stoczyć się na dno. Praca połączona z pasją zawsze trzymała go wyprostowanego, sprawiając, że zupełnie zapominał o jakichś tam głupotach typu... alkohol. Ale o papierosach nigdy nie zapomni. Nie pamiętał już jaki smak ma powietrze bez nikotyny.\nUniósł lekko ramiona, odsuwając od ciała łokcie, czując jak woda zbiera się na krawędzi mankietów koszuli, aż w końcu potrząsnął nimi, porcję płynu rozpryskując odrobinę, by chociaż jego dłonie stały się nieco mniej ociekające wodą. - Kurwa. - Syknął niezadowolony. Najwyraźniej zaklęcie źle zinterpretowało miejsce, w którym powinno się odetkać. Woda nadal płynęła z rury, jednak ciśnienie pierwszego uderzenia znacznie zmalało. Will przetarł kark z niezadowoleniem, średnio lubił porażki, choć przyzwyczajał się do tego, że są częścią procesu poznawczego. Przynajmniej próbował się z tym pogodzić, ale byłoby o wiele łatwiej, gdyby po prostu się udawało. - Nie William. To nie sekret. Moje imię po prostu niekoniecznie brzmi. - Powiedział z rozbawieniem. Miał do tego dystans, ale gdyby wszyscy zwracali się do niego pełnym imieniem to chyba oszalałby w ciągu jednego dnia. - Mam na imię Willric. - Odpowiadał, podkasując rękawy swojej koszuli. Spojrzał na jej dłonie tak ładnie przesuwające się po jego koszuli, zupełnie mokrej, przez co ciasno przylegała do skóry i wydawało mu się, że mógłby poczuć jej linie papilarne. Musiał przyznać, że ze swoim sarnim urokiem mogła być naprawdę skuteczna. On nie nalezał do mężczyzn, którzy nie zauważali kobiecych gierek, co nie zmienia faktu, że często im się poddawał dla czystej gry. - Jak teraz będziesz chciała mnie rozebrać, to jestem pewien, że już tego nie skończyć. Ale podaj mi peta, moje przemokły. - powiedział, już nieco bardziej zdecydowany, a mniej skupiony na samej Phillipie. Bo mogli się bawić w podchody jak gładko szło, ale teraz ta rura próbowała go pokonać. - Arresto Momentum. - Machnął różdżką, by na chwilę spowolnić przepływ wody tak, żeby mu nie przeszkadzała. Przyjrzał się dokładniej dziurze i znalazł źródło zatoru - jakieś dziwne, czarne kłaki zajmujące całą szerokość swojego miejsca. Wsunął więc różdżkę w szczelinę i tak precyzyjnie jak umiał wystrzelił zaklęcie: - Reducto. - Wydawało się, ze nic się nie stało, jednak dało się usłyszeć, że woda w kuchni zaczęła lecieć... Tylko spowolniona. Wystarczyło już tylko rzucić Reparo na całość i sprawa załatwiona! Prawda?\nRe: Ukryte stoliki [odnośnik] 27.12.19 20:48\nNie przyjmowała tej fontanny wody jako porażki. Technologia nawet, a może szczególnie, w obliczu magii bywała bardzo zwodnicza. Phils wyobrażała sobie, jak bardzo na przekór jego założeniom zadziało to zaklęcia. Sama woda zaś przecież trwała w wiecznej ciasnocie, a zakorkowana nie znajdowała już żadnej drogi ucieczki, a gdzieś musiała płynąć. No i popłynęła – prosto w tego wielkiego fachowca. Podłość rzeczy martwych. Will nie był z cukru, a i zapewne nie był to pierwszy razy, kiedy moczył się, walcząc z zawadiackim żywiołem. Dobrze, że strumień, choć nie taki mały, nie miał w sobie tyle mocy, aby zdemolować całą tawernę. Nagle wydał jej się śmieszny widok lokalnych piratów topiących się po łydki w pozalewanym Parszywym. Jak wielu z nich nie umiałoby w porę uciec? Czuła, że Will wie, co robi i niespecjalnie przejmowała się tym niekontrolowanym wytryskiem. Tym bardziej, że po wszystkim wciąż prezentował się dość okazale. Energia żywiołu ustała i zaraz znów będzie mógł wrócić do pracy, choć teraz nie umiała powstrzymać własnej dłoni lepiącej się do jego klatki piersiowej. – Brzmi bogato, jakbyś był jakimś dzianym typkiem urodzonym w pałacu, Willricu. A może jesteś, hm? – podpytała zaczepnie, wyobrażając sobie, że oto stoi przed nią królewicz od siedmiu boleści, któremu znudziło się życie na salonach. Czy nie tak żyła czarodziejska elita? Chociaż nikt z wielkich paniczków na pewno nie tknąłby rury. To złe wizje. Will…ric to swój chłop, żaden wymuskany pucuś. Palcem zaczepiła sobie o miejsce między dwoma guzikami koszuli i prawie dotknęła nagiego skrawka skóry. W cieple kuchni nie powinno być mu zimno – nawet jeśli stał przemoknięty w kałuży lodowatej wody. – Podoba mi się to imię – przyznała po chwili namysłu, kiedy już prawie rysowała wzory na przylepionym do jego ciała materiale. – Wydaje się, że ma jakąś historię. Jak moje – zauważyła nagle pewne powiązania. Bo czymże jest kolejna Ania i kolejny Will w morzu takich samych Annie i takich samych Willów? W ściśniętym świecie pełnym nieustannie powielających się liter można było odnaleźć niebanalne wyjątki. Philippa brzmiała inaczej. Willric przestawał być po prostu Willem. – Ale ty chyba wolisz Willa, prawda? – zapytała z nutą pewnego zawodu. Dla niej imię oznaczało punkt zmiany, dopisanie nowej przeszłości, nowej przyszłości, zerwanie z płytkim, suchym okresem, który nie znaczył nic. Ale czy na pewno?\n– Gdybym chciała cię rozebrać, to nie dzieliłabym się tymi widokami z Cristiną – przyznała, robiąc krok w tył, by sięgnąć do półki, na której drzemała przykurzona paczka fajek. Pewnie należały do Penelopy, chociaż nie dałaby sobie ręki uciąć. W każdym razie leżały tutaj, czekając na zbawienną iskrę. Stara Hiszpanka zmierzyła ją ciekawskim spojrzeniem, a potem znad gara skontrolowała także postać owego majstra. Wróciła jednak do zajęć, mamrocząc pod nosem coś w swoim języku.\n– Są twoje – odparła wciskając mu paczkę w dłoń. Ognia nie potrzebował. Wokół wszystko w płomieniu się grzało, a i miał przecież różdżkę. Chyba że wolał stare, dobre sposoby od braci mugoli. – Skończ to, a potem zobaczymy – rzuciła tajemniczo, choć ze słodkiej fantazji głos wracał na drogę władczego konkretu. Sparaliżowana kuchnia chciała odrodzić się na nowo.\nZałożyła dłonie na ramionach i obserwowała dalsze zmagania Willa. Wyglądało na to, że niedawna katastrofa nie zdołała wytracić go z rytmu. Rzucał zaklęciami, a wkrótce woda popłynęła i z kranów. – No, no. Więc to już? – spytała, widząc, że ta tura ewidentnie należała do niego. – Co blokowało przepływ? – Zbliżył się do rury i popatrzyła na nią zaciekawiona.\nRe: Ukryte stoliki [odnośnik] 09.01.20 2:33\nSłowa Phillipy zwyczajnie go rozbawiły. Daleko mu było do paniczyka z dobrego domu, choć nie musiał narzekać na to, że w jego domu kiedykolwiek się nie przelewało. Żyli... Średnio. Zupełnie normalnie. Aż dziw brał, że taki oszołom mógł wyjść z tak porządnego domu jaki był jego rodzinny dom w Framlingham. Dzieciństwo dobrze wspominał, matka zawsze starała się dotrzymać kroku w tej przedziwnej gonitwie za magią, choć nie zawsze jej to wychodziło. Ojciec czasami nie wytrzymywał z pomysłami syna, niejednokrotnie został wytargany przez to za ucho. Nic dziwnego, że po takiej porcji doświadczeń zdecydowali się na następne dziecko dopiero po odpowiednim odchowaniu starszego syna. I tak pojawił się Steffen - znacznie grzeczniejszy z braci. Obaj jednak poszli swoimi drogami, a Will uważał rodzinę za obowiązek do odwalenia. Wiedział też, że jeśli będzie prowadził młodego za rączkę ku wielkiemu światu, nic się on nie nauczy. To było życie Steffena, jego sprawy, jego potrzeby, po co miałby się w nie specjalnie mieszać... - Niespecjalnie. Moi rodzice prowadzą szklarnię z mandragorami i innymi tego typu... roślinkami. W środkowym Suffolk. - Chciał chyba tutaj podkreślić, że nieco już odsunął się od rodziny. I rzeczywiście nigdy nie chciał żyć na ich osiągnięciach. Nie chciał dziedziczyć rodzinnej szklarni. Chciał sam dorobić się uznania dla swojego nazwiska. I miał zamiar to osiągnąć, nie było innej opcji. Kiedyś stanie się sławny... Na pewno. Osiągnął w końcu już pierwszą sprawę w tej kwestii - nie bał się magii. Nawet gdy z jej powodu miał miliony blizn, małych i dużych. - Bo ma. To drugie imię mojego dziadka. Ale żeby było zabawniej, drugie imię też jest... z podobnej kategorii. Jakby jeszcze dorzucić do mojego nazwiska coś w stylu "trzeci" brzmiałbym jak jakiś buc z wyższych sfer. Wyobrażasz to sobie? - Nie mógł powstrzymać uśmiechu, gdy wyprostował się, odpalając jeden z papierosów (z resztą strasznie mocne były i trochę... średniej jakości) swoją różdżką. Zaciągnął się powolnie i po wypuszczeniu dymu uniósł dłoń teatralnie, przesuwając nią w powietrzu. - Willric Leobwin Cattermole III, lord niczego. - Uśmiechnął się do siebie ponownie, tym razem z lekką ironią wypisaną na twarzy, usta miał delikatnie zaciśnięte. - Tak, wolę Will. - Nie chciał też tego zostawić bez komentarza, więc cóż, zaczął opowiadać. - Miałem wrażenie kiedyś, że gdy ludzie zwracają się do mnie pełnym imieniem, traktują je jako pewną karykaturę. Zacznę się tak przedstawiać, gdy będę sławny, bogaty i szanowany. I każdy będzie wymawiał moje imię z podziwem. - Choć w jego głosie wybrzmiała nutka dystansu, mówił zdecydowanie poważnie. Ambicja to też jeden z kroków do osiągnięcia celu? Zapewne. Zawsze ciekawiło go jak trudne zadanie miała Tiara Przydziału, gdy wylądowała na jego głowie, bo z perspektywy czasu nie widział siebie tylko w tych żółtych barwach. Kiedy był młodszy zaś nie widział się zupełnie w czerwonych barwach, a jednak to właśnie tam trafił. I ojciec przegrał zakład, wszyscy stawiali na Ravenclaw... - Jakie znaczenie ma Twoje imię, Phil? - spytał. W sumie zaintrygowało go to, bo na pewno nie rzuciła tego dodatku bez powodu.\nRura wyglądała już dobrze, więc nie musiał się na niej specjalnie skupiać. Teraz to kobieta zaraz obok przyciągnęła jego uwagę na dłużej. - Pewnie jakiś kumiak włosów albo brudu. W każdym razie już nie będzie problematyczne. - Aż liczył na pochwałę za tak dobrą pracę. Rzucił jeszcze tylko, prawie że od niechcenia - Reparo. - i rura zasklepiła się jakby wypadek nigdy nie miał miejsca. I wtedy czysta woda zaczęła mieć odpowiednie ciśnienie w kranach, przez co zauważył widoczne zadowolenie kucharki, której zupełnie nie znał. Ale podejrzewał, że jest ona tą Cristiną. Zaciągnął się tryumfalnie. Kolejny sukces na koncie panie Cattermole. Wtedy gdzieś na pograniczu zalotności rzucił Philippie spojrzenie kątem oka. Nie miał wątpliwości nawet i zauważył to już na pierwszym ich spotkaniu - była absolutnie prześliczna. Jakby wyrwana z obrazka tej speluny o przykrym zapachu, choć zapewne właśnie to, że czuła się w niej jak syrena w wodzie, dodawało jej pewności, która przyciągała piwnozielone spojrzenie starszego z braci Cattermole. - Jakby problem się powtarzał, znasz mój adres. - Rzucił tak, jakby właśnie zadecydował o rozstaniu, choć ledwie jego ręka ponownie przejechała po karku. - Chcesz wyskoczyć na kawę?\nRe: Ukryte stoliki [odnośnik] 10.01.20 20:22\nDzieciak zielarzy. Wyobraziła sobie, jak przekrzykiwał swoim szczenięcym rykiem rozwydrzone mandragory. Kilka lat później ona zapłakała bosa na jakiejś upiornej ulicy. Will Cattermole miał rodziców, miał brata, z którym mógł prowadzić wojny na śmierć i życie, kolekcjonował wspomnienia, do których się przyznawał lub nie. Nie próbowała oceniać oddzielenia się od krewnych długimi kilometrami. Życia bywały różne, rodzina mogła być marzeniem i zarazem koszmarem. Dziś Moss nie tęskniła za niewiadomymi rodzicami, a bardziej akceptowała to, że jej własną historię spisywała samotność. Samotność krwi, bo wokół zawsze kręcili się duchowi bracia i siostry. Przygarniała ich do siebie bardzo, pozwalając, aby te gałęzie rozkwitały dumnie. Wydawało jej się, że dawno przestała gardzić przeszłością. Teraźniejszość okazała się pilniejsza i potrzebowała zdecydowanie więcej uwagi. To były drobne dni i chwile, o których mogła decydować, na które miała wpływ. Tego nie mógł jej ukraść już nikt. Poza nią samą i niechcianymi błyskami zawahania.\n– Chętnie bym popatrzyła, jak biegasz po ogródku w ogrodniczkach, Cattermole – stwierdziła żartobliwie, poniekąd nie chcąc dalej zagłębiać się w rodzinne tematy. Jego motywacji nie znała – ani też tym bardziej szczegółów zamkniętych między wspomnieniami mężczyzny. Był zręczny i od kwiatków wolał najpewniej paskudnie pozapychane rury. Phils uwierzyła, że tych talentów ma o wiele więcej, skoro nie bał się typowej męskiej misji. Znała takich, którzy nie nadawali się do żadnej roboty, ale do dziewki lepili się pierwsi. On wyglądał na… mądrale, ale z narzędziem w ręku zyskiwał dodatkowo. Tu w Londynie prowadził swój własny rozdział i szanowała to. Wybrała podobnie, choć chyba nie miała zbyt wielu opcji.\n– Faktycznie buc – skwitowała, gwałcąc całą podniosłość tej chwili, gdy jego wysokość przemówił. Jej uniesione brwi odnalazły porozumienie z kpiącymi uśmiechami Willa. Jak dobrze, że nie był jednym z tych tępych gości, którym musiała tłumaczyć świat. Niepostrzeżenie zdradzał Philippie pewne tajemnice, otwierając usta między kolejnymi smugami dymu. – Ale świat już nie potrzebuje wypindrzonych lordów. Żaden z nich nie dotknąłby tej rury, Will. Stawiam cię ponad nimi. Gdy spustoszy nas wojna, przetrwają najsprytniejsi – powiedziała nagle z dziwnym patosem. To były nieprzydatne nikomu mądrości Philippy Moss, ale mógł wyłapać w tym pewien komplement. Wiedziała, że zaradność pozwoli ugasić każdy pożar. Ceniła tę zdolność u ludzi. Wyrzuciła z siebie postać przeklętej ofiary losu i nie godziła się na powrót tej słabej strony, tej płaczliwej, niesamodzielnej istoty pochowanej na dnie duszy. Tylko tak mogła przedrzeć się przez gówno stojące jej na drodze.\n– Nie mam pojęcia, co znaczy w tych starych bajeczkach. Podoba mi się jego brzmienie. Jest takie… namiętne – nieskromnie przyznała, ostatkiem sił powstrzymując się przed ponownym wymówieniem słowa. Za każdym razem robiła to wyraźną pieszczotą. Imię uzyskało milion skrótów, ale najpiękniejsze i tak pozostawało w czystej, długie formule. Kusiło tak, jak kusiła ona. Usta Philippy ogarnął uśmiech wyraźnie zdradzający odprężenie. – Jest nową mną. Pozwoliło mi odgrodzić od siebie dwa światy – dopowiedziała, chcąc jednak obnażyć przed nim ten skrawek sekretu.\nRozmowy o zatkanych rurach pozwoliły im zejść na ziemię. Nie wiedziała, skąd w czystej wodzie nagle ten zator z kłaków, ale z pewnością po wyjściu Willa zrobi małe śledztwo w tej sprawie. Zdarzenie paraliżowało ich pracę, więc nie mogło się więcej powtórzyć. – Wiedziałam, że sobie poradzisz – pochwaliła go miękkim, miłym głosem. Zasługiwał na coś więcej niż garść galeonów i darmowe drinki do końca świata. Zjawił się szybko, sprawę załatwił perfekcyjnie. Dobrze wiedziała, że niełatwo dziś dorwać porządnego fachowca. Wokoło kręciło się całe sznury gamoni łasych na czyjąś naiwność. Czysta woda rozlewała się znów po kuchni, a spojrzenie Moss pełne było ulgi.\n– Znam – potwierdziła, robiąc krok w jego stronę. – A jeśli problem będzie inny? Też mogę wpaść? Lub jeśli nie będzie go wcale… – odezwała się nagle przyjemnie czarująca. Naprawdę już chciał iść? Nie uciekł. Zamiast tego objawił inicjatywę, ale Philippa nie była tym specjalnie zaskoczona. – Chcę, ale dziś muszę tu tkwić do wieczora. Ktoś musi ogarnąć burdel – wyjaśniła. – Ale innym razem… Chętnie wypiję z tobą kawę, Willricu.\nRe: Ukryte stoliki [odnośnik] 26.03.20 13:27\nFizycznie czuję się świetnie, ale wiem, że moje zdrowie psychiczne jest wątłej kondycji. Obecnie wyobrażam je sobie jako nowo narodzonego kurczaczka, któremu w losowych miejscach na drobnym ciałku brakuje żółtego puszku i pokracznie biega po podwórku, upstrzonym niebezpieczeństwami pokroju głodnych kotów, wielkich buciorów i maszyn, gotowych maleństwo zdeptać, przemielić i przełknąć wraz z kosteczkami. Moja imaginacja zdecydowanie powinna wziąć sobie wolne, a ja - zaprzestać przyjmować substancje odurzające. Dbam o odpowiednie przerwy, lecz skoro widzę takie rzeczy...\nZgłosić się do uzdrowiciela, czy od razu do centrum leczenia uzależnień? Jakieś pomysły?\nDużo bywam poza domem, wałęsam się właściwie bez celu, na nogach robię co najmniej siedem, osiem mil dziennie i wietrzę umysł. Kopię butelki zalegające na chodnikach, niedopałki papierosów gaszę w przeznaczonych do tego miejscach, gubię kapelusze. Dość dekadencko żyje mi się, za plecami mając wojnę, kiedyś mój krok był po prostu bardziej sprężysty. Kręcę się po Londynie nieustannie jak dziecinny bączek, wracam jak bumerang w swoje miejsca. Póki nie utknę na Wyspie Wight - nie zrozumcie mnie źle, uwielbiam mój dom, plażę, karłowate drzewo przy skarpie, podwodną grotę na wschód od wybrzeża i lagunę syren, która musiała zainspirować sir Jamesa Barrie, ale i ta przestrzeń ogranicza - korzystam jak mogę z tych spacerów. Henry Miller brytyjskiego pochodzenia, równie zblazowany, tyle że (już) bez syfów i z cięższą sakiewką. Co z tego, że gubię się w ślepych uliczkach, z kieszeni wypadają mi papierki po gumach do żucia i drobne monety, znacząc ścieżkę, bym ewentualnie mógł wrócić po swych śladach? Skorzystam z nich? Raczej nie, wolę pchać się w nieznane, gdzie padnę nieznany i może z poczuciem dokonania słusznego wyboru. Wciągnie mnie ulica, miasto: stolica dysponuje taką mocą, kiedyś to były karciane wieczory i panienki wijące się na kolanach, a dziś kontemplacja stukotu kół przejeżdżającej dorożki, zaglądanie w okna przytulnych restauracyjek i głaskanie za uchem czworonogów, gdy pojawi się ktoś, kto prowadzi je na smyczy.\nNa szczęście, gdy tych ostatnich nie spotykam - mam swego kota. Lord Nelson lubi pieszczoty i drapanie pazurami po łydkach, skubany jest wybredny. Wzięty z odzysku, ale do dobrobytu przywyka szybko, choć nadal zdarza mu się od czasu do czasu prezentować mi martwą mysz. Udaję, że sprawia mi tym przyjemność, nie chcę zdradzić tej kici. Zabawne, ale to on przypomina mi o konieczności - nie, nie konieczności - spłacenia rachunku. Ileż tego było? Kilka knutów, sykli? Za cholerę nie mogę do tego dotrzeć, więc w przetartą sakiewkę ładuję jedną trzecią judaszowego rachunku i parę brązowych monet, wskakuję w swoje wysokie buty i jazda do portu. Pelerynę mam jakby po starszym bracie, lecz czystą, koszula niegdyś była biała, obecnie w kolorze bieli, lecz antycznej, stylówka godna morskiego amanta, co prócz gadanego, nie ma nic. Wparowuję do Parszywego raźnym krokiem i już na pierwszy rzut oka doznaję rozczarowania. Nie ma jej. Tego nie przewiduję.\nKto jest? Grubas medytujący nad miską tłustej zupy. Ktoś z taką tuszą wydaje mi się, że zjada podobną porcję na raz, beka i prosi o dokładkę. Prócz niego cherlawy, łysiejący czarodziej o aparycji szura, drobiazgowo przelicza monety, a siedząca naprzeciw niego kobiecina nerwowo zerka na barowy kontuar. Żwawa, rumiana dziewczyna myje podłogę w drugim kącie sali. Za barem stoi kobieta, której jeszcze nigdy nie widziałem - cóż, ile razy moja stopa tu stanęła?\n-Mój szósty zmysł mówi mi, że pani tu rządzi - nonszalancko zwracam się do kobiety, opierając się łokciami o bar. Wcale nie dlatego, że znajduje się po drugiej stronie - kwestia tej specyficznej aury, budzącej mimowolny szacunek. Ile może mieć lat? Nie więcej niż pięćdziesiąt, choć pewnie jeszcze mniej. Zwiędnięta i zasuszona, a mi zdaje się piękna, może to barowe światło, może pospolitość samego pubu. A może faktycznie czarownica jest boginią - czy mogłaby pani przekazać Phillipie, że wpadłem uregulować rachunek za ostatnią noc? Dodatkowe budzenie. I niech będzie z naddatkiem - dodaję, wygrzebując z portmonetki monety i udając, że pozbywam się ich wcale nie tak chętnie.\nRe: Ukryte stoliki [odnośnik] 28.03.20 19:53\nCiągle to samo. Pilnowanie baru, pilnowanie gości, pilnowanie pieniędzy, pilnowanie porządku, czyszczenie baru, czyszczenie wymiocin i innych… wydzielin tych przeklętych marynarzy. Była zmęczona, a jednak jej natura nie pozwalała aby ominęła którykolwiek z punktów zadań, które musiała wykonać każdego dnia… lub przydzielić je swoim pracownikom. Tylko karty sprawiały jej przyjemność, ale na tę chwilę nie miała żadnych klientów.\nJej spojrzenie padało na każdego klienta Parszywego. Było uważne, przenikające, surowe. Zupełnie jak gdyby ostrzegało przed robieniem jakiejkolwiek głupoty. Pech, że nikt nie traktował jej tutaj poważnie, przynajmniej dopóki do argumentów nie dołączała siła lub bolesne uroki. Dałaby wszystko, żeby doprowadzić ten zmarnowany lokal do porządku. Dałaby wszystko gdyby ktoś w końcu zaczął ją szanować i uważać za godną współwłaścicielkę tego nędznego lokalu.\nNiewiele osób znajdowało się w tym momencie w barze, ale nie mogła narzekać na pustki. Było całkiem spokojnie. Jej mąż siedział na zapleczu i jak zwykle, popalał fajkę i popijał swój ulubiony rum albo czarne ale. Może zainteresowałby się własnym interesem, gdyby groziła mu szatańska pożoga… albo gdyby ktoś zaproponował ogromne pieniądze, albo gdyby sam wyczuł swoim przeklętym nosem sporą sumkę galeonów lub jakiś kosztowny przemyt. Obecnie wyjątkowo nic go nie obchodziło. Pani Boyle z kolei stała za barem i przy pomocy różdżki zmuszała naczynia do samoistnego czyszczenia.\nJej uwagę zwróciła nowa postać – młody (choć może nie tak bardzo?) czarodziej o wyjątkowo zbyt wielkiej pelerynie. Nie pamiętała jego twarzy, a to znaczyło, że albo nigdy nie sprawiał problemów, albo był zupełnie nowym klientem. Czyżby kolejny pijak? Nie, nie wyglądał na takiego. Coś jednak wzbudzało jej ostrożność. Uważnie analizowała jego sylwetkę od czubka głowy do pięt. Był zbyt czysty na tutejsze towarzystwo, a to (o ironio) śmierdziało jakimś podstępem na kilometry. Ministerstwo w nieudolnym przebraniu? Szaleniec szukający inspiracji w porcie? Czyżby jej mąż wpakował się w jakieś tarapaty lub długi? A może któreś z portowych „dzieci”? Dorothea jednak całkiem dobrze ukrywała swoje zmartwienie.\nNie uśmiechnęła się na uwagę mężczyzny, który mimo wszystko postanowił do niej podejść. Szósty zmysł czy nie – czarodziej trafił na odpowiednią osobę. Maltida jednak ani nie kiwnęła twierdząco, ani nie zaprzeczyła. W ogóle nie otworzyła swoich ust. Tym surowiej świdrowała spojrzeniem klienta. Czekała aż ten wytłumaczy jej powód dla którego tutaj przyszedł. Chciał się upić, sprowadzić kłopoty czy miał jakieś niecne plany? A może szukał taniego towarzystwa? Jego wyjaśnienie przyszło całkiem szybko. Wyraz twarzy pani Boyle jak gdyby złagodniał.\nUważnie przyglądała się wyciąganym pieniądzom i wyraźnie niezadowolona z tego ile mężczyzna wyciągnął pieniędzy postanowiła w końcu się odezwać. To było zbyt mało, szczególnie że miał kontakt z drogą jej Philippą.\n– Jeszcze pięć galeonów za spóźnienie – zażądała całkiem pewnie. Wyciągnięte już monety zebrała całkiem sprawnym ruchem z lady. Przeliczyła je raz jeszcze, upewniając się, że nie została oszukana (ani tym bardziej panna Moss). Pięć galeonów było kwotą, którą chciała wyciągnąć z sakiewki jegomościa w imieniu swojej ukochanej Philippy nadprogramowo. Żałowała, że wciągnęła czarownicę w ten podły interes i chciała jej to wynagrodzić, tak jak każdej dziewczynie, która miała to nieszczęście kontaktu z parszywą klientelą. Jej uwaga z kolei skupiła się na dłoniach mężczyzny, jak gdyby próbując ocenić z kim miała do czynienia. Jej klientela zazwyczaj miała brudne i zaniedbane paznokcie, a ten tutaj miał je zbyt czyste.\nRe: Ukryte stoliki [odnośnik] 28.03.20 21:43\nDo mnie należą noce i wieczory, kiedy rozhuśtana lampa pryska drżącym, żółtym światłem na trzęsące się stoły i oświetla zaczerwienione gęby, raz obnażające niepełne uzębienie w uśmiechu, innym razem w grymasie wściekłości. Piwo płynie po brodach i koszuli, strzępki piany ociera się rękawem wczorajszej koszuli, trzeba diablo donośnego głosu, by prośba o dolewkę przebiła się pośród typowego barowego gwaru, przekleństw i pokrzykiwań. Jest ciasno, gęsto, ciepło, ciała rozwalone na prostych, drewnianych ławach przygarniają każdego, ludzie przesiadują tu stłoczeni, jakby bili jakiś chory rekord liczby splecionych razem członków; życie tętni swoim rytmem, piracką pieśnią wilków morskich tęskniących z lądem. Rankiem ten urok pryska - rzadko mam okazję oglądać to na własne oczy. Czasem godzina trzecia odsłania przede mną, jak ktoś rzyga prawie na progu, a nie dość trzeźwy współbiesiadnik wychodząc z pubu nieszczęśliwie w to wdeptuje, lecz tylko tyle. Nie dla mnie są zwłoki, rozbite głowy i zaschnięte wydzieliny zeskrobywane z podłogi. Zbyt delikatny jestem, ulatniam się zazwyczaj nim robi się dym. A tu proszę, niespodzianka. Zachodzę, no, powiedzmy, że z rana do Parszywego i odkrywam rutynę, która trochę mnie rozczarowuje. Nie pływam po kostki w ekskrementach, balanga najpewniej nie przeciąga się do świtu, w izbie siedzi garstka osób, a rumiana dziewczyna oddaje się mej - niegdyś - ulubionej czynności. Prawie tańczy z tym mopem, uśmiecham się pod nieistniejącym wąsem, może kiedyś porwę ją do walca czy kadryla, jeśli będzie chętna.\nGeneralnie: wieje nudą. I tu czuć rezygnację, a dziewczyna, która tak żmudnie walczy z klejącą podłogą na pewno wie, że starczy, że przejdzie tu tuzin gości, a drewno ponownie pokryje się warstwą błota. Kobieta za barem to stworzenie z kompletnie innej bajki. Oceniam po okładce, jeszcze zanim do mnie przemówi, ale coś w jej uważnym spojrzeniu powoduje, że się wzdrygam, jakby miał coś na sumieniu. Kłamstwo się nie liczy, to przecież pryszcz... a w dodatku nieszkodliwy.\nGram jednak chojraka, Morgan, co stawał oko w oko z morskimi potworami o dwudziestu mackach nie pęka przed byle babą, choćby ta posiadała moc zaklinania w kamień. Taka jedna już była i jak skończyła wiedzą wszyscy, zresztą on, szczęściarz, drętwieniem mięśni martwić się nie musi. Przysiadam więc sobie przy barze, uśmiechnięty i rozmowny, niezbity z tropu ani milczeniem, ani dokładnymi oględzinami. Widzę, jak taksuje mnie wzrokiem, kusi rzucenie głupawego tekstu, jak pani chce, mogę się rozebrać, ale po jej ściągniętych ustach poznaję, że to jej nie rozbawi. Pomimo specyficznej aury władzy skumulowanej w drobnej, poznaczonej siateczkami zmarszczek dłoni, kobieta ewidentnie ma dość - czy to zmęczenie światem, czy użeraniem się z jowialnymi marynarzami? Nie wiem, ale sądząc po jej minie, nie warto pytać. Podaje swoją cenę, a moja twarz się wydłuża. Morgan tyle nie ma.\n-Dużo pani woła - zauważam markotnie, ważąc sakiewkę w dłoniach. Znajdę tam te pięć galeonów, ale to pewnie 5/6 całego skromnego budżetu. Starczyłoby na równie skromne jedzenie na dwa-trzy dni, a Morgan niestety zważa na swe wydatki - chyba nie chce mnie pani oskubać, jak kurczaka? Jeśli teraz zapłacę, ominie mnie obiad, a i tak widać mi wszystkie żebra - żalę się na swój zły los i niedolę, a w duchu dziękując za dobrą przemianę materii. Ze szlacheckiego tłuszczyku prędko bym się nie wyłgał.\n-Naprawdę nie mam więcej - mówię i wysypuję na kontuar zawartość sakiewki, głównie sykle i knuty, jeden marny, złoty galeon. Przesuwam ku niej złote i srebrne monety, ciekaw, czy je przyjmie. Pieniądze nie śmierdzą, tak się mówi, ale ona nie może tylko robić mamony. Philippę nazwać barmanką to trochę jak dać jej w twarz, więc kim ty jesteś? I co tutaj robisz, poza kurzeniem się za kontuarem i wyduszaniem ostatnich groszy z biedaków, co pewnie na to zasługują, bo to nieroby i pijacy?


Związek z osobą chorą psychicznie - jak sobie z tym poradzić? - Zwierciadlo.pl\nZwiązek z osobą chorą psychicznie - jak sobie z tym poradzić?\nCo się dzieje w związku, w którym jedna z osób zachorowała psychicznie? Moje doświadczenie pokazuje, że jeśli choroba pojawia się w czasie trwania związku, to zwykle partnerzy starają się wesprzeć chorujących. Walczą o relację, rodzinę i zdrowie. Problem zaczyna się, kiedy osoba chorująca nie chce uznać choroby czy też nie chce się leczyć. Zdarza się, że pomimo wysiłków partnera, związek się rozpada.\nJak zadbać o siebie, gdy dba się o drugą osobę? Jeśli partner chce wspierać chorującego, musi zadbać o własne zdrowie psychiczne. Ważna w tej sprawie jest wiedza na temat zaburzeń, tego, w jaki sposób funkcjonuje osoba w remisji choroby czy też co jest objawem chorobowym. Przydatne są grupy psychoedukacyjne, rozmowa z lekarzem czy grupy wsparcia dla rodzin osób chorujących. To miejsce na wyrażenie wątpliwości, odreagowanie codziennych trudności, a także kopalnia wiedzy na temat sposobów radzenia sobie we wspieraniu. Warto również skorzystać z pomocy psychologa czy terapeuty. Bardzo dużo zależy od naszej psychiki, ale też wsparcia otoczenia. To ważne, aby nie rezygnować z relacji z najbliższymi czy przyjaciółmi. Kontynuować działania, które poprawiają samopoczucie czy pozwalają odpocząć: uprawiać sport, chodzić do kina… Ale też mówić o swoich trudnościach i prosić o pomoc, gdy jest potrzebna.\nCo zrobić, jeśli nie ma się wiedzy i doświadczenia medycznego czy psychologicznego? Dobrze jest wtedy zasięgnąć porady kogoś doświadczonego w tym zakresie, a także motywować osobę, która zaczyna chorować, do zgłoszenia się o pomoc do poradni zdrowia psychicznego czy też skorzystania z konsultacji u specjalisty w innym miejscu. Jeśli następuje nagłe pogorszenie samopoczucia, osoba zagraża sobie bądź otoczeniu, jest ekstremalnie pobudzona, nasilają się objawy psychotyczne – możemy wezwać pogotowie ratunkowe albo też zawieźć ją do najbliższej izby przyjęć szpitala psychiatrycznego czy ogólnego. W stanach nagłych może zostać przyjęta do szpitala psychiatrycznego bez skierowania (zgodnie z art. 22 Ustawy o ochronie zdrowia psychicznego). Zdarza się, że osoba chorująca nie wyraża zgody na przyjazd pogotowia czy leczenie, jednak niepodjęcie działań może mieć dla niej czy otoczenia dramatyczne konsekwencje. Dlatego jeśli zachodzi podejrzenie choroby psychicznej, pacjent może być przyjęty do szpitala bez swojej zgody (zgodnie z art. 29 tej samej ustawy). To trudna sytuacja dla partnera i rodziny, lecz bywa konieczna.\nJak skutecznie wyznaczać granice osobie chorej psychicznie? Czy to w ogóle możliwe? Dobrze, aby osoba wspierająca sama wiedziała, gdzie są jej granice w tej relacji. Była stanowcza, a nie manipulacyjna czy szantażująca. Zdarza się bowiem, że – jak w każdym związku – partner ma wymagania, a jednocześnie niewypełnienie ich nie powoduje żadnych konsekwencji. Ważne, aby granice wytyczane osobie chorującej były urealnione, czyli możliwe do spełniania. Trzeba też sobie szczerze odpowiedzieć na pytania: Co jestem w stanie poświęcić? Co jestem w stanie pomieścić? Na co mogę się zgodzić? Co jest już ponad moje siły? Jeśli ktoś jest zdecydowany na pozostanie w związku, to ważne, by rozpoczął proces poszukiwania nowych rozwiązań, które pozwalają czerpać satysfakcję z bycia w relacji, bez zatracania się czy nieustającego poświęcenia.\nJak może zmienić się relacja, jeśli partner nie zdrowieje? Rozpatrywanie wyleczenia partnera w przypadku chorób psychicznych często jest kłopotliwe. Osoby, które kontynuują leczenie farmakologiczne i korzystają z pomocy psychologa czy psychoterapeuty, mogą poprawić swój stan i pracować, uczyć się oraz w pełni uczestniczyć w życiu rodzinnym czy społecznym. Czasami zmienia się więź łącząca partnerów. Z relacji miłosnej przechodzi w relację przyjacielską. Każdy przypadek jest inny, zależy od etapu życiowego, na którym jest para, diagnozy, tego, czy osoba chorująca podejmuje leczenie, oraz tego, jaki poziom agresji czy autoagresji towarzyszy objawom chorobowym. W sytuacji, kiedy głównym powodem rozstania jest brak leczenia i zachowania agresywne, autoagresywne bądź dyssocjalne, osoby wspierające raczej wycofują się ze wsparcia czy też zrywają kontakt. Często same wymagają potem pomocy terapeutycznej.\nCzego możemy się uczyć od samej choroby i chorego? To sytuacja, która konfrontuje nas z naszymi przekonaniami czy ograniczeniami. Możemy przyglądać się sobie i innym, badać własne reakcje na inność czy nierówność w kontakcie. To również duża lekcja życia z niepewnością. I choć wiele czynników może powodować lęk o przyszłość, życie z osobą chorującą psychicznie każe skupiać się na bieżących wydarzeniach, uczy reagowania w teraźniejszości. Pamiętajmy, że aby wspierać, trzeba samemu mieć wsparcie. Czyli umieć prosić o pomoc i ją przyjmować. Poszukiwać tego, co będzie stanowiło zasoby, z których będziemy czerpać w trudnych momentach. Nie jesteśmy niewyczerpywalnym źródłem, dlatego pamiętajmy o systematycznym napełnianiu go.


Mój Portret - blog lifestylowy, blog o kulturze.: Życiowo\nMarta19 lutego 2013 20:37Samospełninie jest bardzo ważne, więc gratuluję :) i życzę magicznego mnożenia się czasu na książki :) ja najczęściej zarywam noce, żeby móc spokojnie czytać :)OdpowiedzUsuńOdpowiedziNatalia Tw19 lutego 2013 20:44A ja opiekuję się dzieckiem, więc wolę iść wyspana do pracy;), ale kiedy mały śpi jego niania czyta książkę;), no i nadrabiam nieco wieczorami i na weekendach;), chociaż ciężko może być, bo R. zajmuje mi coraz więcej czasu;).UsuńOdpowiedzCosiowa19 lutego 2013 20:56Zalatanie jest męczące, ale, tak jak piszesz, bywa przyjemne. Dopóki nie przesadzisz! Jednak z tego, co widzę wiesz, że nie powinnaś się zatyrać, więc jest dobrze :) Życzę takiej pozytywnej postawy na stałe ;)OdpowiedzUsuńOdpowiedziNatalia Tw20 lutego 2013 16:28Życie nauczyło mnie takiego podejścia do sprawy, więc mam nadzieję, że tak jak jest teraz będzie dalej;), bo jest mi tak dobrze.UsuńOdpowiedzMasked19 lutego 2013 21:14Tego typu zalatanie strasznie męczy, ale w sumie lepsze to niż nic nie robić. Ja teraz mam odwrotnie - w sumie zaczynam mieć więcej wolego czasu i jak na razie jest mi to na rękę.OdpowiedzUsuńOdpowiedziNatalia Tw20 lutego 2013 16:30Ja póki co mam dość siedzenia w domu, więc taka sytuacja daje mi wiele satysfakcji i dostarcza energii, więc nie mogę narzekać;)Najważniejsze jest to, że obie jesteśmy zadowolone, a przynajmniej mam taką nadzieję, że Ty też jesteś zadowolona w związku z większą ilością czasu wolnego;)UsuńOdpowiedzAgata P19 lutego 2013 21:18Jestem w podobnej sytuacji - pracuję od 2 tygodni i powoli przyzwyczajam się, że mam bardzo mało czasu wolnego, co nie jest łatwe. Na początku trudno było zaakceptować fakt, że nie mam czasu przeczytać tych wszystkich książek, obejrzeć filmów czy spotkać się z przyjaciółmi. Zgadzam się, że czas spędzony z książką i kawą jest teraz bardzo cenny :)Pozdrawiam i życzę dużo energii :)OdpowiedzUsuńOdpowiedziNatalia Tw20 lutego 2013 18:14No to super:)Nie wiem jak Ty, ale ja odzyskałam dzięki pracy sporo energii i jakoś wszystko ogarniam, chociaż nie zawsze tak jak bym tego chciała. UsuńAgata P20 lutego 2013 18:43Na początku byłam bardzo zmęczona, ale teraz jest już duużo lepiej i mam więcej energii i bardziej doceniam wolny czas :)UsuńNatalia Tw20 lutego 2013 18:45Ja też byłam bardzo zmęczona. Po pierwszym tygodniu pracy, jak mój chłopak do mnie przyszedł to przysnęło mi się na chwilę w Jego ramionach;)UsuńOdpowiedzMiłośniczka Książek19 lutego 2013 21:31To Ty się tam ogarniaj, a my na spokojnie zaczekamy. Blogosfera nie zniknie :)OdpowiedzUsuńOdpowiedziNatalia Tw20 lutego 2013 18:24Cieszę się, chociaż mam nadzieję, że nie będę musiała się długo ogarniać;)UsuńOdpowiedzChwila dla siebie20 lutego 2013 14:03Ale Kochana, najważniejsza jest miłość! To oczywiste - blog, książki, to wszystko ważne, ale my poczekamy na kolejny Twój post, a Ty się tam realizuj :)OdpowiedzUsuńOdpowiedziNatalia Tw20 lutego 2013 18:27Dzięki:*, chociaż mam nadzieję, że nie będę kazała Wam długo czekać;))UsuńOdpowiedzAnonimowy20 lutego 2013 14:52Jak na osobe która rzekomo tak dużo czyta masz ubogie słownictwo. znasz inne słowo niż intensywny i jego odmiany? Bo w każdej notce o tym piszesz i do zarzygania. OdpowiedzUsuńOdpowiedziNatalia Tw20 lutego 2013 18:25Jak Ci to nie pasuje nie musisz tutaj zaglądać, bo szczerze mówiąc nie mam często siły na szukanie nie wiadomo jak wyszukanego słownictwa. UsuńAnonimowy20 lutego 2013 18:45A co Ty takiego robisz? Dużo gadasz, zero efektów, ale taaaaaaaka zajęta, że synonimu dla jednego słowa nie może znaleźć.Wyszukanego słownictwa nikt tu nie szuka, bo Twój słownik najwyraźniej ogranicza się do słów ogarnąć, intensywne, moje życie.I jak tu przekonać, że normalnie czytanie wzbogaca słownictwo.UsuńNatalia Tw20 lutego 2013 18:51No i dlatego czytam regularnie, żeby to zmienić;]...jest szansa, że się uda skoro dzięki temu robię mniej błędów ortograficznych;p. A Ty tak jak pisałam nie musisz tu zaglądać, skoro tak bardzo przeszkadza Ci moje ubogie słownictwo. Przynajmniej nie będziesz się denerwować takim ułomnym człowiekiem jak ja;)UsuńKasiek20 lutego 2013 19:34Ten komentarz został usunięty przez autora.UsuńKasiek20 lutego 2013 19:36sory za bluzgi. Olej ludzi.UsuńNatalia Tw20 lutego 2013 19:47Kasiek ja nie mówię, że jestem idealna, a ortografy nie zawsze zależą ode mnie, bo już tak mam. A jak ktoś nie ma odwagi podpisać się nawet nikiem pod krytyką i robi to w mało przyjemny sposób, to sama staje się nieprzyjemna. UsuńOdpowiedzPati13xd20 lutego 2013 15:46Widze, ze jestes bardzo zapracowana. OdpowiedzUsuńOdpowiedziNatalia Tw20 lutego 2013 18:27Ja lubię tak:), jak jest inaczej jakoś energia ze mnie uchodzi;))UsuńOdpowiedzzagubiona21 lutego 2013 20:40Niestety życie nadaje okrutne tępo ,a tak na marginesie o której wstajesz hahahahahaha ja o 4,20 codziennie hahahahahhaOdpowiedzUsuńOdpowiedziNatalia Tw21 lutego 2013 20:44no niestety, ale takie życie i trzeba sobie radzić jakoś.A ja wstaję nieco później, bo o 5:30;)UsuńOdpowiedztanya22 lutego 2013 13:51Póki się spełniasz wszystko jest ok. Ale jak trochę Ci się czas rozluźni, weź mnie na te korepetycje z niemieckiego :)OdpowiedzUsuńDodaj komentarzWczytaj więcej...


Rabinat cofnął konwersję sprzed 30. lat | JEWISH.PL\nRabinat cofnął konwersję sprzed 30. lat\nIzraelka, którą sąd rabinacki uznał za nie-Żydówkę, złożyła apelację, podkreślając, że wyrok był nienależycie uzasadniony.\nSarit Azoulay w grudniu złożyła odwołanie od wyroku Sądu Rabinicznego w Jerozolimie z 2012, który unieważnił konwersję jej matki z 1983. Ponieważ ortodoksyjny judaizm określa pochodzenie poprzez religię matki, sąd uznał, że Sarit nie jest w takim razie Żydówką.\nKobieta podkreśla, że urodziła się po konwersji swojej matki i została wychowana w żydowskiej tożsamości. Azoulay zaznacza, że złożyła apelację, aby jej własna córka została uznana za Żydówkę.\nW Izraelu orzeczenia sądów rabinicznych są prawnie wiążące.


Znaleziono artykuły w których występuje słowo: wspieranie | Altao.pl\nżarlokal, centrum, w Ignacy LeszczyskiWdr¸wki po Polsce Pierwszej DynastiiSłowo na MExodus: Bogowie i krlowiepodaj wyraz, aby wyszuka Podaj wyraz, aby wyszuka ...carlamuzyka  onierskamarek arcimowiczwinoIgnacy Leszczyžski Dagmarapowieśćw. mariapidziesit twarzy greya bryan adamsopętaniePodaj wyraz, aby wyszuka .\nMini Zoogównofiatchrypanaródywy towarpi lat kacetumi-2regularnyZdzislaw MokrynaOnce Upon a Time in HollywoodLuc Bessonzesp, kapela, orkiestra, lub, weseleczy byliśmy na Księżycumagia wiZwizek RadzieckiUncharted Gizamamusieteatr and 1>1Oczyszczenie Najświętszej Maryi PannylatarnieproduktwMidnightersemile hirschw. mariaWesterplatteNowy początekzakupymłodzijednocylindrowyOBECNO2europejska stolica kulturyGaleria KujawskaMad Max pod kopu GromużarJ.A. Bayonaszklana pułapkanordyckikreowanieX-Men: Przeszo kthookdzień dziecksLana Del ReyTransgresjamająhymnMatka Bo aExcentrycyosobisty\nZnaleziono artykuły z frazą wspieranie


Masturbacja u kobiet i mężczyzn - metody, zdrowie, religia\nEdyta Listopad 22, 2014 Rękodzieło – o tajemnicach masturbacji2019-05-08T11:09:06+00:00 Masturbacja, Sex\nMasturbacja znana była ludziom niemal od początków świata, jednak podejście do niej różniło się w zależności od części świata, uwarunkowań kulturowych oraz epoki historycznej. Dla niektórych masturbacja była lekarstwem, dla innych utratą mocy oraz grzechem…\nReligia i filozofia. Masturbacja a religia\nObecnie przyjęło się utożsamiać masturbację z onanizmem. W nomenklaturze, w słownikach, często te dwa wyrazy wykorzystywane są zamiennie. W Starym Testamencie możemy jednak przeczytać historię mężczyzny imieniem Onan, któremu Bóg w imię prawa lewiratu, nakazał spłodzić dziecko szwagierce, po śmierci Era (brata Onana). Ten jednak, choć nie unikał zbliżeń z wdową po swoim bracie, to jednak zawsze „tracił” z siebie nasienie na ziemię. Onan uprawiał zatem seks przerywany, jednak to „tracenie” spermy zostało utożsamione z masturbacją. Onan, za nieposłuszeństwo został oczywiście srogo ukarany – śmiercią. Jednak nie tylko Biblia przekazuje informacje na temat kar, jakie dosięgały kobiety i mężczyzn za tzw. samogwałt. Niezrównanymi specjalistami w zakresie masturbacji (dodajmy – najczęściej nie mieli oni dostatecznej wiedzy na ten temat) byli filozofowie. Najczęściej krytykowali oni onanizm twierdząc, że jest to sposób na tracenie cennego nasienia, którą dodaje organizmowi energii i sił witalnych. Przez to dopatrywali się u osób praktykujących „rękodzieło” wielu chorób; przede wszystkim osłabienia organizmu, wypadania zębów, włosów, a nawet rychłej śmierci. Hipokrates uważał, że nasienie w dużej części pochodzi z głowy, co więc ma oczywiste skutki dla tego, kto ryzykuje jego częstą utratę. Jeszcze kilkadziesiąt lat temu uważano chyba tę teorię za prawdziwą, skoro powszechna był pogląd o oschłości mózgu i zmniejszonym potencjale intelektualnym człowieka, który upodobał sobie „ręczne prace„.\nNieco inne zdanie na ten temat mieli greccy cynicy, np. Diogenes, który traktował onanizm jak potrzebę fizjologiczną – naturalną, zrozumiałą i potrzebną każdemu człowiekowi. Dodajemy, nie tylko o tym pisał i mówił, ale także praktykował i to w miejscach publicznych.\nGdybyż i głód – narzekał Diogenes – można było zaspokoić przez pocieranie pustego żołądka.\nW średniowieczu masturbację łączono z szatanem. Kościół bardzo skutecznie szerzył opowieści o złych mocach, które drzemią w człowieku, łączył masturbację z praktykami czarnej magii i karał za ten grzech. O karach za masturbację możemy czytać w dokumentach z V wieku, aż nawet do wieku XIX. Najczęściej były to kary ścisłego, nawet trzyletniego postu, albo zalecenia samobiczowania (a co jeśli dla niektórych to także przyjemność…? – ale nad tym pochylimy się w innym artykule).\nCo mówi się dziś? Masturbacja a zdrowie\nDziś lekarze i psycholodzy są zgodni, że masturbacja nie jest szkodliwa, nie wywołuje żadnych skutków ubocznych, nie powoduje chorób ani fizycznych ani psychicznych. Co więcej, sprawia ona, że stajemy się bardziej świadomi naszego ciała, doskonale wiemy, w jaki sposób je pobudzać, aby uzyskać maksymalną przyjemność z seksu, który przecież nie jest tylko sposobem na przekazanie genów kolejnym pokoleniom, ale jest również możliwością na absolutną relaksację i radość. Jednak, jak każda przyjemność może nieco uzależnić i ważne, by w dostarczaniu sobie przyjemności po prostu…. nie przesadzić. Jeżeli zaczniemy traktować ją jako ważniejszą niż sam seks, albo w seksie będziemy dążyć jedynie do orgazmu, musimy zastanowić się, czy zabawy ręczne nie odbierają nam prawdziwej rozkoszy.\nMetody masturbacji u kobiet i mężczyzn są z oczywistych względów podobne i jednocześnie zupełnie różne. Co je łączy? Z pewnością to, że możemy masturbować się nawzajem, albo to, że w jednym i w drugim przypadku chodzi o osiągnięcie przyjemności seksualnej. Ale skupmy się raczej nad tym, w jakie metody posiadają panowie, a jakie panie.\nJak robią to mężczyźni?\nMężczyźni mają całe mnóstwo wypróbowanych metod masturbacji! Mogą używać do tego celu swoich dłoni, ale nie tylko… Popularna jest oczywiście klasyka, a więc cała dłoń otaczająca penis. Zwolenników tej metody jest bardzo wielu i polega ona na przesuwaniu dłoni zaciśniętej na penisie w górę i w dół, dostosowując ruchu, ich szybkość i siłę do swoich potrzeb. Często panowie używają także dwóch dłoni – kładąc je jedna na drugiej, zaplatając je lub kładąc obok siebie lub jedną ręką dodatkowo pieszczą jądra lub pobudzają swój punkt G. Znaną metodą męskiej masturbacji jest również wyżymanie. Polega ona na uchwyceniu penisa obiema dłońmi, ale ich ruch będzie w przeciwnych kierunkach. Jest to jedna z najprzyjemniejszych technik! Mężczyznom nieobcy jest także głęboki masaż moszny przy jednoczesnym masowaniu swojego przyrodzenia. Orgazmy osiągane przy pomocy stymulacji jąder i moszny mogą być naprawdę niezapomniane. Panowie mają również wiele zabawek do dyspozycji; różnego rodzaju stymulatory, pierścienie na penisa czy też sztuczne pochwy.\nA jak robią to Panie?\nW 1976 roku zostały przeprowadzone badania dotyczące używanych technik masturbacji. Przeprowadziła i opublikowała je Shere Hite. Okazało się, że największa popularnością cieszyła się stymulacja łechtaczki leżąc na plecach (ponad 70%), po kilka procent zdobyły metody stymulacji łechtaczki leżąc na brzuchu, ocieranie się o jakiś przedmiot, ściskanie ud, a także stymulacja strumieniem pochwy. 11 procent kobiet odpowiedziało, że bardzo często łączy różne techniki. Dzisiaj, kiedy dostęp do zabawek i gadżetów erotycznych jest bardzo duży, wyniki te z pewnością wyglądałyby nieco inaczej. Wykorzystywane wibratorów różnych kształtów oraz wielkości, pasażerów, dild, masturbatorów oraz penetratorów jest tak duży, że każda z kobiet może wręcz przebierać w zabawkach gwarantujących niezapomniane przeżycia.\nBez względu jednak na to jak bardzo lubimy zabawy ze swoim ciałem, nie możemy zapominać, że najważniejszy powinien być seks. Twoja dłoń czy nawet najlepszy gadżet nie zapewni Ci takich uniesień jak prawdziwe zbliżenie z osobą, której pożądasz!\njak się masturbować, masturbacja, masturbacja a religia, masturbacja kobiet, masturbacja mężczyzn, sposoby masturbacji, stymulacja łechtaczki\n« Sperma – co o niej wiesz?\nAktywność fizyczna a stan zdrowia »


Jak każdy z nas może pomóc przedsiębiorcom w czasie kryzysu? Szybkie pytanie i tylko dobre odpowiedzi - Ferosh.pl\nby admin 1 lutego, 2021 1 lutego, 2021 048\nMamy nie tylko pandemie koronawirusa, ale i kryzys gospodarczy. Niestety wielu przedsiębiorców jest na skraju bankructwa bądź też ma spore długi, które wciąż się powiększają, a niestety nie każdy jest muzykiem disco polo i może liczyć na pomoc Państwa (sic!). Trzeba przyznać, że jest to przerażające, że pseudomuzycy otrzymują wsparcie, a osoby, które naprawdę ciężko pracują nie mogą na nic liczyć, a jeżeli coś otrzymają to można powiedzieć, że jest to jakiś ochłap. Dlatego też jeżeli jesteście w grupie, której kryzys nie dotknął, bądź zrobił to w niewielkim stopniu powinniście pomagać przedsiębiorcom, choćby nawet w minimalnym stopniu, bo przecież nigdy nie wiadomo czy nas kiedyś taka sytuacja nie dotknie. W dzisiejszym wpisie przedstawimy jak każdy z nas może pomóc.\nKupuj jedzenie na wynos\nBądźmy szczerzy, trudno jest nie popierać ludzi, którzy otwierają swoje lokale z desperacji, bo nie mogą liczyć na pomoc. Niestety wizyta sanepidu i nakładanie kar w takich sytuacjach jest na porządku dziennym, dlatego też warto pomagać, aby nie doszło do tego, że restauratorzy otwierają lokale, a od służb otrzymują wysokie kary. Każdy z nas takim przedsiębiorcom może pomóc. Wystarczy tylko w miarę możliwości kupować jedzenie na wynos. Oczywiście nie każdego stać, aby codziennie zamawiać, ale jeżeli każdy w co jakiś czas, zakupiłby choć porcję ciasta czy pizzę, to pomoc byłaby odczuwalna. Pamiętajcie, że nie chodzi tylko o przedsiębiorców, ale i osoby zatrudnione, które często pracują na umowach-zlecenie i znikąd nie mają szans na otrzymanie pomocy. Stąd też warto zakupić coś w miejscu, gdzie pracują, bo tylko tak będą mogły utrzymać pracę.\nPomóż sprzedawcom, czyli kupuj towary\nLubimy robić zakupy i wiele osób kiedy tylko ma na to czas je robi. O ile normalnie nie polecamy zbytniego wydawania pieniędzy, tak w obecnej sytuacji, im więcej kupujemy tym mamy szansę, że sklepy także się utrzymają. Jeżeli boicie się koronawirusa, to polecam Wam zamawianie w sklepach internetowych, dzięki temu także dołożycie swoją cegiełkę i pomożecie. Tak naprawdę wiele sklepów odczuwa zmniejszenie obrotów, ale zakup choć jednej rzeczy da nadzieje na lepsze jutro. Multiramki na kilka zdjęć, korale ręcznie robione, owoce na bazarze – kupujcie wszystko na co macie ochotę, bo każda pomoc się liczy.\nJak wiecie od lat działa w wielu restauracjach inicjatywa typu zawieszony obiad czy zawieszona kawa. W czasach koronawirusa rzeczywiście trudniej ją utrzymać, a przez to wiele osób zostaje bez ciepłego posiłku w ciągu dnia. Dlatego też warto sprawdzić czy w Waszym mieście przypadkiem nie działa nadal taka inicjatywa i warto ją wesprzeć, tym bardziej że jest zima, a więc dodatkowo bezdomne osoby potrzebują ciepłej strawy. Obiady trafiają do potrzebujących, nie tylko osób bezdomnych, ale i starszych, których zwyczajnie na nie nie stać, co jest przerażające, że nadal w XXI wieku są osoby, które chodzą głodne, podczas gdy kraj wydaje pieniądze na „misyjność” TVP. Warto też zauważyć, że zakup posiłku pomaga nie tylko osobom biednym, ale także samym restauratorom.\nA gdy skończą się obostrzenia…\nW końcu trzeba liczyć na to, że szczepienia ruszą szybciej i zwyczajnie pandemia odpuści, a obostrzenia zostaną zniesione. Pewnie każdy z nas nie może już doczekać się tej sytuacji. Dlatego też gdy już to nastąpi warto by każdy z nas wsparł polską gospodarkę, a więc pojechał na wakacje nad morze czy w góry, wyszedł do muzeum, teatru czy nawet na mały wernisaż sztuki. Każda forma pomocy się liczy. Choć w wielu przypadkach dzieli nas tak wiele, choćby poglądy, wiara, ale i samo podejście do pandemii, to jednak nadal musimy się jednoczyć, tym bardziej że sytuacja jest trudna. Oczywiście nie zapominajmy o naszych braciach mniejszych, czyli zwierzętach, które są tak samo ważne.\nWażna jest każda pomoc, zatem niezależnie co kupisz multiramkę, obiad, zawieszony obiad, paczka karmy – liczy się gest, nawet jeżeli jest on drobny. Pomyślcie tylko, gdyby każdy zaangażował się w pomoc, a nie tylko wstawiał obrobione zdjęcia na Instagram, jak wiele firm można by uratować przed bankructwem.


VIOLINOWO: W kolorach jesieni:)\nAutor: VIOLINOWO . środa, września 04, 2013\nmanita manitowisko 4 września 2013 17:22\nUwielbiam Twoje owce, Szymek jest superrrrr!\nEve Jank 4 września 2013 18:22\nŚliczne te Twoje owieczki\nElis 4 września 2013 23:36\njeju, ale Ci to idzie! Ja uszylam tylko jedna owcę i tak się przy niej namordowałam, ze mi się ich odechcialo, a Ty trzepiesz jak z rekawa!\nViolinowo 5 września 2013 07:50\nElis, moje szycie i tak nie dorówna Twojemu.Pierwsza też zajęła mi troszkę czasu, a nawet poleżała w kącie bo nie wiedziałam co z nią zrobić a teraz to mogę szyć już z zamkniętymi oczami (oczywiście żartuję ).\nwiesław Mierzejewski 5 września 2013 00:16\nAle cudne .Miłego dnia\npoddasze decouart 5 września 2013 12:49\nUrocza gromadka.Pozdrawiam :)\nMarta i Alicja 5 września 2013 14:32\nCudowne owieczki! Miłe i wesolutkie ;)\nMałgosia 5 września 2013 22:48\nOwieczki są bombowe a Szymuś skradł serce :) Buziaki\nmobart 6 września 2013 18:44\nTylko patrzeć i podziwiać! Pozdrawiam :)\nRadziejowe Zacisze 8 września 2013 18:31\nTwoje owieczki są przesympatyczne i wyjątkowo urocze:) Pozdrawiam cieplutko. Ania\nLoyal Pat 8 września 2013 22:29\nJakże fajnie się patrzy na te Twoje śliczne aniołki ...i nie tylko\nDobre Czasy 9 września 2013 13:25\nWitam Ciebie bardzo serdecznie.Cudowne te Twoje prace,a Szymek jest wyjątkowo uroczy.Pozdrawiam z Dobrych Czasów,zapraszam w odwiedzinki i FB aby promować to co nasze polskie.Pozdrawiam i życzę miłego i pogodnego dnia.Jola\nLacrima 10 września 2013 12:21\ndusia 12 września 2013 13:53\nTwoje owieczki są takie cudne! Kiedyś Cię poproszę, żebyś nauczyła mnie je szyć:)


Alarmy bombowe - artykuły | Dziennik Polski\nPowiat proszowicki. Maturalne alarmy bombowe stały się plagą\nEgzaminom maturalnym w szkołach powiatu proszowickiego towarzyszą fałszywe ostrzeżenia o podłożonych ładunkach wybuchowych. Dyrektorzy starają się chronić młodzież przed dodatkowym stresem.\n18 czerwca 2020, 14:10\nKtoś zadzwonił na policję, że w kościele w Olkuszu jest bomba. Ewakuowano wszystkie świątynie\nAlarmy bombowe w olkuskich kościołach. Ktoś zadzwonił na nr alarmowy 112, że w którejś ze świątyń jest bomba. Policja zadecydowała o ewakuacji wszyskich. Msze święte przerwano. Kontynuuowane były na zewnątrz.\nalarm bombowy olkusz\n18 listopada 2015, 7:48\nalar bombowy sącz


Marzec, 2014 | Gospodarcze Wiadomości\nPGE Obrót uruchomiła Contact Center\nOd połowy marca PGE Obrót S.A. uruchomiła Contact Center. Teraz klient będzie mógł skontaktować się z PGE Obrót S.A., dzwoniąc pod jeden wspólny numer. Siedziba CC mieści się w Łodzi; pracę znalazło ok. 120 osób.\nBGK zawarł dwie transakcje typu Sell-Buy-Back\nBank Gospodarstwa Krajowego od 17 lutego zawarł na rynku SPW dwie transakcje typu Sell-Buy-Back o łącznej wartości nominalnej 20 mln zł – poinformował w czwartek wiceminister finansów Wojciech Kowalczyk.\nZarząd Action proponuje 1,5 zł na akcję dywidendy\nZarząd Action rekomenduje, by z zysku osiągniętego w 2013 roku dywidenda na akcję była niższa od poziomu ubiegłorocznego, czyli 1,50 zł – poinformowała spółka w czwartkowym komunikacie.\nARP do czerwca nie będzie wszczynać egzekucji wobec Stoczni Gdańsk\nARP do końca czerwca nie będzie wszczynać postępowań egzekucyjnych wobec Stoczni Gdańsk – powiedział prezes Agencji Wojciech Dąbrowski na posiedzeniu sejmowej komisji skarbu. Posłowie chcą jechać do Gdańska, by dowiedzieć się, jaka jest sytuacja stoczni.\nBorusewicz: kraje nordyckie chcą wesprzeć finansowo Ukrainę\nKraje nordyckie chcą wesprzeć Ukrainę specjalną pomocą finansową – powiedział PAP marszałek Senatu Bogdan Borusewicz po spotkaniu z przewodniczącą Rady Nordyckiej Karin Astroem. Podkreślił, że Polska i państwa skandynawskie zgodnie oceniają działania Rosji wobec Ukrainy.\nPodczas gdy część byłych republik ZSRR potępiła włączenie Krymu do Rosji, inne reagują ostrożnie, bądź zachowują przezorne milczenie.\nRosjanie zajęli ukraińską korwetę Ternopil\nRosyjscy żołnierze zajęli w czwartek wieczorem ukraińską korwetę Ternopil (Tarnopol), która od lutego była blokowana w porcie marynarki wojennej Ukrainy w Zatoce Sewastopolskiej – poinformował przedstawiciel MON Ukrainy na Krymie Władysław Selezniow.\nLitwa chce importować LNG z USA\nZdaniem litewskiego premiera Algirdas Butkevičius Litwa po 2016 roku będzie mogła kupować skroplony gaz ziemny z USA. Uzależnione w całości od rosyjskiego gazu Wilno szuka alternatywnych źródeł dostaw „błękitnego paliw”.\nZarząd Grupy Ciech o wezwaniu KI Chemistry: cena godziwa, mało szczegółów\nZarząd Grupy Ciech upublicznił swoje stanowisko wobec planów przejęcia firmy przez spółkę KI Chemistry. Stanowisko jest bardzo neutralne, a samo kierownictwo spółki ocenia deklaracje KI Chemistry jako dość ogólnikowe.\nAfryka przyciąga inwestycje second hand w przemyśle\nW związku z boomem inwestycyjnym w Afryce, planujemy zwiększyć nasze zaangażowanie na tym kontynencie afrykańskim, mówi Bartosz Świderek, wiceprezes Pol-Inowex z Lublina.\nPort w Hongkong będzie przyjmować mega kontenerowce\nW Hongkongu, w porcie jednej z jej dzielnic Tsing Kwai, zbudowany zostanie nowy terminal kontenerowy, który będzie zdolny przyjmować statki o pojemności 19 tys. TEU.\nProblem unikania opodatkowania – zwłaszcza przez duże koncerny – dotyczy wszystkich krajów, zarówno biednych jak i bogatych, ale najwięcej na tym procederze tracą państwa najuboższe – mówili w czwartek w Sejmie uczestnicy debaty poświęconej temu problemowi.\nSenat ustalił zasady współpracy z NIK\nDeklarację przygotowywania przez Senat projektów nowelizacji ustaw wynikających z rekomendacji Najwyższej Izby Kontroli zawiera czwartkowe porozumienie między prezydium Senatu a kierownictwem izby. Pierwszy z takich projektów dotyczy pozyskiwania billingów.\nMobile Factory z produktami do giełdowego handlu online\nMobile Factory, spółka znana z rozwiązań mobilnych, wchodzi w sektor algotradingu, czyli oprogramowania prowadzącego automatyczne transakcje giełdowe.\nW Kielcach stworzą innowacyjne centrum kształcenia\nPrzedstawiciele Kieleckiego Parku Technologicznego (KPT) sprawdzają działalność niemieckich centrów kształcenia praktycznego i chcą przenieść zachodnie doświadczenia do Polski.


Rozprawa o widzenie ze Staśkiem - Jak poznałem wasze matki\nRozprawa o widzenie ze Staśkiem\n2018-11-19 2018-12-13 by administrator\nPorządkowania ciąg dalszy doprowadził do tego że w tym miesiącu rozpoczął się spór o widzenie ze Staśkiem. Prawdziwa natura sporu polega na tym żeby z jednej strony doprowadzić do tego aby zrealizować prośbę Stasia aby ten uczestniczył w życiu ojca, a z drugiej strony aby nie doprowadzać do tego aby zmuszać Magdę do podróży, ewentualnie n nawet dalej ograniczyć kontakty ojca z dzieckiem.\nMagda zaproponowała ograniczenie kontaktów o polowe (sobota niedziela, w miejsce dotychczasowych: sobota, niedziela, poniedziałek, wtorek) oraz zmniejszenie częstości widzenia dziecka: z co dwa tygodnie do: co trzy tygodnie.\nWniesiony przeze mnie pozew demaskuje prawdziwe intencje. Pomimo iz oficjalna wersja utrzymywana przez Magdę jest to aby nie ograniczać kontaktow z ojcem dopiero postępowanie sadowe okazało prawdziwe stanowiska stron. Podczas gdy ja nalegałem na zwiększenie częstości kontaktow, Magda postuluje zmniejszenie częstości kontaktów. Postulat matki wiąże się z upośledzeniem funkcji społecznych wyrażonych przekonaniem iż „każde dziecko obecnie żyje bez ojca” (tak mówi Magda dziecku), a także chęcią zemsty za nieudana probe wymuszenia własnych zasad w związku zakończonego rozwodem (patrz. przez ciebie spieprzyłam sobie życie).\nNie ma żadnej empatii względem dziecka, w sytuacji zagrożenia zerwania kontaktów z dzieckiem nie wyraziła zainteresowania aby wybrać którykolwiek z kompromisów proponowanych przez sąd, zaznaczając ponadto iż „nie będzie domagać się realizacji kontaktów przez ojca” (o ile oczywiście kasa będzie nadal wpływać regularnie).\nNa pierwszej rozprawie padł absurdalny argument iż Magda jest samotną matką, więc należy jej się pomoc. Na szczęście sąd również usłyszał że ja również jestem samotnym ojcem, właściwie podwójnie i z tego powodu należy mi się analogiczna pomoc, ale podwójnie.


Główny ekonomista FPP: inflacja to obecnie zjawisko globalne, dotyka wszystkie kraje na świecie - Gospodarka - polskieradio24.pl\nGłówny ekonomista FPP: inflacja to obecnie zjawisko globalne, dotyka wszystkie kraje na świecie\nOstatnia aktualizacja: 14.01.2022 17:54\nO rosnących cenach w Polsce oraz na całym świecie, mówił m.in. w radiowej Jedynce Łukasz Kozłowski, główny ekonomista Federacji Przedsiębiorców Polskich.\nInflacja w Polsce. Główny ekonomista Federacji Przedsiębiorców Polskich przedstawił prognozy na najbliższe miesiąceFoto: Shutterstock/Denys Kurbatov\nJak podał Główny Urząd Statystyczny, inflacja w grudniu wzrosła w Polsce do 8,6 proc. licząc rok do roku i jak ocenia gość radiowej Jedynki, jest to dynamiczny wzrost cen, który dotyczy szerokiego przekroju dóbr konsumpcyjnych.\n- To wzrost najwyższy od 20 lat, co niepokoi, ale nie dziwi w czasach, gdy cały świat zmaga się z wysoką inflacją - np. w Stanach Zjednoczonych jest ona najwyższa od początku lat 80-tych - podkreślał ekspert.\n- Wysoka inflacja jest zjawiskiem globalnym, gdyż wysokie ceny surowców dotykają wszystkich na świecie, podobnie jak zakłócenia w łańcuchach logistycznych, rosnące koszty zapasów, które muszą gromadzić firmy - mówił Łukasz Kozłowski\n05:10 blazej 14.01-inflacja.mp3 O rosnących cenach w Polsce oraz na całym świecie, mówił m.in. w radiowej Jedynce Łukasz Kozłowski, główny ekonomista Federacji Przedsiębiorców Polskich./Błażej Prośniewski/.\n"Inflacja się obniży"\nSytuacja sprawia, że wiele krajów wprowadza rozwiązania obniżające m.in. podatki na paliwa czy energię. Polska tarcza - jak wskazują przedstawiciele rządu - jest jedną z największych na świecie.\nGość Polskiego Radia ocenił, że te działania obniżą w Polsce inflację o ok. jeden punkt procentowy. Skierowane są - jak zauważył - przede wszystkim do konsumentów i gospodarstw domowych narażonych na wzrost cen.\n- Te na pewno odczują działanie tarcz antyinflacyjnych, szczególnie w przypadku cen gazu czy energii - podkreślił ekspert.\n- Stąd można oczekiwać, że w pierwszej połowie tego roku inflacja się obniży - dodał.\nNiższe ceny gazu dla odbiorców biznesowych. Sasin: zleciłem działania, które ulżą przedsiębiorcom\nZobacz więcej na temat: GOSPODARKA inflacja ceny paliw ceny żywności\n00'24 Inflacja w grudniu wzrosła do 8,6% licząc rok do roku - podał Główny Urząd Statystyczny. Polski Instytut Ekonomiczny oczekuje szczytu inflacji w styczniu i spadku od lutego. Inflacja będzie podwyższona przez dwa najbliższe lata. /IAR/.\n00'26 Dzisiejszy odczyt jest zgodny z szybkim szacunkiem inflacji, który podano przed tygodniem./IAR/.


Lublin. Kobieta czekała na pomoc godzinami. Lekarka i pielęgniarka skazane - WP Wiadomości\nLublin. Kobieta czekała na pomoc godzinami. Lekarka i pielęgniarka skazane\nSąd Rejonowy Lublin-Zachód ogłosił wyrok w sprawie śmierci 69-latki, która przez blisko dziewięć godzin oczekiwała w szpitalu na leczenie. Skazane zostały 76-letnia lekarka Hanna C. oraz 57-letnia pielęgniarka Jolanta P.\nLublin. Jest wyrok w sprawie śmierci 69-latki, która czekała na pomoc w szpitalu przez kilka godzin (zdjęcie ilustracyjne) (Agencja Gazeta)\nDo śmierci 69-letniej kobiety doszło w maju 2017 roku w Lublinie. Zdzisława K. nagle źle się poczuła i usiadła na ławce, aby odpocząć. "Kurier Lubelski" przekazał, że przez sześć godzin nikt nie zainteresował się jej losem. W końcu na miejsce wezwano pogotowie.\nLubliniankę przewieziono na SOR przy ul. Jaczewskiego, po czym po kilku godzinach trafiła na salę obserwacyjną i podano jej kroplówkę. Następnie kobieta przez kolejne dziewięć godzin czekała na podjęcie leczenia. Zmarła nad ranem.\nOskarżone przez sąd zostały wówczas 76-letnia lekarka Hanna C. oraz 57-letnia pielęgniarka Jolanta P. Obie usłyszały zarzuty dotyczące narażenia pacjentki na niebezpieczeństwo utraty życia lub ciężkiego uszczerbku na zdrowiu.\nLublin. Wyrok w sprawie śmierci 69-latki\nW czasie postępowania wykazano, że lekarka nie zleciła wykonania niezbędnych do diagnozy kobiety badań, mimo tego, że kilkukrotnie informowano ją o stanie 69-latki. Z kolei pielęgniarka przy wykonywaniu oceny pacjentki pominęła takie informacje jak: wcześniejszy zawał, chorobę niedokrwienną serca i nadciśnienie kobiety.\nSąd Rejonowy Lublin-Zachód stwierdził, że oskarżona lekarka dopuściła się narażenia Zdzisławy K. na niebezpieczeństwo utraty życia.\n"Jako lekarz dyżurny SOR naraziła pokrzywdzoną na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia albo ciężkiego uszczerbku na zdrowiu" - cytuje akta sprawy "Kurier Lubelski". Hanna C. działać miała "niezgodnie z zasadami wiedzy i praktyki medycznej". Sąd skazał ją na 10 miesięcy pozbawienia wolności w zawieszeniu na dwa lata. Kobieta ma też zapłacić 6 tys. zł grzywny i otrzymała dwuletni zakaz wykonywania zawodu.\nNatomiast Jolanta P. usłyszała wyrok ośmiu miesięcy więzienia w zawieszeniu na dwa lata. Nie może też wykonywać zawodu przez rok oraz musi zapłacić 2 tys. grzywny. Wyrok jest nieprawomocny.


Formuła E. Nyck de Vries nowym kierowcą Mercedesa | Eurosport w TVN24\nFormuła E zamiast Formuły 1. "To dla mnie świetny kierunek"\n30 września 2019, 18:16\nNowy sezon Formuły E startuje 22 listopada Foto: Motorsport.com | Video: Eurosport\nŚwieżo upieczony mistrz Formuły 2 Nyck de Vries nie trafi do królowej sportów motorowych, czyli Formuły 1. Od nowego sezonu zostanie kierowcą Mercedesa w Formule E. Występy Holendra będziemy mogli oglądać na antenach Eurosportu od 22 listopada.\nOd lat tendencja w sportach motorowych jest podobna. Mistrzowie Formuły 2 trafiają do Formuły 1. Tak stało się m.in. w przypadku George'a Russella czy Charlesa Leclerca.\nMercedes HQ to...\nInny kierunek obierze De Vries, który w miniony weekend sięgnął po tytuł w F2. Holender nie posiada odpowiedniego wsparcia sponsorskiego, dlatego nie znajdzie zatrudnienia w królowej sportów motorowych. Nie jest jednak tym faktem zmartwiony. Szybko zgłosił się po niego Mercedes z Formuły E.\nDługo się nie zastanawiał\n- Długo się nie zastanawiałem. Dla mnie to rewelacyjny kierunek na tym etapie rozwoju kariery. Staram się nie zaglądać w przyszłość za daleko, bo wiem, że w sportach motorowych wszystko szybko się zmienia – powiedział De Vries dla "Motorsportu".\nPartnerem Holendra w Mercedesie, nowym zespole wśród bolidów napędzanych energią elektryczną, będzie były kierowca McLarena, Stoffel Vandoorne.\nSezon 2019/20 Formuły E rozpocznie się 22 listopada w Arabii Saudyjskiej. Mistrzowskiego tytułu broni Jean-Eric Vergne z zespołu DS Techeetah.\nWyścigi Formuły E na żywo w Eurosporcie 1 oraz Eurosport Playerze.


Zawieranie umów o pracę i umów cywilnoprawnych - Przewodnik Katolicki\nNa podstawie jakiej umowy można zatrudnić pracownika? Pracodawcy stosują różne praktyki zatrudniania pracowników. Przepisy prawa pracy i prawa cywilnego umożliwiają zawarcie umowy o pracę bądź umowy-zlecenia czy też umowy o dzieło. Istnieją jednak zasadnicze różnice pomiędzy tymi umowami, które mają znaczenie zwłaszcza podczas...\nNa podstawie jakiej umowy można zatrudnić pracownika?\n– Pracodawcy stosują różne praktyki zatrudniania pracowników. Przepisy prawa pracy i prawa cywilnego umożliwiają zawarcie umowy o pracę bądź umowy-zlecenia czy też umowy o dzieło. Istnieją jednak zasadnicze różnice pomiędzy tymi umowami, które mają znaczenie zwłaszcza podczas kontroli PIP.\nJakie są zasady zawierania umowy o pracę?\n– Zgodnie z przepisami kodeksu pracy, umowa o pracę powinna być zawarta na piśmie, z wyraźnym określeniem rodzaju i warunków pracy. W szczególności umowa o pracę powinna określać rodzaj pracy i miejsce jej wykonywania oraz termin rozpoczęcia pracy, a także wynagrodzenie odpowiadające rodzajowi pracy. Jeżeli pracodawca nie zawarł umowy o pracę na piśmie, wówczas musi zrobić to niezwłocznie, nie później jednak niż w ciągu 7 dni od rozpoczęcia pracy. W przypadku niezawarcia na piśmie umowy o pracę, pracodawcy grozi kara grzywny. Taka kara grozi także pracodawcy w przypadku zawarcia umowy cywilnoprawnej, na przykład umowy-zlecenia albo umowy o dzieło zamiast umowy o pracę.\nJakie przepisy stosuje się do umów cywilnych i jakie są konsekwencje ich zawarcia?\n– Do umów cywilnoprawnych stosuje się przepisy kodeksu cywilnego, a nie przepisy prawa pracy. Pracodawcy często praktykowali zwyczaj zatrudniania osób na umowę-zlecenie czy też umowę o dzieło, gdyż nie płacili składki ZUS, jeżeli umowa ta trwała do 15 dni. Było to opłacalne, ale niezgodne z przepisami prawa pracy, gdyż w rzeczywistości zatrudniona osoba wykonywała pracę taką jak pracownik, a pozbawiona była jakichkolwiek przywilejów pracowniczych. Po nowelizacji ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych pracodawcom przestało się opłacać zatrudnianie osób na umowy cywilnoprawne oraz zatrudnianie własnych pracowników na umowy- -zlecenia. Aktualnie pracodawca musi zapłacić składki ZUS, nawet gdy umowa cywilnoprawna jest jednodniowa. Wprawdzie pracodawca może wliczyć opłacone składki na ubezpieczenie do kosztów uzyskania przychodu, ale jest to tylko pomniejszenie podstawy opodatkowania. Zapłacone składki kosztują pracodawcę znacznie więcej.\n– Należy też pamiętać, że obowiązkiem pracodawcy jest opłata składki na ubezpieczenie wypadkowe, jednak tylko wtedy, gdy zleceniobiorca wykonuje pracę w siedzibie zleceniodawcy lub w miejscu prowadzenia działalności gospodarczej przez zleceniodawcę. Natomiast opłaca się pracodawcy zawrzeć umowę z uczniem szkoły ponadpodstawowej lub studentem (ale wyłącznie do ukończenia 26 lat), gdyż osoby te nie podlegają ubezpieczeniom obowiązkowym. Na podstawie tej ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych za pracownika uważa się także osobę, która wykonuje pracę na podstawie umowy agencyjnej, umowy- zlecenia, umowy o dzieło, jeżeli zawarła ta osoba umowę z własnym pracodawcą. W takich sytuacjach pracownik, który jest jednocześnie zleceniobiorcą, podlega obowiązkowym ubezpieczeniom społecznym zarówno z tytułu stosunku pracy, jak i z tytułu innych wymienionych wyżej umów cywilnoprawnych. To samo dotyczy emerytów i rencistów, którzy zawrą umowę-zlecenie z własnym pracodawcą. Jednakże w tym przypadku ustawa nie wymienia umowy o dzieło, dlatego jeżeli zawarta zostanie umowa o dzieło z emerytem lub rencistą, wówczas pracodawca nie płaci składki na ubezpieczenie społeczne


flyingwhales 2 days ago\nbleh 1 day ago\ncoffeegood 4 days ago\npsycha about 4 hours ago\nnischo over 5 years ago\nfeatherr 20 days ago\ndobby 18 days ago\nReposted from summerfreeze via sputniksweetheart\nReposted from pmg via irmelin\nReposted from sowrongitsrosie via irmelin\nReposted from findmyway via irmelin\n“ - W jaki sposób dowiedziałaś się, jak należy żyć?\n- Metodą prób i błędów. To jedyny sposób jaki znam. ”\n“ Nie łam mi serca. Nie w ten sposób. ”\nReposted from summer-vibes via cinnamongirl\nReposted from beatkazz via yveee\nReposted from stfn via kortufka\nReposted from noirchocotte via Josette\n“ Dzisiaj kobieta czuje się bezpiecznie z pełnym kontem a nie mężczyzną. A żyjemy w czasach egotycznych. Partner jest zazwyczaj po coś. Bo podbija pozycje społeczna., bo potrzebujesz seksu, bo jest wygodniej. W schodzenie głębiej mało kto się bawi. Ludzie są na to za bardzo skupieni na sobie.\nReposted from Mystrothedefender via strzepy


Pszenżyto ozime ORINOKO - Golden Seeds\nPszenżyto ozime Orinoko jest odmianą o skróconej długości źdźbła i wysokiej odporności na wyleganie. Orinoko to pszenżyto o europejskim zasięgu, wysoko plonuje w Polsce jak i innych krajach gdzie zyskało uznanie europejskich producentów. Bardzo wysoka zimotrwałość pszenżyta Orinoko zapewnia bezpieczeństwo uprawy w każdym rejonie kraju, a wysoka zdrowotność pomaga uzyskać maksymalny potencjał plonu.\nOdpłyń z nurtem plonu!\nOdmiana o skróconej długości źdźbła i wysokiej odporności na wyleganie\nWykazuje bardzo wysoką plenność zarówno w Polsce jak i Europie\nPszenżyto ozime o bardzo dobrej zimotrwałości\nWykazuje się bardzo wysoką odpornością na porastanie ziarna w kłosie i wysoką MTZ\nOrinoko tworzy dorodne i wyrównane ziarno o wysokiej masie tysiąca ziarniaków i bardzo wysokiej gęstości – 8,0 w skali 9 stopniowej. Dodatkowym atutem pszenżyta Orinoko jest dobra zdolność krzewienia i wysoka odporność na porastanie.\nPszenżyto Orinoko tworzy długie kłosy, o bardzo wysokim uziarnieniu. Charakteryzuje się średnim terminem kłoszenia i dojrzałości pełnej.\nPszenżyto ozime Orinoko z racji niewielkich wymagań glebowych może być z powodzeniem uprawiane również na słabych stanowiskach. Średnia tolerancja na zakwaszenie pozwala na uprawę na lekko kwaśnych glebach.\nOrinoko wykazuje rewelacyjną odporność na pleśń śniegową, mączniaka, rynchosporiozę, rdze i fuzariozę kłosa.\nRdza żółta 7,8\nPleśń śniegowa 8,7\nSeptorioza plew 8,0\nFuzarioza kłosów 8,4\n105 cm (średnia)\nWyrównanie ziarna 96%