Wydruk plakatów A1 drukarnia złotów - Kalendarze reklamowe 2017 Bielsko Biała jednodzielne trójdzieln Kalendarze reklamowe 2017 Bielsko Biała jednodzielne trójdzieln\nWydruk plakatów A1 drukarnia złotów\nJedną z usług zaświadczanych przez drukarnie jest wydruk plakatów. W wielu przypadkach zamawiają je osoby organizujące imprezy masowe. Plakaty takie są rozwieszane w mieście, by deklarować jak największą liczbę osób o evencie, który ma się odbyć. Zamawiają je także formy, które chcą zainwestować w tę formę reklamy. Swoje plakaty rozwieszają na słupach i tablicach ogłoszeniowych blisko miejsca prowadzenia działalności, jak również w punktach od niego oddalonych – przykładowo w centrum miasta. Po wielokroć pracodawcy drukują plakaty z propozycjami zatrudnienia a także rozwieszają je w mieście czy też w komunikacji miejskiej (w autokarach czy też tramwajach) i na przystankach. Wydruk plakatów A1 drukarnia urzeczywistnia w przeciągu paru dni roboczych – okres czasu oczekiwania jest uwarunkowany od ilości zamówień, które posiada w danym momencie oraz od ilości plakatów zamówionych przez użytkownika. Plakaty z reguły drukowane są na papierze, który dobrze znosi niskie temperatury i nie przemaka (dzięki czemu można rozwieszać je na słupach ogłoszeniowych bez bojaźni, że rozmiękną i będą nieczytelne). Warto niemniej jednak pamiętać, iż w co poniektórych miejscach naklejanie plakatów jest zabronione pod groźba grzywny czy też postuluje osiągnięcia przyzwolenia (przykładowo od zarządców komunikacji miejskiej, aby rozwiesić plakaty w autobusach i na przystankach).


Sześć nowych kanałów w Aster | innagazeta.pl - portal telewizji cyfrowej\nStrona główna > Aktualności > Sześć nowych kanałów w Aster\nSieć kablowa Aster poszerzyła swoją ofertę cyfrową o sześć stacji, dostępnych dotychczas tylko w analogu, i wprowadziła w niej nową numerację, dzieląc kanały na kategorie tematyczne.\nDo oferty cyfrowego pakietu Basic Plus dołączyły kanały: Kino Polska, Universal Channel, Viva Polska, Sport Klub, TV 5 Monde oraz BBC Entertainment, które dotychczas oferowane były tylko w analogowym pakiecie Basic (mają do niego dostęp posiadacze cyfrówki). Cały czas jednak pozostaje 12 stacji dostępnych w Aster jedynie w analogu (w tym m.in. Tele 5, Superstacja, TVN Warszawa, 4fun.tv czy Religia.tv) – aby oglądać te kanały posiadacze dekoderów cyfrowych muszą przełączyć się na listę kanałów zapisaną na telewizorze.\nZgodnie z nowym układem w telewizji cyfrowej, kanały zostały podzielone na 9 kategorii: Premium i HD, Ogólne i Informacyjne, Film, Nauka, Sport, Lifestyle, Dla Dzieci, Muzyka oraz Zagraniczne. Do każdej z nich został przyporządkowany konkretny zakres numeracyjny. Np. stacje w kategorii Nauka zostały oznaczone numerami od 300 do 316, a kanały w kategorii Muzyka od 700 do 706.\nAster działa w Warszawie, Krakowie i Zielonej Górze i ma 380 tys. abonentów telewizji, z których 80 tys. posiada dodatkowo telewizję cyfrową.\nŹródło: Aster, Wirtualnemdia


Nieruchomości w Polsce na sprzedaż nieruchomości do sprzedania (cr:1)\nDziałka Kobylnica - Swarzędz Poznań, Działka Łeba Szczenurze, Działka Toruń Grębocin, Działka Tarnowskie Gory, Mieszkanie Gliwice Poniszowice, Dom Warta, Dom Ilawa Os Ostrodzkie, Działka Ciągowice, Dom Bydgoszcz Szwederowo, Garaż Mińsk Mazowiecki, i wiele innych...\n1 2 3 4 5 z 89 › »\nMieszkanie Gliwice Poniszowice !!!\ncena całkowita: 125 PLN\nmieszkanie Gliwice »\nDom Warta !!!\ncena całkowita: 134 PLN\nważne do: 27-08-2015\ndom Warta »\nDom Ilawa Os Ostrodzkie !!!\ncena całkowita: 299 PLN\nważne do: 07-12-2015\ndom Ilawa »\nDom Bydgoszcz Szwederowo !!!\ncena całkowita: 789 PLN\nważne do: 25-12-2014\ndom Bydgoszcz »\nGaraż Mińsk Mazowiecki !!!\nważne do: 22-09-2015\ngaraż Mińsk Mazowiecki »\nBezpłatne ogłoszenia nieruchomości - działka na sprzedaż Kobylnica - Swarzędz Poznań, działka na sprzedaż Łeba, działka na sprzedaż Toruń\nJak chcesz kupić garaż, to warto przejrzeć również darmowe oferty sprzedaży obiektu użytkowego, kupna obiektu użytkowego, kupna kwatery\nJak bezpiecznie przetarg magazyn bądź zamienić działkę lub kupić pokój?\nChcesz wynająć nowe mieszkanie a może wyremontować pokój i szukasz firmy budowlanej?\nPrzejrzyj oferty deweloperów Kobylnica - Swarzędz Poznań lub ogłoszenia bezpośrednio dane przez zamieniającego.\nBezplatne ogloszenia nieruchomości działka na sprzedaż Kobylnica - Swarzędz Poznań, działka na sprzedaż Łeba, działka na sprzedaż Toruń - nie czekaj i skontaktuj się albo poszukaj innej nieruchomości Kobylnica - Swarzędz Poznań.\nDodaj bezpłatne ogłoszenie nieruchomości kwatera lub poszukaj swojego magazynu. Nieruchomość Kobylnica - Swarzędz Poznań - Zapraszamy!


Firma U.S. Can ogłosiła zmiany w kierownictwie\nU.S. Can Corporation wiodący producent pojemników stalowych ogłosił zmiany w kierownictwie firmy. 22 kwietnia br. na stanowisko dyrektora naczelnego został mianowany George V. Bayly. John Workman odejdzie ze stanowiska dyrektora naczelnego po udanym, 18-miesięcznym okresie pracy w kierownictwie firmy.\nPrzez ostatni rok Bayly współpracował ściśle z kierownictwem U.S. Can jako współprezes przedsiębiorstwa, służąc pomocą w prowadzeniu kluczowych inicjatyw przedsiębiorstwa. Od 1991 do 2002 roku sprawował funkcje prezesa, przewodniczącego i dyrektora naczelnego w Ivex Packaging Corporation w Lincolnshire w stanie Illinois. W tym czasie Bayly przyczynił się do wzrostu przychodu przedsiębiorstwa z 200 milionów USD do 1,1 miliarda USD. Wcześniej Bayly był dyrektorem naczelnym Olympic Packaging, Inc., przedsiębiorstwa produkującego opakowania, o rocznym przychodzie 20 milionów USD, z którym związał się w roku 1986. Przez kolejne cztery lata przychód przedsiębiorstwa oraz EBITDA (zysk przed spłatą odsetek, opodatkowaniem i amortyzacją) uległy potrojeniu. Bayly nadzoruje efektywność codziennych operacji U.S. Can od 22 kwietnia.\n"George Bayly jest uznanym i szanowanym biznesmenem z rozległym doświadczeniem w przemyśle opakowań - stwierdził współprezes Rady Dyrektorów Carl Ferenbach - Pod jego kierownictwem Ivex Packaging Corporation stała się bardzo dobrym i niezwykle dochodowym przedsiębiorstwem"br>\nW związku z rezygnacją Johna Workmana, Ferenbach złożył podziękowania za jego wkład i przyczynienie się do stabilizacji sytuacji firmy, poprawienia wyników i strategicznej pozycji przedsiębiortswa.\nU.S. Can jest wiodącym producentem stalowych pojemników stosowanych w branży higieny osobistej, gospodarstwa domowego, produktów samochodowych, malarskich, przemysłowych i specjalnego zastosowania sprzedawanych w Stanach Zjednoczonych oraz Europie.\nNa podstawie informacji prasowej: Business Wire


Bez glutenu, bez nabiału. Zupa warzywna\nCiąża, ciąża i po ciąży. Teraz czas na wzmocnienie, oczyszczenie i doprowadzenie organizmu do formy. To troszkę potrwa. Nie szkodzi, nie należy się spieszyć. Ważne , że kuchnia jest bez glutenu i bez nabiału. Zupa, którą dziś proponuję może być spożywana przez wszystkie dzieci i dorosłych, którzy są uczuleni na gluten, nabiał, pomidory i seler. Jest pełna warzyw, doprawiona zieleniną. Teraz będą to główne składniki moich potraw. Pomogą mi odzyskać sylwetkę po ciąży i wyrównają wszystkie niedobory makro i mikro elementów, a także pomogą oczyścić organizm. Początki są najgorsze, trzeba się przyzwyczaić do ostrych reguł nowego stylu jedzenia. Bez przekąsek, bez cukru i słodyczy, od których ewidentnie się uzależniłam w błogim stanie. A teraz stop. Wracam na pokład statku zdrowia.\n1 łyżka oliwy z oliwek lub innego oleju\nWszystkie warzywa umyj, obierz i pokrój wedle uznania. Na łyżce oliwy podsmaż pokrojoną cebulę i czosnek drobno posiekany w garnku w którym będziesz przygotowywać zupę. Po dwóch minutach dodaj resztę warzyw, w tym drobno poszatkowany kawałek kapusty włoskiej, dolej wywar, przyprawy i gotuj 15 minut pod przykryciem. Na sam koniec dodaj posiekaną zieloną pietruszkę i sok z cytryny. Podgrzewaj jeszcze dwie minuty. Jeśli macie w domu listki szpinaku, warto je dodać również pod koniec gotowania


Komunikacja miejska na Łasztownię Wiceprezydent odpowiada - Region - Radio Szczecin\nRegion 2021-08-05 08:18 Joanna Gralka\nMiasto nie wprowadzi komunikacji miejskiej na Łasztownię. To odpowiedź zastępcy prezydenta Szczecina Krzysztofa Soski na interpelację radnego Przemysława Słowika.\nJak wyjaśnia, nie jest to możliwe przy obecnym układzie drogowym. Tramwaje pojawią się tam dopiero po tym, jak powstanie Most Kłodny.\nRadny proponował między innymi, by na Łasztowni ograniczyć ruch samochodów, a były kierowane tam autobusy linii 75. - Patrząc na to, jak duże jest zainteresowanie mieszkańców tą częścią miasta, nie ma możliwości, żeby wszyscy przyjechali tam samochodami. Powinniśmy ograniczyć ten ruch do Trasy Zamkowej, resztę wprowadzić dla pieszych i ruchu rowerzystów i wprowadzić tam komunikacją miejską - powiedział Słowik.\nNa to też nie zgadza się miasto, ponieważ kursowanie pojazdów przez Energetyków i Most Długi mogłoby spowodować, że kursy nie odbywałyby się regularnie.\nDodatkowo skierowanie dodatkowych autobusów na trasę to dodatkowe koszty.\nRadny Przemysław Słowik proponował między innymi, by na Łasztowni ograniczyć ruch samochodów, a były kierowane tam autobusy linii 75.\nStetinensis 2021-08-05, godz. 08:50\nNajlepiej, aby na dane tematy wypowiadały się wyłącznie osoby, które mają odpowiednią wiedzę w tej dziedzinie.\nSzczecinianin 2021-08-05, godz. 08:54\nJest jeszcze opcja tramwaju wodnego. Parking przy Jana z Kolna i tramwajem wodnym na Łasztownię. Bez korków, bez ruchu samochodów, na czas....\nwąsik33 2021-08-05, godz. 11:53\ntrawaj wodny super rozwiązanie przecież jest polski ład to pieniądze powinny być na nowe rozwiązania dla Mieszkańców Szczecina i nową linię autobusową też można stworzyć przecież nowe powstały 98i99\nYanchez 2021-08-05, godz. 12:16\nSzczecin zostanie zapisany w Księgach Guinnessa w dziale "Absurdy", jeżeli zbuduje Most Kłodny. Gdzieś zbudowano most wzdłuż rzeki, w Szczecinie będzie most pod mostem. Budowa tego Kłodnego zlikwiduje dogodne wjazdy i zjazdy z Trasy Zamkowej. A wystarczy poszerzyć Most Długi i wykorzystać budowane rondo na skrzyżowaniu Energetyków i Floriana. Dla wygody kilku tysięcy Szczecinian od czasu do czasu chcących się dostać na Łasztownię budować bezsensowny most, gdy tymczasem Krygiera od Podjuch się korkuje. A gdzie zapowiadana trasa od Basenu Górniczego do mostu przy ul. Zapadłej?\ntadeusz 2021-08-08, godz. 16:37\nWiceprezydent Soska zapomina ,że jest urzędnikiem samorządu mieszkańców Szczecina.\nNiestety absolutna władza degeneruje do tego stopnia , że wraz z Przewodniczącą Rady Miejskiej , pomylił pomniki i czcił rocznicę Bitwy Warszawskiej - składając kwiaty przed pomnikiem Braterstwa Broni na Cmentarzu Centralnym.\nMoże radny Słowik złoży propozycję budowy w Szczecinie Pomnika Wiktorii Warszawskiej.\n(od 15 września oglądane 13860 razy)\n(od dzisiaj oglądane 8280 razy)\n(od 18 września oglądane 8093 razy)


Catedral San Felipe (Puerto Plata, Dominikana) - opinie\nAtrakcje w pobliżu obiektu Catedral San Felipe\nCatedral San Felipe opinie, Puerto Plata\nNr 11 wśród 40 atrakcji w lokalizacji Dominikana\nCalle Jose Del Carmen Ariza, Puerto Plata 57101 Dominikana\nGdynia, Polska3 216 przesłanych treści35 075 podziękowań\nKatedra robi wrazenie,budynek majestatyczny a w srodku pieknie,na dodatek jak to w Ameryce-mozna natknąć sie akurat na jakis koncert,bardzo milo.Co nie spotykane zwiedzanie za darmo.Polecam kazdemu zajrzec do katedry Sw.Filipa w Boze Narodzenie-niezle przezycie.\nWarte obejrzenia szczególnie witraże\nCiekawy przykład budownictwa kolonialnego. Bardzo interesujące witraże w oknach ufundowane każdy witraż przez inną rodzinę plantatorów i przemysłowców.\nUżytkownik Rafał B napisał recenzję lut 2017\npiękny choć skromy kościół w centrum\nSam kościół jest dość skromy i ubogi w porównaniu do europejskich świątyń. Ale bardzo pięknie komponuje sie z zabudową kolonialną w centrum miasta - miejsce warte odwiedzenia\nUżytkownik zibi2014 napisał recenzję lut 2017\nSkromny kościółek, taki jak u nas spotyka się na bogatszych wioskowych terenach. Nic szczególnego. Naród tutaj biedny, więc nie ma kto wystawiać kosztownych sanktuariów.\nUżytkownik Alutka2007 napisał recenzję sty 2017\nDominikanę polecam każdemu.\nPolecam przede wszystkim wycieczki związane z przyrodą. Wszystkie wodospady warto jest zobaczyć i pokonać ;) Dominikańczycy są bardzo otwarci i przyjaźni, niestety słyszałam od miejscowych o wielu przypadkach drobnej przestępczości więc stosowanie zasady ograniczonego zaufania jest wskazane.…\nCzęsto zadawane pytania dotyczące obiektu Catedral San Felipe\nJakie hotele są w pobliżu Catedral San Felipe?\nHotele w pobliżu Catedral San Felipe:\nZobacz wszystkie hotele w pobliżu Catedral San Felipe na stronie Tripadvisor\nJakie restauracje są w pobliżu Catedral San Felipe?\nRestauracje w pobliżu Catedral San Felipe:\nZobacz wszystkie restauracje w pobliżu Catedral San Felipe na stronie Tripadvisor


Janusz Wójcik (2)\nPrzemysław Ofiara (2)\nAutor: Janusz Wójcik, Przemysław Ofiara\nSpowiedź życia najbardziej barwnej postaci polskiej piłki! Wygodnie i jakże łatwo jest uczynić Janusza W. twarzą korupcji w naszym futbolu, zapominając, że w polskim bagnie od kilkudziesięciu lat u...\nWójt. Jedziemy z frajerami! Całe m...\nJanusz Wójcik powraca. Tak ostro, dosadnie i zabawnie jeszcze nie było! Były selekcjoner reprezentacji Polski znów przyłożył z grubej rury! Po raz kolejny barwnie i w charakterystyczn...\nWójt. Jak goliłem frajerów. O piłc...\nBoba Marleya opłakiwały miliony, kiedy po ciężkiej walce z rakiem odszedł w maju 1981 roku. Rastafariański gwiazdor reggae, dzięki któremu uwaga całego świata zwróciła się na jamajską...\nBob Marley. Nieopowiedziana histor...\nMick Jagger i Keith Richards są razem od przeszło 40 lat – to najstarsze „małżeństwo” rock and rolla. Charyzmatyczny duet, którego historia naznaczona rozlicznymi ekscesami...\nMick i Keith. Rolling Stonesów por...


Badanie Osadów Ściekowych - VSC.PL - Darmowy Katalog SEO\nSzczegóły strony www.labostrzeszow.pl:\nTytuł: Badanie Osadów Ściekowych\nPodlinkuj stronę www.labostrzeszow.pl:\nW sieci pojawiło się ostatnio wiele witryn promujących pionierską formę budownictwa - domy kanadyjskie. Istotna większość z nich to subiektywne oferty firm budowlanych zachwalających własne wyroby. Podchodząc do tematu bezstronnie zadecydowałem się uruchomić bloga poświęconego domom z drewna. Będę gromadził na nim opinie wszystkich szczęśliwych i nieszczęśliwych posiadaczy domów kanadyjskich. Mam nadzieję, że z czasem informacje na mojej witrynie będą służyły wsparciem każdemu kto zamyśla budowę swojego domu.\nPickup zderzył się z pogotowiem gazowym.\nDachował, palety wysypały się na jezdnię\nNa warszawskiej Woli pickup zderzył się z jadącym na sygnale autem pogotowia gazowego. Isuzu zakończyło podróż na dachu, na jezdnię wypadły drewniane palety. Wyglądało groźnie, ale nikomu nic się nie stało.\nNigel Farage oblany koktajlem? Ambulans, który przewoził 200 kilogramów kokainy, a w nim dilerzy przebrani za ratowników? A może dwa niedźwiedzie w samochodzie? Wybierz najciekawsze wideo tygodnia w tvn24.pl.


Niezastąpiony adwokat Katowice – odszkodowania | Intrygujące Katowice\nNiezastąpiony adwokat Katowice – odszkodowania\nKiedy przyda się asysta prawnika?\nWyłączając rano budzik sporo osób zastanawia się, czym zaszokuje ich rozpoczynający się dzień. Nie zawsze niespodzianki zaplanowane przez los są przyjemne. Wielu ludzi dopadają tematy, jakie ciężko jestrozwikłać bez odpowiedniego wstawiennictwa. Dotyczy to m.in. wszelakich kwestii, gdzie niezbędna będzie znajomość prawa. W tego typu sytuacji najlepiej będzie skorzystać z pomocy adwokata.\nPo co adwokat?\nPomimo ważności i złożoności tematów, jakie nas często nachodzą sporo ludzi rezygnuje z profesjonalnego wstawiennictwa prawnego z obawy przed znacznymi wydatkami. Czasem wprawdzie wynagrodzenie na rzecz adwokata jest istotnie niższe niż cena, jaką należy uregulować za nieumiejętne potraktowanie problemu.\nAdwokat Katowice to przede wszystkim jednostka, która doradzi każdą decyzję, którą można podjąć bez obaw, że w trakcie popadnie się w konfrontacja z prawem. W chwili, gdy toczy się proces sądowy, prawnik jest jednostką reprezentującą klienta oraz w błyskotliwy sposób rozstrzygająca w jego imieniu niektóre tematy dotyczące danej rzeczy.\nZwykle adwokat kojarzony jest z jednostką, która dopomaga pozbyć się błędnych obciążeń albo zminimalizować skutki nierozsądnego zachowania, które w rezultacie doprowadziło do złamania obowiązujących przepisów jurydycznych. Rzadziej adwokat Katowice spostrzegany jest jako profesjonalne poparcie w dochodzeniu własnych praw oraz roszczeń.\nZe wsparciem adwokata po odszkodowanie\nDo najczęstszych problemów dotyczących dociekania swoich roszczeń, w których użytkowana jest asysta adwokata, należy walka o odszkodowanie. Niestety wielu ubezpieczycieli próbuje nade wszytsko uciec od wypłacenia odszkodowania Katowice – znamy wiele tego typu przypadków, pomimo postanowień zawartych w umowie.\nZ ubezpieczycielem, jaki zaniedbuje swojego klienta, z trudem jest wygrać działając we własnym zakresie czy polegając na własnych kwalifikacjach. Istnieje sporo komplikacji prawnych, które podchodząc nieumiejętnie do problemu wolno przeoczyć.\nKancelaria adwokacka Katowice jest miejscem, w którym adwokat wystosuje w imieniu osoby poszkodowanej akuratnie kompletne dokumenty do ubezpieczyciela. Zwykle to wystarczy, żeby sytuacja sfinalizowała się pojednawczo w sposób satysfakcjonujący na rzecz Klienta.\nZnajdź rzetelnego adwokata: adwokat katowice.\nIle kosztują meble do baru?\nMeble do gastronomii ze stali nierdzewnej – polski producent


Postępowanie sądowe w sprawach budowlanych. Jak dochodzić swoich praw w sądzie? - Prawo - Muratordom.pl\n» Postępowanie sądowe w sprawach budowlanych. Jak dochodzić swoich praw w sądzie?\nPostępowanie sądowe w sprawach budowlanych. Jak dochodzić swoich praw w sądzie?\nPostępowania sądowe w sprawach budowlanych są zazwyczaj bardzo trudne i długotrwałe z uwagi na czynności dowodowe. Rzadko się zdarza, aby strony miały wzorowo udokumentowane zawarcie i realizację umowy o roboty budowlane.\nkoszty sprawy sądowej, postępowanie sądowe, umowa o roboty budowlane\nZazwyczaj udowodnienie swoich racji wymaga przesłuchania wielu świadków i powołania biegłych do oceny jakości, zakresu lub wartości prac. Konieczne jest przeprowadzenie wielu rozpraw, ale i tak często nie udaje się wyjaśnić wszelkich wątpliwości.\nW którym sądzie zgłosić\nWłaściwy w takich sprawach jest sąd miejsca zamieszkania (lub siedziby) pozwanego. Roszczenia dotyczące wykonania umowy lub odszkodowania z tytułu jej niewykonania można jednak zgłaszać również przed sądem właściwym dla miejscowości, w której zlecono wykonanie usługi (na przykład budowę domu). Strony mogą w umowie określić, w którym sądzie można będzie zgłaszać roszczenia.\nW zależności od wartości przedmiotu roszczenia właściwy może być sąd rejonowy (roszczenia do 75 tys. zł włącznie) albo sąd okręgowy (roszczenia przekraczające 75 tys. zł).\nKoszty sprawy sądowej. Kto ponosi i czy można je umożyć\nNa wstępie powód musi uiścić opłatę od pozwu w wysokości 5% wartości przedmiotu sporu lub – jeśli nie jest w stanie tego zrobić bez uszczerbku dla utrzymania swojego i rodziny – złożyć wniosek o zwolnienie z kosztów (opłat sądowych i kosztów opinii biegłych), a także poprosić o wyznaczenie pełnomocnika z urzędu. Wniosek musi być uzasadniony i należy do niego dołączyć oświadczenie o stanie majątkowym z załącznikami potwierdzającymi ten stan (zaświadczenie o dochodach, wydruki z konta). Jeśli sąd uzna, że są do tego podstawy, może zwolnić stronę z kosztów w całości lub w części. Strona zwolniona od kosztów w pewnych sytuacjach (na przykład wnoszenie niektórych zażaleń) musi jednak uiścić opłatę kwotową w wysokości 30 zł. Ponadto zwolnienie nie chroni jej w razie przegranej przed obowiązkiem zwrotu kosztów poniesionych przez stronę przeciwną. A te, zwłaszcza gdy przeciwnik miał pełnomocnika (adwokata lub radcę prawnego), mogą wynosić nawet kilka tysięcy złotych.\nPrzebieg i czas trwania postępowania sądowego\nW dużym stopniu zależą od zachowania stron, ich staranności i sprawności w przedstawianiu dowodów, jednak to sąd czuwa nad przebiegiem całego postępowania. Drobne sprawy o roszczenia wynikające z umów, jeśli wartość przedmiotu sporu nie przekracza 10 tys. zł, a w sprawach o roszczenia wynikające z rękojmi, gwarancji jakości lub z niezgodności towaru konsumpcyjnego z umową sprzedaży konsumenckiej, jeżeli wartość przedmiotu umowy nie przekracza tej kwoty, rozpoznaje się w postępowaniu uproszczonym. Nie jest ono jednak znacząco łatwiejsze niż postępowanie zwykłe. Niezależnie od trybu postępowania każda sprawa w sądzie jest kosztowna i stresująca, dlatego lepiej się na wszelki wypadek do niej przygotować już na etapie podpisywania umowy o roboty budowlane oraz dokumentując sposób jej wykonania.\nZasadą jest, że strona przegrywająca spór w sądzie zwraca przeciwnikowi poniesione koszty, jednak są od tego wyjątki. Mianowicie w szczególnie uzasadnionych wypadkach (na przykład trudna sytuacja życiowa czy zdrowotna) sąd może zasądzić od strony przegrywającej pokrycie tylko części kosztów albo nie obciążać jej nimi w ogóle. A w sytuacji, gdy pozwany wykaże, że nie dał powodu do wytoczenia sprawy i uzna przy pierwszej czynności procesowej żądanie pozwu, może otrzymać zwrot kosztów od strony wygrywającej.


Znajdź rewelacyjne spodoby na reklamę swojej strony www | Zaskocz siebie\nJak to należy się mówi – reklama dźwignią handlu. A bowiem ta reklama stała się faktycznie najważniejszym elementem całego życia przemysłowego, to powołano do życia kierunki studiów kształcące przyszłych fachowców w danej dziedzinie. Dlatego dzisiaj jest możliwość studiowania czegoś takiego jak marketing. Oczywiście cały boom na takie kierunki nastąpił kilkanaście lat temu, zatem tych fachowców dzisiaj nie brakuje, ale za wiele lat ktoś będzie musiał ichniejszym zastąpić, zatem jeżeli już interesuje na praca w reklamach, to z pewnością w każdym momencie warto próbować od samego początku, czyli od kierunkowych studiów.\nCzym jest dla nas mailing i promocja stron? Czy te skonkretyzowania są nam znane, bo jeżeli już nie, to znaczy to wyłącznie tyle, że i raczej internet, jako narzędzie nie jest widocznie jakoś specjalni i należycie rozpoznawalny. Wszakże zdajemy sobie sprawę z tego teraz, że przecież można za pośrednictwem internetu dokonać bardzo wielu i to do tego jeszcze bardzo ciekawych rzeczy. Można głównie perfekcyjnie obsługiwać w nim aktualnie marketing i reklamę i do tego jeszcze uderzać a bardzo różne grupy społeczne, w dzieci, w dziewczynki, chłopców, nastolatki, dorosłych, w małżeństwa i we wszelkie możliwe inne grupy, z których pewnie każda ma jakieś swoje oddzielne zainteresowanie, które przecież dla niej naprawdę dużo znaczą. Powinniśmy wiedzieć, że to dzięki internetowi wiele osóbom udało się nieźle zarobić, dorobić, daleko zajść, jest to oczywiście bardzo zwyczajne i pewne, że powinno się się tez troch e na tym znać i mieć świadomość tego najlepiej, jak można byłoby się za to zabrać, bo to jest najistotniejsze, ale także przy tym Tobie pamiętajmy, że jeżeli chcemy dotrzeć do jak największej liczby ludzi, to jedynie internet może nam tu służyć i ma możliwość się dla nas okazać rzeczywiście bardzo pomocny. To jest z całkowitą czyli stu procentową pewnością podstawa wszystkiego. Nie posiada tylu ludzi telewizora, radia, czy tylu ludzi też nie czyta gazet, co korzysta z internetu i to jest w chwili obecnej jego siła i jego bron, dzięki temu może nas on wynieść niesamowicie daleko, tam, gdzie jedynie byśmy to sobie mogli zamarzy c, natomiast dalej bardzo istotne pozostanie to, ażeby jednak starać się nie robić tego, co nam nie wychodzi, uważać ewidentnie na błędy, które całkiem możliwe, że my sami popełnimy. Prawda jest bez wątpienia taka, że to nie jest przecież takie zwyczajne, by zaraz się wszystkiego nauczyć, niemniej jednak w końcu metodami prób i błędów i poznamy, z jednej strony internet z drugiej zaczniemy go w końcu wykorzystać na swoją korzyść i dla prywatnych celów, stanie się dla nas czymś, co przyniesie wszak nam bardzo duże dochody, a o to w tym momencie każdemu z nas chodzi.


Noclegi na Pensacola Beach - Oferty noclegów na Pensacola Beach - eSky.pl\nNoclegi na Pensacola Beach\nTanie Noclegi na Pensacola Beach\nZobacz najlepsze oferty noclegów na Pensacola Beach!\nPensacola, 03 czerwca 2022, 2 noce\nPensacola Beach, 03 czerwca 2022, 2 noce\nGulf Breeze, 03 czerwca 2022, 2 noce\nSprawdź inne oferty Sprawdź więcej ofert na Pensacola Beach\nWybierając się na Pensacola Beach, znajdziesz noclegi na każdą kieszeń przeznaczone dla turystów o zróżnicowanych potrzebach. Na przyjezdnych czekają przestronne i komfortowo wyposażone obiekty z wieloma udogodnieniami oraz tanie hostele, w których przenocuje się podczas kilkudniowego city break. Noclegi na Pensacola Beach są dostępne zarówno w centrum, jak i w pobliżu lotniska oraz w mniej popularnych dzielnicach lub regionach. Dzięki temu wybierzesz nocleg na Pensacola Beach w dogodnej lokalizacji w zależności od Twoich dalszych planów. Wcześniejsza rezerwacja noclegu na Pensacola Beach daje pewność, że po dotarciu na miejsce wypocznie się po podróży bez stresu związanego z poszukiwaniem hotelu, apartamentu lub innego obiektu dla podróżnych. Zarezerwuj nocleg zanim pojedziesz na Pensacola Beach, a podróż upłynie w przyjemniejszej atmosferze.\nNajlepsze noclegi - Pensacola Beach\nNoclegi na Pensacola Beach obejmują rozbudowaną ofertę z wielu obiektów dla turystów podróżujących w pojedynkę, par, rodzin, seniorów oraz grup. Przyjezdni mogą przenocować w apartamentach, hotelach i pensjonatach, oferujących maksimum prywatności oraz znajdujących się w centrum Pensacola Beach. Udogodnienia w postaci bliskości wypożyczalni samochodów, komunikacji publicznej, sklepów, obiektów usługowych oraz rekreacyjnych są gwarancją udanego wypoczynku. Jeśli interesują Cię luksusowe noclegi, Pensacola Beach ma szeroką ofertę dla Ciebie. W wybranym miejscu znajdziesz wszystko, czego potrzebujesz podczas urlopu lub podróży w celach biznesowych. Nocleg na terenie Pensacola Beach zarezerwujesz w obiektach z udogodnieniami dla niepełnosprawnych, niemowląt i małych dzieci oraz podróżujących wraz ze zwierzętami.\nJak znaleźć noclegi na Pensacola Beach?\nNoclegi na Pensacola Beach szybko znajdzie się przez wyszukiwarkę po podaniu kierunku podróży oraz daty zameldowania i wymeldowania. Po zaznaczeniu liczby podróżnych wyszukiwarka wskaże, które noclegi na terenie Pensacola Beach są dostępne. Wybór noclegu ułatwiają filtry typu obiektu i liczby gwiazdek, oceny gości, odległości od centrum oraz bezpłatnego anulowania rezerwacji. Dzięki temu bez trudu wybierzesz nocleg na Pensacola Beach już w kilka minut. Możesz zarezerwować sam nocleg lub nocleg wraz z przelotem w zależności od potrzeby.\nJakie udogodnienia znajdę przy noclegach na Pensacola Beach?\nUdogodnienia przy noclegach na Pensacola Beach są zależne od wybranego typu obiektu oraz liczby gwiazdek. W dostępnych miejscach na gości czekają pokoje z aneksami kuchennymi, balkonem, klimatyzacją, zestawem do kawy i herbaty, kompletem ręczników i dostępem do Internetu. Przyjezdni mogą skorzystać z bezpłatnego parkingu przy obiekcie, zamówić posiłek w restauracji lub wybrać hotel z basenem. Dodatkowo noclegi na Pensacola Beach zarezerwujesz w obiektach zapewniających gościom transfer z lotniska i na lotnisko.\nGdzie rezerwować noclegi na Pensacola Beach?\nRezerwacji noclegów na Pensacola Beach można dokonać przez Internet. Decydując się na rezerwację na esky.pl, wybierasz jedynie sprawdzone obiekty. Dzięki temu po dotarciu na Pensacola Beach, nocleg jest przygotowany zgodnie z wcześniejszymi ustaleniami. Płatność za wybrany pokój odbywa się przez bezpieczny system PayU lub za pomocą karty kredytowej. W razie rezygnacji z wyjazdu, przysługuje Ci prawo do bezpłatnej anulacji rezerwacji noclegu na Pensacola Beach. Termin bezpłatnego odwołania rezerwacji jest podawany podczas wyszukiwania obiektu.\nIle kosztuje nocleg na Pensacola Beach?\nKoszt noclegów na Pensacola Beach jest zależny od kilku czynników. Najtańsze są zajazdy, hostele i kempingi, najwięcej kosztują noclegi w hotelach i luksusowych apartamentach. Cena rezerwacji jest związana z terminem, długością pobytu oraz liczbą gości. Jeżeli chodzi o noclegi, Pensacola Beach cechuje się przystępnością cenową przez cały rok, jednak najmniej płaci się poza sezonem. Koszty pobytu maleją, gdy w jednym pokoju melduje się większa liczba osób oraz gdy rezerwuje się nocleg na Pensacola Beach na okres powyżej tygodnia.\nNoclegi w Weigsdorf-Koblitz


Hanna Mazurkiewicz - Wiadomości z Lublina i regionu - Dziennik Wschodni\nArtykuły oznaczone tagiem: Hanna Mazurkiewicz\nPytania o wiek zastępcy burmistrza. "Przecież w takim samym wieku jest Donald Trump!" 0 21\nKrasnystaw postawił na inwestycje. Co w budżecie na przyszły rok? 0 0\nPrzyszły rok będzie obfitował w inwestycje – zapowiada Hanna Mazurkiewicz, burmistrz Krasnegostawu. – W projekcie budżetu przewidzieliśmy na nie ponad 17,6 mln zł.\nKrasnystaw wprowadza Budżet Obywatelski Dzieci i Młodzieży. Do tej pory ta forma społecznej aktywności funkcjonuje we Wrocławiu, Ustrzykach Dolnych, Zgierzu i Łodzi.\nKrasnystaw wraca nad rzekę. Powstanie przystań dla kajaków, ale nie tylko 0 4\nBurmistrz Krasnegostawu ma nowego zastępcę 0 14\nHanna Mazurkiewicz, burmistrz miasta na stanowiska swojego zastępcy powołała Wojciecha Kowalczyka. Zastąpił dotychczasowego wiceburmistrza Roberta Kościuka.\nRadny nie odzyskał mandatu. Stracił, bo tak naprawdę nie mieszkał w gminie 0 1\nWe wrześniu ubiegłego roku krasnostawscy radni podjęli uchwałę o wygaśnięciu mandatu Sławomira Stafijowskiego. Radny ją zaskarżył. W ostatni wtorek Wojewódzki Sąd Administracyjny jego skargę oddalił.\nAwantury o zmianę nazwy ulicy, lewica broni Stefana Okrzei 0 23\nKrasnystaw. Do końca konsultacji społecznych w sprawie zmiany nazwy ulicy Okrzei na Aleje Świętego Jana Pawła II zostało już tylko kilka dni. Agitują nawet księża z kościelnych ambon, a do ratusza przychodzą listy z całej Polski.\nUjmujący i zjednujący pan sekretarz. Tak burmistrz tłumaczy wybór 0 15\nNowa burmistrz Krasnegostawu: będę porównywana z poprzednikiem 0 10\nRozmowa z Hanną Mazurkiewicz, nową burmistrz Krasnegostawu.


Zachowanie przy wadzie budowy\nZespół ten szeroko omówiłam w pierwszym tomie Sztuki kochania, gdzie opisałam go pierwsza, podając także sposób zachowania się przy takiej wadzie budowy, aby uniknąć przykrych dolegliwości. Przypominam krótko — spojenie łonowe jest szablowate płaskie o szerokości 4,5 palca i zasłania prawie do połowy wejście do pochwy. Przy próbie penetracji członka do pochwy trafia się na ostrą krawędź kostną, która przy ocieraniu w czasie ruchów frykcyjnych powoduje silny ból u partnerki. Przy szerokim spojeniu łonowym można usunąć dolegliwości zmieniając pozycję przy stosunku. Kobieta leży z uniesioną miednicą (na poduszce lub wałku) z udami przyciągniętymi do piersi. W takiej pozycji spojenie nie zasłania wejścia do pochwy, ponieważ układa się poziomo, odsłaniając przedsionek i umożliwiając normalne współżycie. Usunięcie dolegliwości jest sprawą prostą, gdy stwierdza się obecność szerokiego spojenia, a pacjentka skarży się na bóle przy próbach stosunku. Wystarczy wyjaśnić, w jakiej pozycji się ułożyć, aby uniknąć bólu, pokazać, na czym rzecz polega i sprawa załatwiona. Była to obserwacja nadzwyczaj pożyteczna, która się ujawniła na marginesie wyżej opisanych badań.


Czwartek 730 am 730 Śmieszne randki profil nagłówki, aby przyciągnąć kobiety pm\nŚmieszne Randki Profil Nagłówki, Aby Przyciągnąć Kobiety\nZarówno Śmieszne randki profil nagłówki, aby przyciągnąć kobiety Beta wyliczenia i wyniki AMS muszą żyć ukarany za proces frakcyjny jest to konieczne, ponieważ różne materiały wieku Sami, które z powodu frakcjonowania mają oczywiście różne 14\nJest Śmieszne Randki Profil Nagłówki, Aby Przyciągnąć Kobiety Nie Ma Wątpliwości Co Do Tego Zaufanie Jest Magnetyczne\nWady: Brak, naprawdę. App unity tyke gripe to algorytmiczna zasada Bumble ' a, która pozwala na uniknięcie X najwyżej ocenianych profili. Werdykt: aplikacja randkowa, gdzie kobiety muszą nie bać się bieżnika, randki Śmieszne randki profil nagłówki, aby przyciągnąć kobiety nieśmiały odrzucenia jest głównie odległy dla Ciebie. USP: Połącz się ze sprawdzonymi milionerami. Wady: niestety, trzeba też żyć akserophtholion. Ludzie pochylają się, aby przesłać zdjęcia swoich dużych domów.


Dotacje unijne Unity S.A. - Unity.pl – Usługi IT, e-commerce i doradztwo\nFirma UNITY SA rozpoczęła realizację Projektu: „Doradztwo w zakresie opracowania strategii brandingu w celu podniesienia konkurencyjności w świadczeniu usług ICT”.\nCelem projektu jest stworzenie atrakcyjnej, skutecznej i efektywnej i Strategii brandingu Wnioskodawcy, która pozwoli na wzrost konkurencyjności w świadczeniu usług ICT dla firmy UNITY S.A. na rynku lokalnym, regionalnym i krajowym.\nDofinansowanie projektu z UE: 42.500,00 PLN\nProjekt współfinansowany ze środków Unii Europejskiej, Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Dolnośląskiego 2014-2020, OŚ Priorytetowa 1 PRZEDSIĘBIORSTWA I INNOWACJE, Działanie 1.3 Rozwój przedsiębiorczości, Poddziałanie 1.3.2 Rozwój przedsiębiorczości – ZIT WrOF, Schemat 1.3 C.2 Doradztwo dla MSP.\nZapytanie ofertowe z dnia 23.07.2018 – usługa doradcza\nTermin składania ofert rozpoczyna się z dniem 24.07.2018 i upływa 3.08.2018 o godz. 16.00\nPostępowanie zostało zakończone w dniu 3.08.2018. W postępowaniu wybrana została Dolnośląska Izba Gospodarcza.


Nad Sądecczyzną wisi groźny pył i unijna kara | Gazeta Krakowska\nNad Sądecczyzną wisi…\nNad Sądecczyzną wisi groźny pył i unijna kara\nIwona Kamieńska 7 lipca 2010, 19:32\nDymiące kominy jeszcze długo nie znikną z panoramy stolicy Sądecczyzny Stanisław Śmierciak\nPowietrze nad ziemią limanowską, gorlicką i nad Sądecczyzną jest tak zanieczyszczone pyłem, że nie mieści się w żadnych normach uznanych w Unii Europejskiej za bezpieczne dla zdrowia. - Jeśli nic nie zmienimy, to za rok lub dwa staniemy przed koniecznością płacenia słonych kar, bo zobowiązaliśmy się przestrzegać norm. A wtedy zacznie się szukanie winnych - mówi Stanisław Chrzanowski, odpowiedzialny w Urzędzie Marszałkowskim za wojewódzki program ochrony powietrza.\nKilka dni temu w internecie zamieszczono ogłoszenie adresowane do mieszkańców trzech powiatów: gorlickiego, limanowskiego i nowosądeckiego z prośbą o społeczne wnioski dotyczące tego programu. Dla Nowego Sącza program jest już gotów. Dla regionu ma dopiero powstać z udziałem mieszkańców. Pomysły można zgłaszać do urzędu do 15 lipca najlepiej mailem na adres:\nCo później? Stanisław Chrzanowski przyznaje, że łatwo nie będzie. - Wiem choćby na przykładzie Nowego Sącza. Tutaj gotowy program zakłada między innymi budowę obwodnic i wymianę ogrzewania w budynkach z węglowego na gazowe. Jak wygląda jego realizacja, lepiej nie mówić. Bo jak zmusić ludzi, aby zrezygnowali z palenia w piecach, skoro nie stać ich na ogrzewanie gazowe? - pyta Chrzanowski. - Na obwodnice, jak powszechnie wiadomo, także brakuje pieniędzy. Koszty dostosowania się do restrykcyjnych unijnych norm czystości powietrza podsumowano dla całej Małopolski szacunkową kwotą 7 mld zł.\n- Tu chodzi o rewolucję w sposobie ogrzewania, o masowe docieplanie budynków i o rewolucję układu komunikacyjnego. Problem w tym, że pieniędzy na to wszystko nikt nie ma - rozkłada bezradnie ręce Stanisław Chrzanowski. Cóż więc wyniknie ze społecznych konsultacji?\n- Mieszkańcy zgłoszą swoje oczekiwania, my jasno określi-my, na co nas stać. Być może samorządy poszukają jakichś zewnętrznych źródeł finansowania swoich proekologicznych inwestycji - mówi Stanisław Chrzanowski. Problem jest poważny, choćby ze względu na nasze zdrowie.\nZ ostatniego raportu Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska wynika, że od stycznia do końca marca tego roku przekroczenie dopuszczalnej zawartości pyłu w powietrzu tylko w Nowym Sączu zarejestrowano aż 67 razy. Strach pomyśleć co wdychamy.\nElche 08.07.2010 11:06:33\nAle po tym artykule rezygnuję.\nmiszkaniec 08.07.2010 09:19:08\nNiestety, jeżeli będzie się tylko mówiło o ekologii to nie da to żadnego rezultatu. Gminy MUSZĄ pozyskać środki na odnawialne źródła energii (panele słoneczne, pomp ciepła). Powinny promować rozwiązania pro ekologiczne. Jak budowałem dom od razu przewidziałem ogrzewanie CO i CWU za pomocą kotła gazowego choć niektórzy mówili "co zrobisz ze śmieciami ? jak masz piec węglowy to byle czym wodę do mycia zagrzejesz" a ja powiedziałem że nie będę zatruwał siebie i sąsiadów. Ja nie zatruwam ale sąsiedzi ... palą czym popadnie. Wieczorem trzeba zamykać okna bo smród palonych folii i innych palnych odpadów nie pozwala swobodnie podziwiać zachodu słońca. Niestety bez odpowiedniej edukacji i egzekucji przez najbliższy czas niewiele się zmieni.\nNOWE Te znaki zodiaku mogą sporo zarobić. Masz szansę na wielki majątek?\nNOWE Najzabawniejsze znaki zodiaku. Przy tych osobach będziesz płakać ze śmiechu\nNOWE Zakup mieszkania na rynku wtórnym. Notariusz to nie wszystko, sprawdź,jakie są i ile wynoszą dodatkowe koszty: 2.12.2021\nNOWE Posiadanie własnego mieszkania uszczęśliwia Polaków: 2.12.2021. Osoby zmuszone do wynajmowania lokum łatwiej poddają się stresom


Wykształcenie odpowiedzialnego człowieka znającego własny potencjał\noraz świadomie podejmującego decyzje w oparciu o wszechstronną wiedzę.\nMisją tworzonych klas mistrzostwa sportowego jest kształcenie przyszłych sportowców kadry wojewódzkiej. Tworząc klasy mistrzostwa sportowego chcemy zadbać zarówno o wysoki poziom treningów sportowych jak i nauczanych przedmiotów.\nMisją klas ogólnych dziennikarstwo sportowe jest przygotowanie młodego człowieka do umiejętnego przekazywania wiedzy, wyrażania myśli i emocji za pomocą słowa mówionego jak i pisanego.\nWizją szkoły jest równoległy rozwój sportowy, edukacyjny jak i społeczny. Jako szkoła dołożymy wszelkich starań aby uczniowie opuszczający nasze mury mieli zdaną maturę dającą im możliwość ubiegania się o przyjęcie na wybrane studia. Dlatego równolegle z zapewnieniem uczniom wszechstronnego, specjalistycznego treningu ogólno-ruchowego jak i specjalistycznego treningu konkretnej pozycji piłkarskiej szkoła będzie organizować dodatkowe zajęcia dydaktyczne zarówno dla uczniów zdolnych jak i słabszych. Nasi uczniowie będą mieć też możliwość uzyskania pod koniec nauki w szkole, uprawnień sędziowskich w dyscyplinie piłka nożna.\nTworząc szkołę nie zapominamy o dziewczętach, które coraz częściej trenują piłkę nożna i mają coraz lepsze osiągnięcia w tej dziedzinie. Patronat nad szkoła objął zarówno Paweł Golański, były reprezentant Polski oraz Dagmara Grad piłkarka Ekstraligi Kobiet. Szkoła jest też rekomendowana przez ŚZPN jako szkoła mistrzostwa sportowego w piłce nożnej.\nSzkoła posiada wszelkie warunki do zorganizowania profesjonalnych treningów. Na terenie szkoły znajduje się: hala sportowa z pełnowymiarowymi boiskami do piłki siatkowej, koszykówki, futsalu, sala aerobiku, siłownia oraz kort tenisowy. Na terenie przyszkolnym znajdują się: nowe pełnowymiarowe boiska do piłki nożnej ze sztuczną oraz trawiastą nawierzchnią, orlik, boisko do siatkówki plażowej, koszykówki, bieżnia.\nW ramach tworzonej klasy mistrzostwa sportowego szkoła nawiązała już współprace z lokalnymi klubami sportowymi. Uzyskaliśmy patronat Ambasady Hiszpanii oraz jesteśmy w trakcie nawiązywania współpracy z Fundacją Real Madryt. Planowane jest również nawiązanie współpracy z: ośrodkami badawczymi/ naukowymi, które zajmują się prowadzeniem badań sportowców, mających na celu podniesienie ich wydajności poprzez usprawnienie treningów, sposobu żywienia itd., uczelniami (m.in. UJK), które oferują kierunki studiów wyższych bezpośrednio związanych z wychowanie fizycznym.\nPragniemy nawiązać również współprace z innymi szkołami mistrzostwa sportowego, klubami sportowymi w Polsce jak i Zagranicą.


Pierwsze wrażenia: LUXA2 SP3 | iMagazine\nPierwsze wrażenia: LUXA2 SP3\n11/02/2015, 19:47 · Paweł Hać · @pawelhac · 3\nDo producentów szkieł ochronnych dla nowych iPhone’ów dołączyła firma LUXA2. Osłona przeznaczona na mniejszą wersję „szóstki” jest… dobra. Tylko i aż.\nSP3 to, jak sama nazwa wskazuje, szkło ochronne. Jest dość wąskie, przykrywa jedynie ekran i przestrzeń wokół głośnika oraz przycisku Home, nie nachodzi natomiast na krawędzie telefonu. Pokrywa je powłoka oleofobowa, stąd też nie zbiera tak bardzo odcisków palców. Producent zapewnia też, że jest odporne na większość zarysowań.\nW komplecie ze szkłem dostajemy ściereczkę z mikrofibry, szmatkę nasączoną alkoholem i naklejki do usuwania kurzu – zestaw zawiera więc wszystkie, niezbędne do nałożenia osłony elementy. Nie sprawiło mi to żadnych problemów (choć może to już doświadczenie). Po naklejeniu pod powierzchnią szkła nie zostają żadne pęcherzyki powietrza, co jest niewątpliwą zaletą.\nTest szkła LUXA2 SP3 będziecie mogli przeczytać już w marcowym wydaniu iMagazine.\n#iPhone 6 #LUXA2 #TG Tempered Glass\nLuxa2 SP3 Pierwsze wrażenia: LUXA2 GroovyW Pierwsze wrażenia: JCPAL Glass Film dla iPhone’a 6 i 6 Plus Pierwsze wrażenia: LUXA2 Lavi L Pierwsze wrażenia Luxa2 H1 Premium Holder Luxa2 Vent Clip – samochodowy uchwyt na telefon łapiący się kratki wentylacyjnej – pierwsze wrażenia


Kobieta volkswagenem potrąciła dziewczynkę na przejściu dla pieszych. Policja szuka poszkodowanej (FILM) – Wielkopolska 112\nStrona główna Konin Kobieta volkswagenem potrąciła dziewczynkę na przejściu dla pieszych. Policja szuka poszkodowanej (FILM)\nKobieta volkswagenem potrąciła dziewczynkę na przejściu dla pieszych. Policja szuka poszkodowanej\nDo potrącenia na przejściu dla pieszych doszło, 4 listopada, w rejonie skrzyżowania ulic Kolejowej i Traugutta w Konini. Kierowca volkswagena tourana potrącił dziewczynkę. Dzięki otrzymanemu nagraniu policjanci dotarli do sprawcy.\nW dniu, 15 listopada, do konińskiej komendy wpłynęło nagranie na którym widać, jak kobieta kierująca pojazdem marki volkswagen touran potrąciła dziewczynkę na oznakowanym przejściu dla pieszych w pobliżu skrzyżowania ulic Kolejowej i Traugutta.\nPo otrzymaniu materiału wideo policjanci natychmiast zajęli się tą sprawą i jeszcze tego samego dnia ustalili sprawcę potrącenie. Okazało się, że jest to 28-letnia mieszkanka powiatu konińskiego. Kobiecie zatrzymano prawo jazdy, a także skierowano wobec niej wniosek o ukaranie do sądu.\nNiestety jak do tej pory nie udało się ustalić tożsamości potrąconej dziewczynki. W przypadku rozpoznania jej wizerunku na załączonym materiale, konińska policja prosi o kontakt telefoniczny pod nr 603 115 537 lub pisząc na e-mail: [email protected].\nPamiętajmy, że to pieszy który jest niechronionym uczestnikiem ruchu drogowego wchodząc na przejście dla pieszych, ma pierwszeństwo przed pojazdem.\nPoprzedni artykułZderzenie osobówki i skutera. Służby na miejscu\nNastępny artykułUwaga! Jajka z salmonellą w Biedronce. Wydano ostrzeżenie


Piekarnik GORENJE BO636E20X, Piekarniki - opinie, cena - sklep saturn.pl\nnr kat.: 1261520\nPiekarnik elektryczny wielofunkcyjny o szerokości 59.7 cm, pojemności 67 l, z grillem, prowadnicami teleskopowymi, w klasie energetycznej A.\nWięcej miejsca dla większej swobody gotowania.\nNowa generacja pieców Gorenje cechuje się wyjątkowym kształtem jego górnej części. Teraz zoptymalizowany kształt powoduje, że gorące powietrze krąży zupełnie swobodnie. Nowe piekarniki Gorenje o pojemności 67-litrów pomieszczą nawet 7 kg indyka.\nBigSpace , HomeMADE\nWentylator Grill elektryczny ,\nWiele funkcji gotowania, zużywa mało energii. Ładnie wygląda w kuchni!\nŁatwy w użyciu, dobra do mycia.\nStosunek ceny - cena + jakość = 5 punktów.\nSwietny!Mam go juz rok spisuje sie kapitalnie pieknie piecze wszystko co trzeba!cena uwazam taz b.dobra .Polecam!\nWygląda bardzo dobrze, jeszcze nie użytkuję, ale mam nadzieję, że jak wygląda tak będzie działał:)


Twitter. Ostra kłótnia Hanny Lis i posła Kukiz'15\nDodano: 28 maja 2018, 13:58 9\nHanna Lis / Źródło: Newspix.pl / AMP\nDo ostrej wymiany zdań doszło między Hanną Lis a posłem Kukiz'15 Tomaszem Jaskółą. Wszystko zaczęło się od wpisu dziennikarki na temat prezesa PiS Jarosława Kaczyńskiego. Potem dyskusja zrobiła się bardziej osobista. „Chciałam już zapytać, czy każdy kukizowiec to debil, ale to pytanie retoryczne” – stwierdziła Lis.\n„Największy przekręt współczesnej Polski: wylansowanie tezy, że Kaczyński jest antykomunistą. On mentalnie tkwi w tamtym systemie po uszy. Ta sama pogarda wobec słabszych, ta sama tępa propaganda, ta sama pazerność partyjnej świty. To już nie są ośmiorniczki, to jest come back PRL-u” – napisała na Twitterze Hanna Lis.\nDo wpisu dziennikarki odniósł się poseł Kukiz'15 Tomasz Jaskóła. „To pani ojciec byli wspomniani przez Kisiela jako wpierający reżim PRLu i niszczący wolność słowa dziennikarze. Waldemar KEDAJ to pani tata przecież. Chyba wątki szwedzkie tez nie są nieznane” – stwierdził.\nHanna Lis ostro skomentowała słowa polityka. „Chciałam już zapytać, czy każdy kukizowiec to debil, ale to pytanie retoryczne. Zatem odpowiem (p)ośle: wątki szwedzkie niestety nie są znane, bo gdyby były, to byś (p)ośle wiedział, ze w Szwecji na Ojca rzuciła się cała agentura, z Petelickim na czele. Zapraszam do IPN (p)ośle” – napisała (pisownia oryginalna - red.).\nJaskóła odparł, że „z szacunku i kultury” nie odpowie na „tak prymitywny atak” . „Jako człowiek kulturalny życzę miłej nocy. Proszę tego jednak nie uważać za swoje zwycięstwo. KEDAJ był zaprzeczeniem dziennikarstwa. Lista Kisiela” – wskazał.\nDziennikarka postanowiła zakończyć dyskusję krótkim i mocnym komentarzem. „Spadaj intelektualna amebo. Dla ciebie Pan Kedaj” – odparła.\nwiadomości kraj polityka hanna lis jarosław kaczyński tomasz jaskóła twitter\nGwiazdy publikują zdjęcia z matkami i dziećmi. O co chodzi w tej...\nJanusz Polak 29 maja 2018, 04:58\n>>>KEDAJ był zaprzeczeniem dziennikarstwa. Lista Kisiela...\nI makijaż się rozmazał na Lisie ;)\nMaciej Markiewicz 28 maja 2018, 18:07\nuposledzona hania cha cha cha....\nAndrzej Ujejski 28 maja 2018, 17:33\nRobnad revelation 28 maja 2018, 17:16\nobojętne, ale ona chyba jest ex Lis?\nTadeusz Sobol 28 maja 2018, 15:59\nciekawe, że kanalie z rodzinek rzeźników Narodu Polskiego są ciągle butne i nie czują nawet jak wiele będą oddawać z klanowych pożytków z mordów i zbrodni wszelakich na Narodzie Polskim.\nDodaj odpowiedź 84 34 Przejdź do FORUM


pless.pl: Ekipa TVP w Pszczynie nakręciła odcinek programu "Ukryte skarby" - Pszczyna\nEkipa TVP w Pszczynie nakręciła odcinek programu "Ukryte skarby"\nOd środy do piątku w Pszczynie kręcono materiał do jednego z kolejnych odcinków programu "Ukryte skarby". Ekipa Telewizji Polskiej z kamerą odwiedziła największe atrakcje turystyczne naszego regionu.\nW Pszczynie kręcono materiał do jednego z kolejnych odcinków programu "Ukryte skarby". · fot. UM Pszczyna\n"Ukryte skarby" to program nadawany na antenie TVP Historia i TVP 3. Można go śledzić także w internecie na TVP VOD. Tematem przewodnim cyklu jest ukazanie piękna oraz bogactwa kulturowego i historycznego Polski. W każdym odcinku twórcy zabierają widzów do miejsc niezwykłych, czasem zapomnianych, do zakątków, gdzie kształtowała się polska państwowość i kultura. Pokazują nam cuda natury, unikatowe zabytki, pełne tajemnic i wyjątkowych historii.\nW niedalekiej przyszłości, najprawdopodobniej jeszcze pod koniec kwietnia, możemy spodziewać się, że autorzy programu przedstawią na małym ekranie Pszczynę. Ujęcia kręcone były od środy do piątku. Dziennikarze TVP wraz z gospodynią programu - Anną Popek odwiedzili: pszczyńską starówkę, rynek, park i Muzeum Zamkowe. Zajrzeli do Muzeum Prasy Śląskiej oraz odkryli bunkier znajdujący się w ratuszu. Mieli możliwość nakarmić żubry w Pokazowe Zagrodzie oraz spędzić czas w Bażantarni. Na liście odwiedzonych miejsc mają także Zameczek w Promnicach i zaporę w Goczałkowicach.\nWszystko wskazuje na to, że autorom programu bardzo się spodobało i - jak udało nam się dowiedzieć - byli zaskoczeni mnogością atrakcji, które czekały na nich w naszym mieście. O tym, że w naszej okolicy się nie nudzili można zaobserwować między innymi na profilu facebookowym Anny Popek, gdzie zamieściła kilka miejsc z pszczyńskich plenerów.\nWizytą dziennikarzy Telewizji Polskiej pochwaliło się również Muzeum Zamkowe w Pszczynie.\nwczoraj, 18:56 5


Róża [Róża Thun] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00429 007021 20514418 na godz. na dobę w sumie\nAutor: Róża Thun Liczba stron:\nISBN: 9788324025428 Data wydania:\nnaostrzuksiazki.pl Róża – Róża Thun\nWSTĘP Wielokrotnie żałowałam, że różni nasi starsi krewni i przyjaciele nie napisali wspomnień. Zawsze słyszałam: „Potem. Teraz jest za wiele innych rzeczy do zrobienia”. Potem było za późno. A to zdrowie nie pozwalało, a to pamięć zaczynała szwankować… Najlepszym tego przykładem jest mój ojciec. Prosiliśmy go o opowieść o rodzinie. Kilka razy się do niej zabierał, ale nigdy nie miał czasu skończyć. Kiedy dopadł go wylew, Henryk, mój brat, pozbierał różne napisane przez tatę kawałki i siedział z nim całymi dniami, sklejając je, na ile się dało, w całość. Niezwykle wzruszający był widok starego, fizycznie niesprawnego ojca i syna, który czytał mu głośno i pomagał sformułować zdania. Tata był już wtedy niewidomy, a mówienie bardzo mu utrudniała powylewowa afazja. W ten sposób powstała ostatnia i bardzo piękna książka mojego ojca: Ze wspomnień szczęściarza. Na pomysł pań Bogny Rosińskiej i Ewy Bolińskiej-Gostkowskiej, żebym napisała o swoim życiu, zareagowałam natychmiast. Kończę wkrótce sześćdziesiąt lat i oto nadarza się okazja, żeby nie popełnić tego samego błędu, który zrobiło wielu przede mną. Wdzięczna więc jestem paniom za tę propozycję. Ja też na nic nie mam czasu i nawet te słowa piszę w samolocie. Nie powiedziałam jednak: „Potem”, ale wyszarpałam ze swojego kalendarza każdą lukę i przy nieocenionej i profesjonalnej pomocy Joanny Gromek-Illg powstała książka, którą z niepokojem daję Państwu do czytania. Mam poczucie, że opuściłam tu mnóstwo osób, które były dla mnie w życiu ważne, sytuacji czasem zabawnych, które może i dla czytelnika byłyby ciekawe. Nie ma tu na przykład o tym, jak jako małe dzieci na Czerwonych Wierchach rozdzieliliśmy się z rodzicami, żeby podglądać kozice z ciocią Kasią Łopuską. Nie zauważyliśmy, że zapada zmrok. Schodziliśmy na przełaj przez las w całkowitych ciemnościach. Nie ma tu o tym, jak o północy jeździłam z nierozpoznanym przez nikogo Czesławem Miłoszem, tuż po jego Noblu, dorożką po Krakowie, a tłum dziennikarzy czekał na niego pod Hotelem Francuskim. On ukrył się u nas i wcale się tam nie pokazał. Nie ma o szalonych spotkaniach na Wyspiańskiego, w piwnicy u Baśki Hanickiej, kiedy to z Krystianem Lupą wygrywaliśmy rytm różnych melodii, a jedynym instrumentem był cukier, który wsypywaliśmy sobie do ust i gryźliśmy z jak najgłośniejszym chrzęstem. Nie ma o tym, jak po Sierpniu ’80 Wałęsa był niesiony przez tłumy z Wawelu na Rynek, gdzie gromko odśpiewano mu Rotę. Mój narzeczony, Franz Thun, schylał się do mnie, tłumaczyłam mu na francuski, na co on: „Z tym pluciem w twarz jakoś się dogadamy, ale z niegermanieniem dzieci trudniej”. Nie ma też o tym, jak minister Jan Kułakowski, chcąc rozmiękczyć twardą postawę negocjatorki ze strony Komisji Europejskiej, przyprowadził ją do nas na spontaniczne ruskie pierogi i dobrze zmrożoną wódkę. „Tylko żeby było rodzinnie, dzieci najlepiej w piżamkach”, uprzedził mnie przez telefon. I nie ma tu o tym, jak z Margot Wallstrøm, wiceprzewodniczącą Komisji Europejskiej, byłam z wizytą u marszałka Sejmu Bronisława Komorowskiego. Wszystko zaczęło się bardzo oficjalnie, a zakończyło, ku radości lewicowej Szwedki, konkursem: kto z nas umie najgłośniej gwizdnąć na palcach. Miałam w życiu nieprawdopodobny luksus wychowywania się i dorastania wśród wspaniałych osób, a później udało mi się stworzyć własną, kochającą się i ciekawą rodzinę. Spotkałam w życiu najwspanialszych ludzi, o jakich można zamarzyć, i w tej książce starałam się to opisać nie tylko (choć może głównie) dla moich dzieci. Róża Thun\nPIJARSKA Układ mieszkania na Pijarskiej 5 zapamiętałam dzięki sytuacji, która musiała zrobić na mnie duże wrażenie. Tata przyszedł po mnie do dziadków Platerów, na Siemiradzkiego, gdzie przez jakiś czas mieszkałam. Pamiętam, że miał wielką torbę na moje rzeczy. Po drodze tłumaczył mi, że mam być miła dla mamy, że w domu czeka wielka niespodzianka i że w związku z tym muszę być bardzo grzeczna. Długo i uroczyście opowiadał o nowej sytuacji w domu, nie wyjaśniając jednak, o co konkretnie chodzi. Przestrzegał, że powinnam być cicho, bo mama jest bardzo zmęczona. Byłam niesłychanie zaciekawiona! Pamiętam, że weszliśmy do mieszkania, przeszliśmy korytarzem do pokoju, w którym sypiałam. Szukałam niespodzianki, ale nie znalazłam. Wtedy tata otworzył drzwi do drugiego pokoju – to były dwa wąskie pokoiki, jeden obok drugiego – i tam mama leżała w łóżku. Ucieszyłam się na widok mamy i podbiegłam ją uściskać, a ona mówiła: ostrożnie, ostrożnie… Pewnie obawiała się, że mogę wskoczyć na łóżko! Dopiero wtedy zobaczyłam, że koło mamy leży maleńkie dziecko. Najmocniej utkwiło mi w pamięci, że małej Annie, mojej nowo narodzonej siostrze, łuszczyła się skóra na buzi. Miałam wtedy dwa i pół roku. Rodzice opowiadali mi później, że mały Henryczek, mój starszy o pięć lat brat, gdy zobaczył mnie po raz pierwszy, pochylił się bliziutko i z wielkim przejęciem powiedział: „Śleeepa”. Jak mały piesek pewnie. Wiele lat później, sama spodziewając się dziecka, zastanawiałam się, dlaczego nie zauważyłam „odmiennego stanu” mamy. W domu nie mówiło się o takich sprawach. Fizjologia była czymś tak intymnym i dyskretnym, że ukrywało się „poważny stan”. Nie byłam przygotowana na pojawienie się kolejnego dziecka. Tata mówił, że mama zmęczona, o porodzie ani słowa. Mama dziwiła się, że kiedy rodziłam dzieci, to prosiłam księdza z komunią świętą do szpitala. Nad nią ksiądz modlił się przy bocznym ołtarzu. To się nazywało „wywód”. Mówiło się, że to błogosławieństwo dla matki. „Wywód” miał związek z obrzędami oczyszczenia, przeniesionymi z judaizmu. Dzisiaj myśl, że kobieta w połogu jest nieczysta w oczach Pana Boga, wydaje się niezrozumiała. Urodziłam się w domu. Rodzice od 1951 roku mieszkali w lokalu sublokatorskim w kamienicy Sapiehów. Właścicielką kamienicy była – zanim komuniści tę własność unieważnili – „stara księżna Sapieżyna”, Mathilde Windischgrätzówna, wdowa po księciu Pawle Sapieże. Mieszkała na parterze z dwiema córkami: ciocią Bisią i panią Tilką Osterwiną. Kiedyś usiłowałam z rodzicami wyjaśnić, czemu do cioci Bisi mówimy „ciociu”, a do pani Tilki – „pani”, ale po prostu tak było, i już. Ciocia Bisia była panną, charakterystyczną postacią z kręconymi siwymi włosami związanymi mocno w kok, chudą, prostą jak struna, głośno mówiącą, uśmiechniętą i szorstko serdeczną. Z pewnością nie używała pachnących kosmetyków, ubierała się zawsze tak samo: w ciemne swetry i luźne, długawe spódnice. Czasem wygłaszała zastanawiające teorie na temat religii czy historii. Słyszałam, że przed wojną jako piękna, młoda, zdolna panienka fatalnie spadła z konia i od tego czasu zrobiła się dziwna. Róża i Henryk z rodzicami Tilkę Osterwinę znali doskonale krakowianie starszej generacji. Była rzadkim i wspaniałym przykładem osoby wolnej. Przyjaźniły się z mamą, więc mieliśmy z nią dużo do czynienia. Ta księżniczka Sapieżanka jeszcze przed wojną wyszła za mąż za… aktora! Wprawdzie nie był to po prostu aktor, tylko wielki Juliusz Osterwa, ale jednak. W dodatku był wdowcem, a ona jego drugą żoną! Pani Tilka, osoba wykształcona, mówiąca równie dobrze po polsku, jak i po francusku, niemiecku czy angielsku, miała własne poglądy i nigdy nie przejmowała się tym, co ludzie o niej myślą. Z perspektywy czasu widzę, że jedyna wówczas młoda osoba w tej rodzinie, śliczna i bystra Marysia Osterwianka, musiała mieć trudne życie. Odziedziczyłam po niej lalkę – jedyną, jaką się bawiłam – którą nazwałam Marysia. Mam ją nadal. Jest starsza ode mnie. Rodzice darzyli starą księżnę wielką estymą. Jej mąż (już wtedy dawno nieżyjący) był bratem kardynała Sapiehy, tego Sapiehy: Adama Stefana Stanisława Bonifacego Józefa Sapiehy herbu Lis, senatora II Rzeczypospolitej, zwanego Księciem Niezłomnym. Ale i bez kardynała moja matka szanowała Sapiehów (choć była bardzo krytyczna wobec wielkich rodzin). Księżna podczas okupacji wykazała się ponoć wielką dzielnością. Została w Polsce, nie podpisała volkslisty, przez co Niemcy wyrzucili ją z mieszkania. Kiedy nastali komuniści, księżna mogła wyjechać do Austrii i spędzić resztę życia u rodziny, ale zdecydowała się dzielić z nami niedolę i została na Pijarskiej, w Krakowie, pod opieką córek i panny Rózi oraz pana Kaźmierza, którzy – po spaleniu dworu w Siedliskach i przeoraniu majątku Sapiehów nową granicą Polski – razem z nimi uciekali przed Sowietami. Pamiętam, że pan Kaźmierz był złotą rączką, naprawiał rowerek małego Henryka. Z panną Rózią łączy się inna historia: przy którymś remoncie kamienicy na Pijarskiej, wiele lat później, znaleziono za belką na strychu świadectwo jej urodzenia. Było wypisane cyrylicą, panna Rózia była pewnie grekokatoliczką. I pewnie tak się bała, że zostanie odesłana do swojej wsi, czyli do Związku Radzieckiego, że skrzętnie ukryła dowody swego pochodzenia. Wszyscy wtedy bali się wszystkiego. W niedzielę, nawet kiedy już wyprowadziliśmy się z Pijarskiej, szliśmy po mszy świętej przywitać się z księżną. Leżała w łóżku, na głowie miała czepeczek, a dolną część twarzy pokrytą fascynującymi mnie siwymi loczkami. Całowaliśmy ją w rękę. Obok łóżka stał stoliczek nocny, a na nim mały srebrny dzwoneczek, którym wzywała swoją opiekunkę. Ten dzwoneczek odziedziczyłam ja, wzywam nim rodzinę pod choinkę, kiedy wigilia jest gotowa. Zdaję sobie sprawę z tego, że te moje genealogiczno-arystokratyczne odniesienia mogą brzmieć okropnie snobistycznie. Tata mawiał za Norwidem: każdy ma dwoje rodziców, czworo dziadków, ośmioro pradziadków i tak dalej, każda rodzina ma swoją ciekawą historię, tylko jedni o niej wiedzą więcej, a drudzy mniej. Chwalenie się pochodzeniem, bez pokrycia w czynach, to jak noszenie nad głową dumnie rozpiętego parasola… bez płótna. Nigdy nie używaliśmy w domu tytułów, co w pewnym momencie stało się problemem. Kiedy zadeklarowałam przy ślubie, że przyjmuję nazwisko męża, okazało się, że zaczyna się ono na G, bo tytuł, Gräfin (czyli hrabina), jest w Niemczech nieodłączną częścią nazwiska. Urzędnicy byli nieugięci, tak mi wypisano dokumenty. Nigdy nie obnosiłam się z tytułem, używałam krótkiej formy nazwiska: Thun. Kiedy „poszłam w politykę” i na liście wyborczej musiało widnieć nazwisko w pełnym brzmieniu: Gräfin von Thun und Hohenstein, jedni mi docinali, że ukrywałam słowo „Gräfin”, a inni dokuczali, że obnoszę się z tytułem. Staram się opisywać krewnych i znajomych takimi, jacy byli lub są, jakimi ja ich pamiętam. Każdy odcisnął inny ślad na mojej życiowej ścieżce. Tak się złożyło, że dorastałam w środowisku ludzi pochodzących często z bardzo starych rodzin. Jako że większość z nich straciła dosłownie wszystko, więc niech pozostanie przynajmniej dobra pamięć o ich życiu. Zamieszkaliśmy na Pijarskiej w jakimś sensie dzięki temu, że w Krakowie po wojnie komuniści nie wyrzucali właścicieli kamienic z mieszkań, tylko miasto przejmowało administrowanie. Właściciel nie miał nic do gadania na temat lokatorów we własnym domu. Powstały jakieś socjalistyczne normy przestrzeni przysługującej jednemu człowiekowi. Brakowało mieszkań, więc korzystając z tych przepisów, zaczęto do dużych mieszkań dokwaterowywać przymusowych „sąsiadów”. Pani Tilka, chcąc tego uniknąć, sama sobie dokwaterowała znajomych – ludzi, którzy wyrzuceni ze swoich dworów, nie mieli dachu nad głową. Kiedy moi rodzice znaleźli się na Pijarskiej, mieszkały tam już dwie rodziny. Bardzo sympatyczni i porządni ludzie, gdyby nie problemy z alkoholem i zbytnie zagęszczenie, dałoby się żyć. Mieszkanie było czteropokojowe. W jednym pokoiku mieszkała starsza para, w największym pokoju cała rodzina – mama opowiadała, z jakim wzruszeniem usłyszała przez drzwi pierwszy krzyk rodzącego się tam dziecka. Dwa małe pokoje zajmowali rodzice z malutkim Henrykiem (urodził się na Straszewskiego, gdzie sublokatorsko mieszkali u państwa Okęckich i Drohojowskich). Bardzo szybko była nas piątka, bo urodziłyśmy się – w domu! – ja i Anna, moja młodsza siostra. Mama była niezwykle dzielna, a chyba też zdeterminowana – po urodzeniu Henryka w okropnie brudnym i przepełnionym szpitalu wolała rodzić w domu. Moja matka Maria, zwana Mają, ma bardzo polską urodę, chociaż jej nazwisko, Plater-Zyberk, wskazuje na westfalskie pochodzenie. Platerowie zamieszkiwali Inflanty od średniowiecza, kiedy to z kawalerami mieczowymi przybyli na te tereny. Bardzo liczna rodzina, wielcy polscy patrioci. Ich domy i resztki pałaców wciąż stoją wzdłuż rzeki Dźwiny. Moi kuzyni ze strony mamy rozsiani są po całym świecie. Musieli być bardzo zgraną i kochającą się rodziną – wystarczy poczytać w Polskim Słowniku Biograficznym, jak stryjeczni bracia dbali o Emilię podczas trudów powstania 1831. Wydaje mi się, że mama nigdy nie przebolała tego, że ich świat został brutalnie rozjechany – najpierw po traktacie ryskim w 1920 roku, a potem po 1945 – że tamto życie, tamte strony przepadły na zawsze. Co nie znaczy, że jest osobą smutną, a jeszcze mniej: ponurą. Mama charakteryzowała się zawsze niesamowitą lekkością poruszania się. Nie była specjalnie szczupła ani nie uprawiała żadnych sportów. Tata śmiał się zawsze, że Platerowie nad Dźwiną wychowani, a pływać nie potrafią. Na narty wybierała się tylko w dolinki i raczej dla towarzystwa, dla urody miejsca, ciszy, słońca, puchu, zapachu opuszczonego szałasu. W Krakowie chodziła wszędzie na piechotę, lekkim, szybkim krokiem, jakby zachwycona tym „iściem”. Unikała tramwajów i autobusów, nie lubiła miejskiego tłumu. Po drewnianych, trzeszczących podłogach mieszkania posuwała się tak, że w ogóle słychać nie było. Wielkie, stare, rozchwierutane drzwi między naszymi pokojami otwierała i zamykała bezszelestnie. W lesie chodziła ciszej niż my wszyscy. Potrafiła tak podejść do rogacza, że wyskakiwał zdumiony w górę, widząc ją nagle przed sobą, i wrzeszczał strasznie takim jakby szczekaniem. Bobry ostrzegawczo trzaskały o wodę ogonami, kiedy była już naprawdę niedaleko. Siada zawsze wyprostowana na brzeżku krzesła i nawet dzisiaj, kiedy ma niemal dziewięćdziesiąt lat, nie opiera się. Wszyscy się zrywają, żeby ustąpić jej lepszego miejsca, a ona siada na skraju zydelka i nikt jej stamtąd nie ruszy. Cudownie tańczyła. Rodzice tańczyli z nami w domu walca i tango – śpiewaliśmy sobie melodię albo puszczaliśmy płyty. Mama była panem, kiedy tańczyła ze mną, a panią, gdy tańczyła z Henrykiem. Czasem rodzice wychodzili wieczorem. Pamiętam, że mama wkładała czarną długą suknię, tata miał smoking, chyba po wuju Jasiu Pawlikowskim. Wtedy się trochę malowała. Tata słynął z tego, że był świetnym tancerzem, i mówił nam z zachwytem, że nikt tak cudownie nie tańczy jak mama. I nikt tak cudownie nie wygląda! Byliśmy okropnie dumni, kiedy tata tak o mamie mówił. Wiedzieliśmy, że wszystkie panie chciały tańczyć z tatą, ciągle jakieś bliższe i dalsze ciotki opowiadały z westchnieniem o pannach kochających się w tacie na zabój. Mama odparowywała ze śmiechem: „Ależ cóż ty też naprawdę opowiadasz!”, świetnie wiedząc, że to była prawda. Mama miała zawsze łatwość do śmiechu. A że głos miała i ma nadal cudowny, to ten śmiech brzmi ślicznie. Zawsze miała wspaniałą cerę i mocne włosy, w dawnych czasach zaplecione w dwa ciężkie, grube warkocze. Wygląda młodo, chociaż ostatnie lata – z długą chorobą i śmiercią taty – były bardzo ciężkie. Ma nieprawdopodobnie mocne geny platerowskie i ogromną ufność do Pana Boga, że to wszystko jest dobrze zaplanowane. Przez pewien okres swojej młodości byłam do niej podobna, choć pięknych włosów nie odziedziczyłam. Czasem wyrywało się rozmarzonym starszym panom: „Boże, jaka jesteś podobna do Mai Platerówny! Tylko że twoja matka była taka piękna…”. Wiedziałam, że mama jest najpiękniejsza. Tata to przecież zawsze powtarzał. Kiedy byłam mała, mama pisała pracę magisterską o nietoperzach, więc w pokoju stały klatki z nietoperzami, jedna na drugiej. Wiem to z opowieści Henryka, który jako dziecko wygłaszał mamie podczas rodzinnej uroczystości z okazji obrony pracy magisterskiej taki wierszyk: Głowa boli, głowa pęka, bo mnie opuściła matka, raz niech skończy się ta męka, ratuj tatko i Oblatka! Znam Danunia, znam i Jadzię, ciotki, wujów, dużo gości, spać mnie co dzień Bacia kładzie, matki nie znam, a to złości. Ssaki jakieś w to się wdały, znane jako nietoperze, które matkę mi zabrały, dziś ich nienawidzę szczerze. Więc by pozbyć się frasunku, niech co ma się stać – się stanie, idę wprost do kwaterunku dostać przydział na mieszkanie. Mama chodziła na wspaniałe, ogromne, średniowieczne poddasze kościoła Mariackiego – miała specjalne pozwolenie – zbierała nietoperze, przynosiła je do domu, obrączkowała i wypuszczała. Badała sposoby komunikacji nietoperzy; część jej pracy magisterskiej została przetłumaczona na angielski i opublikowana w poważnym piśmie naukowym, co było w tamtych czasach rzadkością. Myślę, że była utalentowanym biologiem, prowadziła prawdziwie odkrywcze badania. Przychodził do mamy z nietoperzami w klateczkach młody profesor, Adam Krzanowski. Nawet jako dzieci orientowaliśmy się, że odnosił się do niej z wielką estymą i podziwem. Opowiadał przeciekawe historie, zapraszał nas do PAN-u na Sławkowską, gdzie przepadaliśmy za oglądaniem kolorowych motyli, mamuta, nosorożca ze Staruni i innych cudów. No, ale mama to wszystko w pewnym momencie rzuciła. Zastanawiałam się nieraz, czy nie żałowała. Wydaje mi się, że ta decyzja wynikała z jej systemu wartości. Najważniejsze było ratowanie ojczyzny! Tata robił to, więc chciała, by żył w miarę komfortowo, jeżeli w ogóle da się mówić o komforcie w tamtych warunkach. Zostawiła wszystko, żeby zajmować się nami i tatą, żeby zdjąć mu z głowy troskę o prozę życia – w latach pięćdziesiątych nawet zdobywanie jedzenia nastręczało trudności. Kiedy „Tygodnik Powszechny” odmówił zamieszczenia po śmierci Stalina czołobitnego nekrologu, pismo zostało w kryminalny sposób zawłaszczone przez Bolesława Piaseckiego, zwanego u nas w domu pogardliwie Bolciem lub Wodzuniem. Piasecki, przedwojenny faszysta należący do Falangi, w latach pięćdziesiątych przywdział piórka „społecznie postępowego” katolika; założone przez niego Stowarzyszenie „Pax” wydawało przez kilka lat „Tygodnik”, a prawowita redakcja długo walczyła o odzyskanie tytułu i swojego miejsca pracy. Były momenty, kiedy nasz ojciec miał tylko minimalną pensyjkę na KUL-u, co nie wystarczało na utrzymanie rodziny. Pamiętam taki czas, kiedy my smarowaliśmy chleb margaryną, a tata miał do tej margaryny odrobinę masła dodaną. Czasami ktoś nam przysyłał czekoladę z zagranicy. Mama chowała ją w szufladzie biurka taty, bo uważała, że jemu jest najbardziej potrzebna. Słabe zdrowie i siły taty były najważniejsze. Moi czy mojego rodzeństwa znajomi nie zdawali sobie sprawy z tego, że myśmy przez lata czasem dosłownie nie mieli co do garnka włożyć. Ubrania dostawaliśmy w paczkach ze Szwajcarii, od mitycznej dla nas pani Streit. Zawdzięczaliśmy to cioci Leli Pawlikowskiej, malarce, która portretując dzieci pewnej zamożnej rodziny, opowiadała o ciężkim życiu w socjalistycznej Polsce. Wychowawczyni tych dzieci, owa pani Streit, której nigdy nie widzieliśmy, tak się przejęła opowieściami cioci, że przez całe lata przysyłała nam ubrania po swoich podopiecznych, a my modliliśmy się za nią. Żyliśmy ubogo. Ale nigdy nie słyszałam w domu narzekania, jęków czy skarg. Tak było, i już. Poza tym mieliśmy wspaniałe i ciekawe życie wśród cudownej rodziny i najlepszego środowiska, jakie można było sobie wymarzyć. Skromność warunków nie miała znaczenia dla nas, dzieci. Wiedzieliśmy, że tata robi coś ważnego, dobrego, coś niezwykłego. Nawet powiedziałabym bezczelnie, że mimo znoszonych ubrań i gorszego jedzenia mieliśmy chyba solidnie ugruntowane poczucie własnej wartości. Rodzice dokonali wyboru drogi życiowej z pełną świadomością jego konsekwencji. Tata niesłychanie dużo pracował, nawet w czasie, kiedy „Tygodnik” był zamknięty. To się nie przekładało na pieniądze, ale w całym tym środowisku tak było. Trudno w to uwierzyć, ale rodzice w tych dwóch pokojach z trójką dzieci, wspólną łazienką, kuchnią i nietoperzami prowadzili ciekawe życie towarzyskie. Niektórzy goście nawet u nas nocowali, jeśli się zasiedzieli albo przyjeżdżali z daleka. Najczęściej przychodzili państwo Tolowie Gołubiewowie. Czemu dziś nikt nie czyta wspaniałej powieści Antoniego (Tola) Gołubiewa Bolesław Chrobry? Zapewne wtedy pisał kolejne tomy tego dzieła całego swojego życia. Tata mu dorabiał opisy koni. Bardzo się przyjaźnili. Gołubiewowie, oboje grubi, serdeczni, mówili po wileńsku i wszystko zdrabniali. Pani Janeczka marynowała grzyby, robiła konfitury i zawsze przynosiła coś dobrego. Pan Tolo był chrzestnym ojcem Henryka, mojego brata, byli dla nas jak rodzina. Rodzice powtarzali, że Gołubiewowie byli dla nich niedościgłym wzorem. Ze względu na pracę dużo czasu spędzam w Brukseli. Kiedy Matylda została królową Belgii, uśmiechałam się na myśl o tym, jakie kręgi zatacza ludzkie życie. Na Pijarską przychodziła do moich rodziców jej prababka, Zosia Sapieżanka-Komorowska, i pouczała mamę, że jak dziecko płacze po karmieniu, to pewnie gazy je męczą, więc trzeba pieluszkę wyprasować i ciepłą położyć dziecku na brzuszek. Ciekawe, czy belgijska rodzina królewska tę metodę, przekazywaną przez prababkę królowej w sublokatorskim mieszkaniu na Pijarskiej, nadal stosuje? Poważnym problemem było zawsze słabe zdrowie taty. Kiedy mama zgodziła się wyjść za niego za mąż, to przyszła teściowa zapytała, czy zdaje sobie sprawę, że bierze na siebie los pielęgniarki. Tata potem okrzepł nieco, ale długo miał poważne problemy z tarczycą. Byłam już zaręczona, kiedy dostawał doktorat honoris causa w Leuven i przeżył tam potworny kryzys zdrowotny. W szpitalu w Belgii nareszcie go dobrze zdiagnozowali i uratowali mu życie. Od młodości chorował, był zagrożony gruźlicą, miał anginy, pamiętam, jak wycinali mu migdałki. Strasznie mu dokuczały bóle krzyża. Poza tym trzeba pamiętać, że w czasie wojny, jako dziewiętnastolatek, został bardzo ciężko ranny, miał przestrzeloną twarz, stracił mnóstwo krwi, potem cierpiał z powodu żółtaczki. Mama chuchała na niego i dmuchała. Nadmiar pracy i choroby powodowały, że myśmy tatę mało widzieli. Takie mam wspomnienie, może jego byłoby inne. Ja pamiętam, że wychowywaniem dzieci zajmowała się mama. Ale tata jeździł z nami na długie wakacje. Przy takich okazjach jak narodziny kolejnego dziecka włączali się do pomocy nasi dziadkowie – wymienieni przez Henryka w wierszyku. Przed urodzeniem Anny byłam u rodziców mamy. Ojciec mamy, lubiany i kochany, otoczony niezwykłym zaufaniem, był charakterystyczną postacią, z czego nie wiem, czy jako dziecko zdawałam sobie sprawę. Danunio – dziadek Ignacy Plater-Zyberk – wysoki, solidnej postury, siwowłosy pan wsparty na drewnianej lasce, mówił z silnym wschodnim akcentem. Był szalenie sympatycznym człowiekiem. Zapamiętałam go w otoczeniu przyjaciół, Romana Potockiego i Włodzimierza Czartoryskiego. O wuju Włodku Czartoryskim mówiliśmy między sobą „Pieczykafla”, bo tak go Danunio z całą sympatią przezywał. Brało się to stąd, że Danunia bawił galicyjski akcent Włodka Czartoryskiego, często wspominającego swoje ukochane, utracone Pełkinie, gdzie wypalano kafle. Trudno uwierzyć, jak dzielnie i pogodnie zachowywało się środowisko byłych ziemian w tej powojennej biedzie, obcości i niepewności jutra. Nosili zniszczone kożuchy garwolińskie, rzemieniami związane w pasie, z wielkimi baranimi kołnierzami, tak jak dawniej u siebie na wsi. Danunio z Romanem Potockim byli razem w Korpusie Paziów i do końca życia rozmawiali między sobą po rosyjsku, śpiewali rosyjskie pieśni. Słuchałam opowieści z Korpusu Paziów – najbardziej elitarnej szkoły wojskowej Imperium Rosyjskiego – jak baśni. O białych bryczesach z koziej skóry, które musiały tak ściśle przywierać do nóg, że się je nakładało mokre, o pannach w Sankt Petersburgu tracących głowy, gdy car z pięknymi młodzieńcami wkraczał na salony. Albo o mrozach tak strasznych, że koniom pękała skóra na piersiach. Danunio lubił wspominać tamte czasy. Kiedy zaczęły powstawać pierwsze polskie formacje: w Galicji Legiony Piłsudskiego, a na Kresach północno-wschodnich Pułk Krechowiecki, to mój dziadek zabrał ordynansa, luzaka i pognał pod dowództwo pułkownika Mościckiego. „Kto w Boga wierzył, pędził do polskich formacji”, opowiadano nam w domu. Tak sobie często te Legiony wyobrażam: żołnierze z różnych armii, z różnych zaborów, w innych mundurach, nauczeni odmiennych porządków. Co to za wysiłek niesamowity stworzyć z tego funkcjonującą armię! Często widziało się tę trójkę – mojego dziadka Ignacego Plater-Zyberka, Włodzimierza Czartoryskiego i Romana Potockiego – idących przez Kraków, panów z innej epoki, charakterystyczne postacie niepasujące do miasta, a już na pewno nie do komunizmu. Najpierw umarł Roman Potocki. Potem Danunio. Płakać mi się chce, jak przypomnę sobie starego Włodzimierza Czartoryskiego w nieśmiertelnym kożuchu, długo klęczącego z siwą głową opartą o trumnę Danunia, w ciszy i samotnie, niewidzącego modlących się wokół krewnych i przyjaciół. Danunio z Bacią – Różą Czapską – mieszkali na parterze, w dwupokojowym, ciemnawym mieszkaniu na Siemiradzkiego. W kuchni łóżko miała Jadziunia, która przyjechała za nimi z Kresów. Pamiętam jej warkoczyki zawiązane czerwonymi wstążeczkami. Kiedy Jadziunia umarła, to moja matka była w prawdziwej żałobie. Jadziunia towarzyszyła im od niemowlęctwa, opiekowała się nimi, była częścią świata, który przepadł na zawsze. Takie relacje już chyba teraz nie istnieją i trudno je wytłumaczyć. Ziemiańskie gosposie i nianie po wojnie często nie miały co ze sobą zrobić, wędrowały razem z tymi tułającymi się rodzinami, dla których wcześniej pracowały. Zostawały pannami, opiekowały się dziećmi, mieszkały z nimi. Te, które ja poznałam, były może troszkę specjalną, ale częścią rodziny. Dzieliły los, zmiany, trudy, nie miały swojego, osobnego życia. Nasi rodzice bardzo dbali, żebyśmy traktowali je serdecznie i z szacunkiem: „Czy przywitałaś się ładnie z Jadziunią?”– brzmi mi jeszcze w uszach. Moja babcia nigdy nie zajmowała się domem. Za to Danunio lubił, jak przychodzili goście, cieszył się, kiedy rodzina zasiadała razem. Miał też trochę przyjaciół w Krakowie, którzy się schodzili na Siemiradzkiego, a on cudownie grał na fortepianie. Wstawił małego bechsteina do tego ciasnego mieszkania. Grał, goście tańczyli, wznosił toasty. Wódka, śledzik, coś przygotowywał (a umiał robić tylko majonez), lubił, żeby było porządnie nakryte – był szalenie gościnny. Z byle okazji i z lada czego umiał zrobić prawdziwe święto. Pełen kresowego uroku, przy tym bezpretensjonalny i uroczy. Szalenie wesoły i wesołością zarażający wszystkich wokół. Ignacy Plater-Zyberk i Róża z Czapskich Często myślę o tym, jakie miał trudne, tułacze życie. Po rewolucji bolszewickiej wygnano ich z Inflant, gdzie Platerowie żyli od kilkunastu pokoleń. Przenieśli się na Wileńszczyznę. Mama chodziła do szkoły w Wilnie. Danunio potrafił się dogadywać z ludźmi i podobno dobrze zarządzał finansami. Był znany z absolutnej uczciwości, solidności, dyskrecji. W związku z tym administrował majątkami swoich kuzynów. Zapraszano go do dworów, w których potrzebny był zarządzający. Zawsze podjeżdżał od strony czworaków, od tyłu. Mówił: „Jak widzę, jak wyglądają czworaki, to wiem, z kim mam do czynienia”. I dopiero potem zajeżdżał od frontu do dworu. Lato 1939 roku moja babka z dziećmi, to znaczy z mamą i jej rodzeństwem, spędzała u swojej siostry Karli, która wyszła za Henryka Przewłockiego. Mieszkali w Mordach koło Siedlec. Przewłoccy mieli siedmioro dzieci i utrzymywali bardzo serdeczne stosunki z moimi dziadkami. Tam zastały ich naloty niemieckie. Pamiętam z dzieciństwa opowieści, jak podczas nalotu wrześniowego ksiądz Władysław Korniłowicz odprawiał mszę świętą w kaplicy pałacowej, cała rodzina się modliła, podczas podniesienia huk był taki, że szyby wypadły z ram okiennych, „a księdzu nawet ręka nie zadrżała”. Wybiegli potem i zobaczyli dziury po bombach idące w kształcie litery V, od figurki Matki Boskiej z Lourdes, stojącej na postumencie w pałacowym parku, i wzdłuż linii jej rąk omijające pałac z lewej i z prawej strony. Kiedy do Mordów zbliżali się Rosjanie – Danunio był w Wilnie, ukrywał się, Bacia nie miała z nim kontaktu – stryjeczny brat, już doświadczony rewolucją i rokiem dwudziestym, radził Przewłockim i Baci ucieczkę z Mordów na zachód. Przewłoccy się na to nie zdecydowali, co skończyło się tragicznie dla ich ojca. Bacia zapakowała na wóz wymoszczony słomą i derkami swoje niezbyt duże dzieci – moja matka miała czternaście lat, jej siostra była młodsza, brat Haryś trochę starszy, więc powoził – i ruszyli na zachód, w tłumie uchodźców. Noce były już chłodne, to musiał być koniec września lub październik, okrywali się baranicami i futrem niedźwiedzim, podstawowym wyposażeniem podróżnym. Przed mostem, gdzieś w Generalnej Guberni, młody Niemiec sprawdzający dokumenty pokazał Baci, że chce ją o coś poprosić. Mama opowiadała, jak Bacia się schyliła do tego chłopca z matczyną czułością, najwyraźniej przekonana, że da jej list do rodziny albo coś w tym rodzaju. „Aber natürlich!” A on powiedział: „Chcę, żeby pani mi obiecała wychować dzieci na prawdziwych Niemców. Echte Deutschen!”. Na to ona, jak dźgnięta szydłem, wyprostowała się na koźle i powiedziała swoim hohdeutsch: „Tego panu obiecać nie mogę”. „To proszę wracać. Zurück!” Przez myśl jej nie przeszło, że mogłaby skłamać. Nawet w takiej sytuacji! Zawrócili konie i ruszyli pod prąd tej rzeki ludzi szukać innego przejazdu. Udało się, dotarli do kolejnej siostry Czapskiej, która wyszła za mąż za Leona Łubieńskiego i mieszkała w majątku w Kazimierzy Wielkiej. To jest dzisiejsze województwo świętokrzyskie. Bacia zaryzykowała życie, bo tak została wychowana. Patriotyzm był dla niej wartością zasadniczą. Pytałam swojego męża, który odebrał podobne wychowanie, skąd się to bierze. Przecież jej matka nie była Polką, a ojciec, Jerzy Czapski, był w polskie sprawy mało zaangażowany. Franz mi tłumaczył, że to taki rodzaj patriotyzmu, który odnosi się do wartości, nie tylko do narodowości. Wolność, niepodległość, katolicyzm, język, kultura, ta cywilizacja, którą chciał zniszczyć zaborca, a potem nazistowski okupant, to wartości, których należało bronić. Volkslisty też nie zgodziła się podpisać. Nazywała się Plater-Zyberk, a właściwie Sieberg, z domu Hutten-Czapska, jej matka była Thun-Hohenstein – co by ją to kosztowało? Spokojnie by przeżyła okupację. Mama mi opowiadała, że nie zapomni takiej sceny z Kazimierzy: wpadają żołdacy, ryczą coś po niemiecku, każą Baci żegnać się z dziećmi, szarpią, zabierają ją do więzienia. Wróciła skopana, zbita, przeżarta do krwi przez jakieś robactwo, ale nie podpisała volkslisty. Po prostu – świństw się nie robi, z tymi Niemcami nie chciała, nie mogła mieć nic wspólnego. Równocześnie z Austrii i Czech przychodziły listy od kuzynek i ciotek, wiele z nich w czarnych ramkach: zawiadomienia o śmierci ich synów i braci, którzy ginęli na frontach. Bacia i jej siostry szczerze opłakiwały śmierć tych chłopców. W czasach stalinowskich, kiedy były łapanki na arystokratów – a w ich wypadku samo nazwisko wystarczyło, żeby mieć kłopoty – przeprowadzali się wiele razy, zanim wreszcie mogli osiąść w wynajętym mieszkanku w Krakowie… Można powiedzieć, że moi rodzice poznali się dzięki tej tułaczce. Moja babka przez pewien czas mieszkała z dziećmi koło Poronina na Galicowej Grapie, a potem w drewnianym domu – „Mariówce” – między Antałówką a Kozińcem. W domu nie mówiło się głośno, z czego oni żyją. Danunio w tych czasach, kiedy prywatny handel antykami był zakazany – dzięki temu, że był człowiekiem solidnym i uroczym i wszyscy mu bez wahania ufali – pomagał różnym ziemianom, którzy ocalili jakieś łyżeczki, brylant czy medalion, spieniężać te przedmioty. Pamiętam, że u dziadków zmieniały się wazy, jakieś sztućce, zastawa, kandelabry. Był taką prywatną minidesą. Wydaje mi się, że sprzedawał też złote monetki, co było nielegalne i karane. Opowiadała mi kiedyś pewna starsza pani, że Danunio kupił od niej jakiś przedmiot. Po dokonaniu transakcji okazało się, że był on więcej wart, niż na początku przypuszczał, więc przyszedł do tej pani i przyniósł jej więcej pieniędzy. Nie posiadała się ze zdumienia. Nie wiem dokładnie, jak to wszystko działało, przypuszczam, że nas też częściowo utrzymywał, kiedy tata miał zakaz pracy. Danunio miał też na utrzymaniu brata, wuja Irenka, którego nigdy nie poznałam, bo wyjechał do Szwajcarii i kontakt się urwał. Wuj Irenek urodził się bez rąk. W ogóle nie miał obojczyka. Jego matce nic nie powiedzieli po urodzeniu, tylko go tak sprytnie zawijali, że nic nie było widać. Trochę inny musiał być wtedy stosunek matki do niemowlaczka… Wyrósł na niezwykle sprawnego młodzieńca. Grał nogami na fortepianie, jadł sztućcami, pił przez rurkę, którą miał zawsze w kieszonce marynarki. Uwielbiałam historie o wuju Irenku. Jak chuligana trzasnął w głowę nogą, jak pot z twarzy chusteczką do nosa trzymaną palcami stopy wycierał, jak po wojnie szalał w Feniksie na Świętego Jana. Świetnie tańczył i był szalenie popularny. „A teraz: kolejka dla wszystkich! Nalewać!”, miał gest i fantazję. Zdarzało się, że w nocy u moich dziadków dzwonek do drzwi się odzywał, Danunio wstawał, otwierał, a tam wuj Irenek z kapelą cygańską, Dżipes Kripes się nazywała, czy jakoś tak niby z amerykańska, z fasonem zapraszał ich do środka i: zabawa! Tylko potem Danunio musiał za to płacić. Ale jak odmówić bratu, który nie ma ramion? Danunio przychodził do nas w Wielkie Piątki z wódką. Stawiał na biało nakrytym stole oszronioną karafkę, bo alkohol był mocno zmrożony, do tego pieczone kartofle, zawinięte w serwetę, żeby nie wystygły, i sardynki, które mama gdzieś zdobywała. Do srebrnych maleńkich kieliszeczków Danunio nalewał wódkę, one się szroniły, dorośli wypijali tę symboliczną ilość alkoholu. Jedliśmy, słuchaliśmy opowieści o polowaniach w wielkich kresowych borach, o poszczeniu i przygotowaniach do świąt – wiele tego było. Taka uroczysta chwila oczekiwania, bo zaraz Wielkanoc. Kontynuowaliśmy tę tradycję po śmierci Danunia. Aż do moich zaręczyn. Pijemy sobie tę wielkopiątkową wódkę, na co wchodzi Franz, patrzy z przerażeniem i mówi: „Jak to, wy alkohol pijecie? W Wielki Piątek? Post i abstynencja!”. Franz, wychowany przez jezuitów, jest bardzo zasadniczy. Nie wolno! Mama mówi do dzisiaj z żartobliwym wyrzutem – bo przestrzegamy abstynencji i już niestety nie pijemy tej wódki: „I ten Franz okropny całe poszczenie nam zepsuł”. Wódeczka w Wielki Piątek to musiał być zwyczaj ludzi ze Wschodu, gdzie pewnie na Wielkanoc bywało strasznie zimno. Dwory przeważnie marnie ogrzewane, po zimie wychłodzone… Teraz to się tak idiotycznie opisuje, że ziemianie żyli w luksusach. Nawet jeśli byli zamożni, to bogactwem była – przynajmniej w tych porządnych dworach – ziemia, o którą się dbało, inwentarz, a nie wygoda i dobra konsumpcyjne. Warto przy okazji powiedzieć i o tym, że znaczenie takich przymiotników, jak bogaty, wspaniały, luksusowy, jest bardzo szerokie i często niewiele ma wspólnego ze stereotypowymi wyobrażeniami. Kiedy odwiedzałam w Niemczech pałace dalszych i bliższych krewnych mojego męża, to robiła na mnie wrażenie surowość życia w tych wspaniałych murach i pięknych wnętrzach. Lodowate korytarze, nieogrzewane toalety. Od zimnych korytarzy pokoje były oddzielone podwójnymi drzwiami, między którymi zimą wieszało się płaszcz i jak się szło do następnego pomieszczenia, to się go nakładało. Pewnie w związku z licznymi pobytami u krewnych, którzy nie doświadczyli zawieruch dziejowych i od wieków mieszkają w swoich rodzinnych siedzibach, mój mąż jest niesłychanie zahartowany, nigdy nie marznie. A Bacia była… Jak to powiedzieć? Nie wiem, czy była tak bardzo zakorzeniona w tym życiu. Niesamowicie dużo czytała. Pamiętam, że dała mi kiedyś książkę – byłam dziewczynką – mówiąc, że muszę przeczytać, bo to wspomnienia z Syberii takiej wspaniałej osoby, Nory Gräfin Kinsky. Biorę tę książkę i mówię: „Ale Baciu, to jest po niemiecku”. Ona spogląda na okładkę i z pewną troską mówi: „A, rzeczywiście, po niemiecku”. Nie zauważała, czy czyta po polsku, niemiecku, rosyjsku czy po francusku. Bacia, kiedy jeszcze nie była Bacią, tylko Rózią Hutten-Czapską, córką Austriaczki Josephine Thun-Hohenstein, zwanej Józią, odebrała doskonałe wykształcenie, miała guwernantki i nauczycielki, ale formalnej edukacji szkolnej na pewno nie odbyła. W każdym razie do głowy by jej nie przyszło czytać Tołstoja w innym języku niż rosyjski czy powieści francuskich w tłumaczeniu. Była zapaloną tenisistką, co nam, jej wnuczętom, trudno było sobie wyobrazić, kiedy wzdychała: „Już nigdy nie zagram w tenisa”. Bacia, którą mój dziadek kochał i o którą troszczył się niesamowicie, niezupełnie była obecna w zgrzebnym świecie Peerelu. Z czynności praktycznych, o ile pamiętam, robiła czasami na drutach. Słyszałam w Warszawie, że przed wojną Bacia była obiektem uwielbienia mężczyzn, którzy – kiedy przyjeżdżała i wchodziła do hotelu Bristol – rzucali jej do stóp kożuchy i futra, żeby się jej miękko stąpało. Nie wiem, czy to prawda. Na pewno była bardzo lubiana. Męskie gusty się zmieniają! Miała ponad metr osiemdziesiąt wzrostu, wspaniałą figurę, lekko rudawe włosy i ostre rysy twarzy, ze sławetnym „czapskim” orlim nosem. Kiedy byłam mała, Bacia zajmowała się mną czasami. Cieszyłam się, kiedy miałam gorączkę, bo to znaczyło, że przyjdzie Bacia i albo będzie mi czytać, albo kręcić bransoletką. To była nie lada sztuka. Trzeba postawić bransoletkę pionowo i tak nią sprytnie zakręcić, żeby wirowała, jak najdłużej nie upadając. Wyglądało to jak złota kula tańcząca na podłodze. Do Baci przyjechała kiedyś jej cioteczna siostra, Loly Toggenburg, z Bolzano w południowym Tyrolu. Pamiętam swoje wrażenie – to była pani z innego świata. Była do Baci bardzo podobna, tak samo wysoka i szczupła, z wyraźnymi rysami twarzy, nawet włosy miała podobnie związane. Ale cała była jakaś miękka. Miała miękki sweter i miękkie buty, i jakby miększe rysy i łagodniejsze zmarszczki, miała bardziej lśniące włosy i pachniała inną wodą kolońską niż Potrójna albo Przemysławka. Chyba przyjechała z jakiegoś miększego kraju? A może to my żyliśmy w twardszym kraju? Tacy ludzie jak Danunio i Bacia pozostali do końca życia uchodźcami, bytującymi nie u siebie w domach, nieprzyzwyczajonymi do miasta. To byli wiejscy ludzie, stracili swoje naturalne środowisko, wszystkich przyjaciół, ich świat został brutalnie zniszczony, a oni wrzuceni w obcość, w której żyli dzielnie, ale nigdy jej nie oswoili. Odebrano im nie tylko majątki. Przyjaciele z młodości czasami się odnajdywali, ale mnóstwo z nich wyjechało, część do Kanady, część do Anglii, część zginęła w obozach, wielu przepadło na Syberii. Bacia wolała przebywać w świecie lektur i najbliższej rodziny. I tak jakoś to życie przeszło. Kiedy moi rodzice przeprowadzili się w 1981 roku z powrotem na Pijarską, była już bardzo słabiutka i mama wzięła ją do siebie. W mieszkaniu na Pijarskiej umarła. Bacia była uosobieniem łagodności. Przeszła przez różne straszne rzeczy – nawet jeśli nie liczyć wypędzeń z kolejnych domów, wieloletniej ucieczki i ukrywania się. Podczas okupacji brat mamy siedział w gestapowskim więzieniu. Bacia, która zachowała jakąś biżuterię, przytomnie zabraną w czasie ucieczki z Wilna, wykupiła go. Niemiecki był jej pierwszym językiem, mówiła pewnie z czesko-austriackim akcentem, Bömisches Deutsch, ale płynnie – to ułatwiło wręczenie łapówki. Z pewnością obrzydliwe doświadczenie. W czasie apelu poprzedzającego wywózkę więźniów do obozu padł rozkaz: „Plater, wystąp”, i Harysia wypuścili. Nikt nie wie, co go spotkało w więzieniu, bo nic nigdy nie powiedział. Mama mówiła, że wrócił do domu okropnie gruby, nalany, nie wiedzieli dlaczego. Do końca życia był alkoholikiem. Chyba można powiedzieć, że zapijał wspomnienia. Cudowny, uroczy, niezwykle przystojny mężczyzna. Nawet w najgorszym okresie uzależnienia zadbany, odprasowany, guziki w wytartych ubraniach poprzyszywane. Miał ciemne włosy i bródkę, charakterystyczny platerowski nos, chodził w długawym ciemnym płaszczu i chętnie nosił czarny kapelusz z dużym rondem. W warszawskim tramwaju w 1968 roku podszedł do niego jakiś facet i pyta: „Czy pan jest Żydem?”, na co wuj Haryś ze swoich niemal dwóch metrów wzrostu: „A jeżeli tak, to co?”. Miał swoje przekonania, miał poczucie humoru, ale nie miał zameldowania, nie miał domu, żonę – bardzo krótko. Kobiety za nim szalały. Niestety jego syn wyniósł z dzieciństwa tak okropne wspomnienia, że nie utrzymuje z nami żadnego kontaktu. Drugi, nieślubny, umarł w tragicznych okolicznościach. Wuj miewał lepsze okresy i wtedy jak czuły syn albo dobry pielęgniarz opiekował się swoimi starymi ciotkami, pielęgnował umierającą, najstarszą siostrę mojej babki. One wszystkie za nim przepadały, moja babka uwielbiała Harysia. Nie było po niej widać, że przeżywa tragedię w związku z jego uzależnieniem, nie miała takiego temperamentu. Po prostu zawsze próbowała się dowiedzieć, gdzie on jest i jak się ma, choćby przez te kobiety, które się w nim kochały. On, kiedy dowiedział się, że ma raka i umiera, kiedy już całkiem stracił siły, sprowadził się do cudownej Mańki Sienkiewicz, która kochała go miłością wielką i bezwarunkową, i umarł u niej, w warszawskim jednopokojowym mieszkanku na Hożej. Opiekowała się nim jak ukochanym mężem. Kobiety bywają nadzwyczajne. Kiedy się zaręczyłam, przyszłam do Baci z Franzim. Była bardzo przejęta i poruszona: „Moja matka była Thun, teraz moja wnuczka też będzie Thun”. Pętla się zaplotła, wspomnienia odżyły. Dla niej Thunowie należeli do czasów minionych i skończonych. W rzeczywistości to nie było takie skomplikowane. Dziadek Franza i moja babka byli ciotecznym rodzeństwem, pisywali do siebie, rodziny utrzymywały kontakt. Żelazna kurtyna, bieda, zupełnie różne realia życia powodowały dystans. Dla Baci Franz Thun pojawił się jak z zaświatów. Swojej matki – Thunówny – prawie nie znała, osierociła ją dwuletnią przy kolejnym, ósmym porodzie. Wychowywały ją starsze siostry, niańki, guwernantki, ciotki. Wiedziała tylko, że jej matka, Josephine Thun, była wspominana w rodzinie w aurze świętości. Po zaręczynach przedstawiłam Franziego Baci Pytałam się kiedyś wuja Józia Czapskiego, brata Baci, kto ich tak wychował do polskości. Powiedział mi, że matka. Jak to matka? Przecież ona nie była Polką! Moja prababka, Gräfin Josephine Thun-Hohenstein, przyjechała do Przyłuk pod Mińskiem z Czech. Jej starsza siostra, Karla Thun, wyszła za mąż za Romana Sanguszkę i to właśnie u Sanguszków w Sławucie moja prababka poznała Jerzego Czapskiego. Thunowie w domu mówili po niemiecku, a raczej po austriacku, byli blisko związani z cesarzem Austrii. Wuj Józio mi tłumaczył, że dla niej polskość była wartością. Było ważne, żeby Polacy się wyzwolili spod dyktatu obcej przemocy, bo byli katolikami, orientacji zachodniej, rzymskiej, papieskiej, walczyli o wolność, bronili swojej kultury. Uważała, że nie wolno pozwolić tej kultury, tej religii, tych ludzi zniszczyć. Nauczyła się po polsku i dzieci wszystkie także. Wuj Józio mówił, że to matka im tłumaczyła, że mają walczyć o Polskę. To jest taki patriotyzm miejsca, w którym się żyje. Widzę to też u Franza. Jemu zależy na tym, żeby Polska się rozwijała, żeby miała dobrą pozycję w Unii Europejskiej, żeby funkcjonowały samorządy. Franz się szalenie angażuje w to, żeby Polacy dobrze wykorzystali ten wyjątkowy w historii moment, w którym jesteśmy, dla dobrego rozwoju ekonomicznego, kulturowego, edukacyjnego. Jest wierny tradycji rodzinnej, tej samej, którą prababka Thun przekazała swoim dzieciom, a moja babka – mojej mamie. Zostało im wpojone przywiązanie do wartości i kultury miejsca, a narodowość jest jednym, ale nie jedynym, z komponentów patriotyzmu. W obrębie Europy, a już szczególnie w obrębie Europy Środkowej, wspólny mianownik jest bardzo łatwy do odnalezienia – dostrzeganie go było cechą cywilizacji starej Austrii, państwa wielonarodowego, wielowyznaniowego, bardzo europejskiego. Thunowie przenosili się w różne obszary kultury europejskiej, angażowali się lokalnie, nie tracąc jednocześnie swojej tożsamości. Moja prababka jechała z Przyłuk pod Mińskiem na Białorusi przez błota do Pragi urodzić wuja Józia. Tam, w pałacu Thunów, mieszkały jej siostry. Wuj Józio był piątym dzieckiem, ukochanym, upragnionym synkiem, po czterech córkach. Wszystkie swoje dzieci moja prababka Austriaczka wychowała na polskich patriotów! Dalsza część książki dostępna w wersji pełnej\nAutor: Róża Thun\n<a href="https://cyfroteka.pl/ebooki/Roza-ebookRO/p040851i040" target="_blank" title="Róża [Róża Thun] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="https://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Róża [Róża Thun] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


Astro Lighting - niezawodne oświetlenie LED - szlak ikon\nHome » Sklepy internetowe » Wyposażenie Wnętrz » Astro Lighting - niezawodne oświetlenie LED\nAstro Lighting to nowoczesne oświetlenie LED dostosowane do twoich potrzeb. Podążamy z duchem czasu i oferujemy naszym klientom niezawodne oświetlenie domowych wnętrz, łazienek oraz ogrodów. Dlaczego warto wybrać nasze usługi? Zapewniamy profesjonalną obsługę, konkurencyjne ceny oraz szybką dostawę wybranych produktów. Współpracujemy z najlepszymi producentami, co zapewnia wysoką jakość oraz niezawodność naszego ekologicznego oświetlenia. Zachęcamy do przejrzenia naszych oryginalnych stylizacji wykorzystujących energooszczędne oświetlenie LED. Astro Lighting to udane zakupy w wyjątkowo korzystnych cenach.


AUZTRALIA | Przecena Gry planszowe i towarzyskie \_ Strategiczne | PHALANX GAMES | |- Sklep z grami planszowymi Jaskinia-Graczy.pl\nCthulhu w australii\n1941 rok. Ekonomia i eksploracja, przygoda i zaciekłe walki z tym co nienazwane… Czy będziesz w stanie odkryć przerażające tajemnice Australii, by ocalić ludzkość przed nieuniknioną zagładą?\nAuZtralia to gra strategiczna z mocnymi wątkami ekonomicznymi oraz przygodowo-eksploracyjnymi, przeznaczona dla od jednej do czterech osób. Akcja gry osadzona jest w alternatywnej rzeczywistości lat trzydziestych XX wieku. Po wojnie, która przyniosła ludziom wolność od rządów Wielkich Przedwiecznych, pola i gleby półkuli północnej były doszczętnie skażone. Jednak pojawiła się nadzieja na wyżywienie ludzkości, gdy odkryto ukryty przed ludzkością kontynent - Australię - i przystąpiono do jego eksploracji i zasiedlania. Jako pionier i odkrywca przywrócisz tę ziemię ludzkości! Zbudujesz port, linie kolejowe, zdobędziesz zasoby w kopalniach i obsiejesz pola. Wykorzystasz jednostki wojskowe, aby ruszyć w głąb kontynentu, odkryć jego tajemnice i bronić swych dóbr przed nadchodzącymi stamtąd potworami.\nDobrze zaplanuj swoje poczynania, tak aby przygotować się na przebudzenie, które nastąpi w pewnym momencie rozgrywki. Wtedy to potężni i groźni Dawni Bogowie zaczną działać, sterowani przez unikatową mechanikę gry. Mrok przysłoni bogactwa nowej ziemi, obłęd skazi dusze poszukiwaczy przygód... Czy ludzkości uda się przetrwać? Czy Przedwieczni dokonają swojej zemsty? Gotuj się do walki!\n- połączenie eksploracji, ekonomii i wojny\n- mnóstwo możliwości (w swojej turze można wykonać aż 10 akcji)\n- mechanika gry opierająca się na upływającym czasie\n- klimat rodem z opowiadań Lovecraft'a\n- przepiękna szata graficzna\ndwustronna plansza; 4 plansze gracza; 4 zestawy po 20 drewnianych kostek, 3 dyski, 1 port, plus 20 żetonów portów i 21 farm; 20 żetonów eksploracji; 35 płytek Przedwiecznych; 25 jednostek wojskowych; 36 unikatowych postaci; 40 unikatowych kart ruchu i wyników walki Przedwiecznych; 30 kart wydarzeń - 10 na każdy poziom; 10 kart do trybu solo; 10 kart dla trybu dla dwóch osób; 50 znaczników żelaza; 50 znaczników węgla; 7 znaczników fosforanu; 50 znaczników złota; 10 fioletowych kostek; 13 żetonów obłędu; 15 żetonów punktów zwycięstwa; 1 fioletowy dysk\nInstrukcja:;PDF; Opis w BG:;link;https://boardgamegeek.com/boardgame/231581/auztralia


Buty NIKE - Zoom Gravity BQ3203 500 Amethyst Tin/Clear - Treningowe - Bieganie - Sportowe - Damskie | eobuwie.pl\nDryTech, Zoom Air\nNowy model biegowy marki NIKE. Cholewka solidnie wykończona - Materiał - Materiał pokryty tworzywem. We wnętrzu wkładka: materiał. Podeszwa o właściwościach amortyzujących to wysokogatunkowe tworzywo. Model wyposażono w technologię Zoom Air. Odpowiedni fason dla amatorów biegania.


Naleśniki serowo-truskawkowe. - przepis - msewka - wielkiezarcie.com\nJesteś tutaj: Strona główna / Przepisy / Naleśniki serowo-truskawkowe.\n2 usmażone wcześniej naleśniki\n15 dag twarogu wiejskiego 0% Piątnica\n15 dag mrożonych truskawek (lub świeżych)\n4-5 truskawki świeże\nkulki czekoladowe Nesquick\nTruskawki należy rozmrozić wcześniej i posypać cukrem. Zmiksować je z twarogiem np. za pomocą blendera, na jednolity krem. Rozsmarować na naleśnikach i zwinąć w rulony.\nKroić ukośne kawałki nie przyciskając noża. Ja kroję szerokim nożem, lekko dotykając naleśnik i przesuwając lekko w tył i przód. W przeciwnym wypadku farsz wyciśnie się ze środka.\nRozłożyć promieniście na małych talerzykach, układać pomiędzy naleśnikiem plastry kiwi, ćwiartki truskawek.\nWierzch udekorować pozostałymi truskawkami -układając je na kształt płatków kwiatu. Środek wyłożyć kulkami czekoladowymi-jako pręciki kwiatu.\nDeser nie jest przesłodzony a porcje nie są duże wiec można zjeść bez wyrzutów sumienia.\nBezmięsne Jarskie Desery Desery z owocami Dla dzieci powyżej 1-go roku Kuchnie narodów Kuchnia polska Potrawy mączne Naleśniki i omlety Wielkanoc\ndeser dla dzieci naleśniki truskawkowe wielkanoc więcej tagów\nGosia76 (2011-04-13 11:29)\nmacha17 (2011-05-15 11:27)