Jak się zmieniły przepisy drogowe w 2021 roku w Wielkiej Brytanii?\nZmiany w podróżach międzynarodowych związane z Brexitem\nJeśli zamierzasz podróżować w UE własnym pojazdem, będziesz potrzebować zielonej karty, prawa jazdy i naklejki GB na tablicy rejestracyjnej.\nSamochód posiadający zieloną kartę to dowód, że ma ubezpieczenie. Zazwyczaj można ją otrzymać od ubezpieczyciela.\nNależy upewnić się, że masz wystarczająco czasu, aby ją otrzymać przed swoją podróżą.\nJeśli zamierzasz podróżować własnym samochodem, a sama podróż będzie trwać krócej niż 12 miesięcy, musisz zabrać ze sobą swój dowód rejestracyjny V5C.\nJeżeli natomiast pojazd jest wynajętym samochodem lub pojazdem w leasingu, musisz zabrać ze sobą formularz VE103, który jest dowodem na to, że możesz wyjechać tym samochodem poza Wielką Brytanię.\nW niektórych przypadkach możesz potrzebować międzynarodowego prawa jazdy.\nSurowsze kary za korzystanie z telefonów komórkowych\nLuka, która oznaczała, że można było robić zdjęcia lub nagrywać filmy podczas jazdy samochodem została zlikwidowana.\nW związku z tym w 2021 roku można otrzymać mandat w wysokości 200 funtów i sześć punktów karnych w przypadku bycia przyłapanym na trzymaniu telefonu lub nawigacji satelitarnej podczas jazdy.\n„Trzymanie” oznacza również przewijanie listy odtwarzania, granie w grę lub korzystanie z mediów społecznościowych.\nStrefy niskiej emisji spalin przesunięte na rok 2021\nStrefy niskiej emisji spalin (Low Emission Zones, LEZ) to obszary miasta, które naliczają opłaty w przypadku wjazdu pojazdów charakteryzujących się wysoką emisją spalin. Zwykle występują na obszarach o wysokim poziomie zanieczyszczenia.\nNiektóre strefy niskiej emisji spalin były zaplanowane na 2020 rok, ale zostały przesunięte w czasie z powodu pandemii koronawirusa. Oto najnowsze z nich:\nStrefa niskiej emisji spalin w Birmingham zacznie funkcjonować w tym roku po zaistniałym opóźnieniu.\nMożesz wjechać do strefy bez ponoszenia opłat, jeśli Twój pojazd jest:\nMotorowerem lub motocyklem\nPojazdem z silnikiem diesla i minimalną normą emisji spalin Euro 6\nA także pojazdem na benzynę i minimalną normą emisji spalin Euro 4\nPojazdem o zerowej emisji spalin (pojazdem elektrycznym lub wodorowym)\nPojazdem o niskiej emisji spalin\nOd 25 października 2021 roku strefa ultra niskiej emisji spalin (Ultra Low Emission Zone, ULEZ) w Londyniezostanie rozszerzona. Tworząc jedną, większą strefę ograniczoną przez North Circular Road (A406) i South Circular Road (A205).\nMożesz sprawdzić, czy twój pojazd może podróżować w granicach ULEZ, korzystając z narzędzia Transport for London (TFL).\nBath zaplanowało strefę czystego powietrza (Clean Air Zone, CAZ) na 2020 rok, ale jej wprowadzenie zostało opóźnione. Zostanie ona wdrożona w marcu 2021 roku.\nAby dostać się do Bath bezpłatnie, pojazdy z silnikiem diesla muszą być zgodne z normą Euro 6, a pojazdy benzynowe minimalnie z normą Euro 4.\nStrefa zerowej emisji spalin w Oksfordzie, którą opóźniono z powodu pandemii koronawirusa, zacznie funkcjonować latem 2021 roku.\nW strefie tej będą mogły poruszać się tylko pojazdy o zerowej emisji spalin.\nUruchomienie CAZ w Bristolu zaplanowano na wiosnę tego roku. Za wjazd do tej strefy będzie naliczona opłata w wysokości około 9 funtów. Jeśli pojazd z silnikiem wysokoprężnym spełnia normę Euro 5 lub starszą, albo normę Euro 3 lub starszą w przypadku pojazdu benzynowego.\nZakończenie wydłużenie przeglądu technicznego pojazdów\nNa początku tego roku premier zapowiedział przedłużenie przeglądów technicznych pojazdów. Oznaczało to, że jeśli przegląd miał się odbyć między 31 marca a 31 lipca, nie było konieczności jego przeprowadzenia przez sześć miesięcy.\nOstatnią datą, kiedy można było otrzymać przedłużenie przeglądu był dzień 31 lipca 2020 roku. Jeśli znajdujesz się w tej kategorii, musisz umówić się na przegląd w tym miesiącu.\nPropozycja wprowadzenia paliwa E10 w tym roku\nMożliwe jest, że nowa czystsza benzyna, znana jako E10, zostanie wprowadzona w 2021 roku.\nPaliwo to ma na celu redukcję emisji dwutlenku węgla. Szacuje się, że używanie E10 jest równoważne z usunięciem z drogi 350 000 samochodów.\nZatwierdzono zautomatyzowane systemy utrzymywania pasa ruchu\nZautomatyzowane systemy utrzymywania pasa ruchu (Automatic Speed Limiting Systems, ALKS) automatycznie utrzymują samochód na pasie ruchu przy niskich prędkościach. Po raz pierwszy kierowcy będą mogli delegować kontrolę nad pojazdem.\nEuropejska Komisja Gospodarcza ONZ (EKG ONZ) zatwierdziła ALKS w czerwcu 2020 roku.\nSystem ten powinien zostać wprowadzony wiosną tego roku, ale zależy to od wyniku badań bezpieczeństwa zebranych między sierpniem a październikiem 2020 roku.\nZielone tablice rejestracyjne dla samochodów z zerową emisją spalin\nKierowcy samochodów elektrycznych lub pojazdów z zerową emisją spalin będą teraz posiadali zielone tablice rejestracyjne.\nIdeą tych tablic jest promowanie pojazdów przyjaznych środowisku poprzez uczynienie ich bardziej widocznymi.\nPojazdy z tymi tablicami będą mogły uzyskać dostęp do tańszych parkingów i bezpłatny wjazd do stref niskiej emisji spalin.\nNowe tablice rejestracyjne będą miały zielony pasek lub połysk po lewej stronie.\nOgraniczniki prędkości będą obowiązkowe w nowych samochodach od 2022 roku\nPatrząc w przyszłość, ograniczniki prędkości będą obowiązkowe we wszystkich nowych samochodach w 2022 roku.\nOgranicznik prędkości – znany jako inteligentny system asystenta prędkości (ISA) – ostrzega kierowców, jeśli jadą za szybko. Jeżeli kierowca nie zwolni, samochód zainterweniuje.\nW pewnych okolicznościach działanie ogranicznika może zostać ominięte, na przykład podczas wyprzedzania.


Dzieci coraz częściej spędzają wiele godzin w ciągu dnia przed ekranem telewizora, komputera lub przed telefonem. Niekiedy zdarza się nawet tak, że pociechy kompletnie nie mają pojęcia jak fajne i ciekawe mogą być gry edukacyjne planszowe, w które można zagrać wspólnie z rodzicami, z rodzeństwem, czy z przyjaciółmi. Dlaczego warto zachęcać dzieci do tego typu zabawy? Odpowiedź poniżej.\nW dobrych sklepach z tego typu grami można znaleźć bardzo duży wybór asortymentu, z którego klienci naprawdę mają w czym wybierać. Gry edukacyjne planszowe zostały bowiem stworzone tak, by mógł zagrać w nie każdy. Zostały stworzone nawet gry specjalne dedykowane najmłodszym dzieciom, jak i te dla młodzieży czy tylko i wyłącznie dla dorosłych. Bez problemu znajdzie każdy rodzic również grę, która spójna będzie z zainteresowaniami swojego dziecka.\nNa rynku jest mnóstwo gier, które zyskały już nawet miano bestsellerów. Są nawet „planszówki”, które uwielbiane były przez rodziców i dobrze odnajdują się również współcześnie. Dzieciom warto kupować gry, które zmuszają do nauki nowych rzeczy, rozwiązywania zagadek lub, które sprawdzają wiedzę dziecka oraz uczą nowych rzeczy. Do takich popularnych gier należą: labirynt, gry związane z poznaniem świata, gry o ekologii, o historii, o ciekawostkach dotyczących ciała człowieka, łamigłówki, gry związane z kosmosem czy zagadki matematyczne.\nDużo ciekawych gier edukacyjnych planszowych znajduje się na https://egmont.pl/Gry-planszowe/Gry-edukacyjne,267270,k.html


Bambus - jasny las - Plakat samoprzylepny - Decor Mint\nBambus - jasny las\nAUTOR © 昊 周\nUwielbiasz rośliny i uważasz się za prawdziwego znawcę botaniki? Świetnie bo to właśnie dla Ciebie przygotowaliśmy kolekcje plakatów samoprzylepnych z roślinami. Bez względu na to jak bardzo lubisz Rośliny, to na pewno znajdziesz w naszym zestawieniu coś do powieszenia w swoim domu. Plakat samoprzylepny Bambus - jasny las z kolekcji Rośliny zaskoczy cię nasyconymi barwami i żywym kolorem. Plakat samoprzylepny Bambus - jasny las drukowany jest w technologii przyjaznej środowisku, na tkaninie samoprzylepnej o gramaturze 240 g/m². Świetnie sprawdzi się we wnętrzach, w dodatku jest trwały, odporny na wilgoć i łatwy do czyszczenia.\nRośliny to pomysł na kwiecistą ozdobę różnych wnętrz, szczególnie jeśli reprezentują styl Klasyczny. Do łazienki Do przedpokoju Do wnętrza użytkowego plakat samoprzylepny Bambus - jasny las będzie najlepiej pasował, ale nikt nie powiedział, że musisz skończyć na jednym egzemplarzu. Odpowiednio zaprojektowana galeryjka plakatów, również da ciekawy efekt. W naszej kolekcji plakatów samoprzylepnych z roślinnością znajdziesz jeszcze wiele więcej, innych, pięknych ujęć kwiatów i zielonych kompozycji.\nOpinie klientów o: Bambus - jasny las\nFototapeta [ Bambus - jasny las ] Obraz [ Bambus - jasny las ] Plakat [ Bambus - jasny las ] Fototapeta [ Bambus - jasny las ] Obraz w ramie[ Bambus - jasny las ] Plakat samoprzylepny[ Bambus - jasny las ] Fototapeta [ Bambus - jasny las ] Plakat w ramie[ Bambus - jasny las ]


Perska zazdrość wyd. kieszonkowe - Laila Shukri - KsiegarniaInternetowa.de\nJoanna niespodziewanie musi stawić czoło pełnej dramatyzmu sytuacji, która może doprowadzić do tragedii jej małżeństwo i trójkę dorastających dzieci. Czy potrafi uchronić siebie i swoją rodzinę przed katastrofą? Czy zdradę można wybaczyć? I jak potoczyły się dalsze losy Lidki, bohaterki "Perskiej miłości"? Laila Shukri po raz kolejny z właściwą sobie wnikliwością i barwnością odsłania najbardziej strzeżone tajemnice Orientu, w tym również dawnych i współczesnych haremów.\nTytuł / Titel Perska zazdrość wyd. kieszonkowe\nLiczba stron / Seiten 366\nISBN 978-83-8169-105-5 (9788381691055)


MlodaGdynia.pl - Przeczytaj o pomorskiej niepodległości\nPrzeczytaj o pomorskiej niepodległości\n„Należy stworzyć niepodległe państwo polskie (…) z wolnym dostępem do morza” - te historyczne słowa silnie łączą okrągłą rocznicę odzyskania przez Polskę niepodległości z Gdynią.\nW mieście, które było gospodarczym cudem wyzwolonego kraju pojawiła się plenerowa wystawa przygotowana przez lokalny oddział IPN. Na Placu Grunwaldzkim można poznać streszczoną historię niepodległości Pomorza i Kujaw.\nGdzie indziej, niż w Gdyni, mieście zrodzonym z polskich marzeń o silnej gospodarce i dostępie do morza warto przypominać w kontekście Święta Niepodległości historię odzyskania Pomorza i Kujaw? Za nami oficjalne odsłonięcie nowej wystawy, którą gdański oddział Instytutu Pamięci Narodowego i delegatura z Bydgoszczy chcą zaakcentować lokalne wątki związane z odzyskaniem przez Polskę Niepodległości.\nPrzed nami obchody okrągłej, setnej rocznicy tego wydarzenia w całym kraju, a tymczasem z plansz rozstawionych na gdyńskim Placu Grunwaldzkim (między Teatrem Muzycznym i Gdyńskim Centrum Filmowym) możemy dowiedzieć się więcej na temat regionalnego wymiaru niepodległości.\n- Warto też przypominać tę lekcję, jak Pomorze zostało przyłączone do wolnej Polski, jak trudna była to droga oraz dzisiaj, z perspektywy Gdyni, co sprawiło, że miasto stało się symbolem Polski Niepodległej. To z jednej strony zmagania o dostęp do morza, a z drugiej strony wspaniałe postacie z historii, które ta wystawa przypomina – zaznaczył Wojciech Szczurek, prezydent Gdyni.\n- Była tutaj mała miejscowość rybacka, niewielki ośrodek rolny, wioska, która rzeczywiście stała się zaczątkiem ze względu na dość dogodne warunki brzegowe i to było gigantyczne osiągnięcie gospodarcze. Polska podjęła ten wysiłek i skutecznie zbudowaliśmy tutaj w latach 30. najsilniejszy port na Bałtyku, funkcjonuje tutaj też potężny ośrodek miejski – przybliża prof. Mirosław Golon, dyrektor gdańskiego oddziału Instytutu Pamięci Narodowej. - Gdynianie to społeczność bardzo zróżnicowana, to przede wszystkim miasto kaszubskie, pomorskie, do którego z całego regionu napłynął główny trzon mieszkańców. Ale do Gdyni, ze względu na atrakcyjność gospodarczą, dużą liczbę miejsc pracy i perspektywy awansu ściągali też Polacy ze wszystkich byłych zaborów: z południa, spod Krakowa, Podhala, Podlasia, ze lwowskiego i oczywiście z Warszawy. Gdynia stała się taką Polską w pigułce – mówi prof. Golon.\nNa ekspozycji udało się poruszyć kluczowe dla polskiej niepodległości kwestie: genezę odrodzenia Rzeczypospolitej, walkę o granice, działalność niemieckiej ochotniczej organizacji paramilitarnej Grenzschutz Ost (Straż Graniczna Wschód), powstanie wielkopolskie, powrót Pomorza i Kujaw Zachodnich do Polski, Zaślubiny Polski z morzem, spory na zachodnim pograniczu, plebiscyt na Powiślu czy wątek wojny polsko-bolszewickiej.\nDo tego na wystawie znalazły się informacje o sylwetkach Ojców Niepodległości Pomorza i Kujaw - Stefana Łaszewskiego, Ottona Steinborna, Jana Biziela, Jana Maciaszka, kpt. Pawła Cymsa, dr Józefa Wybickiego, Antoniego Abrahama, Stefana Hazuki, Tomasza Rogali, ks. Józefa Wryczy oraz płk Wojciecha Józefa Gromaczyńskiego.\nNa zapoznanie się z treścią wystawy gdynianie będą mieli czas przez najbliższych kilka tygodni, następnie rozpocznie się jej prezentacja w innych miastach Pomorza i Kujaw, od Gdańska i Torunia po najmniejsze gminy.\n- Wczoraj otworzyliśmy wystawę we Włocławku, dzisiaj w Gdyni i jutro otwieramy jeszcze w Bydgoszczy. Jutro od 12:30 umieścimy ją także w internecie. Tutaj będzie stała trzy tygodnie i z reguły w około dwutygodniowym cyklu będzie prezentowana w powszechnie dostępnych miejscach. Będziemy ją wozić po wszystkich miastach powiatowych i mniejszych, po wszystkich gminach Pomorza – zapowiada dyrektor gdańskiego IPN.\nEkspozycja pod nazwą „Należy stworzyć niepodległe państwo polskie (…) z wolnym dostępem do morza. Powrót Pomorza i Kujaw do Polski 1918-1920” została przygotowana przez dr Kamilę Churską-Wołoszczak (Delegatura IPN w Bydgoszczy) oraz dr Barbarę Męczykowską (IPN Gdańsk).\nOpublikowano w piątek, 9. listopada 2018 o godzinie 17:43


Wordpress – W prawo czy w lewo?\nZapraszam na nową odsłonę bloga. Mam nadzieję, że wam się spodoba. Krasnoludki intensywnie pracowały nad szablonem strony przez ostatni tydzień, stąd taka cisza u W prawo czy w lewo? Zmieniając wygląd bloga zależało mi przede wszystkim na poprawie nawigacji strony a zwłaszcza nad ułatwieniem dostępu do podstron, które niebawem uzupełnię. Mam nadzieję, że obecna wersja pozostanie … More Witaj na nowym blogu\n1 komentarz Witaj na nowym blogu\nPora podsumować pierwszy miesiąc istnienia bloga. A zatem czym się może pochwalić „W prawo czy w lewo?” Stronę odwiedziła trzy cyfrowa liczba gości (jestem mile zaskoczona!), co według statystyki dało średnio 13 osób na dzień. Opublikowałam 11 postów… cóż mogłam się lepiej postarać:D Mam kilkoro obserwatorów w liczbie 7… tworzy się coś na kształt małej … More Pierwszy miesiąc\n2 Komentarze Pierwszy miesiąc


Bezpieczeństwo kluczowe w powrocie do szkoły - niepelnosprawni.pl\nniepelnosprawni.pl Czytelnia Wywiady Bezpieczeństwo kluczowe w powrocie do szkoły\nAutor: rozmawiał Mateusz Różański, fot. pexels.com, archiwum prywatne\nPo wakacjach nauka znów będzie odbywać się stacjonarnie w szkołach. Co to oznacza dla uczniów z niepełnosprawnością intelektualną i ich rodzin? Czy w ich wypadku edukacja zdalna zdała egzamin i jakie były dla nich koszty izolacji? Na te pytania odpowiada dr Radosław Piotrowicz z Akademii Pedagogiki Specjalnej.\nMateusz Różański: Jaka była Pana pierwsza myśl na wieść o tym, że od września uczniowie wracają do szkół?\nDr Radosław Piotrowicz: Najpierw pojawiło się pytanie o to, jak zapewnione będzie bezpieczeństwo uczniów – w tym uczniów z niepełnosprawnością intelektualną w sytuacji zwiększonej liczby zachorowań. Uczniowie z niepełnosprawnością intelektualną to zróżnicowana grupa o różnym stopniu zaburzeń, często z wieloraką niepełnosprawnością i współistniejącymi schorzeniami. Z tego powodu jest to grupa szczególnie narażona na zachorowania oraz stanowi grupę wysokiego ryzyka. Infekcja Covid-19 może stanowić nieznane konsekwencje dla zdrowia i życia.\nPierwszy września to czas powrotu z wakacji i oczywiście zdecydowanie podwyższone ryzyko zachorowań. To moment skupienia w jednym miejscu w szkole dużej grupy osób: nauczycieli i uczniów, którzy wrócą z wakacji, urlopów. Nikt z nas tak dokładnie nie wie, czy jest zdrowy. Nie przeszliśmy badań, nie mamy zapewnionych ich bezpłatnie. Istnieje prawdopodobieństwo, że wiele osób wróci z wirusem, często nawet o tym nie wiedząc. To się okaże dopiero w ciągu pierwszych dwóch tygodni szkoły.\nSytuacja uczniów z niepełnosprawnością intelektualną jest chyba jeszcze trudniejsza?\nW przypadku uczniów z niepełnosprawnością intelektualną trudno jest zapewnić bezpieczny dystans, wymagać od nich przestrzegania reguł. Im większy stopień niepełnosprawności, tym bardziej uczniowie potrzebują bezpośredniego kontaktu, szczególnie w czynnościach samoobsługowych, przemieszczaniu się. W tej grupie są uczniowie, którzy potrzebują stałego fizycznego wsparcia nauczyciela, terapeuty. Ponadto przestrzeń, jaką jest klasa stanowi duże ograniczenie aktywności uczniów.\nPierwszy września to będzie wyzwanie dla szkoły jako organizacji, nauczycieli, ale przede wszystkim rodziców, którzy staną przed decyzją posłania dziecka do szkoły, mając na uwadze zagrożenia, ale i również własne zobowiązania jak np. świadczenie pracy. To moment krytyczny dla nas wszystkich. Być może lepszy byłby termin w połowie miesiąca.\nCzy edukacja zdalna zdała egzamin w wypadku osób z niepełnosprawnością intelektualną?\nTo jak w przypadku wszystkich uczniów w edukacji – u części zdała, u części nie. Na pewno nie zapewniła ona stuprocentowej efektywności. U uczniów z niepełnosprawnością intelektualną, szczególnie w stopniu umiarkowanym, znacznym lub głębokim prowadzenie zajęć poprzez platformy internetowe było bardzo trudne, a wręcz niemożliwe. Brak bezpośredniego kontaktu uniemożliwiał realizację w praktyce zajęć terapeutycznych i rehabilitacyjnych. Edukacja wymaga podtrzymywania uwagi ucznia, bycia w jego polu widzenia, ale też diagnozowania jego kompetencji.\nPoza tym wiele ćwiczeń i zadań wymaga bezpośredniej pracy, bycia z uczniem. Uczenie na odległość sprowadza się więc często do instruktażu dla rodziców, którzy stawali się de facto głównymi terapeutami dla swoich dzieci. Na początku pandemii rodziny zostały dosłownie zasypane różnego rodzaju ćwiczeniami, metodami pracy z dzieckiem, zabaw, treningów etc. To zaowocowało chaosem, dużym obciążeniem rodziny ucznia. Z czasem powoli się to stabilizowało, zaczęliśmy się odnajdywać w nowej rzeczywistości.\nTymczasem efektywność terapii u dzieci z niepełnosprawnością wyznacza systematyczność zajęć, konkretyzacja zadań, spójność działań specjalistów. Dlatego muszą one być nakierowane na konkretny cel terapeutyczno-edukacyjny oraz muszą być prowadzone konsekwentnie. Nie ilość, lecz jakość terapii decyduje o ich skuteczności. Obserwujemy też, że tam gdzie terapeuci zaczęli prowadzić ćwiczenia zdalne, które można było powiązać z codziennymi czynnościami samoobsługowymi takimi jak ubieranie, jedzenie czy w formie zabaw relacyjnych, były widoczne pozytywne efekty. To efekt tego, że rodzice zaczęli spędzać więcej czasu z dziećmi, organizacja zajęć domowych nabrała formy stałego schematu dnia, zaś przedmioty codziennego użytku stały się pomocami dydaktycznymi. To takie naturalne uczenie.\nPonadto zaczęli to traktować nie jako ćwiczenia, ale raczej formę spędzania czasu razem. Jednak czym innym jest dostęp do rehabilitacji medycznej. Tej większość rodziców, przy jednoczesnym wsparciu specjalistów, z oczywistych przyczyn nie mogła zapewnić. To dotyczy również wysokospecjalistycznych zajęć szkolnych np. logopedycznych, konkretnych form terapii.\nZ drugiej strony wielu rodziców skarży się na nadmiar nowych obowiązków.\nSzkoła, poza szeroko rozumianą edukacją, to również opieka nad uczniem. W normalnych warunkach, szkoły czy przedszkola odciążają rodziców w opiece nad dziećmi, w tym z niepełnosprawnością intelektualną. Dzięki temu mogą oni chodzić do pracy, zająć się swoimi sprawami, zrobić zakupy, załatwić sprawę w urzędzie czy po prostu odpocząć. Gdy to odciążenie w czasie epidemii zniknęło, całość opieki spadła ponownie na rodziców. W wielu rodzinach stało się to sytuacją kryzysową nieporównywalną z sytuacją rodzin z pełnosprawnym dzieckiem. A nie trzeba chyba nikogo uświadamiać, że czym innym jest opieka nad dzieckiem sprawnym, a czym innym nad dzieckiem szczególnie z wieloraką, często sprzężoną niepełnosprawnością.\nJakie były koszty przymusowej izolacji dla tych uczniów?\nBardzo różne. Zależy to od stopnia niepełnosprawności, warunków środowiskowych rodziny, ale też dostępu do urządzeń i platform internetowych. Dla dzieci z poważną niepełnosprawnością intelektualną praca zdalna to często forma zbyt abstrakcyjna i bardzo obciążająca. U jednych praca z komputerem nie wzbudza zainteresowania, nie są w stanie skupić uwagi na tego typu zajęciach. Dla innych zaś stanowiły „atrakcję”, jednocześnie zbyt mocno przykuwały uwagę, co w konsekwencji zaburzało relacje z innymi osobami.\nMożna również wyodrębnić grupę dzieci, która była wręcz beneficjentami edukacji zdalnej. Działo się tak wtedy, gdy rodzice umiejętnie wdrożyli się w nowy tryb nauki przy odpowiednim wsparciu terapeutów. Zamienili oni po prostu bieganie od placówki do placówki na systematyczną pracę z dzieckiem.\nPandemia wpłynęła też na kondycję psychiczną dzieci…\nNie wolno jednak zapominać o koszcie emocjonalno-społecznym. Niektórzy uczniowie, w tym szczególnie ze spektrum autyzmu, bardzo źle przeżyły konieczność izolacji w domu. Wiązało się to dla nich z pogłębieniem problemów emocjonalnych, często zwykłym rozładowaniem emocji i energii. Innym ważnym czynnikiem terapii i edukacji dzieci z niepełnosprawnością intelektualną jest plan dnia. Stały schemat codziennych aktywności, plan zajęć szkolnych, dawał im poczucie bezpieczeństwa. W domu ta stałość ginie.\nZmienność skutkuje zaburzeniami zachowania, emocji, trudnościami w rozumieniu kontekstu sytuacji. Tę sytuację pogarsza jeszcze bardziej izolacja od grupy, od społeczności, w której dziecko funkcjonowało. Grupa rówieśnicza jest naturalną inspiracją rozwoju dziecka! A w edukacji zdalnej, prowadzonej „jeden na jeden” nie ma tego. Te wszystkie koszty dotyczą nie tylko dzieci, uczniów, ale i ich rodziców. Ci często doświadczają wypalenia spowodowanego stresem i ogromną ilością pracy opiekuńczej, podwójną rolą rodzica i terapeuty.\nJak pana zdaniem pedagodzy pracujący z dziećmi powinni się przygotować do pracy w nowych warunkach. Czy są już może jakieś rekomendacje?\nNie ma takich konkretnych rekomendacji – wszystko pozostaje na poziomie ogólności. Poza takimi aspektami, jak zachowanie dystansu czy stosowanie środków ochronnych. Proszę też pamiętać, że w przypadku edukacji uczniów z niepełnosprawnością intelektualną w stopniu umiarkowanym, znacznym i głębokim nie ma tradycyjnej podstawy programowej. W pracy edukacyjnej bazujemy na indywidualnej diagnozie dziecka, jego indywidualnym programie edukacyjno-terapeutycznym.\nSami nauczyciele muszą zdecydować, co mogą z danym dzieckiem zrobić, jakie są jego możliwości i jaki rodzaj pracy będzie najskuteczniejszy. Kiedy pracujemy z klasą, w której jest 8 uczniów z niepełnosprawnością intelektualną, to dla każdego z nich musimy przygotować oddzielny zestaw zadań. To samo dotyczy zajęć zdalnych. Wiele zależy od rozpoznania potrzeb konkretnego ucznia i naszej kreatywności.\nCzęstą formę zajęć stanowią specjalnie nagrywane przez nauczycieli, terapeutów filmiki z ćwiczeniami, zadaniami edukacyjnymi, adresowanymi indywidulanie do uczniów. Indywidualizacja zajęć, dostosowanie do poziomu kompetencji, do rodzaju zaburzeń i trudności ucznia – to wszystko powoduje, że zajęcia, szczególnie przygotowywane przez specjalistów prowadzących terapię indywidualną nie tylko dla danej klasy jako zespołu, ale często dla kilkudziesięciu uczniów, wiążą się z ogromnym nakładem pracy. Również po zakończeniu oficjalnych godzin pracy.\nTrudno mi więc wyobrazić sobie, jak mogłyby wyglądać takie wytyczne dla pedagogów specjalnych, logopedów i innych terapeutów realizujących zadania wynikające z orzeczeń poradni psychologiczno-pedagogicznych.\nPojawiają się obawy, że w ramach oszczędności samorządy będą cięły wydatki na edukację, na czym najbardziej ucierpią uczniowie z niepełnosprawnością, którzy stracą dostęp do specjalistów.\nObecna sytuacja jest bardzo skomplikowana. Przyznam, że tego typu sygnały do mnie nie docierały. Z tego co wiem, problemem jest ograniczony dostęp do specjalistów. W dużej mierze zależy to od typu placówek (publicznych, niepublicznych, prywatnych) oraz sposobu ich finansowania. Wszystkie placówki poradniane ograniczyły dostępność. Początkowo przez nakaz przejścia na teleporady, następnie zaś po powrocie do działalności zgodnie z obowiązującymi zaleceniami (czas na dezynfekcję, zachowanie dystansu, organizację przyjęć itp.).\nW tych placówkach często dofinansowanie odbywa się na zasadzie płatności za udzielone świadczenie. Ograniczona liczba przyjęć skutkuje mniejszą dotacją, a ta niestety nie pokrywa kosztów utrzymania poradni i pracowników. Stąd w obecnym czasie sporo działalności zostało zawieszonych bądź pojawiły się problemy z utrzymaniem kadry, redukcje w zatrudnieniu.\nW edukacji zaś podział na mniejsze grupy klas, adekwatnie do wymogu sanepidu, to jednocześnie większa liczba godzin w siatce organizacyjnej szkoły. To wymagałoby dodatkowego zatrudnienia na pewien czas. I tu zapewne jest trudność z pozyskaniem kadry specjalistów.\nNauczanie zdalne sprawiło, że plan zajęć trzeba było zmodyfikować. Ilość pracy nad przygotowaniem do zajęć, ale też inny ich charakter sprawił, że pracujący w szkole specjalista miał de facto mniej czasu dla pojedynczego ucznia. W realu przed epidemią praca odbywała się z grupą, w trakcie której nauczyciel – terapeuta miał bezpośredni kontakt z uczniem. Przeplatał więc zajęcia grupowe z indywidualnym wsparciem ucznia. Przy zdalnym nauczaniu to, co było realizowane w trakcie godziny zajęć z grupą, należało rozłożyć na zajęcia odrębnie z uczniami indywidualnie.\nTo zwiększyło zdecydowanie liczbę godzin pracy w domu i zaangażowania nauczycieli. Przez to jednak paradoksalnie zmniejszyło liczbę zajęć, które pojedynczy uczniowie mieli w szkole zgodnie z planem. Zwłaszcza, że w sytuacji, gdy szkoły pracowały w trybie zdalnym, zmniejszano liczbę godzin ponadwymiarowych, znoszono dodatki za trudne warunki pracy. Warto pamiętać, że po ogłoszeniu pandemii w wielu placówkach, mimo zawieszenia zajęć dydaktycznych, były prowadzone zajęcia rewalidacyjne – na przykład z logopedą.\nJednak zmian nie da się uniknąć.\nMoim zdaniem, prawdziwym wyzwaniem będzie stworzenie w szkołach warunków do tego, by uczniowie byli bezpieczni, zapewnienie dostępności do bezpłatnych badań na Covid-19 dla nauczycieli. Bardzo wiele będzie zależało od kolejnych systemowych rozwiązań dotyczących sposobu finansowania zajęć, od decyzji dyrektorów szkół, rodziców i samych pedagogów. Odpowiedzialności nas samych.\nPraca z uczniem, z dzieckiem z grupy szczególnego ryzyka zachorowania to również olbrzymie obciążenia psychiczne. Brak możliwości bezpłatnych badań, weryfikacji swojego stanu zdrowia, świadomość że można być jedną z wielu osób, które mogą zagrozić zdrowiu ucznia, życie w ciągłym stresie i niepewności, zapewne będzie dużym obciążeniem w pracy. Ja sam z myślą o bezpieczeństwie w bezpośredniej pracy z dziećmi, z osobami dorosłymi z niepełnosprawnością, poddałem się testom na obecność Covid-19. Niestety, były to badania odpłatne, gdyż bezpłatne nam pedagogom specjalnym, jak i wielu innym grupom, nie przysługują.\nDr Radosław Piotrowicz – adiunkt w Zakładzie Edukacji i Rehabilitacji Osób z Niepełnosprawnością Intelektualną w Instytucie Pedagogiki Specjalnej w Akademii Pedagogiki Specjalnej im. Marii Grzegorzewskiej w Warszawie. Pełni też funkcję sekretarza Zarządu Głównego Polskiego Stowarzyszenia na rzecz Osób z Niepełnosprawnością Intelektualną.\nCzym się różni szkoła od kopalni?\nW kopalni górnicy nie pracują w 30 osobowych zespołach i fedrując zwykle mają maski przeciwpyłowe. Powrót do szkoły oznacza więc chorobę i w paru przypadkach ofiary śmiertelne.


Plecak szkolny Topgal MIRA 20007 G - porównaj zanim kupisz\nDwukomorowy dziewczęcy plecak do 2-5 klasy z motywem ważki i motyli pojemny kształt z dwiema komorami i głęboką kieszenią z przodu niesprężyste plecy z lekkim stelażem aluminiowym szelki z dwiema regulacjami i pasem piersiowym Design plecaka to akwarelowe kwiaty i błyskotliwe ważki.\nMotyw, który błyskawicznie się nie znudzi, a zarazem nie jest dziecinny. Dzięki obfitej obszerności plecak posłuży nawet do 5-6 klasy szkoły podstawowej. Sztywny system pleców jest anatomicznie uformowany. W środku zawiera lekki stelaż aluminiowy, który można wyjąć.\nPlecy są obszyte perforowanym materiałem, więc jest wielki przepływ powietrza w trakcie stosowania. Szelki są grube, dostosowywane na górze i u dołu w celu dobrania plecaka do użytkownika. Pas piersiowy odpowiednio rozłoży ciężar na szelkach i zepnie szelki, aby nie zsuwały się z niepokaźnych ramion dziecka.\nPlecak ma dwie pojemne obfite komory. W tylnej znajduje się drobna siatkowana kieszeń spinana na zamek. Przednia komora zawiera sprytny podział na dwie części. Dzięki przegrodzie można oddzielić zeszyty od śniadania.\nW głębokiej kieszeni z przodu plecaka jest identyfikator i odpinany karabińczyk na klucze. Z boku plecaka jest kieszeń na butelkę (nie jest wyposażeniem). Duże szare elementy na przodzie, z boków i na szelkach to odblaski, które odbijają światło.\nzwiększa to widoczność i bezpieczeństwo dziecka na drodze i po zmroku. Praktyczne rozwiązania: materiał plecaka z warstwą przeciwdeszczową gruby materiał Topdura wytrzymały na przeciążenia ze stopkami dystansowymi uchwyt do powieszenia plecaka na haczyku ławki i drugi- do przenoszenia w ręce, plecak nie stoi samodzielnie plecak był testowany w ITC Zlin Porada: Do plecaka można dokupić dwa rodzaje piórników.\nPierwszy PENN 20007 to klasyczny, rozkładany piórnik z gumowymi uchwytami na kredki. Drugi to owalne etui ETUE 20007, który ma jedno skrzydło z miejscem na długopisy i wolną przestrzeń na kredki. Ten polecamy zwłaszcza dla starszych dziewczyn.\n336zł Plecak szkolny Topgal MIRA 20007 G\n370zł Topgal Komplet szkolny MIRA 20007 G SET SMALL\n370zł Topgal Komplet szkolny MIRA 20007 SET ETUE\n387zł Topgal Komplet szkolny MIRA 20007 G SET MEDIUM\n402zł Topgal Komplet szkolny MIRA 20007 G SET LARGE


SINGAPUR - podróż z dzieckiem - zdjęcia | Vanilla Island\nZdjęcie z postu SINGAPUR\nKocham wielkie miasta. Ich zapach, tłok, hałas. Kocham obserwować ludzi wielkich miast, szczególnie tych poznanych przez Couchsurfing. Do Singapuru chciałam się wybrać od dawna i w końcu udało się – okazał się wymarzonym celem na pierwszą azjatycką podróż naszego Maleństwa. Drapacze chmur, fenomenalnie przemyślane obszary zieleni, szybkie, komfortowe metro, a nawet mini Wenecja w centrum handlowym. Zapraszam do Miasta Lwa.\n30 listopad 2014/ by Vanilla Island/ in dziecko, podróż, Singapur/ 13 komentarzy\nTags: dziecko podóż Singapur\n30 listopada 2014 o 20:27\nKasia, wiele radości da mi ten blog, cieszę się, że go założyłaś :)\n1 grudnia 2014 o 09:40\nSuper! Bardzo się cieszę, że dołączasz do blogowego świata :)\n1 grudnia 2014 o 10:01\nKasiu, wspaniałe zdjęcia! Bardzo przyjemnie się je ogląda, szczególnie w tak pochmurny dzień jak dziś nad polskim morzem ;) Trzymam kciuki, aby powstało więcej Twoich kolorowych wpisów :)\n1 grudnia 2014 o 11:07\nDzięki dziewczyny! Wasze wsparcie bardzo mnie mobilizuje :) Jeśli macie jakieś sugestie, koniecznie piszcie.\n2 grudnia 2014 o 12:27\nKasiu, gratulacje i chapeau bas! Pisz, wstawiaj foty i karm nasze oczy.\nWspaniale się czyta i oglada, a jeszcze bardziej wierzy, że marzenia się spełniają, te małe i wielkie.\nPewnie, że się spełniają, ale czasem potrzeba na zabranie się do ich realizacji wsparcia i trochę czasu :)\n7 grudnia 2014 o 22:16\nAch ten Singapur… uwielbiam to miasto – blog niczego sobie, będę podglądał regularnie…\nJulia i Mery pisze:\n19 grudnia 2014 o 21:06\nWspaniałe zdjęcia i opisy! Przepiękny Blog… <3 Ja to trafnie Marysia stwierdziła: ,,Widać, kiedy zdjęci robisz Ty, a kiedy któś inny (oczywiście bez urazy) bo Twoje są wsapniałe, przepiękne i powinnaś wstawić je do jakiejś gazety np.: ,,Foto". "\n19 grudnia 2014 o 22:20\nBardzo miło mi to słyszeć, wielkie dzięki dziewczyny! Każde dobre słowo jest dla mnie motywacją do pracy nad poprawą moich zdjęć i pisaniem bloga :)))\n15 stycznia 2015 o 11:09\nKasiu i ja przesylam wiele pozytywnych emocji jakie daje Twoj blog. Trafilam na niego zupelnie przez przypadek.nastepnym razem daj znac, a ze jak Wy tez z André podrozujemy to moze bedzie akurat okazja zamienic wspomnienia,opisy i porady w czyn. Pozdrawiam z slonecznego Singapore.\nDzięki wielkie! Mam nadzieję, że uda nam się spotkać i pogadać, a póki co pozdrówcie od nas lwa w Marina Bay :))\n1 października 2019 o 15:43\nWpis dość stary ale mam nadzieję. że może tu jeszcze zaglądasz ;) Mam pytanie o szczepienia. Myślę w przyszłości o podróży z 6-miesięcznym dzieckiem do Singapuru. Szczepiłaś jakoś dodatkowo przed wyjazdem? Bo maluchy dostają ten „wiekszy pakiet” w 13 miesiącu dopiero.\n4 października 2019 o 12:41\nJasne, że zaglądam :) Z Krzysiem pojechaliśmy, gdy przekroczył dokładnie 13 miesięcy, a zaszczepiliśmy go dodatkowo (poza naszymi, obowiązkowymi szczepionkami) tylko na WZW A :)


Ciężki fach kołodzieja | Cieszyn Nasze Miasto\nCiężki fach kołodzieja\nWojciech Trzcionka 2 stycznia 2004, 10:36\nJan Mitręga to podobno ostatni cieszyński kołodziej. Dzisiaj już na emeryturze, ale chętnie wraca do swojego warsztatu.\nZrujnowanych pojazdów konnych szukali w całej Polsce. Potem przez długie miesiące restaurowali je w Puńcowie. Teraz w małym, przydomowym muzeum, które odwiedza coraz więcej turystów, na nowy pojazdy konne praktycznie ...\nZrujnowanych pojazdów konnych szukali w całej Polsce. Potem przez długie miesiące restaurowali je w Puńcowie. Teraz w małym, przydomowym muzeum, które odwiedza coraz więcej turystów, na nowy pojazdy konne praktycznie nie ma już miejsca.\n- Nie reklamujemy się, ale miewamy sporo gości - mówi Andrzej Lacel, który z teściem Janem Mitręgą, podobno ostatnim kołodziejem na Śląsku Cieszyńskim, prowadzi powozownię.\n- Z kołodziejstwem spotykałem się od dzieciństwa, bo mój ojciec uprawiał ten zawód w Puńcowie. Ja wyuczyłem się fachu w latach 1926-29 w Cieszynie - wspomina dzisiaj 82-latek. W czasie wojny jako żołnierz był w Kłajpedzie, Wilnie, Mińsku, Smoleńsku, Belgradzie, Mediolanie, Neapolu. Przez Gibraltar dotarł do Anglii, skąd po demobilizacji w 1947 roku wrócił do Polski i wyuczonego zawodu.\n- Dyplom mistrzowski uzyskałem w 1948 roku w Katowicach, a dwa lata później przejąłem zakład po ojcu i zaczęła się robota na dobre. Wtedy w Cechu Rzemiosł Różnych w Cieszynie było 36 kołodziejów. - opowiada Jan Mitręga.\nDzisiaj nie pamięta ile wozów zrobił. Było tego jednak sporo (raz nawet karawan), bo po wojnie mało kto miał samochód. Zmieniać zaczęło się to dopiero w latach 50., ale i tak zapotrzebowanie na nowe wozy było spore. W dodatku ciągle trzeba było coś naprawiać. - Oprócz mnie w zakładzie pracowały trzy, cztery osoby. Przy okazji robiło się jeszcze narty i sanki - wspomina pan Jan.\nPojazdy powstawały często tygodniami. Najpierw kołodziej na tablicy odrysowywał bok pojazdu w skali 1:1. Potem dopasowywał do schematu drewniane elementy. Kiedy miał już zrobiony bok i ustaloną szerokość bryczki, przystępował do robienia wewnętrznych okuć i montażu stalowych sztab, które miały za zadanie wzmacniać konstrukcję.\nPraca to była ciężka, wymagająca sporo cierpliwości i samozaparcia. Gdy nie było prądu, wiele elementów trzeba było robić ręcznie. Często kołodziej musiał też prosić o pomoc kowala, tapicera i szklarza.\nWykonanie niektórych elementów było majstersztykiem. Na przykład zrobienie z jednego kawałka drewna wygiętego błotnika trwało bardzo długo i było niezwykle trudne. Trzeba go było podgrzewać, moczyć, znowu podgrzewać.\nZięć z nagrodami\nAndrzej Lacel, zięć pana Jana, jest celnikiem. Pracuje jako kierownik zmiany na przejściu granicznym w Cieszynie-Boguszowicach. Kilka dni przed świętami jako jeden z dwóch funkcjonariuszy w Polsce otrzymał z rąk ministra finansów puchar za propagowanie sportu i kultury fizycznej w służbie celnej. Jest radnym w Goleszowie, przewodniczącym powiatowego zrzeszenia Ludowych Zespołów Sportowych, do niedawna jako prezes działał w Tempie Puńców, które gra w lidze okręgowej, był też selekcjonerem reprezentacji Polski funkcjonariuszy celnych w piłce nożnej.\nZamiłowanie do kołodziejstwa odziedziczył po teściu, z którym razem postanowili stworzyć małe muzeum. - Bardziej mu pomagałem - zastrzega 48-latek. - Lepiej mi szła praca z metalem, bo kończyłem Technikum Kuźnicze w Ustroniu.\nPierwsza pod wiatą stanęła bryczka osobowa z 1910 roku. Potem do renowacji poszła była bryczka towarowa. Teraz pod dachem małego muzeum jest siedem odnowionych pojazdów: dyliżans, kolasa, bryczka osobowa i towarowa, wóz drabiniasty oraz typowe cieszyńskie kolasy. Są też ładne, sześcioosobowe sanie. Wszystkie można oglądać. Trzeba się tylko wcześniej umówić na zwiedzanie.


czym się rożni windykator od komornika? • Forum pożyczkowe Monetto.pl\nczym się rożni windykator od komornika?\nDyskusja w 'Windykacja pożyczek' rozpoczęta przez użytkownika piątniczek, 11 Lipiec 2014.\nczy ktoś może mi wyjaśnić różnicę pomiędzy windykatorem a komornikiem?\nkomornik - państwowy urzędnik, jego działalność jest regulowana ustawami, współpracuje z sądem\nwindykator - osoba zatrudniona przez prywatną firmę i dla tej firmy stara się odzyskac kasę\nWindykator ma mniejsze możliwości i uprawnienia niż komornik. Komornik dla przykładu może zająć Twoje wynagrodzenie, a windykator nie.\nPostępowanie pozasądowe, zwane windykacją, polega na podejmowaniu czynności windykacyjnych zmierzających do wyegzekwowania zobowiązań od dłużnika. W przypadku osób posiadających pożyczki, czy kredyty windykacja jest działaniem zmierzającym do odzyskania należności wynikających z umowy o kredyt/pożyczkę. Rolą firmy windykacyjnej jest doprowadzenie do ugody z dłużnikiem. Jeżeli windykacja nie przyniesie rezultatów, ostatnim etapem jest egzekucja komornicza prowadzona przez komornika sądowego. Komornik w przeciwieństwie do windykatora to funkcjonariusz publiczny przy sądzie rejonowym, a jego działalność niesie za sobą dodatkowe koszty, które ponosi dłużnik.\nDziałalność firm windykacyjnych skupia się na kontakcie z dłużnikiem w imieniu wierzyciela, w celu negocjacji spłaty zadłużenia (rozłożenie spłaty długu na raty, restrukturyzacja długu itp.). Teoretycznie windykacja może prosić dłużnika o spłatę zadłużenia, nie posiada ona uprawnień do zajęcia rachunku bankowego dłużnika, czy innych własności dłużnika.\nfirmy windykacyjne, które zajmują się "ściąganiem" długów najczęściej chcą rozwiązać polubownie sprawę zadłużenia klienta banku czy innej instytucji. mają bardziej elastyczne podejście do restrukturyzacji niż komornik. firmy windykacyjne godzą się na rozłożenie zaległości na raty i ustalają możliwy sposób ich spłaty. u komornika nie ma na to czasu, on od razu wchodzi na Twoje konto. dlatego warto porozumieć się z windykacją, bo jak nie to dopiero firma windykacyjna przekazuje Twoją sprawę do sądu, a on do komornika.


Aktualności « Strona 13 z 23 « Tachospeed\nAktualnościPrzez 1 lutego 2017\nWczoraj, 31 stycznia 2017 w Paryżu odbyła się narada dziewięciu europejskich ministrów transportu, mająca na celu ograniczenie działalności m.in. polskich kierowców ciężarówek w krajach zachodnioeuropejskich i skandynawskich. Ministrowie transportu następujących krajów uczestniczyli w naradzie: Francji, Niemiec, Austrii, Belgii, Luksemburga, Włoch, Danii, Norwegii oraz Szwecji. Zapowiedzieli oni, że wprowadzą ostrzejsze kontrole zagranicznych kierowców ciężarówek, w tym m. in. poszanowania przez tych ostatnich obowiązującego prawodawstwa dotyczącego tygodniowego czasu pracy…\nAktualnościPrzez 27 stycznia 2017\nZgodnie z informacją ze strony Wydziału Promocji Handlu i Inwestycji (WPHI) Ambasady Rzeczypospolitej Polskiej w Hadze, w Królestwie Niderlandów (Holandii) transport międzynarodowy oraz cabotage (przewozy kabotażowe) wykonywany przez polskie firmy transportowe jest objęty prawem holenderskim dotyczącym minimalnego wynagrodzenia. Tak więc przedsiębiorcy wykonujący powyższe przewozy zobowiązani są do wypłacania minimalnego wynagrodzenia za czas pracy spędzony na terytorium Królestwa Niderlandów. Przepisy te nie będą na chwilę obecną dotyczyły przewozów tranzytowych (holenderska Inspekcja Pracy…\nAktualizacja Tachospeed 2.76\nAktualnościPrzez 26 stycznia 2017\nWymaga systemu operacyjnego Windows Vista lub nowszego (system Windows XP, Windows Server 2003 i Windows 2000 nie jest wspierany) Nowa funkcjonalność: [Raport ITD] Wprowadzenie nowej oceny ryzyka według rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403 z dnia 18 marca 2016 r. Wprowadzenie dziennego raportu naruszeń w formacie .csv [Rozliczanie praca UE] Wprowadzenie zaświadczenia o oddelegowaniu dla Włoch Wprowadzenie rozliczania czasu pracy we Włoszech Wprowadzenie rozliczania czasu pracy w Austrii…\nFrancja – od 1 kwietnia 2017 r. nowy obowiązek (dokument ZUS A1)\nAktualnościPrzez 20 stycznia 2017\nZgodnie z ustawą nr 2016-1827 z dnia 23 grudnia 2016 r. o finansowaniu zabezpieczenia społecznego na 2017 r. zostanie wprowadzony obowiązek przechowywania i udostępniania do wglądu na wezwanie służb francuskich przez pracodawcę lub reprezentanta dokumentu potwierdzającego podleganie pracownika ubezpieczeniu społecznemu. Dlatego też, zgodnie z nowymi regulacjami, od 1 kwietnia 2017 roku, kierowca, pracodawca a także reprezentant powinni posiadać dokument ZUS A1. Zaświadczenie ZUS A1 potwierdza posiadanie ubezpieczenia społecznego w Polsce.[sociallocker id=”9677″] [/sociallocker] SANKCJE – wysokość…\nNiemcy – minimalna stawka zwrotu kosztów wyżywienia – 2017r.\nAktualnościPrzez 18 stycznia 2017\nOd początku 2017 roku na skutek niemieckiego rozporządzenia dotyczącego ubezpieczenia społecznego, wzrosła minimalna stawka zwrotu kosztów wyżywienia. Niemieckie rozporządzenie – szczegóły można znaleźć tutaj – wskazuje następujące minimalne kwoty do odliczenia: 241 euro miesięcznie (8,03€ na dzień) to kwota na wyżywienie, którą można będzie odliczyć 223 euro miesięcznie (7,43€ na dzień) to kwota z tytułu zwrotu kosztów noclegu – pozostaje bez zmian. Za płace minimalną może zostać uznana kwota, która pozostanie…\nFrancja – Rejestracja delegowanych kierowców\nAktualnościPrzez 16 stycznia 2017\nUwaga! Przypominamy, że od 1 stycznia 2017 roku ruszyła rejestracja delegowanych kierowców poprzez francuską platformę SIPSI. Każdy przewoźnik zobowiązany jest do stworzenia indywidualnego konta, które pozwala na generowanie zaświadczeń o oddelegowaniu. Adres platformy znajdą Państwo pod poniższym adresem www. https://www.sipsi.travail.gouv.fr [sociallocker id=”9677″] [/sociallocker]\nAustria – zmiany w przepisach od 2017r. – AKTUALIZACJA\nAktualnościPrzez 11 stycznia 2017\nSą nowe informacje dotyczące zasad delegowania i płacy minimalnej w Austrii (nowe przepisy od 1 stycznia 2017). Otóż jak możemy przeczytać na stronie Zrzeszenia Międzynarodowych Przewoźników Drogowych w Polsce, „zasady dotyczące delegowania i płacy minimalnej od 1 stycznia 2017 roku mają zastosowanie nie tylko do przewozów kabotażowych ale także dwustronnych do/z Austrii z wyłączeniem przewozów tranzytowych.” [sociallocker id=”9677″] [/sociallocker] Zmiany w przepisach od 2017r. – AKTUALIZACJA: → Dotyczy: kabotaż + międzynarodowe operacje transportowe…\nMinimalne wynagrodzenie a dodatek do wynagrodzenia za pracę w porze nocnej\nAktualnościPrzez 5 stycznia 2017\nOd 1 stycznia 2017 roku minimalne wynagrodzenie będzie wynosiło 2000 zł brutto natomiast minimalna stawka godzinowa dla pracujących na określonych umowach zlecenia oraz umowach o świadczenie usług będzie wynosiła ponad 12 złotych za godzinę. Ta stawka będzie corocznie waloryzowana stosownie do wzrostu minimalnego wynagrodzenia. Dla branży transportowej to właśnie godzinowa płaca minimalna wzbudza największe emocje. Jakie będą skutki wprowadzonych zmian, tego jeszcze nie wiemy, jednakże w branży transportowej opinie…\nAustria – zmiany w przepisach kabotażowych\nAktualnościPrzez 29 grudnia 2016\nAktualizacja: od początku roku, tj. od 1 stycznia 2017r. stawki wynagrodzeń pracowników w Austrii zatrudnionych w Austrii w branży transportowej i spedycyjnej ulegają podwyższeniu o 2,7%. Nowe stawki obowiązują również kierowców z Polski, którzy wykonują transport kabotażowy po Austrii. Uwaga: Zgodnie z informacją ze strony Zrzeszenia Międzynarodowych Przewoźników Drogowych w Polsce „jedynie wykonywanie przewozów kabotażowych obliguje przedsiębiorców do spełnienia dodatkowych wymagań dotyczących płacy minimalnej i zasad delegowania.” Polskie firmy transportowe wykonujące transport…\nFrancja – wzrost minimalnego wynagrodzenia\nAktualnościPrzez 22 grudnia 2016\n9,76 € za godzinę – tyle będzie wynosiła od 2017 roku nowa kwota minimalnego wynagrodzenia brutto we Francji. Do momentu aktualizacji układów zbiorowych w sektorze transportowym, zamiast obecnych czterech stawek wynagrodzenia (9,68 €; 9,71 € 9,73 € i 10 € w zależności od kwalifikacji kierowców), od 01.01.2017 r. będą obowiązywały dwie stawki. 10 € dla grupy 150M oraz 9,76 € dla pozostałych grup.


Kometa Leonard jest teraz najbliżej Ziemi. Oto jak to odkryć.\nHome science Kometa Leonard jest teraz najbliżej Ziemi. Oto jak to odkryć.\nKometa Leonard, najjaśniejsza tegoroczna kometa, zbliżyła się dziś do Ziemi najbliżej Ziemi (12 grudnia) i powinna być widoczna przez lornetkę i teleskopy, jeśli pozwoli na to pogoda.\nOficjalnie znany jako Comet C/2021 A1 (Leonard), Kometa Leonarda Został odkryty w styczniu przez astronoma Gregory’ego J. Leonarda z Obserwatorium Podczerwieni Mount Lemon w Arizonie. W niedzielę Ziemia przekroczyła zasięg 21 milionów mil (34 miliony km), ale nadal nie jest widoczna gołym okiem. Według EarthSky.org.\nKometa Leonard to jedyna w życiu kometa dla obserwatorów gwiazd, której okrążenie Słońca zajmuje około 80 000 lat. Jeśli szukasz teleskopu lornetkowego, aby zobaczyć planety na niebie, zapoznaj się z naszym poradnikiem Najlepsze oferty lornetek i najlepsze oferty teleskopów Obecnie dostępny. dla nas Najlepsze aparaty do astrofotografii i Najlepsze soczewki do astrofotografii Może również pomóc w wyborze najlepszego sprzętu do obrazowania do wykrywania następnej komety.\nChcesz zobaczyć Kometę Leonarda? Oto zalecenia dotyczące teleskopów i lornetek\nTa mapa nieba NASA pokazuje położenie komety Leonarda na nocnym niebie od 14 do 25 grudnia 2021 roku. (Źródło zdjęcia: NASA/JPL-Caltech)\nW niedzielę (dziś wieczorem) Kometę Leonarda można znaleźć około 30 minut po zachodzie słońca nad zachodnim horyzontem, Zgodnie z instrukcją NASA. Będzie można jej szukać ponownie wczesnym poniedziałkiem (13 grudnia), kiedy kometa wzniesie się nad wschodnim horyzontem o 6:37 EDT, zaledwie 12 minut po świcie o zmierzchu.\n„To będzie ostatni poranek, kiedy kometa będzie widoczna na porannym niebie do marca 2022 roku, kiedy będzie widoczna tylko przez duży teleskop” – napisali przedstawiciele NASA w przewodniku.\nNASA dodała, że Kometa Leonard będzie widoczna w poniedziałek wieczorem około 8 stopni nad horyzontem zachód-południowy zachód około 30 minut po zachodzie słońca i powinna znajdować się około 2 stopni nad horyzontem, gdy wieczorny zmierzch kończy się o 17:50 EST. „To znowu powinien być dobry moment na poszukiwanie tej komety” – napisała NASA. (Uwaga: Twoja zamknięta pięść wyciągnięta na długość ramienia pokrywa około 10 stopni nocnego nieba.)\nZwiązane z: Kometa Leonard blednie i zachowuje się dziwnie\nKiedy, a nawet jeśli Kometa Leonard stanie się widoczna gołym okiem, nadal nie jest pewne. Kometa wciąż opada do wewnątrz w kierunku Słońca i wyjdzie na najbliższe słońce 3 stycznia 2022 roku.\n„W zależności od pyłu i gazu, typowa szczytowa jasność jest oczekiwana około 13 lub 14 grudnia 2021 r., 1 do 2 dni po jej najbliższym punkcie na Ziemi” – napisała NASA w swoim przewodniku. „Jeśli kometa uwalnia dużo pyłu, powinna rozjaśnić ten szczyt ze względu na rozpraszanie do przodu, które może później przesunąć szczyt w kierunku 14 grudnia”.\nOd redakcji: Jeśli zrobiłeś niesamowite zdjęcie komety lub nocnego nieba i chcesz podzielić się nim z czytelnikami Space.com, wyślij swoje zdjęcia, komentarze, nazwę i lokalizację do [email protected].\nNapisz do Tariqa Malika na [email protected] lub śledź go Umieść tweeta. Podążaj za nami Umieść tweetai Portal społecznościowy Facebook i Instagram.


Nierentowny ośrodek – Gazeta Powiatowa Ziemia Obornicka\nStrona główna / Informacje / Nierentowny ośrodek\nOBORNIKI, WOJNÓWKO. Obornicki Szpital jest zadłużony, (albo i nie, bo kto to może tak naprawdę wiedzieć), a w jego kosztach figuruje miedzy innymi ośrodek wypoczynkowy w Wojnówku. -Kosztował nas w tym roku 8,2 tys, potwierdził dyrektor SP ZOZ. Przyznał też, że myśli o przekazaniu go straży pożarnej z Murowanej Gośliny. – Gdybyśmy ten ośrodek chcieli uczynić rentownym, trzeba by w niego zainwestować, bo już teraz mało jest chętnych do korzystania z niego przez pracowników – zapewniał Stanisław Dobrzycki.\nZdaniem Henryka Dykcika – w ośrodku bawią się bardzo szumnie, zamożni pracownicy szpitala, co obserwował z przyległych krzaków. Radzi dyrektorowi szybko sprzedać ośrodek. Dyrektor woli go oddać, bo gdyby chciał sprzedać ośrodek, to by najpierw musiał kupić grunt. Tylko domki są własnością szpitala, a ziemia należy do gminy Murowana, a ta chce za działkę około 100 tys zł.


City break - co to jest i jak go dobrze zaplanować? | Dzień Dobry TVN\nwizzair.com środa, 23 października 2019\nCity break to zazwyczaj krótki, na przykład weekendowy, wypad do jednego z większych europejskich miast. Celem city breaków jest zobaczenie jak największej ilości atrakcji w jak najkrótszym czasie, za możliwie najmniejsze pieniądze. Jak to zrobić? sprawdź nasz "City break planner", w którym porównujemy krótkie wyjazdy do Budapesztu, Sztokholmu, Mediolanu, Barcelony i Wiednia.\nCity break, jako forma spędzania czasu i pomysł na krótkie wypady do europejskich miast cieszy się w Polsce coraz większą popularnością. Decydujemy się na city break głównie ze względu na krótki czas trwania wyjazdu oraz atrakcyjną siatkę połączeń tanich linii lotniczych z wielu polskich miast i niskie ceny biletów. Weekend w Budapeszcie czy w Barcelonie? Możemy śmiało planować taki wyjazd! Jak to zrobić z głową?\nGdzie jechać na city break?\nTo zależy głównie od naszej wyobraźni oraz dostępności tanich lotów do określonych miejsc. Na szczęście oferta Wizz Air jest tak bogata, że naprawdę jest z czego wybierać! Przeważnie najczęstszymi kierunkami na tego rodzaju krótki urlop są największe metropolie Europy – dlatego porównaliśmy ze sobą Budapeszt, Barcelonę, Mediolan, Sztokholm i Wiedeń.\nBraliśmy pod uwagę długość lotu, koszt noclegu a także informacje o tym, co w danym mieście trzeba zobaczyć i jakich lokalnych specjałów spróbować! Porównajcie pięć miast i zdecydujcie, które chcecie odwiedzić jako pierwsze. Bo idea city breaku polega na tym, że wyjeżdżamy na krótko, ale często i do rozmaitych miejsc.\nJak zorganizować wymarzony city break? Najlepiej zacząć od wyboru miejsca, które najbardziej chcemy odwiedzić. Nie warto skupiać się na jednej destynacji – lepiej wziąć pod uwagę kilka miast – zwiększy to nasze szanse na znalezienie odpowiedniego lotu w świetnej cenie.\nJeśli interesuje nas zwiedzanie zabytków, wybierzmy Mediolan, Budapeszt lub Wiedeń. Jeśli chcemy powygrzewać się na słońcu – wybierzmy Barcelonę. Jeśli natomiast marzy nam się wyprawa do Skandynawii, wybierzmy Sztokholm. Możliwości jest naprawdę wiele.\nJeśli wiesz, dokąd chcesz jechać - kup bilety lotnicze. Przekonasz się, że upolowanie atrakcyjnej oferty wcale nie jest takie trudne!\nKiedy masz już bilety w kieszeni, pora przygotować plan wyprawy. Zastanów się, jakie zabytki chcesz zwiedzić i jakie miejsca zobaczyć. Poczytaj o lokalnej kuchni i naucz się kilku podstawowych zwrotów w języku miejsca, do którego jedziesz.


Nauka jazdy dzieci - Page 11 - Nauka jazdy - SkiForum\nJuly 5, 2006 in Nauka jazdy\nWitam dawno tu już nie pisałem ale że kilka dni temu wróciłem z rodzinnego wyjazdu na narty do Rokytnicy w Czechach, to mogę pochwalić się kolejnymi postępami w nauce dzieci W tym roku celem było dla starszego (7,5roku) syna - jazda po trudniejszych i dłuższych trasach a dla młodszego (4 lata) - pierwsze samodzielne jazdy. Starszy syn chodził w szkole na kurs narciarski więc jego technika jest zdecydowanie lepsza niż rok temu (coraz częściej jeździ na krawędzi), ale oczywiście jeszcze jest sporo do zrobienia (to w końcu jego 3 sezon). Techniki wolę aby uczyli go profesjonalni instruktorzy tak aby nie załapał moich złych naleciałości (które niestety zapewne mam ). Ja chciałem go nauczyć właściwego zachowania na stoku - obserwowania innych narciarzy i odpowiedniego dostosowywania swojej jazdy, wyszukiwania dobrego momentu na rozpoczęcie zjazdu, sposobu odpoczywania itp. I tu plan udał się w całości - sprawnie radził sobie na nawet bardzo stromych odcinkach czerwonej trasy nr 3 w Rokietnicy (na samym końcu już przy dojeździe do baru z orczykami). Można powiedzieć że nie robiło to na nim żadnego wrażenia - po prostu zjechał ładnie skręcając (trochę z pługu) i kontrolując prędkość... Dla młodszego był to drugi w życiu wyjazd na narty. W zeszłym roku miał pierwsze jazdy, ale zawsze na szelkach i tata kontrolował prędkość. W tym roku pierwszy zjazd okazał się porażką głównie w stosunku do moich oczekiwań, że będziemy startowali z poziomu zeszłorocznych umiejętności a tu okazało się, że syn wszystko pozapominał:eek:. Z tego samego stoku co w zeszłym roku zjeżdżaliśmy góra 10 minut teraz zajęło to dobre 40 - co chwila upadki, brak kontroli nad nartami. Mieliśmy jednak szczęście i praktycznie od razu znaleźliśmy dla niego instruktora który wziął go na część stoku przeznaczoną dla maluszków (taki kinderpark). Niestety instruktor był dość mało zaangażowany i wyraźnie nie dawał sobie rady z mocno rozkojarzonym synem - trudno było mu skoncentrować na ćwiczeniach (pewnie problem językowy). Szybko doszedłem do wniosku że lepiej sam będę go uczył gdyż zauważyłem, że Wojtek zaczął sobie przypominać to co nauczył się w zeszłym roku. Wykorzystałem tą godzinę jazdy Wojtka z instruktorem na ćwiczenia jazdy tyłem aby móc samemu uczyć, Dalsza nauka poszła dość szybko - wystarczył praktycznie jeden zjazd (z dość długiej zielonej trasy - ponad 800m) z trzymaniem za dzioby i pokazywaniem jak się skręca, aby mały załapał jak skręcać i hamować. Później wystarczyło abym jechał przed nim (przodem lub tyłem) i wyznaczał trasę, gdyż zauważyłem, że miał dość dużą tendencję do skracania skrętów aż do jazdy na krechę w dół (pewnie zaczynał się cieszyć szybkością ). Udało się go też nauczyć samodzielnej jazdy orczykiem (talerzykiem). W sumie jestem bardzo zadowolony z tych osiągnięć. Dla osób szukających fajnych stoków do nauki dzieci mogę polecić Rokytnice - byliśmy tam dwa razy (w tym i zeszłym roku) i na początki jest super. Dla zupełnie początkujących stoki na Modrej Zvezdzie a dla już jeżdżących kompleks Horni Domky pod Lysą Horą. Dla dobrze jeżdżących może te stoki nie są zbyt wymagające ale dla rodzin z dziećmi jest to super ośrodek... Pozdrawiam wszystkich uczących dzieci!\nzetes 27 posts\nMitek 152 posts\nniko130 24 posts\nBigMonster 23 posts\nKuba skończył praktycznie sezon. Zadziwiające, jak dziecko w sposób naturalny, samo potrafi się uczyć jazdy na nartach. Jeszcze dwa miesiące temu był problem, jak nauczyć go pierwszych skrętów na mikro stoczku, przy plastykowej lince. Od tego momentu dzielą nas lata świetlne. W tym czasie nic nie trzeba było robić. Żadnych instrukcji, jak ma jeździć, bo i tak bezcelowe. Tylko wybrać stok, warunki(były doskonałe) i jeździć. Każdy zjazd to był postęp w oczach. Zamieszczam dalszych kilka filmów. Warto zwrócić uwagę, jak dziecko w sposób naturalny ustawia się do stoku(wysunięta górna narta, większe obciążenie dolnej), jak zaczyna skręt(rotacja górą ciała w kierunku skrętu). Tego go nikt nie uczył. Sam to odkrył. Stosowanie kijków jest znakomitą metodą. Bardzo stabilizują ciało. Wymuszają trzymanie rąk z przodu. Przesuwają obciążenie, na narty, bardziej do przodu , bo trudno jest dziecku wytłumaczyć, aby przyginało kolana. Widać w pewnych momentach, jakby próby wbicia kijka w czasie skrętu. Nawet wywrotka na ostatnim filmie była jakaś naturalna i w miarę bezpieczna. Chętnie bym poczytał o doświadczeniach innych, jeśli chodzi o starsze pięcio, sześcioletnie dzieci, bo czeka nas w przyszłym sezonie dalsza praca z Kubą. YouTube- MOV04184.MPG YouTube- MOV04185.MPG YouTube- MOV04186.MPG Pozdrawiam\ntemu malemu koledze to instruktor by sie sprzydal i to tak kilka solidnych lekcji, siedzi okropnie na tylach, juz od poczatku wpaja sobie fatalny nawyk chyba najgorszy jaki istnieje, moze byc problem za rok, dziecko zeby jezdzilo dobrze nie moze jezdzic samopas(liczac ze samo sie nauczy wlasciwych nawykow) tak jak stwierdzil autor filmikow. Zreszta mama tata to dla niego zaden autorytet w narciarstwie, dlatego tez nawet jak sie mu cos mowi ma to w nosie:o\ntemu malemu koledze to instruktor by sie sprzydal i to tak kilka solidnych lekcji, siedzi okropnie na tylach, juz od poczatku wpaja sobie fatalny nawyk chyba najgorszy jaki istnieje, moze byc problem za rok, dziecko zeby jezdzilo dobrze nie moze jezdzic samopas(liczac ze samo sie nauczy wlasciwych nawykow) tak jak stwierdzil autor filmikow. Zreszta mama tata to dla niego zaden autorytet w narciarstwie, dlatego tez nawet jak sie mu cos mowi ma to w nosie Kompletne bzdury!!! Najpierw należy spróbować nauczyć dziecko stać na nartach, zachęcić go do zabawy, poznawania śniegu, bezpiecznych zjazdów. Potem przyjdzie czas na na "naukę" "idealnej" sylwetki. Należy sobie nieco poczytać w literaturze o nauce dzieci i to przez wyspecjalizowanych ludzi. Nie w naszym języku, bo nie jesteśmy krajem alpejskim. I mamy raczej o tym marne pojęcie. Ja to śledzę z pewnym zainteresowaniem od czterdziestu lat. I miałem artykuły, specjalnie poświęcone nauce dzieci jeszcze w latach siedemdziesiątych, w Skiing Magazine wydawanym do dzisiaj w USA. Takie siedzenie na tyłach jest typowe dla dzieci w tym wieku. Już G.Joubert(może wiesz kto to był?) pisał "Il est absurd de vouloir les faire skier comme des adulte" - Jest absurdem chcieć je widzieć jeżdżących jak dorośli. Samopas jeżdżą wszystkie dzieciaki na wsi i z takich samopasów, gdzieś na austriackiej, czy włoskiej rekrutują się później talenty w PŚ, bo ktoś ich odkryje. Autor źle akurat trafił, bo mamy w Koninkach koleżankę, która jest instruktorem narciarskim, właśnie specjalizującym się w dzieciach. I które tu często je uczy. Dziecko w tym wieku uczy się praktycznie tylko przez naśladownictwo. Do obcego instruktora nie pójdzie, tylko się rozpłacze, przynajmniej Kuba Proponowałbym nie przejmować się tak bardzo oficjalną "prawidłową" nauką, a więcej zwrócić uwagę na tatusiów idiotów, wożących swoje dzieci między nogami. My z żoną natomiast damy sobie radę z Kubą i ręczę, że za kilka lat(jak mu nie przejdzie ochota, bo to nigdy nie wiadomo), to może się z Toba ścigać. To co napisałem o Kubie to nie było po to, aby udowadniać, że taka metoda nauki dziecka jest jedyna i najlepsza. Ja uważnie obserwuję małego i będę starał się go nauczyć jak najbardziej poprawnie technicznie jeździć i nie tylko na ubitym stoku. Tu na forum jest zdaje się za dużo instruktorów i panuje kult nauki u instruktora. A ja nie jestem certyfikowanym instruktorem i mam ten kult nauki w nosie, bo w górach na stoku nikt nikt mi nie musi nic pokazywać, czy udowadniać. Dawałem i daję sobie radę. Pozdrawiam\na wiele widziałeś początkujących dzieci w wieku 4 - 7 lat, które nie siedzą na tyłach ? ... Ja nie śledzę wątku Kuby więc nie wiem, kiedy zaczął, ani ile ma lat, ale to co widzę na filmie, to coś fajnego, co zadziało się bez udziału instruktora... Jedynym co zrobiłbym, to pojeździł z nim, przed nim, wytyczając krótszy, dokręcony skręt... O ile dziadek kuby już tak nie robił... gratuluję postępów... i jeszcze... mówienie dziecku co jest źle, i jak powinno trzymać sylwetkę do pewnego wieku nie daje nic, lub prawie nic... jedynie demonstracja i naśladowanie... i jeszcze wytyczenie specyficznego śladu...\nUżytkownik berry edytował ten post 22 marzec 2010 - 07:09\nBzdura kolego. To naturalne dla dzieci wyważenie. Nawet jak ćwiczy się z dziećmi slalom;) to sie tego nie eliminuje. Pozdro\nNo i przyszedł czas na podsumowanie sezonu i nauki mojej 7 letniej córeczki . Otóż jestem dumny z tego, że moje starania i nauka dziecka przyniosła rezultaty. Jakie? Niestety nie mam filmiku z ostatniej jej jazdy ale: Rozpoczęła już przygodę jazdy na krawędziach, choć jeszcze ma nawyk składania nóg do skrętu płużnego. Jeździ z kijami, wydaje się, że banał ale to jak wiecie bardzo ważne Potrafi kontrolować prędkość i zwraca uwagę co się dzieje wokół niej. Wie jak się zachować na stoku, pod stokiem, w kolejce i na wyciągu Na marginesie zaobserwowaliśmy taką sytuację obserwując to z dołu. Jadąc z góry zauważyła, że wywróciła się jakaś dziewczynka, bez niczego podjechała, zapytała czy wszystko w porządku, pomogła jej wstać i zjechała z nią w dół. Myślę, że choć bardzo ważne jest ćwiczenie techniki, zwracania uwagi na balans ciała, odpowiednie wykonywanie skrętu, nie zrobi to z naszych pociech narciarzy w pełnym tego słowa znaczeniu, bo narciarz to nie tylko poziom 7 lub 8. Przy każdej okazji i sytuacji staram się jej wpajać zasady. Niewiele osób dziękuje za wspólną jazdę orczykiem, czy na kanapie. Moja mała zawsze podziękuje . Poza tym, zdałem sobie sprawę, że ja jej więcej już niczego nie nauczę w sensie techniki. Dlaczego ? Po prostu brak mi doświadczenia, jestem tylko Tatą mała opanowała podstawy i teraz się dobrze bawi a sugestie Taty o wykonywaniu ćwiczeń podsumowuje, że ona tu pojeździć przyjechała a nie ćwiczyć Od przyszłego sezonu zdam się na dobrego instruktora, który już będzie wiedział co robić i polecam to wszystkim rodzicom szkolącym swoje dzieci, bo przychodzi czas kiedy trzeba ze sceny zejść . Pozdrawiam wszystkich kolegów i dziękuję za wszystkie rady jakich mi udzieliliście.\nMyślę, że choć bardzo ważne jest ćwiczenie techniki, zwracania uwagi na balans ciała, odpowiednie wykonywanie skrętu, nie zrobi to z naszych pociech narciarzy w pełnym tego słowa znaczeniu\nWielu może sie to nie uda , ale Tobie napewno. Podszedłeś do problemu komleksowo. Dziecko Twoje czuje się narciarzem. Napewno jej pierwszy kontakt był pozytwnym przeżyciem. Trafiają sie dzieci, które traktują narciarstwo jako jedno z wielu umiejętnosci jakich musi sie nauczyć ( dobrego zachowania, tanca, jazdy na rowerze itp.) Co do początków naukiPozycja dziecka jest wynikiem jego pierwszych wrazen. Dla niego to jak nauka chodzenia ,którą ma za sobą. Jesli tu zagapimy sie, bedziemy mieć dziecko jezdzące w odchyleniu. Nie uwierzę w teorię ,że dziecku jest wygodnie. Narty na nogach to ogromne przeżycie dla malca. Sam zaczyna kombinować . Jesli zaproponujemy mu normalne porusznie sie , oparte na chodzeniu na nartach na płaskim, to maluch nie wybierze pozycji z której nie zrobi kroku. To są jego pierwsze doświadczenia z równowagą w ruchu, "z przejsciem z nogi na nogę". Innym problemem dla niego będzie utrzymanie równowagi w ruchu gdy narty same się slizgają, musi nauczyć sie nadążać za ruchem nart. I tu są początki , które zadecydują , czy przez najbliższe 5 lat będziemy mieć pozycję odchylną. Kolejny etap to wskazanie malcowi jak powinien stać na nartach gdy jedzie z górki (w tym momencie przydaje się "smycz" , ale przypieta do bucików). Ta metoda uczę dzieci , ktore dosłownie stają pierwszy raz na nartach i zostały wywiezione na górkę (18% nachylenia). Zapewniam 100% powodzenia. Dzieci tak uczone znajdują równowagę szybko, jezdzą równolegle, szybko uczą się wprowadzac narty w skręt, uczą sie samodzielnej jazdy (wyboru trasy), mają cały czas poczucie bezpieczenstwa. Dzieci podczas nauki się nie wywracaja a jesli to bardzo sporadycznie. Prowadzenie dziecka na tak założonej smyczy wymaga od uczącego bardzo dobrego opanowania jazdy na nartach i bardzo umiejętnego przytrzymywania - popuszczania, a nawet podnoszenia odpowiedniego sznureczka. W momencie zagubienia sie malca po prostu go zatrzymuję , pozwalam na samodzielne poprawienie równowagi i jazda dalej.Gdy dziecko wykonuje skrety na lużnych sznureczkach rezygnuję z asekuracji i przekonuję malca , ze moze jechać sam, jadę wtedy tyłem malec przed mną. Oddaję dziecko w rece rozradowanych rodziców. Ale szczęscie moze trwać krótko, bo to tylko dziecko. W kazdej chwili moze zgubić równowagę i pojedzie "na tyłąch". I tu musimy być czujni. Jesli nie zrozumie - powrót do sznureczka. To nie bajka to są fakty. Mozecie sie przekonac. Napewno tak przygotowane dziecko polubi narty, nie będzie to kojarzyć z wielką nie wygodą. Przy malcach 3-4 let . najwiekszy problem - to przekazanie w którą stronę ma skręcić. Zauważyliscie , ze dziecku nic nie mówię jak ma krecic. Pilnuje tylko RÓWNOWAGI Ono samo kombinuje a ja robię wszystko aby robił to co ja chcę. Takie małe oszustwo Gratulacje dla Fantoma , za pedagogiczne kształcenie wzorowego w przyszłosci narciarza. Pozdrawiam J.D.\nUżytkownik niko130 edytował ten post 22 marzec 2010 - 17:46\nCześć Jezli juz używac smyczy czy wogóle w jakikolwiek sposób dotykac uczącego sie to tylko za narty lub stopy. Nigdy w inny sposób z powodów o których pisał Niko - samodzilne znajdowanie równowagi. Dzieci zawsze stosują lekkie odchylenia i myslę, że się tego na poczatku nie wyeliminuje, ważne żeby nie była to pozycja zablokowana to wtedy juz jest dobrze. W tracie jazdy z poprawnie jeżdżacym rodzicem samo przejdzie wczęsniej lub później. Pozdro\nTo napisał gawel o odchyleniu, "siedzeniu" na tyłach to ja doskonale widzę. Tylko ja nie chcę zabić w nim radości jazdy, bo zaczął się palić do nart, a na początku sezonu wydawało się, że nic z nart nie będzie, po zeszłorocznych doświadczeniach. Jest uparty i nic sobie nie da wytłumaczyć, bo on sam. Ale jest ambitny to widać. Nawet jak zaczął się czuć swobodnie na stoku, to stwierdził, że on pojedzie pierwszy. Pisałem o znajomej instruktorce. Uczy dzieci właśnie zwracając uwagę na duże wychylenie kolan do przodu, bo sama tak jeździ. Te dzieci zaczynają tak jeździć, ale to nie jest jazda luźna, radosna, w pewnym sensie zabawa. Kuba jeździł z jej wnuczką dwu i pół letnią na lince. Mąż znajomej zaczął mu zwracać uwagę, że powinien mięć kolana bardziej w przodzie. Rozpłakał się i obraził na niego. Nauka się skończyła. W Koninkach w czasie ferii jeździło parę szkółek. Kuba się nawet przyglądał. Najmłodsze były parę lat starsze od niego, ale tez siedział na tyłach. Zresztą widziałem już przez lata wiele maluchów na stokach. Nie przypominam sobie małych dzieci jadących na idealnie równoległych nartach, z sylwetką jak u dorosłego zawodnika. Wszystkie się zapierały i zawsze tam było sporo pługu. Ale jeździły nawet szybko i się nie wywracały. To nie jest takie proste, że wystarczy oddać dziecko do obcego instruktora i będzie cacy. Nauka to jest proces długotrwały. Wszyscy wiemy, że uczymy się całe życie i ciągle się ma do siebie pretensje. Aby się nauczyć naprawdę jeździć na nartach to trzeba w pierwszej kolejności jeździć, jak najwięcej jeździć, po coraz trudniejszych stokach i śniegach. Jednocześnie z tą jazdą należy równolegle eliminować błędy, począwszy od najważniejszych. Ustawianie przez lata idealnej sylwetki na łatwym stoczku jest drogą do nikąd, bo zostanie momentalnie zweryfikowana w trudniejszym terenie. W przyszłym sezonie Kuba dostanie o dziesięć centymetrów dłuższe narty, będzie miał pięć i pół lat. Będziemy jeździć. Jak najwięcej, dopóki się nie rozpocznie szkoła. Wyeliminuje się pług przy zapoczątkowaniu skrętu(już są pewne oznaki). Wyprostuje sylwetkę, bo patrzy za bardzo na dzioby nart. Będziemy ustawiać "slalomy", bo to ładnie ustawia sylwetkę w pozycji "atakującej". Wiele ćwiczeń można robić. Jazda na jednej narcie szusem, w skos stoku. W puchu, wybierając najbardziej strome ścianki. Wszystko ma być zabawą, wyrabiającą swobodę na nartach, równowagę, poczucie że możemy z nartami zrobić dosłownie wszystko, w dowolnym momencie. Do tego wszystkiego potrzebny jest instruktor na cały dzień, na wszystkie dni w sezonie. I takim będzie dziadek. Pozdrawiam\nWitam Czytam regularnie od pewnego czasu perypetie jakie każdy miał lub ma z dziećmi. Swoje kłopoty przy początkach zabawy z nartami mojego Tomusia opisywałem już wcześniej. Na szczęście po radach Dziadka Kuby dylemat znikł i teraz się oboje z niego z Tomkiem śmiejemy. Byliśmy niedawno na nartach w Zieleńcu. Pogoda nam dopisała i mieliśmy całe dnie dla siebie. Po śniadaniu dwie godziny lekcji Tomka z instruktorem, później basen. Obawiałem się nowego instruktora przed wyjazdem ale Panowie Łukasz i Bartek ze szkółki Szarotka spisali sie wyśmienicie i Tomek ich bardzo polubił. W drodze z basenu obiad i od popołudnia do późnego wieczora na stoku ale już tylko sami. Wieczorna jazda to już była prawdziwa zabawa. Do Tomka nie mówiłem inaczej jak Panie Instruktorze (narty założyłem w tym roku tylko dlatego, żeby jego samego zachęcić i nigdy nie jeździłem z instruktorem). Dzieciak miał niebywałą frajdę w pokazywaniu mi tego co powinienem albo jak powinienem robić lub pokrzykiwaniu na mnie z daleka . Oczywiście nie obyło sie bez popisywania, czego się nowego nauczył albo jak to już mu dobrze idzie. Mieliśmy także wiele okazji dla pokazania małemu właśnie jak należy zachować się na stoku, zarówno w kolejce do wyciągu, na trasie czy w chwilach, kiedy komuś należy pomóc. Cieszę się, że jest więcej osób, które tak jak i my z Tomkiem, przywiązują do tego dużą wagę a martwi mnie to, że bardzo, bardzo często musiałem mu tłumaczyć, dlaczego dorośli zachowują się tak jak się zachowują. Cały sezon mógłbym opisać słowami Dziadka Kuby, który doskonale zna widzę psychikę takich brzdąców i doskonale zdaje sobie sprawę jak łatwo dziecko zrazić do nart zamiast nimi zarazić. Nie mam takiego doświadczenia narciarskiego i tego żałuję ale staram się właśnie, żeby przede wszystkim dziecko czuło się wspaniale a reszta to tylko dodatki tła. Tomek decyduje kiedy skończyć lekcję albo kiedy robimy krótki odpoczynek na gorącą czekoladę i przekonałem się, że nie ma co z tym walczyć bo skutki są odwrotne od zamierzonych. Sam wybierał sobie trasy, na których nasze drogi się przecinały, sam decydował czy mam jechać za czy przed nim. Jego ta decyzyjność bawi a przecież o zabawę przede wszystkim tutaj chodzi. Nie wiem jak powinna wyglądać postawa na nartach dziecka 5 czy 7-letniego bo sam jeżdżę jak potłuczony ale frajde mam taką samą jak Tomek bo razem miło spędzamy czas. Jemu nauka przychodzi o wiele szybciej bo jest młody i pod okiem instruktora wszystko można poprawić. Widzę jak poprawa jakiegokolwiek elementu i efekty które sam zauważa dają mu wiele radości, jak sam widzi swoje postępy i potrafi się sam nimi cieszyć. Oczywiście nie wszystko jest takie różowe i czasem zdarza się "magazyn zgryz". To niestety dziecko i wiele rzeczy należy czasem przemilczeć lub nie. Dla mnie największą nagrodą za kilka dni spędzone razem na stoku jest ostatnia scena z filmiku z uśmiechniętą buzią mojego syna. Filmiki postaram się dołączyć. Proszę nie zwracać uwagi w tle na moje pokraczne próby bezupadkowej jazdy a skupić się na zawodniku w niebieskim kombinezonie. Wszelkie uwagi mniej lub bardziej doświadczonych mile widziane. Pozdrawiam wszystkich z Dziadkiem Kuby na czele. Adam http://w561.wrzuta.p...QgaTrY/dscn0293\n[quote name='ssanchez']Oglądając filmik BigMonstera, można wysnuć wniosek że synek zaczyna doganiać tatę w technice jazdy. Muszę przyznać, że to Tomek uczył się jazdy na nartach a ja nauk takich nie pobierałem. Utrzymuję się jakoś na deskach i to wszystko. Czyli to nie on dogania mnie a coraz bardziej powiększa się różnica w umiejętnościach in plus dla Tomka! Zdaję sobie sprawę, że za chwilę odjedzie mi w sina dal albo wtedy to on będzie dla mnie instruktorem Pisałem o tym wcześniej, jakie miałem problemy na początku i na ile pomógł mi zdalnie Dziadek Kuby, za co jeszcze raz wielkie dla Niego podziękowania. Nadal traktuję narty Tomka jak zabawę. Jak chce to jeździ, jeśli czuje się zmęczony, robimy przerwę na gorącą czekoladę i za chwilkę jedziemy dalej. Zależy mi na tym, żeby sam chciał jeździć, sam poczuł jaka to przyjemność i wielką radość mi sprawia widok jego uśmiechniętej buzi na stoku, kiedy pokrzykuje na mnie jako instruktor Jak do tej pory, wybierałem dla niego instruktorów, których sam akceptował. To była dla mnie podstawa. Nie widzę możliwości, żeby uczył go ktoś, kto nie jest świadomy tego, że przede wszystkim musi być dla chłopaka kumplem na stoku a przy okazji instruktorem. Takie relację prowadzą do znacznie lepszego zrozumienia i nie tracimy wtedy tej podstawowej rzeczy, dla jakiej znajdujemy się na stoku, czyli zabawy! Staram się robić w ten sposób, że wyjście na stok to jakieś dwie godzinki lekcji, oczywiście w tempie i atmosferze jaką Tomek sam wybiera a później jeździmy sobie i wygłupiamy się razem. Na lekcjach oczywiście obowiązuje jakaś umowna dyscyplina, nie mnie podstawą jest nauka przez zabawę a nie nauka dla samej nauki. Pozdrawiam BigMonster\nPo 1. Nie można określić dolnej granicy od której można zacząć naukę dziecka jazdy na nartach, każde dziecko inaczej sie rozwija i często bywa tak że 4 latek jest znacznie bardziej gotowy na naukę na nartach niżeli jego kolega który ma 5 lat. Zależy to wszystko od rozwoju psychofizycznego dziecka. Najwacześniej kiedy można próbować bawić się w narciarstwo z niektórymi dziećmi jest granica 3 lat..\nMasz rację, że jest to sprawa wysoce indywidualna ale co do podanych przez Ciebie granic to statystycznie wiek pomiędzy 3 a 4 lata wypada optymalnie. Pomiędzy 4-5 lat nauka idzie już bardzo szybko a dobrze prowadzone pięciolatki to juz pełnoprawni narciarze umiejący jeździć skretm ciętym i smigiem. Również granica 3 lat wcale nie jest sztywna. Częste są przypadki jeżdżących na nartach 2,5 latków a 3 latek samodzilenie jeżdżący skretem łączonym nie nalezy do rzadkości. 4 lata to częsta granica poniżej której instruktorzy niechetnie przyjmują dzieci do nauki a juz napewno do nauki grupowej. Postepowanie takie nie jest jednak regułą. Pozdrawiam\nWitam Na przykład "Zabawy na stoku czyli jak uczyć dzieci jeździć na nartach." Krzysztof Makowski i Wojciech Sakłak Pozdrawiam\nKuba dostał nowe narty. Katalogowe Blizzard GForce jun. 100 cm. Są dłuższe o 20 cm od tych z poprzedniego sezonu i bardziej „wycięte”). Sięgają pod brodę. Dziadek żyje z emerytury, więc narty są nieco „demode” z przed dwóch sezonów, ale nowe(co nie ma w przypadku dzieci żadnego praktycznie znaczenia). Dziewięćdziesiąt cm byłyby za krótkie. Z dłuższymi byłby kłopot, blokujący naukę skrętów. Co dla mnie jest najważniejsze. Następny problem to wybranie stoku i wyciągu. Kuba zjeżdżał w zeszłym roku w Konikach ze stoku o różnicy poziomów 300 m, niebiesko - czerwonym. Nie było żadnego problemu. Ale te narty są dłuższe, znacznie szybsze. No i nie jedziemy do Koninek. Nie jeździł jeszcze na talerzyku, czy orczyku. Nie chcę na początek na nowych nartach „szarpać” się z tym problemem. Będzie czas później w sezonie. Więc krzesełko. W Spytkowicach jest krzesło z taśmą. Ale go trzeba wsadzić, bo sam nie wsiądzie. Gorzej jest z wysiadaniem. Jedzie się na pysk z małej skarpy i natychmiast należy skręcić, bo się można wpakować w zwały śniegu. W dodatku Kuba, gdy się wywróci zostanie rozjechany przez jadących krzesełkiem( z wyjątkiem Dziadka i Babci). Jedyna rzecz to wziąć pod pachę i z nim zjechać. Więc padło na Żar. Stok nie trudniejszy od Koninek, nawet nieco łatwiejszy. Duszna kolejka na górę, ale wywóz bez problemu. Będzie problem, gdy pokona płaski górny odcinek i połowie stoku rzuci narty. Co dalej? Babcia zabierze narty i kijki a Dziadek Kubę na ręce i dojedziemy do dołu. Jak tego uniknąć? Takie są dylematy Dziadka Należy więc wypróbować nowy sprzęt. Przyzwyczaić do dłuższych, cięższych nart. Przywrócić równowagę z zeszłego sezonu, operowanie kijkami. Więc wystartowaliśmy. Spacery po osiedle po chodnikach , bo równe i ze śniegiem. Kuba jedzie za na orczyku z zeszłego roku. Odpycha się kijkami. Nieco pochyły chodnik, jedziesz sam , szybciej. Na końcu skręt- nie wjedź na auto. Biegnę z orczykiem po płaskim, szerokim chodniku. Kuba slalomem. Narty skręcają, ślizgając się na boki. Ważny jest ten rytm, to że jakoś je skręca. Na stoku będzie łatwiej. Bo skręt zainicjowany dowolną metodą, dalej wykonuje się sam. Szczególnie na dzisiejszych nartach. A co chodzi? A o to, że mamy zjechać z Żaru, więc musimy skręcać. Jak? To jest na razie mało ważne. Najlepiej( punktu widzenia Dziadka przyszłego mistrza) byłoby idealnie, karwingowo. A jak będzie mały pług, rotacja pupy, torsu, to nie będzie tragedii. Tylko żeby skręcał. Pojedziemy może w piątek. W dzień powszedni, aby uniknąć przyjemności, szczególnie dla dziecka, jeżdżenia w tłumie. Do tego czasu trening po osiedlu, przeciąganie Kuby po dziewiczym śniegu, przez zaspy. Może gdzieś w okolicy trafię na mały stok z dziećmi. Wyciągnę go moim orczyku i zobaczymy jak sobie radzi ze skrętami. To było najlepsze. I ostatecznie by mnie przekonało, że zjedziemy z Żaru bez większych kłopotów. Pozdrawiam\nChyba Dziadek nie docenia młodzierzy. Głowę daje, ze młody po 3 minutach - moze po 5 - będzie panował nad nartami. Byc morze wróci do pozycji dla niego bezpiecznej, a co za tym idzie mniej poprawnej niż pod koniec sezonu ubiegłego, ale ponieśc sie nie da. Przerabiałem to z moja nieletnią. Bez problemu poszło. Sie Dziadek nie martwi - będzie dobrze. :D\nDziadki i Babcie mają to do siebie, że się czasem za bardzo martwią. Aż tak to ja się nie martwię, bo nieco tego doświadczenia się ma. Pisałem ten post z myślą o mniej doświadczonych, bo często można się spotkać z tym, że przywozi się dziecko, wkłada się mu po raz pierwszy w życiu sprzęt i stawia na stoku. Niemniej dziękuję za pocieszenie. Pozdrawiam\nCześć Ale z tego co pamietam to Kuba już jeżdżący jest Ile ma lat Gieniu przypomnij? Adaptacja w tym wieku to moment. Pozdro Cześć [quote name='marietta']Dzieci bywają różne ;-), aleosobiście uważam, że 3,4 latek na nartkach to krzywda dla dziecka, obciążenie stawów kolanowych, które nie są jeszcze prawidłowo wykształcone. Jedyne zabawy dla takich dzieci, to ciągnięcie przez rodziców malucha po płaskim! Owszem miło popatrzeć na bomble, które suną po stoku, ale potem przykro patrzeć jakie są tego konsekwencje. ;-( Fizjologia człowieka powinna wygrać z marzeniami rodziców. Uważam, żeoptymalny wiek pierwszych narciarskich kroków to 6,7 lat. Wcześniejszy wiek to owszem tyko zabawa! Długi proces oswajania dziecka z "wydłużeniem stóp" ;-) oraz przygotowanie mięśni do narciarstwa! Bo potem patrzymy na dzieci które jeżdżą na tyłach i denerwujemy się! A tego nie zmienimy, bo taka jest fizjologia! Mięśnie są zbyt słabe by utrzymać prawidłową pozycję. Teraz łatwo wyobrazić sobie jak wielkim obciążeniom i próba poddawane są kolana!! [quote name='ssanchez']Po 2. Początki narciarstwa u 3-4-5 latków nie powinny nazywać się nauką a raczej zabawą w narciarstwo lub przedszkolem narciarskim. Podczas takiej zabawy czy przedszkola to dzieci muszą określać co chcą robić a czego nie, a rolą instruktora jest wymyślenia takich zabaw które oprócz zaciekawienia młodych adeptów będą jeszcze rozwijały jego zdolności narciarskie.QUOTE][/QUOTE] Not o się ma nijak do praktyki te 6-7 lat. Nie zgadzam się, że obciążenia są duże i że ma to jakieś reperkusje w późniejszym życiu, przynajmniej na podstawie dzieci, które znam, wiem kiedy zaczynały w jaki sposób itd. Pozdr\nUżytkownik Mitek edytował ten post 13 grudzień 2010 - 17:58\nDzieci bywają różne ;-), aleosobiście uważam, że 3,4 latek na nartkach to krzywda dla dziecka, obciążenie stawów kolanowych, które nie są\nsą jakies badania na ten temat ?\njeszcze prawidłowo wykształcone. Jedyne zabawy dla takich dzieci, to ciągnięcie przez rodziców malucha po płaskim! Owszem miło popatrzeć na bomble, które suną po stoku, ale potem przykro patrzeć jakie są tego konsekwencje. ;-( Fizjologia człowieka powinna wygrać z marzeniami rodziców. Uważam, żeoptymalny wiek pierwszych narciarskich kroków to 6,7 lat. Wcześniejszy wiek to owszem tyko zabawa! Długi proces oswajania dziecka z "wydłużeniem stóp" ;-) oraz przygotowanie mięśni do\nco to znaczy, ze fizjologia człowieka powinna wygrać itd. ?\nnarciarstwa! Bo potem patrzymy na dzieci które jeżdżą na tyłach i denerwujemy się! A tego nie zmienimy, bo taka jest fizjologia! Mięśnie są zbyt słabe by utrzymać prawidłową pozycję. Teraz łatwo wyobrazić sobie jak wielkim obciążeniom i próba poddawane są kolana!!\ndzieci jeżdżą na tylach bo mają zbyt słabe mięśnie ? Dlaczego tak uważasz ?\nKuba ma dokładnie pięć lat i pięć miesięcy. Jak miał dwa i pół roku to były pierwsze próby z plastykowymi nartkami i zwyczajnymi butami. Nic z tego nie było, nawet ciągnięcia na moim "orczyku". Trzy pół roku-dostał normalny sprzęt. Narty 80 cm. Czasem udało się przejechać kilkanaście metrów-prosto. Potem przy pierwszej wywrotce rzucał obrażony narty. Raz udało się nam go przeciągnąć w górę i potem jechał na dół ok. kilometra odludną zaśnieżoną drogą asfaltową. Mowy nie było o żadnych tam skrętach Cztery i pół roku. Sprzęt z roku poprzedniego. Zaczęliśmy mieć pierwsze sukcesy na plastykowej lince. Pierwsze skręty(opisałem to na forum). Sezon skończyliśmy w Koninkach(opis i filmy) w tym temacie. Teraz nowe narty(jw.). Buty te same(na razie). Kask, gogle, kijki. I nowy sezon. Nikt Kuby nie forsował. Jak nie chciał jeździć to nie. Jak nawet napalał się w Koninkach na jeszcze jeden zjazd główną trasą, to jak zauważyliśmy, że jest zmęczony(bo się za często wywraca, czy narty go ponoszą) to koniec. Nie chcemy z niego zrobić żadnego zawodnika. Jak się nauczy jeździć na nartach będzie miał w życiu dużą przyjemność, tak jak z pływania, roweru, łyżew, turystki, może tenisa, co tam mu będzie leżało. Na razie wnuk będzie jeździł z nami. Wzmocni się w zimie, zahartuje. Dziadki będą miały dodatkową satysfakcję, że mając pewne doświadczenie narciarsko-górskie, będzie komu go przekazać. Pozdrawiam\nJasne nic na siłę. Pytałem bo opisywałeś juz postępy Kuby i zapamietałem go jako jeżdżącego dośc swobodnie. Przeskoki o 20 a nawet 30 cm dla dzieckajeżdżącego nie są problemem a dłuższa narta jest wbrew pozorom (przy opanowaniu podstaw techniki jazdy) zdecydowanie łatwiejsza i wymagająca mniej zaanagażowania w jazdę niż krótka. Zazwyczaj stosowałem sugestię, że jak dziecko jeździ mozna spokojnie kupowac narty do wzrostu i nie ma problemów adaptacyjnych. Sukcesów Kubie i Dziadkom Pozdro\nNiestety w większości przypadków przykro przyznać spełniają marzenia rodziców! Jako dzieci 4letnie-nie są w zasadzie świadome tego co dzieje się wokół, a wymagania rodziców rosną...To jest przykre, ale prawdzie.\nPotwierdzam, bo tak było z moją córką. Dotad jezdzi doskonale na nartach, ale robi to sporadycznie i nie z milosci do nart. :mad:\nJazda na tyłach - udowodnione naukowo dziecko 4-6 lat czasem i nawet 7 nie jest w stanie utrzymać prawidłowej narciarskiej sylwetki. Ma zbyt słabe i wciąż nie ukształtowane mięśnie! Siada wtedy na tyłach, normalna reakcja, opierając łydki na tyłach butów. Jest im nie wygodnie...a ich nóżki w bardzo szybkim tempie się męczą i bolą.\nW tym zagadnieniu jestem odmiennego zdania. Zgadzam się tylko, że ma słabe mięsnie, nie uksztaltowane. Dlaczego jezdzą , tak odchylając się. Bo nikt dziecku nie pokazuje jak ma sobie poradzić ze staniem na pochylosci stoku. Ono stoi jak kazdy z nas gdy stoi w butach zwrócony w dół stoku. To jest powód dla którego dorosle osoby szukają oparcia na tyłach nart, a co dopiero dzieci. Zabawa wszelaka na nartach to normalność. Ale również stanie w trawersie i w linii spadku powinny mieć miejsce. Od kiedy cwiczę ze ,sznureczkami przymocowanymi do butów udaje mi się zapoznać dziecko z pozycją przy której nie czuje niepotrzebnych napięć.Powolutku od predkosci ruchu żółwia zaczynam dziecko zapoznawać z ruchem na nartach w dól stoku. Robię to nawet na nachyleniu 15 stopni. Podczas jazdy dziecka nie dotykam, ma pelną swobodę ruchu. Jesli chce ruszyć którąś nogą natychmiast poluzowuje odpowiedni sznurek. Dziecko tak mozna "sprowadzić na dół bez upadku. Podobnie uczę skrętu "od wyciągu" - "do wyciągu". Trzeba je nauczyć tego ruchu , jak schodzenia po schodach. Wiemy,, że o tym decyduje przesuniecie ciała do przodu. Bez tego ruchu zawsze pozostanie nam na tylach i mamy problem ze slabymi mięśniami. Pozdrawiam!\nUżytkownik niko130 edytował ten post 13 grudzień 2010 - 23:50\nCześć Do dwóch poprzednich postów. Marietta: Pierwsze pytanie: Czy masz własne dzieci? Drugie stwierdzenie: Nie zgodzę się z Tobą a właściwie nie zgodzę się z podejściem. Pracowałem z dziecmi na nartach przez ostatnie 15-17 lat i wiek około 5 lat to jest norma do samodzielnej jazdy. Ktoś kto próbuje na dziecku do 8-9 roku zycia (statystycznie) opierać skutecznośc zajęc i szkolenia na podstawie przyjęcia odpowiedniej dla dorosłego postawy w sensie wyważenia nie rozumie problemu. Dla dzieci naturalnym jest wyważenie z większym lub mniejszym odchyleniem i próba korygowania tego jest wynikiem niezrozumienia problemu. Nie wiem czy widziałaś jak wygląda szkolenie w krajach alpejskich ale - skoro interesujesz się tematem to polecam zadbać o stypendium. Dla byłej zawodniczki i instrusktorki ze specjalistycznym wykształceniem nie powinno byc problemu. Dzieci działaja na nartach intuicyjnie i nie pozwolą sobie zrobić krzywdy - chyba że instruktor/trener nie pojmuje tematu. W wieku do 7 lat 1 dziecko na 1000 przyjmie prawidłową dla dorosłego postawę na nartach ale najprawdopodobniej nie utrzyma jej w jeździe właśnie ze względów o których piszesz. Natomiast wniosek, ze z tego powodu nie nalezy takich dzieci na nartach uczyć jeździć jest pozbawiony podstaw. To jest właśnie okres zabawy na nartach i - możesz mi wierzyć lub nie - większośc dzieci (o ile jest dobrze prowadzona) w okresie od 3-4 do7 roku zycia jest w stanie opanowac jazdę na nartach w stopniu poawlającym zjechać każdą przygotowana trasa bez żadnego uszczerbku dla czegokolwiek. Poobserwuj dzieci na podwórku w trakcie instensywnej zabawy byc może zauważysz jakie wtedy idą przeciążenia na stawy - jak często te stawy ulegają skręceniom czy też miniurazom po których nie zostaje nawet ślad. Przy tego typu niekontrolowanej działalności ( skoki z wysokości, walka w trakcie gry, jazda na rowerze, rolkach, łyżwach itd.) masz do czynienia z (wydawałoby się) bardzo duzymi przeciążeniami, które jakoś nie mają wpływu na rozwój układu ruchowego. Polecam wycieczkę do pierwszego lepszego przedszkola. Pozdrawiam Niko Nie polecałbym ( w nauce 1-1) metody jakiegokolwiek połączenia z dzieckiem (uprząż, sznureczki (choć w sensie przekazu ruchu to super pomysł) trzymanie za ręce, kijki, itd.) Zawsze będą przekłamania. Myslę, że tradycyjne trzymanine za dzioby i sterowanie nartami z minimalnym komenatrzem jest jednak lepsze. Pozwala zachowac bezpośredni kontakt z uczniem choć - będąc przed nim ograniczamy jego percepcje stoku. Pamiętajmy, że przy nauce dzieci technika - w sensie przytoczonym przez Mariette - nie ma praktycznie większego znacznia. Uczywmy dzieci raczej taktyki poruszania się na nartach - doboru toru jazdy, jazdy skrętem łączonym, rytmu, regulacji prędkości ale technika pozostaje jakoby z boku bo dziecko i tak nie pojmie niuansów - opracuje własną. Ważne żeby ten młody narciarz umiał się po stoku poruszać bezpiecznie i świadomie. W wieku 4-5 lat dziecom jeżdżącym można zaproponować zawody jako formę zabawy. W wieku 7 -8 lat już jako formę rywalizacji. w wieku 9-10 lat to juz zazwyczaj zawodnicy. Pozdro\nEhh no to się nie rozumiemy Mietku ;-) Oczywiście, że widziałam jak wygląda szkolenie w krajch alpejskich i nie tylko ;-) Wiem jak działają dzieci na nartach;-) Ja nie mówię, że dziecko 7-letnie przyjmie od razu pozycję jak dorosły ;-) broń boże.....nie o to mi chodzi ;-) Po prostu sugeruję zacząć jazdę nie co później ;-) jeśli jest taka możliwość, to tyle ;-) wierzę, że 3-4latek może opanować jazdę na nartkach, bo sama ją własnie wtedy opanowałam ;-) Fakt, że wtedy nie było jeszcze ratraków i jeździło się po wykrotach.... co bynajmniej nie ułatwiało! Teraz dzieci nie muszą walczyć z muldkami...;-) Ale zostanę przy swoim zdaniu, że dzieci powinny zaczynać naukę jako naukę na nartach w wieku 6 lat ;-) nie wcześniej ;-) 3,4,5 to tylko i wyłącznie zabawy na śniegu ;-) bez forsujących i stresujących zjazdów.... Ale dziękuję Ci bardzo za ten wywód ;-) Sama chciałabym aby moje dziecko wybrało spośród wielu sportów, własnie narciarstwo ;-) Ale zawsze będę czuwała nad "higieną" stawów zwłaszcza kolanowych, by potem jak jego mamusia nie miało tylu problemów..., bo za wcześnie zaczęła się intensywna przygoda z narciarstwem,które z resztą kocham najbardziej na Świecie i zgłębiam jego tajemnice ;-) Ale dzięki, bo też mi w tym pomagasz ;-) Wyciągam wnioski z Twoich wypowiedzi bo sa bardzo mądre ;-) Pozdrawiam Marietta\nMiły post ale ilośc daje do myślenia. Ideę sprzedałaś dośc jednoznacznie - popierając informacjami o badaniach itd. a teraz się niej wycofujesz tak łatwo??? Nie wiem gdzie jeździłaś ale wiem, ze dzieci 5-6 letnie, które juz opanowały technikę szukają hopek, "wykrotów", dołków i górek. Celowo sie własnie tam z nimi jeździ aby miałby zabawę aby było fajnie. Obym sie mylił ale z Twoich postów az tchnie przymuszaniem do narciarstwa w dzicięcym wieku ale przeciez wtedy jesteś absolutnie niewiarygodna. Podobnie jezeli masz kłopoty ze stawami ale 90% nie ma ( w tym wieku :) po w moim jeżdżący narciarze to wszyscy :))- jesteś poza statystyką. Wybacz dogłębna polemikę ale zaprzeczyłaś wielu tezom, które są mi bliskie i - jak narazie - nie znalazłem ich zdecydowanych wad. Widzę, że masz sporo szkoleniowych doświadczeń i byc może da radę przybliżyć te " ... i nie tylko..." bo ja poza Europą nie byłem w życiu. POzdro\nUżytkownik Mitek edytował ten post 14 grudzień 2010 - 02:00


Rzepak ozimy ATORA F1 - 18.11.2016 - zdjęcie, fotka, foto numer: 668606 - Galeria rolnicza agrofoto\nRzepak ozimy ATORA F1 - 18.11.2016\nPierwsze grubsze ochłodzenie jakoś na nim nie zrobiło wrażenia.\nPo Atorze niestety widać ze głoduje, patrząc na pogodę i ilość deszczu to wydaje się ze powinno pójść więcej azotu. Ciekawe co będzie dalej.\nMiejmy nadzieję ze dobrze przygotowany do zimy, dwukrotne regulacja łanu, dwukrotny zabieg borem, trzykrotny przelot na robale.\nWięcej informacji na blogu: http://www.agrofoto....-dolnym-śląsku/\nPodziękowania dla partnertów bloga: BASF, Intermag, Rapool\nInformacje o zdjęciu Rzepak ozimy ATORA F1 - 18.11.2016\nMieliśmy jednego roku taki to wymarzł. Tylko że to była zima 2012 został nieliczny.\npo czym twierdzisz że głoduje? Ja widzę że głoduje na fosfor po kolorze fioletowym bo jest zimno i nie pobiera go jak należy. Ale że głoduje z braku azotu to nie wiem...\nU mnie -11 położyło rzepak na ziemi. a że zimno to fakt bo pszenica stoi w miejscu\nfiolet to nie tylko brak fosforu może być to również brak azotu lub pamiątka po mszycy w postaci wirusów. Tak że autor zdjęcia pewnie wie ile poszło azotu, że piszę że brakuje go\npewnie i tak, tylko że skoro dawał jakiś azot + to co było w NPK to raczej nie powinno być niedoboru. przynajmniej tak mi się wydaje\nCiekawe co to jest. Mój dostał 3 metry polifoski 8 i po 120 kg RSM 32 na słome i teraz taki sam kolorowy.\nu mnie też 350 kg polifoski 6 i 100kg saletry 34% i fioletowy głownie na poprzeczkach i przy ścieżkach. Zbita ziemia pewnie też robi swoje. Nigdy nie dodawałem azotu na jesień ale mimo że wchody były jakie były to spróbowałem.\nU mnie to już całkiem tragedia dostał rzepak 350kg/ha yara mila 9.12.25 no i nie dawałem azotu pod korzeń więc dwa razy dokarmiałem po 15kg mocznika z nadzieją że to złagodzi a i tak to nic nie dało . Teraz jak te żółte liście pozrzucał to troszke jakby lepiej to wyglądało . Zawaliłem sprawe i tyle .\nWedlug starszych ludzi,rzeapak od chodniejszych dni tzn przymorkow zaczol zimowac.nic mu nie będzie.\nu mnie dolne liście też pozrzucał i są żółte.\nU nas ruszył ponownie, ładnie opadł podczas mrozów natomiast teraz liście poszły ku górze.\nU mnie Alvaro zrobiło się podobne jak na zdjęciu, natomiast Marcopolos już nie tak bardzo.


Akcja Agitacja - O języku - Forum dyskusyjne | Gazeta.pl\napersona 20.06.21, 17:53\nAkcja i agitacja, działanie i naganianie od jednego łacińskiego ago, agĕre, ēgi, actum pochodzą, jak i wiele innych słów z przeróżnych dziedzin (aktor, aktualny, ekz-ekucja?) bo czasownik często używany i plenny.\nZnacie podobnie bujne drzewa znaczeniowe wyrosłe z tego samego korzenia?\nstefan4 Kazus kadencji 21.06.21, 09:12\n> Znacie podobnie bujne drzewa znaczeniowe wyrosłe z tego samego korzenia?\nMoże cadō, cadere, cecidī, cāsum = padać? Bo to i casus, i kadencja, i okcydent (zachód), i accident albo incydent, i okazja, i kaduk... Ale kadry, kaduceusz i kadzenie to od innych matek.\napersona Re: Kazus kadencji 27.06.21, 22:10\nKadry jak kary ale akta od agere actum mniemam? Papierzyska od działania? Z drugiej strony akcja działanie aktualne od przeszłości dokonanej?\nstefan4 Re: Kazus kadencji 28.06.21, 10:16\n> akta od agere actum mniemam? Papierzyska od działania?\nNie inaczej. Ale papierzyskami to one stały się dopiero w czasach, gdy papier potaniał. Dawniej akty były mozolnie ryte w kamieniu.\n> Z drugiej strony akcja działanie aktualne od przeszłości dokonanej?\nW łacinie takie dokonanie łatwo przeskakuje w zamiary na przyszłość. Actum to zadziałane, albo zapędzone; ale acturus to ten, który będzie działał albo pędził. W polszczyźnie nie ma imiesłowu czynnego przyszłego, ale w łacinie jest\nstefan4 Re: Akcja Agitacja 21.06.21, 10:25\nTo ostatnie raczej nie. Słownik etymologiczny podaje:\npast participle stem of exequi/exsequi "to follow out, to follow to the grave"\nW moim łacińskim słowniczku nie ma tego słowa, ale jest sequor, sequī, secūtus sum = iść za kimś, towarzyszyć. Ten czasownik również dał wielu potomków różnym językom, nie?


Technik usług fryzjerskich- ucz się od mistrzów! – Akademia Rzemiosła i Przedsiębiorczości\nTechnik usług fryzjerskich- ucz się od mistrzów!\nWybierz zawód: technik usług fryzjerskich czas nauki= 5 lat\nRozpocznij naukę na kierunku Technik usług fryzjerskich i rozwijaj z nami swoje pasje.\nAkademia Rzemiosła i Przedsiębiorczości przy Politechnice Opolskiej zapewnia każdemu uczniowi naszego Publicznego Technikum praktykę zawodową w najlepszych zakładach fryzjerskich naszego regionu tak aby nasi uczniowie i absolwenci znaleźli zatrudnienie, oraz praktyki zagraniczne w ramach projektów europejskich.\nUcz się od mistrzów zawodu technik usług fryzjerskich.\nNa tym kierunku można uzyskać dodatkowe umiejętności uczestnicząc w kursach certyfikowanych i warsztatach organizowanych przez partnerów naszej Szkoły, jak również przez Izbę Rzemieślniczą w Opolu. Proponowane kursy dodatkowe i warsztaty dla uczniów:\nInnowacja obsługa biznesu w zawodzie technik usług fryzjerskich tylko w naszej Akademii.\nPrzekuj swoją kreatywność w przyszły zawód- technika usług fryzjerskich!\n-Wykonywanie usług fryzjerskich\n– projektowanie i wykonywanie fryzur\nW trakcie nauki na kierunku Technik usług fryzjerskich – klasa patronacka z mistrzami fryzjerstwa zdobędziesz wiedzę i umiejętności w zakresie:\nZawód ten jest zawodem przyszłości. Rynek usług fryzjerskich jest od lat ustabilizowany i zapotrzebowanie jest stałe. Technik usług fryzjerskich znajdzie zatrudnienie w renomowanych Salonach Fryzjerskich czy też Fryzjersko – Kosmetycznych. Posiada również kwalifikacje niezbędne do otworzenia własnej działalności gospodarczej lub kontynuowania nauki na studiach wyższych, a także miejsca, gdzie potrzebny jest stylista czyli teatry, telewizja, studia fotograficzne.\nKandydatom do Publicznego Technikum w Opolu – Akademia Rzemiosła\ni Przedsiębiorczości przy Politechnice Opolskiej przyznawane są punkty za oceny\nz języka polskiego i matematyki oraz z wybranych przez ucznia obowiązkowych zajęć edukacyjnych spośród przedmiotów:\n– język angielski, język niemiecki, biologia, plastyka\noraz wyniki egzaminu ósmoklasisty.\nZostań profesjonalistą, podejmij własną działalność gospodarczą, realizuj swoją pasję związane z usługami fryzjerskimi.


tuznajdziesz.pl Produkty Instalacje Ogrzewanie Grzejniki wodne Konwektory wodne Grzejnik konwektorowy VOGEL & NOOT Kontec\nGrzejnik konwektorowy Kontec to grzejnik dekoracyjny, który ujmuje klarownym prowadzeniem linii i dużą różnorodnością w zakresie mocy, wymiarów i kolorów. Składa się ze zgrzewanych, przewodzących wodę elementów grzewczych wykonanych z przewodów stalowych o przekroju prostokątnym. Dostarczany jest przez producenta z osłonami bocznymi. W wersji poziomej wyposażony jest dodatkowo w pokrywę górną. Występuje w wersji standardowej oraz wysokociśnieniowej. Grzejnik ozdobny Kontec dostępny w różnych kolorach i wymiarach.\n2 x ½’’ gwint wewnętrzny\n1. Powłoka gruntująca wykonywana elektrolitycznie lakierami wodorozcieńczalnymi wg DIN 55900 część 1, utwardzana w temp. 165°C.\n2. Powłoka lakiernicza wykonywana lakierami proszkowymi w technologii elektrostatycznego napylania wg DIN 55900 część 2, utwardzana w temp. 180°C\n• w wersji poziomej pokrywa górna.\n• kroćce przyłączeniowe mogą być skierowanew dół, zamiast korka spustowego montuje się zaślepkę(w zależności od modelu)\n• przyspawane z tyłu zawieszki (w zależności od wysokości)


Już po raz szósty Ministerstwo Finansów rusza z ogólnopolskim programem edukacyjnym „Finansoaktywni”. Tematem przewodnim tegorocznej edycji jest budżet, a jej celem pokazanie młodzieży jak duże znaczenie w naszym codziennym życiu ma jego umiejętne planowanie. Program jest skierowany do uczniów i nauczycieli klas V-VIII szkół podstawowych i odbywa się pod honorowym patronatem Ministra Edukacji Narodowej. Celem VI edycji „Planujemy budżet” jest przeprowadzenie działań edukacyjnych na temat […]\nPolecamy odwiedzić stronę Fundacji Powszechnego Czytania, gdzie zamieszczane są informacje o wydarzeniach on line, które mogą ułatwić jak najlepsze wykorzystanie przymusowego czasu w domu. Na stronie będą także udostępniane informacje o możliwościach darmowego skorzystania z książek. Załączniki: Książki polecane przez Fundację Cała Polska Czyta Dzieciom – kliknij Serwis o książkach dla dzieci Fundacji Czas Dzieci – kliknij O czytaniu od strony naukowej – kliknij\nCzytaj więcej o: Niezbędnik czytających rodziców\nSchool Education Gateway i European Schoolnet Academy zapraszają na bezpłatny kurs on-line dla nauczycieli „Formative Assessment – Shaping Student Learning” prowadzony w języku angielskim. Po co kurs oceniania kształtującego? Rola nauczycieli nieustannie podlega zmianom. Nauczyciel staje się coraz mniej ważny jako przekaźnik wiedzy, a coraz częściej staje się trenerem uczenia. Pomagając uczniom zrozumieć proces nauczania przygotowuje ich do uczenia się przez całe życie. […]