Code penal z 1810 r .\nPierwszy klasyczny kodeks karny „triumfującego mieszczaństwa", wzór dla kolejnych.\nOsiągnięcie z punktu widzenia techniki legislacyjnej. Tylko przepisy karnego materialnego. Wstęp i 4 części (po 2 na ogólną i szczególną), jasny i precyzyjny, trójpodział przestępstw na zbrodnie, występki i wykroczenia (kryterium kara i sąd właściwy).\nTreść → antyfeudalny, ale bardzo surowy w celu odstraszania (ze względu na sytuację społeczną) → szerokie stosowanie kar śmierci, też kwalifikowanych, przywrócenie konfiskaty i kar mutylacyjnych (piętnowanie), kara dodatkowa śmierć cywilna. Szczególnie rozbudowany katalog przestępstw związanych z ochroną własności i bardzo surowe kary.\nZmiany:najpierw usunięto niektóre okrutne kary (kwalifikowana śmierć, pręgierz, śmierć cywilna. Stopniowo coraz większe łagodzenie kar, szersze uwzględnianie okoliczności, ostrzejsze traktowanie recydywistów, rozwijanie elementów poprawczych, środki wychowawcze wobec nieletnich.\nPo drugiej wojnie światowej - (ruch tzw. nowej obrony społecznej) kolejne reformy w duchu szkoły socjologicznej, głównie dot. nieletnich, opieki.\nobowiązywał do 1994 r. Kodeksy karne austriackie. Theresiana z 1768 r. (Maria Teresa) - feudalny, ale pewne postępy, głównie dotyczące formalnej strony, jak systematyzacja materiału i tworzenie pojęć ogólnych. W kwestii treści nadal feudalny - wielość kar okrutnych, tortury (wraz z rycinami jak odpowiednio je wykonać → stąd nazwa Nemesis Theresiana), stosowanie analogii, kar arbitralnych, różnice stanowe, podział kar na bardzo ciężkie, ciężkie i lekkie, mające cel wyłącznie odstraszający, przepisy prawa materialnego i procesowego razem. w praktyce Maria Teresa wielokrotnie uniewinniała skazanych na karę śmierci. Leopoldina z 1786 r. - (Leopold II, władca Wlk. Ks. Toskani) → wiele wad formalnych, ale w materii realizował idee oświeceniowe, jak: likwidacja okrutnych kar cielesnych i hańbiących oraz kary śmierci. Podstawowa kara - pozbawienie wolności o surowych rygorach. Mały zasięg obowiązywania, ale duże oddziaływanie. Josephina z 1787 r . - (Józef II, Austria) tylko prawo karne materialne (procedura skodyfikowana rok później); 2 części: I — o przestępstwach i karach kryminalnych oraz II — o przestępstwach i karach politycznych (mniejsze, bo sądzone przez władze administracyjno-porządkowe;krótka, wolna od kazuistyki, jasna i prosta; przyjęcie zasady nullum crimen sine lege w art. 1 → zniesienie arbitralności sędziów (nulla poena sine lege); brak zróżnicowania na stan społeczny; subiektywny i indywidualny charakter odpowiedzialności karnej;\nzrównanie usiłowania z dokonaniem przestępstwa; pominięcie instytucji przedawnienia przestępstwa i kary; katalog przestępstw - ujęcie zbrodni obrazy majestatu jako zamachu przeciwko państwu, a nie przeciw panującemu, zniesienie karalności czarów, wprowadzenie karalności pojedynków, przestępstwa przeciw religii i obyczajności jako „polityczne", ale utrzymana karalność samobójstwa; katalog kar - utylitaryzm społeczny → zniesienie kary śmierci; podstawowa kara - pozbawienia wolności, ale duża surowość w ich wykonaniu - podział ze względu na czas trwania na czasowe, długie i długotrwałe (do 100 lat!), oraz ze względu na stopień dolegliwości na łagodne, ciężkie i najcięższe z możliwością obostrzenia;\n… nadzwyczajne złagodzenia kary i przedterminowe zwolnienia.\nElastyczny i abstrakcyjny → utrzymał się długo, choć formalnie ujęto go w nowe ramy w 1852 r. z pewnymi zmianami (zastąpiono w 1974 r.):\n* usunięcie przepisów z dziedziny procedury karnej\n* wprowadzono trójpodział przestępstw na zbrodnie (cz. I), występki i wykroczenia (cz. II).\n* nowa (ograniczająca) definicja zdrady głównej i obrazy majestatu…


Wykopy w Mazowieckiem z firmą Wisiński - e-biuro\nHome » Samochody » Transport » Wykopy w Mazowieckiem z firmą Wisiński\nTrudno wyobrazić sobie większe realizacje budowlane, pod które nie będą wykonywane mniejsze lub większe, a raczej głębsze lub płytsze wykopy. Mazowieckie jest regionem Polski, w którym realizuje się bardzo wiele różnego rodzaju prac budowlanych, niekoniecznie przy wznoszeniu obiektów mieszkalnych, ale także obiektów usługowych, handlowych, biznesowych, przemysłowych, a także w pracach drogowych, do których również Wykonywane są, niekiedy bardzo znaczne wykopy. Mazowieckie to region Polski, w którym tego rodzaju usługi realizuje między innymi specjalistyczna firma budowlana Roboty Ziemne Wisiński.\nNasza firma specjalizuje się w przewozie osób. Proponujemy m.in. klientom biznesowym lub indywidualnym wynajem busa z kierowcą. Warszawa jest siedzibą naszej firmy. Dysponujemy sprawdzonymi, sprawnymi techniczne i komfortowymi pojazdami do przewozu różnej liczby osób. Nasi kierowcy mają bardzo duże doświadcze...\nDziałaniem pozwalającym producentom pojazdów mechanicznych na pozbycie się wad fabrycznych stwierdzonych po wprowadzeniu serii na rynek jest rozpoczęcie akcji serwisowej, odpowiednio nagłośnionej i zorganizowanej, najwyższe standardy w tym obszarze spełnia marka BMW. Pożar samochodu to doświadczenie, jakiego...\nInformacje o samochodach bmw\nKoncern bmw odpowiada za znaczną część światowej produkcji samochodów z wyższych segmentów. W celu proponowania kupującym coraz lepszych produktów firma opracowała system częściowego dopalania spalin. Zadaniem układu egr jest realne zmniejszenie ilości emitowanych przez pojazdy spalin. W ciągu pierwszyc...


szycie łąkotki – biegajacyortopeda.pl\nALKAMED: 22 669 50 80FIMEDICA: 22 622 19 38 CM Miła: 22 887 88 45MEDIQ: 22 891 06 40SPORTSLAB: 570 580 580\nZapraszam również na mój profil Facebook\nDr Paweł Walasek\nPORADY DOKTORA ORTOPEDY\nBól pachwiny u sportowców – kłopotliwa kontuzja!\nKontuzje biodra – Co powinieneś wiedzieć o bólu biodra\nKontuzje biodra – Zwyrodnienie stawu i konflikt panewkowo-udowy\nKontuzje biodra – Tendiniopatia hamstringów i zespół bólowy krętarza większego\nKontuzje biodra – Tendinopatia m.biodrowo-lędźwiowego\nZespół pasma biodrowo-piszczelowego\nBlok kolana, czyli czym jest rączka od wiadra?\nUszkodzenie łąkotki! Czy operacja jest konieczna?\nBiologiczne wsparcie dla stawów\nGęsia stopka – charakterystyka\nKolano skoczka, czyli zapalenie więzadła rzepki\nChoroba zwyrodnieniowa nie oznacza końca biegania – Najnowsze doniesienia!\nSkręcenie kolana – objawy i leczenie\nCzy suplementy „na stawy” naprawdę działają?\nDiagnostyka kolana – co musisz wiedzieć?\nCzym jest torbiel Bakera?\nBól przedniego przedziału kolana\nJesteś po artroskopii kolana – i co dalej?\nŁąkotka – jak ją uratować?\nOsteotomia kości piszczelowej – nowy kierunek, nowa szansa\nWięzadło krzyżowe. Wcale nie musi być krzyżem dla sportowca\nChoroba zwyrodnieniowa? Houston mamy problem!\nKomórki krwi a choroba zwyrodnieniowa stawów\nKwas hialuronowy – jak działa?\nŁydka / Piszczel\nMTSS, czyli ból piszczeli – bardzo częsta kontuzja!\nAchilles, czyli słaby punkt\nShin splints – tajemniczy ból piszczeli\nZapalenie (entezopatia) rozcięgna podeszwowego\nPeace & Love, czyli o niebanalności skręcenia stawu skokowego!\nUporczywe bóle stopy u biegaczy\nTrzeszczki – czym są? Jak leczyć choroby trzeszczek?\nPięta Haglunda – charakterystyka schorzenia\nStopa pronująca – charakterystyka\nStopy biegacza – 7 porad, jak utrzymać je w dobrej kondycji\nBól w stopie – czyli jak to jest z tą ostrogą?\nZłamania i urazy\nKto lepiej zrozumie kontuzjowanego biegacza, czyli jak zostałem pacjentem..\nZmęczeniowe uszkodzenia kości (cz.1)\nZmęczeniowe uszkodzenia kości (cz.2)\nKontuzje mięśniowe – naciągnięcia, naderwania i zerwania\nZespól Sudecka – kompleksowy zespól bólu regionalnego\nKontuzje narciarskie – jak ich uniknąć w sezonie?\nKontuzje przeciążeniowe – jak sobie z nim radzić?\nZłamania zmęczeniowe – trochę inne złamania\nGojenie złamań – co musisz wiedzieć?\nPierwsza pomoc po kontuzji\nSkąd biorą się kontuzje?\nJak nazwać swoją kontuzję? Minisłownik\nTak trzeba rozmawiać z lekarzem, by cię zrozumiał\nCena białego szaleństwa. Jak radzić sobie z kontuzją po nartach?\nOsocze bogatopłytkowe – antidotum na kontuzje przeciążeniowe?\nBól w stopie – jak to jest z tą ostrogą?\nBól a stan zapalny\nKomórki krwi w walce z chorobą zwyrodnieniową\nODŻYWIANIE i BIEGANIE\nUdar cieplny: groźna konsekwencja przegrzania organizmu!\nDoktorze! Które buty do biegania są najlepsze?\nPlan treningowy – jak go zrealizować poprawnie?\n5 zasad treningu, które każdy musi znać\nCzy bieganie odchudza?\nZielono mi, czyli …Jarmuż w diecie biegacza.\nMega buła! – czyli kreatyna jako suplement sportowców\nZdrowa dieta – FAKTY i MITY\nWitamina D – czy każdy biegacz musi ją przyjmować?\nAzotany, czyli sok z buraka\nSuplementy diety – bezpieczne i potrzebne?\n3 przepisy na koktajle dla biegaczy\nDomowy izotonik – Wasze przepisy!\nUlga w ciepłe dni – 3 przepisy na domowy izotonik\nKontuzja! Dlaczego ja?\nJak unikać kontuzji – cz.I – Rolowanie mięśni\nJak unikać kontuzji – cz.II – Core stability\nChoroba Zwyrodnieniowa Stawów – ChZS\nDlaczego dochodzi do ChZS? — Choroba zwyrodnieniowa stawów cz.I\nTaktyka leczenia ChZS? — Choroba zwyrodnieniowa stawów cz.II\nCo nowego w leczeniu choroby zwyrodnieniowej stawów? — Choroba zwyrodnieniowa stawów cz.III\nJak można poprawić leczenie choroby zwyrodnieniowej stawów? — Choroba zwyrodnieniowa stawów cz.IV\nChoroba zwyrodnieniowa stawów nie oznacza końca biegania – Najnowsze doniesienia!\nKwas hialuronowy – gdy zmarszczki schodzą na drugi plan!\n<< PORADY - wszystkie na jednym ekranie >>\nTag Archives: szycie łąkotki\nEntries tagged with "szycie łąkotki"\nPoradyBy Marcin Springer 1 września 2021\nUszkodzenie łąkotki bywa częstą przyczyną bólu kolana, pisałem już o tym w tekście https://biegajacyortopeda.pl/porady-ortopedy/lakotka-jak-ja-uratowac/. W prawdzie bieganie nie jest powodem ostrych, nagłych, urazowych uszkodzeń łąkotek (takie uszkodzenia częściej zdarzają się w takich sportach jak piłka nożna, koszykówka, czy narciarstwo), ale bieganie może mieć wpływ na powstawanie uszkodzeń zwyrodnieniowych- powodowanych przez nakładające się obciążenia, rozłożone w…\nPoradyBy Marcin Springer 20 sierpnia 2021\nMoi Drodzy, w swoich tekstach staram się Wam wyjaśnić przyczyny kontuzji, metody leczenia i sposoby im zapobiegania, często przy tym używając medycznego słownictwa. Tym razem chciałbym poświęcić uwagę uszkodzeniu łąkotki, które w fachowym mianownictwie nazywamy : rączka od wiadra. Z określeniem tym, wielu pacjentów spotyka się podczas lektury opisu badania rezonansu magnetycznego kolana i pyta…\nDzień mózgu! Jak zapobiegać poważnym chorobom?\nPoradyBy Marcin Springer 23 lipca 2021\n22 lipca obchodziliśmy Międzynarodowy Dzień Mózgu. Przy tej okazji chciałby zwrócić Waszą uwagę na problem schorzeń mózgu, oraz na fakt, że możemy tym problemom zapobiegać. Zmiany cywilizacyjne wpływają na nasze zdrowie, w tym na nasze zdrowie psychiczne.\nPoradyBy Marcin Springer 9 lipca 2021


6,61 (7305 ocen\ti\t531 opinii) Zobacz oceny\nagus039 | 2013-02-11\nKażda jego książka,, a przynajmniej te o profesorze pozwala czytelnikowi spojrzeć na otaczający Świat trochę inaczej. Zagłębiając się w książkę myślałam co tym razem zostanie odkryte? Zostało odkryte to na co nigdy bym nie zwróciła uwagi i nie zastanowiła się że to co jest opisane w tej książce ma jakiś sens? Nie ma znaczenia czy jest to fikcja czy prawda, coś oczywistego kryję się w tej książce. Jednak autor czasami mógłby się nie powtarzać z pewnymi wątkami, to raczej według mojej opinii nie pomaga utrzymać otoczki tajemnicy ale wkurza że znowu pewien wątek który gdzieś się tam pojawił znowu zabiera nam czas...Ale może to właśnie styl tego pisarza....


Angielski dla menadżerów Gdańsk, Gdynia, Wejherowo, Łódź\nSzybki angielski metodą Colina Rose Trójmiasto / Angielski dla menadżerów Gdańsk, Gdynia, Wejherowo, Łódź\nW świecie globalizacji i bezustannego przeplatania się informacji oraz kultur, język angielski jest jednym z najważniejszych narzędzi do sukcesu – zarówno zawodowego, jak i osobistego. Wiele osób, mimo podstawowej wiedzy z tego zakresu, nie posługuje się tym językiem obcym na tyle biegle, aby móc go wykorzystać w zawodzie, czy nawet na prywatnym wyjeździe. Dlatego warto zapoznać się z ofertą szkół językowych, i wybrać się na dobry kurs angielskiego. Jest to wyjątkowo ważne dla menadżerów, kierowników i kadry zarządzającej, którzy muszą reprezentować swoją firmę w jak najlepszy sposób, często także przy klientach z innych krajów.\nAngielski dla menadżerów\nAngielski dla menadżerów i ogólnie pojętej kadry zarządzającej, czyli wszystkich stanowisk, na których ciąży obowiązek zarządzania pracownikami, zasobami i podtrzymywania jak najlepszego wizerunku firmy, jest właściwie niezbędny. Najczęściej wybierany angielski dla kierowników to oczywiście kurs angielskiego biznesowego, czyli business English. Są to zajęcia, na których można się nauczyć słownictwa z zakresu zarządzania, finansów, human resources, księgowości, eksportu i importu, prowadzenia konferencji i rozmów telefonicznych, a także wszelkich zwrotów związanych ściśle ze środowiskiem pracy w biurze lub korporacji.\nKurs angielskiego dla menadżerów\nAngielski dla kadry zarządzającej przygotowuje nie tylko do rozumienia „żywego” języka angielskiego, ale także, przede wszystkim, płynnej i swobodnej, samodzielnej komunikacji po angielsku, co często bywa trudną do przekroczenia barierą u osób uczących się tego języka. Pod okiem wyszkolonego, doświadczonego nauczyciela języka angielskiego, nauka zawsze idzie zdecydowanie szybciej i efektywniej niż samodzielne uczenie się, np. z kursów online. Mimo, że Internet jest doskonałym źródłem informacji, nie sposób nauczyć się dobrze mówić po angielsku, bez drugiej osoby. Co więcej, profesjonalny kurs angielskiego dla menadżerów dostosowany jest do naszych umiejętności i poziomu zaawansowania językowego, abyśmy mogli wyciągnąć z zajęć jak najwięcej korzyści. Uzupełnienie takich spotkań powtórką i ćwiczeniami z business English online jest oczywiście znakomitym pomysłem, jeżeli mamy na to chęci i czas. Im więcej damy z siebie podczas nauki, tym bardziej ostatecznie na tym skorzystamy.\nAngielski dla menadżerów – Gdańsk, Gdynia, Wejherowo, Łódź\nJeśli szukasz profesjonalnego kursu języka angielskiego, dzięki któremu opanujesz zwroty i sformułowania stosowane w biznesie, to skontaktuj się z Centrum Skutecznej Nauki Języków! Nasze kursy prowadzimy w Gdańsku, Gdyni, Wejherowie i Łodzi. Wykorzystujemy najlepsze metody nauczania, które pozwolą Ci osiągać błyskawiczne efekty. Zapoznaj się z naszą ofertą i skontaktuj się z nami!


Wysłany: Wto 17:01, 09 Wrz 2008 Temat postu:\nNie jest aż tak długi jak był trzeci... ale i tak bardzo dobrze ;)\nHmm... (ocenzurowano) zataczający się z powodu połączenia silnych środków odurzających i reakcji żołądkowej nie jest przerysowany? Hmm... To złe słowo.\nAle cóż, musiałem wprowadzić ten francuski zwrot, a po drugie, stwierdziłem że 11666. post musi być mój.\nOstatnio zmieniony przez Tar-Minyatur dnia Sob 20:17, 01 Sty 2011, w całości zmieniany 1 raz\nWysłany: Wto 17:49, 09 Wrz 2008 Temat postu:\nPierwsze skojarzenie: zrobili paszteciki z ofiary. Dopiero potem doczytałam, o co chodzi.\nA potem znów zmieniłam zdanie. Paszteciki, brandy i środek nasenny. Człowiek z brzytwą czający się w cieniu czwartego komina, czekający na następnego pasażera...\nPardon, za dużo filmów.\nCoraz bardziej mi się podoba. I czekam na więcej.\nPrzyznam Wam, że aż takiego serca do tego opowiadania, jak do poprzedniego, nie mam... Inaczej. Mam, ale nie mam serca do wypełniania czymkolwiek przestrzeni pomiędzy punktami węzłowymi. Popełniłem zasadniczy błąd, decydując się na rozpoczęcie 12, a nie 14 kwietnia.\nRozdział VI, dwa razy zn iszczony przez spięcie.\nTeż pomyślałam o przerobieniu ofiary na coś zjadliwego. Niekoniecznie paszteciki, w końcu wujek Hannibal miał wiele sposobów.\nTar, cudo. Wciągnęłam się i czekam na więcej.\nOstatnio zmieniony przez Farkas dnia Wto 22:09, 09 Wrz 2008, w całości zmieniany 1 raz\nWysłany: Śro 10:47, 10 Wrz 2008 Temat postu:\nPrzerobienie ofiary na coś zjadliwego?yy nie jestem pewna czy to by było zjadliwe xD\nRozdział szósty przeczytałam no to czekam (z niecierpliwością) na siódmy...\nRozdział siódmy, wybaczcie, że tak krótko, ale chciałem na siłę oddać "do druku" jeszcze dziś, aby dopełnić tradycji pojawiania się rozdziałów od poniedziałku do czwartku.\nNa pocieszenie poprawiłem sporo błędów logicznych w rozdziale sżóstym, polecam przeczytać jeszcze raz.\nWysłany: Czw 19:02, 11 Wrz 2008 Temat postu:\nRozdział ósmy. Jestem z niego średnio zadowolony.\nCzyli to już... no tak...\nWysłany: Czw 19:44, 11 Wrz 2008 Temat postu:\nCiekawy rozdział... A ile ich planujesz napisać?\nWysłany: Czw 21:55, 11 Wrz 2008 Temat postu:\nPowiem szczerze: nie wiem. Nie myślę w ten sposób.\nRozumiem. Piszesz na jakość a nie ilość. Ja też się tak staram robić, chociaż rzadko mi to wychodzi...\nWysłany: Śro 12:18, 17 Wrz 2008 Temat postu:\nRozdziały dziesiąty i jedenasty. Chciałem napisać jeszcze dwunasty, ale muszę potrzymać czytelników w niepewności.\nWysłany: Śro 17:41, 17 Wrz 2008 Temat postu:\nNo tak... to teraz wiadomo czemu tytuł taki a nie inny...\nOstatnio zmieniony przez martuńka dnia Śro 18:02, 17 Wrz 2008, w całości zmieniany 1 raz\nWysłany: Czw 11:38, 18 Wrz 2008 Temat postu:\nPrzypominam, choć nigdy o tym nie wspominałem, aby zawsze przed lekturą nowego rozdziału przeczytać rozdział poprzedzający, zawsze dokonuję w nim pewnych poprawek.


NFZ przypomina o zasadach wystawiania recept na leki refundowane - Finanse i zarządzanie\nNFZ przypomina o zasadach wystawiania recept na leki refundowane\nAutor: NFZ/Rynek Zdrowia 31 października 2014 14:33\nNa stronie internetowej Narodowego Funduszu Zdrowia zostały opublikowane zaktualizowane zasady wystawiania recept na leki refundowane przez NFZ.\nPodstawą prawa do refundowanych produktów (np. leków, materiałów opatrunkowych) jest recepta wystawiona przez lekarza ubezpieczenia zdrowotnego lub lekarza, który posiada uprawnienia do wykonywania zawodu oraz zawarł z NFZ umowę upoważniającą do wystawiania recept podlegających refundacji (także felczera) - informuje Fundusz.\nReceptę na leki refundowane można zrealizować w każdej aptece (lub punkcie aptecznym), która zawarła umowę z NFZ na realizację recept. Taka apteka oznaczona jest specjalną tablicą lub nalepką umieszczoną w widocznym i łatwo dostępnym miejscu, zawierającą informację o zawarciu umowy oraz widoczne z zewnątrz logo NFZ.\nŻeby zapisany na recepcie lek refundowany mógł być wydany z właściwą odpłatnością, recepta powinna być opatrzona unikalnym numerem nadanym przez NFZ i zawierać odpowiednie informacje dotyczące świadczeniodawcy, osoby przepisującej leki, dane pacjenta oraz niezbędne informacje dotyczące przepisywanych leków.


Motyw dworku - Motyw dworku w filmie - Polski - na6.pl\nDworek sprawia wrażenie zaniedbanego i skromnego. Posiada ganek z kolumnami, a w oknach widoczne są drewniane okiennice. Z tyłu domu znajduje się taras prowadzący do ogrodu. Z sieni wchodzi się do salonu, gdzie jest kominek, fotele, zegar kurantowy, obrazy na ścianach. Bogumił ma osobny pokój, w którym stoi biurko, pełne papierów, są przyrządy do pisania oraz lampa naftowa. W rogu pomieszczenia postawiono łóżko, a nad nim na ścianie wisi kilim. W jadalni jest okrągły stół, stojący na środku pokoju, nad którym można zobaczyć piękny żyrandol, są też komody, stojące przy każdej ścianie. W kuchni nie zabrakło dużego pieca, przy którym powieszono patelnie.\nDworek Kniaziewiczów jest drewniany, jego wygląd posiada cechy charakterystyczne dla tej epoki. Wszystkie budynki otoczone są drewnianym ogrodzeniem. We dworze jest izba z dużym stołem, suto zastawianym, gdy przybywają goście. Na ścianach wiszą talerze ozdabiane wzorami ludowymi bądź zrobione ze srebra. Można tam zobaczyć rodzinne portrety. Z głównej izby wchodzi się do alkowy, w której jest wydzielone do modlitwy miejsce. Przy dworze znajduje się izba czeladna oraz inne budynki gospodarskie.\nPodhale w ogniu, reż. Jan Batory, Henryk Hechtkopf (obraz polskiej szlachty)\nPan Tadeusz, reż. Andrzej Wajda (ostoja polskości)\nFerdydurke, reż. Jerzy Skolimowski (dworek posiada salon, jadalnia, są pomieszczenia dla służby)


W Szklarskiej Porębie boją się zakrętu śmierci | Gazeta Wrocławska\nW Szklarskiej Porębie boją się zakrętu śmierci\nRafał Święcki 22.06.2009 Zaktualizowano 22.06.2009\nZakręt śmierci jest obowiązkowym punktem wycieczek. Jednak droga nie jest przystosowana do tak dużego ruchu Marcin Oliva Soto\nDrogowcy wolą zrezygnować z inwestycji niż budować na obszarach objętych przez Naturę 2000.\nW Szklarskiej Porębie samorząd zabiegał, by przy okazji remontu drogi wojewódzkiej do Świeradowa-Zdroju zbudować krótki odcinek, który miał być objazdem zakrętu śmierci.\nSłynny, bardzo ostry, 180-stopniowy wiraż miał zostać wyłączony z ruchu i stać się deptakiem widokowym. Niestety, pomysł nie znalazł uznania w Dolnośląskiej Służbie Dróg i Kolei, która zarządza drogą nr 404 ze Szklarskiej Poręby do Świeradowa.\n180 stopni ma wiraż zakrętu śmierci. Jest najdłuższym łukiem na drodze w Polsce.\nZakręt znajduje się na wysokości 755 m. Kiedyś roztaczała się stąd piękna panorama.\nZa czasów gdy obszar ten należał do Niemiec, rozciągająca się stąd panorama na Kotlinę Jeleniogórską i Karkonosze nazywana była Złotym Widokiem.\n- Dziś drzewa zasłaniają widok - narzeka Janina Kuś z Poznania, która przyjechała z rodziną, by podziwiać budowlę.\nZakręt śmierci został zaprojektowany i wybudowany jako obiekt militarny na polecenie Adolfa Hitlera. W razie potrzeby, by utrudnić posuwanie się wrogich wojsk, miał zostać wysadzony w powietrze. Budowę zakończono w 1938 roku.\nDrogowe połączenie Szklarskiej Poręby i Świeradowa-Zdroju było częścią niezrealizowanego do końca projektu Droga Sudecka. Naziści chcieli nią połączyć Zittau z czeską Opavą.\nZakręt złą sławę i nazwę zdobył dopiero po 1945 roku, gdy kolumna wojskowych ciężarówek z radzieckimi żołnierzami spadła w przepaść.\n- Nie wiadomo, ile osób wówczas zginęło, Rosjanie nie ujawniali takich informacji - opowiada dr Przemysław Wiater, badacz historii regionu. Według przekazów ustnych, wypadek spowodowali pijani kierowcy. Według innej wersji, winna była mgła.\nMimo wcześniejszych obietnic o pozostawieniu otwartym przejścia granicznego Nove Mesto - Czerniawa, władze powiatu frydlanckiego zdecydowały o jego zamknięciu ze względu na remont. Dolnośląska Służba Dróg i Kolei we Wrocławiu broni się przed odpowiedzialnością za zaistniałą sytua...\nremont dróg dolny śl...\nOprócz budowy dróg ekspresowych S3 i S5, Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad w najbliższym czasie wyremontuje kolejne fragmenty „krajówek”. M.in. za 4,6 mln zł przebudowane zostanie skrzyżowanie DK 3 z DK 36 w Lubinie. - Oprócz wymiany nawierzchni bezpieczeństwo kiero...\ndojazd do kopalni st...\ndroga do kopalni sta...\nco dalej z biegami w...


Szkolenie techniczne dla członków Krajowej Izby Kominiarzy - 17.03.2021r. – KIK\nTagi: Krajowa Izba Kominiarzy, Ogólnopolskie Stowarzyszenie Kominków, Stowarzyszenie Kominy Polskie\nNa wniosek uczestników termin szkolenia został przesunięty\nna dzień 17 marca 2021 na godz. 10.00\nStowarzyszenie KOMINY POLSKIE wraz z Ogólnopolskim Stowarzyszeniem KOMINKÓW i Krajową Izbą KOMINIARZY organizuje w ramach inicjatywy „3K” (Kominiarz + Komin + Kocioł/ Kominek) pod patronatem OSKP cykl szkoleń techniczno- produktowych, które będą prowadzone przez producentów kotłów/kominków w zakresie wymagań stawionych kominom, instalacjom spalinowym i wentylacji do oferowanych przez nich na rynku urządzeń grzecznych.\nSygnalizowana wielokrotnie przez naszych członków i współpracujących z nami mistrzów kominiarskich potrzeba poznania aktualnej rynkowej oferty urządzeń grzewczych opalanych drewnem i pelletem drzewnym pod kątem wymagań stawianych instalacji odprowadzania spalin jest niezbędna dla ich prawidłowego doboru, odbioru i czyszczenia i kontroli w trakcie użytkowania.\nZamysłem organizatorów jest przeprowadzenie cyklu szkoleń w formie online. Pierwszą firmą która zaprosiła nas na szkolenie produktowe jest firma HAJDUK Agnieszka i Dariusz Nasińscy Spółka z o.o.\nPrezentacja (w tym zagadnienia dotyczące instalacji odprowadzania spalin – w załączeniu agenda) planowana jest na dzień 17.03.2021 w godzinach przedpołudniowych (komunikator ZOOM).W trakcie spotkania przewidziana jest możliwość zadawania pytań w ramach i merytoryczna dyskusja.\nZapraszam zatem wszystkich zainteresowanych do zgłaszania uczestnictwa w szkoleniu mailowo na adres rzecznik@kominypolskie.com.pl z podaniem adresu mailowego, na który zostanie wysłany do Państwa link aktywacyjny uczestnika szkolenia.\nPrezes Stowarzyszenia Kominy Polskie


Strony związane z hasłem: rękodzieło - strona 1 - Optimo24.pl - katalog stron www\nStrona poświęcona kowalstwu artystycznemu oraz kowalstwu tradycyjnemu. Na niej znajdziecie dokładny opis mojej działalności, zapoznasz się z bogatą ofertą wyrobów, które robię, a także obejrzycie galerię moich produktów. Wykonuję różnego rodzaju prze...\nW ofercie sklepu www. uroczedodatki. pl znajdą Państwo tekstylia - ręcznie szyte - do dekoracji Państwa wnętrza - obrusy, podkładki, serwety, poduchy, pościel. Produkujemy również przydatne w każdej kuchni fartuchy, rękawice, podkładki. Posiadamy rów...\nZnajdziecie u nas produkty tj. farby, pędzle, palety, kleje, lakiery, preparaty, serwetki ozdobne, papiery ryżowe i...\nSzukasz modnych zaproszeń na komunię, urodziny lub chrzest? Chcesz, żeby kartki były ręcznie wykonane? Zapoznaj się z dostępnym u nas asortymentem i zobacz jaką ofertę specjalnie dla Ciebie przygotowaliśmy. Prowadzimy internetowy sklep z rękodziełem ...


19-letni złodziej zatrzymany. Wpadł, gdy drugi raz chciał okraść drogerię\nStrona główna News 19-letni złodziej zatrzymany. Wpadł, gdy drugi raz chciał okraść drogerię\n16 stycznia 2022 11:27\nWyniósł z rzeszowskiej drogerii kosmetyki o wartości blisko 500 zł. Po godzinie do niej wrócił. Druga kradzież już mu się nie udała. 19-latek trafił za kratki.\nW środę (12 stycznia), przed godz. 14:00, w drogerii przy ul. Kolejowej w Rzeszowie ochroniarze zatrzymali sprawcę kradzieży perfum. 19-latek z Dębicy dwukrotnie okradł sklep. Podczas pierwszej kradzieży wyniósł perfumy o wartości 499 zł.\n– Skradzione perfumy od razu sprzedał przypadkowym osobom – relacjonuje nadkom. Adam Szeląg, rzecznik Komendy Miejskiej Policji w Rzeszowie.\nZachęcony powodzeniem, 19-latek po godzinie wrócił do sklepu, gdzie ponownie próbował ukraść kosmetyki o wartości 600 zł. Tym razem bez powodzenia. Po minięciu kas młodego złodzieja złapali ochroniarze i przekazali w ręce wezwanych policjantów.\n19-latek trafił do policyjnego aresztu. Podczas przesłuchania przyznał się do winy. Usłyszał zarzut kradzieży mienia o wartości niemal 1400 zł dokonanej czynem ciągłym. Mieszkaniec Dębicy mówił, że pieniądze chciał przeznaczyć „na podstawowe potrzeby życiowe”.\n– Grozi mu kara do 5 lat pozbawienia wolności – informuje rzecznik Szeląg.


Archiwa: Ślub i wesele - Nova Art\nW życiu każdego z nas, doświadczamy wielu ciekawych, jak i również ważnych chwil. Mogą to być różne sytuacje – ślub, wesele, komunia, studniówka, jubileusze, czy też inne. Wówczas pragniemy, aby te chwile się nie skończyły. Jednak nie jest to możliwe. Dlatego najlepszym rozwiązaniem jest uwiecznienie danej okazji, np. wesela, nagraniem,\nWrzesień 4, 2017 Karolina Karolak Możliwość komentowania Doświadczony wodzirej na wesele została wyłączona\nWspółcześnie rola kapeli muzycznej na weselu państwa młodych odchodzi powoli do „lamusa” na rzecz wodzirejów. Przyczyn tego jest wiele. Głównym powodem jest to, że państwo młodzi nie chcą się już bawić tylko przy muzyce wykonywanej na żywo z dawnych lat czy żenujących zabawach. Niebanalne pomysły na wesele Wodzirej to osoba,\nOrganizując jakiekolwiek przyjęcie, warto skorzystać z nowoczesnej oferty wyposażenia służącego rozrywce i urozmaicającego każdy event. Jedną z najnowszych atrakcji z chęcią stosowaną szczególnie na przyjęciach ślubnych, imprezach integracyjnych, zarówno firmowych, jak i prywatnych, jest właśnie fotobudka. Wiedzie ona prym pośród gadżetów okolicznościowych i wyróżnia się swoją uniwersalnością. Fotobudki tarnowskie\nPoszukuję zespołu muzycznego na swoje wesele. Mój narzeczony próbował mnie przekonać do dja ale ja jestem bardzo tradycyjna i uważam, ze na weselu musi być zespół. Nawet mam już jeden na oku muszę jedynie przekonać do nich mojego narzeczonego. Namawiam narzeczonego na zespół Na szczęście udało mi się przekonać mojego\nOstatnio zostałam zaproszona na przyjęcie weselne. Moja przyjaciółka wychodziła bowiem za mąż i poprosiła mnie aby została jej świadkiem. Od razu z chęcią przyjęłam propozycję, gdyż uwielbiam śluby i wesela. Jej przyjęcie miało być jednak wyjątkowe. Źle rozstawione namioty bankietowe Restauracja z Rzeszowa w której wyprawiała ona swoje wesele wynajęła


Tuner komputerowy DVB-T Cabletech URZ0184 :: Technosat\nTuner komputerowy DVB-T Cabletech URZ0184 to miniaturowy tuner umożliwiający odbiór cyfrowej telewizji naziemnej DVB-T na komputerze, również w wysokiej rozdzielczość obrazu HD. W komplecie znajduje się antena mobilna.\nOdbiornik wyposażony w szereg niezwykle przydatnych funkcji, jak choćby EPG oraz PVR i TimeShift, pozwalające na planowe nagrywanie wybranych programów i ich odtwarzanie w dowolnym momencie.\nDo zestawu dołączono pilot zdalnego sterowania, pozwalający na pełną kontrolę nad funkcjami urządzenia, w tym zmianę kanału, regulację głośności czy nagrywanie oglądanego programu.\ncyfrowa telewizja dla notebooków i komputerów PC\ninterfejs Plug-and-Play USB2.0\nDigital Video Recorder z pełnym wsparciem dla MPEG2\nprzyjazny dla użytkownika interfejs z bogatymi funkcjami\nfunkcja planowania nagrywania i Time-Shifting\nobsługa nagrywania MPEG2 w czasie rzeczywistym\nprzechwytywanie video (Wymagany video grabber)\nfunkcja edycji plików video i zdjęć (tylko proste operacje)\nmożliwość tworzenia prezentacji\npłyta ze sterownikami CD\nPentium 4 2.4 GHz lub szybszy\n256 MB RAM ( zalecane 512MB)\nMicrosoft Windows XP SP2 / VISTA / WIN7\n1GB wolnego miejsca na HDD (dla nagrań TV, zalecane jest 2Gb\nkarta graficzna zgodna z DirectX9.0\nUwaga: W związku z niepełną infrastrukturą nadawczą sygnału naziemnej telewizji cyfrowej DVB-T, za którą odpowiedzialna jest firma niezależna, a nie producent, sygnał odbierany za pomocą dołączonej do urządzenia anteny mobilnej, w zależności od infrastruktury na danym obszarze, a także odległości od nadajnika może być utrudniony lub wręcz niemożliwy. W takiej sytuacji zalecamy podłączenie tunera do anteny dachowej lub anteny aktywnej ze wzmacniaczem.\nTekst rozporządzenia Ministerstwa Infrastruktury.


Odszedł rzeźbiarz Piotr Czubaszek - Łuków24.pl - Jesteśmy dla Ciebie, mówimy o Tobie!\nOdszedł rzeźbiarz Piotr Czubaszek\nŚp. Piotr Czubaszek podczas pleneru Stowarzyszenia Artystów i Twórców Gminy Łuków. Mówił, że rzeźbiarstwo jest pasją na całe życie. - Jest to moja odskocznia od rzeczywistości, czysta przyjemność. Lubię siedzieć i po prostu sobie strugać...\nŁUKÓW. Zmarł Piotr Czubaszek artysta i rzeźbiarz ludowy 13 lipca po ciężkiej chorobie zmarł ceniony artysta i rzeźbiarz ludowy Piotr Czubaszek.\nZMARLI Po ciężkiej chorobie w wieku zmarł Piotr Czubaszek, ceniony artysta i rzeźbiarz ludowy. Jego twórczość była ściśle związana z Łukowskim Ośrodkiem Rzeźby Ludowej, którego był jednym z wybitnych przedstawicieli.\nPiotr Czubaszek zaczął rzeźbić w połowie lat 90. ubiegłego wieku. Przed laty w rozmowie ze "Wspólnotą" wspominał, że od dziecka lubił dużo rysować, mimo że w jego rodzinie mało kto był uzdolniony plastycznie. Oprócz rysunku interesowało go również rzeźbiarstwo.\n- Zawsze miałem ochotę, aby coś wyrzeźbić, ale nie miałem do tego warunków. Dopiero znajomość z Andrzejem Zdrojewskim pozwoliła mu na realizację marzeń z dzieciństwa. Andrzej był moim sąsiadem. Zacząłem trochę strugać... zobaczył, że to mi wychodzi. Potem nawiązałem kontakt z kolegą, który jest artystą ludowym i tak to się zaczęło... – opowiadał.\nDo swoich prac Czubaszek wykorzystywał głównie lipę i mokrą topolę, która najlepiej nadaje się na duże rzeźby stojące na zewnątrz.\n- Oprócz dłuta przy większych rzeźbach trzeba wspomagać się mechanicznie piłą motorową - przyznawał. Z sentymentem wspominał pierwszą dużą rzeźbę, która powstała podczas pleneru w podsiedleckich Chlewiskach w Domu Pracy Twórczej "Reymontówka".\n- W Chlewiskach obchodzono wówczas Rok Reymontowski. Wspólnie z innymi twórcami rzeźbiliśmy postacie z "Chłopów" - kapelę i tańczącą parę. Ja wykonałem postać kobiety. Miała ponad 2 metry wysokości – opowiadał.\nOd tego czasu przez kilkanaście lat regularnie uczestniczył w plenerach w Chlewiskach.\nPiotr Czubaszek należał do łukowskiego oddziału Stowarzyszenia Twórców Ludowych w Lublinie oraz do Stowarzyszenia Artystów i Twórców Gminy Łuków, gdzie przez wiele kadencji sprawował funkcję prezesa. Tworzył rzeźby i płaskorzeźby, głównie postacie świętych, kwiaty oraz ornamenty roślinne. Brał udział w wystawach, konkursach i warsztatach plenerowych. Jego prace wystawiane są w wielu muzeach w Polsce, jak również w Europie i USA.\nZamiłowanie do twórczości ludowej starał się przekazywać młodszemu pokoleniu, prowadząc przy Muzeum Regionalnym w Łukowie "szkółkę rzeźbiarską", popularyzując rzeźbę ludową wśród dzieci i młodzieży. Nie ukrywając swoich tajemnic warsztatowych, uczył młodych adeptów trudnej sztuki rzeźbienia, przy zachowaniu treści i formy rzeźby ludowej naszego regionu. Za pracę z młodzieżą w "szkółce rzeźbiarskiej" jako opiekun oraz za całokształt twórczości otrzymał w roku 2019 od Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego odznakę honorową "ZASŁUŻONY DLA KULTURY POLSKIEJ", a także wiele podziękowań i nagród za prowadzone pokazy rzeźbienia i warsztaty rzeźbiarskie w łukowskim muzeum i szkołach.


Zgromadzenie Tom I. Wyjęta ze zła [Joanna Jarczyk] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00238 004948 14833539 na godz. na dobę w sumie\nISBN: 9788381473026 Data wydania: 2019-05-24\nSPIS TREŚCI Rozdział 1. Wtajemniczenie Rozdział 2. Komplikacje Rozdział 3. Punkt widzenia Rozdział 4. Nie ma odwrotu Rozdział 5. Czy to koniec?\n* Zło. Coraz bardziej rozprzestrzenia się po ulicach tego miasta. Zarzuca swe sieci, w które wpadają ci wszyscy naiwni ludzie, którzy chcą, by świat o nich zapomniał. Złodzieje, mordercy, okrutnicy. Bez wiary, nadziei i miłości. Myślą, że są niepokonani, że mogą mieć władzę nad normalnymi ludźmi. Ale to tylko ich obłuda. Bo tak naprawdę nie mają nic, a ich życie już dawno temu się skończyło. Samuel Sorel mocniej zacisnął dłoń na lokalnej gazecie. Stał przed półką, wypełnioną po brzegi książkami z dziedzin głównie naukowych. Nabrał głęboko tchu, by opanować negatywne emocje, by uspokoić gniew, jaki się w nim zrodził. Nie mógł pozwolić na to, by zło zwyciężyło. Wszak złożył obietnicę najważniejszej osobie w swoim życiu i musiał jej dotrzymać. Panującą ciszę przerwało pukanie, a chwilę potem drzwi gabinetu dowódcy otwarły się z impetem. – Jestem, szefie! Samuel odwrócił się i spojrzał na swojego podopiecznego. Louis Daquin stał jak zawsze gotowy do działania, tylko ubrany był jeszcze dziwniej niż zwykle. – Czytałeś najnowszą gazetę? – zapytał dowódca. – Nie, jeszcze nie. Sorel podał mu czarno-biały magazyn, który opisywał życie ich regionu, po czym włożył ręce do kieszeni spodni. Daquin przejrzał wzrokiem wytłuszczone nagłówki i jego mina z pogodnej natychmiast zmieniła się we wściekłą. Doskonale zdawał sobie sprawę, co znaczyło to, co przeczytał. – Widzę, że nie próżnują – rzekł z pogardą, rzucając gazetę na blat biurka. – Ostatnie kilka lat było spokojne, a teraz jest coraz gorzej. Poszerzają horyzonty, rosną w siłę. Muszą coś planować, skoro uaktywnili się tak nagle. – Co mogę zrobić, szefie? Samuel oparł się rękoma o kraniec dębowego biurka. Zerknął ponownie na gazetę, a potem skinął do niego znacząco, mówiąc: – Już czas, Louisie. Załatw to jeszcze dziś. – Oczywiście.\nROZDZIAŁ 1WTAJEMNICZENIE 1 Ratusz był najstarszym budynkiem w Bireno, wzniesionym jeszcze za czasów panowania Napoleona, dokładnie w roku, w którym zawarł swoje drugie małżeństwo z Austriaczką. Magistrat był swoistym zabytkiem, pewnym ewenementem, ze względu na wysoką wieżę z dużym zegarem, która zupełnie nie pasowała do stylu architektonicznego całego miasteczka. Wznosiła się ponad niewielki rynek, każdego dnia informując głośnymi dzwonami, że nastało południe. Kryła za sobą pewną tajemnicę, jak mówili niektórzy mieszkańcy. Wierzono, że ta odróżniająca się część budynku była tu o wiele lat wcześniej, a stanowiła pozostałość po kościele, o którym nie było mowy w żadnych dokumentach ani zapiskach historycznych. Kiedy później nastała wojna, zniszczono wszystko prócz owej wieży, w której dzwony nigdy nie przestały dzwonić. Legenda głosi, że jeśli któregoś dnia zastygną w bezruchu, nie wydając z siebie żadnego dźwięku, nastąpi sąd ostateczny – wpierw dla miasteczka, a potem dla całego świata. Dwanaście niosących się dalekim echem odbić rozbrzmiało nad Bireno, a wskazówki zegara i tym razem nie zdążyły dotrzeć na czas na swoje miejsce. Było tak niezmiennie od wielu lat, choć najwyraźniej nikt nie zwrócił na to uwagi lub zwyczajnie sprawa spóźniającego się zegara o dwie minuty nie była w ogóle warta zachodu. Rynek tętnił sobotnim życiem. Ludzie biegali od warzywniaka do mięsnego, „by tylko nie wykupili mi jajek, jak ostatnio”, od piekarni do cukiernika, by zaopatrzyć się w coś słodkiego na rodzinne popołudnie spędzone przy kawie. Jak w każdym mniejszym miasteczku panował tu tradycyjny plan tygodnia: sobota, jako dzień zakupów i sprzątania, niedziela była dniem świętym, a od poniedziałku wracało się do pracy. Choć ludzie upierali się, że są nowocześni i biegną z duchem czasu, to podświadomie nadal przestrzegali dawnego rozkładu tygodnia. Z jednej z bocznych uliczek, która wyłaniała się zza salonu fryzjerskiego, w podobnym do innych pośpiechu wyszedł Louis. Typowo nie zwracając uwagi na otaczający go świat, niemalże staranował dwie dziewczynki, które, z kolorowymi lizakami w dłoniach, natychmiast zatrzymały się i wlepiły w niego swoje małe oczka. Stojąc w poświacie słońca, wyglądał niczym heros lub bohater wyjęty prosto z filmu science fiction. Był od nich o połowę wyższy, ubrany w długi, skórzany płaszcz, którego poły falowały na wietrze. Miał czarne okulary przeciwsłoneczne, a na czubku głowy blond kucyk, który wyglądał jak nieumiejętnie ujarzmione afro. Dzieciaki szybko zeszły mu z drogi, a potem odprowadziły go przejętym spojrzeniem aż do kawiarenki, w której był umówiony. „Amo Coffee” witała gości przyjemnym zapachem świeżo zmielonej kawy, a stojąca za ladą pani w różowym sweterku z uśmiechem czekała na twoje zamówienie. Był to przytulny lokal, mieścił zaledwie kilka okrągłych stolików, a w piątkowe wieczory było tu zdecydowanie zbyt tłoczno. Miał klimatyczny wystrój starego rancza. Jelenie rogi na ścianie, banjo służące jedynie do ozdoby, a z głośników pod sufitem wybrzmiewała alternatywna muzyka. W kącie jednego z rogów ścian zmieściła się nawet duża donica z rozłożystym kaktusem i wybierając tamto miejsce, trzeba było naprawdę uważać, by przypadkiem nie wpaść na kolce. To tam Daquin zauważył swojego przyjaciela, zanurzonego w książce. – Proszę dużą z mlekiem – rzekł do obsługującej i wyjął kilka monet. W lokalu siedział jeszcze tylko jeden starszy mężczyzna z kuflem, który błogim wzrokiem wpatrzony był w ladę, jakby piwo i widok kobiety były najpiękniejszymi sprawami w jego życiu. Stare łachmany, które nosił, mogłyby świadczyć o tym, że rzeczywiście tak było. – Przyniosę do stolika. Dziękuję. – Kobieta uśmiechnęła się pogodnie i z werwą zabrała się za przygotowanie zamówienia. Albo miała dobry dzień, albo ta praca rzeczywiście dawała jej tyle radości. Louis z zadowoleniem udał się do stolika. – Siema, stary. Dopiero wtedy jego przyjaciel, wyrwany z innego świata, uniósł wzrok znad książki. Damien Rimet ciemnymi oczami zmierzył Louisa od stóp do głów, nieco się uśmiechnął i przywitał: – Cześć, gangsterze. – O co ci chodzi? Nie podoba ci się mój nowy image? – Zdjął okulary i odłożył je na stolik, a po poprawieniu płaszcza, jak pianista fraku na koncercie, zajął miejsce naprzeciw. – Nic nie mówię. – Udał niewiniątko. – Ale zapytam z ciekawości, skąd masz ten płaszcz? – Wczoraj przegrzebywałem cały strych. Tyle odlotowych rzeczy znalazłem, że się nawet nie spodziewasz! I był też kufer z rzeczami dziadka, i tam go znalazłem – odparł z dumą, ponownie spoglądając na swoje okrycie. Płaszcz był w dobrym stanie, choć pochodził na pewno jeszcze sprzed czasów drugiej wojny światowej. Nie było widać na nim wyraźnych śladów użytkowania, jedynie kilka przetarć w wewnętrznej części. Doskonale nadawał się na chłodniejsze dni. Louis cieszył się, że mógł nosić pamiątkę po dziadku, i nie przejmował się opinią innych. W dzieciństwie przyzwyczajony do prześmiewczych komentarzy w stronę jego bujnych włosów, nauczył się żyć według własnego upodobania i wyglądać jak mu się żywnie podoba. – Jest świetny – dodał. – Czuć molami? Damien nie wytrzymał i parsknął śmiechem. W tym samym momencie kelnerka przyniosła do stolika zamówioną kawę, a wzrok pijaczka utkwił na jej pupie. – Nie byłbyś sobą, gdybyś mi nie dowalił. Dziękuję pani. – Za długo się znamy. – Znalazłem też w kufrze coś, co zadowoliłoby ciebie, ale teraz nie wiem, czy jesteś godzien, bym ci to dał… – Co, stare sweterki wydziergane na drutach? – Rimet chichrał dalej, choć po chwili stwierdził, że nie odmówiłby babcinych swetrów, które dają wyjątkowo dużo ciepła. Miał taką przypadłość, że od zawsze było mu przeraźliwie zimno i nawet teraz, przebywając w temperaturze pokojowej, siedział w bluzie i skórzanej kurtce. – Nie – przeciągnął Louis, po czym upił łyk kawy. – Więc co? – Zeszyt z przepisami na domowe dania – rzekł, jakby odnalazł zaginioną mapę do ukrytego skarbu Majów, a źrenice Damiena rozszerzyły się, jakby faktycznie tak było. Szybko przybrał postawę gotową do działania, odłożył swoją książkę i powiedział: – Wiesz, ja żartowałem z tym płaszczem. Faktycznie jest świetny, naprawdę. To najpiękniejszy płaszcz, jaki kiedykolwiek widziałem. A jak ci pasuje! – Panienko, doleweczkę, bardzo proszę! – zawołał ochryple pan z pustym kuflem, a potem odchrząknął coś, co mu siedziało na strunach głosowych. Pani w różowym podeszła do niego. – To już trzecia, panie Gerardzie, będzie ostatnia. – Tak jest, szefowa. Ostatnia. A pani z dnia na dzień coraz ładniejsza. – Tak, tak, oczywiście – westchnęła ostentacyjnie, spoglądając w stronę młodych mężczyzn. Pan Gerard zaczął mówić o kobietach i pięknie tego świata, ale nikt go już nie słuchał. Damien nachylił się nad stolikiem, aż kosmyk kasztanowych włosów opadł mu na czoło. – My też dawno nie byliśmy na piwie – zasugerował. – Ho ho, całe wieki. Ale może będzie ku temu okazja. – Daquin upił znów duży łyk kawy, a potem oparł się łokciami o stolik. Damien zmierzył go podejrzliwie. – Tak? To jest ta sprawa, o której miałeś mi mówić? – zapytał. – Mniej więcej. – To słucham. Louis uśmiechnął się w duchu i poczuł, jak rośnie w nim podekscytowanie. Już czas, powiedział Samuel i miał rację. Minęły trzy lata, odkąd rodzice Damiena zniknęli, a on zdawał się być w końcu gotowy na zmiany. To była ta chwila, ten moment, który miał dać początek nowemu etapowi w jego życiu, a Louis czuł się wspaniale, wiedząc, że to on go zapoczątkuje. – Zgromadzenie szuka nowych ludzi do współpracy – powiedział nieco ciszej, by nikt nic nie usłyszał, choć pan Gerard zajęty był swoim monologiem, a kelnerka najpewniej nie mogła go już dłużej słuchać, więc wyszła na zaplecze. – I co? – I pomyślałem o tobie, Damien. Idealnie byś się nadawał. – Mówisz o tej organizacji, do której chodzisz? – zdziwił się. Louis nigdy nie wspominał o swojej pracy, a wypytywanie o nią kończyło się hasłami w stylu: „nic ciekawego, papierkowa robota, nie ma o czym mówić”. Przestał więc interesować się jakimś tam Zgromadzeniem, które w jego głowie pozostało „najnudniejszą robotą świata”. I szczerze współczuł kumplowi. – No przecież. Szef pytał się mnie, czy znam kogoś, kto by mógł pomóc. I zaraz mu mówię: pewnie, mój przyjaciel! – To aż tyle macie roboty? – Nawet nie wiesz ile… – szepnął tajemniczo, po czym zrobił trik z falującymi brwiami. Rimet parsknął śmiechem. Oparł się o krzesło i już wiedział, że ta sprawa ma drugie dno. – OK. W co ty chcesz mnie wkręcić? – W coś, co będzie tego warte. – Nie przekonujesz mnie. – Uśmiechnął się. W tym momencie do kawiarenki weszły dwie dziewczynki, te same, na które prawie wpadł Louis. Gdy tylko zobaczyły herosa nie z tego świata, na moment zawahały się przed dalszym krokiem. Ostatecznie jednak gorąca czekolada miała większą moc przyciągania. Podeszły do lady i zamówiły napoje. – Spokojnie, mam argument, który cię przekona. Dodatkowa pensja. – Pstryknął palcami. – Marzenie o własnej knajpie coraz bardziej realne. – Restauracji – poprawił go. – To będzie wytworna restauracja z najlepszymi daniami w okolicy. Pomyślał o własnym lokalu i serce go ścisnęło na myśl o kwocie, jaka jest potrzebna do podjęcia takiego przedsięwzięcia. Zerknął w stronę lady i ściszył głos: – A płacą tam dobrze? Pytam tylko teoretycznie. – Dobrze, dobrze. Mamy elastyczny grafik, więc pogodzisz to ze swoją pracą, dodatkowo miła atmosfera i wiele atrakcji. – Spojrzał również na miejsce przy ladzie, gdzie dziewczynki szemrały coś między sobą, bez przerwy zerkając w jego kierunku. – Atrakcji? Mówiłeś, że to ogromna nuda. Louis spojrzał na przyjaciela i uśmiechnął się znacząco. Wziął okulary przeciwsłoneczne, założył je na nos i niemalże bezgłośnie powiedział: – Patrz lepiej na to. Złapał za szklankę po kawie i nagle wstał, tak gwałtownie, że krzesło hałaśliwie zaszurało o podłogę, zwracając uwagę wszystkich obecnych. W sekundzie odwrócił się w stronę dziewczynek, a te drgnęły wystraszone i wstrzymały oddech. Czym prędzej złapały za plastikowe kubeczki z czekoladą i w kilku sekundach uciekły z kawiarenki. Przy takim tempie mogłyby wygrać zawody w uciekaniu na czas. Louis uśmiechnął się do pani w różowym, która nie miała odpowiedniego komentarza na zaistniałą sytuację lub po prostu wolała go zachować dla siebie. – Dzieci – rzekł rozbawiony. Oddał jej szklankę, a pan Gerard dodał: – Młode, to swój świat mają. – I chciał jeszcze „doleweczkę”, ale „szefowa” kazała mu odpocząć. Burknął coś pod nosem niewyraźnie. Daquin natomiast wrócił do stolika, ale nawet nie usiadł na swoje miejsce. Spojrzał na kumpla i zapytał z nadzieją w głosie: – To co, zgadzasz się? Damien zastanawiał się przez chwilę. Zdecydowanie wystarczała mu praca w restauracji na rynku, jednak by spełnić swoje marzenie, potrzebował znacznie większych comiesięcznych przelewów wędrujących na jego konto. A już najbardziej wskazana byłaby wygrana w totka… Patrząc jednak realnie, dodatkowo płatne zajęcie wydawało się dobrym pomysłem. – Mogę ewentualnie zobaczyć, na czym to wszystko polega. Potem się zdecyduję. – Wzruszył ramionami. – Nie inaczej. – Louis stuknął dłońmi o blat. – To idziemy. – Ale już chcesz tam iść? – A po co czekać? – Rozłożył ręce zdziwiony. – No nie wiem, może jakoś się przygotować. – Jak chcesz się przygotowywać? – Louis zmierzył go wzrokiem, jakby właśnie podał mu zły wynik w banalnym dodawaniu i Damien szybko stwierdził, że faktycznie nie miało to sensu. Machnął ręką z rezygnacją, po czym złapał książkę do ręki i rzekł: – OK. Idziemy. 2 „Zgromadzenie Stróżów”, tak brzmiała pełna nazwa instytucji, do której należał Louis, odkąd skończył osiemnasty rok życia. Nim otrzymał dyplom absolwenta w publicznej szkole w Bireno, działał w Zgromadzeniu jako wolontariusz. Później został zatrudniony na pełny etat i mimo że niechętnie opowiadał o swojej pracy albo nawet zbywał temat machnięciem dłoni, to nie miał zamiaru odchodzić z ich placówki. Była to organizacja działająca na rzecz i ku pomocy ludziom. Prawa ręka policji, „nasi Stróże”, jak często o nich mówiono. Walczyli z przestępczością, prowadzili dokumentację, przyjmowali zgłoszenia podejrzanych osób, ale przeprowadzali również rozmaite zbiórki charytatywne oraz organizowali festyny. Jeśli w mieście działo się coś niepokojącego lub wręcz przeciwnie – pozytywnego, tam zawsze byli Stróże. Taki opis usłyszałby nowo przyjezdny, bo tyle wiedział każdy mieszkaniec Bireno. Siedziba Zgromadzenia mieściła się przy drodze wyprowadzającej z miasta w daleki obszar bez zabudowania, pokryty lasami i polami na przemian. Był tam parking, kiosk, a naprzeciw szkoła językowa, do której kilka lat wstecz chodził Louis. – Ya estamos! – powiedział do Damiena, gdy wysiadali z samochodu. – To tutaj się uczyłeś hiszpańskiego? – Dokładnie. Obaj spojrzeli na podniszczony budynek. Szary tynk miejscami odpadał od ścian, a granatowe zasłony w oknach nadawały temu miejscu jeszcze bardziej ponurego wyglądu. Ciemnozielony bluszcz zajął część muru, jakby chciał pochłonąć budynek siłami swych pnączy. Tylko czerwona tabliczka z wygrawerowaną nazwą szkoły zawieszona obok drzwi informowała o tym, że to miejsce nadal służy mieszkańcom. – W środku jest całkiem przyzwoicie – oznajmił Louis po tym, jak zobaczył minę przyjaciela. – Nawet jest kawiarenka z widokiem na las. – A tak, pamiętam. Mówiłeś, że mają dobrą herbatę. Jakąś odmianę zielonej? – Matcha z Japoni. Ponoć super zdrowa. – Schował kluczyki z samochodu do kieszeni spodni, a potem wskazał palcem budynek po drugiej stronie. – My idziemy tutaj: Saint Michel 1, taki mamy adres. Dwupiętrowy obiekt z czerwonej cegły przypominał w pewnym stopniu biurowiec firmy korporacyjnej. Był dobrze przeszklony i wizerunkowo wzbudzał poczucie, że to miejsce jest miejscem władzy. Może gdyby budynek znajdował się w centrum miasta, stanowiłby połączenie z ratuszem. Zaraz przy wejściu, na betonowej kostce brukowej, stał posąg anioła z rozpostartymi skrzydłami, trzymający w dłoniach miecz gotowy do walki. Nad dużymi, szklanymi drzwiami wisiał transparent głoszący ich hasło, napisany drukowanymi, niebieskimi literami: KAŻDY MOŻE POMÓC, BY ŚWIAT STAŁ SIĘ LEPSZY. Falował na wietrze, wydając odgłos przypominający wichrzące żagle na morzu. – Dziwny ten anioł – stwierdził Damien, gdy obok niego przechodzili. Posąg wyglądał jak dojrzały mężczyzna ubrany współcześnie, w wytarte jeansy i pospolitą koszulkę. Gdyby nie anielskie atuty, można by go pomylić z ludzką istotą. Jego twarz była poważna, postawa budziła respekt. Tylko oczy, które nie miały w sobie duszy, były niespokojne i na swój sposób upiorne. – Jest niezwykły – sprostował Louis, po czym z szerokim uśmiechem otworzył główne drzwi budynku. – I trochę tu nie pasuje – podsumował Damien. – Jeszcze zmienisz zdanie. Chaos to pierwsze, co odczuwało się po wejściu do środka. Tłum ludzi biegających wte i wewte, zupełnie jakby od ich prędkości zależało ludzkie życie. Jedni rozmawiali przez telefon, inni krzyczeli do siebie przez salę. Ktoś nieopodal zbierał rozrzucone papiery, a obok wejścia chłopak z dobrze przystrzyżoną brodą stał nad stosem kartonowych pudeł i ubolewał: „brakuje jednego, brakuje!” – Sobota, dlatego tak! – ryknął Daquin, a potem zbył hałas machnięciem ręki. Kilka osób skinęło głowami, gdy weszli w tę hordę ludzi i większość z nich, mimo wiru obowiązków i natłoku pracy, zauważyła kogoś obcego. Spoglądali na Damiena, na siebie i na Louisa, który dumnie kroczył przed siebie, prowadząc nowego do szefa. Dyrektor miał na nich już czekać. Weszli przez szklane drzwi na korytarz, a hałas momentalnie zmienił się w przyduszone odgłosy zlewające się w jeden motłoch. Było tu bardzo jasno, a drewnianą podłogę wypastowano w taki sposób, że można było ujrzeć w niej własne odbicie. – Oni zawsze się tak dziwnie gapią? – zapytał Rimet. – Gapią się, bo cię nie znają. Nie świruj, stary. Louis wskazał na ostatnie drzwi w korytarzu, dębowe ze zdobieniami, bardzo estetycznie wykonane. Na wysokości oczu wisiała biała tabliczka z napisem: „Dyrektor Zgromadzenia Stróżów Samuel Sorel”. – Nie świruję. Tu ogólnie jest jakoś… Inaczej. Moja męska intuicja mi to podpowiada. – Męska, co? Nie istnieje coś takiego – zaśmiał się. – Zresztą nieważne. Ale ty też się zmieniłeś, odkąd zacząłeś tu przychodzić. – Masz rację. – Pokiwał głową z uznaniem i zapukał dwukrotnie. Stłumiony głos dopiero po chwili przyzwolił na wejście. Gabinet dyrektora był stosunkowo małym pomieszczeniem, zważywszy na to, że należał do najważniejszej osobistości w tym budynku. Mieścił zaledwie masywne biurko pośrodku, dwa fotele dla gości i po drugiej stronie skórzany fotel dla samego założyciela. Tuż za nim stał regał zajmujący całą ścianą, wypełniony po brzegi równo ułożonymi książkami. Nie było tu innych mebli ani innych przedmiotów. Ściany zdobiła granatowa tapeta w złociste pętle, które dopiero po dokładniejszym przyjrzeniu im się przypominały znaki dewanagari. Kilka dyplomów oprawionych w złote ramy wisiało z lewej i prawej strony, te najważniejsze, za osiągnięcia naukowe. Nie było tu okna, a pokój rozświetlała mała świetlówka, która sprawiała wrażenie zmęczonej swoim świetlnym żywotem. – Dzień dobry, nazywam się Damien Rimet. – Zbliżył się i przez biurko podał rękę dyrektorowi. – Witam. Samuel Sorel. Proszę, siadajcie. Wyglądał jak na dyrektora przystało. Szary garnitur dobrze leżał na jego silnie zbudowanych ramionach, biała koszula i niebieski krawat, niedbale zawiązany, dopasowany do koloru oczu. Jego brązowe włosy zaczesane do tyłu świeciły się od nadmiaru żelu stylizującego. – Jak powszechnie wiadomo, jesteśmy organizacją, która ma na celu ochronę, bezpieczeństwo i pomoc ludziom. Tak naprawdę każdy jest zagrożony niebezpieczeństwem i złem, które może czaić się tuż za rogiem, i my, Stróże, staramy się likwidować takie sytuacje. Słyszałeś o nas, prawda? – Przejechał dłonią po swojej czuprynie, niwelując każdy wystający włosek. Potem szybko wytarł rękę o spodnie. – Tak. Wszelkie akcje dobroczynne związane są ze Zgromadzeniem. – Owszem. W takim razie opowiedz coś o sobie. Damien poprawił się na fotelu. Swoją ostatnią rozmowę kwalifikacyjną przechodził trzy lata temu, ale wtedy dokładnie wiedział, co ma mówić. Do tej nie był zupełnie przygotowany. Nawet nie orientował się, na jakie umiejętności powinien zwrócić uwagę ani co mogłoby wizualnie podnieść jego kwalifikacje. Zaczął powoli: – Ukończyłem szkołę gastronomiczną z wyróżnieniem. Pracuję jako pomoc kucharza w restauracji na rynku. Posiadam prawo jazdy kategorii B, ale nie mam własnego samochodu. W tym roku skończyłem dwadzieścia dwa lata… – Uciekł wzrokiem na podłogę i nagle pod biurkiem zauważył wystający, mocno ubłocony but. Umilkł momentalnie i gdyby nie siedzący obok Louis, wyszedłby z tego dziwacznego miejsca czym prędzej. Dopiero jego znaczące chrząknięcie go otrzeźwiło. Spojrzał na Samuela i dodał szybko: – Moją pasją jest gotowanie. – Dobrze. Dyrektor wyjął z biurka obszerną teczkę i kilka innych dokumentów. Złapał za długopis, zanotował coś, po czym zapytał: – Jak oceniłbyś swoją sprawność fizyczną? – Myślę, że jest w porządku. Dużo jeżdżę na rowerze. – Nosisz okulary, soczewki? – Nie. – Jesteś na coś chory, przyjmujesz jakieś leki? – Nic z tych rzeczy… – Damien mimowolnie zerknął na przyjaciela, który pod kamienną maską głupkowato się uśmiechał. Samuel w tym czasie otworzył czarną teczkę, a wewnątrz, na samym wierzchu, odnalazł czerwony grzebień. – A–cha! – wymówił nagle te dwie sylaby w sposób, jakby właśnie odkrył nowy gatunek bakterii i mógł zgarnąć za to co najmniej Nagrodę Nobla. Przyjaciele natychmiast spojrzeli na dyrektora. On natomiast złapał grzebień, wrzucił go z impetem do szuflady biurka, a potem oparł się o nie łokciami. Utkwił wzrok w zupełnie skonsternowanego Rimeta, a po chwili zapytał: – Czy myślisz, że gdyby, na przykład, twojemu przyjacielowi groziło jakieś zagrożenie, byłbyś w stanie go obronić? – Chyba zależy jakie zagrożenie. – Myśląc abstrakcyjnie, gdyby był to potwór obdarzony mocą, ale wyglądem przypominający człowieka, potrafiłbyś go powstrzymać? Damien wzruszył ramionami, zupełnie nie rozumiejąc pytania ani całej sytuacji. Od kiedy zmieniły się wytyczne dotyczące rozmów kwalifikacyjnych? Od kiedy przyjęły one formę odnajdywania się w dziwacznych sytuacjach? Cisza trwająca w gabinecie, a tym bardziej wzrok mężczyzny z naprzeciwka, zmusiły go do odpowiedzi. – Jeśli od tego zależałoby życie mojego przyjaciela, to zrobiłbym wszystko, by go uratować. – Świetnie – wymówił, jakby Damien właśnie zdał test. Regał, który znajdował się przy ścianie za biurkiem, nie był zwyczajnym regałem z książkami. Samuel zbliżył się do obszernego mebla i bez namysłu wziął do ręki zielonkawą pozycję, która znajdowała się na półce na wysokości jego oczu. Łaciński tytuł sugerował, że był to podręcznik do nauki tegoż języka, ale każdy Stróż wiedział, że była to tylko przykrywka. Wewnątrz stron, faktycznie zapisanych po łacinie, wydrążone było okrągłe pole wielkości moreli, a w nim znajdował się czarny guzik. Po naciśnięciu i odłożeniu książki na miejsce regał przesuwał się w bok, ujawniając tajne przejście, które prowadziło do windy. – To zabezpieczenie przed niepowołanymi osobami – rzekł i spojrzał na przyszłego Stróża. Damien siedział z rozdziawioną buzią, trzymając się kurczliwie krzesła, jakby tajne przejście mogło go wessać. To była jedna z wielu reakcji „nowych”, do których dyrektor Zgromadzenia zdążył się już przyzwyczaić. Niektórzy byli wystraszeni, inni bali się wnętrza windy, jedni udawali, że to wszystko jest normalnym etapem, jaki trzeba przejść, by znaleźć się wśród Stróży, i wykonywali kolejne polecenia. Jak dotąd tylko Louis, który przyszedł sam jako ochotnik, próbował powtórzyć sztuczkę z tajnym przejściem. – Jedziemy, stary! – wybuchnął teraz z euforią i ruszył żwawo do windy. – Ale… Dokąd? – Do głównej siedziby Zgromadzenia Stróżów. – Sorel stał już wewnątrz. – Zapraszam, Damien. – Myślałem, że jesteśmy w niej… Kandydat niepewnie poszedł do windy, od tej chwili obserwując wszystko ze zdwojoną czujnością. Zauważył na podłodze metalowe prowadnice, po których przesuwał się regał. Za nim była niewielka szpara i ściana. Winda wyglądała na przeciętną, podobną do tych w starych blokowiskach, miała guziki i metalowe poręcze, a u góry świeciła się żarówka. Podłoga z linoleum była miejscami wytarta, w tylnym obszarze, gdzie stał dyrektor, brudna od ziemi. Zanim drzwi się zamknęły, Damien zauważył jeszcze pod biurkiem drugiego buta, który z poprzednim tworzyły parę. – Tutaj znajduje się filia dla miasta, działalność obejmująca między innymi akcje dobroczynne – rzekł dyrektor, jednocześnie poprawiając marynarkę. – A tam gdzie jedziemy? – Zobaczysz. – Louis szturchnął kumpla w ramię. – Złap się lepiej. Winda ruszyła. Powoli zjechała w dół, a następnie prawa fizyki pociągnęły mężczyzn do przodu, co oznaczało, że zmieniła kierunek na taki, w którym normalna winda by nie pojechała. Damien stał nieruchomo, trzymając się silnie poręczy. Miał ten sam wzrok, co tamtego traumatycznego dnia, gdy wrócił do domu i nie zastał nikogo, całkowita dezorientacja, ale i rosnąca obawa. Louis posłał mu przyjazny uśmiech. Póki co, jedynie tyle mógł zrobić. Prędkość się zwiększała, drgania i kołysanie dawało odczucie, jakby jechali w autobusie na stojąco. Poręcz była konieczna do utrzymania równowagi. Na szczęście cała podróż trwała niecałą minutę. Z windy weszli do wykafelkowanego jasnymi płytkami korytarza, trochę przypominającego korytarz więzienia lub zakładu psychiatrycznego. Zaraz naprzeciw znajdowały się duże, metalowe drzwi i to przez nie wyszli na zewnątrz. Znaleźli się na podwórzu. Tak można by nazwać obszar ziemi na bazie zniekształconego koła, na którym teraz stali. Miejscami rosła tu trawa, ale większość terenu stanowiło zbite podłoże ciemnego piachu. Wolna przestrzeń była większa od niejednej działki pod budynek jednorodzinny, a wokół rósł las. Nie było tu nic innego, żadnych przedmiotów ani tym bardziej innych żywych istot. Damien spojrzał na budynek, z którego przed chwilą wyszli. Domyślał się, że to tył siedziby Stróżów, ale ten wyglądał zupełnie inaczej. Był na pewno dwa razy większy, a jego ściany zbudowano z szarej cegły. To wszystko wydawało się już nie tyle dziwne, co zwyczajnie przerażające. Nabrał głęboko tchu i postarał się, by jego głos wybrzmiał naturalnie: – Jesteśmy na tyłach? – Jesteśmy daleko poza Bireno, w miejscu, którego nie ma – rzekł poważnie Samuel i spojrzał na zegarek. Dochodziła trzynasta. – O co tu chodzi? – Damien rozłożył bezradnie ręce. Ta zabawa w kotka i myszkę, przestała mu się podobać. – Wkręcacie mnie czy jak? – Louis, pokaż mu. – Tak jest, szefie! – Zasalutował w uradowanym podskoku. Daquin zdjął płaszcz, położył go na ziemi, po czym zaczął się oddalać. Słońce wyszło znów zza ciężkich chmur, które od samego rana nie potrafiły spuścić na świat deszczu. Tajemnicze miejsce rozjaśniło się jak scena teatru, na której za moment miało odbyć się przedstawienie. – Ludzie mówią o nas, że jesteśmy Stróżami – zaczął spokojnie Samuel. – Mówią to w przenośni, bo działamy dla dobra społeczeństwa i nawet nie zdają sobie sprawy, jak bardzo rzeczywiste znaczenie mają ich słowa. Ale ludzie są nieświadomi wielu spraw. Louis zatrzymał się pośrodku wolnej przestrzeni. Był jak aktor występujący właśnie z monodramem. Jednak zamiast przedstawiać publiczności swój utwór dramatyczny, zapowiadał coś, czego Damien nawet w snach nie mógł się spodziewać. Stróż puścił do niego oczko, a potem rozłożył ręce i wzniósł głowę ku niebu, jakby wymawiał słynne: „Ojcze, w Twoje ręce powierzam ducha mojego”. Wiatr zaczął wiać o wiele bardziej niż przed momentem, a drobinki piachu wokół niego utworzyły mały wir. Zacisnął pięści. Wtedy spod czarnej koszulki, w której został, zaczął się wyłaniać nienaturalny blask. Nagle jego ręce, szyja, a także głowa, wszystkie odkryte części ciała przyoblekły się drobinkami światła. Światło to kumulowało się przy nadgarstkach, a także ze strony jego pleców. Niespodziewanie właśnie stamtąd wystrzeliły dwa promienie, które w jednej chwili utworzyły majestatyczne skrzydła. Były duże, choć dostosowane do jego postury, przypominały skrzydła orle, mimo że okryte białymi piórami. Wyglądały na potężne i budziły zachwyt. W żaden sposób nie uszkodziły jego koszulki. Na obu nadgarstkach pojawiły się złote tatuaże z wyrytymi ciemniejszym kolorem literami: WNM. Louis opuścił ręce i poderwał skrzydła do lotu. Zrobił to niemal bezszelestnie, jakby jego postać była tylko wyobrażeniem. Uniósł się trzy metry nad ziemią i krzyknął śpiewnie: – Tadam! – Jasna cholera! – wrzasnął Damien. Cofnął się gwałtownie, o mało co nie przewracając się o własne stopy. Wyciągnął ręce przed siebie, a potem wycedził pod nosem kilka niecenzuralnych słów. – Tylko spokojnie. – Ja pieprzę. Dowódca pokiwał głową, uznając, że da mu jeszcze chwilę na opanowanie pierwszego szoku, nim przystąpi do dalszej rozmowy. Reakcja Damiena należała właściwie do tych łagodniejszych odruchów. Wiele osób zaczynało uciekać lub przeciwnie – zastygali w bezruchu do czasu, aż zimna woda nie wyrywała ich z oszołomienia. Wśród kobiet najczęściej zdarzały się przypadki chwilowego omdlenia. – Louisie, przystąp bliżej. – Co tu się dzieje?! – ryknął znów Rimet. – Właśnie poznałeś istotę Zgromadzenia. Stróż zstąpił na ziemię, a swe skrzydła opuścił swobodnie. Jego uśmiech zdawał się inny niż zwykle, nietypowy, dostojny. Damien wpatrzony był w niego, nie jak w przyjaciela, ale jak w niebiańskiego posłańca, który przyszedł ostrzec ludzkość przed końcem świata. Jego oczy jaśniały w taki sposób, jakby rzeczywiście mogło tak być. – Jak to jest możliwe?! – Zbliżył się nieco. – Kim ty jesteś w ogóle? Aniołem? – Jestem Stróżem – odparł z uniesioną brodą. – Chwila. Muszę wyjść z szoku. – Złapał się za skronie i zamknął oczy. Śni mi się, mówił sobie w myślach. Przecież w prawdziwym, logicznym świecie nie istnieją przyjaciele ze skrzydłami. Nie mogą się zamieniać w skrzydlate stworzenia ani nie mogą latać. Przetarł dłońmi twarz i spojrzał na Louisa. – Boże, nadal tu jesteś – stwierdził z przerażeniem. – A gdzie mam być? – zaśmiał się Stróż. Dyrektor siedziby kiwnął znacząco do Louisa. Wtedy złączył on nadgarstki ze sobą i przystawił je do piersi, a chwilę później zmienił się w normalnego człowieka. – Jak ty tak z powrotem?! – To bardzo proste. – Złapał za swój płaszcz i zarzucił go na siebie. – Ogarnąłeś się już z tym, co zobaczyłeś? – Nie. – O, stary, to dopiero początek. – Ściągnęliśmy cię tu, ponieważ chcemy, byś do nas wstąpił – wtrącił się poważnym tonem Samuel. Damien dopiero teraz odnotował, że dyrektor Zgromadzenia stoi obok niego. Nabrał głęboko powietrza, by uspokoić emocje. – Ale… – Nadchodzą mroczne czasy i potrzebujemy ludzi. – Jakie mroczne czasy? To jest jakaś magia? – Wszystkiego dowiesz się w swoim czasie. Przejdziemy teraz do pokoju rekrutacji, gdzie otrzymasz umowę. W niej znajdują się podstawowe informacje, konkretnie to, co na wstępie musisz wiedzieć. Wskazał dłonią budynek i zaczęli iść w jego stronę. – Louis z tobą usiądzie i odpowie na wszystkie twoje pytania. – Jasne! – Stróż klepnął przyjaciela w ramię. – Następnie to przemyślisz i podejmiesz decyzję, czy do nas wstępujesz. Jeśli tak, otrzymasz energię Stróża i będziesz uczył się, jak nim być. – Wy tak wszyscy potraficie się przemieniać? – Każdy Stróż. – Ciekawe. Rimet wyobraził sobie, jak wyrastają mu skrzydła i zaśmiał się z niedorzeczności tej myśli. Ale sekundę później przypomniał sobie Louisa i nie wiedział, co o tym sądzić. Jak było to możliwe? Jak to się działo? Jak mógł niczego nie zauważyć? Pośród tak wielu pytań przede wszystkim rodziło się jedno zasadnicze: co tak naprawdę robią Stróże i do jakich mrocznych czasów muszą się przygotować? 3 Tuż obok windy, z prawej jej strony, znajdowały się drzwi od pomieszczenia rekrutacji – mały pokój z kremowymi ścianami i, podobnie jak gabinet Samuela, bez okien. Pośrodku stał stół z czterema krzesłami, a na nim szklanka z wodą. Pod jedną ze ścian stała komoda, oprócz niej nie było tu nic innego, co by mogło przeszkadzać lub rozpraszać uwagę. – Usiądźcie. – Samuel podszedł do jedynego mebla w pokoju, nie licząc w tym wypadku stołu. Z górnej szuflady wyjął potrzebny dokument i położył go przed kandydatem. – Przeczytaj uważnie, przemyśl wszystko na spokojnie. Po podpisaniu nie będzie już odwrotu. – Dzisiaj muszę podjąć decyzję? – Tak. Możesz tu siedzieć ile chcesz, ale nie wypuszczę cię stąd, dopóki się jasno nie określisz. – A co, jeśli jednak się nie zgodzę? – Rimet spojrzał na dwustronicowy dokument. – Wstrzyknę ci środek, który wymaże twoją pamięć z ostatnich dwunastu godzin. Damien uniósł wzrok i nawet nie musiał się odzywać, by Sorel wiedział, co w tym momencie myśli. Dodał więc: – Przykro mi, ale świat nie może wiedzieć o naszym istnieniu, takie są zasady. Louis. – Skinął głową w stronę Stróża i poszedł ku wyjściu. – Daj mi znać. – Oczywiście. Drzwi zatrzasnęły się za dyrektorem, a dźwięk przekręcającego się klucza w zamku zaświadczył, że zostali zamknięci. Chwila ciszy, w której Damien odczekał, aż Sorel nieco się oddali, nie trwała specjalnie długo. Nagle wstał gwałtownie, zbliżył się do przyjaciela i przymierzył do niego, jakby chciał go napaść. – Ja cię normalnie zabiję! – Dlaczego? – Daquin zaśmiał się i odepchnął ręce, które chciały go udusić. – Ty cztery lata ukrywałeś przede mną coś takiego? – Przecież nie mogłem nikomu nic powiedzieć. Prawdziwe Zgromadzenie jest ścisłą tajemnicą. – Nie dziwię się! Obszedł stół naokoło, trzymając się za ramiona, jakby było mu zimno. Choć w tym momencie, nawet gdyby w pomieszczeniu temperatura była minusowa, nie zwróciłby na nią najmniejszej uwagi. – Stary, nawet nie wiesz, jak się cieszę, że w końcu mogłem cię tu wkręcić. – Czemu dopiero teraz? – Bo wiem, że wcześniej było ci ciężko… Nie byłbyś dobrym Stróżem. – No tak. – Przez twarz Damiena przemknął cień smutku. Mimowolnie wspomniał czas, odkąd rodzice go zostawili i przepadli bez śladu. Było mu ciężko odnaleźć się w nowej sytuacji, skończyć szkołę, zarobić na życie i trwać z dnia na dzień w pustym domu. Spojrzał na Louisa i uśmiechnął się. Był dla niego jak brat, wiele mu zawdzięczał. Gdyby nie on, prawdopodobnie załamałby się i stoczył na dno, i tam już pozostał. Daquin splótł razem kciuki i zaczął machać palcami, naśladując ruchy skrzydeł. Kierował dłonie w stronę leżącego na stole dokumentu i wykrzywiał usta w zbyt pełny, wręcz wyszczerzony uśmiech. – Czytaj, czytaj, czytaj. – Już. – Damien zajął miejsce przy stole. – Powiedz mi tylko… Ty tak możesz się przemieniać w każdej chwili? – Kiedy tylko chcę – odrzekł z dumą. – I panujesz nad tym? W sensie, myślisz sobie: „niech nastąpi przemiana” i tak zwyczajnie wyrastają ci skrzydła? W ogóle, boli to? One teraz są w twoich plecach? – Powoli, bo ci mózg rozsadzi. – Odchylił się na krześle. Miał niezły ubaw, widząc kumpla w totalnym chaosie egzystencjalnym. – Właśnie to czuję… – Skrzydła są energią. Ta energia jest w każdym Stróżu. To nie boli, to jest euforia, radość wyzwala się z ciebie. To czuję, kiedy się przemieniam. – OK. A na przykład… – Najpierw przeczytaj umowę, potem pytania – przerwał mu. – Tam jest dużo wyjaśnione. Damien uniósł jedną brew do góry, a potem spojrzał na leżącą przed nim kartkę. Złapał dokument do ręki i zaczął powoli czytać. UMOWA WSTĄPIENIA CZŁOWIEKA DO ZGROMADZENIA STRÓŻÓW Niniejsza umowa określa uświadomienie stanu rzeczy i postanowienia realizowane natychmiast po podpisaniu przez chętnego człowieka. Umowa jest nierozerwalna przez cały jego żywot: od momentu złożenia podpisu do śmierci. Nie ma możliwości rozwiązania umowy, nawet po podaniu przekonującej argumentacji. Podpis oznacza akceptację wszelkich założeń Zgromadzenia Stróżów. UŚWIADOMIENIE: §1 Świat ma czas obecny, zwany również świadomym. Jest to rzeczywistość dziejąca się tu i teraz. Cała ludzkość żyje w owym czasie. §2 Istnieje także rzeczywistość nadświadoma, podzielona na pierwszorzędną i drugorzędną, która dzieje się w czasie równoległym do czasu obecnego. To wymiar aktywnej i widzialnej mocy, która pochodzi z wnętrza ziemi. §3 W pierwszorzędnej rzeczywistości nadświadomej bytują istoty cnót boskich. Są to cnoty teologalne: wiara, nadzieja i miłość. §4 Cnoty regulują ludzkie czyny, porządkują ludzkie uczucia i kierują ludzkim postępowaniem, zgodnie z rozumem i wolą danego człowieka. §5 Każdy człowiek posiada wewnątrz siebie trzy cnoty boskie: wiarę, nadzieję i miłość. §6 Bez cnót boskich ludzie tracą ważne wartości, a ich życie staje się bezsensowną tułaczką, powodując tym samym rozpady rodzin, samobójstwa, niepotrzebne konflikty oraz wiele innych negatywnych emocji, które doprowadzają do zagłady społeczeństwa. §7 Na świecie powstało zło nadprzyrodzone bytujące w drugorzędnej rzeczywistości nadświadomej. Są to tak zwani Łowcy. §8 Łowcy to potwory o postaci podobnej do człowieka, polują na cnoty boskie, odbierając je niewinnym ludziom. §9 Łowcy posiadają moce niezbadane dla nikogo. Są niebezpieczni i nieprzewidywalni. Zagrażają ludziom i światu. §10 Zgromadzenie Stróżów to organizacja, która ma na celu oczyszczenie świata z Łowców i tym samym przywrócenie światu należytego porządku. §11 Stróże obdarzeni są energią, która pozwala im na walkę ze złem. Po przemianie posiadają nadświadomą tarczę, skrzydła oraz potężną siłę. Sami również zaczynają bytować w drugorzędnej rzeczywistości nadświadomej. POSTANOWIENIA: §12 Człowiek chcący wstąpić do Zgromadzenia musi mieć ukończone 18 lat, dobry stan fizyczny i psychiczny, nie może cierpieć na chorobę związaną z nagłymi atakami. §13 Człowiek chcący zostać Stróżem jest zobowiązany do dokładnego przeczytania i przeanalizowania danej umowy. Ma prawo kierować pytania do innego Stróża i na owe pytania dostać odpowiedź. §14 Podpisanie umowy wiąże się z akceptacją zawartych w niej postanowień. §15 Przyszły Stróż otrzymuje termin wraz z zaleceniami do przeprowadzenia zabiegu otrzymania energii Stróża. §16 Zabieg jest przeprowadzany pod narkozą, wraz z wybudzeniem trwa do kilku godzin, w zależności od organizmu człowieka. Jest bezpieczny dla zdrowia i życia człowieka. §17 Przyszły Stróż ma całkowity zakaz mówienia o prawdziwym zadaniu Zgromadzenia. §18 Nowy Stróż otrzymuje dekalog Stróża, którego winien nauczyć się na pamięć i ściśle przestrzegać. §19 Nowy Stróż przechodzi szkolenie, na którym uczy się wszystkiego od podstaw, między innymi obowiązków Stróża, a także uczy się o Łowcach, zasadach obrony i walce z nimi. §20 Nowy Stróż po szkoleniu, przydzielany jest do odpowiedniej dla niego sekcji w Zgromadzeniu. O przydziale decyduje dowódca Samuel Sorel, biorąc pod uwagę predyspozycje Stróża. §21 Stróż działa dla dobra ludzkości i swoim działaniem ma być temu przykładny. §22 Stróż wypowiada przysięgę przed Zgromadzeniem, w której składa deklarację podporządkowania się dowódcy i wykonywania jego poleceń. §23 Stróż działający czynnie jest świadomy niebezpieczeństwa w kontakcie z Łowcami i zagrożenia zdrowia lub życia. Rimet jeszcze przez chwilę trwał w bezruchu z dokumentem w dłoniach. Miał wrażenie, że przeczytał fragment fikcyjnej powieści, a nie umowę, która miała dać mu do zrozumienia, na co będzie musiał się zgodzić, o ile złoży tu swój podpis. Odłożył ją na stół z delikatnością, jakby była to droga zastawa porcelanowa z zabytkowego zamku Chantilly. W równie wolnym tempie oparł się plecami o krzesło. A potem rzekł: – Podsumowując, Zgromadzenie Stróżów walczy z Łowcami, żeby ci nie odbierali boskich cnót ludziom, bo cnoty są im potrzebne do życia. Tak? – Dokładnie! – Louis klasnął w dłonie i nie mógł doczekać się kolejnych pytań. Czekał na tę chwilę długie cztery lata. Miał cały bagaż doświadczeń, mnóstwo historii do opowiedzenia, wiele własnych obserwacji, a nawet smakowite kąski, o których wie tylko część Stróżów. – I to wszystko jest prawdą? – Oczywiście. Damien chwilę wpatrywał się w Louisa. Dwa światy nałożone na siebie, Stróże i Łowcy walczący przeciwko sobie, obrona ludzkości. Gdyby nie to, że przyjaciel na jego oczach zmienił się w magiczny sposób i wyrosły mu skrzydła, na których się wzniósł nad ziemię, pomyślałby, że padł ofiarą bardzo dobrze zorganizowanego żartu. Ta sytuacja była tak nierealna, że zaczęła go zwyczajnie bawić. – Z czego ryjesz? Tam nie ma nic śmiesznego. Daquin złapał umowę do ręki i przeleciał ją szybko wzrokiem. Była dokładnie taka sama, jaką on podpisywał cztery lata temu. – Wszystko jest śmieszne. Ja wciąż się zastanawiam, czy to nie sen! – Mogę ci udowodnić, że nie. – Podniósł się i nad stołem przymierzył do tego, żeby go uszczypnąć. – Dobra, spadaj. – Damien odepchnął go. I spoważniał. – Mam parę pytań. – Super! Louis odłożył dokument z powrotem przed przyjaciela i rozsiadł się wygodnie na krześle. Próbował oszukać samego siebie, że twarde siedzenie i krzywe oparcie zaliczają się chociaż w niewielkim stopniu do komfortowego siedziska. – Ci Łowcy. Gdzie oni są? – Żyją w Tenebris – zaczął podekscytowany. – Jest to ukryte Miasto Łowców. Kiedy polują, zazwyczaj w nocy, idą tam, gdzie chcą pozbyć się cnót, czyli do ludzi. Atakują nasze Bireno… – Czekaj. – Damien wystawił dłoń przed siebie i zacisnął na moment powieki. – Jak można ukryć miasto? – W nadświadomości. Podobnie jak nasze Zgromadzenie okryte jest niewidzialnym płaszczem, dzięki któremu tylko wtajemniczeni wiedzą, gdzie jest. – Czyli nikt z ludzi tego nie widzi? – Nie. – OK… – Spojrzał na szklankę z wodą i teraz doskonale zrozumiał, dlaczego tutaj stała. Od tych wszystkich nienormalnych informacji zaschło mu w gardle. – A Łowców? – To kwestia trochę skomplikowana. Przez to, że są przesiąknięci mocą, bytują w dwóch czasach jednocześnie, przeplatają się między rzeczywistościami. Dzięki temu są niewidzialni dla ludzi, ale tylko do pewnej odległości. Tutaj podobnie jak przemienieni Stróże. – Eee… Acha – podsumował i wypił duży łyk wody. – Zachowanie w tajemnicy sił nadnaturalnych jest kluczowym elementem zarówno dla nich, jak i dla nas. Na szczęście. – A jako Stróż widziałeś ich? – No stary! Walczyłem z nimi, nawet dwóch udało mi się osobiście pozbyć. – Louis uderzył się w pierś, pochwalając samego siebie. – Zabiłeś dwóch Łowców?! – Zabicie Łowcy jest aktem chwalebnym – wyrecytował na jednym wdechu. – To potwory, Damien. Trzeba się ich pozbyć, żeby świat był znów w równowadze. Louis poprawił się na krześle, a kandydat na Stróża przez kilka sekund wpatrywał się gdzieś przed siebie, zatopiony głęboko w myślach. W końcu wrócił do rzeczywistości i zapytał: – To jak oni konkretnie wyglądają? – Mają posturę ludzką, ale zawsze są całkowicie zakryci. Noszą kaptury i nigdy nie pokazują swojej twarzy, bo jest twarzą potwora, zdeformowaną, okropną. Rzadko coś mówią, skupiają się, by złapać cnoty lub, w przypadku walki z nami, by nas zabić. – Zabić – powtórzył, by to słowo dotarło do jego głowy i uświadomiło, w co chce się wpakować. – A te ich moce, o co w tym chodzi? – Mają moce związane z żywiołami ziemi. Ale na przykład taki Balthazar może niemal wszystko. – Balthazar? – Ich przywódca. Najpotężniejszy Łowca. No, trzeba być przygotowanym na każdą sytuację, ale z drugiej strony… jakie wrażenia! – Uśmiechnął się szeroko i zrobił numer z falującymi brewkami. Damien oparł się łokciami o stół i rozmasował palcami skronie. Jego mózg przyjął zbyt dużo informacji jak na tak krótki czas, i to w dodatku informacji, które „w głowie się nie mieściły”. Chyba nawet tabletki przeciwbólowe na niewiele by się zdały w tej sytuacji. – Głowa boli? – Pęka… – Po zabiegu łatwiej wszystko zrozumiesz, nauczysz się wszystkiego. Potem szef przydzieli cię do odpowiedniej sekcji, czyli zdecyduje, czy możesz walczyć, czy zajmiesz się czymś bezpieczniejszym. – Jego głos nagle złagodniał, ale po chwili spoważniał. – Jest jeszcze coś, o czym musisz wiedzieć. – Mów, dzisiaj mnie już nic nie zaskoczy. Louis uśmiechnął się blado. Rzadko zdarzało się, by na jego twarzy pojawiała się taka mina. Mina wyrażająca troskę okrytą strapieniem. Nie mogąc złamać kodeksu Zgromadzenia, trzymał w sobie tajemnicę. Przez tak długi czas niemal każdego dnia oglądał cierpienie Damiena. I tylko myśl, że kiedyś wszystko mu wyjawi, dodawała mu nieco otuchy. Teraz w końcu nadszedł ten czas. Nie był przekonany, czy wybrał właściwy moment na poruszenie tego tematu, ale ta wiadomość mogłaby jeszcze bardziej przekonać Damiena do podpisania umowy. Nabrał tchu i cicho zaczął: – Stróże, podobnie jak Łowcy, mają specjalny kryształ, przez który widzą pierwszorzędną rzeczywistość nadświadomą, czyli boskie cnoty u ludzi. Więc… Łatwo nam sprawdzić, komu zostały odebrane. Damien wpatrywał się w niego, nie bardzo rozumiejąc, czy kumpel dąży w swojej wypowiedzi do czegoś konkretnego. Przez zachowanie Louisa stwierdził, że najwyraźniej tak było. Ale to, co w końcu powiedział, zrobiło na nim piorunujące wrażenie. Nie, gorzej. To był dla Damiena nokaut. – Twoi rodzice odeszli przez Łowców. – Jak… Co? – Gdy wstąpiłem do Zgromadzenia, zakradłem się kiedyś pod wasze okno. Twoim rodzicom zabrali miłość, niestety obojgu. To najważniejsza z trzech cnót. Gdy ją odbiorą, z czasem przygasają pozostałe. – Jak mogli im zabrać miłość?! Przecież to jest… – urwał, bowiem mętlik jego myśli wrócił do trudnego wspomnienia. Właściwie to wiele wyjaśniało. Niegdyś jego rodzice mogliby być przykładem dla innych. Jak w każdym domu, nie zawsze było idealnie, ale zawsze na czele panowało wzajemne dobro i miłość. Co niedzielę chodzili do kościoła, wspierali swojego jedynego syna we wszystkim. Aż nagle, ni stąd ni zowąd, zaczęli się kłócić. Nie było to spowodowane niczym poważnym, a jednak sprzeczki stały się codziennością. W końcu konflikt przerodził się w domową wojnę. Codzienne kłótnie lub całe tygodnie milczenia. Po roku zaczęli coraz częściej znikać na całe dnie. Po dwóch latach zniknęli na zawsze, zostawiając po sobie jedynie kartkę z krótką informacją: „Rozstajemy się, żegnaj”. – Łowcy tak działają. Przykro mi, Damien, że musiało paść na twoją rodzinę, a jeszcze bardziej mi przykro, że nie mogłem nic zrobić. – To nie twoja wina. – Pokiwał głową z rezygnacją i westchnął. Przejechał dłonią poczochrane włosy. Nigdy nie pogodził się z ich decyzją, ale udało mu się wziąć w garść na tyle, by zacząć normalnie funkcjonować, a nawet by zacząć właściwie żyć. – Więc odebranych cnót nie można… jakby odzyskać? – zapytał. – Tego nie wiemy. Cnoty trafiają do Balthazara, ale co dalej się z nimi dzieje… – Daquin wzruszył ramionami. – Szef ciągle prowadzi jakieś badania. Ostatnio zauważył, że coraz częściej się uaktywniają. Dlatego mówił o mrocznych czasach, chyba coś przeczuwa. Dlatego powiedział, że już czas, by przyprowadzić nowych. – OK – wymówił, tym razem bojowo. – OK? W sensie, zgadzasz się?! – Louis wyprostował się gwałtownie, aż kucyk na czubku głowy podskoczył mu jak sprężyna. – A co ty myślisz, że pozwolę ci samemu latać po świecie i walczyć ze złem? Nie ma takiej opcji. – Rimet uśmiechnął się, jednak zaraz drgnął i wymierzył w niego palec. – Ale nie przeszkodzi mi to w byciu super kucharzem, który ma własną restaurację? – No coś ty! – zaśmiał się. – Potraktujesz bycie Stróżem jak hobby. – Latanie i walka z Łowcami, świetne hobby. Louis poderwał się na równe nogi i tańcem radości, składającym się głównie z ruchów obfitych w kręcenie tyłkiem, ruszył do szuflady, w której znajdowała się krótkofalówka. Wyjął ją, wcisnął odpowiedni guzik i po chwili powiedział śpiewnie: – Szefie, mamy nowego Stróża.\nZgromadzenie Tom I. Wyjęta ze zła Wydanie pierwsze, ISBN: 978-83-8147-302-6 © Joanna Jarczyk i Wydawnictwo Novae Res 2019 Wszelkie prawa zastrzeżone. Kopiowanie, reprodukcja lub odczyt jakiegokolwiek fragmentu tej książki w środkach masowego przekazu wymaga pisemnej zgody wydawnictwa Novae Res. REDAKCJA: Marta Grochowska KOREKTA: Bartłomiej Kuczkowski OKŁADKA: Krystian Żelazo KONWERSJA DO EPUB/MOBI: Inkpad.pl WYDAWNICTWO NOVAE RES ul. Świętojańska 9/4, 81-368 Gdynia tel.: 58 698 21 61, e-mail: sekretariat@novaeres.pl, http://novaeres.pl Publikacja dostępna jest w księgarni internetowej zaczytani.pl.\n<a href="http://cyfroteka.pl/ebooki/Zgromadzenie_Tom_I__Wyjeta_ze_zla-ebookRO/p1121380i1276338" target="_blank" title="Zgromadzenie Tom I. Wyjęta ze zła [Joanna Jarczyk] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="http://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Zgromadzenie Tom I. Wyjęta ze zła [Joanna Jarczyk] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


Kojący peeling cukrowy Soothing Goat Milk - Terapia Łagodząca Do Ciała - ORGANIQUE\nSUCROSE, GLYCINE SOJA (SOYBEAN) OIL, CAPRYLIC/CAPRIC TRIGLYCERIDE, CETEARYL ALCOHOL, CERA ALBA, PARFUM, BUTYROSPERMUM PARKII (SHEA BUTTER), GLYCERIN, AQUA, CAPRAE LAC EXTRACT, LITCHI CHINENSIS FRUIT EXTRACT, TOCOPHERYL ACETATE, ALFA-ISOMETHYL IONONE, CITRONELLOL, HEXYL CINNAMALDEHYDE, GERANIOL, LIMONENE, LINALOOL\nnawilża, oczyszcza i odżywia skórę. Zawarte w nim proteiny poprawiają elastyczność skóry, a kwas mlekowy zmiękcza naskórek, łagodzi i przyspiesza regenerację.\ndziała silnie rewitalizująco i antyoksydacyjnie. Dzięki zawartości przeciwutleniaczy\nPeeling bardzo delikatny, skóra po zabiegu jest bardzo miekka i odprężona. Zapach przepiękny, można się uzależnić :)\nCudowny peeling, świetnie działa, bajecznie pachnie. Już na stałe zagościł u mnie!!!\nBardzo lubię ten peeling, jest skuteczny i przyjemny w użytkowaniu. Uwielbiam zapach całej tej serii.\nNajlepszy jaki miałam. Świetnie dziala a zapach odpreza i umila stosowanie :-) utrzymuje sie dlugo na skórze.


Galowice noclegi, nocleg w Galowicach (Żórawina / wrocławski / dolnośląskie) od 20zł: - Meteor\nStrona główna noclegi Galowice\nWrocław ( centrum Galowic ponad 10 km )\nSiechnice ( centrum Galowic ponad 10 km )\nŻerniki Wrocławskie ( centrum Galowic ~ 6.0 km )\nGądów ( centrum Galowic ~ 9.5 km )\nOzorzyce ( centrum Galowic ~ 5.6 km )\nMałuszów ( centrum Galowic ~ 9.0 km )\nWrocław ( centrum Galowic ~ 9.5 km )\nZębice ( centrum Galowic ponad 10 km )\nCzęsto zadawane pytania dotyczące noclegów w Galowicach\nKtóry nocleg w Galowicach znajduje się najbliżej centrum?\nNajbliżej centrum Galowic znajduje się zajazd "Zajazd Wiejski".\nKtóry hotel w Galowicach ma najwięcej miejsc noclegowych?\nNajwięcej miejsc w Galowicach oferuje kwatera prywatna "Kwatery dla Firm". Umożliwia zakwaterowanie 1800 osób.\nKtóra oferta w Galowicach ma najlepsze opinie?\nIle propozycji noclegów znajdę w Galowicach?\nGalowice to miasto w którym znajdziesz około 0 noclegów.\nGdzie w Galowicach znajdę najtańszy nocleg?\nNajniższe ceny w Galowicach ma kwatera prywatna "Kwatery dla Firm". Przenocujesz tam już za jedyne 20 złotych.


INNISFREE Jeju volcanic pore clay mask – RECENZJA | Dreamy Face\nINNISFREE Jeju volcanic pore clay mask – RECENZJA\nKoszt: na ebay.com za ok. 13$ (opakowanie 100ml)\nStrona producenta: innisfree.co.kr\nStrona globalna: global.innisfree.co.kr\nJak powstała glinka wulkaniczna na wyspie Jeju.\nOpis producenta (moje tłumaczenie): Maseczka głęboko oczyszcza zapchane pory, dzięki wysokiej zawartości naturalnych minerałów wulkanicznej glinki z wyspy Jeju. Zmniejsza wydzielanie sebum, matuje i wygładza skórę, zwęża pory i wyrównuje koloryt cery.. Zawarte w niej rzadkie minerały działają lepiej od glinki ghassoul.\nWięcej o maseczce (wyżej napisałam to, co najważniejsze).\nZwykła maseczka w nowym opakowaniu i jej wersja Super.\nW jakich przypadkach maseczka jest najskuteczniejsza: zapchane pory, wągry i na wypryski.\nNa oczyszczoną skórę twarzy nałożyć maseczkę. Zmyć letnią wodą po ok. 15 minutach (ja trzymam 20).\nMożna również nałożyć odrobinę na wypryski i zostawić na noc – maseczka je wysuszy i wchłonie sebum.\nW dotyku jest jak mus – bardzo przyjemna.\nBardzo łatwo się nakłada i zmywa (tak 100 razy łatwiej niż tradycyjną glinkę ghassoul, którą opisywałam TUTAJ).\nSkóra po niej jest niesamowicie gładka (w ogóle nie sucha), odżywiona i matowa.\nIdealnie usuwa całe sebum z buzi i zapobiega jego powstawaniu na jakiś czas. Dla mojej super tłustej cery stosowanie tej maseczki 2 razy w tygodniu to zbawienie!\nCiekawy zapach, dla mnie przyjemny.\nWydajna – naprawdę mało trzeba maseczki na całą twarz. To pewnie zasługa tej konsystencji musu.\nPokochałam tą maseczkę. Nie wierzę, że udało mi się ją dostać tak tanio Robi prawdziwe cuda dla mojej skóry. Na pewno wypróbuję inne produkty tej marki. TUTAJ opisuję wersję Super tej maseczki.\n25 lipca 2013 Kasia\tglinka, INNISFREE, Korea, maseczka, maska, opinia, pielęgnacja twarzy, recenzja


Martin Vaculik: Nie mogłem sobie wymarzyć lepszej ekipy - Sport WP SportoweFakty\nMartin Vaculik: Nie mogłem sobie wymarzyć lepszej ekipy\nPo nieudanych negocjacjach z Unią Tarnów, Martin Vaculik zdecydował się na transfer do ekipy z Torunia. Tutaj ma szansę spotkać swoich byłych kolegów i wierzy, że to pomoże mu w odpowiedniej aklimatyzacji.\nKonrad Marzec 24 Grudnia 2015, 17:00\nTo był pierwszy poważny ruch ze strony KS Get Well Toruń. Martin Vaculik to żużlowiec legitymujący się szóstą średnią biegopunktową w sezonie 2015, a ponadto ma dopiero 25 lat, więc sporo lat kariery jeszcze przed nim. Jak sam podkreśla, głównym celem było znalezienie drużyny, która będzie miała postawione bardzo ambitne cele, przed kolejnym rozdaniem. - Bardzo się cieszę, że mogę być częścią takiej drużyny, którą udało się zbudować w Toruniu. To jest coś wspaniałego, jeśli zawodnik może jeździć w gronie takich nazwisk jak tutaj i takich w porządku chłopaków - komentuje Słowak.\nW swoim poprzednim klubie, Vaculik bardzo chwalił współpracę panującą w parku maszyn. Wspólnie m.in. z Leonem Madsenem oraz Januszem Kołodziejem, udało się zdobyć brązowy medal w rozgrywkach PGE Ekstraligi. Teraz poprzeczka będzie zawieszona jeszcze wyżej, ale nowy zawodnik drużyny z grodu Kopernika z pewnością już się nie może doczekać tego wyzwania. - Atmosfera jest po prostu kluczem do tego, żeby wszystkie inne rzeczy szły dobrze. Tak jak podkreślał właściciel, są jakieś konkretne założenia, ale jeśli zawodnicy dadzą z siebie wszystko i cała drużyna będzie się bawić tym sportem, to szykuje się bardzo fajny sezon dla nas - uważa Vaculik.\nW ostatnich latach, urodzony w Žarnovicy zawodnik miewał bardzo różne występy na Motoarenie. Jak sam jednak podkreśla, treningi powinny wystarczyć, aby odpowiednio odnaleźć się na tym torze. - To jest specyficzny tor. Jak na każdym innym, trzeba tutaj po prostu dużo trenować, połapać odpowiednie kąty i dobrać silniki - twierdzi nowy nabytek klubu z Torunia. Obecnie tor na jednym z najpiękniejszych żużlowych obiektów świata nadal pozostaje pokryty asfaltem, ze względu na zawody z cyklu Drift Masters, które odbyły się w grodzie Kopernika, we wrześniu 2015 roku. - Faktycznie, trochę się zmieniło. Na asfalcie jeszcze nie jeździłem i jazda w "ósemkę" to coś zupełnie innego - dodaje z uśmiechem.\nObok Vaculika, liderem zespołu KS Get Well Toruń ma być Greg Hancock, z którym Słowak spotkał się przy okazji startów w barwach popularnych Jaskółek. To samo dotyczy Kacpra Gomólskiego. - Nie mogłem sobie wymarzyć lepszej ekipy. Wszyscy dobrze się znamy. Z Adrianem Miedzińskim jeździłem w Czechach czy w Szwecji, więc wszystko jest w porządku - podkreśla 25-latek.\nCzy Martin Vaculik będzie miał najwyższą średnią biegopunktową w zespole z Torunia?\nRECON_1 27-12 09:52 Zgłoś komentarz\nMartin dolaczyl do dwoch zawodnikow ktorzy stanowili o sile Jaskolek zdobywajacych medale to mu klimat pasuje, torun zysklal sporo na tych transferach.\nTHORN40 25-12 18:40 Zgłoś komentarz\nDobrze, więc wybrał najbardziej rozsądną propozycję..Pozdrawiam.\nTHORN40 25-12 17:43 Zgłoś komentarz\nMartin jesteś najlepszy, lepiej nie mogłeś wybrać.\nKACPER.U.L 25-12 16:49 Zgłoś komentarz\nCzy Vacul zdaje sobie sprawę z tego,że on ma tam być tym wyczekiwanym i wymodlonym liderem przez duże L.Statystyki nie kłamią więc Vacul pisząc językiem jednego z toruńskich Szogunów\nktóry widzi wciąż Ksysia przepuszczajacego Zengiego,o toruńskim lataniu i fruwaniu w wykonaniu Vacula na MA może być różnie. Tak czy siak Vacula nie da się nie lubić i każdy zawodnik w nowej ekipie już kocha wszystko co jest z tym klubem związane.\ntarnow kings 25-12 15:15 Zgłoś komentarz\nmartin ,trafileś do pechowego i skazanego na niepowodzenie klubu !!!!!!!\nsympatyk żu-żla 25-12 11:39 Zgłoś komentarz\nVaculik jak się sam wypowiada jest zadowolony że się znalazł w Toruniu,Klimatyzacji raczej mu nie będzie potrzeba gdyż zawodnicy się dobrze znają,Pojedzie kilka treningów złapie\nuastawienia do toru i punktować będzie nie źle.Powodzenia Martin,\nRAMBO3 25-12 10:49 Zgłoś komentarz\nSuper transfer , Vaculik swietny zawodnik . Bardziej jednak mnie cieszy ze odszedł z tego smiesznego klubu z Tarnowa z beznadziejnym torem . Szkoda tylko Janka Kołodzieja ze jeszcze przez rok\nbedzie smigał dla Tarnowa , za rok Janek do Torunia :) i rozbiór Tarnowa przez Krzyzaków spowoduje jeszcze gorszy ból dupy :)\nRobTar 25-12 10:43 Zgłoś komentarz\nNie ma o co kruszyć kopii! Wypowiedź wpisuje się w ramy PR. Jak zostanie w Toruniu na dłużej to będzie oznaczało że faktycznie jest jak mówi. Powodzenia Martin! Toruń ma dwa filary\nzłotej Unii Tarnów + Holder i Paweł ( zawodnicy na 10+ pkt /mecz ) i dla mnie są głównym kandydatem do DMP 2016.\nikar 25-12 08:41 Zgłoś komentarz\nHehe ale niektórych boli że Martin w Toruniu. Jak pięknie.\nTime vel Netto 25-12 07:01 Zgłoś komentarz\nMartin jest profesjonalistą i gada jak profesjonalista , tak niestety trzeba .Kto chce niech wierzy , kto nie chce niech nie wierzy w to co mówi Martin . W tym przypadku jednak nie można\npominąć faktu że Vaculik spotyka w Toruniu Grega i Kacpra z którymi łączyły go dobre relacje w Tarnowie. Gadanie na potrzeby PR tak , ale nie do końca.\n15-krotni mistrzowie-NZUL 24-12 23:52 Zgłoś komentarz\nJuż ? Tak szybko to nawet Nicki Leszna nie pokochał hahhahahha\nStercel 24-12 23:29 Zgłoś komentarz\nHipokryzja bije z każdej trony. Kiedy był w Tarnowie nie było nigdzie tak dobrze jak właśnie w Tarnowie.\nRychuApator 24-12 21:44 Zgłoś komentarz\nMartin zapomniałeś dodać ,że zawsze chciałeś jeździć w Toruniu ;)\nToruń Polska PGE Ekstraliga eWinner Apator Toruń Żużel Martin Vaculik


Frosch Baby Koncentrat do prania ubranek dla niemowląt i dzieci 1,5 l (21 prań) - C.H. E.Leclerc Tomasza Zana\n> DLA DZIECI>KOSMETYKI I HIGIENA>ŚRODKI DO PRANIA I PŁUKANIA>Frosch Baby Koncentrat do prania ubranek dla niemowląt i dzieci 1,5 l (21 prań)\nNazwa: Frosch Baby Koncentrat do prania ubranek dla niemowląt i dzieci 1,5 l (21 prań)\ncena za litr 19,33 zł\nKoncentrat do prania ubranek dla niemowląt i dzieci\n- Nie połykać. W razie połknięcia skontaktować się z lekarzem.\nDziała drażniąco na oczy. Chronić przed dziećmi. W PRZYPADKU DOSTANIA SIĘ DO OCZU: Ostrożnie płukać wodą przez kilka minut. Wyjąć soczewki kontaktowe, jeżeli są i można je łatwo usunąć. Nadal płukać. W przypadku utrzymywania się działania drażniącego na oczy: Zasięgnąć porady / zgłosić się pod opiekę lekarza. Do specjalnych pojemników na odpady wrzucaj wyłącznie puste opakowania.\n- Należy wstępnie posortować bieliznę (np. według kolorów, stopnia zabrudzenia, rodzaju tkaniny) i przestrzegać instrukcji dotyczących pielęgnacji materiałów.\n- W przypadku trwałych plam należy najpierw nanieść środek bezpośrednio na zabrudzone miejsca.\n- Pierz w najniższej możliwej temperaturze.\n- W razie uczulenia na kurz domowy zawsze pierz pościel w temperaturze 60°C. Zwiększ temperaturę prania do 60°C w przypadku chorób zakaźnych.\n- Używanie tego produktu, opatrzonego oznakowaniem ekologicznym UE, zgodnie z instrukcjami dozowania wpłynie na zmniejszanie wody, produkcji odpadów i zużycie energii.\nTwardość wody miękka: <8,4° dH/ Poziom zabrudzenia niewielkie 32 ml/ normalne 50 ml/ ciężkie 69 ml\nTwardość wody miękka: <8,4 - 14° dH/ Poziom zabrudzenia niewielkie 50 ml/ normalne 69 ml/ ciężkie 92 ml\nTwardość wody miękka: >14° dH/ Poziom zabrudzenia niewielkie 69 ml/ normalne 92 ml/ ciężkie 100 ml\n- Dozowanie: Dozuj stosowanie do zabrudzenia tkanin i twardości wody, przestrzegaj instrukcji dozowania. Pierz zawsze przy pełnym wsadzie.\n- Rada: Używanie tego produktu, opatrzonego oznakowaniem ekologicznym UE, zgonie z instrukcjami dozowania wpłynie na zmniejszenie wody, produkcji odpadów i zużycia energii.\nenzymy (protease, amylase, cellulase)\nPozostałe składniki: wyciągi z rumianku\n1.9 kg 13,39 zł/kg


Jak przestać przejmować się tym, co myślą o nas inni? – Ohmadame\nWiele osób żyje w ciągłym przeświadczeniu, że wszyscy dookoła ich obserwują i oceniają. Często jest to powód gorszej samooceny i życia w lęku. Czy jednak rzeczywiście wszyscy tak robią?\nPorównywanie się z innymi to prawdopodobnie jedno z najpowszechniejszych ograniczeń, z jakimi się mierzymy. Niektórzy boją się założyć niestandardowe ubranie, wypowiedzieć własne zdanie czy zmienić pracę w obawie przed oceną rodziny, znajomych czy współpracowników. Podpowiadamy, jak przestać przejmować się tym, co o nas myślą inni, i postępować w zgodzie ze sobą.\nCzy tylko ja się porównuję?\nZ psychologicznego punktu widzenia, porównywanie się jest zjawiskiem powszechnym, a jego celem jest przede wszystkim ochrona samego siebie. Mechanizm pozwala szybko odnaleźć się w nowej sytuacji i znaleźć odpowiednią reakcję. Problem pojawia się, gdy skrywając się za lękiem przed oceną, przestajemy realizować nasze pasje i marzenia. Kiedy porównywanie staje się jednym z głównych punktów życia, może pojawić się też niskie poczucie własnej wartości, lęk przed odrzuceniem.\nZ drugiej strony porównywanie się do innych na niektórych działa motywująco. Poprzez dostrzeganie różnic między sobą a osobami podążającymi w podobnym kierunku można rozszerzać swoje horyzonty oraz mierzyć wyżej. Wówczas chcemy podjąć wyzwanie i dorównać lepszym, a satysfakcja z osiągnięcia celu jest podwójna. Niestety, zazwyczaj zamiast iść swoją ścieżką, oglądamy się na innych i umniejszamy swoje zalety oraz dokonania. Dominuje wówczas poczucie przygnębienia i sfrustrowania, którym dość trudno jest się samodzielnie wyrwać.\nJak przestać się porównywać? Poznaj sprawdzone metody\nIstnieją sposoby, żeby przerwać to błędne koło. Choć nie uciekniemy od oceniania innych osób, to możemy spróbować tak pokierować naszym myśleniem, aby nie odbijało się negatywnie na poczuciu własnej wartości i nie zatrzymywało od realizacji planów. Oto kilka przydatnych wskazówek, które każdy powinien znać:\nOdwróć kierunek myślenia\nZamiast skupiać się na innych, postaraj przyjrzeć się głębiej sobie. Warto zapytać siebie samej/samego oraz zastanowić się nad tym, co rzeczywiście daje nam ciągłe porównywanie. Czy przynosi coś poza złymi emocjami? Czy cokolwiek w nas buduje? Jeżeli nie, to może warto przestać to robić? Rezygnując z porównywania, zyskasz czas i przestrzeń na rozwijanie swoich mocnych cech.\nZrób detoks od social mediów\nZdajemy sobie sprawę z tego, że trudno obecnie funkcjonować bez uczestniczenia w mediach społecznościowych, jednak warto regularnie robić sobie od nich przerwę lub stale kontrolować czas spędzony z telefonem. Idealnie wystylizowane zdjęcia zamieszczane na popularnych platformach mogą być bardzo dalekie od rzeczywistości.\nChoć rośnie świadomość kreacji i pozoru takich obrazów, to większość osób wciąż porównuje się i obwinia. Zazdrościmy wymarzonych wakacji, pięknego nowego domu, inspirującej pracy oraz partnera czy partnerki, choć wszystkie te rzeczy mogą mieć też swoje drugie oblicze. Detoks od social mediów pozwoli Ci skupić się na sobie i realnym życiu.\nWypisz swoje mocne strony\nZastanów się nad tym, jakie są Twoje talenty i umiejętności. Warto sięgnąć w głąb siebie – przypomnieć sytuacje, kiedy coś nam się udało, kiedy poczuliśmy się dumni i ważni. Pomocni mogą okazać się także przyjaciele, którzy pomogą nam zauważyć cechy, na które być może nie zwracamy na co dzień uwagi. Koniecznym elementem jest zapisanie ich wszystkich na kartce! Taką listę powieś w widocznym miejscu i spoglądaj na nią każdego dnia. Kiedy zdajesz sobie sprawę ze swoich mocnych stron, porównywanie się do innych nie powinno wywoływać poczucia niższości.\nDoceniaj swoją indywidualność\nKażdy z nas jest inny i niepowtarzalny. To nic dziwnego, że różnimy się od siebie – to dobrze! Staraj się doceniać swoją indywidualność, pamiętać o tym, że masz odmienne predyspozycje. Ucz się od innych i czerp z ich talentów. W ten sposób możesz być lepszą wersją samego siebie.\nBardzo trudno jest przestać się porównywać, jednak istnieją metody, żeby przekuć to w coś pozytywnego. Mamy nadzieję, że wraz z budowaniem pewności i wiary w siebie będziesz realizować własne cele, podążając własną ścieżką.\nZdjęcie główne: Rachel Claire z Pexels\nWalentynkowa kolekcja bielizny Gatta idealna nie tylko na Dzień Zakochanych!