Mitologia Pamięci. Część III. Witkiewicz\nGdzieś na bagnistym, lesistym, podmokłym Polesiu – drewniana trumna ziemią dość głęboko przykryta wrześniem 1939, już dawno zbutwiała i się rozpadła; ciało i kości z glebą złączyło – leży Witkacy; chociaż, podobnież ktoś tam odprawił Dziady, może przyjezdny jakiś, a może Poleszuk do przodków wołał; w dni kilka później, tutejsza babuszka, na cmentarz się udająca, spostrzegła mogiłę, wydawać by się mogło, rozkopaną, lecz tak jakby nie całkiem; Witkiewicz się obudził; obudzony rykoszetem, się wyczołgał?... świat jest przecież pewną płaszczyzną na której powstają różne konstrukcje form, i stanowią jej immanentną część – czyli tak zwaną nierozerwalną całość owej płaszczyzny; nierozerwalną całość, będącą pewnego rodzaju ograniczeniem; ograniczeniem występującym w ramach tej płaszczyzny – Witkiewicz stał się kompozycją; kompozycją, która uczestniczyła w dziwność istnienia i starała się ją zdefiniować.\nCzysta Forma Witkiewicza - jako metafizyczne odczucie dziwności istnienia, jest powodowana m.in. brakiem zbieżności - odkryciem braku zbieżności. Tajemnice tworzy brak zbieżności, brak zbieżności wynika z błędów; błędy z ułomności/ograniczenia ludzkiej percepcji; percepcja, jest odgórnie nadana homo sapiensowi przez ciało biologiczne. Metafizyczny wstrząs (szok), miał być spowodowany brakiem zbieżności skondensowanym w dużej porcji naraz. Totalna ontologia to odkrycie braku zbieżności, poprzez odnalezienie braku realności w tkance myśli, które nijak - nie maja się czego uchwycić. Teoria tajemnicy składa się m.in. z braku zbieżności. Ludzkie JA/ego - to zbieżność wielu historii skondensowanych w pamięci. Każdy posiada indywidualną interpretacje widzialnego świata, człowiek bez historii jest jak zwierzę polne. Wszystkie pytania i historie rodzą się z tych, które już mamy.\nCzłowiek powstał z natury, będąc jej immanentną częścią – brak sensowności biologicznego życia, odzwierciedlony jest w ciągłej walce o przetrwanie (pożywienie, byt i teren); wraz z twórczością (sztuką i literaturą) powstała cywilizacja. Ludzka podmiotowość wynika z narracji. Gatunek jako całość - myśli sumą indywiduów, z których się składa. Twórczość to funkcja matematyczna, przekształcająca, znajdujące się w podmiocie uczucia, w proces twórczy i działanie - akt możności staje się aktem twórczym.\nDziwność metafizyczną, zjawisko poza zjawiskami - Witkiewicz definiuje jako chwilowy ogląd całości bytu. Człowiek jest człowiekiem, kiedy jest zdolny doświadczyć metafizycznej dziwności – zagłębiając się myślą w przepaść bezdennej tajemnicy. Przeżycie metafizyczne (upodmiotowione) domaga się ciągłych form wyrazu, pod wpływem przeżycia metafizycznego powstały kultury, religie i cywilizacje.\n… pod wpływem przeżycia metafizycznego powstały kultury, religie i cywilizacje – odzwierciedlają się poprzez sztukę i pokrewne jej formy wyrazu; zanik uczucia metafizycznego jest równy z rozwojem nauki; nauka pomija obserwatora i pojęcie osobowości; mam na myśli naukę, której standardy wyznacza fizyka.\nWitkacy uważał, że człowiek zginie pod ciężarem kultury, którą stworzył. Kultura przerosła siły człowieka; człowiek nie był przygotowany do tego co zrobił z nim, i ze światem, mózg człowieczy. Proces kulturotwórczy jest nieodwracalny i jest podstawą postępu naukowo-technicznego. Automatyzacja społeczna wymusza zanik uczucia metafizycznego, które pozwala doświadczyć własnej tożsamości oraz jedności z bytem. Logika jest w tej materii nieprzydatna i oderwana od bytu – stanowi budulec myśli oraz prowadzi co najwyżej do u-punktowienia.\nPost-oświeceniowy rydwan z perspektywy historiozoficznej to dyktatura>demokracja>zmechanizowanie - od władców do mas; w dzisiejszych czasach władze mają nowi monarchowie – współcześni królowie finansowi - królowie giełd. W przyszłości, prawdopodobnie mechanizacja będzie prowadzić do potwornej nudy, bezdusznego zmechanizowanego życia. Mali tego świata, pławić się będą w wolnych chwilach od zmniejszonej pracy, nieprawdą jest – według Witkacego - że przyszli ludzie swój wolny czas będą poświęcać na poznawanie prawdy i nasycanie się pięknem. Poznawać prawdę mogą tylko ci, którzy ją/je tworzą, i dla których ona była stworzona. Ludzie przyszłości nie będą potrzebować ani prawdy, ani piękna – możliwe, że w wielu przypadkach staną się cywilizacją pełnego brzucha; cywilizacją bezrefleksyjnych konsumentów (co już się stało w pewnej ilości). Obecnie pseudo-demokratyczne elity dbają jedynie o podpisywanie kolejnego świstka, i zmianę stołka – w każdym to kraju. Odgórna rewolucja wydaje się być wiecznie zamrożona, oddolna rewolucja prowadzi do pomieszania. Systemy filozoficzne nie poszukują już prawdy absolutnej - poszukiwanie sensu dziejów, zakładać musi pewną ciągłość; ciągłość, ciągle powtarzających się procesów, lecz prawie nigdy te procesy nie występują w takich samych - 1 do 1 formach.\nProces historyczny rozpoczął się, gdy pierwsza jednostkowa władza, wyszła z totemicznych klanów dawnej dziczy; proces ten przez stulecia prowadzi do totalnego zmechanizowania większości społeczeństwa. Jest to pewien długotrwały proces – ultra długie, quasi-Braudel’owskie długie trwanie.\nCała ludzkość stała się szarym tłumem. Religia, sztuka, filozofia, polityka (w pewnych formach) od stuleci starała się zgłębić niepokój metafizyczny, wykorzystując do tego podmiot-człowiek. Uczeni i filozofowie od-wartościowali tajemnice istnienia i skupili się na sprawach praktycznych. Podmiotem dziejów jest społeczeństwo, które realizuje ostateczny cel w postaci pełnego brzucha – przyjemnie, wegetatywne zbydlęcenie. Obecny rozwój społeczny prowadzi do bezmyślnego szczęścia sytych zwierząt, szarzyzny mechanizacji, kresu wielkich indywidualności, zaniku przeżycia metafizycznego. Witkacy upatrywał, iż twórczość w Czystej Formie, może próbować ocalić przeżycie metafizyczne.\nW najdawniejszych czasach, z powodu braku naukowych wyjaśnień, natura była pełna sił, które ze względu na nie-objaśnialny charakter - zyskiwały tajemniczość wyższego stopnia. Patrząc globalnie, obecnie pełen brzuch jest bardziej atrakcyjny niż dziwność istnienia. Filozofowie widząc beznadziejność - możliwości stworzenia systemu pojęć, który-by mogły ostatecznie rozwiązać zagadkę problemu „istnienia” postanowili kompletnie wyeliminować problem metafizyczny ze strefy myśli (mając przy tym, znacznie przytępioną możliwość bezpośredniego przeżywania tajemnicy istnienia), jednak metafizyka jest immanentnie wpisana w każdą ludzką egzystencję.\nZapętlenie kontroli ego.\nCzłowiek utknął w strukturze własnego JA nie mogąc się przebić przez warstwę języka oraz warstwę ciągle napływających przypomnień, myśli i interakcji z rzeczy-wistością. Myśli tworzą światy, tworzą problemy, lecz wcale nie pomagają nam ich rozwiązywać, wprowadzają w stan wiecznej gonitwy, wiecznego bojowania, wiecznej walki. Czy istnieje jakieś znaczenie? Wszystko ogranicza się do pragnienia - mechanizmów chcenia; wiara np. w reinkarnację, wiara w nieba i piekła, wiara w naukę - zrodziła się z pragnienia dowiedzenia się tego co jest potem, z obawy dotyczącej dziwności istnienia, z metafizycznego niepokoju, jak to mówił Witkiewicz. Jednak, gdy tylko myśl, chce czegoś dotknąć, osadzić się, skondensować, natychmiast jest niszczona przez pierwiastek ciągłości.\nWitkacowski niepokój metafizyczny to uświadomienie sobie przez – podmiot JA - osamotnienia we wszechświecie, lub może bardziej odnalezienie ludzkiej skończoności/ograniczoności w nieskończoności bytu.\nDla porównania - Angst (trwoga) Heideggera – czyli moment, gdy Dasein (poprzez podmiot-człowiek) – uświadamia sobie własną bezpodstawność, przejawia się jako trwoga – ekwiwalent strachu, w reakcji na silną chęć przetrwania - Heidegger nie urzeczywistnił podmiotu-człowiek. Mówiąc symbolicznie, Angst Heideggera - to moment/odczucie, w którym himalaista przypięty do pionowej ściany, zdaje sobie sprawę, że hak przybity do szczeliny, jedyny hak na jakim się trzymał – urwał się, wraz z liną. To jest ten moment quasi-szoku, w którym uświadamia sobie, że to „koniec” lecz jeszcze są ułamki sekund, zanim zacznie spadać. Heidegger został „utknął” na tym „momencie”, ułamku sekund, w oczekiwaniu na spadanie, i nie posunął się dalej. Utknął w u-punktowionej logice swojego systemu.\nZ perspektywy pierwiastka biologicznego życia, śmierć jest niczym więcej, jak przetasowaniem atomów. Żyjący organizm jest jak np. telefon, potrzebuje energii. Organizm nie pyta po co żyje, potrzebuje tylko energii, jest niezbędna do funkcjonowania, podtrzymywania egzystencji – na takim poziomie żyją zwierzęta oraz ludzi bezrefleksyjni. Myśli, z kolei są czymś różnym od człowieka, powstają na bazie pobierania z otoczenia przypomnień, powstałych w mitologii pamięci własnej; myśl stanowi swoisty drogowskaz. Dawno temu, gdy ludzkość wyszła z jaskiń i kniei, „myśl” osadziła się głębiej - rozpoczęła tworzyć - tworzyła, szałasy, narzędzia, odzienie, biżuterię, broń – powstały cywilizacje i transcendencje.


W dzisiejszym święcie niezwykle łatwo o zaniedbywanie zasad zdrowej i zrównoważonej diety. Stres, używki, nieodpowiedni tryb życia, zbyt mała aktywność fizyczna – to wszystko sprawia, że nasz organizm w końcu zaczyna się buntować, reagować nerwowością, zmęczeniem, brakiem apetytu i innymi poważnym konsekwencjami. W przypadku osób, którym zdarza się sięgać po alkohol, papierosy i kawę, niezwykle ważne jest uzupełnianie niedoborów magnezu. Zanim jednak sięgniemy po suplementy diety z tym składnikiem, musimy sprawdzić, czy faktycznie występują u nas objawy niedoborów tej substancji. Będą to:\nnieumiejętność radzenia sobie ze stresem itd.\nWtedy pierwszym sposobem ratunku powinno być zadbanie o dostarczanie sobie w naturalny sposób odpowiednich dawek magnezu. Warto sięgać częściej po czekoladę – najlepiej tą zawierającą duży procentowy udział kakao. Ta przyjemna kuracja pozwoli nam uzupełnić niedobory magnezu. Jeśli jednak będą one nadal występować – warto sięgać po suplementy.\nPoprzedni artykuł Magnez\nNastępny artykuł Jaką funkcję w organizmie pełni magnez?


Kolejne zwycięstwo Basza – PROkarting – wszystko o kartingu…\nKarol Romańczyk 20 maja 2018\nWyścig był fantastyczny. Samochód był wprost idealnie ustawiony i mogliśmy cisnąć przez cały dystans. Vito utrzymał pozycję i cały czas pozostał w kontakcie z naszymi rywalami, a ja później byłem w stanie wyjechać na drugim miejscu i objąć prowadzenie. Ogromne podziękowania należą się naszemu inżynierowi, który idealnie wyczuł moment zmiany, dzięki czemu zyskaliśmy dwa miejsca. Jestem niesamowicie zadowolony i mam nadzieję, że jutro zrealizujemy dokładnie tem sam scenariusz. Dziękuje za wsparcie wszystkim fanom oraz mojemu głównemu sponsorowi jakim jest firma Olimp. Nieocenioną pomocą służyły nam również firmy Genpharma, Eneos i Cronic, właściciel sklepu RallyShop.pl oraz ekipa Triton Racing, a także nasz patron medialny, portal Interia.pl – powiedział Karol Basz po kolejnym zwycięstwie w Lamborghini Super Trofeo Europe.\nPrevious Mocny początek na Silverstone\nNext Czwarte miejsce z powodu drzwi\nKarol Romańczyk 14 czerwca 2018


Ghibli przyjaciel totoro legginsy getry\nLegginsy getry ghibli przyjaciel totoro\nzapietki stopka szare totoro manga anime skleppl korygujace mitex\nlegginsy ghibli mój przyjaciel totoro manga anime\nlegginsy totoro anime manga miyazaki ghibli wzory\nlegginsy totoro ghibli anime manga cosplay skleppl\nleginsy getry korygujące mitex leggings długie\nilegginsy zapiętki stopka szare uniw stan\ncekinowe legginsy trend\ncapp moro legginsy zamkami kieszenie\ngetry legginsy damskie nike\nbiałe skórzane legginsy skóra polska\nlegginsy solo star wars gwiezdne wojny skleppl\nleginsy getry rurki legginsy jeans modne wzory\nlegginsy termoaktywne sports socks iron lady\nPrzedstawiamy nową kolekcję legginsy getry stylowe rozwiązanie łączące odrobinę codziennego szyku z ponadczasową klasyką. Dla Ciebie ghibli przyjaciel totoro legginsy getry, wiele modeli w kolorach i fasonach. Każdy znajdzie tutaj coś dla siebie, prezentujemy ghibli przyjaciel totoro, propozycje z różnych półek cenowych. Jesteśmy przekonani, że wśród naszych sugestii znajdziesz coś ciekawego. Polecamy najciekawsze oferty sprzedawców na sezon 2020. Szukamy dla Was ciekawych stylizacji, topowych modeli, najmodniejszych ubrań i dodatków w polskich sklepach.\nDzisiejsza moda jest odważna i wyraźna, kreują ją zdecydowane kolory, buty i mocne wzory. Jest bardziej kobieca i elegancka, stawia na niezależność. Każda z nas wie, że ubranie jest bardzo ważne, zawsze staramy się odpowiednio dobierać nasze ciuchy. Wiadomo, że czasem ubieramy na siebie to, co akurat jest czyste. Jednak pod wieczór myślimy o tym co założymy na siebie jutro. legginsy getry w naszej szafie nigdy nie jest ich za dużo by dobrać kolejne do naszej modnej kolekcji. Nasze użytkowniczki często pytają o legginsy getry ghibli przyjaciel totoro, a oto kilka modeli które Wam przedstawiamy. Tak, więc drogie panie, jeśli chcecie modnie się nosić, to powinnyśmy wiedzieć, co jest odpowiednie dla was i co się teraz noś. Warto wspomnieć, że przy wyborze ubrań ważne jest by obiektywnie spojrzeć na swoją sylwetkę, nieodpowiedni rozmiar, zupełnie przekreśli oczekiwany efekt końcowy.\nnike hyperwarm mezzo tregginsy stretchem ćwieka szary bawełniane beżowe tregginsy ocieplane norweskie futerko\nCopyright © 2016 Wszelkie prawa zastrzeżone templates ver.0.0329new RSS - Blog Sponsor: Taksówka Bykowina


Już od dziś dostępna jest na stronie www nowa funkcjonalność „Kup teraz”. To rozszerzona opcja 3-dniowej rezerwacji dla wybranych nieruchomości z pierwszeństwem zakupu w specjalnej, promocyjnej cenie.\nJak skorzystać z opcji „Kup teraz”?\nprzejdź do zakładki „Kup teraz” lub wyszukaj nieruchomości z opcją „Kup teraz”\nwybierz przycisk „Kup teraz” w widoku oferty nieruchomości\nwypełnij wszystkie wymagane pola w formularzu kontaktowym\nodznacz wszystkie wymagane opcje i wyślij formularz\nW ciągu 1 dnia roboczego skontaktuje się z Tobą przedstawiciel Orange w celu przesłania niezbędnych dokumentów oraz umówienia prezentacji na nieruchomości. Wszystkie nieruchomości oznaczone opcją „Kup teraz” prezentowane są w zakładce kup teraz\nZapraszamy do korzystania z nowych możliwości!


Nowe prawo 2011: Zrównanie wysokości świadczenia chorobowego za okres pobytu w szpitalu - Tematy z kompendium pomocy publicznej - Baza-wiedzy.pl\nNowe prawo 2011: Zrównanie wysokości świadczenia chorobowego za okres pobytu w szpitalu\nInfo Baza\t(2010-11-25), autor: Info Baza\nOd przyszłego roku świadczenie chorobowe dla pracownika – niezależnie od jego wieku – za okres pierwszych 33 dni w roku kalendarzowym wynosić będzie co najmniej 80% podstawy wymiaru zasiłku. Nawet, jeśli ubezpieczony w tym czasie przebywał w szpitalu. Stanie się tak za sprawą ustawy z dnia 22 października 2010 r. o zmianie ustawy o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa.\nWysokość stawek VAT w okresie przejściowym\nSejm, w dniu 29 października 2010 r., uchwalił zmiany do ustawy o VAT, zgodnie z którymi od początku 2011 r. stawki podatku VAT mają wzrosnąć o jeden punkt procentowy (z 7% na 8%, z 22% na 23%), a na niektóre produkty będzie obowiązywać 5% stawka VAT.\nSzkolenia w Warszawie, Katowicach, Wrocławiu, Zielonej Górze, Kielcach, Olsztynie, Gdańsku, Lublinie, Białymstoku\nBON w sprawie efektu zachęty\nWyjaśnienie w związku z artykułem Edyty Sieradzkiej „Dofinansowanie z PFRON przy ponownym zatrudnieniu” (Rzeczpospolita 12 listopada 2010 r.)\nUstawy deregulacyjne: liczne ułatwienia dla przedsiębiorców i obywateli\nRząd przyjął pierwszy pakiet ustaw deregulacyjnych. Jeśli zostanie przyjęty przez parlament w takim kształcie, to od połowy 2011 r. zmniejszy się liczba zaświadczeń, jakich będą od osób prywatnych i przedsiębiorców wymagały urzędy.\nJak wyceniamy przychody z tytułu dostaw wewnątrzwspólnotowych\nSprzedając towary na rzecz kontrahentów z innych krajów Unii Europejskiej zwykle otrzymujemy zapłatę w obcej walucie. Ale podatki regulujemy w złotych. W tym celu kwoty w walucie musimy przeliczyć, choć nie zawsze jest to proste.\nPodsumowanie VII Rankingu Urzędów Skarbowych\nW Pałacu Prymasowskim w Warszawie podsumowano VII Ranking Urzędów Skarbowych Dziennika Gazety Prawnej. Urzędy z całej Polski oceniane były pod względem skuteczności i efektywności. W zestawieniu znalazły się również izby skarbowe oraz ośrodki Krajowej Informacji Podatkowej. Po raz drugi patronat nad rankingiem objęło Ministerstwo Finansów.\nJak oskładkować menedżera\nOsoba, która kieruje firmą, ale ma szerszy zakres działalności gospodarczej niż zarządzanie przedsiębiorstwem, może wybrać, od czego zapłaci należności ZUS. zobacz więcej »\ndodano: 2010-11-25 12:22


FILOLOGIA ANGIELSKA - STUDIA ONLINE - kierunek studiów | UCZELNIE | rekrutacja i wymagania 2021 | opinie\nFilologia angielska – studia online – kierunek studiów\nStudia na kierunku filologia angielska - studia online to studia magisterskie, których program kształcenia zazwyczaj trwa 2 lata (studia II stopnia) i kończy się uzyskaniem dyplomu (magistra).\nFilologia angielska to studia, które od wielu lat cieszą się niegasnącą popularnością. W świecie dynamicznych zmian nie każdy ma jednak czas, by kształcić się dziennie. Wtedy też z pomocą przychodzi formuła studiów online! Większość zajęć odbywa się wtedy za pośrednictwem platform e-learningowych, a studenci uczestniczą w ograniczonej ilości zjazdów naukowych.\nOsoby, które wybiorą filologię angielską, otrzymają rozległą wiedzę na temat historii, literatury czy sztuki krajów anglosaskich. Największe znaczenie będzie mieć jednak rozwój kompetencji lingwistycznych. Po zakończeniu nauki swoją karierę można związać z nauczaniem, translatorką, a także pracą dla firm, które wymagają doskonałej znajomości języka angielskiego.\nwymagania na kierunek filologia angielska - studia online\nna jakich uczelniach można studiować kierunek filologia angielska - studia online\nw jakich miastach dostępny jest kierunek filologia angielska - studia online\nwiedza, którą zdobędziesz, studiując filologię angielską – studia online\njak wyglądają studia na kierunku filologia angielska – studia online?\nŻeby dostać się na studia na kierunku filologia angielska – studia online, na Akademii Humanistyczno - Ekonomicznej w Łodzi w procesie rekrutacji brane jest pod uwagę świadectwo maturalne uprawniające do podjęcia studiów wyższych oraz opłata rekrutacyjna.\nGDZIE STUDIOWAĆ KIERUNEK FILOLOGIA ANGIELSKA - STUDIA ONLINE\nFilologia angielska - studia online +\nFilologia angielska studia onlineŁódź\nSpecjalności / ścieżki kształcenia na kierunku filologia angielska - studia online\nJakimi umiejętnościami będziesz mógł się pochwalić jako absolwent studiów na kierunku filologia angielska – studia online? Przygodę ze studiami na tym kierunku rozpoczniesz od wdrożenia się w tryb online, który wbrew pozorom nie jest łatwiejszy od „klasycznego” studiowania, wręcz przeciwnie – wymaga ogromnej dozy samodyscypliny, bez której organizowanie sobie czasu pod kątem wywiązywania się z uczelnianych obowiązków nie byłoby możliwe.\nPoza faktem dość niestandardowego systemu zdobywania wiedzy, kierunek ten daje dokładnie te same kompetencje, co standardowa filologia angielska. W toku studiów będziesz miał okazję posiąść kompetencje z zakresu gramatyki, leksyki oraz wymowy brytyjskiej i amerykańskiej.\nhistorii i kultury krajów anglojęzycznych\nhistorii literatury angielskiej\ntłumaczenia tekstów użytkowych i literackich napisanych w języku angielskim\norganizacji czasu wynikającej ze specyfiki studiów w trybie online\nStudia online na kierunku filologia angielska można realizować tylko w trybie online. Większość zajęć będzie realizowana za pomocą specjalistycznej platformy e-learningowej. W ciągu semestru odbędą się tylko trzy obowiązkowe weekendowe zjazdy.\nStudia na kierunku filologia angielska - studia online możemy podzielić na:\nJako student kierunku filologia angielska – studia online będziesz miał okazję ugruntować i rozwinąć wiedzę zdobytą podczas poprzednich etapów nauczania.\nW planie zajęć znajdzie się wiele ciekawych przedmiotów o tematyce powiązanej z naukami kulturowymi, językoznawczymi czy humanistycznymi. Oto wybrane z nich:\nW czasie studiów na powyższym kierunku zdobędziesz wiele umiejętności praktycznych i kwalifikacji zawodowych. Przede wszystkim skupisz się na praktycznej nauce języka angielskiego oraz rozwijaniu kompetencje z zakresu tłumaczenia.\nW zależności od wybranej specjalizacji wykształcisz zdolności pedagogiczne i dydaktyczne, które z powodzeniem wykorzystasz w zawodzie nauczyciela. Studenci dowiedzą się także w jaki sposób analizować i interpretować wybrane teksty literatury angielskiej i amerykańskiej.\nTrudno wyobrazić sobie możliwość osiągnięcia sukcesu na rynku pracy bez umiejętności władania językiem angielskim w stopniu umożliwiającym swobodną komunikację.\nRównie trudno przychodzi na myśl sylwetka człowieka biegle władającego tym najbardziej uniwersalnym na świecie językiem, który nie odniósł w życiu finansowego sukcesu.\nZ uwagi na dynamiczny proces integracji państw świata, na rynku pracy rośnie zapotrzebowanie na wykwalifikowanych filologów będących w stanie nawiązać kontakt z kontrahentem anglojęzycznym.\nStudia na kierunku filologia angielska – studia online są skierowane do przyszłych kandydatów na studia, którzy są zainteresowani kompleksowym zagłębieniem zagadnień z zakresu filologii angielskiej w trybie pozwalającym na względną elastyczność w kwestii studiowania.\nPosiadanie jakiego zestawu cech byłoby najbardziej pożądane dla rozpoczęcia i czerpania radości ze studiowania na kierunku filologia angielska – studia online? Idealny kandydat powinien przede wszystkim mieć zapał do poszerzania swoich kompetencji językowych oraz chęć wiązania swojej przyszłości z zawodem filologa.\nJeśli ponadto szukasz alternatywy dla tradycyjnego uczęszczania na zajęcia w sztywno określonych porach i miejscach, to studia na kierunku filologia angielska – studia online mogą okazać się strzałem w dziesiątkę!\n5. Gdzie studiować filologię angielską - studia online\nPopularne uczelnie na których można studiować kierunek filologia angielska - studia online:\nStudia na kierunku filologia angielska - studia online trwają 2 lata (studia II stopnia).\nKierunek filologia angielska – studia online obecnie można realizować tylko na drugim stopniu kształcenia. W tym przypadku na naukę poświęcisz dwa lata, czyli cztery semestry. Po tym czasie zdobędziesz tytuł magistra, który otworzy przed tobą wiele zawodowych drzwi.\nCzas trwania studiów na kierunku filologia angielska - studia online na poszczególnych uczelniach\nFILOLOGIA ANGIELSKA - STUDIA ONLINE STUDIA II STOPNIA\nJaka praca, czyli gdzie będziesz pracował po kierunku filologia angielska – studia online\nGdzie znajdziesz pracę po ukończeniu studiów na kierunku filologia angielska – studia online? Zatrudnisz się w biurach tłumaczeń, placówkach administracyjnych, zasilisz szeregi pracowników międzynarodowych przedsiębiorstw lub założysz swoje własne.\nBędziesz mógł także zostać nauczycielem lub wykładowcą akademickim. Jak sam widzisz, wybór jest dosyć spory, a ostateczną decyzję da się dobrać do osobistych predyspozycji i zainteresowań.\nAbsolwent kierunku filologia angielska – studia online znajdzie zatrudnienie w/jako:\nfirmach i organizacjach działających na rynkach anglojęzycznych\nW JAKICH FIRMACH MOŻESZ PRACOWAĆ PO KIERUNKU FILOLOGIA ANGIELSKA - STUDIA ONLINE\nMIASTA, KTÓRE OFERUJĄ STUDIA NA KIERUNKU FILOLOGIA ANGIELSKA - STUDIA ONLINE\nwifi odpowiedz pokaż odpowiedzi (4)\nSą jakieś programy pomocy dla absolwentów ze stażem czy praca?\nZosia W odpowiedzi do: wifi odpowiedz\nZ tego co wyczytałam to biuro karier na vistuli jest bardzo pomocne :)\nlala W odpowiedzi do: Zosia odpowiedz\nA wiecie jak się można z nimi skontaktować w obecnej sytuacji ? Czy pomoc w znalezieniu pracy jest wciąż prowadzona czy została zawieszona?\nwifi W odpowiedzi do: lala odpowiedz\nna czym polega dokładnie takie biuro karier??\ndaro W odpowiedzi do: wifi odpowiedz\nTo takie biuro gdzie sa oferty pracy dla studentów i absolwentów. Możesz dzięki temu łatwiej znaleźć interesujący Cię zawód.\nKatarzyna W odpowiedzi do: DoradcaOnlineVistula odpowiedz\nSzukam studiów niestacjonarnych 2 st filologia angielska.\nDoradcaOnlineVistula W odpowiedzi do: Katarzyna odpowiedz\nWitaj, Katarzyna! Na Akademii Finansów i Biznesu Vistula znajdziesz taki kierunek. Serdecznie zapraszamy :) Pozdrawiam, Daria, Doradca Online, Akademia Finansów i Biznesu Vistula\nhophop W odpowiedzi do: DoradcaOnlineVistula odpowiedz\nczy czesne można rozłożyć na raty? są one oprocentowane?\nZuza W odpowiedzi do: hophop odpowiedz\n@hophop nie wyobrażam sobie uczelni żeby nie było opcji ratalnej. Są w ogóle takie ? :o\nlala W odpowiedzi do: Zuza odpowiedz\nA wiecie może na jakie raty jest szansa rozłożyć czesne na Vistuli ? Są jakieś dodatkowe % z tym związane ?\n@lala na 10 rat możesz rozłożyć czesne. odnośnie dodatkowych opłat nic nie wiem niestety.\nRaty zazwyczaj są równe czesnemu które wpłacasz za jednym razem. Ja płaciłem na raz ale na pewno nie może być opłat dodatkowych bo reszta mojego roku płaci ratalnie.\nEwelina K odpowiedz pokaż odpowiedzi (2)\nA jak wyglądają zaliczenia przedmiotów czy wymagane jest uczestnicwo na zajeciach na uczelni?\nDoradcaOnlineVistula W odpowiedzi do: Ewelina K odpowiedz\nWitaj, Ewelina! Niestety nie prowadzimy kierunku Filologia angielska w trybie online. Mimo to zaliczenia na kierunkach w trybie online odbywają się na terenie uczelni. Pozdrawiam, Daria, Doradca Online, Akademia Finansów i Biznesu Vistula\nmika W odpowiedzi do: DoradcaOnlineVistula odpowiedz\n@Doradca a czy na waszej uczelni jest prowadzona filologia na II stopniu zaocznie ? Czy jedynie dziennie ?


G-058/B4 biustonosz usztywniany czarny: rozmiary, opinie - ekskluzywna bielizna Gorteks\nG-058/B4 biustonosz usztywniany\nW promocji Nasz bestseller -25%\nKlasyczny biustonosz usztywniany doskonale podtrzymuje biust. Wykonany z delikatnej dzianiny typu żakard ozdobionej subtelnym wzorem. Między miseczkami urokliwa kokardka.\nPlecy biustonosza wykonane z żakardowej dzianiny wzmocnionej tiulem elastycznym,\nOpinie o G-058/B4 biustonosz usztywniany\nPiękny i wygodny, uszyty bardzo porządnie\nDotychczas kupowałam ten biustonosz w sklepie stacjonarnym. Ten model nosze od lat. Gdyby tak jeszcze był trzeci kolor (cielisty czy też beżowy) kupiłabym, bo czarne i białe już mam.\nKupiłam drugi na wszelki wypadek :)\nPoszukiwania tego modelu zakończone sukcesem\nDobrej jakości materiał. Dobrze podtrzymuje biust.\nŚwietny biustonosz, polecam serdecznie:)\nEdyta, Ząbkowice śląskie\nNOSZĘ MISECZKĘ E I TAKĄ ZAMÓWIŁAM. LEŻY IDEALNIE I JEST PIĘKNY,POLECAM\nDobrze formuje i podtrzymuje biust, przyjemny materiał, porządnie odszyty\nNa mnie -po zebranych zgodnie z wytycznymi pomiarach-leży jak ulał\nDobrze trzyma, ładnie leży, śnieżnobiały\nPomimo wypróbowanego rozmiaru, ten biustonosz posiadał znacznie większe miseczki.\nBiustonosz ładnie wykonany, lecz rozmiar za mały, odsyłam.\nDość spory pełny jak na b ale ładny i wygodny\nPołączenie cudnej klasyki elegancji z komfortem i wygodą.\nOd lat kupuję w Gorteksie. Jestem zadowolona\nPrzepiękny śnieżno biały śliczny design rozmiar idealny polecam\nSuper, bardzo wygodny, dopasowany do kształtów ciała\nBardzo ładnie leży i podkreśla biust.\nBiustonosz bardzo ładnie leży, to już kolejny tego producenta, który zakupiłam, Wykonanie bardzo dobre, jest trwały.\nBiustonosz zgodny z zamówieniem, rozmiar wg tabeli rozmiarów na stronie okazał się idealny. Szczerze polecam.\nSuper produkt. To mój kolejny zakup, z którego jestem bardzo zadowolona.\nBardzo wygodny biustonosz. Rozmiar zgodny z tabelą. Uwielbiam te biustonosze\nBardzo wygodny i fajnie wykończony biustonosz. Ekspresowa, bezproblemowa wysyłka. Takie zakupy to czysta przyjemność!\nTeresa, Mińsk Mazowiecki\nPiękny i bardzo wygodny , sztannie wykończony.\nMiski zdecydowanie za duże, obwód też lepiej brać mniejszy niż się ma. Szerokie rozstawienie, może uciskać pod pachami. Wysoka jakość i świetne wykonanie.\nNajlepsza bielizna pod Słońcem\ndostawa szybka. to już mój kolejny udany zakup w tym sklepie. Więc go polecam.\nElegancki jak cała kolekcja\nPiękny. Bardzo ladnie zbiera i unosi biust.\nPaweł, Sokołów Młp\n80e, ale większy niż inne zamówione w tym samym rozmiarze\nOd lat zapatruję się w bieliznę w Gorteksie. I nigdy się nie zawiodłam. Polecam. Joanna\nBiustonosz piękny. Bardzo wygodny i bardzo dobrze zbiera biust. Noszę rozmiar 80D i taki kupiłam, gdybym jednak wzięła 80E też nie byłoby źle. Polecam gorąco!!\nwszystkie zakupione przeze mnie staniki i majteczki są rewelacyjnej jakości. Polecam!!!\nPiękny i dobrze dopasowany biustonosz\nIdealny,rozmiar zgodny z oczekiwanym,super\nBardzo wygodny, ładniejszy niż na zdjęciu, lubię Wasze produkty\nDobra jakość, wszystko zgodne z opisem :)\nWiktoria, 50-077 Wrocław\ndobry ,dobrze wykonany , polecam kupuje często ich biustonosze\nBiustonosz rewelacyjny. Super dopasowany . Polecam wszystkim. Wysyłka expresowa. Jolanta Ligota\nBiustonosz klasyczny, bialutki. Jak zwykle bardzo dobra jakość.\nrewelacyjny biustonosz i figi, wygodny, rozmiar dobierany z tabeli rozmiarów-idealnie dopasowany, polecam\npolecam, świetnie się noi


Rolki, baza i inne | team360.pl\nW ramach codziennego listu pasterskiego, dotyczącego Rajdu Miejskiego w Warszawie, dzisiaj troszkę o rolkach i o bazie zawodów. Oczywiście - temat rolek dotyczy tylko trasy długiej... No i tak - jeśli ktoś ma zamiar skorzystać ze swoich rolek (to jest, przypomnijmy, drugi dzień zawodów, czyli niedziela) - to prosimy o dostarczenie ich do bazy zawodów w piątek lub sobotę, względnie - na start zawodów w niedzielę. A my dostarczymy te rolki na początek etapu, gdzie będzie je sobie można nałożyć. Dopuszczamy nartorolki, gdyby ktoś miał i chciał wykorzystać. Jeżeli natomiast ktoś nie ma własnych rolek - to będziemy je wypożyczać. Rozmiarówka dostępna jest w formularzu zgłoszeniowym; prosimy deklarować, czy owe rolki będą Wam potrzebne. Zamówiony sprzęt będzie czekał - podobnie, jak te "prywatne", zdeponowane wcześniej - na początku odcinka rolkowego. A ponieważ wypada on pod koniec trasy, raczej nie powinno być kłopotów z dostępnością rozmiarów...\n(Rolkowisko na Rajdzie Miejskim w Warszawie'2014)\nGdyby zaś ktoś nie bardzo chciał i umiał w ogóle na tych rolkach się poruszać, to przypominamy, że odcinek nalezy pokonać "Z ROLKAMI" a niekoniecznie "NA ROLKACH". Czyli, spacer z rolkami w ręku/plecaku jest możliwy... Uprzedzając pytania, spaceru będzie około 6,5 km.\nTeraz o bazie; od piątkowego popołudnia (+- 16.00) będzie ona czynna w SP 336 w Warszawie, przy ul. Małcużyńskiego 4. W bazie przyjezdni będą mogli się przespać (i umyć i takie tam...); wszyscy zaś mogą się odprawić (czyli pobrać numery, karty SI, może coś jeszcze) oraz wysłuchać odprawy dla zawodników. Odprawa dla trasy długiej - w sobotę, 8.października o godz. 10.00. Z bazy na przystanek metra rzut beretem, więc komunikacja optymalna.\nJeśli chodzi o trasę krótką, zwaną też rodzinną - pobieranie numerów i reszty drobiazgów można załatwić w piątek lub w sobotę w bazie zawodów (oczywiście, przed/po zakończeniu rywalizacji trasy długiej) - ale najwygodniej chyba będzie przybyć do centrum zawodów w niedzielę przed startem (czyli do starego Rektoratu na ul. Nowoursynowskiej). Tamże, o godzinie 11.00 (czyli na pół godziny przed startem) - odbędzie się odprawa. I zakończenie też; zatem - wszystko na miejscu.\nJutro ciąg dalszy komunikatów; nieustająco zapraszamy na start (jeszcze) niezdecydowanych!


Okręgowy Inspektorat Pracy w Białymstoku | Regionalny finał konkursu „Poznaj swoje prawa w pracy”\nRegionalny finał konkursu „Poznaj swoje prawa w pracy”\nW dniu 12.05.2021r. Okręgowy Inspektorat Pracy w Białymstoku zorganizował finał regionalny konkursu „Poznaj swoje prawa w pracy”. Konkurs, który zorganizowano po raz ósmy, jest kierowany do uczniów szkół ponadpodstawowych. Jego celem jest popularyzowanie wiedzy z zakresu prawa pracy oraz inspirowanie młodych ludzi do podnoszenia poziomu wiedzy w tym zakresie.\nCzas pandemii w każdym z obszarów naszego otoczenia powoduje zmiany, podobnie wyglądała sytuacja z opisywanym konkursem. Finał wojewódzki zamiast na początku roku odbył się obecnie, zaś na terenie województwa podlaskiego etap szkolny został przeprowadzony jedynie w jednej ze szkół ponadpodstawowych, tj. Zespół Szkół Handlowo – Ekonomicznych im. Mikołaja Kopernika w Białymstoku. Tym samym, do etapu regionalnego przystąpiły jedynie dwie uczennice ww. szkoły.\nW trakcie finału uczestnicy mieli za zadanie udzielić odpowiedzi na test zawierający 30 pytań z zakresu prawnej ochrony pracy.\n- I miejsce – Paula Anna Dunaj - Zespół Szkół Handlowo-Ekonomicznych im. Mikołaja Kopernika w Białymstoku,\n- II miejsce – Paulina Malinowska - Zespół Szkół Handlowo- Ekonomicznych im. Mikołaja Kopernika w Białymstoku.\nOpiekunem uczennic startujących w konkursie i osobą odpowiedzialną za przygotowanie ze strony kadry pedagogicznej szkoły jest p. Aneta Nartowicz.\nWymienieni laureaci będą reprezentować nasze województwo w rywalizacji ogólnopolskiej konkursu, który zostanie przeprowadzony w dniu 28.05.2021 roku.\nOkręgowy Inspektor Pracy p. Marek Aleksiejuk uhonorował laureatki konkursu oraz panią pedagog nagrodami rzeczowymi i dyplomami okolicznościowymi.\nTradycyjnie rywalizacja w części finałowej stała na bardzo wysokim poziomie – stąd składamy dyrekcji szkoły oraz p. A. Nartowicz gratulacje oraz wyrazy podziękowania za dobre przygotowanie merytoryczne uczniów do konkursu.


Chata za Górami - Zagórze Śląskie\nCena od: 180 PLN / 1 dzień Obiekt Chata za Górami położony jest w miejscowości Zagórze Śląskie. Ten obiekt zapewnia bezpłatne WiFi i oddalony jest o 40 km od miejscowości Polanica-Zdrój. Na terenie obiektu dostępny jest też prywatny parking.\nW naszej ofercie m.in.: gry planszowe / puzzle, zwierzęta domowe są akceptowane, bezpłatne WiFi, pokoje rodzinne, ogrzewanie, WiFi, Możliwe wystawienie faktury, dostęp do Internetu, całkowity zakaz palenia, prywatny parking, parking na miejscu, piesze wycieczki, bezpłatny parking, parking, WiFi dostępne w całym obiekcie, ogród, pokoje dla niepalących.\nOferta naszego partnera Booking.com BG.1845176


Szybko, tanio, wygodnie i od ręki. Jeśli poszukujesz dodatkowej gotówki, dostępnej na atrakcyjnych warunkach, to mamy dla Ciebie dobrą wiadomość. Pożyczki krótkoterminowe to świetna alternatywa dla klasycznych kredytów bankowych. Spójrzmy na najlepsze chwilówki krótkoterminowe na rynku.\nTania chwilówka dla każdego? Oto proste zasady przyznawania\nAby zaciągnąć szybką chwilówkę bez zaświadczeń, zwykle potrzebne są:\nCo zrobić, gdy nie jesteś w stanie uregulować długu w ciągu miesiąca? Zwróć uwagę na chwilówki na 2 miesiące, dzięki którym zyskasz więcej czasu na zgromadzenie wymaganej sumy – i przede wszystkim zrealizujesz pilną potrzebę.\nProdukty, jakimi są chwilówki pozabankowe, możesz wziąć bardzo szybko – nie wychodząc z domu. Wystarczy Ci do tego dostęp do sieci, laptop, telefon lub tablet.


Basen w Przasnyszu. Czy sen o jego powstaniu kiedyś się ziści? | Infoprzasnysz\nfot. A. Myśliński\nOd lat nie cichną dyskusje wokół powstania basenu w naszym mieście. Podjęto już kilka prób jego wybudowania, jednak za każdym razem kończyło się niczym. Zwykle brakowało woli współpracy i pieniędzy. Przypominamy historię niektórych planów, analizujemy koszty budowy basenu i jego utrzymania. Czy pomysł powstania krytej pływalni w Przasnyszu ma szanse na realizację?\nTuż o krok od wybudowania Mazowieckiego Centrum Sportów Zimowych w Przasnyszu byliśmy w 2008 roku. Wówczas powiat planował pozyskać środki z Unii Europejskiej na wybudowanie kompleksu, obejmującego basen z atrakcjami oraz halą sportową z płytą sztucznego lodowiska. Całkowity koszt inwestycji miał wynieść kilkadziesiąt milinów zł. Niestety, wówczas – do tego samego działania unijnego – Lokalna Organizacja Turystyczna złożyła bardzo duży projekt reaktywacji kolejki wąskotorowej. Liderem tego projektu była gmina Krasne w partnerstwie z miastem Przasnysz. Projekt uzyskał poparcie prawie 30 samorządów stowarzyszonych w LOT, dzięki czemu wygrał konkurencję z aquaparkiem i zepchnął jego budowę na dalszą pozycję w rankingu. Finalnie, w odpowiedzi na bezskuteczne próby porozumienia z miastem, starostwo pozyskało środki z Funduszu Rozwoju Obszarów Wiejskich, dzięki którym w 2014 r. otwarto basen w Chorzelach.\nO kolejnym pomyśle budowy basenu dowiedzieliśmy się w maju 2017 r. – Od ponad roku prowadzę rozmowy na temat budowy basenu w Przasnyszu – zdradził ówczesny burmistrz Waldemar Trochimiuk. – Nie ma możliwości, abyśmy otrzymali na ten cel 70% dofinansowania z Ministerstwa Sportu, bo na terenie naszego powiatu jest już jeden basen. Pali się jednak zielone, mocno świecące światło, aby basen w Przasnyszu wybudować. Jednak nie może to być aquapark jak w Chorzelach, Mławie czy Ciechanowie. Po rozmowach z Polskim Związkiem Pływackim wiemy, że związek poprze budowę basenu pod kątem uprawiania sportów profesjonalnych – zapewniał burmistrz. Nie obiecywano aquaparku, ale wyspecjalizowany obiekt treningowy. Na terenie kompleksu, oprócz basenu, samorząd miejski zaplanował sezonowe lodowisko.\nPływalnia miała oferować możliwość gry w piłkę wodną, pływanie synchroniczne, oraz organizację szkoleń i rehabilitację. Środki na realizację inwestycji miasto zamierzało pozyskać z Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych oraz Totalizatora Sportowego. Realizacja zadania miała nastąpić w latach 2017-19, dzięki czemu w przasnyskim basenie mieliśmy popływać już w 2019 roku.\nPoznaliśmy szczegóły planowanego kształtu miejskiej pływalni. Budynek miał być połączony z obecnie istniejącym budynkiem OSiR-u, przy ul. Makowskiej, a kryty basen pływacki liczyć 8 torów. Jego główna niecka miała mieć długość 25, szerokość 21 i głębokość 0 do 2 metrów. Regulowane, ruchome dno miało zapewnić przystosowanie kąpieliska do różnych potrzeb i umiejętności. Oprócz basenu pływackiego, w obiekcie miał znaleźć się również wodny plac zabaw.\nW kompleksie sportowym miasto przewidziało stanowiska dla około 140-osobowej widowni. Funkcja rekreacyjna i pływacka to jednak nie wszystko, bo prócz basenu miało powstać zadaszone sezonowe lodowisko z możliwością rozgrywania zawodów mini hokeja. Poprzednie władze powiatu prorokowały, że jest to przedwyborczy blef i projekt całkowicie wirtualny. Na zarzuty płynące ze starostwa oburzał się ówczesny burmistrz: „Budowa basenu wraz z lodowiskiem i wodnym placem zabaw dla dzieci, w otoczeniu istniejącego już kompleksu sportowego jest jak najbardziej realna. Zapewniam, że zdobędziemy dofinansowanie na odpowiednim poziomie, takim – dzięki któremu budżet miasta Przasnysza nie zostanie nadmiernie obciążony. Tylko niech nam nikt w tym nie przeszkadza! A mieszkańcy Przasnysza uwierzcie, nie rozpocząłbym działań, gdybym nie miał pewności, że zakończą się one sukcesem.” – zapewniał w swoim oświadczeniu zamieszczonym na stronie urzędu miasta Przasnysz w 2017 r. były burmistrz. Mimo szumnych zapowiedzi z budowy basenu pozostała jedynie obszerna dokumentacja techniczna, która pochłonęła znaczne środki z miejskiej kasy. Samo sporządzenie projektu przez gliwicką spółkę MWM kosztowało nas 217 tys. zł.\nIle kosztuje wybudowanie i utrzymanie basenu?\nZ udostępnionego nam przez urząd miasta harmonogramu rzeczowo-finansowego budowy basenu sportowego wynika, że koszty kwalifikowane zadania inwestycyjnego oceniono na 20 mln 409 tys. 737 zł brutto, do tego miało dojść zagospodarowanie terenu za 582 tys. zł oraz wyposażenie ruchome kosztujące 204 tys. Oznacza, to wartość całkowita basenu (koszty kwalifikowane i niekwalifikowane) miały wynieść 21 mln 438 tys. 010 zł brutto. Sporo, biorąc pod uwagę, że tegoroczny budżet inwestycyjny Przasnysza opiewa na niecałe 15 milinów, z czego 10,5 mln ma pójść na miejskie drogi, a nasze zadłużenie jest jednym z wyższych w regionie. Warto również zwrócić uwagę, że koszty szacowane były w poprzedniej kadencji, a w ostatnim czasie ceny materiałów budowlanych oraz wykonawstwa poszybowały w górę. Oznacza, że inwestycja mogłaby okazać się droższa, niż wskazuje opracowany przez poprzednie władze harmonogram.\nDo tego dochodzą poważne koszty utrzymania obiektu, co dodatkowo uszczupliłoby kiepsko spinającą się miejską kasę. Wydatki są bowiem przytłaczające: koszty osobowe, zarządzania i administracyjno-biurowe oszacowano na 1 mln 100 tys. zł, do tego miało dojść 530 tys. opłat za media i remonty za 140 tys. Oznacza to, że utrzymanie przasnyskiego kompleksu sportowego miałoby kosztować 1 mln 770 tys. zł rocznie. Niewielkim pocieszeniem są przychody ze sprzedaży biletów oraz wynajmu, które miały wynieść 250 tys. zł, ponieważ roczny bilans i tak wynosi 1,5 miliona na minusie.\nW tej chwili żadne wiążące decyzje dotyczące budowy krytego basenu w Przasnyszu nie zapadły. Nie ma natomiast tajemnicy, że jest to zadanie karkołomne. W tegorocznym budżecie miasta na kompleks basen i lodowisko zapisano 2 mln 500 tys. zł. Na najbliższej sesji radni zadecydują, czy tegorocznych wydatków na ten cel nie należy ograniczyć do 2 mln 200 tys.\nPobawmy się tą myślą. Przy założeniu, że kompleks miałby powstać wyłącznie ze środków własnych i corocznie przeznaczymy na ten cel podobną kwotę, kryta pływalnia w Przasnyszu powstanie za… jakieś 10 lat, czyli około roku 2029. Oczywiście ten czas mógłby ulec skróceniu, dzięki pozyskaniu funduszy zewnętrznych, ale wielokrotnie zdążyliśmy się przekonać, że nie jest to zadanie łatwe, ponieważ wszystkie wcześniejsze próby kończyły się fiaskiem.\nIstnieje jednak alternatywne rozwiązanie. Dużo łatwiej, taniej i w krótszym czasie można wybudować odkryty basen z kilkoma torami pływackimi i zjeżdżalnią. Podobny obiekt istniał w latach 70. na Zawodziu i cieszył się ogromną popularnością. Zawierał jednak poważne błędy konstrukcyjne i musiał zostać zamknięty. Od lat w sezonie pasą się tam krowy, ale ponad 2-hektarowa działka położona w rejonie ulic Zielonej i Kąpielowej wciąż jest własnością miasta. Przed sprzedażą uchroniło ją najprawdopodobniej peryferyjne położenie. Daje to nadzieje na sensowne zagospodarowanie tego terenu w przyszłości.\nPodczas jesiennych wyborów samorządowych wstępną analizę wybudowania w tym miejscu letniego kompleksu basenowego przedstawił kandydat PiS na stanowisko burmistrza – Andrzej Dołęga, oceniając, że taki obiekt może powstać w ciągu zaledwie kilku miesięcy (!) Co więcej, wybudowanie odkrytego basenu kosztuje nieporównywalnie mniej, niż pływalnia kryta. Może warto rozważyć tę właśnie propozycję? Poddajemy ją pod rozwagę obecnym władzom miasta oraz naszym Czytelnikom.\nWizją krytej pływalni jesteśmy mamieni już od ponad 10 lat i nic poza frustracją z tego nie wynika. Może czas przestać karmić się mrzonkami i skupić na tym, co bardziej realne? Oczywiście liczymy, że kiedy nadejdzie czas na pochylenie się nad tą inwestycją, burmistrz zarządzi szerokie konsultacje społeczne, które pozwolą przasnyszanom zadecydować, które rozwiązanie będzie dla nich najkorzystniejsze.\nBasen w Przasnyszu mat. wyborczy Andrzeja Dołęgi\nBasen na Zawodziu lata 70. Fot. A. Myśliński


13 nagród i 2 wyróżnienia przyznali jurorzy tegorocznego konkursu bożonarodzeniowego, który zorganizował Gminny Ośrodek Kultury w Gościeradowie. Uroczyste podsumowanie artystycznych zmagań odbędzie się w przyszłym tygodniu podczas Gminnego Przeglądu Kolęd i Zespołów Kolędniczych w Księżomierzy.\nCzłonkowie komisji ocenili prawie 100 propozycji, w tym 25 szopek bożonarodzeniowych i 58 świątecznych kartek. Poziom artystyczny konkursowych propozycji był bardzo wyrównany, o czym może świadczyć fakt, że w kilku kategoriach jury przyznało po kilka równorzędnych nagród.\nWedług jurorów najładniejsze szopki przygotowali Ewelina Wierzchowiak z klasy 0b i Alex Wierzchowiak z klasy IIa Zespołu Placówek Oświatowych w Gościeradowie. Drugie miejsce, także ex aequo, zajęli - duet Rosanna Bajner i Alicja Maziarska z klasy V Publicznej Szkoły Podstawowej w Mniszku oraz Klaudia Łukanty z klasy VII Zespołu Szkół w Księżomierzy. Trzecie nagrody trafią do kolejnych autorek z tej placówki - Emilii Ufniarz z klasy IV i Natalii Stachulskiej z klasy VI. Na wyróżnienia zasłużyli Jakub Kustra i Wiktoria Wojciechowska z klas I i II Publicznej Szkoły Podstawowej w Szczecynie oraz Kacper i Bartosz Liskowie z klas VII i VIII Publicznej Szkoły Podstawowej w Liśniku Dużym.


Rejs do Indonezji [Kazimierz Ciemny] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00388 009398 21038168 na godz. na dobę w sumie\nAutor: Kazimierz Ciemny Liczba stron: 226\nISBN: 978-83-7528-163-7 Data wydania: 2019-08-27\nWspomnienia marynarza z rejsu do Dżakarty na drobnicowcu „Duwet” zbudowanym w stoczni gdańskiej dla armatora indonezyjskiego, które autor napisał na podstawie notatek sporządzonych podczas tego rejsu, tj. w 1960 r. Bez tamtych zapisów sprzed kilkudziesięciu lat nie byłoby możliwe wydanie tej książki, pokazującej autentyzm ciężkiej pracy na statku, wysiłku, ale też zachwytu nad egzotyką, z którą autor stykał się podczas podróży.\nRejs do Indonezji Proza Marynistyczna Opracowanie graficzne Władysław Kawecki Redaktor Grażyna Bral Korekta Elżbieta Rusak Ilustracje z archiwum Autora Reprodukcje obrazów Kazimierza Ciemnego Skład i łamanie Dominika Welz Konwersja do EPUB/MOBI InkPad.pl © Copyright by Kazimierz Ciemny ISBN 978-83-7528-136-1 (książka drukowana) ISBN 978-83-7528-163-7 (książka elektroniczna) Wydanie I Wydawnictwo „Marpress” Gdańsk 2016 80-838 Gdańsk, ul. Targ Rybny 10B te./fax 58 301 47 00 e-mail: biuro@marpress.pl www.marpress.pl\nSpis treści Mustruję jako starszy marynarz Dzień przed podróżą Zaczynamy klarowanie statku Pierwsza wachta na sterze i przerwany odpoczynek Jureczek wyrzuca log Wismar – nasz pierwszy port Załoga w komplecie Wypływamy na Morze Północne Przeszliśmy Biskaje Praca na dejmance Na redzie Ceuty Na Śródziemnym i na Adriatyku Reda Zadaru W Kanale Sueskim Dopływamy do Massaua Opuszczamy Afrykę, wchodzimy na Indyjski W cieśninie Malakka Rozładunek soli w Penangu Opuszczamy Penang Dopływamy do Indonezji Wypływamy z portu Balewan Krajobrazy Sumatry Dopływamy do celu Schodzimy z „Duweta” Przystań przed odlotem Wycieczka do Dżakarty Nocna przygoda Ostatni etap\nMustruję jako starszy marynarz Agencja Morska pośredniczyła w załatwieniu kontraktu. Mój pierwszy zagraniczny statek to zbudowany w Malmö w latach 1945-1946, tankowiec o nazwie „Havsborg”, pływający pod banderą Królestwa Szwecji na linii Gdańsk-Batumi, portem nad Morzem Czarnym. Gdy wygasł kontrakt na dostawę ropy, skierowany został do obsługi na linii Curaçao w Antylach Holenderskich na Morzu Karaibskim, a portem docelowym został Amsterdam w Holandii. Na ten statek w porcie przy Bazie Paliw w Gdańsku wszedłem pierwszy raz po trapie. Nie zastanawiałem się, za ile, nieważne było stanowisko. Na miejscu dowiedziałem się, że będę pomocnikiem kucharza, czyli tzw. trzecim jarzynowym. Niech tak będzie… tacy też są potrzebni. Długo w kuchni nie zabawiłem. Przeszedłem do mesy na stewarda. Na tym stanowisku odbyłem jedną podróż. Musiałem przypaść do gustu, bo szef z maszyny w porozumieniu z kapitanem przeniósł mnie do maszyny na stanowisko motormana (motorzysty). Dla mnie był to niebywały awans. Ale wszystko co dobre nie trwa wiecznie. Tak było ze mną. Po dość długim postoju na lądzie, dobrze zrobiły mi rejsy na tym tankowcu. Po zejściu okrzepłem, poczułem się znów marynarzem. Odczekałem wiele miesięcy, by ponownie znaleźć się na burcie. Nie próżnowałem, bo po tak długiej rekonwalescencji nie byłem już sam… byłem z Nią. Kapitan, posiadający obywatelstwo brytyjskie, Polak zasiedziały w Anglii od czasów II wojny światowej, za namową superintendenta pana Luno, przedstawiciela armatora holenderskiego z Amsterdamu, znalazł się w Polsce, kraju swojego dzieciństwa i młodości. Objął dowództwo statku, na którym płynąć miałem w charakterze starszego marynarza. Ponieważ nigdy nim nie byłem, więc szykowała się niezła frajda. Nie ja jeden na ten statek się pchałem. Miła pani, która mnie skierowała, doskonale wiedziała, że ja nie jestem z pokładu. A niech tam… pomyślałem, przyuczę się przy tych, co na statku będą, pokażą co i jak, i będzie ok. Kapitan nie musi być od razu zorientowany, że ma na pokładzie motorniczego w charakterze marynarza. Z okienka jak bulaj w burcie statku wyglądała z zaciekawieniem na korytarz sympatyczna twarz pani Wandzi, która była naszym „kołem ratunkowym”, skarbnicą. Dla niej nie było żadną tajemnicą, kto kim był wcześniej na statku i z jaką prośbą aktualnie do niej przychodzi. A takich jak ja, poszukujących pracy, było wielu. W środowisku marynarskim była lista zarejestrowanych marynarzy, która tworzyła tzw. rezerwę bezpłatną, inaczej mówiąc byliśmy bezrobotni. Z nadzieją, że los nam się znów odmieni a wcześniej było tak… Wiadomo było, co kto mówił np. w mesie, na pokładzie, w kabinie; po powrocie do macierzystego portu następowała weryfikacja załogi. Po roku 1956 w wyniku tzw. odwilży odbywały się spotkania, zebrania pokrzywdzonych. Organizowały się dyskusje, powstawały Związki Zawodowe Marynarzy i Rybaków Dalekomorskich. Następstwem tego nurtu było oczyszczanie z zarzutów marynarzy zwolnionych w okresie głębokiego socjalizmu i „kultu jednostki”. Stalinizm na tym środowisku wywarł swoje piętno i niejednemu z braci marynarskiej zwichnął karierę. W bezpłatnej rezerwie roiło się od różnych specjalności wymaganych na statku. Gama usług obejmowała od najniższego do najwyższego szczebla w hierarchii jakie pożądane są na statkach pełnomorskich. W rezerwie było zarejestrowanych setki marynarzy. Armatorzy obcych bander, przeważnie Szwedzi, Finowie, Norwegowie, Niemcy, mogli w tamtych latach korzystać z taniej a wysoko wykwalifikowanej kadry. Wiedzieli, że lepszych marynarzy nie znajdą. Biuro pani Wandy znajdowało się w pomieszczeniach Urzędu Morskiego przy ul. Chrzanowskiego w Gdyni. We wrześniu 1960 roku załatwiałem swoje sprawy związane z zaokrętowaniem na statek bandery indonezyjskiej. Pomyślałem, że przede mną egzotyka, co prawda oddalona o tysiące mil morskich, ale… Statek miał wyjść w morze nazajutrz wieczorem, dlatego należało się spieszyć. Spraw nie załatwionych, które wymagały biegania, było sporo. Miałem już pewne doświadczenie w tego rodzaju przedsięwzięciach, no i ciekawość brała górę. Od razu wszystko chciałem wiedzieć. Dlatego zwróciłem się do skarbnicy wszelkich wiadomości, nieocenionej pani Wandzi. Wyciągnąłem z niej to, że kapitan przyleciał z Londynu, jest Polakiem, również powiedziała z uśmiechem, że zamustrowanych zostało jeszcze trzech marynarzy, podobnych do mnie. – Jak to podobnych? Jeszcze raz uśmiechnęła się. – Znaczy, że są to ludzie z maszyny a nie z pokładu? – Spokojnie, to też są marynarze z krwi i kości. I jest więcej niż pewne, że w takim kolektywie dacie sobie doskonale radę. Jeden drugiego będzie wspierał i uzupełniał, dlatego właśnie ich skierowałam. – Jeszcze jedną, maleńką informację, pani Wandziu, a ten statek jest duży czy mały, stary czy nowy? – Nowy, panie Konradzie, prosto spod stępla, budowany w stoczni Komuny Paryskiej. To będzie jego dziewiczy rejs, panie starszy marynarzu. – Proszę, niech pani ze mnie nie żartuje. Zależy mi na pracy. – Powtarzam to raz jeszcze, zbudowany i zwodowany w stoczni Komuny Paryskiej, stoi przy nabrzeżu Rudowym. Załadunek, o ile wiem, nie zakończony, dodam, że jego pojemność to 677 BRT, zatem to mały stateczek. Płynąć będziecie tylko na out. Portem macierzystym statku i przeznaczenia jest Dżakarta na wyspie Jawa. Powrót drogą powietrzną. Zazdroszczę panu tej podróży. Samolot w programie, po prostu będziecie odprowadzać statek zakupiony a zbudowany w Gdyni dla armatora z Dżakarty. Załoga jeszcze nie w komplecie, brakuje pierwszego oficera, a Polak, nie Hiszpan oczekiwać będzie w śluzie Kanału Kilońskiego. On i pozostali, II oficer jest na statku, też Polak, ale mieszkający na stałe w Anglii. – Dziękuję pani, jak zawsze. – Czego się pan boi? – Niczego, ale dobrze jest wiedzieć, z kim będzie się miało do czynienia. Zresztą, co za różnica czy Polak, Hiszpan czy innej nacji matros. – Panie Konradzie, już nic więcej nie powiem, tyle co wiedziałam, powiedziałam. – Pani jest niezawodna, jak zawsze. – Zatem do widzenia, stopy wody pod kilem, proszę się pospieszyć – upomniała mnie jeszcze. Rzeczywiście, pozostało mało czasu. – Jeszcze raz dziękuję, za wszystko! Do zobaczenia. Jak szczęśliwie wrócę, zaraz się do pani zgłoszę. – Prosimy o nas nie zapominać, panie Konradzie. – To się rozumie samo przez się, obiecuję przesłać widokówkę z któregoś portu, już mnie nie ma… Wiem, jak dobrze jest upewnić się, kto przed nami wszedł na pokład, zaokrętowany jako pełnoprawny członek załogi. Jacy oni są? Z kim będę szlifować pokład? Na statku już czekano. Praca też będzie harówką, oj będzie. O tym wszystkim wiedziałem, nie potrzebowałem wysilać wyobraźni. Koledzy, którzy też czekali w korytarzu na swoje przeznaczenie, spytali gdy się do nich przyłączyłem, że statek, ten co ma zostać odprowadzony do Indonezji, czy nie nosi nazwy „Duwet”? Właśnie taką przyjął nazwę, przytaknąłem. – No to gratulacje, na niego zamustrował Kazek, secundo Zygmunt Gorodecki, Mikołaj Sołochób, a kto jeszcze? – pytam, wiesz kto? Gdybym wiedział, nie pytałbym się. Kolega stojący obok już chciał wymieniać nazwiska, ale drugi stojący obok powstrzymał go. – Milcz – powiedział temu, który już miał wyjawić personalia. – Kogo wysłali na ten statek? Czy go znam? – Prawie cała flota go zna, znają wszyscy i ty też o nim słyszałeś – odezwał się ten, z którym wcześniej dłużej gawędziłem. Jureczka podesłali na statek, aż podskoczyłem: Jureczka!? Pierwszych dwóch znałem z ulicy portowej, z długich godzin wspólnego wyczekiwania na korytarzach Gdyńskiego Urzędu Morskiego. Podobali mi się. Fajne chłopaki. Ale tego Jureczka, owszem, znałem z widzenia, z opowiadań innych. To ten człowiek o pomarszczonej jak wysuszona mandarynka twarzy ma płynąć z nami w ten rejs? Nie chciało mi się wierzyć. Obawy moje były uzasadnione. – Uciekam. No to cześć! – Cześć Konrad, trzymaj się! Coś tam jeszcze mówili, zapewne jakieś słowa otuchy, ale już ich nie słyszałem. Wyszedłem z gmachu Gdyńskiego Urzędu Morskiego. Tyle miesięcy oczekiwania na statek, powinienem skakać z radości, cieszyć się, ale daleki byłem od takiego nastroju. Głowa naładowana sprzecznymi uczuciami, nawet nie reagowałem na pozdrowienia mijających mnie kolegów, znajomych. Kroki skierowałem w stronę portu. Odległość niewielka od Biura Angażowania Załogi. Na bramie okazałem strażnikowi przepustkę, skierowanie też. Przepuścił. W odległości niespełna stu metrów wyłonił się stojący przy nabrzeżu statek. Za nim przycumowany był jeszcze jeden większy, zatem tylko ten mniejszy jest tym, którego szukałem. Odbywał się na nim załadunek. Długie ramiona dźwigów portowych pochylały się nad ładownią, pochylały się w ukłonie nad statkiem, ostrożnie przenosząc z lądu skrzynie, które za chwilę znikały w jego wnętrzu. Pospiech, jaki sobie narzuciłem, miał na celu przekonanie się, by możliwie jak najszybciej zobaczyć Jureczka, legendę i wątpliwą ozdobę korytarzy armatora na własne oczy. Stał przy trapie maleńki, pomarszczony, istne nieszczęście o wpadniętej górnej wardze, kędzierzawej, siwej czuprynie. Okulary wielkie, w rogowej oprawie, zsunięte na szeroki, spłaszczony nochal. W pierwszej chwili nie zauważył jak wchodziłem po trapie. Pochłonięty całkowicie sprawdzaniem przepustek, skrupulatnie oglądał je znad okularów schodzącym robotnikom, którzy szli na przerwę. Gdy już znalazłem się przy nim na pokładzie, raczył mnie zauważyć, prawie stanąłem mu na palce. Zlustrował mnie od samych stóp, jakby chciał sprawdzić, z czym przyszedłem. Przyjrzał mi się, niby z góry, i niby poznał swojego. Dobrze musiał zadzierać nosa, on taki mały, niepozorny, istny karzełek. Więc musiał jednak poznać, może wyczuł, bo przepustki nie żądał. Tylko wprost pyta, czy zamustrowałem. A za kogo – dopytuje się dalej. – Za starszego marynarza. – To tak jak ja, też starszy. Nie chce mi się wierzyć. Co o nim myślę, nie wie, ale mówię – to widać od razu. A tych dwóch? Czy są już na burcie, chciałem się upewnić. – Tak, może gdzieś w kuchni. – Dobra, dziękuję. Idę ich szukać, a kuchnia gdzie? – Są dwie, idź do tej na midshipie, wejście od drugiej strony. Dlaczego aż dwie kuchnie na tak małej łajbie, zastanawiałem się. On szelma już wiedział, bo zdążył mi wyjaśnić. Statek ma specjalne przeznaczenie, jest przystosowany do przewozu pielgrzymów buddyjskich do miejsc świętych. Może uda się nam popłynąć z taką wycieczką do tych miejsc? Co on plecie? Ale się rozmarzył. – A chciałbyś? – zapytałem. – No pewnie. – Jureczek, idę. Ale on przytrzymał mój rękaw od bluzy, wyszarpał z tylnej kieszeni przybrudzonych dunkrów książeczkę żeglarską, którą mi pokazuje. Nagle zjawili się Mikołaj i Zygmunt, usłyszeli moją z Jureczkiem rozmowę. Przywitałem się z nimi serdecznie. Ubrani zupełnie jak nie do pracy. Okazało się, że oni też dopiero oglądają statek. Czekali nie wiadomo na co. Zainteresowanie łajbą było wspólne. Jureczek nie daruje, wręcza mi swoją książeczkę żeglarską, otwiera właściwą stronę. Nie byłem zainteresowany, ale nalegał, bym przeczytał. Rzeczywiście zapis był: nazwisko imię, zaokrętowany na statek z dniem, na czas nieokreślony, stanowisko starszy marynarz, pieczątka, podpis. Wystarczy. Znaczy będzie razem z nami się męczył lub tylko przeszkadzał. Ale nie uprzedzajmy faktów. Jureczek był dumny jak paw, pełen optymizmu, najwidoczniej funkcja mu odpowiada – starszy marynarz. Niezły psycholog, znawca dusz marynarskich skierował go na taki statek. Tylko czy kapitan też będzie nim tak zachwycony, jak on sobą? To się dopiero okaże. Mandarynka w końcu pozostawił nas samych, lustrując trap i to co się dzieje na nabrzeżu. – Panowie, może przejdziemy do mesy. Tam sobie porozmawiamy. – Racja. Każdy z nas chce się urwać do domu, czy nie tak? – Co? Wszystkie urzędowe sprawy już macie pozałatwiane? Bo ja nie. Mesa zawalona była spiętrzonymi krzesłami, kartonami, z niektórych wyglądały dzióbki czajników do herbaty. Koce z wielbłądziej wełny złożono w jednym rogu mesy. Duża ich sterta była przeważnie w kolorze dojrzałej cytryny. W nieładzie porozrzucane garnki, patelnie, łyżki różnej wielkości i kształtu. W ogóle był to majdan sprzętu hotelowo-kuchennego, po prostu z mesy zrobiono magazyn. Ale nie to było najważniejsze, co jest tu złożone i na czym kto siedzi. Ważne, jak będziemy płynąć, jak wy sobie to wyobrażacie? – Mikołaj, Zyga, jak to z nami będzie? – zwróciłem się do swoich partnerów, w szukaniu tej wątpliwej egzotyki. Może ona nie nastąpi, jak się wyda? – Może ty najlepiej to wyjaśnisz, Zygmunt? Znałem go na tyle dobrze, wiedziałem, że człowiek obdarzony taką intuicją jak on, nieźle w skrajnych sytuacjach życiowych daje sobie radę. Pełen tupetu każdą przeciwność losu bierze na wesoło. Jureczek był poza nawiasem naszego problemu. On nie miał wygórowanych ambicji. Zrobili go starszym marynarzem i basta. W normalnych warunkach pływania, żeby nim zostać, trzeba wspinać się po strzeblach, najpierw praktykantem pokładowym trzeba być, następnie młodszym marynarzem, kolejny przeskok to marynarz. I taki adept zawodu pracuje na statku nie wiadomo jak długo, by dostąpić zaszczytu i zostać pełnym starszym marynarzem. Reguły nie ma, fach swój musi dobrze opanować. – Wiemy, że Jureczek jako taki marynarzem nigdy nie był. W czasach młodości pływał za trymera palacza na parowcach jakimi były s.s. „Toruń”, s.s. „Narocz” i na innych też, zawsze jednak pod pokładem, nigdy na pokładzie. A najczęściej wycierał korytarze GAL-u, następnie u armatora jakim zostały Polskie Linie Oceaniczne. Ja myślę, że z nim kłopotu mieć nie będziemy. Stary wyrzuci go ze statku przy pierwszej nadarzającej się okazji, jak się zorientuje, kogo mu podesłali – zawyrokował Mikołaj. – Ale co z nami? Musimy uzgodnić stanowiska na pierwsze spotkanie z kapitanem. Jak wiemy, on jest przekonany, że przysłali mu starszych marynarzy, czyli A-B, ale wiadomo kim jesteśmy. Który z nas stał na sterze, bywał na mostku, opuszczał i podnosił baumy, klarował liny, robił klar na pokładzie? Wiemy ostatecznie, że te czynności wykonywać będziemy. Taka będzie nasza rola do odegrania. Chłopaki, nie możemy dopuścić do tego, by ośmieszyć się w oczach starego z Anglii. On obierze kurs i poprowadzi statek do Indonezji. A my? – Może wreszcie coś powiesz, Zygmunt. Jak sobie wyobrażasz tę podróż z takimi jak… Lepiej nie dokończę. – Gadaj, czas ucieka. Tylko się uśmiechnął. Jego czerwona, pucołowata gęba nabrała rumieńców, oczy przymrużył jak przed blaskiem promieni słonecznych. A może licho coś sobie przypomniał? Ale co? – Otóż powiem wam tak: pływałem swego czasu na pokładzie. – Ale zdążyłeś wszystko zapomnieć, wywiało z głowy. Nie mam racji? – Niezupełnie – odpowiedział. – Nie gorączkuj się, Konrad, właśnie jest okazja, bym sobie na tej łajbie wszystko przypomniał. I zrobię to. – A zatem arkana pracy na pokładzie nie są tobie obce. – Obce czy nieobce, jak trzeba będzie, to będą takie jakbym tylko to wciąż robił. – Pocieszyłeś nas – powiedziałem z powagą.– Kamień spadł nam z serca. – Czy wy także tak myślicie, Bogdan, Mikołaj? – Owszem, wyrażał się dość jasno. – Zygmunt, miel ozorem i mów co chcesz i tak cię teraz nie sprawdzimy. Śmiało możesz sobie do życiorysu dopisać fragment opowieści o swoim marynarstwie na pokładzie. Nam to wszystko jedno. Dlatego proponuję, byś przed kapitanem grał pierwsze skrzypce. Robił dużo szumu, był wszędzie tam, gdzie trzeba. Wachty będą wcześniej rozpisane, rób tak, byś pierwszy stanął za sterem. Oswoimy się z tą myślą, musimy być psychicznie przygotowani. Będziesz naszym zbawieniem, idziesz na pierwszy ogień. Jasne? – Ciebie na pierwszego sternika stary powinien powołać, zgadzasz się z nami? – chce wiedzieć Mikołaj. – Tak musisz lawirować, aby on nabrał do twojej sympatycznej gęby największego zaufania. Później, jak już będziemy w morzu, opowiemy mu szerzej o sobie, a w czarowaniu go będziemy wydatnie ci pomagać. – Dobrze Mikołaj mówisz, wszystko w nogach i rękach Zygmunta. Od jego tańca na pokładzie dużo będzie zależało. Humory nam się poprawiły, nie damy się tak łatwo zdemaskować. Oj, życie! – Obiecuję wam, że wszystko będzie ok. – Jesteś tego taki pewny, Zyga?– spojrzeliśmy po sobie. Nie żartował. – Sprawa jest poważna, a poruty nie powinno być. – I nie będzie – twardo powiedział ten, który niby już marynarzem na pokładzie był. – Pięknie, zatem wszystko jest ustalone. Teraz wszystko zależy od sytuacji i może próżne są nasze strapienia? – Ja wam to mówię, Zygmunt steruje pierwszy i to jest całe sedno tej wyprawy – nasze być albo nie być. – Kto powiedział? – Ja Mikołaj, ale przede mną Hamlet. – Nie Hamlet, tylko Szekspir – zakończył ten spór Zygmunt. Zbieramy się, kto ma co do załatwienia to biegiem, wszyscy nie mamy paszportów, co jest najważniejszym dokumentem, ważniejszym od książeczki żeglarskiej. – A biuro paszportów otwarte tylko do godz. 16.00 o ile się nie mylę. – Ja mam po drodze, mieszkam w Gdańsku. Ale zanim, to wpierw wstąpię do Kapitanatu Portu, żeby i mnie tak ładnie do książeczki żeglarskiej jak Jureczkowi wszystko wpisali. Wyszliśmy z mesy pojedynczo. Wachtowego przy trapie nie było. Dokerzy jeszcze na przerwie obiadowej. Ładunku na kei pozostało niewiele. Do nocy powinni zakończyć załadunek. Jureczek mocował się z liną na dziobie. Zrywał się północno-wschodni wiatr, niebo zaciągnęło się chmurami. Wachtowy zobaczył, że schodzimy. Zostawił liny na dziobie i przyczłapał. – Uciekacie już? – Jak widzisz – odpowiedział mu Gorodecki. – Pilnuj cumy, liny muszą pracować równo. Wiatr się wzmaga odpychający, a co to znaczy… może przypomnieć? – Za kogo ty się masz?– ale się odgryzł. – Będzie spokojnie. Na wszystko mam oko. – Pilnuj tylko okularów, wiatr czasem porywa – zdobył się na dowcip Mikuś. – Nie kracz gruby, zbierajcie się wreszcie – słyszę mechanika. Co on też za interes może mieć do mnie, ale to nie było do mnie a do Jureczka. – Pamiętaj o trapie. Rano się zobaczymy. – Dobrze, do widzenia, do jutra! – No to cześć, Jureczku. Wopista tylko zerknął na przepustkę. Za bramą wyjściową z portu rozeszliśmy się. Każdy miał swój własny bagaż spraw do załatwienia. A że kolejność dla każdego była inna, więc ja pierwszą, którą chciałem mieć z głowy, było odwiedzenie kapitanatu portu, którego biura mieściły się na Dworcu Morskim. Nie zabawiłem tam długo z pozoru bez większych przeszkód i zbędnych komentarzy. Od ręki zostałem obsłużony przez pana w mundurze. Musiał być jednak służbistą lub był trochę przygłuchy. Podałem skierowanie, pisało tam czarno na białym, ale kazał sobie powtórzyć z czym przyszedłem. Głośno, bo nie dosłyszał. Więc dwa razy powtórzyłem, że chcą mnie za starszego marynarza na statek. – A jaki? – chce koniecznie wiedzieć. Widział wyraźnie, że mi pilno. – Ten statek, proszę pana, m.s. „Duwet” się nazywa. – Indonezyjski, prawda? – Czy ma pan jakieś zastrzeżenia do jego nazwy? – Ja?...nie, skądże. Co też panu do głowy przyszło. Już załatwiam. Mam listę załogi, nie wszyscy się zgłosili. – Wiem, jeszcze dwóch moich kolegów do pana przyjdzie, oficerze – tak mi się jakoś wyrwało. Spojrzał z ukosa. – To widzę. Tak, rzeczywiście widział, miał przecież listę przed nosem. Nie wiedział tylko, że mnie cholera już bierze. A książeczkę żeglarską, którą ze skierowaniem mu wręczyłem, oglądał ze wszystkich stron, przewertował kartki; najwidoczniej zainteresowały go poprzednie statki, na których pływałem. Może on do ankiety zbierał dane? To możliwe. Ale nie to go interesowało. Uśmiech rozlał się na jego twarzy, usta jak wrota mu się otworzyły, pokazując sztuczną szczękę. Tak, widziałem, bo ją językiem podpierał. Udało się, ale śmiać się nie przestawał. Ja czekałem, wreszcie doszedł do siebie, uspokoił się. Obserwowałem jego fizjonomię. – Proszę pana – powiedział – jak wynika z zapisów, to wszystkie możliwe działy przeszedł pan na statku. – Co też pan sugeruje, nie wszystkie. Kapitanem to jeszcze nie byłem. – No, tego bym oczywiście nie powiedział. Ale już i za pełnego stewarda pan byłeś. – Owszem, to prawda i cóż z tego? – Co tam jeszcze… – zaczął wyliczać – chłopcem pokładowym, praktykantem w maszynowni, i motorzystą, smarownikiem na parowcu. A teraz mam panu wpisać starszego marynarza? – Jeśli łaska, proszę bardzo. – Już się robi – pięknym kaligraficznym pismem wpisał do książeczki to co należy. Ładny charakter pisma ma, jucha, przeleciało mi przez myśl. Czy w życiu codziennym też taki pedantyczny, zdecydowany? Zastanawiałem się przez chwilę. Może on też pływał w swoim czasie. Jakby dla podkreślenia tego, co wpisał, przyłożył podłużną pieczątkę – Kapitanat Portu Gdynia w prawym dolnym rogu. Tym podmuchaniem na datownik upewnił mnie, że z dniem dzisiejszym stałem się pełnoprawnym członkiem załogi statku m.s. „Duwet”, zaangażowanym do nowej, nieznanej mi pracy. Urzędnik Kapitanatu Portu oddał mój dokument, a ponieważ widziałem jak wpisywał angaż, więc już nie sprawdzałem. Książeczkę włożyłem do tylnej kieszeni spodni. Podziękowałem grzecznie. Mając świadomość, że jest pieczątka podłużna i data 31 sierpień 1960 rok, jak również pieczątka okrągła Związku Zawodowego Marynarzy i Portowców. Dla mnie to wszystko bardzo ważne. I jak cierpliwie, spokojnie czekałem na ten wpis, tak teraz, jak się to dokonało, możliwie szybko chciałem nadgonić czas. Dzień przed podróżą Opuściłem Dworzec Morski. Ten kolejowy – oddalony był o 15 minut drogi. Na autobus nie czekałem, własne nogi były pewniejsze. Ruszyłem z kopyta szybkim krokiem przed siebie. Daleko nie uszedłem. Na wysokości Urzędu Celnego zatrzymała się taksówka. Nie zwróciłem na nią specjalnie uwagi, a cóż mogła mnie ona obchodzić?... a jednak. Wysiadła z niej szykowna, młoda kobieta z małym chłopcem, była elegancko ubrana. Na sobie miała ciepły, welwetowy w tonacji ciemnej zieleni kostiumik. Był bardzo ładny, podobał mi się, ale to tylko tyle. Kobieta młoda, zresztą jak wiele innych, jedna z tysiąca. Miałem zamiar pójść dalej na dworzec PKP, tylko sam nie wiem, dlaczego zatrzymałem się, spojrzałem. Kobieta stała przy taxi. Chłopiec, może 7-letni, nie zważał na strażnika, na którego terenie znajdował się Urząd Celny. Strażnik z karabinem o długiej lufie usiłował odpędzić chłopca od bramy, nie wyszło, musiałby mieć zdecydowane ruchy. Za stary dziadzio był. Że też takiego postawili do pilnowania urzędu. Zwróciłem się do kierowcy, to byłaby okazja dla mnie. Pytam, czy będzie czekał na panią? – Ależ nie, zapłaciła za kurs. Ona tam posiedzi dłużej. Proszę, miejsce jest wolne, jeszcze ciepłe. – Dziękuję, do Gdańska podrzuci mnie pan? – Oczywiście, siadaj pan. Dobrze się składa, bo ja też na postój do Gdańska. Tą panią przywiozłem z Wrzeszcza. Ona tu do męża jechała. Ten chłopiec to nie jej, tylko jej siostry, która na Akademii Medycznej leży, coś z nią tam było. Chłopiec został pod opieką cioci. – Czy ona tak panu z detalami o sobie opowiadała? – przyznaję, że byłem trochę opryskliwy. Też miałem ciężki dzień, który się jeszcze nie zakończył. W domu chciałbym być jak najszybciej. Nie odpowiedział. A ja daleki byłem od prowokowania go do zwierzeń. Miałem swoje życie, zwłaszcza to obecne. On też swoje. Co też Mirka sobie myśli, że tak długo nie wracam do domu. Z pewnością zaczyna się o mnie martwić. Co ona powie, jak jej oznajmię nowinę. Zawsze jest na to przygotowana, o każdej porze dnia może to nastąpić. Wiedziała, że tak się ma rzecz cała. Ale gdy oczekiwanie na statek zamienia się w rzeczywistość rozstania, wtedy nie może nic. Oczy stają się tylko wymownie błyszczące, wilgotnieją, robią się takie smutne. Odzwierciedlają całą jej psychikę. Co też ona wtedy myśli, gdy pakuję walizkę, którą ze sobą zawsze w rejs zabieram. Nie skarży się, nie narzeka. Jest dzielna… to wiem. Oj… jak mi przykro, muszę jej to powiedzieć. Taksówka minęła Sopot, nawet tego nie spostrzegłem. Patrzyłem bezmyślnie na mijane jak w kalejdoskopie obrazy, stare domy i te po wojnie wybudowane. Widziałem je, znałem z widzenia, orientowałem się na tyle, na ile było mi to potrzebne. Jakie one będą za 20, 30 lat? Życie tętniącej ulicy zza szyby jadącego samochodu jest inne, bardziej intrygujące, a ci którzy gonią, mają różne swoje sprawy do załatwienia. Taksówka dość szybko połykała kilometry, ulicą na wprost w stronę Gdańska. Wciśnięty w oparcie tylnego siedzenia obserwowałem to wszystko. Z ulicy 20 Października w Sopocie wjechaliśmy w Grunwaldzką, to już mamy Gdańsk-Wrzeszcz. Włodarze Trójmiasta powinni jej taką dać nazwę, ul. Trójmiejska, byłoby swojsko, na ten przykład od ul. Świętojańskiej w Gdyni po samo centrum Gdańska – jedna nazwa. Ale nie wiem, czy mieszkańcy to by zaakceptowali. Uciekałem myślami na boki, by nie koncentrować się na tym, co mnie czeka. Fajna maszyna ten pontiak. Ile on może palić? Taksówkarz kupił go zapewne od pływającego. Mogę się tylko domyślać, że sprowadzony został drogą morską z Antwerpii, Rotterdamu czy Hamburga, tam zalegają na szrotach, a pływającym to się opłaca. Niezły interes, obie strony zadowolone. To była hossa i okazja do dorobienia się. No więc dojechaliśmy do centrum Gdańska. Jakby wiedział, maszynę skierował na ul. Rajską. Ostrożnie zapytał, zauważył że nie jestem rozmowny. – A dokąd każe pan za pozwoleniem się zawieźć? Bo na tej Starówce to zakazy, nakazy, przejazdy i objazdy. – Dobrze wiem – odpowiedziałem. Podałem nazwę ulicy i wskazałem palcem na w głębi widoczną rozłożystą lipę. – Przy niej proszę się zatrzymać. Drugiego drzewa na tej ulicy nie ma. Tylko to jedno się ostało po zawierusze wojennej. Ta kochana lipa zaglądała w nasze okna na piętrze. W miesiącu czerwcu jej zapach wypełniał całe mieszkanie. A wieczorem przy otwartym oknie przyjemnie było wchłaniać jej aromat, który kojąco upajał i uspokajał, pozwalał odczuwać tchnienie innego, bogatszego życia. To, które mieliśmy, zatrzymało się w miejscu. Od tej pory do samego ranka było naszą własnością. Naszym kochaniem, do którego we wspomnieniach zawsze wracaliśmy. Zapłaciłem należność za kurs. Podziękowałem i wysiadłem. Kierowca tylko na to czekał, kiwnął dłonią. Niemiłego miał pasażera. Trudno. Ruszył z miejsca z warkotem silnika, od razu straciłem go z oczu. Spojrzałem w okna mieszkania, były pozamykane. Może nie ma mojej żony w domu? Wolałbym to ja otwierać jej drzwi, mieć tę przyjemność. Od domu dzieliło mnie zaledwie kilkanaście kroków. Ciężko! Jak to będzie? Czego się spodziewa? Co najpierw mam jej powiedzieć? Udawać wesołego, rozbawionego faceta? Może wtedy i jej taka atmosfera się udzieli? Powiem, że wreszcie mam statek, nową pracę, że skończyły się miesiące wyczekiwania. Los uśmiechnął się do nas, więc powinna zagościć radość. No nie… ależ byłoby to piękne. Prawda w takich przypadkach jest zupełnie inna. Mój dom. Wracałem do niego… W nim było to, co inni nazywali ciepłem rodzinnym. Często to powiedzenie krążyło wśród marynarzy… I ja to ciepło miałem. Byłem przeświadczony, że to moje jedyne prawdziwe kotwicowisko, bezpieczna zatoka, laguna, rafa, do której dostęp bywa trudny i zdradliwy z racji mojej tu nieobecności. O nie!... tak dosłownie nie myślę. Nigdy nie dopuszczałem, aby mogło być kiedykolwiek inaczej. Ona zawsze jest jedna, niepowtarzalna, czysta, prawdziwa, po prostu moja. Nie było uczucia, które mogłoby podważyć do niej zaufanie. I to jest moja troska i moja radość. Życie przy niej szczodrze mnie obdarowało. Byłem szczęśliwy. Cztery miesiące na lądzie minęły jak sen. Narzekać nie wolno, szkoda… ten stan oczekiwania mógł się jeszcze przesunąć. Dobry i tydzień być z nią razem. Dla szczęścia, które jest zawsze tylko jedno, obojętnie z kim przyszło by mi żyć na co dzień. Jest ona jak źrenica w oku. Przystań była spokojna, ale cóż jak trzeba ją opuścić, wtedy kotwica zawsze idzie w górę. A statek dziób swój kieruje na pełne morze. Sternik steruje, ślady za rufą pozostawia, to jego przeznaczenie. Jakie dalsze będą manewry tego statku?...nic konkretnego przewidzieć nie jesteśmy w stanie. Ile też myśli naraz trzeba poszeregować w skołatanej głowie na odcinku kilkunastu metrów… do drzwi mieszkania, w którym czekają żona i synek. On na pewno o tej porze odsypia swoją godzinkę poobiednią. Pora na mnie. Pożegnam swój dom, moją małżonkę, maleńkiego… tę okruszynę. On jeszcze na szczęście nie rozumie, co się wokół niego dzieje. Jakże często rodziny marynarskie muszą przejść przez tę próbę ognia. Nie jestem odosobniony, muszę zachować fason. Delikwent na długo pozostawi swoich bliskich samych w kraju, gdzie nieraz przecież wraca po wielomiesięcznej podróży, a syn czy córeczka tuląc się do swojej mamy, nie chcą, boją się na obcego dla nich pana spojrzeć. Ile wtedy tłumaczenia, próśb, perswazji trzeba, by przekonać, że wrócił z dalekiej podróży twój tatuś, wasz ojciec. Do jakiej kategorii ten stan można zaliczyć? To nie jest wesołe ani przykre, po prostu w tym środowisku codzienne. Już tak bardzo się nie śpieszyłem. Po schodach na piętro wszedłem jakbym to nie był ja. Zadzwoniłem w umówiony sposób, Mirka jakby na ten sygnał czekała. Jestem, w końcu wróciłem. Pocałowałem ją jak zawsze, upodobałem sobie jej oczy. One zresztą też wybrały mnie przez przypadek, ale to już zupełnie inna historia. Nie mogłem sobie przypomnieć, co ja w nich takiego zobaczyłem, gdy po raz pierwszy spojrzeliśmy na siebie. Wciągnęła mnie do środka. – Jak ja się cieszę! Tak się o ciebie martwiłam, gdzie tak długo byłeś? Kochany mój! Odgrzeję obiad, na pewno nic nie jadłeś. Wyjątkowo dużo dziś mówiła. Nie czekała na moje wyjaśnienia. Zakrzątnęła się przy obiedzie. Powiedziała do mnie: – Usypiałam małego, przed chwilą zasnął. Nie wchodź do niego teraz, mógłbyś go jeszcze obudzić. W nocy jak wiesz marudził, nie mógł spać… może wyrzynają mu się ząbki. – Nie wiem… może. – Konrad, co z tobą?... Jesteś taki… sama nie wiem. – Jest dobrze, wszystko w porządku. Usiadłem w kuchni na taborecie, na swoim zwykłym miejscu pod oknem. Ulica wąska, widok nieciekawy, można było prawie oprzeć się o parapet okna domu po drugiej stronie. Musiałem w końcu wydusić z siebie to, co załatwiłem w Gdyni. Od czego mam zacząć… szukałem jakiegoś rozsądnego wybiegu, punktu oparcia. Mirka odwrócona plecami mieszała zupę w garnku. Nie wiedziałem, co wymyśliła na dzisiejszy obiad. Zapach podpowiadał, że to jarzynowa. Bo jej aromat jest ledwo wyczuwalny, nie drażni podniebienia, jak dajmy na to grochówka, którą po prostu czuje się na odległość. Razu pewnego moja matka opowiadała, jak będąc młodą mężatką poszła na zakupy. Było to bardzo dawno temu, jeszcze przed II wojną światową. Wychodząc przykazała mojemu ojcu, by pilnował ognia pod garnkiem z grochówką. Ma się gotować na wolnym ogniu… ledwo, ledwo. Mąż, znaczy mój tata, powiedział, by się nie martwiła, zapewniał, że będzie tak jak sobie życzy. Mama uspokojona poszła sobie z torbą na targ, a mój ojciec dołożył do paleniska pod kuchnią węgla na full. Uspokojony, że ogień nie wygaśnie, że zadość uczynił prośbie swojej pani, odszedł do swoich zajęć. Rodzicielka na rynku poczuła, że gdzieś u kogoś coś w garnku się przypala. I to coś ją tknęło. Pomyślała o swojej grochówce i się nie pomyliła. Zostawiła zakupy, których jeszcze nie kupiła i w te pędy do swojego domu. A, że miało to miejsce w takim małym miasteczku na Pomorzu, gdzie nie spojrzeć wszędzie było blisko. Młoda była, więc szybko znalazła się przy swojej kuchni. Garnek osmolony, czarny, pozostała skorupa z grochówy. Szczęście, że chałupy ojciec nie spalił. Ojciec do winy się nie poczuwał. Zrobił dokładnie to, o co go żonka prosiła. Po jakiego licha teraz to sobie przypomniałem. Zamiast wobec tych wspomnień uśmiechnąć się, bo też było z czego. Czułem jednak, że mam nieszczególną minę. Dobrze, że jeszcze Mirka miała swoją zupę i że stoimy do siebie plecami. Zawsze obserwowałem ją z wielką przyjemnością. Była spokojna, opanowana, pełna subtelności; kobieca. Lecz gdy kuchenka stroi jej psikusy, wtedy się irytuje, niby to głupstwo, ale dla niej był to problem domowy numer jeden. Mielimy taką małą, kawalerską, na dwie fajerki, często się zanieczyszczała, a może gaz był temu winien. Nie znałem przyczyny, i nagle mnie olśniło. – Słuchaj, Mirka, kupimy nową kuchenkę, taką z piekarnikiem, o której zawsze marzyłaś. – Spojrzała na mnie z niedowierzaniem, a ja ciągnąłem dalej: – Wrócę z rejsu, to długo nie potrwa i wtedy zrealizujemy twoje marzenie, a tą starą wyrzucimy do piwnicy albo na śmietnik. – Spojrzała na mnie uważnie, zamurowało ją, a w jej oczach dostrzegłem błysk rozdrażnienia. – A kiedy ją kupimy? – zapytała. – Jak wrócę z rejsu – odpowiedziałem. – Z jakiego rejsu, o czym ty Konrad w ogóle mówisz. – No z tej podróży, w której będę uczestniczyć w charakterze starszego marynarza. Wyobraź sobie, że właśnie dzisiaj zamustrowałem na statek – brnąłem dalej z opowieścią szybko, by nie dać jej dojść do słowa. Jeszcze nie ochłonęła. – Statek jutro późnym wieczorem a może następnego dnia rano odpływa z Gdyni. Ten rejs, jak zapewniają mnie, nie potrwa długo, raptem dwa, trzy miesiące. Płyniemy tylko w jedną stronę, powrót samolotem. Wyraźnie była oszołomiona, nie mogła w to uwierzyć, z razu nie odpowiedziała, tylko jakby skuliła się w sobie, zmalała. Jej pogodną twarz przeszył grymas bólu. I mnie się smutno zrobiło. Podeszła do mnie, głowę złożyła na ramieniu i cichutko skarżyła się na swój los, płacząc. – Znowu samej, z dzieckiem, przyszło mi teraz pozostać. Co ja biedna pocznę… – Uspokój się, kochanie, bądź dzielna. To właśnie takie nasze życie, wiesz o tym nie od dziś, będziesz musiała ponownie się dostroić, przyzwyczaić, czego nieraz już doświadczyłaś u mego boku. – Mówiłem jakby z poczuciem winy. – Masz rację, ty mój marynarzu. Widzisz, staram się, jestem już opanowana i wcale nie płaczę – wytarła oczy fartuchem. – Damy sobie radę, zabiorę Sławusia, pojadę do moich rodziców. Wcześniej kupię bilet na ranny ekspres. Przed południem będę w Warszawie. – Sama jak mogła dodawała sobie otuchy. Tak było z nią zawsze, gdy ją opuszczałem. Mówiła do mnie jeszcze, nie miałem sumienia jej przerywać. – Jak wiesz, Konrad, dla mnie zawsze najgorsze są pierwsze dni rozłąki. Strasznie powoli przyzwyczajam się do twojej nieobecności; nic na to nie poradzę. Poszukaj lekarstwa, które by żal i tęsknotę we mnie stłumiło, uśmierzyło ten ból, który tak ciężko jest mi znosić. – Proszę, nie mów tyle, śliczna moja… Dziękuję, że tak właśnie te sprawy potrafisz sobie przetłumaczyć. Widzisz jasno, jak one wyglądają. Mirka, ja tej jarzynowej zupy nie muszę teraz jeść, podgrzejesz, jak wrócę z biura paszportów. Idę, nie powinno mi to zająć więcej niż pół godziny, może trochę dłużej. – Kochanie, pospiesz się, będę czekała. Zanim wrócisz, poukładam twoje rzeczy w walizce, jaką ze sobą zabierzesz. – Włóż do niej tylko to, co niezbędne. Ty zresztą najlepiej wiesz, co mi potrzebne. – Jakże zależy mi na tym, by te ostatnie godziny zapamiętała, by nie rozpłynęły się we mgle. Ostatnie chwile bycia razem nie muszą wyrażać się słowami, wystarczą gesty, mimika twarzy. Zawsze obrazy zapamiętane w chwili rozstania utrwalają się najlepiej w nas samych. Pożegnania, te najczulsze, tkwią w człowieku wiele miesięcy, a nawet lat. Obrazy takie odnajdujemy również w kabinie, we własnej koi, gdy układamy zmęczone pracą ciało do snu. To namiastka domu, który opuściliśmy, która każe spojrzeć w tamte dni ostatniego uśmiechu, westchnienia. Tak to sobie wszystko przypominam idąc przez renesansowe uliczki starego Gdańska, gdy kieruję kroki do biura paszportowego. Procedura otrzymania do rąk paszportu marynarskiego odbiega zasadniczo od formalności załatwianych w kapitanacie portu. Mając paszport mogę z nim podróżować niemal po całym świecie, wędrując przez morza i oceany i porty, do których statek będzie zawijać. Paszport wręczył mi urzędnik o wyglądzie przypominającym księdza w cywilu. Mam paszport wydany na dwa lata i wpis do książeczki żeglarskiej. Mogę płynąć. Pozostał dom, do którego wracam na ostatnią noc. Rano będę już na statku, nie w maszynowni, a na pokładzie.\n<a href="https://cyfroteka.pl/ebooki/Rejs_do_Indonezji-ebookRO/p00624760i006" target="_blank" title="Rejs do Indonezji [Kazimierz Ciemny] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="https://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Rejs do Indonezji [Kazimierz Ciemny] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


Newsroom / Dr Agata Miętek Liderem Praktyki Prawa Pracy\nZ przyjemnością informujemy, że do grona prawników naszej Kancelarii dołączyła dr Agata Miętek, ekspert w obszarze prawa pracy i ubezpieczeń społecznych, która objęła stanowisko Lidera nowo powstałej Praktyki Prawa Pracy.\nAgata Miętek jest adwokatem, ekspertem w obszarze prawa pracy. Od ponad 9 lat wspiera polskich i zagranicznych przedsiębiorców w stosowaniu polskiego prawa pracy, ubezpieczeń społecznych oraz prawa imigracyjnego. Posiada bogate doświadczenie w kompleksowej obsłudze przedsiębiorców w obszarze indywidualnego i zbiorowego prawa pracy. Doradzała w zakresie prawa pracy i ubezpieczeń społecznych przy transakcjach jak również w restrukturyzacjach zatrudnienia, które obejmowały przejścia zakładów pracy bądź ich części, zwolnienia grupowe i likwidacje zakładów pracy. Wspierała klientów w zakresie legalizacji pracy i pobytu cudzoziemców w Polsce, jak również delegowania obywateli polskich za granicę i obywateli państw trzecich do Polski. Reprezentowała klientów w pracowniczych postępowaniach sądowych oraz w postępowaniach przeciwko ZUS.\nJej zawodową pasją jest dostarczanie rozwiązań, które odpowiadają na potrzeby przedsiębiorców w sposób zapewniający efektywność i bezpieczeństwo.\nOd marca 2020 r. łączy pracę w Kancelarii z pracą adiunkta w Zakładzie Prawa Pracy w Akademii Leona Koźmińskiego, gdzie wykłada prawo pracy, prawo ubezpieczeń społecznych i prawo imigracyjne.\nJest autorką publikacji z zakresu prawa pracy, w tym monografii pt. „Swoboda umów oraz jej ograniczenia przy kształtowaniu treści stosunku pracy” wydanej w 2019 r. nakładem wydawnictw C.H. Beck oraz współautorką komentarza do Kodeksu pracy wydanego w 2020 r. pod redakcją dziennika Rzeczpospolita.\nJest laureatką międzynarodowego rankingu The Legal 500 EMEA 2019, w którym otrzymała nagrodę Recommended Lawyer w kategorii Employment. W grudniu 2019 r. zdobyła trzecią nagrodę w XXI edycji konkursu na najlepsze prace magisterskie i doktorskie w dziedzinie pracy i polityki społecznej organizowanego przez Instytut Pracy i Spraw Socjalnych.


Chińskie rowery wjeżdżają do Europy | Biznes na Next.Gazeta.pl\nChińskie rowery wjeżdżają do Europy\nKarol Bogusz 05.09.2017 18:08\nPopularny w Chinach system wypożyczania rowerów Mobike walczy o europejskie rynki. Na razie są obecni w Manchesterze i Londynie.\nW połowie marca liczba użytkowników samoobsługowych wypożyczalni rowerowych w Chinach przekroczyła 28 milionów. Liczbę rowerów do wypożyczenia szacowano na ok. 4 mln, a – jak wynika z raportu instytucji badań rynku iiMedia – przed końcem roku ma ich być już 20 mln.\nWalczą o wielki rynek\nZaostrza się rywalizacja pomiędzy dwoma największymi firmami, Ofo i Mobike, które wydają obecnie miliony dolarów na powiększanie floty i innowacje\nChiński rynek bike-sharingu jest o tyle wyjątkowy, że rowery są tu całkowicie niezależne od firmowych stacji. Dzięki lokalizacji GPS i dzięki aplikacjom na smartfonach pojazdy można oddawać w dowolnym miejscu, wystarczy zapiąć zamek.\nDlatego miejskie place, parki i chodniki pełne są rowerów gotowych do wypożyczenia. Czasem – niestety – można je zobaczyć wiszące na drzewach albo spoczywające na dnie kanałów. Taka sytuacja martwi władze niektórych miast. Pekin już ustanowił strefy, w których nie wolno pozostawiać rowerów, a obostrzenia dotyczące bike-sharingu planowane są również w Szanghaju.\nMobike fot. Mobike\nW czerwcu tego roku firma Mobike skutecznie wkroczyła do brytyjskiego Manchesteru, a aktualnie przygotowuje się do walki o ulice Londynu. Według zapowiedzi w stolicy rowery będzie można wypożyczać od września za 50 pensów za 30 min plus 29 funtów depozytu. Manchester był dla Mobike setnym miastem prowadzenia działalności i jednocześnie pierwszym poza Azją. Londyn będzie drugi w kolejności.\nKolejnymi europejskimi miastami budzącymi zainteresowanie Chińczyków są Florencja i Mediolan. We Włoszech cena wypożyczenia roweru wynosi 30 centów za pół godziny Na razie nie pojawiły się żadne zapowiedzi dotyczący innych krajów Europy, ale wiadomo, że dyrektor Mobike Davis Wang do końca 2017 planuje prowadzić działalność w 200 miastach. Poza Chinami i wspomnianymi już Włochami i Wielką Brytanią firma działa też w Japonii, Tajlandii i w Singapurze.\nDali Polakom miejski rower. A teraz chcą podbić Skandynawię, "strategicznie wydarzenie"


Olej kokosowy jest jednym najbardziej naturalnych kosmetyków. Powszechnie nazywa się go olejem piękności…\nOlej kokosowy działa na skórę odżywczo, nawilżająco i antybakteryjnie. Dzięki swym właściwościom może on zastąpić niemal całą gamę kosmetyków. Nie wierzysz?\nWystarczy tylko wymieszać łyżkę oleju kokosowego z dwiema łyżkami soli i cukru albo mielonej kawy. Tak przygotowaną miksturą masuj ciało pod prysznicem. Aby rozjaśnić nieco skórę na kolanach czy łokciach, warto dodać do peelingu świeży sok z cytryny.\nDzięki swojej delikatności, olej, można także zaaplikować wokół oczu. Nałóż go więc, a przekonasz się jak antyoksydanty w nim zawarte pozbędą się twoich zmarszczek.\nWymieszaj łyżkę oleju z dwiema rozkruszonymi na pył tabletkami węgla aktywnego (kupisz w aptece wersję w kapsułkach) i nałóż na szczotkę do zębów. W trakcie szorowania- najpierw- możesz się siebie wystraszyć, ale później sama zobaczysz jak twoja wybielająca pasta pozbywa się osadu z kawy czy papierosów. Zamiast węgla można dosypać odrobinkę proszku do pieczenia. Olej kokosowy ma właściwości antybakteryjne, dlatego warto wypróbować w domu przepis na pastę w roli głównej właśnie z nim.\nMaska do włosów i kosmetyk nawilżający\nJeśli chcesz nawilżyć włosy, nałóż przed myciem olej. Możesz tez wykorzystać go po umyciu głowy, zamiast odżywki. Pamiętaj jednak o małej jego ilości, ponieważ inaczej włosy będą wyglądały tak jakby były przetłuszczone. Regularne stosowanie maski z oleju kokosowego usunie problem związany z przesuszeniem głowy.\n4 łyżki oleju kokosowego wymieszaj z ¼ szklanki sody oczyszczonej. Następnie nałóż odrobinkę na okolice pach. Jeśli wolisz wersję zapachową dodaj do przygotowanej mikstury ulubiony olejek eteryczny.\nNałóż na wacik odrobinę oleju kokosowego i poczekaj chwilkę, aby się rozpuścił. Następnie zmyj swój make- up tak, jakbyś miała w ręku preparat do demakijażu. Pilnuj tylko, żeby olej nie dostał się do oczu, ponieważ może je podrażnić. Gdy skończysz swój demakijaż, rozgrzej w dłoniach kolejną małą porcję oleju, a następnie wymasuj nią buzię. Na koniec spłucz pozostałości letnią wodą.\nOdżywka z oleju kokosowego idealnie zregeneruje wysuszone skórki oraz przywróci paznokciom nawilżenie. Najlepiej, jeżeli codziennie będziesz wmasowywać ją przez kilka minut, tuż u nasady. Jeśli wolisz rzadziej np. 2 razy w tygodniu, przygotuj sobie maskę. Nakładaj grubszą warstwę oleju i owijaj końce palców folią. Pozostaw je tak na 20 minut, a następnie zmyj resztki. Efekty są widoczne po około 2 tygodniach regularnego stosowania.\nŚrodek do golenia\nTo absolutny hit. Nałóż na nogi (albo inne części ciała) grubszą warstwę oleju kokosowego, a zobaczysz jak szybko i sprawnie pójdzie ci golenie. Ponieważ olej ma właściwości antybakteryjne, nie zostawi żadnych podrażnień na skórze. No i jeszcze jeden atut- po spłukaniu nie musisz już używać żadnego balsamu, a twoja skóra jest nawilżona i pełna blasku.\n#uroda #olej kokosowy #pielęgnacja #kosmetyki\nNOXe::0.43505sek. Odwiedza nas teraz 0 zalogowanych i 20 gości


Przegląd Urologiczny - Sprawozdanie z „Sesji Plenarnej - Highlights” na 41. Kongresie PT Uw Gdańsku\nstrona główna > archiwum > Przegląd Urologiczny 2011/6 (70) > Sprawozdanie z „Sesji Plenarnej -...\nSprawozdanie z „Sesji Plenarnej - Highlights” na 41. Kongresie PT Uw Gdańsku\nW dniu 9 września br. podczas tegorocznego kongresu PTU odbyła się sesja plakatowa, prowadzona przez prof. dr. hab. n. med. Zbigniewa Kwiasa i prof. dr. hab. n. med. Henryka Zielińskiego. W ramach sesji przedstawiono 10 prac, niektóre z nich wywołały ożywioną dyskusję.\nMiłosz Jasiński i wsp. z Centrum Onkologii w Bydgoszczy przedstawili pracę pt. „Radiotermoablacja w leczeniu chorych z nowotworami nerek”. Do grupy badanej włączono 23 spośród 129 chorych, u których w latach 2003-2010 przeprowadzono radiotermoablację (RFA) guzów nerek. Do badania włączono tych pacjentów, którzy mogliby zostać zakwalifikowani do radykalnego leczenia operacyjnego z powodu nowotworu nerki Tla. W trakcie badań kontrolnych (CT i USG) u 7 pacjentów stwierdzono wznowę. U trzech z nich wykonano ponowną RFA, u dwóch nefrektomię, a u jednego częściową nefrektomię (NSS). Nie zaobserwowano żadnego przypadku rozsiewu choroby i wszyscy pacjenci poddani dodatkowemu leczeniu w ciągu średniego czasu 2 lat obserwacji pozostają wolni od choroby. Autorzy uważają, że RFA jest bezpieczną i skuteczną metodą leczenia nowotworów nerki Tla u wybranych pacjentów jako alternatywa dla NSS. Kwalifikowanie chorych, którzy mogliby być poddani NSS, do RFA, metody mającej charakter eksperymentalny, budzi jednak wątpliwości natury etycznej.\nTematem termoablacji u chorych na raka nerki zajmował się również zespół z Kliniki Urologii i Kliniki Onkologii Gdańskiego Uniwersytetu Medycznego. W pracy pt. „Odległe wyniki leczenia chorych na raka nerki za pomocą termoablacji” Artur Michałowski i wsp. przedstawili wyniki leczenia u 26 pacjentów, u których kryterium kwalifikacji do termoablacji stanowiły liczne schorzenia współistniejące, będące przeciwwskazaniem do tradycyjnych metod leczenia. Skuteczność po pierwszym zabiegu termoablacji wyniosła 71,9%, a po drugim zabiegu 84,4%. Obserwowano lepszy efekt w przypadkach guzów mniejszych i przy dłuższym czasie trwania zabiegu. Istotne okazało się również położenie guza (najlepsze wyniki w przypadku guzów dolnego bieguna, najsłabsze - w przypadku zmian położonych w części centralnej). Autorzy uważają, że w przypadku guzów nerek w stadium Tla termoablacja może stanowić opcję leczenia u pacjentów z chorobami współistniejącymi, które stanowią przeciwwskazania do tradycyjnych metod.\nPomimo znacznego zaawansowania technik obrazowania stale podejmuje się próby ich ulepszania. Współpraca urologów, patofizjologów i informatyków z ośrodków krakowskich zaowocowała pracą pt. „Angiograficzny model nerki generowany komputerowo”, którą przedstawili Maciej Augustyn i wsp. Na podstawie analizy przebiegu głównych i śródmiąższowych naczyń nerkowych w preparatach korozyjnych wygenerowali komputerowy model pozwalający przewidzieć układ naczyń miąższu na podstawie przebiegu naczyń we wnęce nerki w angio-TK. Głębsza znajomość układu naczyniowego pozwoli, zdaniem autorów, na możliwość lepszego planowania zabiegów nerkooszczędnych.\nTemat klinicznego zastosowania zaawansowanych technik obrazowania porusza również praca pt. „Operacje kierowane obrazem w nerkooszczędnym leczeniu chorych na raka nerki (doniesienie wstępne)” autorstwa Tomasza Drewniaka i wsp. Badano trójwymiarowy obraz guza i loży po jego wycięciu w odniesieniu do badań przedoperacyjnych. Według autorów, możliwość porównywania tych obrazów w czasie rzeczywistym może przyczynić się do poprawy czystości onkologicznej oraz zachowania większej funkcji nerki.\nKolejnym zagadnieniem poruszonym w czasie sesji były zabiegi retroperitoneoskopowe u chorych z rakiem nerki. W pracy pt. „Otyłość a ryzyko powikłań podczas retroperitoneoskopowej resekcji guza nerki” Piotr Petrasz i wsp. z Kliniki Urologii i Onkologii Urologicznej Pomorskiego Uniwersytetu Medycznego w Szczecinie przeanalizowali wyniki i odsetek powikłań wyżej wymienionego zabiegu w odniesieniu do wskaźnika BMI. Analiza wykazała statystycznie istotną różnicę w zakresie średniej utraty krwi i ryzyka poważnych powikłań na niekorzyść chorych z nadwagą i otyłych.\nRzadkim, jednakże istotnym problemem klinicznym są obustronne guzy nerek występujące synchronicznie. Ta grupa pacjentów wymaga indywidualnej strategii leczenia operacyjnego, dąży się do wykonania zabiegu organooszczędzającego. Najczęściej wykonywane są zabiegi w dwóch etapach, pierwszy etap dotyczy guza w mniejszym stopniu zaawansowania klinicznego. Możliwości innej strategii leczenia przedstawili Artur Michałowski i wsp. z Kliniki Urologii Gdańskiego Uniwersytetu Medycznego w pracy pt. „Jednoetapowe leczenie w przypadku obustronnych guzów nerek”. U 5 pacjentów zabieg wykonano jednoetapowo na obu nerkach, z dostępu przezotrzewnowego, nie odnotowując powikłań śród- ani pooperacyjnych. Autorzy uważają, że dostęp przezotrzewnowypozwala na uzyskanie szerokiego pola operacyjnego i w wybranych przypadkach umożliwia jednoczasowe leczenie obustronnych guzów nerek, co skraca czas rekonwalescencji oraz obniża koszty leczenia.\nCiekawy przypadek guzów jąder przedstawili Waldemar Białek i wsp. z Kliniki Urologii i Onkologii Urologicznej, Kliniki Pediatrii, Endokrynologii i Neurologii Dziecięcej oraz Kliniki Endokrynologii z Lublina w pracy pt. „Obraz ultrasonograficzny obustronnych niezłośliwych nowotworów jąder wywodzących się z tkanki pochodzenia nadnerczowego u pacjenta po obustronnej adrenalektomii”. U 19-letniego pacjenta z zespołem von Hippel-Lindau, po adrenalektomii obustronnej w piątym roku życia, stwierdzono obustronne zmiany podejrzane o rozrost nowotworowy w jądrach. Przyczyną okazała się nadmierna stymulacja adrenokortykotropowa tkanki o charakterze adrenal rest.\nPo modyfikacji leczenia hormonalnego i obniżeniu stężenia ACTH we krwi zmiany znacznie się zmniejszyły. Pacjenta zakwalifikowano do bacznej obserwacji endokrynologicznej, urologicznej i radiologicznej. Autorzy zwracają uwagę, że pacjenci z wysokim stężeniem ACTH i stymulacją tkanki typu adrenal rest są narażeni na powstawanie niezłośliwych guzów jąder, a świadomość tego zjawiska pozwala uniknąć niepotrzebnego leczenia operacyjnego.


okucia okienne - Katalog bayard PR5\nFirma Amate jako autoryzowany hurtownik produktów metalowych dostarcza swoim klientom narzędzia budowlane oraz wszelkiego rodzaju produkty metalowe. Miejscem działalności firmy jest Stargard Szczeciński, lecz przedsiębiorstwo chętnie realizuje zamówienia również poza obszarem podstawowej działalności. Propozycja obejmuje narzędzia budowlane takie jak młotki, przecinaki, piły i również brzeszczoty oraz wkrętarki i również narzędzia murarskie. Dobra jakość i również trwałość narzędzi jest tym co wyróżnia firmę Amate na rynku polskim. Korzystając ze sklepu internetowego w sposób wygodny i również prosty można skompletować całe zamówienie. Niezwykle grunt jest, ażeby w jednym miejscu można było zamówić śruby, zawleczki, podkładki czy złącza do drewna BMF. Prace budowlane często wymagają zastosowania materiałów ściernych takich jak ściernice, papier ścierny czy krążki.\nSłowa kluczowe: zamki wpuszczane, zamki wierzchnie, samozamykacze\nTani dom w Hiszpanii? Tak, teraz to możliwe. Nawet jeżeli potrzebujesz się zadłużyć na 30 lat i zaciągnąć kredyt hipoteczny w banku w Hiszpanii. W biurze ibermaxx Hiszpania may zadziwiająco tanie oferty sprzedaży pięknych, nadmorskich nieruchomości w Hiszpanii . Oferty z takich...\nOryginalne silniki elektryczne Gdańsk\nNamawiamy do odwiedzin miasta Gdańsk, w którym znajduje się baza naszej firmy. Jeżeli potrzebne są Państwu części eksploatacyjne do specjalistycznych maszyn, to zdecydowanie potrzebujecie przybliżyć sobie naszą propozycję. Specjalizujemy się w hydraulice siłowej, przez co możecie być...\nTrudnimy się wykonywaniem druków i dokumentów na potrzeby szkolnictwa podstawowego, średniego i wyższego. W naszej ofercie znajdują się dzienniki szkolne w tym dzienniki lekcyjne i dzienniki zajęć wychowawczych, świadectwa szkolne wykonane na papierze normalnym z giloszem (gilosz - zawiły...