Serce - złota zawieszka z białego złota 14K, serce z brylantem 0,02 karata GRAWER W PREZENCIE - Na prezent, Biżuteria - GESELLE Jubiler\nSerce - złota zawieszka z białego złota 14K, serce z brylantem 0,02 karata GRAWER W PREZENCIE\nModel: 188G (białe złoto)\nPonadczasowa i piękna zawieszka serduszko - ozdobiona została doskonałym brylantem o masie 0,02 karata. Zawieszka wykonana została w białym złocie próby 585 (14K). Najlepszy wybór, aby upamiętnić wyjątkowe wydarzenie, jakim są urodziny, rocznica ślubu czy Walentynki. Będzie również doskonałym symbolem szczerego uczucia i oddania mężczyzny do kobiety, który można nosić aż na cztery różne sposoby, dzięki ruchomym elementom.\nZawieszkę można również kupić w całości z żółtego złota oraz w dwukolorze, w odwrotnościach kolorystycznych.


Piszą dla nas - Rynek Zoologiczny\nStrona główna O nas Piszą dla nas\nRynek Zoologiczny już trzeci rok z rzędu otwiera swoje łamy dla specjalistów w swoich dziedzinach. Kogo będzie można zobaczyć w stałych rubrykach w 2016 roku? Sprawdź już dziś!\nWszystkie osoby zainteresowane współpracą na łamach magazynu prosimy o kontakt z redaktorem naczelnym Mateuszem Karatyszem, mail: mateusz.karatysz@rynekzoologiczny.pl\nPaulina Gruszczyńska – lekarz weterynarii. Jest absolwentką Wydziału Medycyny Weterynaryjnej na SGGW w Warszawie oraz studiów podyplomowych Badania kliniczne produktów leczniczych na Wydziale Farmaceutycznym UJ w Krakowie. Do tej pory jej artykuły ukazały się z magazynach „Agro Podkarpacie” oraz „Życie Weterynaryjne”. Prywatnie pasjonatka ziołolecznictwa, aromaterapii i dobrej książki.\nTomasz Lisewski – absolwent Europejskiego Uniwersytetu Viadrina we Frankfurcie nad Odrą oraz UAM w Poznaniu – obu uczelni na kierunku prawo. W ramach studiów odbył również semestr zagraniczny na Uniwersytecie Pompeu Fabra w Barcelonie. Ukończył również studia podyplomowe na Uniwersytecie Ekonomicznym w Poznaniu na kierunku rachunkowość i podatki. Obszary zainteresowań zawodowych to szeroko rozumiane prawo gospodarcze. Pasjonat podróży i sportu.\nMarta i Robert Mierzeńscy – właściciele firmy „Tropheus”, wydawcy czasopisma „Tanganika MAGAZYN”. Dr Marta Mierzeńska jest z wykształcenia botanikiem i przez niemal trzydzieści lat była pracownikiem naukowo-dydaktycznym Instytutu Botaniki Uniwersytetu Jagiellońskiego. Swoje hobbystyczne zainteresowania skierowała na pielęgnice zamieszkujące jezioro Tanganika. Zainteresowania te stały się podstawą do stworzenia czasopisma. Robert Mierzeński przez wiele lat pracował w branży FMCG. Firma „Tropheus” jest jego pomysłem na prowadzenie ciekawej działalności biznesowej, gdzie handel łączony jest z szeroką edukacją i wysoką kulturą współpracy z klientem.\nMateusz Woźniewski – ukończył studia z dziedziny psychologii społecznej na Uniwersytecie Szczecińskim. Od 2008 roku sprzedawca w branży zoologicznej. Zainteresowania zawodowe koncentruje wokół psychologii sprzedaży, hipnozy oraz psychoedukacji. Po pracy pasjonat literatury fantasy i tańca z ogniem.\nJoanna Merta-Krawczyk – absolwentka Uniwersytetu Gdańskiego na kierunku biologia oraz biologia sądowa. Równolegle ze studiami dziennymi podjęła pracę w sklepie zoologicznym, a branża zoologiczna wciągnęła ją bez reszty wraz ze swoimi wadami i zaletami. Obecnie szczęśliwa żona, która każdą wolną chwilę spędza w lasach, przemierzając dzikie ostępy i śpiąc przy ognisku pod gwiazdami.\nMarta Cier – ukończyła studia z zakresu zootechniki, pedagogiki (SGGW) i biologii (UŁ), co bezpośrednio wpłynęło na jej życie zawodowe. Początkowo zajmowała się pracą związaną ze zwierzętami gospodarskimi, następnie towarzyszącymi, a obecnie także edukacją dotyczącą nauk rolniczych, weterynaryjnych i biologicznych. Jest groomerem, behawiorystą, trenerem psów oraz członkiem SBiT COAPE – stowarzyszenia osób zajmujących się terapią zaburzeń zachowania zwierząt towarzyszących. Z „Rynkiem Zoologicznym” współpracuje od 2014 r.\nMałgorzata Olejnik – specjalista dietetyk, doradca żywieniowy. Edukację w zakresie zasad żywienia i dietetyki stosowanej otrzymała na wrocławskiej Akademii Medycznej i w niepublicznych szkołach medycznych. Od lat pasjonacko zgłębia wiedzę w obszarze żywienia psów i kotów. Jest orędowniczką ich zdrowego żywienia, zgodnego z przystosowaniami ewolucyjnymi. Ukierunkowana na holistyczne postrzeganie i dążenie do ich dobrostanu. Właścicielka i hodowczyni psów rasy yorkshire terier i biewer yorkshire terier. Od 2006 r. właścicielka specjalistycznego sklepu ze zdrową żywnością dla psów i kotów. Blogerka, autorka wielu artykułów publikowanych w prasie ogólnopolskiej, lokalnej, specjalistycznej i branżowej.


ID wpisu 8306 Tytuł Dariusz Cierpiał - fotografia, photography, akty, nudes. Adres URL http://www.cierpial.cze.pl Opis Fotografia Dariusza Cierpiała to kontrowersyjne akty, fotografia uliczna, architektura, fotografia ludzi i ich portrety. Członek ZPAF oraz Fotoklubu Rzeczypospolitej Polskiej, Stowarzyszenia Twórców, animator kultury, organizator lub współorganizator największych imprez fotograficznych w Częstochowie. Dariusz Cierpial Photography. Controversial nudes, street photography, architecture, people and their portraits. The member of ZPAF and Polish Republic's Photoclub. Kategoria Kultura i Sztuka Słowa kluczowe fotografia photography art nudes akty photos fotki foto fotografie Data dodania Mar 2, 2009 Kontakt Dariusz Cierpiał\n1. Monitory studyjne\nPrezentacja produktów amerykańskiej firmy Equator Audio Research. W ofercie doskonałe monitory studyjne, subwoofer studyjny oraz zestaw kalibracyjny z mikrofonem pomiarowym. Wszystkie monitory są aktywne, dwudrożne, wykonane w technologi koaksjalnej, wyposażone w procesor DSP umożliwiający automatyczne wyrównanie charakterystyki przenoszenia oraz dopasowanie do akustyki pomieszczenia. Możliwe konfiguracje stereo, surround 5.1, 6,1, 7,1 oraz 8.2 zapewnią idealny odsłuch przy produkcjach muzycznych, miksowaniu, masteringu czy postprodukcji filmów.\n2. Fotografia Ślubna, Fotografia okolicznościowa\n5. Erynie - Forum Literackie :: Strona Główna\nForum literackie nastawione na młodych i ambitnych twórców. Zmierz się w pojedynkach literackich, wygraj atrakcyjne nagrody w naszych Konkursach Miesiąca, zaprezentuj innym swoją twórczość i poddaj ją ocenie naszej grupy Krytyków a nawet profesjonalnych recenzentów z wydawnictw! Wszystko to w miłej, rodzinnej, często nieco wariackiej atmosferze :) Erynie - Forum Literackie


Goście z Havering College w UK - Wyższa Szkoła Filologiczna we Wrocławiu\nW dniach 17 – 23 lutego 2013 r. gościliśmy w Wyższej Szkole Filologicznej Julie Old i Christine Grove – wykładowczynie z Havering College – naszej partnerskiej uczelni w Wielkiej Brytanii. Obie panie od wielu lat zajmują się szkoleniem przyszłych nauczycieli prowadząc zajęcia z dydaktyki nauczania języka angielskiego jako języka obcego. W naszej uczelni nauczycielki przeprowadziły dwa wykłady oraz hospitowały zajęcia dydaktyki.\nWykłady obejmowały część multimedialną ukazującą historię i obecną sytuację Havering College oraz część konwersatoryjną – praktyczne ćwiczenia z metodyki nauczania języka obcego. Poruszone na konwersatorium zagadnienia obejmowały zadania pedagogiki i dydaktyki języka obcego, zasady oceniania możliwości i umiejętności uczniów, różnicowanie metod nauczania, zadań, stylów uczniowskich i źródeł w odniesieniu do sytuacji nauczania i potrzeb uczniów, zasady przygowywania ćwiczeń dostosowanych do uczniów o różnym poziomie zdolności językowych, rozwijanie w uczniach świadomości i odpowiedzialności za własne uczenie się oraz informację zwrotną w relacji nauczyciel-uczeń.\nW ramach zajęć dydaktyki wykładowczynie obserwowały warsztaty dla gimnazjalistów z wykorzystaniem filmów Tima Burtona przeprowadzone przez studentki studiów magisterskich Martę Rosę i Magdalenę Orłowską pod kierunkiem dr Małgorzaty Bieszczanin, które bardzo im się podobały.\nW wolnym czasie Julie Old i Christine Grove zwiedzały Wrocław, który zrobił na nich duże wrażenie. Była to ich pierwsza wizyta w Polsce.


GnuPG – DrFugazi@Work\nprzez drfugazi · 21 listopad 2007\nGnuPG jest kompletną i bezpłatną implementacją standardu OpenPGP zdefinowanego przez RFC4880 (znanego również jako PGP). GnuPG pozwala szyfrować i podpisywać dane i korespondencję, posiada możliwości elastycznego zarządzania systemem kluczy oraz moduły dostępu do każdego typu katalogów kluczy publicznych. GnuPG znane również jako GPG jest narzędziem powłoki, które posiada zdolność łatwej integracji z innymi aplikacjami. Dostępnych jest wiele frontendów i aplikacji wykorzystujących biblioteki. GnuPG w wersji 2 dostarcza również wsparcia dla standardu S/MIME i Secure Shella (ssh).\nGnuPG jest oprogramowaniem darmowym. Może być dowolnie używane, modyfikowane i dystrybuowane pod warunkami zawartymi w GNU General Public License.\nNawet jeśli nie masz nic do ukrycia, używanie szyfrowania pomaga chronić prywatność ludzi, z którymy się komunikujesz i utrudnia działanie masowym systemom nadzoru, które mogą skanować wiadomości. Jeśli masz coś ważnego do ukrycia – jesteś w dobrym towarzystwie; GnuPG jest jednym z narzędzi, które Edward Snowden używał do demaskowania tajemnic o NSA.\nOdwiedź stronę Email Self-Defense aby dowiedzieć się jak i dlaczego powinieneś używać GnuPG do komunikacji elektronicznej. Jeśli potrzebujesz drukowanej wersji, zobacz FSFE’s GnuPG leaflet.\nKilka podstawowych informacji (tłumaczenie z pliku README):\nGnuPG jest narzędziem (na licencji GNU) służącym do bezpiecznej komunikacji i przechowywania danych.\nMoże być używane do szyfrowania danych oraz tworzenia podpisów cyfrowych.\nZawiera zaawansowane funkcje zarządzania kluczami i jest dostosowane do zaproponowanego Internetowego standardu OpenPGP, opisanego w RFC2440.\nGnuPG pracuje najlepiej na systemach GNU/Linux lub *BSD. Wiele innych systemów Unices jest także wspieranych, lecz nie jest tak dobrze przetestowana jak na darmowych Unices.\nZobacz http://www.gnupg.org/download/supported_systems.html, aby uzyskać listę systemów, na których wiadomo, że działa GnuPG.\nZobacz plik COPYING aby uzyskać informację o prawach autorskich i gwarancji.\nDlatego, że GnuPG nie używa żadnych opatentowanych algorytmów, nie jest w pełni kompatybilne z PGP 2.x, które używa opatentowanego algorytmu IDEA. Zobacz http://www.gnupg.org/why-not-idea.html aby uzyskać więcej informacji na ten temat, włącznie z tym, co należy zrobić jeśli jesteś prawnie upoważniony do używania algorytmu IDEA.\nDomyślnymi algorytmami są DSA i ElGamal, ale RSA jest także wspierany. ElGamal jest dostępny do podpisywania, ale ze względu na większy rozmiar samej sygnatury jest mocno przestarzały (proszę odnotować, że sama implementacja ElGamal w GnuPG *nie* jest niebezpieczna). Wspieranymi symetrycznymi algorytmami są: AES, 3DES, Blowfish, CAST5 i Twofish.\nDostępne algorytmy Digest to MD5, RIPEMD/160, SHA-1, SHA-256, SHA-384 i SHA-512. Dostępne algorytmy kompresji to ZIP oraz ZLIB.\nGwoli dopełnienia – jedno, zapewne nurtujące niektórych pytanie (i odpowiedź) z FAQ:\nCzy GnuPG jest darmowe do zastosować prywatnych i komercyjnych ?\nTak. GnuPG jest częścią rodziny narzędzi i aplikacji GNU dostarczanych zgodnie z General Public License (GPL) przez Free Software Fundation (FSF). Co za tym idzie, oprogramowanie można bezpłatnie kopiować, modyfikować i rozpowszechniać z zachowaniem zgodności z tą licencją. Proszę przeczytać plik COPYING towarzyszący aplikacji, aby uzyskać więcej informacji.\nNajnowszą wersję programu GnuPG można pobrać zawsze ze strony projektu http://www.gnupg.org\nInstalacja w większości systemów linuxowych sprowadza się do instalacji pakietu, np. pod Debianem/Ubuntu będzie to:\nInstalacja ze źródeł (np. pod Solarisem) też nie jest uciążliwa (przynajmniej 1.4.x, bo 2.x wymaga dodatkowych bibliotek):\nchecking host system type... sparc-sun-solaris2.10\nchecking for a BSD-compatible install... /usr/local/bin/install -c\nconfigure: autobuild project... gnupg\nconfigure: autobuild revision... 1.4.12\nVersion info:   gnupg 1.4.12\nConfigured for: SunOS (sparc-sun-solaris2.10)\nExtra cpu specific functions: udiv\ngmake: Opuszczenie katalogu `/home/soft/gnupg/gnupg-1.4.12/checks'\ngmake: Wejście do katalogu `/home/soft/gnupg/gnupg-1.4.12'\ngmake: Opuszczenie katalogu `/home/soft/gnupg/gnupg-1.4.12'\nWykonanie załączonych testów:\nHash algorithm SHA-224 is not installed (not an error)\nHash algorithm SHA-256 is not installed (not an error)\nAll 27 tests passed\nInstalacja po przełączeniu na roota (lub sudo):\nTo spowoduje instalację GnuPG w katalogu /usr/local, który zwykle umieszczam w ścieżce (PATH) przed /usr/bin\nMożna sprawdzić czy działa. Najlepiej jest sprawdzić wersję GnuPG:\ngpg (GnuPG) 1.4.12\nAsymetryczne: RSA, RSA-E, RSA-S, ELG-E, DSA\nSymetryczne: 3DES, CAST5, BLOWFISH, AES, AES192, AES256, TWOFISH, CAMELLIA128,\nSkrótów: MD5, SHA1, RIPEMD160, SHA256, SHA384, SHA512, SHA224\nKompresji: Nieskompresowany, ZIP, ZLIB, BZIP2\nMoże też zdarzyć się tak, że w pierwszej linii dostaniemy taki komunikat:\nWarning: using insecure memory! (Uwaga: używam niezabezpieczonej pamięci)\nAby pozbyć się tego komunikatu można zrobić dwie rzeczy: nadać suida programowi gpg\nchmod u+s /usr/local/gnupg/bin/gpg\nlub dopisać do konfigu opcję 'no-secmem-warning’:\necho "no-secmem-warning" >> ~/.gnupg/gpg.conf\nInstalacja pod Windows sprowadza się do ściągnięcia binariów i rozpakowaniu ich w jakimś katalogu (domyślnie C:\_GnuPG), jeśli chcemy, aby GnuPG gadało z nami po polsku, to w tym katalogu należy utworzyć katalog (przepraszam folder) Locale i skopiować tam plik pl.mo zmieniając mu nazwę na gnupg.mo. Czyli (w domyślnej instalacji) powinien powstać plik:\nTeraz wystarczy dodać odpowiednie wpisy do rejestru (załatwia to plik gnupg-w32.reg) i gotowe.\nOczywiście jeśli ktoś zmieni miejsce instalacji, to musi odpowiednio zmodyfikować ścieżki w rejestrze. W razie czego przydatny może być opis zawarty w README.W32\nNa temat generacji kluczy była kiedyś strona http://linio.terramail.pl/gnupg.html, z której zresztą sam korzystałem, ale jak widzę dziś już nie działa.\nNastępny post Thunderbird + Enigmail + GnuPG\nPoprzedni post Diceware\nZaufane certyfikaty za darmo – StartSSL


Wiadomości Jelenia Góra - Zatrzymany sprawca rozboju z bronią w ręku\nZatrzymany sprawca rozboju z bronią w ręku\nKPP w Lwówku Śląskim, 08/05/2018 12:21:41, Sudety\nSzybka reakcja policjantów doprowadziła do zatrzymania sprawcy rozboju przy użyciu broni na gorącym uczynku. Wieczorem dyżurny Komisariatu Policji w Gryfowie Śląskim otrzymał informację iż w Mirsku mogło dojść do napadu z bronią. Natychmiast w ten rejon skierowano siły policyjne. Z relacji świadków wynikało, że zauważyli oni około 30 letniego mężczyznę który wysiadł z samochodu, podszedł do grupy stojących 3 mężczyzn i wyciągając broń zaczął do jednego z nich celować. Po czym wsiadł ponownie do auta i odjechał.\nPolicjanci rozpoczęli sprawdzanie miasta za wskazanym pojazdem. Po chwili zauważyli pojazd zgodny z opisem przy budynku niedaleko stacji PKP. W samochodzie siedział mężczyzna który został zatrzymany przez policjantów. Przy nim jednak nie znaleziono broni.\nWtedy też okazało się, że to był kierowca który tylko przywiózł kolegę który wysiadł i poszedł do budynku. Patrol policji pobiegł we wskazane miejsce. Wchodząc do budynku policjanci usłyszeli głośną rozmowę gdzie sprawca z bronią w ręce groził innemu mężczyźnie postrzeleniem w kolana jak ten nie da mu tabletu. Po chwili mężczyzna ten rzucił się na sprawcę i odebrał mu broń zaś policjanci zdążyli podbiec do sprawcy i skutecznie go obezwładnić.\nNapastnikiem okazał się 37 letni mieszkaniec Brzezińca który był pod wpływem alkoholu 2 promile. Pokrzywdzonemu na szczęście nic się nie stało. Obaj mężczyźni, kierowca pojazdu i napastnik zostali zatrzymani i przewiezieni do policyjnego aresztu do dyspozycji prokuratora i sądu.\nPo wykonaniu czynność procesowych na wniosek prokuratury zatrzymanemu 37 letniemu mężczyźnie sąd zastosował areszt tymczasowy na okres 3 miesięcy. Policjanci kryminalni ustalają dokładne okoliczności zdarzenia a bronią zajmie się biegły do spraw balistyki.


PRZEDSZKOLE – Specjalny Ośrodek Szkolno – Wychowawczy\nPrzedszkole przeznaczone jest dla dzieci w wieku od 2,5 lat do uzyskania przez dziecko gotowości do nauki w szkole podstawowej. Naszym podopiecznym zapewniamy rozwój w grupie rówieśników, w bezpiecznej, ciepłej atmosferze oraz opiekę doświadczonej i wykwalifikowanej Kadry.\nTo placówka terapeutyczna, w której dbamy o rozwój poznawczy, motoryczny oraz emocjonalno-społeczny naszych przedszkolaków. Kładziemy nacisk na intensywną pracę terapeutyczną. Naszym celem jest przygotowanie dzieci do pełnego udziału i funkcjonowania w grupie integracyjnej bądź w szkole. Nasze przedszkole jest kameralne, składa się z sześciu grup( 4 osobowych).\nW domowej, ciepłej atmosferze nasi podopieczni mogą rozwijać się w gronie rówieśników, otoczeni opieką doświadczonych specjalistów. W atmosferze bezpieczeństwa i akceptacji nasze dzieci mogą podejmować nowe wyzwania rozwojowe i cieszyć się sukcesami, a w efekcie także podjąć naukę na dalszym etapie edukacyjnym, w szkole.\nNasze przedszkole oferuje bezpłatne zajęcia edukacyjno- terapeutyczne dostosowane do potrzeb i możliwości każdego dziecka oraz odpłatnie trzy posiłki dziennie(śniadanie, obiad i podwieczorek). Przyjmujemy dzieci z niepełnosprawnościami wymagających stałej terapii pedagogicznej i rehabilitacji, posiadających orzeczenie o potrzebie kształcenia specjalnego. Realizujemy Podstawę Wychowania Przedszkolnego dopasowując zawarte w niej treści do stanu funkcjonalnego każdego dziecka przez opracowywanie Indywidualnych Programów Edukacyjno-Terapeutycznych (IPET). Dzieci mają zapewnioną bezpłatną rehabilitację metodami Vojty oraz NDT-Bobath. Działania terapeutyczne obejmują także zajęcia z neurologopedą i psychologiem.\nW ramach specjalistycznych zajęć grupowych i indywidualnych proponujemy:\n– różnorodność metod\n– indywidualne programy edukacyjno-terapeutyczne opracowywane przez psychologów, pedagogów specjalnych i logopedów mające na względzie całościowy rozwój dziecka z wykorzystaniem różnorodnych metod pracy\n– regularną ewaluację postępów w terapii\n– dostęp do przestrzeni zielonych, placów zabaw, możliwość prowadzenia zajęć na świeżym powietrzu\n– możliwość korzystania z terapii SI, zajęć logopedycznych, terapii widzenia, terapii EEG Biofeedback, Tomatisa, terapii W. Sherborne, muzykoterapii, terapii ręki, terapii Snoezelen, terapii behawioralnej, Programu Aktywności Knillów, Treningu umiejętności społecznych, metody symulatniczo-sekewncyjnej.\n– ciepłą i sprzyjającą poczuciu bezpieczeństwa atmosferę.\nHarmonogram imprez w przedszkolu w roku szkolnym 2019 – 2020\nRamowy rozkład dnia (w opracowaniu zmian)\nAlbum zdjęć różnych


Bielenda Olejek Arganowy Masło do ciała, 200 ml\nBielenda Olejek Arganowy Masło do ciała 200 ml do cery suchej i bardzo dojrzałej wygładza i regeneruje do ciała OLEJEK ARGANOWY to linia kosmetyków do pielęgnacji twarzy i ciała dla cery bardzo dojrzałej i suchej. Przeznaczony dla osób po 50-tym\nKod katalogowy: 3531\nMasło do ciała polecane do całorocznej pielęgnacji skóry bardzo dojrzałej i suchej – o obniżonej jędrności i elastyczności, przesuszonej i szorstkiej, wymagającej intensywnej regeneracji. Masło regeneruje, poprawia jędrność, elastyczność i napięcie skóry; dogłębnie nawilża, odżywia, wzmacnia i delikatnie natłuszcza skórę oraz przywraca jej młodzieńczą gładkość i sprężystość.\nSposób stosowania: Polecane do pielęgnacji całego ciała. Grubą warstwę masła wmasować i pozostawić do wchłonięcia.\nZobacz opinie o produkcie klikając w link\ntani i dobry krem, super nawilża\nbardzo dobry kosmetyk do ciała, odpowiednie nawilżenie skóry przez cały dzień


Drań [Ks. Marek Chrzanowski] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00135 003353 21001318 na godz. na dobę w sumie\nAutor: Ks. Marek Chrzanowski Liczba stron: 216\nISBN: 9788381277044 Data wydania: 2021-08-23\nRedakcja i korekta: Anna Gniewkowska-Gracz Projekt okładki: Małgorzata Tomczyk © Copyright by ks. Marek Chrzanowski FDP, 2021 Wydawnictwo „Bernardinum” Sp. z o.o. ul. Biskupa Dominika 11, 83-130 Pelplin tel. 58 536 17 57, fax 58 536 17 26 bernardinum@bernardinum.com.pl www.bernardinum.com.pl ISBN 978-83-8127-704-4\nRozdział I Spotkanie Marzenia ludzkie to taka trochę zagadka, czasem loteria, czasem pewność. Ona to wszystko nosiła w sobie razem. Ona – Laura. Bardzo chciała kochać. I wymarzyła sobie, by on był i zagadką, i loterią, i pewnością. Nawet szkic wyglądu też sobie zrobiła tak na wszelki wypadek, gdyby „los” nie wiedział, jak sobie z jej marzeniem poradzić. Śmiesznie zmarszczyła nos, gdy pomyślała o tej małej podpowiedzi. Wiedziała, że to nie może mieć żadnego znaczenia. A jednak miało. Nawet nie wiedziała, jak bardzo. Jej „marzenie” obserwowało ją od kilku dni. Maks. Przystojny i władczy. Gdy czegoś bardzo chciał, brał to i już. A Laury chciał. Intrygowała go. Zachwycała. Już od bardzo dawna nie zdarzyło mu się takie poruszenie serca. Obudziła w nim życie zagruzowane przez grzech i ciągły wyścig za tym, czego nie umiał nazwać. Nawet trochę się o niej dowiedział. Nie było to trudne. W tym lokalu spotykała się z przyjaciółmi i lubiła mówić. Wiedział, że pracuje w bibliotece, robi doktorat z filozofii i jest trochę nie z tego świata. Pisze wiersze, świetnie pływa i kocha wodę. Urlop spędza najczęściej na Mazurach z grupą przyjaciół. Pewnie z tymi, z którymi tutaj się spotykała. O facecie nic nie wiedział. Miała, czy nie miała. Trochę żałował. Konkurencja bardziej jeszcze go nakręcała i dodawała adrenaliny. Ale jak się nie ma, co się lubi, to się lubi, co się ma. Potrzebował świeżej krwi, świeżego powietrza w sobie i przypuszczał, że Laura to wszystko mu przyniesie. Jej nieporadność i rozczulająca kobiecość. Na razie obserwował ją z daleka, chcąc zdobyć jak najwięcej informacji. Patrzył na jej uśmiech rozświetlający ją od wewnątrz, na śmieszne gesty i żywiołowe opowiadanie jakiejś zasłyszanej historii. Muszę ją mieć – mówił do siebie – i już układał w głowie misterny plan, jak to zrealizować. Niestety musiał się szybko ewakuować, ponieważ jej przyjaciele zorientowali się, że Laura wzbudza tak wielkie zainteresowanie. Wyszedł, a dziewczyna zobaczyła tylko szybko oddalające się plecy. Laura Kim jesteś – powiedziała do siebie i chciała zapomnieć, ale kobieca intuicja (a ona miała jej w nadmiarze) podpowiadała, że tym razem to nie był przypadek. Ale zdaje się, że szybko o tym zapomniała. • Tydzień później pojawiła się znowu. Tym razem sama i taka „połamana”, niepewna. Pomyślał, że to może być ten moment. – Czy mogę się przysiąść? – zapytał trochę niepewnie. Oczywiście, że udawał, ale ona nie mogła o tym wiedzieć. Pewność to było jego drugie imię. Nie odpowiedziała. Zachowywała się tak, jakby świat przestał istnieć. Zapytał jeszcze raz, ale również bezskutecznie. Podszedł do stolika, a Laura w tym momencie zaczęła płakać. – Dobrze. Rozumiem. Mogła pani powiedzieć. Nie wiedziałem, że moja nienachalna prośba doprowadzi panią do łez. Zatem już uciekam do siebie. – Niech pan zostanie. To nie tak. Mam dziś paskudny dzień. Przez łzy spojrzała na niego, a Maks już wiedział, że jest „stracona” dla świata i że szybko mu pójdzie. Na pamięć znał takie spojrzenia i trochę się rozczarował. Próbował to ukryć, ale Laura szybko to zauważyła. – Przepraszam, że patrzę na pana jak cielę na malowane wrota, ale wygląda pan jak moje marzenie. Przepraszam. Roześmiał się szczerze i powiedział: – Nikt mnie jeszcze do malowanych wrót nie porównał, więc może to być ciekawy początek znajomości. Maks wstał, przedstawił się szarmancko i pocałował ją w rękę. Zrobił to pierwszy raz, wbrew niepisanej regule, ale patrząc na dziewczynę, widział, że dzisiaj tak właśnie trzeba. – Laura – powiedziała cicho i spojrzała mu w oczy. Wtedy zrozumiał, że to nie będzie takie proste, jak mu się wydawało. W tych oczach zobaczył głębię, jakiej nigdy nie widział. I chyba, po raz pierwszy w swoim życiu, zobaczył miłość. I po prostu uciekł jak gbur, jak prostak, jak drań. Zostawił ją ze smutkiem i bólem. Ale wiedział, że wróci. Musiał się z tą miłością zmierzyć, by ją zniszczyć; by udowodnić, że jej nie ma, że to bajka dla grzecznych dzieci, że nie zdarza się w rzeczywistości. Gdyby uwierzył, musiałby zmierzyć się z własnym życiem, zmienić je, a tego nie chciał. Jeszcze nie teraz… Laura Gdyby znała zamiary jego serca, może by uciekła, ale Laura już go kochała, a jego zachowanie było początkiem jej drogi z tym, który miłości nie chciał, który od miłości uciekał, ale który bez miłości prawdziwej żyć nie umiał. Ale o tym jeszcze nie wiedział, a może nie chciał przyznać się do tego przed sobą. Laura za to dziwne zachowanie i ucieczkę nawet się nie pogniewała. Posiedziała jeszcze chwilę sama. Kilka kropli łez wpadło do zamówionej, ale już zimnej herbaty. A potem powoli wróciła – najpierw do mamy, by powiedzieć o tym, co boli, a potem do siebie, czekając na kolejne, a może pierwsze spotkanie. • On je zaplanował, choć wydawałoby się przypadkowe. Wpadł na nią przed biblioteką, w której pracowała. Kupił kwiaty, bo „przypadkiem” ktoś je sprzedawał, i zaprosił do kawiarni, prosząc kelnera, by dyskretnie nie pytał o rezerwację. Laura była zachwycona, co widać było w jej oczach. Maks speszył się trochę i powiedział: – Próbuję się jakoś zrehabilitować za ostatnią ucieczkę. Nie chcę kłamać, a nie mam jeszcze odwagi, by powiedzieć prawdę – kłamał jak z nut – ale skoro udało nam się spotkać przypadkiem, to może zaczniemy od początku. Tym razem to Laura pierwsza podała rękę. Pocałował jej dłoń czule. Wytrzymał spojrzenie, a nawet powiedział prowokująco: – Nie wiem, jak długo wytrzymam tak czułe spojrzenia. Laura spuściła głowę, a on uśmiechnął się krzywo, bo wiedział, że nie pójdzie mu tak łatwo z gaszeniem tego żaru w oczach. Zamówili kawę, jakieś ciastka i nie mówili wiele. Dla niego to była nowość. Zwykle bardzo łatwo „bajerował” – prawił puste komplementy i dziewczyna była jego. Tutaj mu jakoś nie szło, choć wiedział, że komplementy nie byłyby wcale puste, bo Laura była bardzo ładna. Długie blond włosy, małe uszy i nos, pięknie wykrojone usta, długie i zgrabne nogi. I ona taka szczupła. Po kolejnym łyku kawy (a marzył o zupełnie czymś innym) zapytał: – Dlaczego wtedy płakałaś, jak uciekłem – chciał coś jeszcze dodać, ale wydało mu się to niepotrzebne. – Mówiąc w skrócie: naiwna dziewczyna wierząca w słowa o miłości, a potem… Zamilkła, a po chwili niespodziewanie dodała: – Ale, patrząc w twoje oczy, wiem, że byś mnie uratował i nie zranił. „Myśl tak, myśl” – spojrzał na nią ciepło, wierząc, że nie czyta w jego myślach. Ona mówiła dalej: – Chyba chciałam wierzyć, że on naprawdę kocha, tylko nie przyszło mi do głowy, że nie mnie. Odwieczna klasyka. Jest tylko iskra nadziei na początek, a potem... Znaliśmy się, ale on bardziej chciał poznać moją przyjaciółkę i mnie po prostu wykorzystał. A ja nie mam już ani chłopaka, ani przyjaciółki, ale mam… Nie dokończyła, ale nie musiała, bo jej oczy mówiły wszystko. Kochała go. Niespodziewanie. Teraz. Już. Bez odwrotu i na zawsze. Przez złość na niesprawiedliwy los i łzy, kochała, jak kocha się raz i nigdy więcej potem. Tylko na swoje szczęście nie zdawała sobie z tego sprawy. Jeszcze nie… Siedzieli przy stoliku. Sączyli kawę. Laura wiedziała już, że Maks ma firmę, jest majętny i ciągle szuka nowych wrażeń. Ona ułożona – filozof i z zamiłowania bibliotekarz o wielu pasjach. Rozmawiali długo o różnych sprawach. On na chwilę poczuł, że może być prawdziwy, a ona wiedziała, że umie kochać. Chciała go o tym przekonać. I znów, niby przypadkiem, on wyciągnął bilety do teatru na sztukę o niespełnionej miłości. Jakby przygotowanie na przyszły los. Ale kto by tak odczytywał rzeczywistość i znaki, które niesie miłość. Laura widziała tylko jego płomienne oczy, pocałunek złożony na jej dłoni i sny z nim w roli głównej. A Maks znów na chwilę poczuł życie, pasję i jak w jego żyłach na nowo popłynęła życiodajna moc. Zasypiał wraz z wielkim miastem, w którym się spotkali i gdzie skrzyżowały się ich spojrzenia. Zasypiał nad ranem z jej obrazem pod powiekami – jak nigdy więcej potem. Ale śmiem twierdzić, że ten jeden raz wystarczył, by pokochać nawet wbrew własnemu sercu.\nSpis treści Rozdział I Spotkanie Rozdział II Rozmowy do świtu Rozdział III Szczęśliwych chwil ciąg dalszy Rozdział IV Miesiąc poezji w związku Rozdział V Sierpień z listami w kieszeniach Rozdział VI Wrześniowe komputerowe schadzki Rozdział VII Październikowe niespodzianki Rozdział VIII Miesiąc przed… Rozdział IX Początek... nie wiadomo tylko, czy dobry Rozdział X Czasem naprawdę warto poczekać Rozdział XI Druga wspólna zima Rozdział XII Jeśli nie miłość, to co z nas zostanie… Rozdział XIII Pandemia… również w życiu… Rozdział XIV „Zakwitło serce majem…” Rozdział XV ...ze słońcem wstajęi ze słońcem zachodzęza horyzont czerwcowego nieba... Rozdział XVI „Tu Sopot i Tenwica swojĘ rosę toczy...”(Jan Kochanowski) Rozdział XVII Kolejne wspólne lato Rozdział XVIII W życiu piękny jest wrzesień... czasami… Rozdział XIX A jednak… Rozdział XX Nowa „przyjaciółka” samotność Epilog Zakończenie nieoczywiste…\n


Autostrady A2 Chińczycy nie zbudują | Dziennik Łódzki\nNa razie nie wiadomo, jaka firma zastąpi Covec na placu budowy. Rozmowy techniczne już trwają. W ciągu najbliższych dwóch tygodni zostaną przygotowane dokumenty. Pracownicy GDDKiA rozmawiali już z 16 firmami w sprawie budowy autostrady A2. Kolejne firmy zgłaszają chęć współpracy w tym zakresie.\nGDDKiA rozważa dwa tryby w sprawie wyłonienia nowego wykonawcy odcinków autostrady pomiędzy Łodzią i Warszawą: tryb przetargowy oraz tryb negocjacji. Celem jest obecnie rozpoczęcie prac w lipcu bieżącego roku. GDDKiA chce, aby w maju 2012 można było autostradą przejechać trasę Warszawa - Łódź.\nstudent 13.06.2011 22:15:30\nBrawo Tusk, kolejny twój sukces, a jest czym się chwalić: wczasy pod palmami dla tych co są w OFE, zamiecenie pod dywan afery hazardowej, aby żadnemu kolesiowi włos z głowy nie spadł!!,wprowadzenie w polsce euro zamiast złotówki od stycznia 2011, bilion zł długów itd. wyliczać można w nieskończoność !!


BACKSTAGE: My, dinozaury. Na chwilę przed katastrofą | Teatr | Dwutygodnik | Dwutygodnik\nNie pytaj mnie. Nie pytaj mnie, co możemy zrobić z przeszłością. Budowanie pomników nie sprawdziło się. W kraju pomników musiałabym zostać gołębiem. Co możemy zrobić z przeszłością? Wszystko, co możemy zrobić, to komiks – pisze dramaturżka Teatru Polskiego we Wrocławiu\nWrocław, godz. 23:30 przed Teatrem Polskim we Wrocławiu. Młody chłopak szarpie dziewczynę. Jest agresywny. Bardzo. „Proszę, tylko jej nie bij, bo będę musiała zadzwonić na policję, a bardzo tego nie lubię” – modlę się. Ewa nic nie mówi. Widzą, że patrzymy. Nie patrzmy. NIE PATRZMY. Lawinia i tak musi umrzeć. Tak mają Lawinie.\nPróba generalna „Titusa Andronicusa” w reżyserii Jana Klaty. Rzymianie maszerują. W oficerkach. Równo. Skądś znam te niemieckie marsze w oficerkach. Titus wnosi na plecach kejsy. Długo. Skrzynia za skrzynią. Skądś znam to spektakularne widowisko. Tak czasami wracają ważne trupy. Trumna za trumną. To jest początek nowego porządku. Szkoda, że będzie nim chaos.\nŚmierć nie jest najokrutniejszą rzeczą, która może nas spotkać. Wiele śmierci nie jest najokrutniejszymi rzeczami, które możemy zobaczyć. Jeśli wojna się skończyła, gdzie teraz trwa wojna? Bo przecież wojna musi trwać. Może nie strzelają do siebie narody. Przynajmniej nie tutaj. Ciągle jednak ktoś wbija widelec w ciało obok. Na przykład podczas obiadu. Między rosołem a schabowym. Albo zamiast. Krzycz sobie, krzycz. Zjadany czekoladowy noworodku, dziewczyno owinięta w folię jak kurczak, słodki jak tort synku mamusi. Wygra ten, kto ładnie zje wszystko z talerza pierwszy. Start.\nCzy wojna nie była tak naprawdę czystsza w swojej formule? Jasno sprecyzowany wróg. Zbiorowy. Wygrywa silniejszy. Albo ten, kto ma więcej znajomych. Wrażenie dwóch obozów jest ciągle żywe. Najczęściej jednak dzisiaj wróg nie ma koszulki z napisem: danger. Ani nawet czapki z żelaznym orłem. Najczęściej śpi obok. Śpisz?\nOczywiście, kiedy kończy się miłość, zaczyna się wojna. To ten znany rodzaj przemocy, który niczym nas nie zaskoczy. Strategie są od dawna znane, przygotowana amunicja. Szkoda, że te dwudobowe wojny tak szybko się kończą. Ja zabijam ciebie, ty zabijasz mnie i oboje nie żyjemy. Trzeba coś z tym zrobić. Zabijać dłużej, zwodzić sprytniej, śledzić ostrożniej. A potem zostają trupy, albo zwycięzcy fotografujący się z trupami. Zrób mi zdjęcie zanim odejdziesz, wszystko, co zrobimy potem, będzie kolejną inspiracją do mojej prywatnej „Guerniki”. Chcesz obejrzeć zdjęcia poprzednich modeli? Wiszą tam. Wszyscy.\nNapijesz się czegoś? Proszę Martini z lodem. Albo nie, poproszę sam lód. Wielką kostkę lodu. Jak na psie przyjadę na niej do ciebie. Usiądę na niej okrakiem. Poocieram się. W moich czarnych, koronkowych majtkach. Czy teraz mam władzę? Tak, teraz mam władzę. Ja, królowa, z zimna szczękająca zębami. Ty – mały śliniący się cesarz. Jak piesek. Na moim sznurku. Oczywiście to nie znaczy, że potem nie skręcisz mi karku. Oczywiście to nie znaczy, że potem nie pójdę do łóżka z twoim wrogiem. Jest tak dobrze zbudowany. Gdzie jest mój Murzyn???\nSzekspir nie jest uniwersalny. Kobiety mówią w nim tylko jednym językiem. Językiem ciała. A to jest broń, którą można walczyć tylko do pewnego momentu. Do momentu, w którym między nogami nie znajdzie się potłuczona butelka. To przysłowie o mieczu, którym się wojuje, i od którego się ginie, może brzmiałoby tu nawet zabawnie. Gdyby ciągle nie było naokoło tylu podobnych wojowniczek. Muszę schudnąć. Muszę pokazać cycki. Muszę ci zrobić laskę. Bo inaczej nie będziesz mnie chciał. A wtedy jestem nikim. Nie ma przecież cesarzowej bez cesarza. Szekspir nie jest uniwersalny. Rola kobiet się zmienia. Tylko te stare nawyki. Czego się napijesz? Poproszę kostkę lodu. Chcesz zabawić się lodem?\nwg dramatu „Titus Andronicus” Williama Shakespeare’a w przekładach na język polski Macieja Słomczyńskiego i język niemiecki Wolfa von Baudissina, oraz fragmentów „Anatomii Tytusa Fall of Rome Komentarz do Szekspira” („Anatomie Titus Fall of Rome Ein Shakespearekommentar”) Heinera Müllera w przekładzie na język polski Moniki Muskały,\nwideonapisy: Lorenz Schuster I Agnieszka Fietz\ndramaturdzy: Ole Georg Graf i Piotr Rudzki\nTeatr Polski we Wrocławiu, 15 września 2012\nStaatsschauspiel w Dreźnie, 28 września 2012.\nMało, mało. Wszystko, co możemy dzisiaj sobie zrobić nawzajem, jest za małe. W cieniu tego, co zostało zrobione 70 lat temu. Wszystkie obrazy, które mogą naprawdę przerazić, są już ilustracjami w podręcznikach. Co człowiek może jeszcze wymyślić? Biedny, złości się, że nie ma już nic do wymyślenia, bo wszystko za niego wymyślili dziadkowie. Długo jeszcze będziemy wnukami? Jeszcze chwilę. Dopóki nie wymyślimy nowej historii swoim dzieciom. I to może być naprawdę przekraczająca granice wyobraźni wersja. Zobacz, to tylko komiks, „Zagłada. Wersja 1.0”. Zaczyna się opisem przyrody: „Banki informacji porasta trawa”. Kończy się, jak to zagłada – kolacją. W chmurce, nad głową głównego bohatera napis. Właściwie tylko jedna litera: „Aaaaaa!”. Jaki masz napis nad głową?\nNie pytaj mnie. Nie pytaj mnie, co możemy zrobić z przeszłością. Budowanie pomników nie sprawdziło się. W kraju pomników musiałabym zostać gołębiem. Co możemy zrobić z przeszłością? Wszystko, co możemy zrobić, to komiks. Teraz tak popularne są japońskie erotyczne hentai. Jakie to wszystko w sumie jest zabawne. Nakręćmy anime hentai.\nCo potem? Naśladowanie raz wymyślonych gestów jest słabe. Twoja mała czystka na wyspie Utoja jest słaba, Anders. Twój pasztet z ludzi jest słaby, Titusie. Większy od nich ciągle jest jeden mały gest podobny do Hail Hitler. Ostro? Ups, to taka niepoprawna zabawa. Zabawa niemieckiego aktora w mały gest to zabawa z wielkim polsko-niemieckim kontekstem. Tak, można powiedzieć, że to mały gest dla niemieckiego aktora – wielki kontekst dla polskiej widowni. Jesteś Niemcem, jestem Polakiem, jesteś władcą, jestem barbarzyńcą, jesteś bogaty, jestem biedny, ty masz poczucie winy, ja mam kompleksy. Wnukowie oprawców i ofiar tańczą w kółeczku. „Everybody loves somebody”, jak zwykła mówić Tamora.\nPo każdej wielkiej imprezie zostaje bałagan. Jak po wojnie. Brudne talerze, kac, czasami moralny. I to skojarzenie ze zwierzętami. Może dinozaury? Mięsożerne. Tuż przed wymarciem. Pewnie też nie wiedziały, co się dzieje. Ale zmiany zawsze da się wyczuć. Niektóre zwierzęta biegają wtedy chaotycznie. Niektóre kładą się, czekając z rezygnacją. Zatańczymy?\nMARZENA SADOCHA, dramaturżka Teatru Polskiego we Wrocławiu, sekretarz redakcji „Notatnika Teatralnego”. Absolwentka dziennikarstwa Uniwersytetu Wrocławskiego, gdzie prowadzi zajęcia na specjalności Creative Writing i próbuje napisać doktorat. Jak na razie ciągle jednak pisze coś zupełnie innego (dramat „Małe dziecko”, „Dialog” maj 2012).


Dyrektorzy szkół apelują o stopniowy powrót uczniów - Magazyn Exclusive\nfot. EDUCATIONAL SPACES / PRZESTRZENIE EDUKACJI @ flickr.com CC BY 2.0\nApelują o rozłożenie powrotu uczniów do szkół na etapy, odchudzenie podstaw programowych, stworzenie wydajnej platformy edukacji zdalnej i zapewnienie „gorącej linii” szkoły z sanepidem\n„Jako kadra kierownicza oświaty z niepokojem obserwujemy brak inicjatywy państwa, sprawiający, że ponad 4,5 miliona polskich dzieci może wkrótce stać się uczestnikami ryzykownego eksperymentu – nieprzemyślanego, źle zaplanowanego powrotu uczniów do szkół, w czasie epidemii COVID-19, co zmierza do jesiennego +lockdownu+, odebrania uczniom szansy na w miarę normalną edukację do końca bieżącego roku” – napisało stowarzyszenie.\nOSKKO zarzuciło rządowi, w szczególności resortom edukacji i zdrowia, nieuwzględnienie stanowisk i badań polskich naukowców, w tym Polskiej Akademii Nauk, Instytutu Biologii Doświadczalnej UW dotyczących prognoz i zaleceń wobec edukacji od września. „Mówią one wyraźnie, że rozpoczęcie roku szkolnego polegające na beztroskim powrocie wszystkich uczniów do szkół i niezaostrzeniu procedur bezpieczeństwa zaowocuje gwałtownym wzrostem liczby zachorowań. Może dziś sytuacja byłaby lepsza, lecz nie jest – po wakacyjnym rozluźnieniu zasad bezpieczeństwa” – zauważa stowarzyszenie.\nWytyka też brak konstruktywnego przywództwa i strategii edukacji. „Kadra kierownicza i nauczyciele są pozbawieni partnerskiego wsparcia, zdemotywowani, rodzice są niedoinformowani i pełni obaw. Brakuje jakiejkolwiek strategii edukacji w krótkim i długim zakresie” – podkreśla OSKKO.\nDodaje, że w sprawie powrotu uczniów do szkół podejmowane są decyzje pośpieszne i apodyktyczne, bez konsultacji społecznych. „Przede wszystkim działania (a raczej ich brak) nie zostały objęte żadnym upublicznionym harmonogramem. Przykładem jest ostatnie ogłoszenie o możliwości uzyskania z MEN środków odkażających. Żaden odpowiedzialny dyrektor czy samorząd nie czekał na to do końca sierpnia” – zwraca uwagę OSKKO.\nStowarzyszenie zaproponowało plan działań na wrzesień. Zakłada on przyjęcie od 1 września do szkół, na okres ok. 2 tygodni tylko dzieci do grup przedszkolnych (tzw. zerówek) oraz klas 1-3. Zdaniem, OSKKO ma to zapewnić bezpieczny dystans społeczny z wykorzystaniem bazy całej szkoły oraz sugerowaną przez naukowców kwarantannę powakacyjną dzieci starszych. Uczniowie klas 4-8 według tej propozycji, od 1 września uczyliby się zdalnie i w razie potrzeby przychodzili na konsultacje do szkoły; do nauki stacjonarnej wróciliby po powakacyjnej kwarantannie w drugiej połowie września. Jednocześnie organizacja proponuje zapewnienie rodzinom dzieci klas 4-8 zasiłków do czasu powrotu do stacjonarnej nauki.\nStowarzyszenie oczekuje też natychmiastowego odchudzenia podstawy programowej, stworzenia bardziej realistycznych wytycznych sanitarnych, pilnego powrotu do prac nad nowoczesną i wydajną platformą edukacji zdalnej i zapewnienia „gorącej linii” szkoły z Sanepidem.\nChce też podziału klas na mniejsze grupy i wprowadzenia – w miarę możliwości – zasady spotykania się uczniów z tylko jednym nauczycielem. „Na to muszą się znaleźć środki. Wobec oburzającej rozrzutności rządzących w innych sferach, nie widzimy usprawiedliwienia dla zaniechań w tak ważnej dziedzinie jak edukacja przyszłych pokoleń” – wskazano w stanowisku.\n„Stoimy na stanowisku, że dzieci powinny wrócić do przedszkoli i szkół najszybciej, jak to jest możliwe. Lecz tylko na wyżej wymienionych zasadach. Podzielamy wspólne marzenie powrotu do normalności sprzed epidemii. Wspólnie zdecydujmy mądrze, jak do tego dojść” – napisano.\nStanowisko zostało skierowane do premiera, ministrów edukacji, zdrowia i rodziny, posłów, senatorów i samorządowców. Ogólnopolskie Stowarzyszenie Kadry Kierowniczej Oświaty zrzesza ponad 6 tys. członków.\nźródło: PAP, Karolina Mózgowiec


Jak urządzić kinderbal? | Mam Pytanie\n5 lutego 2020 4 lutego 2020 Mam Pytanie 0\nPrzyjęcia dla dzieci, czyli popularne kinderbale są testem naszej umiejętności i kreatywności. Pytanie, które często pojawia się na blogach dla rodziców, dotyczy tego, jak urządzić kinderbal? Istnieje wiele sposobów na ciekawą aranżację zabawy i wcale nie musimy wydawać na nią fortuny. Warto, byśmy poznali kilka prostych tricków, dzięki którym dziecięce przyjęcie urodzinowe będzie wspaniałym przeżyciem dla całej rodziny.\nBalony na kinderbal: oto, czego nie może zabraknąć na urodzinach naszej pociechy\nBez balonów nie ma kinderbalu. Są ozdobą każdego przyjęcia. Świetnie prezentują się na zdjęciach, a nasze dzieci mogą się nimi bezpiecznie bawić. Balony okolicznościowe mogą być spersonalizowane. Możemy zamówić balony z imieniem dziecka, liczbą lat, ulubioną postacią z bajek. Plusem balonów jest ich niska cena, łatwa dostępność i możliwość wyboru wersji kolorystycznej. Jeśli mamy gotową wizje kinderbalu, z pewnością dobierzemy balony w odpowiednim stylu: z gwiazdkami, sercami, autami, zwierzętami i wieloma innymi motywami dekoracyjnymi.\nAkcesoria do dmuchania balonów – nieoceniona pomoc dla rodziców\nPlanując kinderbal, warto zaopatrzyć się w podręczną pompkę do balonów. Ten prosty, niewielki i niedrogi przedmiot, pomoże nam zaoszczędzić czas i energię, której podczas przyjęcia będziemy z pewnością potrzebować. Pompki do balonów przydają się także na inne okazje, np. do dekoracji domu na Sylwestra. Obok zwykłych pompek, są także specjalistyczne, przeznaczone do dmuchania balonów na hel. Przed przyjęciem urodzinowym warto sprawdzić rodzaje pompek, np. na stronie: https://hudi.pl/akcesoria-do-balonow/.


Zasadnicza Szkoła Zawodowa - Zespół Szkół Budowlano Drzewnych Poznań Technikum Budowlane Liceum Ogólnokształcące\nponiedziałek, 24, kwiecień 2017\tW obiektywiePatronHistoria szkołyDokumenty szkołyTypy szkółWyróżnieniaWarsztatyBibliotekaPolecaZasobySzkoławięcej o nasAktualnościkomunikatyNauczycielenasza kadraTechnikumXXVIII LOZSZKształcenie dorosłychOferta szkoły2017/2018GimnazjalistozapraszamyKontakt\tZasadnicza Szkoła Zawodowa\tUczniowie w klasie ZSZ przez trzy lata będą przygotowywali się do uzyskania tytułu czeladnika lub robotnika wykwalifikowanego w zawodach budowlanych.Głównymi, najpopularniejszymi zawodami z tej grupy są:\n- stolarz- tapicer- cieśla- inne zawody drzewne- murarz-tynkarz- monter zabudowy i robót wykończeniowych w budownictwie (dawniej technolog robót wykończeniowych w budownictwie)- monter sieci, instalacji i urządzeń sanitarnychoraz- dekarz- betoniarz-zbrojarz- zdun- kominiarz- kamieniarz- inne zawody budowlane\nBędziemy starali się, by wszyscy zgłoszeni kandydaci zostali przyjęci do szkoły.\nUczniowie będą uczyli się przedmiotów ogólnokształcących, które są kontynuacją i zakończeniem nauki z gimnazjum. Umożliwi to w przyszłości absolwentom szkoły zasadniczej, dalszą naukę w szkole średniej.\nWszyscy uczniowie będą uczyli się języka angielskiego – w grupie dla początkujących lub dla zaawansowanych.\nUczniowie w zawodzie murarza-tynkarza, montera zabudowy i robót wykończeniowych w budownictwie oraz montera sieci, instalacji i urządzeń sanitarnych w zakresie nauki zawodu będą mieli teoretyczne przedmioty zawodowe nauczane na terenie szkoły, natomiast zajęcia praktyczne mogą odbywać w warsztatach szkolnych albo w dowolnie wybranym zakładzie pracy jako młodociani pracownicy. Decyzja w tym zakresie należy do kandydata i jego rodziców – jest podejmowana przed rozpoczęciem nauki na cały jej trzyletni okres. Szkoła posiada wykaz zakładów pracy, które są zainteresowane przyjęciem uczniów.\nUczniowie w pozostałych zawodach budowlanych, takich jak dekarz, betoniarz-zbrojarz, zdun, kominiarz, kamieniarz i inne - teoretyczne przedmioty zawodowe będą realizowali na 4-tygodniowych kursach zawodowych w każdej klasie. Zajęcia praktyczne mogą odbywać w zakładzie pracy jako młodociani pracownicy.\nPrzyszli monterzy sieci, instalacji i urządzeń sanitarnych w trakcie nauki zawodu zapoznają się z różnymi rodzajami materiałów instalacyjnych i technologiami ich zastosowania. Nabywają umiejętności w zakresie wykonywania robót przygotowawczych oraz robót właściwych związanych z budową sieci i instalacji wodociągowych, kanalizacyjnych, gazowych, wentylacyjno-klimatyzacyjnych oraz węzłów ciepłowniczych a także robót związanych z ich konserwacją, naprawą i modernizacją. Zdobędą również wiedzę z zakresu gospodarki materiałowej, kalkulacji, prawidłowej organizacji stanowiska pracy oraz przepisów bhp.\nWszyscy uczniowie, po ukończeniu szkoły zasadniczej będą mogli kontynuować naukę na kwalifikacyjnych kursach zawodowych w celu zdobycia tytułu technika.\tRekrutacja2017/2018\nOferta szkołyTechnikumXXVIII LiceumZSZKształcenie dorosłychDokumenty do pobraniaWażne terminyO nasPrzydatne linkiGaleria\tOrganizacja roku 2016/2017\nKalendariumPodręczniki 2016/17Plan szkoły dziennejSzkoły zaoczneGodziny pracy szkołyMatura\tDla rodziców\nWychowawcy klasDyżury nauczycieliRada Rodziców\tPo lekcjach\nKonkursyTeatr SzkolnyChichot PegazaKółkaSamorząd UczniowskiRozrywkaPowtórz z namiMemoramusOsiągnięcia uczniówNarodowy PRCzModelarnia\tProjekty\nPraktyka zawodowaGotowi na przyszłość\tJubileusz 60-lecia\nPo Jubileuszu ...InformacjeFormularzeAlbumKlub Przyjaciół ZSB-DKonkursy\tCopyright © 2016 Zespół Szkół Budowlanych Poznań Technikum Budowlane i Liceum. Wszelkie prawa zastrzeżone.\nWykonanie Trojka Design


W Bydgoszczy duży wzrost zachorowań na COVID-19 u dzieci. Do rodziców trafi list ws. szczepień w grupie 5-11 lat | Bydgoszcz Nasze Miasto\nW Bydgoszczy duży…\nMałgorzata Pieczyńska 6 grudnia 2021, 6:00\nWkrótce dzieci w wieku 5-11 lat będą mogły przyjąć szczepionkę przeciw Covid-19. Szczepionki trafią do Polski w połowie grudnia. Grzegorz Olkowski/Archiwum\nW listopadzie br. zanotowano w szpitalu dziecięcym w Bydgoszczy aż 5-krotny wzrost małych pacjentów z Covid-19. Tymczasem już wkrótce dzieci w wieku 5-11 lat będzie można szczepić przeciw koronawirusowi. Do bydgoskich szkół dotarł właśnie w tej sprawie list ministrów edukacji i zdrowia, za ich pośrednictwem trafi do rodziców.\n- Sytuacja jest bardzo niepokojąca - mówi dr n. med. Danuta Kurylak, zastępca dyrektora ds. lecznictwa w Wojewódzkim Szpitalu Dziecięcym w Bydgoszczy. - Od 1 października do dziś (2 grudnia) małych pacjentów zakażonych Covid-19 i to z chorobami współistniejącymi zanotowaliśmy aż 50, w tym są dzieci w wieku 5-11 lat, do tego 28 rodziców, którzy im towarzyszą na oddziałach. O ile w październiku mieliśmy zaledwie 8 takich pacjentów i 6 rodziców zakażonych, to już w listopadzie - 42 dzieci i 22 rodziców. To 5-krotny wzrost w porównaniu do października.\nTo, co szczególnie niepokoi lekarzy, to powikłania po Covid-19.\n- Obserwujemy ich bardzo dużo w zakresie chorób płuc, ale nie tylko - mówi dr Danuta Kurylak. - Są też powikłania kardiologiczne, neurologiczne, pojawiło się dużo nowych cukrzyc u pacjentów, którzy przechorowali koronawirusa. Problem jest poważny. Na razie sobie radzimy, ale jeśli to będzie rosło w takim tempie, to może zabraknąć miejsc dla naszych małych pacjentów przewlekle chorych bez Covid-19. A przypomnę, że wiele chorób u dzieci leczymy jako jedyna placówka w województwie. Dlatego tak ważne są szczepienia.\nBadania kliniczne pokazały: Skuteczność szczepionki u dzieci wynosi 90,7 proc.\nJuż wkrótce będą one dostępne także dla dzieci w wieku 5-11 lat. Rekomendację w tej sprawie wydała Europejska Agencja Leków (EMA). Jej podstawą były szczegółowe wyniki badań klinicznych, które przedstawił producent szczepionki - konsorcjum Pfizer/Biontech.\nW badaniu wzięło udział blisko 2,3 tys. dzieci w 94 ośrodkach na świecie. Efekty? W grupie szczepionych dzieci w wieku 5-11 lat wystąpiło tylko jedno cięższe działanie niepożądane. Była to gorączka - 39,7 stopni C. Poza tym - podobnie jak w przypadku innych szczepień - pojawiły się ból w miejscu podania szczepionki, zaczerwienienie, zmęczenie czy ból głowy. Co istotne, objawy te bardzo szybko i samoistnie ustępowały. Z badań wynika, że skuteczność szczepionki u dzieci jest wyższa niż u dorosłych i wynosi aż 90,7 proc.\nList do rodziców dzieci w wieku 5-11 lat trafił już do szkół\nMinistrowie edukacji i zdrowia wystosowali już list do rodziców, w którym m.in., przytaczają powyższe dane świadczące o skuteczności i bezpieczeństwie stosowania szczepionki wśród najmłodszych. - W Polsce spodziewamy się pierwszych dostaw szczepionki w połowie grudnia - piszą w liście Przemysław Czarnek i Adam Niedzielski.\nSzefowie resortów edukacji i zdrowia zwracają również uwagę na korzyści związane z podaniem szczepionki.\n- Chcemy podkreślić, że szczepionki to nie tylko skuteczna ochrona, ale także szansa na kontynuowanie nauki stacjonarnej przez cały rok szkolny - czytamy w liście. - Zaszczepiony uczeń czy przedszkolak nie trafia na 10-dniową kwarantannę, gdy w klasie lub grupie pojawia się przypadek zachorowania na Covid-19.\nList został już wysłany do szkół przez System Informacji Oświatowej. Za pośrednictwem dyrektorów trafi do rodziców i opiekunów. Bydgoskie szkoły już go otrzymały.\n- Dostałam go 1 grudnia po południu i przesłaliśmy go rodzicom w dzienniku elektronicznym - mówi Aleksandra Gulbinowicz-Kotowska, dyrektor SP nr 35.\n- Ja również otrzymałam ten list mailem z resortu edukacji i już wydałam dyspozycję, aby jak najszybciej zamieścić go w dzienniku elektronicznym, by rodzice mogli się z nim zapoznać - mówi Arletta Popławska, dyrektor SP nr 32.\nMateriał oryginalny: W Bydgoszczy duży wzrost zachorowań na COVID-19 u dzieci. Do rodziców trafi list ws. szczepień w grupie 5-11 lat - Express Bydgoski


Pułapki raportowania kwietniowego - parkiet.com\nPułapki raportowania kwietniowego\nW dłuższym okresie tegoroczne problemy z raportowaniem rocznym mogą mieć pozytywne skutki. Po pierwsze, wzrośnie świadomość istnienia finansowej informacji poufnej. Po drugie, może to przyspieszyć proces raportowania. A po trzecie, może to spowodować przesunięcie roku finansowego, tak, aby był bardziej zbieżny z procesami biznesowymi w spółce i aby uciec od problemów związanych z badaniem sprawozdań w szczycie sezonu.\nAktualizacja: 29.03.2019 07:00 Publikacja: 29.03.2019 07:00\nNa prima aprilis możemy się spodziewać wysypu raportów zawierających szacunkowe dane finansowe za 2018 r. Nie będzie to jednak śmieszny żart, ale smutna konsekwencja współobowiązywania wobec emitentów różnych rodzajów regulacji: unijnych i krajowych oraz normalnych i giełdowych. Ten koktajl regulacyjny ma coraz więcej bąbelków i jesteśmy coraz bliżej wybuchu.\nUstawa o rachunkowości od ćwierć wieku wymaga sporządzenia rocznego sprawozdania finansowego w ciągu 3 mies. od dnia bilansowego, czyli w większości przypadków termin ten przypada na koniec marca. Jednocześnie regulacje giełdowe wymagają publikowania raportów rocznych miesiąc później – do końca kwietnia i większość emitentów stara się z tego dłuższego terminu korzystać. Dotychczas problem ten był mało widoczny z uwagi na mniejsze znaczenie daty w przypadku podpisów papierowych. Natomiast wprowadzenie obowiązku sygnowania sprawozdań podpisem elektronicznym, który jest składany z datą pewną, rodzić może wiele komplikacji.\nPierwszą z nich jest oficjalne stwierdzenie istnienia danych finansowych w określonej dacie. Wiele szkodliwych wymogów regulacyjnych podmioty regulowane mogą absorbować przez różnego rodzaju elastyczność, w tym dotyczącą dat sporządzania różnego rodzaju dokumentów. Oczywiście tak być nie powinno, regulacje powinny być respektowane, ale jeśli jakiegoś wymogu w sposób sensowny spełnić się nie da, to do tego typu sytuacji dochodzi.\nJeśli zarząd z datą pewną potwierdzi sporządzenie sprawozdania finansowego, to pojawia się kwestia ujawnienia tego sprawozdania inwestorom. Wprawdzie ono później podlega ocenie biegłego rewidenta, może ulec zmianie etc., ale należy założyć, że dokument podpisany przez zarząd jest jednak sprawozdaniem finansowym, a nie jego wstępną wersją. Roczne sprawozdanie finansowe emitenta jest często najważniejszym dokumentem analizowanym przez inwestorów. Należy więc przyjąć, że racjonalny inwestor wykorzystałby zawarte tam dane, a zatem że sprawozdanie to zawiera informacje poufne. A jeśli tak, to powinno zostać niezwłocznie ujawnione inwestorom lub powinno dojść do formalnego opóźnienia publikacji informacji poufnej.\nPierwsze z tych rozwiązań wydaje się trudne w realizacji, ale chyba jest jedynym możliwym wyjściem z sytuacji, chyba że wcześniej spółka właściwie zarządzała oczekiwaniami rynku i roczne dane finansowe nie będą dla inwestorów zaskoczeniem. Jeśli jednak okazałoby się, że dane zawarte w rocznym sprawozdaniu finansowym nie były takie, jak oczekiwali inwestorzy, wówczas konieczne wydaje się opublikowanie wstępnych wyników finansowych ze stosownym zastrzeżeniem co do możliwych zmian wynikających z badania przez biegłego rewidenta.\nOczywiście kuszącą alternatywą wydaje się opóźnienie publikacji takiej informacji poufnej, jednak formalne podjęcie tego typu działań wiąże się z koniecznością spełnienia pewnych warunków. Jednym z nich jest możliwość udowodnienia, że natychmiastowa publikacja informacji mogłaby naruszyć „prawnie chroniony interes emitenta". Ja osobiście nie podjąłbym się wykazania, że opóźnienie finansowej informacji poufnej jest zgodne z MAR i bez stosownej interpretacji nadzorcy uznałbym, że ta droga jest zamknięta.\nKonieczność sygnowania sprawozdań za pomocą podpisu elektronicznego może rodzić więcej problemów. Pojawią się wyzwania natury technicznej – o ile dla osób podpisujących w siedzibie spółki, przy ewentualnym wsparciu działu IT powinno to być w miarę proste i szybkie, o tyle w przypadku osób, które będą chciały podpisać zdalnie, mogą się pojawić problemy, które istotnie utrudnią lub wydłużą całą procedurę. A warto by było zebrać podpisy tego samego dnia (a przynajmniej w jednym interwale pomiędzy sesjami giełdowymi), aby uniknąć ewentualnych kontrowersji odnośnie do terminu powstania sprawozdania (a tym samym niekiedy także informacji poufnej).\nPresja czasu może być kolejnym poważnym problemem powodującym, że podpisujący skoncentrują się na samej procedurze, nie zaś na dokumencie, który sygnują. Zwłaszcza jeśli dokument ten jest sporządzony w formacie XML i podpisujący nie ma oprogramowania umożliwiającego podgląd danego pliku. Składane w odstępie minut podpisy mogą też rodzić podejrzenia dotyczące poziomu wnikliwości i weryfikacji tego dokumentu przed podpisaniem.\nW dłuższym okresie zaprezentowane powyżej problemy mogą mieć pozytywne skutki. Po pierwsze, wzrośnie świadomość istnienia finansowej informacji poufnej. Po drugie, może to przyspieszyć proces raportowania. A po trzecie, może to spowodować przesunięcie roku finansowego, tak aby był bardziej zbieżny z procesami biznesowymi w spółce i aby uciec od problemów związanych z badaniem sprawozdań w szczycie sezonu. Ale w roku bieżącym możemy za to zapłacić sporym zamieszaniem na rynku.


Hagia Sophia meczetem - Z Chrystusem\nPost autor: Morkej » 2020-07-11, 16:31\nCałkowicie zgadzam się w tej sprawie z Patriarchą Konstantynopola Bartłomiejem I, który powiedział, że przekształcenie budynku w meczet "obróci miliony chrześcijan na całym świecie przeciwko islamowi".\nSam wiceprzewodniczący Komisji Unii Europejskiej określił to jako "zagrożenie dla tolerancji i otwartości Turcji".\nWielu innych przywódców również wyraziło swoje niezadowolenie.\nCo o tym myślicie? Czy ta sytuacja faktycznie spowoduje napięcie między chrześcijanami a muzułmanami? Czy te ciężkie wysiłki dialogu z światem islamu mogą zostać zachwiane?\nRe: Hagia Sophia meczetem\nPost autor: Konwalia » 2020-07-11, 16:36\nNie sądzę. Dzisiaj często chrześcijańskie kościoły traktowane są jako obiekty turystyczne. Notre Dame też żałowano bardziej ze względów historycznych i turystycznych niż religijnych.\nOstatnio zmieniony 2020-07-11, 16:36 przez Konwalia, łącznie zmieniany 1 raz.\nPost autor: Morkej » 2020-07-11, 16:47\nPonieważ Francja to kraj mocno zlaicyzowany. Pamiętaj, że Hagia Sophia ma ogromną wartość dla prawosławnych, a relacje greków z turkami nie są raczej najlepsze.\nPost autor: Dezerter » 2020-07-11, 22:16\nTurcja się coraz bardziej islamizuje i już chyba przestaje być krajem świeckim i prozachodnim.\nMój stosunek do Islamu nie zmieni się po tym jak zaczną tam odprawić modły, byle by nadal udostępniali go turystycznie.\nPamiętajmy, że zrobiliśmy to samo w Hiszpanii\nDlaczego jednak Mezquita Catedral? Ta dziwna, na pozór zupełnie sprzeczna nazwa, tłumaczona po troszkę jako „Meczetokatedra” jest jak najbardziej stosowna i prawdziwa. Po rekonwkiście, wspaniały meczet nie został zburzony, został delikatnie przebudowany i zamieniony na kościół.\nhttps://gdziewyjechac.pl/38642/najwieks ... quita.html\nPost autor: sądzony » 2020-07-11, 22:49\nW moim rodzinnym miasteczku odkąd pamiętam, czyli od prawie 40 lat, synagoga pełni funkcję MDK gdzie odbywają się zarówno imprezy kulturalne jak i rozrywkowe łącznie z dyskotekami, imprezami zakrapianymi alkoholem oraz koncertami zespołów satanistycznych. Jakoś nikomu to od 40, a pewnie i więcej lat nie przeszkadza.\nPost autor: Jozek » 2020-07-12, 01:16\nA moj rodzinny 300m2 dom w ktorym mam jedna czesc jako mieszkanie po podziale miedzy rodzenstwo byl w przeszlosci synagoga, o czym dowiedzialem sie z historii budynku.\nPrzy remoncie wiele lat temu znalazlem pod podloga wybijajace w gore zrodelko, chociaz woda w studni 10 metrow obok budynku miala poziom wody na 5m ponizej gruntu.\nSam budynek a dokladnie jego os jest dokladnie na linii wschod-zachod.\nOstatnio zmieniony 2020-07-12, 01:18 przez Jozek, łącznie zmieniany 1 raz.\nPost autor: Dezerter » 2020-07-12, 11:15\nA ilu masz żydów w miejscowości?\nPost autor: Zły_Człowiek » 2020-07-12, 12:33\nW moim mieście na początku lat 90-tych szukaliśmy Żydów którzy mogliby występować jako podmiot w interesie mienia pożydowskiego gminy żydowskiej zlikwidowanej w Noc Kryształową 1938 i w latach późniejszych.\nPozostało bowiem mienie w postaci terenu po spalonej synagodze, i cmentarz żydowski wraz ze skrawkami terenu nie objętymi cmentarzem, a wpisanymi do ksiąg wieczystych jako własność Gminy Żydowskiej.\nMiasto liczyło wtedy 200 tysięcy mieszkańców.\nNie znalazł się nikt.\nNikt, kto by choćby twierdził, że jest, lub może być rozważany jako spadkobierca Przedwojennej Gminy Żydowskiej w mieście, a było wtedy Żydów 40-50% wśród obywateli miasta.\nW wyniku intensywnych i zwiększonych poszukiwań znaleźliśmy starego Żyda z sąsiedniego miasta który deklarował się jako przedstawiciel Gminy Żydowskiej tamtego miasta. Tamto miasto liczyło sobie wówczas ponad 200 tysięcy mieszkańców a członków gminy było zdeklarowanych bodaj 6 osób.\nNo i poprosiliśmy tego Żyda o opinię w trzech sprawach:\n- wystawienie tablicy upamiętniającej Noc Kryształową na niezabudowanym miejscu gdzie w 1938 roku synagoga stała,\n- akceptację naszych działań przy ustanowieniu cmentarza obiektem zabytkowym i pielęgnację cmentarza stosownie do posiadanych rządowych środków,\n- rezygnację na rzecz miasta w imieniu Gminy Żydowskiej ze skrawków terenu wokół cmentarza żydowskiego, które już nigdy nie staną się cmentarzem i cmentarzem nigdy nie były.\nŻyd na wszystko się zgodził, a owe skrawki oddał nawet z ulgą, bo raz że nie wiedział o ich formalnym istnieniu, a dwa, że byłyby tylko dla gminy problemem do zagospodarowania.\nU nas nie było więc problemu użytkowania w nieprzewidziany sposób obiektu synagogi, bo kochani dziś w Unii Europejskiej Niemcy, po prostu ją Żydom spalili, a Żydów z gminy wymordowali lub zmusili do ucieczki, także poza Europę.\nMoje sumienie sprzeciwia się wykorzystywaniu obiektów sakralnych na cele poza sakralne. To o czym pisze sądzony, jest dla mnie jakimś ewidentnym naruszeniem prawa miejsca. Znam makabryczne historie z terenów, które były cmentarzami a na których postawiono obiekty mieszkalne. Duchy zmarłych upominały się o spokój na miejscu spoczynku ich ciał.\nZnane są mi obiekty kultu religijnego, w których na mocy porozumień sprawują swoje obrządki różne religie, a na utrzymanie składają się wszystkie z nich.\nDo takich należą obiekty w Jerozolimie.\nObiekt Hagia Sofia jest w Turcji.\nMa on charakter pierwotny chrześcijański, mimo, że przez wiele lat był użytkowany przez wyznawców islamu.\nPaństwo może robić ze swoimi obiektami co chce, jednak nie urągając prawom duchowym, jakie mogą być do obiektu przypisane.\nSą oczywiście uwarunkowania materialne, jak brak wiernych, czy brak pieniędzy na utrzymanie i podatki. Przez to likwidowane są dziesiątki świątyń katolickich we Francji.\nPrezydent Turcji wszystko zapewne wziął pod uwagę przed podjęciem decyzji. A jak ona zaskutkuje? Mimo wszystko uważam, że to jest raczej wewnętrzna sprawa Turcji.\nPost autor: sądzony » 2020-07-12, 17:09\nNie mieszkam tam od nastu lat.\n1900r. - na 3470 mieszkańców 1559 to Żydzi. Synagoga jest z 1836r., Kirkut z 1823r. (zdewastowany).\nNie wiem Dezerter ilu, myślę, że około 10-20 osób.\nOstatnio zmieniony 2020-07-12, 17:15 przez sądzony, łącznie zmieniany 1 raz.\nPost autor: Dezerter » 2020-07-12, 20:50\nMyślałem, że nikt i w tym kierunku szło moje rozumowanie, że nie ma kogo pytać. Jeśli jest, to masz przykład jak można to wykorzystać w poście Zły człowiek\nPost autor: Biserica Dumnezeu » 2020-07-13, 23:06\nIslam to islam.Religia zawsze wroga chrzescijanstwu. Choc z roznym natezeniem.\nW tej chwili rzady w krajach chrzescianskich sa coraz bardziej antychrzescijanskie.\nDlatego islam nabral wiatru w zagle.\nByc moze po kilkuset latach ekspansji kultury wyroslej z korzeni chrzescijanskich nastje czas ekspansji kultury wyroslej z korzeni islamu?\nJest to bycmoze poczatek drogi,na koncu ktorej ludzie odrzuca kulturowo islam, gdyz uwikla sie w przerozne doktryny oprowadzajace do antyislamskiej rewolucji.\nbyc moze inne korzenie kulturowe wypuszcza swieze listki.\nA my trwajmy przy Chrystusiei Jego Koscile. To tyle i az tyle.


Wystawa "Sprawa Stanisława Pyjasa" Doroty Nieznalskiej w Europejskim Centrum Solidarności w Gdańsku [zdjęcia] | Dziennik Bałtycki\nBarbara Szczepuła 24.11.2019\nPogrzeb Stanisława Pyjasa Ze zbiorów IPN w Krakowie\nDo Europejskiego Centrum Solidarności, na wystawę Doroty Nieznalskiej „Sprawa Stanisława Pyjasa” wybrałam się z zaciekawieniem, ale też z pewną nieufnością. Co nowego na temat nieżyjącego od czterdziestu dwóch lat studenta może dorzucić sławna artystka wizualna? Napisano już o nim wiele tekstów, nakręcono kilka filmów, a koledzy z polonistyki Uniwersytetu Jagiellońskiego, z Bronisławem Wildsteinem na czele, starali się doprowadzić do wyjaśnienia sprawy i dbali, by pamięć o nim nie zaginęła. Choć już w wolnej Polsce prokuratura kilka razy wznawiała śledztwo, do dziś nie wiemy na pewno, co się rozegrało 7 maja 1977 roku w bramie przy ulicy Szewskiej 7 w Krakowie.\n- To jest wystawa o odwadze, zdradzie i śmierci - wyjaśniała artystka na otwarciu wystawy. - Dwa lata kompletowałam dokumentację, przekopywałam się przez archiwa esbeckie i milicyjne, analizowałam działanie mechanizmu przemocy, by zobaczyć, jak aparat państwa może zniszczyć człowieka…\nW sali panuje półmrok potęgujący posępny nastrój. Wchodzący trafiają prosto na projekcję filmu autorstwa Nieznalskiej. „Sprawa Pyjasa” przedstawia działalność i zdradę przyjaciela Staszka - Leszka Maleszki.\nPośrodku sali - instalacja ze stalowych prętów. To jakby więzienne kraty, ale uformowane w taki sposób, że tworzą twarz Stanisława Pyjasa, artystyczna transformacja znanego portretu, na którym Staszek, trochę zamyślony, ma długie, ciemne włosy, jakie w latach siedemdziesiątych nosili młodzi ludzie…\nFigurant - notowali esbecy - jest tuszy szczupłej, wzrostu niskiego. Jest inteligentny, żywy, łatwo nawiązuje kontakty.\nPo lewej wyłania się z mroku duże zdjęcie młodego człowieka leżącego na betonie z krwawą plamą w okolicach szyi. Obok - niewielkie fotografie zaniedbanej, z liszajami na ścianach, jak to w PRL, klatki schodowej. Pochodzą z dokumentacji sporządzonej przez esbeków. Może Staszek Pyjas stąpał po tych stopniach i podestach, może uciekał przed tajniakami, ale przecież - według SB - nie szedł ani nie biegł, tylko bezwładnie spadał, leciał na głowę, bo był pijany. Przyglądamy się tym zdjęciom w złudnej nadziei, że dostrzeżemy jakiś ślad, który naprowadzi na trop zbrodni.\nWystawa "Sprawa Stanisława Pyjasa" Doroty Nieznalskiej w Europejskim Centrum Solidarności w Gdańsku ze zbiorów IPN w Krakowie\nSą tacy, którzy twierdzą, że go wcale na tej klatce schodowej nie było, że pobito go gdzie indziej, w protokołach pojawia się jakiś bokser, awanturnik i pijak, który umarł wkrótce po śmierci Pyjasa, może więc to pobicie zdarzyło się na ulicy, a potem ci, który bili, wrzucili go na klatkę schodową, żeby się tam wykrwawił.\nNastępne zdjęcia: koszulka, którą miał na sobie, widok z przodu z plamą krwi, widok z tyłu, kurtka, chlebak… Żeby nie ta krew, byłyby to zwykłe rzeczy zwykłego chłopca…\nPatrzymy na zakrwawioną koszulkę Stanisława Pyjasa jak na przestrzeloną w 1970 roku kurtkę stoczniowca Ze zbiorów IPN w Krakowie\n- Patrzymy na to trochę jak na relikwie, choć to tylko zdjęcia, bo rzeczy Staszka - wyjaśnia jego siostra Alicja Przybysz - mama spaliła.\nPatrzymy na tę koszulkę jak na przestrzeloną w 1970 roku kurtkę stoczniowca, którą można oglądać na wystawie stałej Europejskiego Centrum Solidarności, na pierwszym piętrze.\n- Te rzeczy są znakiem przemocy, pokazują, czym w istocie był komunizm - mówi Nieznalska.\nWtedy, w maju 1977 roku o śmierci Pyjasa i jej okolicznościach dowiadywaliśmy się z Radia Wolna Europa. Nie wierzyliśmy, że to zwykły upadek ze schodów podchmielonego studenta, jak chciała wmówić nam oficjalna propaganda.\nArtystyczna transformacja znanego zdjęcia Stanisława Pyjasa autorstwa Doroty Nieznalskiej i Dariusza Sitka\nPochodził z Gilowic, góralskiej wsi koło Żywca. Był wybitnie zdolny, jako najlepszy uczeń w liceum mógł na polonistykę dostać się bez egzaminu, ale na własne życzenie zdawał egzamin, bo chciał się sprawdzić. Dodatkowo studiował filozofię, był oczytany, chciał i umiał dyskutować, ciągle mu było mało tych książek i rozmów. Esbecy zdążyli już zwrócić uwagę na jego środowisko, notowali nazwiska, wypowiedzi.\nGdańsk: Dorota Nieznalska i jej wystawa "Miasto Zdarzenie Re-konstrukcja Przemocy"\nZ protokołu przesłuchania wiemy, że pierwszą zakazaną książką, którą przeczytał, był „Dziennik” Gombrowicza, a ostatnią przed zatrzymaniem - „Piękni dwudziestoletni” Hłaski. Zafascynowany był Schultzem, na temat jego twórczości pisał pracę magisterską.\nJak u Szymborskiej: Zachciało mu się szczęścia,/zachciało mu się prawdy,/zachciało mu się wieczności, /patrzcie go!\nZ filmu Nieznalskiej: - Nie robiliśmy polityki - słychać głos aktora czytającego notatki Pyjasa. - Nie byliśmy nią zainteresowani. Byliśmy ironicznie nastawieni do rzeczywistości. Nie wiedzieliśmy jednak, jak głęboko naznaczył nas komunizm…\nByło ich trzech: Stanisław Pyjas, Bronisław Wildstein i Lesław Maleszka. Staszek waletował w akademiku „Żaczek”, bo nie udało mu się zdobyć miejsca, pomieszkiwał u krakowianina Wildsteina i u Maleszki, który mieszkał na stancji.\nZ filmu Nieznalskiej:\n- Czy moje donosy przyczyniły się do inwigilacji Staszka? - powtarza czyjeś pytanie Lesław Maleszka i odpowiada:\nBoże wielki, wygląda jakby był z tego dumny!\nCzy istnieje związek między donosami a śmiercią Pyjasa?\n- Bardzo daleki - myślę, ale biorę to pod uwagę - odpowiada z ociąganiem Maleszka.\nPyjas nie wiedział, że donosicielem jest jego przyjaciel. Nie podejrzewał. Nie przypuszczał. Przez głowę mu to nawet nie przeszło.\n- Mówiło się, że go śledzą, coś czuł, ale żeby Leszek? Przyjeżdżał do nas na wakacje… - wzdycha siostra Staszka, Anna Wnętrzak, nadal mieszkająca w rodzinnych Gilowicach. - Siedział razem z nami przy stole. Mama, tato, Staszek, Leszek, Alicja i ja. Miło było, słońce, spacery… Mieliśmy po dwadzieścia parę lat… Leszek wzbudzał raczej uczucia opiekuńcze, chudy, zabiedzony, w podartych butach, człowiek chciał mu pomóc.\nWystawa "Sprawa Stanisława Pyjasa" Doroty Nieznalskiej w Eur...\n- Maleszka zgodził się na współpracę z SB w kwietniu 1976 roku. Może bał się, że gdy odmówi, wyrzucą go ze studiów? - zastanawia się Nieznalska.\nW czerwcu 1976 roku, gdy wybucha w Radomiu bunt przeciw podwyżkom cen żywności, Lesław Maleszka pod kryptonimem „Ketman” pisze pierwszy donos na Stanisława Pyjasa: „Ma zamiar tworzenia nowej grupy opozycyjno-politycznej”. Znajomi Staszka otrzymują anonimy: Pyjas to konfident, śmierdziel, kurdupel, gnój, skurwysyn, zasraniec… Zaczynają się rewizje i zatrzymania.\n„Wildstein i Pyjas (…) prezentują postawy hipisowsko- anarchistyczne.(…) Osiągnięcie anarchistycznej harmonii społecznej widzą przez uświadomienie społeczeństwa szeroko pojętą działalnością kulturalną.\nNegują wszystkie ustroje i systemy, w szczególności zaś ustrój socjalistyczny” - przytacza fragmenty analizy funkcjonariusza SB Cezary Łazarewicz, autor reportażu o Pyjasie zamieszczonym w katalogu wystawy. Nieznalska poprosiła o ten tekst właśnie Łazarewicza, bo zachwyciła się jego książką „Żeby nie było śladów”. Wspólnota losów Grzesia Przemyka i Staszka Pyjasa jest oczywista.\nZ notatek Pyjasa, czytanych przez aktora w filmie Nieznalskiej:\n„Byliśmy bardzo młodzi, wszystko wydawało się nam możliwe, ale w tamtym systemie nie mogliśmy nic… (…) Zrozumieliśmy, że trzeba skończyć z literaturą, teatrem i zająć się polityką…”\nOdtworzenie ostatnich godzin życia Stanisława Pyjasa jest trudne. Wyszedł z dwoma kolegami z akademika, wypili piwo, wsiedli do tramwaju. Koledzy wysiedli, Pyjas pojechał dalej, by oddać tekst do Biuletynu Informacyjnego KOR, bo z Komitetem Obrony Robotników współpracował od momentu jego powstania… Około godziny siedemnastej widział go w pobliżu akademika kolega z liceum, student fizyki, Stanisław Pietraszko. Zeznał, że Pyjas szedł w kierunku pobliskiej piwiarni, a za nim podążał nieznajomy mężczyzna. Pietraszko sporządził jego portret pamięciowy.\nMatka Pyjasa: Dajcie mi spokój. Mogę tego nie przeżyć\n- To właściwie jest opowieść o dwu Staszkach - mówi mi Alicja Przybysz. - Staszek Pietraszko zginął w lipcu tego samego roku. Był na wakacjach nad Zalewem Solińskim. Wieczorem poszedł się myć, a rano znaleziono jego ciało w trzcinach. Wiele wskazuje na to, że tak jak mój brat został zamordowany.\nOpowiada o tym strasznym dniu, kiedy do szkoły, w której pracowała mama, wpadła przerażona kuzynka. Z gminy biegła, bo we wsi był jeden telefon, właśnie w gminie… Staszek nie żyje!\nMama do dziś nie chce mieć telefonu.\nMiała wtedy czterdzieści osiem lat, ale niebawem musiała przejść na rentę. Nie mogła normalnie funkcjonować.\nRozmawiamy przy zdjęciach z Gilowic przedstawiających pogrzeb Stanisława Pyjasa. Robili je esbecy. Skrupulatnie, minuta po minucie, żeby wszystkich żałobników było dobrze widać.\nPani Stanisława Pyjas w czarnym welonie ledwo idzie, dalej ojciec, przyjaciele niosą trumnę… między innymi Leszek Maleszka. - Nie ma nauczycielek ze szkoły, w której pracowała mama, bo nie pozwolono im iść na pogrzeb - wyjaśnia Alicja.\nŚmierć Stanisława Pyjasa wywołała masowe demonstracje studentów. Wezwano do bojkotu odbywających się właśnie Juwenaliów.\nWieczorem 15 maja 1977 roku na zakończenie „Czarnego Marszu” odczytano pod Wawelem deklarację zawiązującą Studencki Komitet Solidarności w Krakowie i wzywającą do ujawnienia winnych zbrodni.\nPo raz pierwszy w przestrzeni publicznej pojawiło się wówczas słowo „solidarność”.\n- Zachwyciła mnie postawa Staszka - wyjaśnia Dorota Nieznalska. - Dlatego zrobiłam tę wystawę.\nAle przez cały czas się zastanawiam: kim byłby dziś? Po której stałby stronie?\nTo trudna wystawa. Wymaga skupienia. Namysłu nad życiem i śmiercią Stanisława Pyjasa, ducha niepokornego, który lubił czytać, kochał Bruno Schulza i chciał być wolnym człowiekiem.\nGość 25.11.2019 07:51:03\nZycie pokazalo, ze Maleszki i Bolki do dzis tucza sie na swojej zdradzie a ich ofiary leza w piachu nie mogac doczekac sie prawdy o swoich oprawcach. Czy Bolek zdazy zawisnac (ak wrozyla mu Walentynowicz) zanim sam zdechnie?\nGość 24.11.2019 13:01:24\nCzym innym jest wybaczenie komuś kto uznał swoją winę, a co innemu komuś kto sądzi jak Maleszka, że dzięki temu że pomagal "uzupatorom" PRLu, jest czlowiekiem honoru !\nKolega ze Stogow 24.11.2019 10:59:47\nDlaczego nikt nie wyjaśni dla kogo i przez kogo zginął Tadeusz Szczepański, chłopak ze Stogow, utopiony w Motławie z obcietymi nogami rzekomo przez śrubę. Zabili mojego przyjaciela, tak mówił p. WAŁĘSA, a potem szybko zapomniał. Sprawa szybko zamknięta, nikt o nim nie pamięta, a On walczył o wolną Polskę i miał tylko 20 lat.