Żurek: Czy chodzi o przejęcie Sądu Najwyższego? - Dziennik.pl\n3 czerwca 2016, 11:47 Ten tekst przeczytasz w 12 minut\nW "Dzienniku Gazecie Prawnej", w dniach 13-15 maja 2016 (nr 92) ukazał się bardzo obszerny artykuł Pana Pawła Dobrowolskiego, zatytułowany : "Druga terapia szokowa. Dla sądów". Trudno dociec, czy autor jest prawnikiem. Chcąc wejść w merytoryczną debatę chciałem go poznać. Niestety według mnie nie jest przypadkiem, że tekst, który bardzo silnie uderza w Krajową Radę Sądownictwa - konstytucyjny organ stojący na straży niezawisłości sędziów i niezależności sądów, ukazał się w tym samym czasie, gdy ujawniony został przez rząd projekt nowelizacji ustawy o KRS. Projekt ten niestety zawiera kilka rozwiązań niezgodnych z Konstytucją. Skracanie konstytucyjnej kadencji sędziów w Radzie, obowiązek przedstawiania Prezydentowi dwóch kandydatur na sędziów, eliminowanie prezesów z grona kandydatów na członków Rady czy tworzenie niezwykle pogmatwanych okręgów wyborczych - te przepisy mają osłabić Radę. I to jak najszybciej.\nPoszukując dorobku autora, który nie zamieścił w artykule informacji o tym, czym zajmuje się w swej pracy zawodowej, natknąłem się na jego nazwisko w grupie ekspertów Instytutu Sobieskiego (IS). Jak wiemy z publikacji prasowych, Instytut otrzymuje stałe finansowe wsparcie od rządzącej dzisiaj partii.\nWśród nazwisk twórców IS znajdują się postaci, które zasiadają obecnie w rządzie czy kancelarii Pana Prezydenta. Na stronach Instytuty znajdują się także podziękowania od Kancelarii Premiera Viktora Orbana za publikację: "Węgry Orbana - wzór czy przestroga?".\nPaweł Dobrowolski w DGP pisze: Wyniosłe chowanie się sędziów przed oceną obywateli za korporacyjną solidarnością, Krajową Radą Sądownictwa (KRS), za hiperformalizmem procedowania i interpretowania prawa – to działania rodem z PRL. To gruba obelga.\nNa czym zatem ma polegać ocena obywateli ? Czy autor ma świadomość, że procesy w Polsce są jawne ? Czy w ogóle docenia np. kontrolę niezależnych mediów które non stop przyglądają się procesom w Polsce, komentują i oceniają sędziów czy ich uzasadnienia. Także rozprawy dyscyplinarne sędziów są dostępne dla publiczności. Na większości rozpraw cywilnych jest już zamontowany system nagrywania rozpraw. To samo ma być wkrótce na wszystkich sprawach karnych. Każdy sędzia co kilka lat przechodzi ocenę pracy, a każde jego orzeczenie podlega weryfikacji w toku instancji, jeśli strona go zaskarży. Co wg autora oznacza korporacyjna solidarność, której emanacją ma być KRS ? Czy autor wie o tym, że w skład KRS oprócz sędziów wchodzi 4 posłów, dwóch senatorów i przedstawiciel prezydenta? Czy wie, że gdy o stanowisko ubiega się adwokat, radca prawny czy notariusz, to zawsze w zespole przedstawiającym Radzie propozycje obsadzenia stanowiska uczestniczy przedstawiciel danej korporacji prawniczej? Ponadto Rada czy sędziowie, to nie jest korporacja. Sądy są jedną z konstytucyjnych władz.\nAutor zarzuca sędziom, że chowają się za hiperformalizmem. Ale nie zająknął się, kto tworzy przepisy, które sądy mają obowiązek stosować . Nie dostrzega np. faktu, że akty - tak podstawowe, jak kodeksy - od chwili swego powstania nowelizowane są już nie kilkadziesiąt a kilkaset razy. To ustawodawca tworzy te przepisy. Często fatalne. Pełne luk i sprzeczności. Czy autor wie, że obecnie polskie sądy karne, z uwagi na radosną twórczość parlamentu, muszą jednocześnie stosować trzy procedury karne? Starą, obowiązującą do lipca ubiegłego roku, średnią, od lipca do kwietnia tego roku, i ostatnią od kwietnia tego roku ? Czy to też wina KRS ?\nCo do Formalizmu stosowania prawa to polecam orzecznictwo Sądu Najwyższego. Zwłaszcza dotyczące stosowania tzw. klauzul generalnych, (np. najbardziej znanej zasady współżycia społecznego z art. 5 Kodeksu Cywilnego). Tam właśnie duch prawa znajduje swoje odzwierciedlenie. Ale duch prawa to nie jego dowolność. Bo dowolność to brak pewności prawa, jakże istotnej dla każdego obywatela.\nAutor nazywa sędziów wyższych instancji "pałacowymi" twierdząc , że to określenie ukute przez tych z niższych instancji. Dodaje, że określenie pochodzi albo od lepszych warunków pracy, albo od kompromisów, na które musieli pójść z pałacami władzy, by awansować. Takie insynuacje są po prostu nieprzyzwoite.\nPamiętam, gdy swego czasu doszło do utworzenia jednego ze stowarzyszeń sędziowskich, nazwijmy to - rozłamowego. Część sędziów, która się odłączyła, chciała otwartej debaty z rządem na temat reform wymiaru sprawiedliwości. Wówczas została złośliwie nazwana przez kolegów, którzy chcieli dni bez wokand - stowarzyszeniem pałacowym. Byli to ci, którzy nie chcieli protestować a rozmawiać. Chciałbym spotkać autora na publicznej debacie, aby wyjaśnił, jakie sędzia może i czy zawiera kompromisy z "pałacami władzy", by awansować? Może ma wiedzę o takich kompromisach? Może powinien opowiedzieć o takich działaniach Prokuratorom?\nJeśli chodzi o dane pozytywnych ocen dla sądownictwa w USA, autor nie podaje pełnej prawdy. Powołuje się na Instytut Gallupa o poparciu ponad pięćdziesięcioprocentowym. Raport Gallupa - Confidence in Judical Systems Varies Worldwide - określa pozytywne oceny sądów w USA na 47 procent. Nie jest to zatem ponad 50 procent.\nAutor wskazuje, że prywatnie sędziowie mogą sobie szydzić z braku zrozumienia zwykłych ludzi. Natomiast w demokracji ostatnią instancją obrony jest wsparcie obywateli. Autor zastanawia się, dlaczego w USA wsparcie obywateli jest dwa razy większe w niż w Polsce. Zarzuca także, że nasze sądowe elity nie widzą potrzeby zmian lub widzą je inaczej. Cytuje tutaj wypowiedzi Pierwszej Prezes Sądu Najwyższego.\nAutor wie, że gdyby w Stanach Zjednoczonych napisał artykuł zatytułowany "amerykańska mafia sądowa", a np. rzecznik prezydenta USA powiedziałby o sędziach Sądu Najwyższego USA "grupa kolesi", zostałby zniszczony finansowo procesami sądowymi. Gdyby pełnił jakieś funkcje publiczne, musiałby się z nimi dożywotnio pożegnać. Instytucjonalny szacunek do wymiaru sprawiedliwości, jaki jest w USA jest czymś, czego zazdroszczą Stanom chyba wszystkie kraje na świecie. Autor zupełnie nie dostrzega tego zjawiska. Jeżeli myśli, że sędziowie mogą być bezkarnie opluwani, powinien mocno zrewidować swoje poglądy.\nAutor zarzuca Ewie Siedleckiej manipulowanie danymi statystycznymi, gdy chodzi o nakłady na sądownictwo. Przy tym zupełnie pomija wyniki tzw. Tablicy wymiaru sprawiedliwości (badania robione dla wszystkich krajów UE przez podmioty zewnętrzne), które plasują nas lekko powyżej średniej europejskiej. W szybkości załatwiania spraw często bijemy takie kraje starej Unii jak Francja czy Włochy.\nTo, że mamy wielu sędziów w Polsce, wynika z tego, że od lat rząd i parlament poszerzają kognicję sądów, dodając co rusz nowe sprawy sądom. Przypominam, że w 2015 roku liczba wpływu przekroczyła 15 milionów rocznie. A od 2008 roku nie wzrosła liczba etatów. Polski sędzia nadal musi bić się o asystenta, bo zwykle jeden pomaga kilku sędziom na raz. Gdy od wielu lat postulujemy, by do drobnych spraw np. wykroczeniowych powoływać w gminie swego rodzaju sędziego pokoju, nikt nas nie słucha.\nCo do zarobków sędziów, nie będę się wypowiadał. Ale jeśli autor pisze o średniej krajowej, to może porówna koszyk żywnościowo-mieszkaniowy w krajach, o których pisze, gdzie sędzia zarabia określony procent średniej. Sędziowie nie chcą zarabiać dużo - chcą mieć poczucie bezpieczeństwa i wynagrodzenie odpowiednie do odpowiedzialności, jaką ponoszą, wydając wyroki. Gdy wypracowali kompromis, że ich wynagrodzenie jest sprawiedliwie powiązane ze średnią krajową - to niestety nie dotrzymano tego, zamrażając ich wzrost, mimo że rosła średnia krajowa. Jak więc ufać własnemu państwu? Nie możemy należeć do związków zawodowych, nie zasiadamy w komisji trójstronnej, nie mamy prawa do strajku. Mimo to już od dawna nie słyszałem, by sędziowie walczyli o swoje zarobki.\nAutor pisze o złym prawie, wskazując, zgodnie z prawdą: że to nie oni uchwalali takie prawo. Ale też nic nie zrobili, by je zmienić. Być może autor nie jest prawnikiem i nie rozumie, jakiej czasem ekwilibrystyki trzeba dokonywać, by stosować wadliwe prawo tak, by nie wydać niesprawiedliwego wyroku. My to robimy. I w sądach powszechnych. Ale także robi to każdego dnia Sąd Najwyższy. Monitujemy, piszemy elaboraty, który każdy nowy minister w dużej części wrzuca do szuflady. Zadajemy pytania prawne, prejudycjalne, skargi do TK. Piszemy felietony. Obnażamy wady prawa w mediach. Stowarzyszenia sędziowskie mają całe tematyczne zespoły. Kto korzysta z ich rad czy opinii? Mówimy w mediach, co trzeba zmienić, KRS opiniuje każdy projekt. Proszę poczytać nasze opinie i uwagi. Ile z nich uwzględniono? Promil? Reszta trafia do kosza. Co tak naprawdę zawsze zniechęca tych, co się ponadprzeciętnie angażują. Co możemy jeszcze wg autora zrobić?\nOd lat postuluję, by niesporne rozwody, gdzie rodzice porozumiewają się co do opieki nad dziećmi i podziału majątku, załatwiać w urzędzie. Ale żaden polityk, tym bardziej obecna władza, nie chce tego wcielić w życie. Od lat piętą achillesową są biegli. Bardzo zróżnicowany poziom opinii. Bardzo długie terminy do dobrych fachowców, które często blokują proces. Właściwie iluzoryczny system kwalifikacji na biegłego.\nPiszemy, projektujemy, powstają kolejne zespoły, projekty ustaw i zero korzystnej zmiany. Egzekucja kuleje, bo regulacje prawne tej sfery zmieniają się w takim tempie, że nikt nie wie już, jakie obecnie prawo należy stosować. Ale najłatwiej zrzucić winę na sędziów.\nDostrzegałem pewne światło w tunelu, gdy Rządowe Centrum Legislacji uporządkowało szereg zagadnień. Ale dzisiaj znowu wyrzuca się to do kosza. Rzetelną opinię eksperta traktuje się jak zamach na projekt rządzącej opcji politycznej.\nAutor kolejny raz uderza w KRS, gdy pisze, że władza sądownicza w Polsce jest władzą nierozliczalną przez obywateli. I dalej: Radzie powierzono kariery sędziów, ale pominięto organizację pracy sądów i zarządzanie nimi (…) Jedną z głównych przyczyn braku naprawy sądownictwa w ostatnich trzech dekadach jest ukonstytuowanie KRS jako udzielnego księstwa wierchuszki sędziowskiej, a pozbawionego realnej odpowiedzialności za stan sądownictwa.\nRozumiem, że autor musiał pisać ten tekst na zlecenie. Gdy pojawiał się projekt ustawy o KRS, który ją w obecnym składzie wygasza (przynajmniej na jakiś czas). Ale czy wolno tak lekko rzucać takie oskarżenia?\nOd trzech dekad prosimy o przekazanie nadzoru administracyjnego nad sądami albo Pierwszemu Prezesowi Sądu Najwyższego, albo KRS-owi. Do tego pierwszego podmiotu chyba przychyla się większość. Bez rezultatu. Dajemy przykłady sądów administracyjnych, które tego nadzoru nie mają i o wiele lepiej funkcjonują. Czyli gdzieś się to udaje. Jedna osoba odpowiedzialna - nie wiele podmiotów - daje gwarancje efektywności nadzoru oraz wizji i ciągłości reform. Najpierw musi być pełna i niezależna diagnoza. Tak, by kataru nie leczyć antybiotykiem.\nReformy wymiaru sprawiedliwości muszą być wprowadzane ewolucyjnie i w przemyślany sposób. Autor, jak widać, znajduje winnego w KRS-sie. Bo jest na to zapotrzebowanie. Może to nie tylko - zapowiadana przez kilku polityków - zemsta za spotkanie z Komisją Wenecką (zresztą na prośbę polskiego MSZ). Może to przygotowanie do "przejęcia" Sądu Najwyższego? Wystarczy węgierskim modelem pomanipulować i już połowa Sadu Najwyższego idzie w stan spoczynku. Wtedy, aby obsadzać "swojakami", trzeba mieć uległą i pełną chętnych do awansu Krajową Radę Sądownictwa. Może właśnie o to naprawdę toczy się dzisiejsza batalia?\nSzkoda, że krytykując KRS, autor nie dostrzega, że to Minister od lat dzieli etaty w sądownictwie, ma prawo znoszenia i tworzenia sądów, rozdziela etaty urzędnicze i inne (asystenckie oraz referendarskie). Kto dzisiaj pamięta nieudane reformy i ile one nas wszystkich kosztowały, pomnażając statystyczne wydatki na sądownictwo? Sądy 24-godzinne, wydziały cywilno-karne, sądy grodzkie, likwidacja 1/3 sądów rejonowych i potem ich przywracanie. Ich twórcy nawet kamuflowali koszty, nie liczyli np. tysięcy roboczogodzin, odciągania od pracy merytorycznej sędziów i pracowników, by później wyrzucić to do kosza. Liczono koszty tabliczek na sądach i pieczątek. A to, że nagle po każdej nieudanej reformie spadała liczba załatwień, wzrastała zaległość, bo sędziowie musieli wprowadzać te nietrafione pomysły - kogo to obchodzi? Chyba tylko strony, które mają dość wlokących się procesów i sędziów, na których zrzuca się odpowiedzialność za cały ten bałagan.\nJedynym sprawiedliwym, który chce prawdziwej reformy, a nie walczy o zarobki, jest wg autora wiceminister, zresztą sędzia, Łukasz Piebiak, który nie skupia się na walce o zarobki w postaci dni bez wokand, a na pozytywnej pracy. I tu akurat chyba się autor myli kolejny raz. Jeśli mnie pamięć nie myli, to właśnie rzeczony wiceminister był w grupie osób, które dniami bez wokand chciały walczyć o wyższe uposażenia. Potem był w MS za poprzedniego rządu, a teraz okazuje się ostatnim sprawiedliwym, bo nadzoruje zespół reformatorów, a wg autora reszta sędziów milczy, bo tylko to potrafi. Znam sędziego Piebiaka od lat, znam też jego nieudaną walkę o awans. Być może ma dobre intencje. Ale nie wolno budować projektu reformy sądownictwa jedynie na kilku sędziach sądów rejonowych (część znana mi osobiście), którzy mieszają dobre pomysły z własnymi frustracjami związanymi z prywatnymi wojnami ze swoimi prezesami czy wizytatorami. Nie można przygotowywać ogromnej reformy bez dyskusji z sędziami wyższych instancji, globalnym spojrzeniem na złożoność systemu i procedur. Trzeba liczyć i przewidywać skutki. Zespół ministerialny robi to wszystko bez jakichkolwiek konsultacji z KRS-em, zapominając, że sędziów z obecnej rady wybrała przytłaczającą większością głosów grupa delegatów z wszystkich sądów, także rejonowych. I mają legitymację, by z nimi konsultować tak ważne zamierzenia. A minister sprawiedliwości - członek KRS od dawna nie pojawia się na Radzie. Gdy był zapytany, jakie są plany, odpowiedział - bardzo zasadnicze. I tyle. Tymczasem właśnie po to jest członkiem KRS, by była to platforma do debaty i projektowania założeń. Tak zaplanował kiedyś ustawodawca.\nAle "reformatorzy", których nie poparło środowisko, mówią: rządzi klika. Jak "my wygramy", to będzie rządzić rozsądek i demokracja. I co wynika z tych przecieków reformy: rozwalić KRS - stworzyć własny z sędziów rejonowych. Być może zweryfikować wszystkich sędziów, zlikwidować apelacje lub rejony. Zmienić co się da - procedury też. Uwolnić sędziów od przewodniczących i prezesów. Bo oni wymagają, pilnują no i są leniwi. Tak na marginesie - sędzia który w życiu już coś zdobył, nie ma pędu do kariery, stanowisk - jest osobą o wiele bardzie odporną na wpływy niż młody sędzia u progu kariery. Tak niestety wskazuje logika i doświadczenie. Najlepiej to może znieść prezesów. Nikt nie dostrzega, jak wielu z nich walczy i reformuje swoje sądy. I jak wiele w tych sądach zmieniło się na lepsze. Oczywiście, że prezes nie będzie orzekać tyle co sędzia liniowy, ale ma nie tylko odpowiedzialność, trudne często relacje z kolejną zmianą w MS, i tysiące problemów i spraw, których nie ma zapracowany sędzia. Ale chyba to czas rewolucji - a jak wiemy, hasła rewolucji zawsze były te same: wy dobrzy ludzie i ci źli co wami rządzą.\nA teraz konstruktywnie o problemach.\nApeluję do autora raz jeszcze - zróbmy merytoryczną debatę o reformie wymiaru sprawiedliwości. Kilka godzin - ja i Pan. Pan z punktu widzenia eksperta Instytutu, ja - tak poniewieranego przez Pana organu Konstytucyjnego KRS. Na argumenty. Nie pomówienia, insynuacje i utarte przez część polityków slogany. Widzę pewne punkty wspólne, które możemy rozwinąć i konstruktywnie wcielić w życie.\nCzy likwidacja sądów i zmiana struktury jest konieczna, by zreformować pewne dolegliwości systemu ? Według mnie nie. Jest pewnie między nami zgoda co to tego, jak zrobić, by nie było w sądach pędu do awansu, bo wszyscy na tym tracą. Kilka rozwiązań. Najpierw wyrównać obciążenia między sędziami. Ekonomiści mówią, że system stałby się wydajniejszy o 20 proc. I łatwiej byłoby wykorzystać kadrę i rozliczać leniuchów, którzy są w każdym zawodzie. Bo jak rozliczać sędziego z terminowości uzasadnień, gdy ma tysiąc spraw w referacie a jego kolega ma 250? Jak to zrobić sprawiedliwie? Każda apelacja załatwiła w ubiegłym roku określoną liczbę spraw i ma określoną liczbę etatów sędziowskich i innych. Ustalamy pensum statystyczne. Ile w danej apelacji musi być sędziów na tę liczbę spraw, którą załatwić musi. Wychodzą nam apelacje przeetatyzowane i niedoetayzowane. W tych przeatatyzowanych naturalnie zwalniają się etaty i w nich nie obsadzamy tylko ogłaszamy je w tych, gdzie są braki do średniej. KRS obsadza ok 500 etatów rocznie. Za 3 lata to 1500 nowych. Gwarantuję, że to wyrówna system już w dwa lata. A potem dajemy Prezesowi Apelacji pełną kompetencję do rozdziału puli etatów w apelacji na okręgi i rejony i wyrównywania obciążeń między sądami. To prezes decyduje, gdzie ogłosić etat, gdzie wygasić, i ma 3 lata na wyrównanie obciążeń. Z tego rozliczy go Minister, ale wcześniej da mu narzędzia, by była realna możliwość wykonania tego zadania. Wprowadzamy otwarcie stawek awansowych i tytulatury dla sędziów rejonowych. Jeśli sędzia rejonowy jest dobry, nie dostaje wytyków, nie ma dyscyplinarek, ma równe obciążenie i warunki pracy, ciężko pracuje, to tam, gdzie pracuje, może dojść do stawki sędziego apelacyjnego oraz tytułu sędziego apelacyjnego. Ilu sędziów zostanie w swoich macierzystych jednostkach? Wielu. Nie zostawią swoich spraw, jak będą szli do awansu. A to jedna z przyczyn powstawania przewlekłości. Prezes Apelacyjny uzyska sporą liczbę sędziów z tytułami, którzy dobrowolnie będą mogli pomagać w sądach wyższych instancji czy innych, gdzie jest zbyt dużo spraw. Jak będą dobrzy, pracowici i będą chcieli przejść do sądu wyższej instancji, to będzie to ich plusem przy takim ruchu kadrowym. Ale już nie będzie tej zatruwającej presji finansowo-ambicjonalnej, czy poprawy warunków pracy, bo obciążenia będą takie same, tytuły i wynagrodzenia również. Dla wszystkich pracowitych i mądrych. System stanie się elastyczny.\nKolejna rzecz to rozwój mediacji i ograniczenie kognicji. Sędzia pokoju do wykroczeń - kadencyjny, wybierany przez Gminę np. przy wyborach ławników. Jeśli w mieście jest problem ze złym parkowaniem, to kara surowo; jak z deptaniem trawników, to skupia się na tym. Rozliczalny, prawnik po studiach. Zróbmy eksperyment.\nReforma egzekucji, ale kompleksowa a nie manipulacja stawkami za egzekucje, by puszczać oko do wyborcy i reagować medialnie, gdy ktoś kradnie rolnikowi ciągnik. A proces nominacji na sędziego? Najpierw trzeba go pilnie prześledzić. Poznać, jak jest teraz. Jak jest transparentny. Jak ma wady, to ustalić jakie. Jak je możemy wyeliminować. Temat osobny to system kształcenia na sędziego i potem sędziego. Jest szkoła o wysokim poziomie, ale znowu nadmierne podporządkowanie Ministrowi powoduje niepewność dla uczących się i zbyt częste zmiany regulacji. A może jak w Hiszpanii? Skąd czerpaliśmy pierwotne wzorce. Szkołą sędziów podległa KRS-owi a szkoła prokuratorów podległa ministerstwu.\nTematów do rozmowy jest wiele. Ponawiam zatem propozycję publicznej kilkugodzinnej debaty - jeden na jeden, bo to gwarantuje wniknięcie w meritum problemów. Tylko proszę już nie pisać, że się okopujemy, że nie mamy pomysłów, że bronimy złego systemu. Najbardziej nas boli to, gdy niesprawiedliwie się ocenia naszą pracę, nie dając szansy do repliki. I jeszcze to, gdy chce się skłócić środowisko dla doraźnych politycznych celów. I gdy pisze się na zlecenie, słuchając tylko jednej strony i wybiórczo dobierając argumenty.\nAutorem jest sędzia Waldemar Żurek, rzecznik prasowy Krajowej Rady Sądownictwa\nsąd sedziowie wymiar sprawiedliwości Waldemar Żurek sąd najwyższy sądownictwo Ministerstwo Sprawiedliwości\nmam nadzieję że nadejdzie czas na oszustów w togach. oby jak najszybciej\ntrzeba tych nieuczciwych kolesi w togach wsadzać na długie lata do więzienia a należy zacząć od prezes sn\nPanie Żurek , widać ,że to pana artykuł został napisany pod dyktando tych wszystkich sędziów którzy za wszelką cenę chcą zachować status quo postkomunistycznego systmu sądwnictwa. Czy ma pan bielmo na oczach nie widząc ogromnej patologii w sądownictwie a może jest pan tylko załganym człowiekiem. Mamy demokrację i sędziowie muszą się dostosować do zasad demokratycznego państwa a nie tworzyć z siebie KAPŁANÓW starożytnego Egiptu którzy byli ponad ciemnym ludem. To nie te czasy panie Żurek!!! A jeśli chodzi o debatę to powinna się odbyć nie jeden na jeden jak pan proponuje ale w większym gronie z przedstawcielami różnych środowisk .\nNie było dekomunizacji w sądach i powstały zorganizowane grupy przestępcze\nPonieważ bardzo trafne są Pana argumenty to nikt z Panem nie będzie chciał prowadzić żadnej debaty.\nJa nawet nie czytam co tam Żurek Sznurek znowu wypocił. Ten gościu kojarzy mi się z Laskiem z tej ich komisji Smoleńskiej. Czekam kiedy zniknie z wizji...co niebawem nastąpi jak PIS zrobi z tą kliką POrządek. Wreszcie ktoś to zrobi. BRAWO.\nKoniec komunistycznej spuscizny w togach. Rozpatrzec orzekanie niektorych sedziow raz jeszcze i na panstwowy wikt wyslac bandziorow w togach.\ntrzeba zrobić tak jak w rosji po rewolucji. sędziwie wybierani z prawomyśnych, którzy rozstrzygali tak jak chciała władza...i po kłopocie...\nPanie Zurek - prosze sie nie martwic - KOD przygotowuje krwawy Majdan a wtedy zostanie po staremu .Juz oponka Naszemu Prezydentowi - pekla !!!\n1. Gdyby z Polsce wszyscy sedziowie byli jak sedzia Zurek to by bylo o wiele lepiej, niestety jest roznie, oczywiscie wiele problemow, pomyslow itd. 2. Moj jest kontrowersyjny, skoro za 1 etat sedziego mogą byc 3 etaty asystentów, to zmniejszenie z 11 tys. do 8 tys. ilosci sedziow da 9 tys. etatow asystentow, i na pewno nie bedzie gorzej czy wolniej, po co tylu sedziow i tak malo aparatu pomocniczego, to bym zmienil, przeciez sedziowie odchodza na emeryture, etaty sie zwlaniaja itd,\nniestety ale sądy polskie mają złą opinie,są badania które to pokazują. jeżeli p. Żurek nie wie o tym to bardzo żle,wystarczy niech sobie poogląda program ,,Państwo w państwie ,, może coś zrozumie????\nPrzejecie Sadu Najwyzszego przez PiS byloby krokiem we wlasciwym kierunku, gdyz zakonczyloby okres niepewnosci w Polsce. Polsce bardzo potrzeba okresu stabilizacja, aby moc zrealizowac dobra zmiane.\nŻurek,Pan Ziobro zje cię na pierwsze danie i zagryzie bułeczką.\nSąd Rejonowy w ***** ma kodeks Postępowania Cywilnego. Wnosi sie o wyłącznie tego sędziego. Sąd Okręgowy w Słupsku ma w ***** obywatela . Tak wygląda ten twór.


Kolejna dyskusja o pożarze. Szałabaj: Po co my tak gadamy o niczym? | Riposta Pionki\nKolejna dyskusja o pożarze. Szałabaj: Po co my tak gadamy o niczym?\n22 stycznia odbyło się posiedzenie komisji infrastruktury i gospodarki, która odwiedziła teren pogorzeliska. Radni blisko godzinę dyskutowali na temat składowania odpadów, zabezpieczenia terenu czy w ogóle zabezpieczenia przed wybuchem kolejnego pożaru. Pojawił się również pomysł ogrodzenia cudzej własności, blokady dowozu czy kontroli zawartości składowanych pojemników.\nTemat odpadów na terenach byłych zakładów Pronit powraca co jakiś czas. Tym razem dyskusja opierała się głównie na ostatnich wydarzeniach, ale już wcześniej radni tej i poprzedniej kadencji wielokrotnie wizytowali składowiska na Pronicie. Na ich pytania odpowiadał pracownik wydziału ochrony środowiska, pokazywał dokumenty, wyjaśniał, że miasto nie może ingerować w cudzą własność, ale przynajmniej bez przerwy urzędnicy wysyłają pisma do WIOŚ, starosty, marszałka czy straży pożarnej aby wreszcie ktoś zareagował na to, co dzieje się tuż obok osiedli mieszkalnych. Póki co, ci co wydali pozwolenia nie reagują w stopniu, który zadowoliłby mieszkańców. Odpady jak leżały, tak leżą, śmierdzą i szkodzą. Teren prywatny, miasto nie może nic zrobić. Nie jest nawet stroną w sprawie, a więc żądać nie może, pozostały jedynie prośby. Proceder zaśmiecania był i nadal jest powszechny w całym kraju, bo na takie działania pozwalało liberalne prawo. Polska stała się śmietnikiem Europy.\n– W dniu dzisiejszym członkowie komisji i radni właściwie byli na terenie pogorzeliska upadłej firmy Bomax – mówiła przewodnicząca komisji Wioletta Grzywacz. – Na tym terenie zastaliśmy hałdy nadpalonych śmieci, rozrzuconych tworzyw sztucznych oraz spalony budynek. Chcieliśmy zapytać, nie wiem czy pana, panie burmistrzu, proszę odpowiedzieć, kto odpowiada za ten teren w tej chwili?\nOdpowiedzi udzielił Piotr Pasek (Wydział Porządku, Obrony Cywilnej i Zarządzania Kryzysowego), który mówił, że właścicielem terenu jest prywatny przedsiębiorca, zrezygnował z prowadzonej działalności, ogłosił upadłość, a w jego imieniu działa syndyk masy upadłościowej. Dokładnie o tym samym informował radnych burmistrz 2 dni wcześniej na posiedzeniu komisji zdrowia i ochrony środowiska, kiedy przedstawiał przebieg akcji na terenie Pronitu.\n– I nie wiem, może przedstawimy całą sytuację panie burmistrzu od początku, bo nie wszyscy radni byli na poprzedniej komisji, także byśmy prosili o przedstawienie całej sytuacji odnośnie tego pożaru zaistniałego na terenie Bomaxu – prosiła radna.\nPiotr Pasek omówił przebieg ze szczegółami, od momentu, kiedy w sobotę o godz. 3:30 został poinformowany, że na terenie składowiska wybuchł pożar. Mówił o akcji straży pożarnej, o magazynach Mesko, o ewentualnej ewakuacji mieszkańców właśnie ze względu na niebezpieczeństwo bliskości materiałów wybuchowych od miejsca zdarzenia. Była też mowa o monitorowaniu jakości powietrza przez laboratoria mobilne i braku zagrożenia dla ujęć wody.\n– W niedzielę o godz. 14:40 odebrałem już pogorzelisko całkowicie ugaszone.\nRadna Wioletta Grzywacz pytała jak ten teren zostanie zabezpieczony i czy miasto będzie go zabezpieczało, czy może syndyk, i czy porozrzucane tworzywa sztuczne nadal znajdują się wyłącznie na terenie firmy.\n– Myślę, że jak nie dotrzemy do syndyka, to będziemy musieli to jakoś zabezpieczyć – odpowiedział Piotr Pasek. – Nigdzie na bok, na inne działki nie wolno było tego przerzucać. Było pytanie czy od razu tego nie wywozić, ale też nie wolno.\n– Co możemy zrobić jako miasto żeby zabezpieczyć się na przyszłość przed takimi katastrofami? – pytała radna Grzywacz, a Piotr Pasek odpowiedział, że właściwie nie da się uniknąć takich zdarzeń, bo zawsze znajdzie się ktoś kto podpali i najlepszym rozwiązaniem jest unikanie tego typu działalności na naszym terenie, ale przecież uchwałę w tej sprawie przyjęła poprzednia rada miasta.\n– To co znajduje się w tej chwili na Pronicie, to są zaległości z poprzednich lat – dodał Robert Kowalczyk.\n– Ja mam pytanie odnośnie tych nieznacznie przekroczonych norm tego opadu pyłów? – pytał Wojciech Maślanek. – I w jakiej wielkości były te przekroczenia?\nPiotr Pasek omawiając przebieg akcji mówił, że monitorowano stan powietrza w mieście i okolicy. W pewnym momencie w okolicach sklepu Lidl były nieznaczne przekroczenia norm, ale niezagrażające ludności. O wiele większe zanieczyszczenie jest właściwie każdego dnia w naszym mieście, szczególnie w sezonie grzewczym. W dniu wybuchu pożaru był wysoki pułap chmur i cały dym unosił się nad miastem, a pyły spadały głównie na tereny zalesione.\n– My nie otrzymaliśmy tej informacji (o wysokości przekroczeń). Te informacje ma WIOŚ, ale z ich badania o godz. 15-tej nie było żadnych przekroczeń – mówił Piotr Pasek. – Koło południa było nieznaczne, chwilowe przekroczenie w okolicach Lidla. Jak oni to określili, wystąpiło w chwili jak pojawiła się smuga dymu, bo to nie było przez cały czas.\nW momencie, kiedy na Pronicie gaszono składowisko, czujniki Airly rozlokowane na terenie miasta Pionki, pokazywały największe zanieczyszczenie powietrza w okolicy ul. Chemicznej.\n– W uzupełnieniu wypowiedzi pana Piotra Paska. W momencie, kiedy oczekiwaliśmy na ten samochód z Płocka o godz. 16-tej, to pan z delegatury WIOŚ z Radomia powiedział, że będą badania zrobione, a protokół otrzymamy – dodał radny Włodzimierz Szałabaj, który był w sztabie kryzysowym podczas zdarzenia.\nRadny Tomasz Łyżwa zapytał więc czy zlokalizowany został już syndyk firmy Bomax.\n– No bo z tego co rozumiem, syndyk teraz zarządza tą masą upadłościową, bo ta firma jest w stanie upadłości. Czy jest kontakt z tym syndykiem? – pytał radny. – Czy został zawiadomiony o całej sytuacji?\n– Syndyk masy upadłościowej został zawiadomiony zaraz w poniedziałek – odpowiedział Grzegorz Abramowicz, kierownik wydziału ochrony środowiska. – Wysłaliśmy do niego faksem informację z uwagi na to, że dzwoniąc do kancelarii, dowiedzieliśmy się, że syndyka nie ma i że skontaktuje się z nami. Nie kontaktował się, więc wysłaliśmy informację, że ma w obowiązku zabezpieczyć teren itd., bo on jest jakby zarządcą w imieniu tego upadłego. Także to wszystko jest zrobione.\n– A to może tak jeszcze dalej idące pytanie – kontynuował radny Łyżwa. – Czy według prawa w tej chwili syndyk ma obowiązek zabezpieczyć ten teren? Bo to jest teren prywatny, znaczy firmy, tak?\n– Tak, to jest teren firmy, prywatny – odpowiedział Grzegorz Abramowicz. – Syndyk zarządza tym terenem w imieniu właściciela.\n– Rozumiem, ale według prawa on powinien to zabezpieczyć żeby tam nie dochodziło do takich sytuacji i innych? – dopytywał radny Łyżwa.\n– Tak. Jest prawo upadłości, które w piśmie zacytowaliśmy, syndyk niezwłocznie obejmuje mienie upadłego, zarządza nim, zabezpiecza go przed zniszczeniem, uszkodzeniem lub zabraniem go przez osoby postronne – odpowiedział kierownik i odczytał fragment pisma do syndyka. – W związku z powyższym zwracamy się do pana, jako podmiotu odpowiedzialnego za zarządzanie i zabezpieczenie tego terenu, który wchodzi w skład masy upadłościowej o podjęcie natychmiastowych działań polegających przede wszystkim na zabezpieczeniu pogorzeliska, zabezpieczeniu pozostałych tam nadpalonych odpadów oraz zabezpieczeniu terenu przed dostępem osób postronnych oraz przed możliwością zaprószenia ognia. I w załączeniu mu przesłaliśmy protokół przekazanie terenu, bo musieliśmy przejąć go od straży pożarnej.\nTomasz Łyżwa pytał jeszcze o majątek firmy Bomax, a więc to, co po mniej pozostało. Całym majątkiem w zarządzaniu syndyka jest spalony budynek i hałdy nadpalonych odpadów tworzyw sztucznych. Pytał też o firmę Olmer.\n– Czy my jako miasto mamy jakieś realne i prawne środki żeby np. do tej firmy Olmer, bo mam nadzieję, że do firmy, która upadła, jest w stanie upadłości żadne śmieci nie będą dowożone, ale czy do firmy Olmer jakby zablokować dowóz? Bo rozumiem, że przeróbki tych odpadów nie ma albo jest szczątkowa, a dowożone są następne partie. Być może za niedługo przestanie ta firma działać, ale do tego czasu może się tam zgromadzić pewna ilość niebezpiecznych substancji. Czy my mamy w ogóle jakiś realny wpływ na to żeby przyblokować już jakiś dowóz, to składowanie?\nGrzegorz Abramowicz wyjaśnił, że teren tej firmy również jest terenem prywatnym i miasto nie ma bezpośrednio żadnej możliwości zablokowania ani prowadzonej działalności, ani dowozu na prywatną działkę. W sprawie firmy od lat wysyłane są pisma, informowany jest marszałek, który wydał pozwolenie na taką działalność, WIOŚ nakłada kary, ale jedyną szansą jest brak aktualizacji pozwolenia na wykonywanie utylizacji. Takie pozwolenie kończy się w marcu bieżącego roku i być może tym razem urząd marszałkowski nie będzie go przedłużał. Urzędnicy miejscy co jakiś czas monitorują to, co dzieje się na terenie tej działki, ale nie mogą wchodzić na prywatny teren, ani dokonywać jakichkolwiek pomiarów czy inwentaryzacji składowiska.\n– Czy mamy jako miasto wiedzę, nie wiem czy też mamy takie kompetencje żeby dowiedzieć się co jest w tej cysternie? – pytała radna Grzywacz. – Tam cysterna stoi na tym terenie firmy Olmer. Czy sprawdzane to było w jakiś sposób? – ale odpowiedź brzmiała, że miasto nie ma takiej możliwości kontrolowania prywatnej własności przedsiębiorcy.\nRadna zapytała czy mieszkańcy miasta mogą czuć się już bezpiecznie w związku z ewentualnym skażeniem powietrza i ujęć wody po pożarze składowiska. Ujęcia wody są w całkowicie innym miejscu niż wybuchł pożar, a informacje o braku zagrożenia zostały podane we wszystkich możliwych mediach lokalnych, a nawet ogólnokrajowych.\nW dalszej części komisji rozpoczęła się dyskusja na temat ilości wody, która została użyta do gaszenia pożaru. Z miejskiego wodociągu pobrano ok. 2500 m³ i radny Stanisław Pacan pytał czy za zużytą wodę zapłacą mieszkańcy. W związku ze zmianą prawa w tym zakresie, wodę pobraną do akcji gaśniczej należy wycenić (do tej pory w takich sytuacjach była darmowa). PWKC na podstawie odczytów wystawi rachunek, który burmistrz przekaże do Państwowej Straży Pożarnej, a w konsekwencji za wodę wykorzystaną do akcji gaśniczej zapłacą wszyscy podatnicy.\n– Pan kierownik powiedział, że miasto zwróci się do syndyka o zabezpieczenie tego czy o uprzątnięcie i zabezpieczenie terenu – do tematu składowiska powrócił Wojciech Maślanek. – Nie wykonuje tego syndyk, no bo możemy pukać, a jego na przykład nie ma i nie odbierze tej korespondencji. Ja chciałbym zapytać czy my, jako samorząd, jako miasto, ta działka jest na terenie naszym, prawda? Będziemy to starali się ogrodzić, zabezpieczyć, bo przed nami upały, lato, no i jeżeli dojdzie znowu do takiej sytuacji?\n– My w zasadzie nie możemy grodzić czegoś co nie jest naszą własnością – przypomniał Grzegorz Abramowicz, bo na ten temat mówiono już wcześniej. – Pan syndyk ma w obowiązku żeby to zabezpieczyć. Co on zrobi? Zobaczymy jakie będą jego działania – i dopowiedział, że od zeszłego roku miasto apeluje do syndyka o zabezpieczenie właśnie tej działki przed wstępem osób postronnych oraz ewentualnym pożarem. Syndyk jednak nie dysponuje żadnym majątkiem z którego mógłby pokryć takie zabezpieczenia, więc zwrócił się do komisarza sądowego o sfinansowanie takiego działania z budżetu państwa. Niestety do tej pory żadne pieniądze nie zostały przekazane. – Na dzień dzisiejszy to nie my jesteśmy w kłopocie, tylko syndyk. Takie jest prawo. Jeśli sąd umorzy upadłość, to wtedy działka przejdzie na naszą własność i burmistrz będzie musiał zabiegać o środki na zabezpieczenie tego terenu.\n– To może ja dopowiem. Tutaj, jeżeli chodzi o syndyka, to będziemy mieli problem dlatego, że jest firma w upadłości i teraz syndyk, jeżeli miałby środki np. na zabezpieczenie tego, to by je musiał przeznaczyć – mówił radny Grzegorz Wąsik. – Natomiast w tym momencie jeżeli sąd ma dać te środki, to jest wątpliwą sprawą, bo w takich sytuacjach często się zdarza tak, że umarzają po prostu upadłość. Także może się tutaj, tak jak kierownik powiedział, może się w niekorzystnym jeszcze dla miasta stronę obrócić. No nie jest to ciekawa sytuacja.\n– Jeszcze jedno pytanie mi się nasuwa jak słucham – wtrącił Tomasz Łyżwa. – To z firmą, która upadła już nie mamy bardzo, że tak powiem, wpływu, bo to syndyk, nie wiadomo jak to wszystko pójdzie, ale Olmer. Chodzi mi o ten Olmer. Któryś z panów powiedział, że pozwolenie na prowadzenie działalności czy tam utylizację tych śmieci kończy się chyba w marcu tego roku. Czy mamy jakiś wpływ, bo to marszałek wydaje, urząd marszałkowski przedłuża to pozwolenie, jakiś wpływ, no nie wiem, jakieś środki przedsięwziąć albo żeby marszałek nie przedłużał tego pozwolenia, a jeśli by przedłużał, to jest tylko taka moja myśl na gorąco, żeby po prostu pod pewnymi warunkami jakby te śmieci i te płyny, te nieczystości, które są tam zgromadzone żeby one były w jakiś sposób może zutylizowane, bo możemy znowu się obudzić w takiej rzeczywistości, że tych odpadów dojdzie jeszcze więcej i tych substancji bym powiedział niebezpiecznych i później ta firma ogłosi upadłość, bo mnie się tak wydaje, że do tego to zmierza. I też nam zostanie jak po Bomaxie. Czy mamy jakiś wpływ realny interwencji u marszałka żeby, jeżeli przedłuży to pozwolenie, to pod pewnymi warunkami albo żeby go nie przedłużał?\n– My już ten temat omawialiśmy na samym początku – odpowiedział Grzegorz Abramowicz, bo faktycznie radni ciągle dopytywali o to samo w trakcie tego posiedzenia, jak i 2 dni wcześniej. – Na dzień dzisiejszy monitujemy to z myślą, że zmobilizujemy tego właściciela do jakiejś reakcji. Mamy cały segregator pism w tej sprawie do przeróżnych instytucji. Ja się dziwie, że instytucje w naszym państwie powołane właśnie do tego żeby kontrolować przebieg takiej produkcji czy ona stanowi jakieś zagrożenie czy nie, że oni tego nie sprawdzają dokładnie.\nI odbyła się wielowątkowa dyskusja na temat wydawania pozwoleń wyłącznie poprzez wgląd w dokumenty firmy, a nie realnego sprawdzenia jak np. wygląda linia produkcyjna i przeprowadzania kontroli w trakcie działalności takiej firmy. Decyzje o pozwoleniu wydawane są zza biurka i nikt nie fatyguje się żeby zobaczyć jak naprawdę wygląda ta utylizacja.\n– Te pozwolenia, której do tej pory dostawali wszyscy, to jest taka wielka fikcja – mówił radny Stanisław Pacan. – Przecież jakbyśmy teraz chcieli wejść na ten zakład, gdzie to się tam spaliło, niech pokażą jaka to była ta linia produkcyjna, która miała pracować na tą utylizację. Te urządzenia tak wyglądały, jak i ten teren tam wygląda. To jest wielkie jedno dziadostwo. I ludzie na wątpliwych przekonaniach tych urzędników otrzymywali papiery do robienia czegoś, co w ogóle to się nie nadawało, bo jakby przyjechał tu i pokazał jakie tu macie maszyny i urządzenia, że wy to będziecie produkować, to by bez tego w ogóle nie dostał pozwolenia.\nRadny Włodzimierz Szałabaj wtrącił, że ani radni, ani miasto nie są stroną w sprawie i nikt niczego nie musi im pokazywać, ani tym bardziej udowadniać. Nie mają też żadnego wpływu na urząd marszałkowski czy starostwo powiatowe, mogą jedynie słać pisma z prośbami.\n– To idźmy na Olmer – zaproponował Stanisław Pacan. – Teraz niech przyjadą z WIOŚ i niech pokażą, ponieważ zakład jeszcze jest czynny, to niech pokażą całą linię technologiczną, produkcyjną, że te śmieci, które tam leżą, to oni to zutylizują. Jakim sposobem?\n– Komu mają to pokazać? – dopytywał radny Szałabaj, a radny Pacan odpowiedział, że tym, którzy im dali pozwolenie. – Panie Stasiu, zanim przyjadą, to jest obowiązek powiadamiania osoby, która będzie kontrolowana na 7 dni przed. O czym my tu mówimy?\n– Mnie się wydaje, że problemem nie jest to, co tam jest produkowane, ale na całej technologii i udzielaniu pozwoleń na produkcję – wtrącił radny Piotr Nowak. – Załóżmy taką sytuację, że w pozwoleniu występuję ja, jako Nowak i chcę założyć taki zakład. I daję, że będę przetwarzał 100 ton miesięcznie odpadów, ale się zabezpieczam nie na 100 ton, to piszę we wniosku o wydanie pozwolenia, że będę gromadził surowca 30 tys. ton i w tym leży problem. Analizowałem te dokumenty. To nie jest problem w tym, że oni te 100 ton przerobili w ciągu miesiąca czy w ciągu miesiąca następne 100 ton doszło. Natomiast oni dostając pozwolenie zabezpieczają się w ten sposób, że mogą gromadzić materiał do przeróbki w ilości np. 3, 10 tysięcy ton, bo mają takie uwarunkowania. Przede wszystkim pozwolenia są wydawane zza biurka. Linia nigdy nie jest sprawdzana, chociaż może być sprawdzana, ale robią to w ten sposób, że przyjeżdża komisja, mają pozwolenie na 100 ton, ta linia produkcyjna te 100 ton wytrzyma, natomiast po cichu przerabiają nie 100 ton, tylko przerabiają 200 czy 300. Stąd są potem większe normy zanieczyszczeń, stąd jest większa ilość składowanych odpadów. A kontrole, to jak ktoś powiedział, musi być powiadomienie i to chyba na 7 dni, jeżeli dobrze pamiętam. Jeżeli wiedzą, że będzie kontrola, to wyłączają część produkcji i normy się spełniają we wszystkim. Przyjeżdża kontrol, mierzy zanieczyszczenia, mieszczą się w normach. Nie można z zaskoczenia działać, bo tak mówi polskie prawo i tu jest problem. A wracając do tego co się tam stało, to uważam, że większym problemem w tej chwili jest Olmer. Tylko myślę, że można dojść gdzie ta firma ma swoją siedzibę, bo jest gdzieś jakiś rejestr firm, chyba, że podali, że tutaj jest siedziba firmy. No jest KRS, są właściciele.\nPracownicy urzędu odpowiedzieli, że firma zmieniała w międzyczasie nazwę, nie ma problemu z pozyskaniem adresu czy nazwy, ale nikt po prostu nie odbiera wysyłanej korespondencji. I nawet kiedy WIOŚ przyjechał na zapowiedzianą kontrolę, to nie mógł wejść na teren, bo nie było właściciela.\nStanisław Pacan powrócił do tematu Bomaxu i stwierdził, że na terenie pogorzeliska nie ma żadnych tworzyw sztucznych, tylko są zwyczajne śmieci, a Wojciech Maślanek dodał, że na 100% znajduje się tam azbest.\n– Skoro macie państwo wiedzę, że na tym terenie znajduje się azbest, to proponuję napisać pismo do WIOŚ żeby to sprawdzili – zasugerował radny Szałabaj, który po wysłuchaniu kolejnej bezproduktywnej debaty na temat odpadów na terenach Pronitu doszedł do wniosku, że od samego roztrząsania problemu nie będzie żadnych wyników.\nPrzysłuchując się całej dyskusji, która była powieleniem posiedzenia z poniedziałku, trudno nie odnieść wrażenia, że radni skupiają się wyłącznie na rozmowie, zadawaniu dokładnie tych samych pytań, powtarzaniu wypowiedzi przedmówców i zastanawianiu się, a co by było gdyby.\nKolejnym tematem była działająca firma Fit Recykling, która zajmuje się, zgodnie z klasyfikacją działalności, przeprowadzaniem badań nad utylizacją różnych odpadów. Radni zastanawiali się jak miasto może skontrolować prywatną działkę oraz obszar działalności firmy. Obawy budzi wysokie ogrodzenie, które postawił właściciel działki i przez które nie można zajrzeć na teren firmy.\n– Ja mam taką prośbę do pana kierownika – mówił radny Łyżwa. – Żeby ta firma Olmer i Fit Recykling też były kontrolowane.\n– Ale na podstawie czego? Akt prawny proszę podać. Po co my tak gadamy o niczym? – pytał radny Szałabaj, bo przecież ciągle urzędnicy powtarzali radnym, że nie mają prawa wejść na prywatną działkę i sprawdzać co właściciel trzyma w kontenerach czy pojemnikach.\n– Może spróbujmy interweniować gdzieś wyżej, nie wiem – mówił dalej Tomasz Łyżwa, a Grzegorz Abramowicz dopowiedział, że dopóki nie zmienią się przepisy, to miasto właściwie nic nie może. – Napiszmy jakieś pismo jako miasto do organu wyżej – dodał radny Łyżwa.\n– Cały czas piszemy, od lat – odpowiedział Grzegorz Abramowicz. – Nie widzę problemu żeby radni zapoznali się z tymi pismami, bo tu nikt się z nimi nie ukrywa. My tu wszyscy dobrze wiemy, burmistrz to monituje, cały czas śle pisma, ale mamy takie prawo, a nie inne.\nW wydziale ochrony środowiska od lat zbierana jest dokumentacja i korespondencja dotycząca firm utylizujących odpady, które działały i działają nadal na naszym terenie. Radni mogą w każdej chwili poprosić o ich udostępnienie czy wgląd w dokumenty, wystarczy, że o to poproszą i być może wtedy dyskusje byłyby bardziej merytoryczne i prowadzące do jakichś wniosków czy działań.


STRÓJ NIERZĄDNICY. - Ale Historia\nOd początku istnienia najstarszego zawodu świata istniały też nieformalne reguły ubierania się pań lekkich obyczajów. Określone stroje i kolory znamionowały zawód, którym trudniła się dana kobieta. Aby nie było wątpliwości kim jest i czym się zajmuje, prostytutka zakładała na siebie określony strój. Jak zatem wyglądały na przestrzeni wieków córy Koryntu?\nHerodot pisał, że w Babilonii kobiety sprzedające swe wdzięki oplatały ciało sznurkami. Miało im to przypominać, jak słabe są więzy ich krępujące. Babilońskie nierządnice zakładały na siebie również pstrokate, różnokolorowe tuniki utkane z delikatnej przędzy. W ten sposób wyróżniały się z tłumu i komunikowały otoczeniu kim są. W starożytnym Egipcie ladacznice ubierały się w przejrzyste tkaniny i kolorowe pasy. Stosowały makijaż podkreślając oczy ołówkiem. Na rękach i nogach nosiły bransolety. Nierzadko tatuowały swoje ciała. Strój wyróżniał też nierządnice ateńskie. Te zamknięte w domach publicznych nie musiały mieć na sobie żadnej odzieży. Pozostałe ubierały się w stroje o jaskrawych, krzykliwych kolorach, tak aby można je było bez trudu rozpoznać. Stroje te najczęściej były w kwiaty i pasy, zawsze różnokolorowe. Kobiety nie mogły używać strojów jednobarwnych ani złotych ozdób, czy szkarłatnych tkanin. Panie lekkich obyczajów głowy przyozdabiały wieńcami lub kwiatami. Włosy farbowano na blond np.: za pomocą szafranu. Twarz pokrywano pudrem, usta malowano na czerwono, a oczy podkreślano węglowym ołówkiem. Buty cór Koryntu podbite były gwoździami, tak aby na ziemi pozostawiały ślad w formie napisu: „Chodź ze mną”.\nW starożytnym Rzymie nastąpił rozkwit prostytucji. Najbiedniejsze z nierządnic, te najniższego stanu, paradowały całkiem nago lub w pasach z sitowia i słomy. Pozostałe nosiły krótkie tuniki lub togi bez rękawów, często w kolorze zielonym. Cechą wspólną rzymskich ladacznic były zielone buty. Znakiem rozpoznawczym była też blond peruka zrobiona z końskiego włosia lub z naturalnych włosów ludzkich. Czasami przyozdabiano ją wieńcem z kwiatów lub złotymi klamrami. Nie wolno było nierządnicom nosić długiej wstążki, którą mężatki przewiązywały sobie włosy, purpurowej bielizny, a w niektórych okresach czasu, haftów i ozdób ze złota. Na nogi najczęściej zakładano pantofle lub sandały. Średniowiecze uporządkowało sprawy związane z prostytucją i ujednoliciło stroje cór Koryntu. Wszystkie musiały ubierać się skromnie. Skromny strój to koszula spodnia i suknia wierzchnia. Wszystko to wąskie, zaznaczające talię, w burych, szarych kolorach. Tylko bogate kurtyzany mogły pozwolić sobie na bogate stroje. Wychodząc poza swoją dzielnicę ladacznice musiały posiadać znak rozpoznawczy np.: żółtą wstążkę doczepioną do buta. Prostytutki uprawiające nierząd w łaźniach, ubierały się w przejrzyste, mocno wydekoltowane szaty. Przepasane były szarfami, na włosy zakładały siatki, a na ręce bransolety. Nierządnice nie mogły nosić futer, pereł oraz złotych i srebrnych ozdób. Miały nie rzucać się w oczy.\nW XVI wieku nastąpił rozkwit najstarszego zawodu świata. „Stolicą” nierządu była Wenecja. Tutaj elementem stroju prostytutki, który rozpalał męskie umysły, były pantalony! (po raz pierwszy tego typu majtki uszyto w 1540 roku dla Katarzyny Medycejskiej). Pantalony były z jedwabiu, płótna lub aksamitu, farbowane szafranem, miały kolor żółty. Były to otwarte kalesony osłaniające tylko uda i biodra, nie zszyte w kroku, umocowane do pasa w talii. Drugim atrybutem weneckich prostytutek były buty na wysokich, bo nawet 50-centymetrowych koturnach. Wiek XVIII to Francja Ludwika XV i markizy de Pompadour. Królowały wówczas drogie, kosztowne stroje, falbanki, koronki, kokardy i kwiaty. W XIX wieku prostytucja zawitała pod strzechy, zwłaszcza do robotniczych dzielnic wielkich miast. Prostytutki farbowały teraz włosy, najczęściej na rudo i upinały je wysoko nad czołem. Nosiły jaskrawe, kolorowe stroje (paryskie dziewczęta upodobały sobie kolor różowy) i wielkie kapelusze na głowach. Policzki, brwi, rzęsy i usta malowano. Na szyi wiązano tzw. „aksamitkę”. Na nogi nierządnice zakładały czarne pończochy i obowiązkowo podwiązkę. Wiele z kobiet miało też tatuaże, zwłaszcza na przedramieniu i piersiach.\nDo dziś w kwestii ubioru pań lekkich obyczajów chyba niewiele się zmieniło. Stroje są „wabikiem” na klientów, mają zwrócić uwagę na kobiety, zachęcić mężczyzn do „kontaktu” z nimi. Od „jakości” i pozycji prostytutki zależy jej strój. Może być elegancki, modny, ale też kolorowy, pstrokaty, wyzywający, czy wyuzdany. Wszystko zależy od tego, do kogo skierowana jest oferta.\nŹródło: M. Karpiński, Najstarszy zawód świata. Historia prostytucji, Iskry, Warszawa 2010; miesięcznik „Focus”.\nZAJRZYJ NA BLOG „ALE WIELKOPOLSKA”, GDZIE WSPÓLNIE ODKRYWAMY WIELKOPOLSKĘ. Zapraszamy do lektury nowej notki.\n„ALE HISTORIA”, CZYLI JESZCZE WIĘCEJ HISTORII NA FACEBOOK!\nCO Z TYM GROSSEM? >\n< DZIECKO W DAWNEJ POLSCE.\nNo to zaskakujące jak bardzo to zmieniało się na przestrzeni wieków. Nie spodziewałbym się, że były stroje które ubierały tylko prostytutki ...


Spotkanie Wojewódzkiej Rady ds. Osób Niepełnosprawnych\nDziś w siedzibie urzędu marszałkowskiego odbyło się kolejne posiedzenie Wojewódzkiej Społecznej Rady ds. Osób Niepełnosprawnych.\nWicearszałek Województwa Dolnośląskiego pan Marcin Krzyżanowski w dniu 12 sierpnia br. ogłosił VIII Edycję Konkursu „zDolne NGO” dla najlepszej dolnośląskiej organizacji pozarządowej prowadzącej działania na rzecz aktywizacji zawodowej i aktywizacji społecznej osób z niepełnosprawnościami.\nZaproszenie do udziału w 4. DOLNOŚLĄSKIM KONWENCIE REGIONALNYM ORGANIZACJI I ŚRODOWISK OSÓB Z NIEPEŁNOSPRAWNOŚCIAMI\nDziś w urzędzie marszałkowskim odbyło się kolejne posiedzenie Wojewódzkiej Społecznej Rady ds. Osób Niepełnosprawnych. Tematem przewodnim była analiza usług związanych ze sportem, rekreacją i turystyką wpisujących się w obszar tzw. przerw wytchnieniowej i regeneracyjnej.\nSpecjalistyczne Centrum Rehabilitacji "Integra"\nInformujemy, że we Wrocławiu funkcjonuje Specjalistyczne Centrum Rehabilitacji "Integra"


Wigilia dla wszystkich. Rozdano również paczki - Biała24\nMiędzyrzeckie PDPD zorganizowało wieczerzę wigilijną. Przy stole wraz z gośćmi zasiedli ludzie będący w trudnych sytuacjach życiowych.\nW minioną środę (18 grudnia) organizacja Podaj Dziecku Pomocną Dłoń zorganizowała w Międzyrzecu Podlaskim Wieczerzę Wigilijną dla osób w trudnej sytuacji z terenu miasta i gminy. Odbyła się w świetlicy przy Zespole Szkół Technicznych im. Unitów Podlaskich.\nPo wspólnej modlitwie Sławomir Zacharjasz, prezes PDPD złożył najserdeczniejsze życzenia wszystkim zebranym rodzinom. Życzył, by czas spędzony w gronie najbliższych napełnił wszystkie serca spokojem i radością, a błogosławieństwo Bożego Dzieciątka towarzyszyło im przez całe życie. Dzieciom natomiast życzył wielu słodkich prezentów pod choinką.\nChwilę później uczestnicy i goście wspólnie zaśpiewali kolędy oraz podzielili się opłatkiem. Stoły zastawiono bigosem, barszczem, śledziami, smażoną rybą, pieczarkami oraz sałatkami.\nPodczas wieczerzy rozdano również paczki z żywnością. Dodatkowo dzieci otrzymały paczki ze słodyczami.\nTags: międzyrzec podlaski pączki pdpd podaj dziecku pomocną dłoń wieczerza wigilia\nMiędzyrzec Podlaski: Kot ponownie burmistrzem


Picasso Zespół muzyczny idealny na event - BuildCON\nStart » Specjalizacje » Inne Usługi » Picasso Zespół muzyczny idealny na event\nPicasso to genialny zespół muzyczny na event. Profesjonalne brzmienie, doskonałe zgranie sześciu instrumentów i czterech wokali to propozycja dedykowana dużym przedsięwzięciom i kameralnym spotkaniom firmowym i rodzinnym. Picasso to niesamowita energia, muzyczny żywioł, który idealnie odpowiada charakterowi rozmaitych eventów. Zespół złożony jest z prawdziwych profesjonalistów, zdolnych muzyków, którzy spełniają się zawodowo w swojej życiowej pasji. Trzy piękne, utalentowane wokalistki i jeden głos męski to prawdziwa gratka dla miłośników charyzmatycznych i interesujących wokali. Jakość ich brzmienia nie podlega dyskusji tak samo jak olbrzymia kreatywność i zdolności sceniczne. Picasso to wielokrotnie testowany zespół muzyczny na event. Zespół z dużym doświadczeniem jak Picasso jest gwarancją sukcesu każdego wydarzenia. Wszystko jest zasługą wybitnych muzyków i ich coverów, które rozruszają każdą publiczność.\nDodane: 2015-05-25 Kategoria: Specjalizacje / Inne Usługi


Gniew - Zamek w Gniewie - OPIS - (Polskie zamki )\n(Gniew • Mewe)\nNazwy podobne do Gniew • Mewe: Gniewoszów · Gniewkowo · Gniezno ·\ni erwsza zakonna strażnica została w tej okolicy wzniesiona niedługo po przekazaniu ziem Krzyżakom. Było to w 1276 roku, a pierwszy komtur to Dietrich von Spira. Strażnicę zbudowano w 1283 roku, jednak nie w miejscu obecnego zamku. Dokładna lokalizacja nie jest znana, można wiązać ją z pobliskim grodziskiem "Dybowo".\nW 1290 roku podjęto prace nad wzniesieniem zamku i związanego z nim ośrodka miejskiego. Wybrano oczywiście najlepiej do tego nadające się miejsce w okolicy. Najwyższe wzgórze to wysunięty w stronę Wisły cypel, który od południa i wschodu posiada trudnodostępne strome stoki. Od północy i zachodu obronność naturalnych wąwozów wzmocniona została murami przedzamcza, a potem zamieniono je w fosy.\nRozpoczęta w 1290 roku budowa ciągnęła się etapami przez następne kilkadziesiąt lat.\nZamek w Gniewie na zdjęciu z lat 30. XX wieku\nDo końca XIII wieku wzniesiono sześciometrowe mury zamku właściwego, w trzech narożach znalazły się wysunięte nieco przed lico muru wieżyczki. W narożu północno-wschodnim zbudowano potężny stołp u podstawy czworoboczny a wyżej - ośmioboczny. Przy murze południowym i północnym postawiono skrzydła mieszkalne i gospodarcze. W południowym znalazł się pierwotny wjazd na zamek później zamurowany.\nNa początek XIV wieku przypada kolejny etap budowy. Podwyższono mury i narożne wieże, a do pozostałych odcinków muru obwodowego dobudowano dwa kolejne skrzydła i cały dziedziniec otoczono krużgankami. Niedługo potem mury otrzymały ostateczną wysokość i na ich szczycie pojawiły się ganki obronne.\nKolejne zmiany traktować już należy jako osobne przedsięwzięcie budowlane. Mianowicie po 1422 roku urządzono tu siedzibę byłemu wielkiemu mistrzowi Michałowi Küchmeister'owi. Adaptując zamek do jego potrzeb zamurowano dotychczasowy wjazd na zamek, a nowy przebito w skrzydle wschodnim. Po tej operacji pozostał w elewacji południowego skrzydła wyraźnie widoczny portal dawnej bramy. Dawne\nfot. ZeroJeden, X 2002\npomieszczenie wartownicze powiększyło kaplicę, również układ skrzydła wschodniego został poważnie zmodyfikowany.\nRozplanowanie użytkowe zamku nie różniło się od innych założeń krzyżackich. Pomieszczenia gospodarcze znajdowały się w piwnicach i na parterze. Lustracja z 1565 roku wymienia na parterze następujące pomieszczenia: spiżarnia, kuchnia, piekarnia, więzienie (zapewne w piwnicy).\nWyższa kondygnacja przeznaczona była na mieszkania i pomieszczenia reprezentacyjne. W północnym skrzydle do 1422 roku było mieszkanie komtura i dormitoria, a potem całe piętro przeznaczono na mieszkanie Michała Küchmeister'a. W południowym skrzydle, jak już zostało wcześniej wspomniane, znajdowała się kaplica. Był tu również kapitularz. Refektarz zajmował częściowo skrzydło południowe i zachodnie. Wyższe kondygnacje znów zajmowały pomieszczenia gospodarcze - głównie magazyny zboża, być może też zbrojownia.\nTaką ostateczną formę przybrał zamek: kwadratowe czteroskrzydłowe założenie, którego wszystkie skrzydła miały tę samą wysokość choć różną liczbę kondygnacji. Cała zewnętrzna\nfot. ZeroJeden, VII 2011\nelewacja zamkowa udekorowana została cegłą zendrówką we wzory rombu i jodełki. Co wyjątkowe w zamkach krzyżackich gniewska budowla znajdowała się w centrum przedzamcza, na szczycie wzgórza.\nCzworobok zabudowań otoczono fosą, której brzegi stanowiły ceglane mury. Pomiędzy fosą a zamkiem pozostawiono szeroki parcham, czyli międzymurze. Na narożach wewnętrznego muru oporowego fosy znajdowały się wieżyczki - trzy o planie kwadratu i jedna okrągła. Ta ostatnia prawdopodobnie pełniła rolę gdaniska, gdyż była połączona z zamkiem gankiem.\nDo zamku właściwego należy jeszcze zaliczyć tzw. Zameczek Myśliwski. Pierwotnie był to budynek dla straży przy uruchomionej w 1422 roku bramie i moście zwodzonym. Obecna jego forma pochodzi z czasów Jana Sobieskiego.\nZamek od początku posiadał dość rozległe przedzamcze, jednak jego rozplanowanie znamy dopiero z lustracji z 1565 roku, która mówi o prowadzonych pracach remontowych. Z dokumentu tego wiemy, że wzdłuż murów postawione były stajnie, stodoła, wozownia, dom czeladzi i służb, mieszkanie\nPożar zamku na zdjęciu z 1921 roku\nkołodzieja i łaźnia. U podnóża wzniesienia znajdował się spichlerz i młyn zamkowy.\nGniew był pierwszym posterunkiem krzyżackim na lewym brzegu Wisły, wobec czego do znaczenia militarnego zamku przykładano dużą uwagę. Lustracje z lat 1386-1446 świadczą o znacznym wzroście potencjału zbrojeniowego. Oczywiście towarzyszył temu również wzrost gospodarczy miasta. W okresie bitwy pod Grunwaldem nastąpiło chwilowe załamanie, potem powtórzyło się jeszcze w okresie najazdu polsko-husyckiego. Pierwszy raz zamek mógł przejść test zbrojny w 1410 roku, jednak prawdopodobnie załoga poddała go Polakom pod nieobecność poległego pod Grunwaldem komtura Zygmunta von Ramungen. Jak większość zdobyczy polskich zamek szybko wrócił w zakonne ręce. Gniew jako jedno z pierwszych miast przystąpił do Związku Pruskiego. Pierwszego oblężenia zamek doczekał się w lutym 1454 roku. Rycerstwo z pomocą mieszczaństwa i chłopstwa gniewskiego po tygodniowych zmaganiach doprowadziło do wybuchu pożaru, wtedy załoga zamkowa zbiegła, a zamek został zniszczony i ograbiony.\nZamek po pożarze z 1921 roku\nWładze Gdańska realizujące plan zabezpieczenia i zapewnienia wolności handlu domagały się całkowitego zburzenia zamku, jednak nie doszło do tego. Już we wrześniu 1454 roku zamek znów musiał przejść w ręce krzyżackie, wycofując się mieszczanie podpalili przedzamcze.\nW 1463 roku polskie wojska pod dowództwem hetmana Piotra Dunina ponownie obległy zamek. Akcja okazała się skuteczna, po półrocznym oblężeniu załoga krzyżacka poddała się oddając zamek i miasto Polakom. Zamek przekształcono wówczas w rezydencję starostów, z których warto wymienić Jana Sobieskiego.\nMimo zmiany funkcji na rezydencjonalną zamek nie stracił znaczenia militarnego. W XVI wieku podjęto prace remontowe murów przedzamcza i przedbramia, co poświadcza lustracja z 1565 roku. Dbałość o obronność nie szła w parze z ogólną troską o główne zabudowania twierdzy. W większości nieużywane pomieszczenia powoli popadały w ruinę.\nPodczas wojen ze Szwedami zniszczenia pogłębiały się. Kilka oblężeń nie pozostało bez wpływu na mury zamkowe. W 1626 roku na zamek\nWidok z lotu ptaka od południowego-zachodu, fot. ZeroJeden, VIII 2013\nwkroczyli Szwedzi, Polakom udało się go odbić przy drugiej próbie oblężenia po 10 dniach ataków. W 1655 roku zamek ponownie dostał się na krótko w ręce szwedzkie, a po odzyskaniu przez wojsko polskie przez dłuższy czas trzymano w jego lochach szwedzkich jeńców. Podobno próbując uciec przebili się do sąsiedniej piwnicy, gdzie upili się winem. Ucieczka oczywiście nie powiodła się, ale nie zostali ukarani tłumacząc się, że pili za zdrowie hetmana.\nSzczególnie ucierpiał zamek w czasie drugiej wojny polsko-szwedzkiej, lustrator w 1664 roku pisze: "podobieństwa nie masz, gdzie co przedtem stało". Tak było na podzamczu, zamek główny był w nieco lepszym stanie, parter był całkowicie zagospodarowany, a na piętrze funkcjonowała kaplica. W tym okresie zabudowaniom zaczęła zagrażać Wisła podmywająca wzgórze zamkowe.\nKiedy Gniew znalazł się pod panowaniem pruskim zaborca przeznaczył go do celów wojskowych. Dokonano niewielkich zmian, które jednak nie wpłynęły znacząco na gotyckie założenie. Już w 1774 roku jednak zmieniono decyzję i umieszczono tu magazyny\nzbożowe. Niestety wiązało się to z koniecznością dokonania poważnych zmian w dotychczasowych wnętrzach. Zburzono wiele ścian i stropów, otynkowano elewacje i przebito nowy wjazd, tym razem w skrzydle zachodnim.\nW 1855 roku obniżono główną wieżę i częściowo rozebrano mury przedzamcza, ale już w latach 1856-1859 dokonano pierwszej próby rekonstrukcji gotyckiego zamku. Nie przyłożono jednak odpowiedniej wagi do wiernego odtworzenia budynków. Zamiast głównej wieży wzniesiono na jej miejscu taką samą jak w pozostałych narożach, w elewacjach wykuto nowe otwory okienne, jednak zmiana układu wnętrz pociągnęła za sobą również inny układ okien. Ze zmian należy jeszcze nadmienić zlikwidowanie gdaniska i odbudowę murów przedzamcza. W tak odbudowanym zamku znalazło się więzienie.\nPo odzyskaniu przez Polskę niepodległości w zamku umieszczono biura starostwa, a niedługo potem został przeznaczony na potrzeby wojskowe. W 1921 roku znacznych zniszczeń dokonał pożar, przez dłuższy czas funkcjonowało tylko jedno ocalałe skrzydło południowe. W czasie drugiej wojny światowej znalazła się tu szkoła dla hitlerowskiej młodzieży. Po wojnie budynek przejęła jednostka wojskowa. Dopiero w 1969 roku podjęto się stopniowego odbudowywania zrujnowanych murów. Ostatnie prace konserwatorskie prowadzono w 1993 roku.\nObecnie zamek można zwiedzać, a na przedzamczu czynny jest hotel, restauracja, kawiarnia i klub. Prężnie działają opiekunowie obiektu organizując często imprezy kulturalne, z których najpopularniejszą są słynne w całej Polsce turnieje rycerskie.


Zaufali mi | Obsesyjna Biblioteczka – Blog\nAgnieszka Pohl patronowała medialnie mojej debiutanckiej powieści „Pan Darcy nie żyje” i nie ograniczyła się jedynie do zamieszczenia na okładce logo magazynu „Obsesje”. Była prawdziwą patronką – zrobiła wiele dla powieści i dla mnie, jako autorki i jako… człowieka po prostu. Zawsze mogłam liczyć na jej wsparcie i dobrą radę, na każdym kroku dzieliła się ze mną swoim doświadczeniem, którego mnie jeszcze brakowało. Jest przy tym osobą bardzo ciepłą, otwartą i przyjaźnie nastawioną do świata, a korespondencja z nią zawsze skutecznie i na długo poprawia mi humor. I na dodatek – to profesjonalistka w każdym calu, znawca literatury, którą potrafi nie tylko ciekawie interpretować, ale też skutecznie promować. W sytuacji, gdy czytelnictwo w Polsce nie ma się najlepiej, tacy ludzie, jak Agnieszka, są na wagę złota. Cieszę się, że ją poznałam i że się zaprzyjaźniłyśmy. To dla mnie bardzo cenna znajomość.\nAgnieszka jest również znakomitą recenzentką wewnętrzną oraz doskonale sprawdza się w roli beta-testera, tudzież beta-czytelnika. Jeżeli marzysz o wydaniu własnej książki i masz już coś w szufladzie – gotowy tekst, drfaty, szkice fabularne, warto skonsultować się właśnie z Agnieszką, która z pewnością posłuży dobrą radą. Wychwyci nieścisłości i dłużyzny, doradzi w kwestii niedociągnięć stylistycznych. A to bardzo ważne – zwłaszcza dla autorów początkujących, ale też doświadczonych, którzy przecież także wciąż się uczą i doskonalą swoje umiejętności.\nMagdalena Knedler, autorka książek: Pan Darcy nie żyje, Winda\nPani Agnieszka Pohl od dawna współpracuje z nami jako recenzentka powieści dla kobiet. Jej opinie zawsze są wyważone i pomocne – dobrze orientuje się na rynku prozy popularnej i ma znakomitą intuicję.\nOgromna życzliwość, terminowość i rzetelność Pani Agnieszki sprawiają, że współpraca z nią to czysta przyjemność.\nAleksandra Kamińska, redaktor, Znak Literanova\nZ Panią Agnieszką Pohl i magazynem OBSESJE współpracujemy jako wydawnictwo i agencja PR od ponad 3 lat. Mając ogromną skalę porównawczą stwierdzam, że tak kompetentnych, odpowiednio wykształconych i doświadczonych osób jest niewiele. Świetna znajomość literatury i rynku książkowego to znak rozpoznawczy Pani Agnieszki Pohl. Recenzje książek są zawsze perfekcyjnie przygotowane, rzetelnie zredagowane. Troska Pani Agnieszki o szeroką dystrybucję nadsyłanych przez naszą agencję materiałów PR-owych, a także miła atmosfera współpracy, przyczyniły się do zbudowania profesjonalnej i trwałej relacji. Z czystym sercem polecam współpracę z marką Zaklęty Papier.\nIlona Adamska, właścicielka agencji I.D. MEDIA, red. naczelna Imperium Kobiet\nPani Agnieszka Pohl, redaktor naczelna magazynu „Obsesje. Magazyn dla otwartych na literaturę i smaki”, przygotowała dla wydawnictwa Świat Książki bardzo ciekawą promocję książki Kartki na wietrze Eduarda Sacheriego, do której wykorzystała różnorodne materiały i narzędzia promocyjne.\nInformacje o książce pojawiły się na stronach internetowych autorki: zakletypapier.pl, magazynobsesje.pl, obsesyjnabiblioteczka.pl, na blogu: obsesyjnabiblioteczka.pl/blog, na Facebooku, Instagramie, w serwisie YouTube.\nPani Agnieszka wykazała się kreatywnością i entuzjazmem. Jest osobą kompetentną, rzetelną i godną zarówno zaufania jak i polecenia. Współpraca z nią była dużą przyjemnością.\nZaufali mi was last modified: luty 15th, 2016 by Obsesyjna Biblioteczka


Miejsca spotkań i stoły konferencyjne | Kinnarps\nMiejsca spotkań dostosowane do nowych metod pracy\nOd sal konferencyjnych do spotkań w rzeczywistości wirtualnej\nGdzie chcesz odbyć kolejne spotkanie?\nNA JACHCIE PŁYWAJĄCYM PO MORZU ŚRÓDZIEMNYM, CZY MOŻE W OTOCZENIU DZIEŁ SZTUKI W LUWRZE? NOWOCZESNA TECHNOLOGIA NIEDŁUGO UMOŻLIWI TAKI WYBÓR. NIEZALEŻNIE OD TEGO, CZY WOLIMY EGZOTYCZNE MIEJSCA, CZY ZNAJOME OTOCZENIE SWOJEGO BIURA, MOŻEMY SPODZIEWAĆ SIĘ EKSCYTUJĄCYCH ZMIAN W SPOSOBIE ORGANIZACJI SPOTKAŃ.\nNowe technologie przeobrażają spotkania i konferencje\nSzybki rozwój technologii wpływa nie tylko na to, jak pracujemy — zmienia także sposób, w jaki się spotykamy. Liczba spotkań i konferencji wymagających osobistego udziału oraz podróży samochodem lub samolotem stale się zmniejsza. Zamiast tego organizuje się coraz więcej wideokonferencji.\nJednak wkrótce rzeczywistość wirtualna wzbogaci nasze spotkania na odległość o kolejny wymiar. Rzeczywistość wirtualna umożliwia doświadczenie autentycznego kontaktu z ludźmi i miejscami. W dłuższej perspektywie możliwa będzie organizacja spotkań w dowolnie wybranym otoczeniu – wirtualnej kopii gabinetu zarządu lub zakładu produkcyjnego firmy, a także w inspirującym otoczeniu na rajskiej wyspie... jedynym ograniczeniem jest nasza wyobraźnia.\nOczywiście w razie konieczności będziemy dalej spotykać się osobiście. Jednak nowe technologie umożliwiają zrównoważone podejście i ograniczenie wpływu naszych podróży, w tym emisji CO₂ na środowisko naturalne. Z biznesowego punktu widzenia spotkania na odległość są także korzystne ze względu na oszczędność czasu i pieniędzy. Aby zapewnić sprawne funkcjonowanie, miejsca spotkań przyszłości powinny być wyposażone w niezbędne technologie, zintegrowane z meblami, np. ze stołami konferencyjnymi.\nStoły do pracy projektowej i elastycznych spotkań\nPraca w różnych zespołach projektowych stała się niezwykle powszechna. To oznacza także, że krótkie spotkania i dyskusje są naturalną i niezbędną częścią pracy. Do takich spotkań potrzebne są elastyczne rozwiązania. Muszą one ułatwiać przekształcenie stanowiska pracy z indywidualnych biurek i stanowisk typu bench w stół konferencyjny i z powrotem.\nPotrzebujesz również miejsc spotkań, sal konferencyjnych i otoczenia sprzyjającego spontanicznym spotkaniom. Gdy tylko przyjdzie Ci ochota omówić coś z kolegą, środowisko biurowe powinno oferować kilka różnych przestrzeni, w których będziecie mogli porozmawiać, nie przeszkadzając innym. Te nowe środowiska do spontanicznych spotkań powinny dać się łatwo dostosować do bieżących potrzeb. Stoły, fotele obrotowe, krzesła, sofy oraz inne siedziska i stoły muszą być ergonomiczne i elastycznie dopasować się do indywidualnych potrzeb.\nSale wykorzystywane do zaplanowanych spotkań powinny być dostępne w kilku rozmiarach — od niewielkich pomieszczeń przeznaczonych dla 4-6 osób po większe, mieszczące 6 i więcej osób. Do spotkań zarządu, warsztatów i walnych zgromadzeń nadal będą potrzebne prawdziwe sale konferencyjne z dobrze wyposażonym stołem pośrodku. Ponieważ spotkania tego rodzaju mogą trwać naprawdę długo, to ważne, aby w sali konferencyjnej znajdowały się ergonomiczne fotele konferencyjne. Wygodne siedziska, zapobiegają bólom i zmęczeniu, ułatwiając tym samym skupienie uwagi przez cały czas trwania spotkania.\n6 inteligentnych rozwiązań do elastycznych spotkań\n1. Elastyczne stoły konferencyjne\nWybierz stoły konferencyjne, rozwiązania wielostanowiskowe typu bench lub biurka, które umożliwiają łączenie i dostosowanie powierzchni stołu w zależności od potrzeb.\n2. Różne wysokości do różnego rodzaju spotkań\nZapewniając stoły konferencyjne o kilku różnych wysokościach stymulujesz różne rodzaje kontaktów w biurze. Wysokość 74 cm jest wygodna do pracy siedzącej i dłuższych spotkań. 90 cm zachęca do bardziej aktywnego stylu spotkań, łączącego pracę na stojąco i na siedząco, co ułatwia współpracę i wymianę różnego rodzaju materiałów. Wysokość 105 cm jest idealna do krótkich spotkań na stojąco i uaktualnień w ciągu dnia pracy.\n3. Ścianki działowe zapewniają większą swobodę\nŚcianki działowe montowane do blatu są efektywnym sposobem zmieniającym powierzchnię roboczą w elastyczną przestrzeń spotkań. Dodając ścianki działowe możesz dostosować powierzchnię stołu do każdej okazji. Ścianki działowe pasują zarówno do stanowisk typu bench, jak i do biurek.\n4. System Flexrail\nDzięki dodaniu systemu Flexrail z ruchomymi punktami montażu ścianek działowych, monitorów komputerowych oraz gniazd elektrycznych, USB i sieciowych, zyskujesz jeszcze bardziej wszechstronny stół.\n5. Nowoczesna technologia dla spotkań\nNależy się upewnić, że sala konferencyjna jest wyposażona w aktualną, inteligentną technologię niezbędną do komunikacji podczas spotkań. Obecnie można zastosować moduły z wymiennymi łączami sieciowymi i USB, umożliwiającymi późniejszą aktualizację technologii zgodnie ze zmieniającymi się potrzebami.\n6. System rezerwacji dla efektywnych spotkań\nSystem rezerwacji większych i mniejszych miejsc spotkań to dobra inwestycja. Kiedy można zarezerwować pomieszczenie, pracownicy mają ułatwiony dostęp do informacji, co pozwala na efektywne wykorzystanie tych przestrzeni i eliminuje ryzyko nieporozumień.\nSłuchaj, nie jesteś u siebie w domu!\nKodeks postępowania dla spotkań w biurze opartym na aktywności\nPod wieloma względami dzisiejsze biura przypominają nasze domy. Mamy możliwość wyboru, co i gdzie chcemy robić. Możemy także wykonywać wiele czynności w tym samym środowisku pracy, co nie różni się tak bardzo od korzystania z pokoju dziennego we własnym domu.\nElastyczne biuro zachęca do współpracy i częstych spotkań. Aby nasze spotkania były owocne i abyśmy nie przeszkadzali sobie nawzajem, potrzebne są zasady. Trzeba ustalić wspólnie, gdzie i kiedy mogą się odbywać. Jest to szczególnie ważne w przypadku spontanicznych spotkań. Na przykład, gdy okazuje się, że jest kilka spraw do umówienia z przypadkowo spotkanym współpracownikiem, warto wykorzystać jedno z pomieszczeń dostosowanych do spotkań tego typu. Tam można rozmawiać do woli, nie denerwując nikogo. Na potrzeby zaplanowanych spotkań dobrze zainwestować w system rezerwacji, który zwiększa efektywność działania organizacji i zmniejsza ryzyko nieporozumień.\nDobrym przykładem stołu konferencyjnego z możliwością elastycznego dostosowywania do zmieniających się potrzeb jest: Nexus Meeting.


Spotkanie Interreg 9-11 marca 2018 « Zespół Szkół Leśnych w Lesku Zapraszamy do Technikum Leśnego Szkoły dla leśników\nW dniach 09-11 marzec 2018 r. w Presovie odbyło się siódme spotkanie ekspertów, zespołów projektowych i gestorów w ramach projektu „Lasy nie znają granic” realizowanego z Programu Współpracy Transgranicznej Interreg V-A Polska – Słowacja 2014-2020. W spotkaniu uczestniczyło 14 ekspertów, 6 osób należących do zespołów projektowych, oraz dwóch gestorów zgodnie z listą obecności.\nPozvánka 09.-11.03.2018, program workshopu.pdf\nW pierwszym dniu spotkania po przywitaniu Wszystkich przez menagera Miroslava Fuchsa i koordynatora projektu Vlaste Hudakovą nastąpiła analiza realizacji projektu pod względem materialnym i finansowym. Oba zespoły projektowe przedstawiły dotychczasowe realizacje zaplanowanych zadań i zakupów po czym nastąpiła dyskusja na temat problemów związanych z realizacją projektu. Zespoły projektowe wymieniły się uwagami i spostrzeżeniami które napotkali w pierwszych 6 miesiącach realizacji projektu.\n10 marca 2018 eksperci, zespoły projektowe i gestorzy pracowali na dopracowaniu pierwszych wymian młodzieży, które zaplanowane były na termin 11-16 marzec 2018 r. Przedstawione były miejsca gdzie będą uczniowie zakwaterowani jak również gdzie będą odbywały się zajęcia teoretyczne i praktyczne z przedmiotów objętych pierwszą wymianą. Druga część dnia to workshop podczas którego wszyscy eksperci prezentowali swoje skrypty do prowadzenia zajęć w ramach wymian młodzieży. Po zaprezentowaniu przez wszystkich swoich materiałów nastąpiła dyskusja.\nTrzeciego dnia zespoły projektowe przedstawiły plany na najbliższy okres projektowy, ustalono termin kolejnego spotkania ekspertów w Lesku na 13-15 kwietnia 2018 r. Na zakończenie głos zabrał Dyrektor Szkoły w Presovie, który podziękował Wszystkim za dotychczasową pracę na rzecz projektu.