Napisane: 1 marca 2010, o 13:14\nDołączył(a): 30 maja 2007, o 20:57\nAmbiwalencja (intencjonalność dwuwartościowa) (łac. ambo - obaj + valens, valentis - mocny, skuteczny) – postawa, charakteryzująca się jednoczesnym występowaniem pozytywnego jak i negatywnego nastawienia do obiektu (np. ciekawość i strach dziecka wobec pojawiającej się w otoczeniu nowej osoby; jednoczesne uczucie miłości do rodzica oraz nienawiści za np. fizyczne znęcanie się), głoszeniem całkowicie sprzecznych stwierdzeń (ambisentencja) lub wykonywaniem sprzecznych ze sobą czynności (ambitendencja) bez świadomości ich sprzecznego charakteru. Stanowi jeden z głównych objawów dezintegracji psychicznej w schizofrenii. Termin wprowadził do psychiatrii Eugen Bleuler w 1911 roku.\njestem zdrowym psychicznie czlowiekiem:-) heh\nNapisane: 1 marca 2010, o 13:47\nGabi - to dobrze ale, że jesteś dziewczynką to przykładu nie przytoczę jak może być jednocześnie śmiesznie i strasznie\nNapisane: 1 marca 2010, o 13:53\nNapisane: 3 marca 2010, o 20:59\nGabi, dla mnie dwie książki Esther i Jerry Hicks'ów są debeściakami:\nCudownie wręcz opisują sedno sprawy, a do tego zawierają pomocne ćwiczenia.\nBo to nie jest tak, że wypowiadasz magiczne zaklęcie i pojawia się marzenie. Chodzi o zmianę swojego nastawienia. Czyli generowanie z siebie pozytywnych aspektów, a to bywa że pochłania trochę czasu, no i co najważniejsze - to można wyćwiczyć.\nOt choćby takie małe ćwiczenie: zasypiając i budząc się dziękuję za wszystko za co jestem w stanie. Czyli wyzwalam w sobie pokłady wdzięczności za którymi maszeruje radość.\nDarku, mnie ta jednoczesna dwoistość uczuć nie pasuje. Sekret opowiadający o prawie przyciągania wg mnie niesie przesłanie dotyczące stanu naszych emocji, ale tych podwalin.\nBardzo ogólnie o tym ludzie mówią: żeby czuć się dobrze. Czyli jeśli myślę o marzeniu to odczuwam satysfakcję, taką spokojną radość. To coś jak bierzesz do ręki jakiś swój ulubiony przedmiot i się nim spokojnie zachwycasz. Wtedy nie ma miejsca na uczucia z drugiej strony, czyli jakieś obawy etc. I takie nastawienie tworzy cuda w życiu człowieka.\nNapisane: 3 marca 2010, o 21:06\nI takie nastawienie tworzy cuda w życiu człowieka.\nTak to zjawisko znane już ludom pierwotnym, stąd wzięły się różne religie i obrzędy szamańskie.\nNie wiem czy znasz Dsideratę (niektórzy prości ludzie twierdzą, że to jest tekst dla alkoholików) ale jeżeli się wczytasz w ten prosty tekst i zastosujesz w niej zawarte uwagi będzie Ci się znacznie lepiej żyło w zwariowanym świecie\nNapisane: 3 marca 2010, o 23:53\nWitam Bronislawek fajnie ze piszesz o tycj ksiazkach tez je znam i uwielaboam z nimi wlasnie pracowa:-)) polecam ci rowniez ksiazki Deepaka oraz Eckhard Tolle mam jego ebooki jakbylbys zanimtereaowany..moh´ge ci wyslac. Wiesz tym tematem zajmuje sie od okolo 10 lat i wiele w ciagu tego czasu zrozumialam...i wiele przezylam i przezywam. W tamtym roku zrobilam kurs Reiki rozwijam sie dalej:-))) Dwa lata temu robilam kursy Silvy ...takze dobrze czuje co masz na mysli:-)))))))))))))))))\nZasady szczesliwego zycia:\nZasady pomyślnego życia.\nPomyślność i szczęście w świecie materialnym, fizycznym są nierozłącznie zwiazane z pomyślnością i zadowoleniem emocjonalnym. Gdy emocjonalnie odczuwasz spełnienie i zadowolenie, gdy jesteś szczęśliwy jesteś też zdrowy. Twoje ciało nie wykazuje symptomów chorobowych.\nKiedy czujemy się tak naprawdę szczęśliwi?\nSłuchaj mądrości swojego ciała, które różnymi sygnałami daje ci znać o komforcie i dyskomforcie. Kiedy chcesz podjąć decyzję, określone zachowanie, zapytaj swoje ciało: "jak to czujesz?". Jeśli twoje ciało wyśle sygnały o fizycznym lub emocjonalnym stresie, napięciu, dyskomforcie uważaj! Zastanów się czy dany kierunek, w którym się wybierasz jest słuszny i właściwy dla ciebie. Jeśli poczujesz natomiast w ciele zadowolenie, spokój, entuzjazm idź śmiało. To jest kierunek twojego sukcesu.\nŻyj daną chwilą, teraźniejszością. Bądź tu i teraz. To jest właśnie ta chwila, którą masz. Wykorzystaj ją maksymalnie. Nie rozprawiaj nad przeszłością i nie zamartwiaj się przyszłością. Przeszłość miałeś już szansę przeżyć a przyszłość tak czy inaczej ciebie czeka. Dana tobie chwila teraz jest jedna i niepowtarzalna. Akceptuj i przyjmuj całkowicie cokolwiek przychodzi do ciebie. Doceniaj to, ucz się z tego, a następnie odpuść. Teraźniejszość jest jaka powinna być. Odzwierciedla prawa natury, które przyniosły tobie ten właśnie moment, fizyczną odpowiedź na twoje myśli. Ten moment jest rezultatem twoich działań i myśli w przeszłości. Jest dokładnie taki jaki ma być. Zaakceptuj, nie walcz i nie mocuj się z terażniejszością. Wykorzystaj ją natomiast w pełni!\nSpędzaj trochę swojego czasu w ciszy, aby zagłebić się w sobie. Zatrzymaj się! Nie pędź, nie gnaj do przodu. Weź głęboki oddech i zastanów się nad sobą. Co kryje się głęboko w twoim sercu, jakie pragnienia i tęsknoty? Zwróć uwagę na twoje wewnętrzne życie. Zwróć uwagę, zauważ swoją intuicję, która może stać się twoim najlepszym przewodnikiem. W ciszy znajdziesz odpowiedzi na najważniejsze dla ciebie pytania.\nZrezygnuj z zewnętrznej akceptacji. Oczywiście, że jest ważne jak inni nas oceniają i czy nas akceptują, jednakże wszystko musi być wyważone. Ty sam powinnieneś być sędzią swojej wartości. Patrz na innych i ich reakcję na ciebie, ale oceniaj się sam.Ty sam ustalasz sobie własne cele i do nich dążysz, bez względu co inni myślą. Takie postępowanie da ci wolność.\nJeśli zauważysz, że reagujesz ze złością i negatywnym uczuciem w stosunku do jakiejś osoby lub okoliczności, pomyśl, że tak naprawdę walczysz sam ze sobą. Twoja określona reakcja, twoja złość i opór są obroną wynikającą ze schematów i starych ran, które w w sobie nosisz. Gdy pozbędziesz się złości i uświadomisz sobie jej pochodzenie, uleczysz siebie i swój stosunek ze światem.\nWiedz, że świat zewnętrzny odzwierciedla twój świat wewnętrzny. Ludzie, na których reagujesz najmocniej, najbardziej emocjonalnie z miłością czy nienawiścią są projekcją twojego wewnętrznego świata. To co najbardziej drażni ciebie w danym człowieku, jest tym czego nie akceptujesz w samym sobe, to czemu zaprzeczasz. To co podoba ci się w drugim człowieku, jest tym czego pragniesz dla siebie. Potraktuj swoje związki i relacje z drugim człowiekiem jako zwierciadło, które jest przewodnikiem twojej samowiedzy a tym samym twojego rozwoju. Jeśli zrozumiesz, że świat zewnętrzny jest odzwierciedleniem twojego świata wewnętrznego i zaczniesz odpowiednio reagować, wówczas to czego będziesz pragnął stanie się, zaś to czego nie chcesz zniknie.\nZrzuć z siebie ciężar osądzania a będziesz czuł się lżejszy. Osąd narzuca na daną sytuację jej wartościowanie. Czynisz ją dobrą lub złą, gdy tymczasem dana sytuacja jest jaka jest. Wszystko można zrozumieć, wybaczyć i zaakceptować. Przykładając do danego zdarzenia swoją ocenę odcinasz się od zrozumienia, zamykając tym samym proces, w którym uczysz się kochać. W osądzaniu, ocenie innych odzwierciedlasz swoje braki samoakceptacji. Pamiętaj, każda osoba, której wybaczasz przyczynia się do wzrostu twojej samoakceptacji i miłości do samego siebie.\nNie zanieczyszczaj swojego ciała toksynami. Toksynami z jedzenia, picia czy emocji. Twoje ciało to coś więcej niż tylko organizm do podtrzymywania istnienia. Potraktuj swoje ciało jako pojazd na drodze twojej ewolucji. Zdrowie każdej twojej komórki bezpośrednio wpływa na pomyślność twojego całego "jestestwa".\nZastąp swoje postępowanie wynikające ze strachu na postępowanie wynikające z miłości. Lęk, obawa, strach to produkty twoich wspomnień i one należą do przeszłości. Tam powinny pozostać. Rozpamiętując naszą przeszłość i bolesne wydarzenia tracimy bezproduktywnie zasoby energii, której mamy określone zasoby. Porzuć lęki i obawę zastąpując je miłością.Miłością kieruj się w swoim postępowaniu.\nZrozum, że fizyczny świat jest tylko odzwierciedleniem głębszej, "Większej Inteligencji". Inteligencja ta jest twórcą każdej substancji i każdej energii. I część tej Inteligencji zamieszkuje też w tobie. Jesteś częścią całości. A ponieważ jesteś nierozerwalnie związany z całością, powiaż jesteś częścią Ziemi, nie możesz sobie pozwolić na zatruwanie powietrza, wody i ziemi, gdyż w ten sposób zatruwasz sam siebie. Również na głębszym pozimie nie możesz sobie pozwolić na zanieczyszczanie swojego umysłu, nie możesz pozwolić sobie na "złe myśli", ponieważ każda twoja myśl ma swój wyraz i wpływ na całość. Jesteś częścią całości. Życie w harmonii i czystości jest największym dobrem, które możesz ofiarować sobie i Ziemi.\nNapisane: 8 marca 2010, o 21:21\nKiedyś czytałem Desideratę, ale średnio mnie urzekła, widać jakieś troszkę inne mam wewnętrzne nastawienia i potrzeby. ALe ogólnie tekst ten odbierałem pozytywnie, z tym że troszkę jakby mnie ograniczał. Stąd brak pełnego zachwytu.\nPiękne to pisarstwo Gabi, a co to, tylko nie pisz że Desiderata?\nz tego jak ją pamiętam to była mała jakaś i trochę inaczej traktowała o tych sprawach.\nale dla przykładu klucz pierwyj:\n"Słuchaj mądrości swojego ciała, które różnymi sygnałami daje ci znać o komforcie i dyskomforcie. Kiedy chcesz podjąć decyzję, określone zachowanie, zapytaj swoje ciało: "jak to czujesz?". Jeśli twoje ciało wyśle sygnały o fizycznym lub emocjonalnym stresie, napięciu, dyskomforcie uważaj! Zastanów się czy dany kierunek, w którym się wybierasz jest słuszny i właściwy dla ciebie. Jeśli poczujesz natomiast w ciele zadowolenie, spokój, entuzjazm idź śmiało. To jest kierunek twojego sukcesu"\nto tak też trochę ogranicza, ponieważ częśto zauważam wzloty i upadki mojego stanu wnętrza. Czyli są okresy gdy pieję pieśni pochwalne dla stworzenia, a kiedy indziej jest tak, że wolałbym siedzieć sam, bo jeszcze komuś nagadam jak się okazja nadarzy.\nI teraz w tych okresach wzlotów, to moje plany rozbudzają mnie, rozpalają i potrafię się cieszyć, skakać z radości gdy o nich myślę. A gdy nadejdą te czasy pochmurne, to na myśl o marzeniu już nie cieszę się tak bardzo, a nawet może pojawić się zwątpienie i inne takie emocje. No i wtedy moje ciało też potrafi inaczej reagować, mogę poczuć jakieś gorąco w brzuchu etc.\nStąd ten punkt akurat do mnie nie przemawia, przynajmniej w takim sensie jak go odbieram. Bo można na to spojrzeć inaczej, że moje ciało jest wskaźnikiem, który sygnalizuje:\nalarm! alarm! czujesz się podle! przestań marzyć bo zrobisz sobie kuku!\nteraz czas na oderwanie głowy od ciemnych chmur!\nNo i wtedy robię coś aby poprawić moje morale, aby potem móc spokojnie marzyć.\nNapisane: 21 marca 2010, o 21:47\nHej nie to nie Desiderata...to madrosci z Jogi..z Reiki itp\nOne nie ograniczaja...pamietaj kazdy ma podobne odczucia jak ty,...to normalne..niestety...wlasnie dlatego nasze emocje sa nam pomocje bo gdy sie zle czujesz..gdy mozemy komus przywalic albo wyrzygac...to wlasnie te emocje..poporzednily negatywne mysli....iiiiiiii jezeli ten stan obserwujemy nie osadzajac go...juz duzo sie nauczylismy:-))))))) ..polecam tobie ..ksiazki Eckarda Tolle, Deepaka czy Hicksow oni wspaniale wlasnie te rzeczy opisuja..i ucza jak sobie pomoc i sie wyzwolic zn naszych "mek". Pozdrawiam\nNapisane: 23 marca 2010, o 15:10\nNo przeca napisałem że Hicksowie to moje debeściaki\nA Ty mi ich polecasz\nI zdaję sobie sprawę, że emocje to nasz kompas,\nale emocje to nie jest wyrocznia\na tak właśnie odebrałem ten punkt co go podałaś,\nże to nie jest wskaźnik żeby uważać, albo taka kontrolka że stan wnętrza jest do bani więc należy go zmienić\ntylko aby od tego wszystko pozostałe uzależniać\nz całą pewnością emocje to bardzo ważna sprawa jeśli chodzi o prawo przyciągania,\nbo pokazują czy przyciągam w tym momencie braki, ból, ograniczenia etc. czyli czy generuję opór, czy jestem po drugiej stronie, czyli jestem generatorem obfitości\nNapisane: 23 marca 2010, o 15:14\nDla znawców tematu polecam NLP w pigułce:\n1. Mapa nie jest terytorium.\n2. Ludzie sami budują własne doświadczenie.\n3. Osoba to coś więcej niż jej zachowanie.\n4. Znaczenie komunikacji polega na reakcji jaką ona wywołuje.\n5. U źródeł każdego zachowania leżą pozytywne intencje.\n6. Umysł i ciało to część tego samego systemu, nawzajem na siebie oddziałujące.\n7. Wszyscy działamy doskonale.\n8. Nie ma porażek, jest tylko informacja zwrotna.\n9. Opór to komentarz na temat nadawcy. Może być znakiem niewystarczającego dopasowania.\n10. Każdy problem ma swoje rozwiązanie.\n11. Odpowiadam za swój umysł i osiągam rezultaty.\n12. Niezależnie od tego, za kogo się uważasz, zawsze jesteś kimś lepszym.\n13. Jeśli choć jedna osoba potrafi coś zrobić, to znaczy, że każdy może to zrobić.\n14. Możliwość wyboru jest lepsza od jej braku.\n15. Zmiana może być szybka i łatwa.\n16. Osoba charakteryzująca się największą elastycznością panuje nad systemem.\n17. Każdy ma wszystkie zasoby potrzebne do wprowadzenia zmian i osiągnięcia sukcesu.\n18. Nie można nie reagować.\nNapisane: 4 kwietnia 2010, o 21:24\nDołączył(a): 4 kwietnia 2010, o 21:05\nNie polecam tej ksiazki do czytana.Potrafi niezle namieszac w głowie.Ksaizka ta mowi o potedze ludzkiego rozumu,ze kazdy czlowiek moze osiagnac wszystko za pomoca mysli.Do konca nie jest to prawda.Autorka twierdzi ze to co myslimy wysylamy we Wszechswuiat i to do nas powraca i staje sie rzeczywistoscia.Czyli jesli pomyslimy ze chcemy miec milion dolarow to wszechswiat nas wyslucha i zatroszczy sie aby nas tym obdarowac.Jest to racjonalistyczne podejscie do zycia.Jesten katoliczka i wierzę iz cale dobro,ktore otrzymujemy pochodzi od Boga ktory Nas stworzyl.Nie mamy prawa zawracac sie do kogos innego o pmoc gdyz Bog mowi,,Nie bedziesz mial bogow cudzych przede mna''.Czlowiek z natury jest dumny dlatego mysli iz,,poradzi sobie sam,bez boga''.Dlatego powstaje tyle historii na temat pozyskiwania szczescia.Czlowiek jest naiwny i wierzy w to co tam pisze,gdyz pragnienie czlowieka jest wyryte w sercu czlowieka.Jednak nie taki jest sens zycia.czlowiek zwsze bedzie cierpial,Jezus tez cierpial.jedynie pomocy mozna szukac u Boga.,,Bog jest MiLoscia''dlatego nigdy nie opuszcze czlowieka.Dlatego jesli bedziemy wierzyc zu On nam pomoze to tak sie stanie.,,Wszystko o co w modlitwie prosic bedziecie,stanie sie wam,tylko wierzcie ze otrzymacie''Marka 11,24\nNapisane: 4 kwietnia 2010, o 21:29\nIrenka, spokojnie to zwykłe czytadło w to miejsce lepiej już poczytać Agatę Christie\nPrzeczytałem, mam namieszane w głowie tak samo jak przed lekturą Byrna.\nCzyli nie zaszkodziło\nNapisane: 4 maja 2010, o 18:44\nIrenka, Sekret bazuje na prawie przyciągania, tym co opisują Hicksowie.\nA ja tam dostrzegam kupę boskości. Czyli dopiero gdy nasze wnętrze zjednoczymy z boską cząstką to wtedy dzieją się cuda.\nTo jest taka nowoczesna droga do Boga. Może dla tych co są zawiedzeni religią w której zostali wychowani? Może dla tych co cierpią nagminne ubóstwo?\nI tak krok po kroku odkrywają, że droga ku obfitości wiedzie poprzez zjednoczenie swojego wnętrza z tym doskonałym ja, które ludzie różnie nazywają: Wyższe ja, Bóg, Doskonałe ja, Nadświadomość etc.\nA ze swojego doświadczenia powiem, że im bardziej uskuteczniam tą wiedzę, tym jestem bardziej otwarty na innych, bardziej pewny siebie, spokojny, nie denerwuję się z byle powodu. I rzeczy-pragnienia coraz łatwiej się objawiają.\nTakże to nie siła umysłu sprawia, to inna siła - wyższa sprawia że marzenia się realizują. Moc pochodzi ze sfery ducha, nie ze sfery materialnej, tej fizycznej co w niej nasze łepetynki działają\nNapisane: 7 maja 2010, o 21:01\nDołączył(a): 7 maja 2010, o 20:20\nJa też przeczytałam sekret,książka ta daje wiele do myślenia,pojawia sie również wiele pytań,czytałam wiele opini nie tylko na temat tej książki ale również o potędze umysłu,wiem na pewno że coś w tym jest również z własnego doświadczenia( po analizie pewnych drobnych sytuacji), moge powiedzieć że pozytywne myślenie pomaga. Zastanawia mnie tylko czy ten sposób myślenia ciągłego wyobrażania,dziękowania,doregob samopoczucia o czym pisze autor książki nie zaczniemy żyć w złudnym świecie fantazji że naprawde tak jest,zawróci nam w głowie i zacznie nam sie naprawde wydawać że jesteśmy szczęśliwi???? bo w to uwierzymy.Nie należy też krytykować czegoś z góry i nawet nie próbując zakaładamy że to bzdury,a może warto zaryzykować.Czasem potrzeba porządnego kopa żeby zmienić swoje myślenie czego mi brakuje wg.mnie to nie takie łatwe się pzestawic na inne fale zwłaszcza w dzisiejszym społeczeństwie.\nNapisane: 27 września 2010, o 19:03\nOstatnio natknąłem się na wspaniałe dzieło. Pewien naukowiec bazując na różnych dziedzinach nauki udowadnia wiele ciekawych spraw, które to do tej pory były przekazywane przez różnych mniej lub bardziej zakręconych głosicieli.\nNajważniejsze dla mnie jest jednak to, że pięknie udowadnia, że Sekret działa, bo to nasze przekonania mają wpływ na nasze życie.\nTylko dodam - nie zraźcie się proszę wielkim tempem, po prostu trzeba znaleźć te 3 godziny aby spokojnie z wielkim skupieniem obejrzeć\nbo to jest uczta dla otwartego umysłu


Wczesne życie. Małgorzata Nocuń << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00157 006232 22578673 na godz. na dobę w sumie\nISBN: 9788381910149 Data wydania: 2020-02-12\nW Polsce co dziesiąty noworodek przychodzi na świat przedwcześnie. Dzięki postępowi neonatologii przeżywają dzieci, których jeszcze dekadę temu nie można było uratować urodzone w dwudziestym drugim czy dwudziestym czwartym tygodniu ciąży (próg przeżycia). Jeśli dzięki rehabilitacji rozwijają się prawidłowo, mówi się o cudzie. Jeśli ciężko chorują, ich życie zamienia się w uporczywą terapię. Nikt w chwili narodzin nie wie, jak będzie.\nTo, czego doświadczają matki wcześniaków, można porównać ze stresem bojowym. Są słabe, bezsilne, pełne poczucia winy, dręczone wątpliwościami. Muszą szybko zapomnieć o sobie, by pomóc dziecku, które zaczyna najcięższą walkę o życie. Na Oddziale Intensywnej Terapii Noworodka wcześniaki spędzają nieraz wiele tygodni, a nawet miesięcy. Najgorsze są poranki i wieczory. Poranki bo trzeba wejść na oddział i dowiedzieć się, czy przez noc nie stało się nic złego. Wieczory bo zostawia się dziecko. Rodzicom każdego dnia towarzyszą niepewność i poczucie zagrożenia. Jedno i drugie może już nigdy ich nie opuścić.\nSeria BEZ FIKCJI O… Joanna Woźniczko-Czeczott, Macierzyństwo non-fiction. Relacja z przewrotu domowego Rachel Cusk, Po. O małżeństwie i rozstaniu Sylwia Szwed, Mundra Rachel Cusk, Praca na całe życie. O początkach macierzyństwa Joanna Jagiełło, Hotel dla twoich rzeczy. O życiu, macierzyństwie i pisaniu Katarzyna i Jarosław Klejnoccy, Próba miłości. Jak pokochać cudze dziecko\nMałgorzata Nocuń Wczesne życie\nKsiążka, którą nabyłeś, jest dziełem twórcy i wydawcy. Prosimy, abyś przestrzegał praw, jakie im przysługują. Jej zawartość możesz udostępnić nieodpłatnie osobom bliskim lub osobiście znanym. Ale nie publikuj jej w internecie. Jeśli cytujesz jej fragmenty, nie zmieniaj ich treści i koniecznie zaznacz, czyje to dzieło. A kopiując ją, rób to jedynie na użytek osobisty. Projekt okładki Marianna Sztyma Projekt typograficzny i redakcja techniczna Robert Oleś / d2d.pl Copyright © by Małgorzata Nocuń, 2020 Opieka redakcyjna Przemysław Pełka Redakcja Ewa Polańska Korekta Katarzyna Barcik, Magdalena Jakubowska Skład Agnieszka Frysztak / d2d.pl Skład wersji elektronicznej d2d.pl ISBN 978-83-8191-014-9\nSpis treści Seria Strona tytułowa Strona redakcyjna Dedykacja Wojna Zawieszenie broni Po wyzwoleniu Kolofon\nMojej Mamie i mojemu Chłopczykowi\nNa fotografii widnieje mężczyzna w garniturze, trzyma w rękach maleńkie niemowlę, owinięte w biały becik przepasany ozdobną kokardką. Dziecko wygląda nienaturalnie. Wydawać by się mogło, że to kukiełka, laleczka, wszystko ma miniaturowe: główkę, rączki, dłonie, a oczy zamknięte. Tym lekarzem jest Martin Couney. W 1903 roku otworzył w parku rozrywki Luna Park pod Nowym Jorkiem wystawę. W kilkunastu żelaznych przeszklonych inkubatorach pokazywał przedwcześnie urodzone dzieci. Nikt nie wierzył, że tak niedojrzałe noworodki mają szanse na przeżycie, dlatego szpitale i rodzice oddawali je tam, bo sądzili, że to dla nich jedyna szansa ratunku. Służyły rozrywce, jednocześnie walcząc o życie. Za obejrzenie wcześniaków widzowie płacili dwadzieścia pięć centów. Pieniądze z biletów pozwalały na opłacenie pielęgniarek i leków. Couney przeszedł do dziejów medycyny jako Doktor Inkubator – ocalił tysiące amerykańskich dzieci i stworzył podwaliny neonatologii. Być może gdyby nie jego upór, gen ryzyka, wiara w niemożliwe, opisana w tej książce historia nie mogłaby się wydarzyć.\nM. obudziły drgawki, jej ciało oblewał zimny pot, krzyknęła. Do łóżka podeszła pielęgniarka i pochyliła się nad nią. – Co się dzieje? – zapytała, po czym podwinęła rękaw koszuli M. i założyła ciśnieniomierz. Mankiet zacisnął się na ramieniu, urządzenie zapiszczało. Pielęgniarka krzyknęła: – Doktorze! – Gdzie jest moje dziecko? – zapytała M. – Proszę się uspokoić, oddychać spokojnie – powiedziała pielęgniarka. – Gdzie jest moje dziecko? Gdzie jest Julek? – M. mówiła coraz głośniej, przez łzy. – Na Oddziale Intensywnej Terapii Noworodka, tu, w szpitalu, na trzecim piętrze. – Muszę go zobaczyć. – Proszę się uspokoić, brak informacji to dobra informacja. Jeśli nikt do pani nie schodził, to znaczy, że dziecko żyje. M. poczuła, jak zimno przeszywa ją do szpiku kości, ból ściskał jej klatkę piersiową i gardło, oddychała z trudem. Wydawało jej się, że słyszy każde uderzenie swojego serca. Pulsujący ból w skroniach, mroczki przed oczami i co chwilę błyski światła, jakby patrzyła na burzę. – Proszę połknąć tabletki i spróbować zasnąć. – Pielęgniarka podała jej leki i szklankę wody. – Chcę go dotknąć, mieć przy sobie – powiedziała M. – To niemożliwe. M. przesunęła dłonią po brzuchu, był pusty, rana po cięciu cesarskim obrzmiała, pod opatrunkiem wyczuwalny był szew. – Nie przeżyję tego, nie dam rady. – Płakała coraz głośniej. – Boże, Boże. – Słowa zaczęły więznąć jej w gardle. – Przeżyje pani, nie jest pani jedyną kobietą w takiej sytuacji. Wszystkie tu mają podobnie. Pielęgniarka zdjęła z ramienia M. ciśnieniomierz, wpatrywała się w nią i mówiła coś czułym, opiekuńczym tonem (M. nie mogła dosłyszeć słów), uścisnęła jej dłoń, pogłaskała po spoconej głowie. – Podamy jeszcze coś na uspokojenie – powiedział lekarz. – Pani jest w lęku. – Karmię dziecko. Nie mogę. – Teraz pani życie jest najważniejsze, proszę się stosować do zaleceń – odparł. M. opadła na łóżko. „Brak informacji to dobra informacja, jeśli nikt do pani nie schodził, to znaczy, że dziecko żyje” – słowa pielęgniarki wracały do M. co kilka chwil. Poczuła, że leki uspokajające zaczynają działać, oddychała wolniej, ale nie usnęła. Noc minęła w letargu, co kilkanaście minut wydawało jej się, że zasypia, by po chwili usiąść na łóżku i martwo spoglądać w okno, z którego padał strumień światła, raz po raz dochodził ją odgłos karetki pogotowia – oddział, na którym leżała M., znajdował się tuż obok Szpitalnego Oddziału Ratunkowego. Wczesnym rankiem do sali numer jeden, w której ją umieszczono, weszły pielęgniarki. M. patrzyła na koronę palmy rosnącej w szklarni tuż za oknem, okna szpitala wychodziły na ogród botaniczny. Było jeszcze przyjemnie chłodno, upał zaczynał się po południu, choć lato powoli miało się już ku schyłkowi. – Pobudka – powiedziała jedna z pielęgniarek i uchyliła okno. – Proszę pań, pobudka – powtórzyła. – Duszno tu, więc tylko uchylam okno, żeby nie zawiało paniom piersi i nie wdało się zapalenie, bardzo niebezpieczne w połogu. – Zlecenia dla sali numer jeden – mówiły między sobą pielęgniarki. – U pani pod oknem będzie krew do pobrania, u pani pod ścianą leki i zastrzyk przeciwzakrzepowy. Proszę połknąć, popić i podwijamy rękaw koszuli. A tu co mamy? Zastrzyk przeciwzakrzepowy. Proszę odsłonić ramię – zwróciła się do M. pielęgniarka. – I podamy leki na nadciśnienie. M. podciągnęła rękaw i spojrzała w stronę drzwi. Otwarły się na oścież, wjechało przez nie łóżko z rudowłosą kobietą. – Mój Boże, chłopak, trzeci chłopak, mam trzeciego syna – mówiła. Była spokojna, uśmiechała się. „Ona jedna tu nie płacze” – pomyślała M. Zatrzymała wzrok na jej ramieniu, które pokryte było sińcami, świeżymi, bordowozielonymi, i powoli znikającymi, żółtymi. Kobieta poczuła na sobie wzrok M. – Jestem Zosia – powiedziała. – Siniaki – powiedziała M., z trudem opierając się o zagłówek. – Leżę tu prawie miesiąc – odparła Zosia. – To od zastrzyków przeciwzakrzepowych, dostaję je, bo przy porodzie wycięli mi macicę, potem kolejna operacja, usunięcie mięśniaków. M. spojrzała na łóżko obok, leżała na nim bez ruchu kobieta. Teraz odwróciła głowę w stronę M., jakby poczuła na sobie jej wzrok. – Cześć, boli – powiedziała ochrypniętym głosem. – Bardzo boli – powtórzyła, patrząc wciąż na M. Miała założony woreczek przypominający cewnik, przez rurkę sączyła się do niego krew. M. uświadomiła sobie, że ją pamięta, leżały obok siebie dwie noce temu, w sali nazywanej salą cięcia, po operacji M. Oddzielał je parawan, pielęgniarki od czasu do czasu go uchylały i M. mogła w słabym świetle zobaczyć jej twarz. Miała na imię Kasia, jej syn urodził się z nieuleczalną wadą serca, zaraz po narodzinach zamierzano przewieźć go do szpitala specjalistycznego, na oddział kardiochirurgiczny, ale musiało się zwolnić miejsce, czekała go operacja. – To po krwotoku – powiedziała, wskazując na woreczek z krwią. – Podczas cięcia dostałam silnego krwotoku. M. poczuła łzy napływające do oczu i mocniejsze bicie serca. „Muszę do niego iść” – pomyślała. Bała się, bała się zobaczyć swoje dziecko. – Nie płacz – powiedziała Zosia. – Który tydzień ciąży, ile ważyło dziecko? – Dwudziesty dziewiąty, 1080 gramów. A twój? – Trzydziesty pierwszy, prawie dwa kilogramy, ale wszyscy moi synowie byli duzi. Nad M. pochyliła się położna. – Laktacja. Musi pani zadbać o pokarm dla dziecka. Na szafce obok łóżka zostawiła instrukcję obsługi laktatora oraz plastikową torebkę, którą wkłada się do mikrofalówki, żeby zdezynfekować wcześniej dokładnie umyte pod bieżącą wodą części urządzenia. Żeby pobudzić laktację, pokarm należy odciągać co dwie–trzy godziny, także w nocy, siedem minut jedna pierś, siedem minut druga, potem pięć minut, potem trzy. M. nie widziała wyraźnie, kształty rozmywały się jej przed oczami, serce biło bardzo mocno. Przystawiła laktator do piersi, w pojemniczku nie pojawiła się ani jedna kropelka pokarmu. Kolejna próba i kolejna. M. nie miała siły, z trudem siedziała. Na korytarzu dało się słyszeć szuranie kapci, powoli, noga za nogą, szła kobieta z sąsiedniej sali. Zgarbiona otworzyła drzwi, by po chwili oprzeć się o blat, na którym stała mikrofalówka do dezynfekowania laktatorów. Pacjentka przychodziła co trzy godziny, po każdym odciągnięciu mleka, także w nocy. – Dzień dobry – powiedziała. Podeszła do zlewozmywaka, wyciągnęła wszystkie części laktatora, bardzo dokładnie je umyła i spłukała pod bieżącą wodą. Umieściła elementy w plastikowym worku, nalała do niego odpowiednią ilość wody destylowanej i włączyła mikrofalówkę na trzy minuty. Chciała wypełnić czymś czas, zanim urządzenie zabrzęczy, oznajmiając, że skończyło pracę. Urwała kilka listków ręczników papierowych i wycierała nimi blat. M. widziała, że kobieta cierpi, ale odciąga pokarm regularnie. „Dzielna” – pomyślała. Spojrzała na leżący na szafce przy łóżku laktator, wtuliła twarz w poduszkę. „Dlaczego nie potrafię?” Kolejny raz przystawiła urządzenie do piersi, ale i tym razem do pojemnika nie spłynęła ani kropelka mleka, sutki zaczęły boleć. – Pomogę ci – zaoferowała Zosia. Z dużym trudem wstała z łóżka, powoli podeszła do łóżka M. i usiadła blisko niej. – Nastawimy na szybsze obroty, żeby pobudzić laktację – powiedziała, przekręcając pokrętło, i upewniła się, że M. szczelnie zakrywa pierś przystawką. M. z rezygnacją spoglądała na pojemniczek, który wciąż nie wypełniał się mlekiem. – Poczekaj – poinstruowała Zosia. Gdy po długim czasie zaczęła spływać do niego żółtawa kropla siary (pierwszego mleka matki), M. poczuła, że serce bije jej szybciej. Po kilkunastu minutach na dnie pojemnika zebrała się niewielka ilość pokarmu, nie dało się przelać go do butelki, osiadłoby na ściankach. M. wciągnęła więc mleko do strzykawki, zatkała ją plastikowym koreczkiem, wstała z łóżka, założyła ochronny zielony fartuch do przemieszczania się pomiędzy szpitalnymi oddziałami, po czym z powrotem usiadła. Poruszała się z dużym trudem. Czekała na A. (swojego partnera i ojca dziecka), chciała, by zawiózł ją na Oddział Intensywnej Terapii Noworodka na wózku inwalidzkim. „Zaraz go zobaczę, zaraz zobaczę Julka” – pomyślała. A. pokazał M., w jaki sposób dezynfekować dłonie przed wejściem na oddział. M. nie mogła przeczytać instrukcji wiszącej nad umywalką, litery rozmazywały się jej przed oczami. Starannie wyczyściła każdy palec, później całe dłonie, przedramiona, długo wcierała w nie płyn dezynfekujący. Na drzwiach prowadzących na oddział widniała naklejka Wielkiej Orkiestry Świątecznej Pomocy. Do M. – odurzonej lekami – nie docierało, dlaczego tu naklejono to logo: jest ciepło, pełnia lata, WOŚP gra zimą, to wtedy ona i A. wrzucają do czerwonej puszki pieniądze, a przecież do zimy jeszcze daleko. Nagle zrozumiała, że WOŚP ratuje życie jej dziecka. Znalazła się w sytuacji, w której nigdy nie miała się znaleźć, pomaga się zawsze „innym”, tym nieszczęśliwym, i sądzi się, że nigdy nie będzie się w potrzebie, bo jest się „normalnym” i ma się „normalne życie”. A. otworzył drzwi Oddziału Intensywnej Terapii Noworodka. M. zmrużyła oczy – światło było bardzo ostre. „Jak tu głośno” – pomyślała, dźwięki respiratorów, alarmy pulsoksymetrów i pomp podających leki oraz pokarm mieszały się, niektóre nie ustawały, inne włączały się co chwilę, wydając kolejne komunikaty. Oddział wył, piszczał, huczał. Intensywna terapia noworodka ma swoje procedury (rodzic przynosi krzesło z korytarza, stawia je przy inkubatorze, nie wolno mu się rozglądać po sali ani po niej chodzić, może patrzeć tylko na swoje dziecko, przed włożeniem rąk do inkubatora należy zdjąć zegarek i biżuterię i zdezynfekować ręce). Rodzicowi wolno obniżyć inkubator, otworzyć jego okienko i dotknąć dziecka, nie może sam go wyjąć, wziąć na ręce. Oddział ma nie tylko swoje dźwięki, ale też własny zapach (środków czystości, płynu do dezynfekcji rąk, leków, oliwek pielęgnacyjnych, kremów). Położna odebrała od M. strzykawkę. – Nawilżymy śluzówkę Julka pani mlekiem, na razie syn jest karmiony przez sondę płynem przypominającym wody płodowe. A. podwiózł M. do inkubatora, Julek leżał spokojnie, na brzuchu, z główką odwróconą w kierunku okna. „Głośno tu masz – pomyślała M. – I światło takie ostre. Cierpisz”. Syn wydał jej się o wiele mniejszy niż wczoraj, kiedy zobaczyła go po raz pierwszy, zaraz po cięciu cesarskim. Teraz bała się na niego patrzeć. Kiedy poczuła, że oczy wypełniają się jej łzami i serce bije bardzo mocno, powiedziała do A.: – Wracajmy. – Czy któraś z pań chce przyjąć ciało Chrystusa? – W drzwiach sali numer jeden pojawił się ksiądz katolicki. M. odeszła od Kościoła dawno temu, sprzeciwiała się nauczaniu religii w przedszkolu i szkole, obecności krzyży w szkołach i w Sejmie, święceniu autostrad, zamiataniu pod dywan okrutnych grzechów tej instytucji. Była wierząca, uważała jednak, że w Kościele jest coraz mniej dobra. Ale tu kapłani byli potrzebni, tu, do tych obnażonych i cierpiących kobiet ksiądz miał prawo wejść, podobnie jak rabin, pastor, imam czy pop. W tym szpitalu kobiety umierały podczas porodów, rodziły dzieci martwe, obciążone wadami genetycznymi, dzieci, które wkrótce miały umrzeć albo przeżyć dwa–trzy lata w cierpieniu; z ciał martwych kobiet lekarze wydostawali dzieci i je ratowali. Chyba nigdzie indziej początek i koniec, nadzieja i jej zupełny brak, życie i śmierć nie były tak blisko siebie. – Ja – powiedziała Zosia i powoli usiadła na brzegu łóżka. – Ciało Chrystusa. – Ksiądz wydobył ze złotego kielicha komunię świętą, podał ją kobiecie i zasłonił kielich. – Amen. Po kilku godzinach pobytu na oddziale M. przestała odczuwać wstyd, odciągała pokarm, kiedy mężowie i ojcowie odwiedzali kobiety leżące na sąsiednich łóżkach. Nie zasłaniała piersi, nie krępowały jej zbyt krótka koszula nocna i wystająca spod niej siateczkowa bielizna dla kobiet w połogu. Wszystko jej zobojętniało. Powoli zmierzchało. Dni robiły się teraz coraz krótsze, M. spoglądała w okno i myślała o tym, że przecież miała leżeć na tym oddziale dopiero za dwa miesiące. Miało być normalnie, tak jak jest u normalnych kobiet, tak jak było u jej babci i matki. Matka wiele razy wspominała swój poród. W dniu, w którym M. przyszła na świat, była w pracy, wróciła do domu, spojrzała na zlew pełen garów, westchnęła i zaczęła zmywać. Położyła się późno, w nocy poczuła skurcze, założyła sukienkę, sandały (był wrzesień) i powiedziała do męża: „Idziemy”. Szpital był niedaleko, chciała się przespacerować. Kiedy M. się urodziła, jej babcia przychodziła do szpitala codziennie, nie mogła zobaczyć córki i wnuczki, prosiła więc pielęgniarki, by przekazały córce kompot z jabłek. Gotowała codziennie świeży, bo pobudza laktację. „I do mnie tak mama przyjdzie z kompotem” – myślała M., planując poród i kupując pierwsze rzeczy do wyprawki. Jej rozmyślania przerwał głos pielęgniarki. – Tu będzie pani łóżko – powiedziała, wprowadzając do sali pacjentkę. M. podniosła wzrok. „Boże, ona jest w ciąży”. Fizyczny ból przeszył jej ciało. Brzuch nowej był duży, miała na sobie czarne elastyczne getry i obcisły podkoszulek, rysował się pod nim wypukły pępek, kobieta zaciskała w ręce torbę z ubraniami i wodą mineralną, położyła ją na szafce i usiadła na skraju łóżka. – Jestem Małgosia – powiedziała. – Cześć – odpowiedziała M. – Dlaczego tu jesteś? – Mam skoki ciśnienia. Wieczorem nawet 140/110. M. oblała się zimnym potem, wpatrywała się w nową. „Ona jeszcze ma swoje dziecko, donosi je, zadbała o nie. Ja też tak mogłam, mogłam szybciej znaleźć się w szpitalu” – pomyślała. Położna wwiozła do sali aparat KTG (urządzenie monitorujące akcję serca płodu i skurcze macicy). – Który tydzień? Czuje pani ruchy dziecka? – zapytała. – Trzydziesty piąty. Tak – odpowiedziała nowa. – Regularne? – Tak. Pielęgniarka poprosiła nową, by położyła się na boku i podciągnęła koszulkę. Ukazała się biegnąca wzdłuż brzucha ciemna linia. „Linea negra, linia prowadząca od pępka do spojenia łonowego, ciemniejąca w zaawansowanej ciąży pod wpływem zmian hormonalnych, nigdy takiej nie miałam” – pomyślała M. Położna włączyła aparat. Dało się słyszeć bicie serca płodu. – Zapis będzie trwał całą noc – powiedziała. „Nie dam rady” – pomyślała M. Dźwięk przypominał jej pierwsze i zarazem ostatnie badanie KTG Julka, wykonane dwa dni wcześniej. Każdy spadek tętna. Liczby na ekranie: 90, 80, 70. Siedemdziesiąt uderzeń serca na minutę: niedotlenienie, zagrożenie życia. „Czy czuje pani ruchy dziecka?” – pytała położna. „Nie” – odpowiadała za każdym razem M. Julek nie ruszał się już wcale, oddychał z trudem, tylko obkurczona macica od czasu do czasu twardniała, powodując ból brzucha. Położna zgasiła światło. Salę wypełniał odgłos bicia serca dziecka nowej. Zapadła noc, trzecia noc M. na oddziale. Znów nie mogła zasnąć. „Julek, gdzie jest Julek?” Dotykała brzucha, nie ma go tu, rozglądała się wokół, nie ma go. Pielęgniarka zmierzyła ciśnienie, krzyknęła: „Doktorze!”, zastrzyki, leki. „Proszę pogryźć, połknąć szybko”. „Teraz walczymy o panią, wysokie ciśnienie może doprowadzić do śmierci” – powiedział lekarz. Minuta po minucie M. wspominała tydzień przed cięciem cesarskim. W nocy obudził ją lekki ucisk w nadbrzuszu. „Żebra” – pomyślała. Kobietę w zaawansowanej ciąży bolą żebra. Kilka dni później stopy i łydki M. spuchły. Wieczorem miała wrażenie, że zaraz pęknie na nich skóra, z trudem poruszała palcami, rano było lepiej, ale i tak mogła założyć jedynie sportowe sandały zapinane na rzepy. Ucisk w okolicy żeber przybierał na sile, w krótkim czasie przeszedł w nieznośny ból. – Dzieje się coś złego – powiedziała M. – Przesadzasz – odparła jej mama. – Boję się – powiedziała M. do koleżanki. – W ciąży zawsze coś boli – odpowiedziała. – Mnie też bolały żebra – powiedziała jej dentystka. M. usiadła na fotelu. W ciąży ubytki pojawiały się jeden po drugim. M. położyła rękę na brzuchu, czuła, że ruchy dziecka stają się coraz słabsze. Podczas wizyty kontrolnej M. u lekarza prowadzącego ciążę położna odnotowała wysokie ciśnienie pacjentki, 150/90. Wpisała niepokojący wynik do karty i podkreśliła go falowaną linią. Lekarz, który znał M. od wielu lat i któremu M. ufała, spojrzał na nią bez żadnych oznak zdenerwowania. – Upał, może podbiegła pani do tramwaju? – Nie – odparła M. – Przyjechałam samochodem. – Bardzo to pani wszystko przeżywa, włączymy coś na uspokojenie – kontynuował. – I zmierzmy to ciśnienie raz jeszcze. Ciśnieniomierz zapiszczał. 160/90. – Przepiszę leki na obniżenie ciśnienia, jedna tabletka dopegytu co cztery godziny, także w nocy. „Dlaczego nie pomogłam swojemu dziecku? Dlaczego pozwoliłam odesłać się do domu? Dlaczego nie powiedziałam lekarzowi, że musi skierować mnie do szpitala, po prostu musi? Dlaczego dwa dni później, podczas nocnej wizyty na Szpitalnym Oddziale Ratunkowym, kiedy już z trudem oddychałam, nie powiedziałam, że muszą mnie przyjąć na oddział, tak jak przyjęli tę nową?” M. z wysiłkiem usiadła na łóżku, wsunęła klapki, piszczało jej w uszach, chwilami nie dochodziły do niej żadne odgłosy oprócz przeciągłego pisku. Przemierzała szpitalny korytarz tam i z powrotem. Dziwiła się temu nagłemu przypływowi siły. „Muszę wiedzieć, muszę wiedzieć, dlaczego to się stało” – myślała i szeptała sama do siebie. Korytarzem przechodził lekarz. – Czy to stało się przeze mnie? Lekarz zatrzymał się i spojrzał na M. – Stan przedrzucawkowy? Czy to przeze mnie? Czy to ja jestem winna? Jak mogłam temu zapobiec? M. chciała złapać go za kitel, potrząsnąć nim, żeby tylko powiedział jej prawdę, żeby niczego nie ukrywał, nie kłamał. Chyba chciała usłyszeć: „Tak, to przez panią, nie ma pani prawa być matką, pani dziecko może teraz przez panią umrzeć”. Bo przecież M. sama wiedziała, że tak właśnie jest. – Zaraz podamy coś na uspokojenie – odparł. Mówił coś jeszcze, ale pisk w uszach nie pozwalał jej dosłyszeć wszystkich słów. – Ale czy to przeze mnie? Proszę powiedzieć, czy to przeze mnie. – Nie, nie przez panią. M. wróciła na salę, zaciskała powieki, ale nie mogła zasnąć. Wtem dał się słyszeć krzyk: – Nie mogę już, nie mogę, już nie dam rady! Nie, nie, nie! – Któraś rodzi – powiedziała wybudzona krzykiem Zosia. „A więc to możliwe, żeby urodzić tak po prostu, normalnie – pomyślała M. Poczuła dreszcze. – Kobiety przez kilka tygodni kompletują wyprawkę, pakują torbę, którą zamierzają zabrać do szpitala (ubranka dla dziecka, pieluszki, mokre chusteczki, koszulę poporodową, podkłady poporodowe, majtki z siateczki), torba kilka tygodni czeka w bagażniku samochodu albo na tylnym siedzeniu, one większość czasu spędzają w domu, odpoczywają, nagle czują skurcze i jadą rodzić. Tak rodzą normalne kobiety”. Oczy M. były opuchnięte. Leżąca na łóżku obok Kasia też płakała. Tęskniła za starszą córką, która została w domu pod opieką babci, kilka razy dziennie telefonowała do dziewczynki. Czasem na ekranie telefonu pojawiała się twarz jej córki. „Co robisz? Jesteś grzeczna? – pytała ją opanowanym tonem mama. – A śniadanie zjadłaś? Bawisz się ładnie? W co się bawisz?” Kiedy kończyła rozmowę, jej głos natychmiast się zmieniał, wybuchała duszonym płaczem. – Mojego syna czeka kilka operacji, pewnie nie będzie długo żyć – powiedziała Kasia, przeciągając palcem po wyświetlaczu telefonu. – Wada serca jest tak poważna, że lekarze dawali mi wybór: rodzę albo usuwam. Myślałam o aborcji. „Jestem w piekle” – powiedziała do siebie w duchu M. Przypomniała sobie swoje badania i swoje prawo wyboru. Na wyniku badania cytogenetycznego widniało: „46, XY, kariotyp prawidłowy męski”. Preparaty barwione metodą prążków – 450 GTG. – Będą państwo mieli syna – orzekł genetyk, dystyngowany profesor w modnej koszuli. Schylił się pod biurko, by włączyć komputer. Urządzenie chwilę brzęczało, zanim rozpoczęło pracę. „Badanie wykluczyło choroby genetyczne płodu, w tym zespół Downa” – napisał, wydrukował i podał M. kartkę papieru. – Proszę to włączyć do dokumentacji – powiedział. M. poczuła, że pierwszy raz od wielu tygodni oddycha spokojniej. Brzuch robił się coraz większy, była w dwudziestym tygodniu ciąży. Lekarzy zaniepokoiły wyniki przesiewowych badań prenatalnych (test PAPP-A, USG i badanie stężenia hormonów ciążowych, odchylenia od normy mogą być spowodowane wadą genetyczną płodu), istniało wysokie prawdopodobieństwo, że płód jest obciążony zespołem Downa. Miesiąc wcześniej lekarz wręczył M. wyniki testu PAPP-A, mówiąc: „Jeśli to się potwierdzi, będzie mieć pani prawo do legalnej aborcji. Ale lepiej nie wykonywać zabiegu w Polsce, proszę jechać za granicę, dla własnego komfortu – dodał z troską. – Wie pani, jak tutaj jest”. Genetyk zapytał: – Czuje pani ruchy dziecka? – Spoglądał na M. siedzącą na fotelu. – Delikatne łaskotanie? M. dziś po raz pierwszy poczuła, jakby bańki mydlane rozbijały się o jej macicę. „Ruchy skrzydeł motyla” – tak mówiła mama M. Reszta tekstu dostępna w regularnej sprzedaży.\n<a href="https://cyfroteka.pl/ebooki/Wczesne_zycie__Malgorzata_Nocun-ebookRO/p00629304i006" target="_blank" title="Wczesne życie. Małgorzata Nocuń - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="https://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Wczesne życie. Małgorzata Nocuń - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


Autor Wątek: Homeopatia (Przeczytany 30209 razy)\n« Odpowiedź #15 dnia: Maj 26, 2014, 22:26:57 »\nVeldaEuro87 - wydaje mi się że to nie jest żaden spisek, jedynie brak podstawowej wiedzy na ten temat. Każdy każdemu przekazuje plotki i w ten sposób mamy taki a nie inny obraz homeopatii w medycynie mainstreamowej\n« Odpowiedź #16 dnia: Grudzień 17, 2014, 22:24:19 »\nHomeoptaia jest nauką sprawnie działającą a jej efekty są znane nauce i potwierdzone badaniami. Są dwa podejścia w homeopatii jedno z podejść zakłada niskie rozcieńczenia a drugie wysokie rozcieńczenia przez co lek ma być spotentyzowany.\nPatrząc realnie posiadając odpowiednie wzory lub kalkulatory substancje w niskich rozcieńczeniach odpowiadają a nawet przewyższają terapeutyczne dawki niektórych substancji leczniczych. Weźmy na przykład rozcieńczenie 1 do 10 czyli np. 100ml substancji na 1L wody nie jeden lek nawet w formie 10 kropel w takim rozcieńczeniu spustoszy organizm bezpowrotnie.\nDzięki homeopatii panel roślin i substancji leczniczych znacznie się poszerzył.\nObłudny kapitalizm i medycyna ortodoksyjna masowo szuka substancji leczacych z dawkami terapeutycznymi najlepiej w mikrogramach, jednocześnie wyśmiewając się że lek który został zrobiony w formie rozcieńczeń i posiada dawki odpowiadające nawet kilkuset miligramom nie ma prawa działać bo to już niebieska woda, energia i inne czary.\nZaznaczam że dobry lek homeopatyczny jest robiony przez homeopatę. W handlu zazwyczaj są leki że OH HO O\n« Odpowiedź #17 dnia: Styczeń 09, 2015, 14:17:42 »\nZ ciekawością kolekcjonowałem przypadki gwałtownego "zadziałania" leku homeo, np. mojej matce się to kiedyś dawno zdarzyło z paskudnym katarem, prawdopodobnie alergicznym (jakby "wyszedł cały" w ciągu godziny czy coś). Czy postawiono jakieś hipotezy, które by dawały jakieś wyobrażenie, jak to faktycznie może działać (w przypadkach, gdy faktycznie działa)? Jak trucizna może truć bardziej, gdy się ją rozcieńczy? (zwykle zwana lekiem)\nWydaje się, że bez elementów czysto hipotetycznych, wykraczających poza obecną wiedzę, nie da się stworzyć takiego wyobrażenia.\nWzorek z wody bardzo ładny\n(A nie - ja pierwej myślał, że to woda z mostkami wodorowymi pokazana - a to po prostu organika, jak na to spojrzeć\n« Ostatnia zmiana: Styczeń 09, 2015, 14:25:44 wysłana przez kaminskainen »\n« Odpowiedź #18 dnia: Styczeń 09, 2015, 14:42:52 »\n« Odpowiedź #19 dnia: Styczeń 09, 2015, 14:52:25 »\nW tym rzecz, że zarówno zgodnie z wiedzą i rozumem, jak i tym, co napisał Wesoły Sen (ostatnie zdanie) - autor tego listu ma całkowitą rację.\nZbieram te przypadki zadziałania i z ciekawości, i na wszelki wypadek - a nuż się przyda. Tematowi trzeba się przyglądać z ostrożnością, bo bez wątpienia narosło na tym sporo zwyczajnego ciemniactwa. Odsączyć od tego jakieś prawdziwe ziarno nie jest łatwo... Ale warto próbować.\nŁykanie wszystkiego w ciemno, jak leci, niezależnie czy pochodzi to od big farmy, czy od homeopatów ("przwdziwych" czy "oszukanych"), jest zwyczajnie rezygnacją z rozumu - a za to się płaci wysoką cenę.\n« Ostatnia zmiana: Styczeń 09, 2015, 15:20:31 wysłana przez kaminskainen »\n« Odpowiedź #20 dnia: Styczeń 09, 2015, 18:10:52 »\nJak ktoś czytał ksiązki Ożarowskiego i krytykuje homeopatię to dowód że nie wierzył w alfabet.\n« Odpowiedź #21 dnia: Styczeń 09, 2015, 20:23:42 »\nMyślę, że byłoby stać Cię na więcej - a tu tylko najprostszy chwyt "na autorytet" i "na nieznajomość alfabetu".\n« Odpowiedź #22 dnia: Styczeń 09, 2015, 20:24:49 »\nMoże nie czytałam wszystkiego od Ożarowskiego, ale nie zauważyłam by wyrażał opinie o skuteczności homeopatii, ani na +, ani na -. Zauważyłam, że nieraz pisał, że jakiś surowiec jest stosowany też w homeopatii.\n« Odpowiedź #23 dnia: Styczeń 09, 2015, 20:32:55 »\nNo właśnie też nie kojarzę, poza tym że wspominał. Na pewno nie było u Ożarowskiego wyjaśnienia zjawiska, o które pytam i które autentycznie mnie frapuje. Założę się o stówę, że Wesoły Sen nie wyjaśni zasugerowanego przez siebie rzekomego związku przyczynowego pomiędzy czytaniem Ożarowskiego a niemożliwością krytykowania homeopatii, oraz pomiędzy krytykowaniem homeopatii a brakiem wiary w alfabet.\nRóżański też wspomina, że "stosowany" choć chyba to i owo polecał, np. jakąś maść homeopatyczną. Ostatnio lekarka domowa nam mówiła o kremie chyba DermaBell, który ma być homeopatyczny i wyróżnia się dobrocią i skutecznością - ale może to jest po prostu krem ziołowy? Na pewno jest z leszczyną i czymś jeszcze\n« Odpowiedź #24 dnia: Styczeń 09, 2015, 21:53:52 »\nOżarowski bardzo dobrze opisał czym jest homeopatia i dlaczego działa. Homeopatia np. leczy podobne podobnym a allopatia podbne przeciwnym, w praktyce na choroby serca obie używają naparstnicy, ciekawe nie.\n« Odpowiedź #25 dnia: Styczeń 09, 2015, 22:21:52 »\nWiadomo, że czasem działa, mimo, że nie wiadomo dlaczego. Bywa i na odwrót: nie działa i wiadomo dlaczego.\nNiedawno w ploteczkach z Alinge (sama to stosuje, ale zwykłą medycyną i zielarstwem nie gardzi) usłyszałam, że to, co wymyślił dawno temu jakiś nieżywy już Niemiec, to zupełnie coś innego, niż to, co się dookoła homeopatii dzieje teraz.\nNie zawsze się w normalnej medycynie leczy podobne przeciwnym - to jest bardzo wielki skrót myślowy. Nie wszystko polega na zbijaniu gorączki.\n« Odpowiedź #26 dnia: Styczeń 09, 2015, 22:51:23 »\nO nie, nie Ożarowski nie pisał o efekcie placebo, zdefiniował dokładnie efekt terapeutyczny tych leków i opisał z czego on wynika i czym dokładnie właściwa homeopatia jest. A to że dzisiaj się opisuje bzdury i wkłada Hanemanowi w usta, nie przeszkodziło Ozarowskiemu swoje napisać. Ja go bardzo cenię bo On miał swoje zdanie i był osobą niezależną.\nLeki homeopatyczne są jedynymi lekami wydawanymi na receptę w Wielkiej Brytanii, lekarze homeopaci obok lekarzy medycyny są jedynymi mogącymi wyspisywać recepty a homeopatii patronuje Królowa Brytyjska. W tych lekach się diabeł kryje jakich mało od serum prawdy po możliwość zabójstwa doskonałego. Leków homeopatycznych do zabójstwa zwojej żony użył homeopata Dr. Crippen. Wpadł tylko dlatego żespanikował czym sięzdradził a potem znaleziono ślady leku obok zwłok jego żony. Patolog by stwierdził zgon z przyczyn naturalnych. Osoby które chodzą do kumatych homeopatów mówią że dostają leki mocniejsze niż te w aptekach i wcale mnie to nie dziwi.\n« Ostatnia zmiana: Styczeń 09, 2015, 23:25:50 wysłana przez Wesoły Sen »\n« Odpowiedź #27 dnia: Styczeń 10, 2015, 10:32:09 »\nCytat: Wesoły Sen w Styczeń 09, 2015, 22:51:23\nO nie, nie Ożarowski nie pisał o efekcie placebo, zdefiniował dokładnie efekt terapeutyczny tych leków i opisał z czego on wynika i czym dokładnie właściwa homeopatia jest.\n« Odpowiedź #28 dnia: Styczeń 10, 2015, 10:52:58 »\nA nie pamiętam w której książce, w każdym bądź razie napisał że homeopatia to sztuka przyrządzania leków z roslin trujacych i że wszystkie rośliny mają zastosowanie medyczne trujące też. Wiekszość trucizn stosowanych w homeopatii to trucizny doskonałe imitują śmierć z przyczyn naturalnych i sa nie do wykrycia.\nArtykuł Spłacam dług\nŚwietnie też opisał psaożytowanie medycyny konwencjonalnej na tym odkryciu która zabrała te substancje do swoich leków.\n« Ostatnia zmiana: Styczeń 10, 2015, 21:28:03 wysłana przez Wesoły Sen »\n« Odpowiedź #29 dnia: Styczeń 10, 2015, 13:02:35 »\nCytat: Wesoły Sen w Styczeń 10, 2015, 10:52:58\nW rzeczy samej :-) na zajęciach Pani Doktór Farmacji pewnego dnia rozwinęła się trochę bardziej niż zawsze i wypuściła z siebie opowieści o tworzeniu leku homeopatycznego w okolicy lat końcówki 70-tych początków lat 80-tych. Młodzież najbardziej zainteresowała informacja, że substancje trujące z których powstawały leki homeo. chowane były w sejfie <- to wiadomo prawda ? ale najbardziej rozruszały się, gdy Pani Doktór opowiedziała, jak to jechała z tymi truciznami, w autobusie gdańskim do domu - bo tam miała laboratorium :-)\nBędą jeszcze przy tej dyskusji:\nGdy w okolicach rodzinno-znajomych panował ostatnio rotawirus, który położył niektóre dzieciaki w szpitalu, to lekiem który daje mi często " spokojność ducha" jako matki - Baptisia tinctoria Ch 5 ( świetny immunostymulant) oraz China Ch30 ( właściwie jak nie ma innych objawów ( a tylko biegunka i wymioty) to ten zestaw wystarczy, by dzieciaki na ok 2-3 dzień nie przypominały obrazu ich kolegów.\nCzasem w zależności od objawów potrzebne będzie i podanie innego leku np. Arsenicum Album z którym również miałam niezłą przygodę, gdy Pani nakrzyczała na lekarza, że ten chce ją "otruć" <- oczywiście leku nie zażyła, mimo ewidentnych objawów kwalifikujących do zaordynowania arsenicum alb.\nJeszcze coś :-)\nBy ułatwić poród można zastosować lek Caulophyllum CH5 , jednakże BARDZO ważna jest potencja stosowana tego leku w ciąży, gdyż CH 5 ma ułatwić poród ( m.in łatwiejsze rozszerzenie szyjki macicy) więc czasem się doradza, aby ten lek zastosować i od razu wołać taksówkę, bo działa faktycznie szybko.\nJednakże już inna potencja bo CH 30 można nazwać tzw. "szwem ginekologicznym" nakładanym w pierwszych okresach ciąży, gdy zagraża poronienie z powodu niewydolności szyjki macicy....no i właśnie, kiedyś pewna Pani, prowadzona z powodu niewydolności szyjki m.- stosowała przez krótki czas lek o potencji CH 30 i wszystko elegancko wróciło do normy, ale Homeopata w luźnej rozmowie wskazał, aby w domu małżeństwo miało również potencje CH 5, gdyż przyda się w terminie porodu. Homeopata skrupulatnie wszystko zapisał rodzicom na karteczce, podał jeszcze w razie czego leki da maluszka ( kolki, ząbki itp) i zapomnieli o sobie, bo wizyta dotyczyła tylko problemu nie możności utrzymania ciąży.\nPo kilku mc, młodzi przyjechali do Homeopaty i całkiem spokojnie, bez wyrzutów opowiedzieli swoją historię a mianowicie rodzice, mimo ze na kartce mieli zapisane która potencja działa na co - po prostu pomylili fiolki i Pani ku zdziwieniu lekarzy, przy całkowicie prawidłowej akcji porodowej, nic a nic szyjka macicy nie drgnęła. Pacjentka miała wrażenie, że łatwiej urodzi nie dołem ale uszami. Ostatecznie ciąża została zakończona C.C a młodzi szykowali się z awanturą do homeopaty, dopiero gdy w domu spostrzegli kartę z zapiskami już wiedzieli że popełnili dosadną pomyłkę.\n...Ojjjj i tak mogłabym pisać :-)\n« Ostatnia zmiana: Styczeń 10, 2015, 13:04:53 wysłana przez Alinge »


W celu uzyskania pomocy dotyczącej dodatku Business Contact Manager dla programu Outlook można używać następujących zasobów.\nPomoc programu Outlook zawiera tematy, które mogą być pomocne przy używaniu, optymalizowaniu i rozwiązywaniu problemów w dodatku Business Contact Manager dla programu Outlook. Można wyszukać określony temat lub kliknąć kartę Spis treści, a następnie kliknąć pozycję Business Contact Manager w celu przeglądania tematów.\nPorada: Można również nacisnąć klawisz F1 lub kliknij przycisk Pomoc, aby otworzyć Pomoc pakietu Office.\nPo nawiązaniu połączenia z Internetem, są dostępne zaktualizowane informacje i łącza do szkoleń, artykułów i aktualizacji produktów w Witrynie Microsoft Office Online. Można również przejdź do witryny pomocy technicznej firmy Microsoft w sieci Web i zapoznaj się z bazy wiedzy Knowledge Base rozwiązywać problemy bardziej techniczny, takich jak program SQL Server lub protokołów.\nPomoc w formularzach i kreatorzy\nW większości formularzy i kreatorów dodatku Business Contact Manager dla programu Outlook znajduje się przycisk Pomoc. Pomoc zawiera opisy typów danych, które można wprowadzać w poszczególnych polach formularza, oraz informacje i porady dotyczące wypełniania formularza. Formularze zawierają również informacje dotyczące sposobu uzyskiwania dostępu do powiązanych funkcji.\nAby uzyskać dostęp do pomocy z poziomu lub w oknach dialogowych, kliknij przycisk pomocy.\nAby uzyskać pomoc w formularzu, kliknij przycisk pomocy.\nAktualizowanie usługi rejestracji Business Contact Manager dla programu Outlook\nPodczas instalowania dodatku Business Contact Manager dla programu Outlook można wybrać rejestrację z podaniem lub bez podania adresu e-mail. Jeśli adres e-mail został podany, można wybrać opcję regularnego otrzymywania biuletynów zawierających porady i wskazówki. Jeśli adres e-mail nie został podany, a chce się otrzymywać te biuletyny, w menu Pomoc należy kliknąć polecenie Dodatek Business Contact Manager dla programu Outlook — informacje, a następnie w oknie dialogowym Microsoft Office Outlook z dodatkiem Business Contact Manager — informacje należy kliknąć przycisk Aktualizuj rejestrację.\nZalecane jest również przejść do Centrum pobierania Microsoft, gdzie można znaleźć plików technicznych i skojarzone produktów firmy Microsoft, które są dostępne do pobrania przez Internet. Te pliki do pobrania zawierać sterowniki, dodatki service pack, poprawki i produktów.\nAby uzyskać więcej informacji o zachowaniu prywatności i zabezpieczeń zobacz Obsługa prywatności i zabezpieczeń podczas korzystania z dodatku Business Contact Manager.\nMożna również utworzyć konto otrzymywać alerty e-mail aktualizacji zabezpieczeń firmy Microsoft. Usługa jest skierowaną do użytkowników domowych i małych firm. Jeśli subskrybujesz, ta usługa o tym, kiedy firma Microsoft udostępnia ważne biuletyn lub wirusa obszarze alertu zabezpieczeń, a także zagrożenie jakie kroki należy wykonać, aby zabezpieczyć się przed obiegu. Ta usługa jest obecnie dostępny w angielski (USA) tylko i wymaga, aby zarejestrować za pomocą konta Microsoft Windows Live.


Projekt, w którym weźmie udział 65 osób, ma na celu aktywizację zawodową osób po 50 roku życia\nTrwa rekrutacja do projektu "Wróć na rynek pracy, zostań na nim na dłużej". Program współfinansowany ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego obejmuje m.in. szkolenia, pośrednictwo pracy czy 3-miesięczne staże zawodowe i jest skierowany do osób powyżej 50 roku życia.\n„Wróć na rynek pracy, zostań na nim na dłużej” to kolejne z wielu działań podejmowanych na rzecz aktywizacji zawodowej mieszkańców województwa łódzkiego, szczególnie tych powyżej 50 roku życia. W projekcie wziąć będzie mogło udział 65 osób, w tym: 35 biernych zawodowo, 30 bezrobotnych (z czego 7 długotrwale bezrobotnych), co najmniej 39 osób z niskim wykształceniem i co najmniej 4 z różnymi niepełnosprawnościami. Co ważne, skorzystać z programu mogą także osoby, które wcześniej uczestniczyły w innych inicjatywach z zakresu wyłączenia społecznego realizowanych w ramach Celu Tematycznego 9 w Regionalnym Programie Operacyjnym Województwa Łódzkiego na lata 2014-2020.\nJednym z celów projektu „Wróć na rynek pracy, zostań na nim na dłużej” jest identyfikacja potrzeb oraz poszukiwanie możliwości doskonalenia zawodowego. Ponadto uczestnicy będą mieć zapewnione poradnictwo zawodowe i pośrednictwo pracy. Co ważne, w programie znajdą się także szkolenia zakończone egzaminami potwierdzającymi uzyskanie kwalifikacji i nabycie kompetencji. Co najmniej 20 osób weźmie udział w szkoleniu w zawodzie opiekuna osoby starszej, asystenta osobistego lub asystenta osoby z niepełnosprawnościami. W ramach projektu zorganizowane zostaną także 3-miesięczne staże zgodne z tematyką ukończonych szkoleń.\nProgram, z którego skorzystać mogą mieszkańcy powiatu bełchatowskiego, współfinansowany jest ze środków finansowych Unii Europejskiej z Europejskiego Funduszu Społecznego.


Złoty rower Swarovski | trendy | trendu.pl\nJesteś tu: Strona Główna » Trendy » Złoty rower Swarovski\nsport, złoto, rowery, Swarovski, złoty rower Swarovski, złoty rower\nZłoty rower Swarovski\nBling Bling od Swarovskiego\nRowery spokojnie można powiedzieć, że podczas lata stają się najlepszym przyjacielem człowieka. Miliony Polaków, gdy tylko robi się cieplej zostawiają swoje samochody w domach i wskakują na swój dwukołowy pojazd. Nie tylko nie płacimy za benzynę, oszczędzamy środowisko, to na dodatek możemy zrzucić kilka kilogramów.\nSwarovski, który zaprojektował już niemal wszystko, od staników, pisuarów po samochody poszerzył swoją ofertę o rowery. Niestety to dosyć trudna do kupienia limitowana edycja. Detale są dopracowane perfekcyjnie. Swarovski wykazał się wyjątkową precyzją. Linia rowerów wzbogacona jest o specjalnie dobrane dodatki idealnie dopasowane do dwukołowców.\nRower został wykonany z 24 karatowego złota i ma na sobie aż 600 kryształków Swarovskiego. Rączki zostały wykonane z mięciutkiej brązowej skóry, która podkreśla elegancję.\nTa limitowana edycja kosztuje $102,419. Istnieje również tańsza wersja bez kryształków za $26,792


STRABAG przebuduje Dom Medyków w Krakowie » NBI - Nowoczesne Budownictwo Inżynieryjne\nJesteś tutaj - Wiadomości » 2021 » Luty » STRABAG przebuduje Dom Medyków w Krakowie\nSTRABAG przebuduje Dom Medyków w Krakowie\nInwestorem jest Spółka DEN Living, zajmująca się budową i zarządzaniem nieruchomościami na rynku mikroapartamentów i domów studenckich w Polsce.\nW ramach projektu, pod potrzeby hotelu, przebudowany zostanie istniejący obiekt zwany Domem Medyków, w którym docelowo powstanie 126 pokoi hotelowych. Tuż obok zbudowany zostanie zupełnie nowy budynek domu studenckiego, w którym ulokowane zostaną 563 pokoje. Nowy obiekt nawiązywał będzie stylem architektonicznym do obecnego budynku usytuowanego u zbiegu l. Grzegórzeckiej i Śniadeckich w centrum Krakowa. Będzie posiadł 7 kondygnacji naziemnych i dwie podziemne, w których znajdzie się m.in. parking.\nPrace budowlane rozpoczną się w marcu 2021 r. i potrwają do października 2022 r. Zakres przedsięwzięcia obejmuje przebudowę instalacji wewnętrznych istniejącego budynku, w którego skład wchodzą instalacje wodno-kanalizacyjne, c.o., wentylacji, klimatyzacji, elektrycznych i teletechnicznych. Ze względu na ochronę konserwatorską renowacji poddane zostaną będące na wyposażeniu historyczne stalowe okna witrażowe znajdujące się w klatkach schodowych, a cała elewacja zostanie odnowiona zgodnie z wymogami konserwatorskimi.\nNowy dom studencki zostanie dobudowany, jako dodatkowy obiekt w sąsiedztwie VIII LO w Krakowie. Poza pokojami studenckim będzie dysponował częścią handlowo-gastronomiczną. W ramach inwestycji przebudowany zostanie wjazd do obecnego budynku oraz powstanie nowy dojazd, prowadzący na wewnętrzny dziedziniec od ul. Śniadeckich. Przebudowana zostanie także sieć wodociągowa znajdująca się w ulicy Śniadeckich. Po zakończeniu prac powstanie nowoczesny obiekt hotelowy wraz z akademikiem dostosowanym do potrzeb młodzieży studiującej w krakowskich uczelniach.\nTekst i wizualizacja: STRABAG Sp. z o.o.


Podkategoria: Sklepy - strona 1 - Linkuj.biz\nPHU ALGA Odzież robocza oraz akcesoria BHP »\nZajmujemy się sprzedażą odzieży roboczej, obuwia ochronnego oraz rękawic. Na naszą bogatą ofertę składa się ponad 1700 produktów renomowanych marek. W naszym sklepie znaleźć można także komplety robocze szyte na miarę z materiałów niepalnych lub kwasoodpornych. Istnieje możliwość naszycia logo klienta lub innych elementów graficznych.\nOczekujesz dziecka – najserdeczniejsze życzenia. Sklep Odzież ciążowa - Witamy na stronie ABC PHU Chałupczak - bielizna dla mam, bielizna ciążowa, biustonosze ciążowe. Wiskoza, Charmeuse, Elastan, Fiszbina. Możliwość składania zamówień przez 24h, możliwość wymiany lub zwrotu. Zakupy online - naturalne włókna pochodzenia roślinnego. Bawełna dobrze się nosi - miękkie, elastyczne, delikatne, przepuszczające powietrze tkaniny bawełniane. Zmierz: talia i biodra i wybierz odpowiadający ci produkt. Wysyłamy przesyłki pocztą lub kurierem. Bielizna nocna i odzież ciążowa.\nOutlet Puma, odzież sportowa »\nBP Sport - Sklep internetowy z butami - outlet zaprasza na wyprzedaż odzieży sportowej. Sprzedaż przez sklep internetowy oraz na miejscu - Warszawa. Firmowa odzież sportowa Puma, Roxy, Nike, Meindl, Rossignol, Blizzard, Fischer, Atomic. The North face, Quicksilver, Columbia, Bergson, Protest, Iguana i Salomon. Sklep sportowy Outlet Warszawa - tania odzież sportowa Puma, Nike i inne firmy. Tanio - wyprzedaż odzieży sportowej. Przecena - ubrania sportowe w Warszawie.\nHIGIENA SERWIS ręczniki w roli warszawa »\nPrzedsiębiorstwo Higiena Serwis powstała w 1998 roku z myślą o Nabywcach instytucjonalnych, jacy wymagają wysokiej jakości materiałów sanitarnych, jakie pozwolą zachować im czystość i porządek w swoich biurach. W ofercie naszej marki znajdą Państwo towary renomowanych marek, takich jak Katrin, Kiehl, Lamix, Gojo, Purell, Ecolab, Tork, Hi-Prem i wielu innych. Wyprzedajemy maszyny czyszczące, zamiatarki, odkurzacze, urządzenia do zaopatrzenia toalet, dozowniki do mydła w płynie, artykuły uzupełniające, profesjonalne środki czyszczące, ręczniki papierowe, oraz środki do dezynfekcji skóry rąk i powierzchni. Osoby zainteresowane zapraszamy na stronę internetową.\nObuwie damskie, sklep internetowy GOHEELS »\nKapelusze Kraków ul. Długa 29 »


Opublikowano: piątek, 06, listopad 2020 21:30\nWyreżyserowane nagranie przedstawia kilka scen, w których młodzi ludzie nie noszą maseczek lub mają je niepoprawnie założone. Jednocześnie znajdują się w miejscach, w których są narażeni na transmisję koronawirusa – między innymi w komunikacji publicznej, sklepie i na wspólnych spotkaniach.\nPod koniec klipu widać jedną z tych osób, młodego mężczyznę, który leży na łóżku, a personel medyczny nakłada mu maseczkę, którą w szpitalach podłącza się do urządzenia wspomagającego oddychanie. W tym ujęciu pojawia się także napis: „Noś maseczkę – zdrowy rozsądek nic nie kosztuje”.\n-20 # polak2010 2020-11-06 22:58\nTo powinni pooglądać organizatorzy ostatnich manifestów którzy narazili życie tych młodych ludzi i ich rodzin.\n+16 # AntyPiS 2020-11-07 10:29\nTo powinien zobaczyć Jarosław Kaczyński i cały PiS, który sprowokował do wyjścia na ulice rolników a potem kobiety. PIs powinien być swiadom tego co robi prowokując społeczeństwo do obrony swoich praw.\n-15 # Refleksja 2020-11-07 10:49\njeżeli, ktoś kogoś sprowokuje kogo, do np. bójki w wyniku czego ginie człowiek, kto wtedy jest winien prowokator czy zabójca?. Człowiek to istota rozumna, i każdy odpowiada za siebie,\n+12 # AntyPiS 2020-11-07 11:47\nWinien w sensie czynu i prawa jest ten, która zabija. Ale bie byłoby całej tej sytuacji z bójką. Podżeganie do czegoś też jest karalne jeśli by to było planowane. Jeśli nieplanowane to wtedy moralna winę też posiada prowokator bo gdyby nie jego działanie to by dane wydarzenie np. bojka nie zaistniała. Nie ma takiej możliwości, zeby prowokator był bez winy.\n-5 # Refleksja 2020-11-08 00:02\nPanie AntyPis , widzę, że w każdym pana komentarzu jest manipulacja, Zaznaczam, że w mojej wypowiedzi, nie użyłam słowa "podżeganie", a to zasadnicza różnica.Pan jest na tyle osobą inteligentną, że na pewno pan tą różnicę widzi, ale myśli pan, że potencjalny czytelnik da się oszukać. Prowokacja nie jest czynem zabroniony, , natomiast podżeganie j polega na nakłanianiu innej osoby do dokonania czynu zabronionego i jest z jedną z form popełnienia przestępstwa.\nMyślę, że swoimi wypowiedziami pan tez prowokuje aby wywołać emocje, czy jeżeli w wyniku tych emocji pewna osoba dostanie np.zawału , czy tez pan odpowiedzialnoś ć weźmie na siebie?\n+5 # AntyPiS 2020-11-08 00:39\nDroga Refleksjo. Wskazałem różnicę między planowanym zdarzenienidm a nieumyślnym. Zemocje zwiazne z odbiorem moich komentarzy to nie to samo co prowokowanie do bójki. Jeśli dowiedziałby siebie, że ktoś dostał tego zawału z powodu emocji związanych z moimi komentarzami to na pewno życzyłbym tej osobie zdrowia, ale wytłumaczyłbym, że nie mam wpływu na to kto sobie coś pomyśli i nie wiadomo jak się przejmis. Na pewno w głowie by mi to zostało, ze ktoś na tyle przejął się moimi komentarzami, ze stracił zdrowie. Ale cóż ja poradzę. Nie mam w pływu na czyjeś myśli.\n-17 # polak2010 2020-11-07 13:22\nJaką skrzywioną moralność trzeba mieć aby przy tylu zakażeniach dziennych wyprowadzać dzieciaki na ulicę.\nI Po co ? Aby zbić kapitał polityczny.\n+14 # Polak2010@ 2020-11-07 13:31\nTo zrobili ci z Nowodrodzkiej!\n+14 # lewak 2020-11-07 16:17\nJaką skrzywioną moralność trzeba mieć aby przy tylu zakażeniach dziennych kazać Trybunałowi Konstytucyjnemu zajmować się aborcją.\n+8 # Nonsens 2020-11-08 07:32\nTych dzieciaków nikt nie wyprowadził, one same się wyprowadziły.\n+7 # Papież 2020-11-09 11:25\nAle ładnie pana tam w tym PiSuarze wyćwiczyli. W myśl zasady: "psy szczekają, karawana jedzie dalej". Gratulacje dla PiS'u, że ma takiego żołnierza. Mam nadzieję, że dobrze wykarmiony ;)\nSzkoda, że panu nie przeszkadzało zbijanie kapitału na katastrofie smoleńskiej. Na 96 ofiarach, w tym Prezydenta RP. I to wszystko zorganizowane przez małego i mściwego człowieka z Żoliborza.\nSwoją drogą: wiem pan co się dzieje po ponad 10 latach z wrakiem samolotu? Czy komukolwiek z rządzących jeszcze na nim zależy? Co z komisją Antka Macierewicza? ;)\nNie liczę, że jest pan w stanie intelektualnie odpowiedzieć na tak trudne pytania. To poza pańskimi możliwościami ;)\n+6 # . 2020-11-07 13:41\nWy powyżej, macie coś z głową ?\n+10 # Polak 2010&1/2 2020-11-07 14:59\nGłowe i może 2010 i ma ale co w niej?\n+11 # lewak 2020-11-07 16:30\nŁadny obrazek, oddaje sens tego co się dzieje z naszym społeczeństwem. Tylko, że w kadrze nie zmieścili się właściciele tych psów, którzy gdzieś tam z wygodnych miejsc sterują bramą, która gdyby była otwarta na oścież to zapewne pieski by się poobwąchiwały i poszły każdy w swoją stronę.\n+12 # Obiektywnie patrząc 2020-11-07 15:00\nTo które maseczki lepsze?- Te od sprzedawcy oscypkow czy chińskie z antonowa?\n+15 # Polak 2010&1/2 2020-11-07 15:36\nSzef GIS Pinkas mowil cos o maseczkach z biustonoszy, moze te najlepsze? Szumowski mowil, że one w niczym nie pomagaja to jak to teraz jest? Moze ma racje PRESIO i co chwile łapią go fotoreporterzy jak maszeruje bez maski


Strona 49 z 136\n[ Posty: 1351 ] Przejdź na stronę Poprzednia 1 ... 46, 47, 48, 49, 50, 51, 52 ... 136 Następna\n: 14 lut 2018, 13:38\nCzy ten " komuś" to aby nie Zielinski.....?!\n: 14 lut 2018, 19:05\nTylko zamiast mandatu tez powinnien odspiewac bialy kszysz.\n: 19 lut 2018, 10:14\nhttps://wiadomosci.onet.pl/kraj/dworczy ... ow/k8p0hsc\nJakie maja prawo do degradacji Generałów PiSowskie ogry skoro obaj Generałowie swoje stopnie otrzymali od ludowej Ojczyzny a ci umysłowi katapulciarze przecież odcinają się od PRLu. Co to kurwa ma być? !\n: 19 lut 2018, 12:57\nJak to, - co ?!\n: 19 lut 2018, 13:10\nPRL umarł śmiercią naturalną a te dupki nie mają prawa kogokolwiek ruszać. Mogą ich sobie lżyć, oceniać, ale degradować może tylko ta władza, która nadała te stopnie. A jej już nie ma.\n: 19 lut 2018, 14:15\nPrzecież krzywy ryj w Niemczech powiedział , że Polski przed 89-tym nie było, zatem nie ma podstaw aby ta menda odbierała komukolwiek stopnie wojskowe. Przecież nawet Rydzowi po ucieczce z Polski w 39-tym i zostawieniu armii na pastwę losu nikt nie odbierał stopnia wojskowego, a władze PRL-u nawet o tym nie myślały.\n: 19 lut 2018, 15:01\nAle dobra zmiana może wszystko.\nCo ty jesteś palcem robiony?\nKaczor to chciałby być Napoleonem choćby...\nTylko kapelusza nikt mu nie chce uszyć w starej technologii...\n: 19 lut 2018, 18:03\nKapelusz niech se z gazety ukręci......jak do malowania......cysorz jebany.....!\n: 19 lut 2018, 18:31\nPrzestań.... Nie skupiaj sie na kapeluszu\n: 24 lut 2018, 0:27\nNie komentuję, bo i po chuj.\nJuż w marcu Urząd Lotnictwa Cywilnego ma zarejestrować nową nazwę dla warszawskiego Okęcia – nazwa „Lotnisko Chopina” zostanie zmieniona na „Port Lotniczy im. Lecha Kaczyńskiego”. Zabieg ten budzi wiele kontrowersji i do ostatniej chwili był owiany tajemnicą.\nhttps://superekspress.pl/lotnisko-chopi ... zynskiego/


Forum prawojazdy.com.pl • Zobacz wątek - Prędkość w terenie zabudowanym\nprzez niunia » sobota 01 maja 2004, 15:40\nJechałam sobie dziś rowerkiem drogą poza terenem zabudowanym, no i w pewnym momencie pojawił się znak "ograniczenie prędkości" do 30km/h, a poniżej ostrzegawczy o skrzyżowaniu z podrzędną. Kawałek dalej stał znak informujący o wjeździe w teren zabudowany, a za jakiś kilometr - koniec ograniczenia prędkości. Nie zauważyłam, gdzie było to skrzyżowanie, ale z tego, co pamiętam teren, to przed wjazdem do miasta.\nSzczerze mówiąc, gdybym jechała tam samochodem (bo rowera nawet te 30 mało obchodzi), to mijając wjazd na zabudowany odruchowo chyba przyspieszyłabym do tych 60... Jak to jest? Czy taki znak nie działa podobnie jak skrzyżowanie? Czy pod tabliczką z nazwą miejscowości nie powinno być, nie wiem, powtórzone ograniczenie prędkości, jeśli nadal ma obowiązywać?\nprzez barteks2 » sobota 01 maja 2004, 17:08\nZ tego co wiem, od dzisiaj tj. 01.05. dopuszczalna prędkość na terenie zabudowanym wynosi 50km/h.\nprzez Snuj ze Szczecina » sobota 01 maja 2004, 17:12\nbarteks2 napisał(a): Z tego co wiem, od dzisiaj tj. 01.05. dopuszczalna prędkość na terenie zabudowanym wynosi 50km/h.\nNa podstawie czyjego i jakiego rozporządzenia ?\nRe: Prędkość w terenie zabudowanym\nprzez kos » sobota 01 maja 2004, 22:13\nniunia napisał(a): ... Jak to jest? Czy taki znak nie działa podobnie jak skrzyżowanie? Czy pod tabliczką z nazwą miejscowości nie powinno być, nie wiem, powtórzone ograniczenie prędkości, jeśli nadal ma obowiązywać?\nOgraniczenie prędkosci obowiązuje to które było ostatnie. I może to być :\n1.Znak zakazu B33 "ograniczenia prędkości" obowiązuje od miejsca postawienia do:\n- następnego znaku B33, który zmienia dotychczasowy,\n- znaku początku strefy ograniczonej prędkości,\n- znaku początku strefy zamieszkania,\n- znaku początku obszaru zabudowanego,\n- znaku końca obszaru zabudowanego,\n- znaku B34 jako "końca ograniczenia prędkości",\n- znaku B42 jako "koniec zakazów",\n- najbliższego skrzyżowania (przecięcie w jednym poziomie dróg mających jezdnię,\nich połączenie lub rozwidlenie, łącznie z powierzchniami utworzonymi przez takie przecięcia,\npołączenia lub rozwidlenia; określenie to nie dotyczy przecięcia, połączenia lub rozwidlenia\ndrogi twardej z drogą gruntową lub stanowiącą dojazd do obiektu znajdującego się przy drodze;)\n- nie dotyczy to skrzyżowania na drodze dwujezdniowej, na którym wlot drogi poprzecznej\nznajduje się tylko z lewej strony i nie ma połączenia z prawą jezdnią.\n2. Znak zakazu B33 "ograniczenia prędkości" umieszczony pod znakiem nazwy miejscowości\nobowiązuje na obszarze całej miejscowości, z wyjątkiem odcinka drogi, na którym został\non zmieniony lub odwołany innym znakiem.\n3. Znak zakazu B33 "ograniczenia prędkości" umieszczony pod znakiem początku obszaru\nzabudowanego obowiązuje do znaku końca obszaru zabudowanego lub znaku końca miejscowości,\nz wyjątkiem odcinka drogi, na którym został on zmieniony lub odwołany innym znakiem.\n4.Umieszczona pod znakiem tabliczka może wskazać:\n- inne miejsce początku ograniczenia prędkości;\n- może wskazać długość odcinka, którego ograniczenie dotyczy;\n- może wskazać pojazdy których kierujący są zobowiązani ograniczyć prędkość.\n- dni lub okresy doby , w których zakaz obowiązuje.\n5. Znak zakazu B33 "ograniczenia prędkości" określający dopuszczalną prędkość większą\nniż 60 km/h, umieszczony na obszarze zabudowanym, podnosi dozwoloną prędkość dla samochodu\nosobowego, motocykla i samochodu ciężarowego o dmc poniżej 3,5 t z pewnymi wyjątkami.\n6. Znak "strefa ograniczenia prędkości" obowiązuje do "końca strefy ograniczonej prędkości".\nprzez barteks2 » niedziela 02 maja 2004, 11:26\nSnuj ze Szczecina napisał(a): Na podstawie czyjego i jakiego rozporządzenia ?\nprzez ella » niedziela 02 maja 2004, 11:29\nuchwalił, ale nie podali od kiedy to ma wejść.\nprzez niunia » niedziela 02 maja 2004, 13:31\nkos napisał(a): 1.Znak zakazu B33 "ograniczenia prędkości" obowiązuje od miejsca postawienia do:\nNo czyli dobrze mi się wydawało, ten znak obowiązywał do początku strefy zabudowanej, więc dlaczego kilometr za tymże był znak końca ograniczenia prędkości?!\nI czy jadąc tą trasą po raz pierwszy i nie znając jej, mogę wjeżdżając na teren zabudowany przyspieszyć do 60/50 :wink: , a potem się zdziwić na widok końca ograniczenia?\nprzez kos » niedziela 02 maja 2004, 15:25\nMożna się zdziwić. A jeszcze bardziej można się dziwić częstemu umiejscowieniu znaków początek lub koniec obszaru zabudowanego niezgodnie z ustawą !\nMam nadzieję,że się to teraz szybko zmieni.\nprzez Slawek » niedziela 02 maja 2004, 20:14\nniunia napisał(a): dlaczego kilometr za tymże był znak końca ograniczenia prędkości?!\nprzez Sławek_18 » niedziela 02 maja 2004, 20:42\nmało paranoii widzialas :D\nJade droga prosta patrze a tu se stoji znak koniec pierwsznstwa przejazdu\n:) i jakas droga gdzie stoji znak (dla drogi poprzecznjej) ustap pierwszenstwa. KURDE jak mnie wkurza te oznakowanie naszych cholernie dziorawych drog dosc, ze dziorawe, nie bezpieczne to jeszcze nie oznakowane :evil: na kazdym "nowym terenie" musze zwalniac na wiekszosci skrzyzowanian w celu szukania znakow ustalajacych pierwszenstwo :( A pojade na jakas petle dla bocianow (wies zabita dechami) przed KAŻDYM skrzyzowaniem jest adekwatny znak.\nDruga paranoja (na ktorej sie wystraszylem :) jade (krakow, tam gdzie jest BGŻ zapomnialem nazwy ul.) patrze koniec pierwszenstwa, utap pierwszenstwa a tu zaraz za tym znakiem wyjazd z drogi osiedlowej gdzie znow stoji znak ustap pierwszenstwa i co tu kurfa robic :evil: Ech kocham te nasze szczesliwe i europiejskie drogi.\nprzez Slawek » niedziela 02 maja 2004, 20:47\nAle przecież od wczoraj jest wspaniale. Na pewno te znaki widziałeś wcześniej. Teraz już takich nie ma.\nprzez Sławek_18 » niedziela 02 maja 2004, 20:56\nSlawek napisał(a): Ale przecież od wczoraj jest wspaniale. Na pewno te znaki widziałeś wcześniej. Teraz już takich nie ma.\nAlez przeciez ja chyba mialem to zamiar wlasnie napisac w czasie przeszlym. Ale mi nie wyszlo 8)


Ewa (Wassermann)/Zanim pęknie srebrna nić/18 - Wikiźródła, wolna biblioteka\nEwa (Wassermann)/Zanim pęknie srebrna nić/18\nEwa. „Człowiek złudzeń“: powieść druga - Zanim pęknie srebrna nić/18\nW bocznej ulicy, najbardziej ożywionej części Buenos Aires stał dom rodziny Gunderamów. Kupili go rodzice Gotfryda Gunderama, przybywszy do Argentyny w połowie XIX wieku. Kosztował nie wiele, ale rozwój miasta zwiększył ogromnie wartość jego. Gotfryd Gunderam otrzymywał ponętne propozycje, nietylko od osób prywatnych, ale także od gminy, która chciała rozlatujący się dom zburzyć i wystawić olbrzymi, nowożytny hotel.\nAle Gotfryd Gunderam opierał się wszelakim pokusom, powtarzając:\n— Nie wypuszczę z rąk domu, w którym zakończyła życia matka moja! Nie oddam go obcym, aż do ostatniego tchu.\nUpór ten nie był przejawem miłości synowskiej, ale zabobonu, głuszącego samą nawet żądzę pieniędzy. Obawiał się, że matka wstanie z grobu i weźmie straszliwą pomstę za to, że sprzedał osiedle rodzinne i dał je zburzyć. Był przekonany, że od lego zawisło bogactwo, pomyślne zbiory i długie życie. Do domu lego nie wpuszczano niepowołanych, a synowie i krewni zwali go szyderczo Eskurialem. Gotfryd nie zważał na te kpiny i nawykł z czasem zwać zupełnie serjo swój dom Eskurialem.\nNiedługo przed wyjazdem do Niemiec, wydarł Stefan podpitemu ojcu przyrzeczenie, iż dostanie Eskurial, gdy się ożeni. Wróciwszy z Letycją, był pewny swego. Chciał osiąść w Buenos Aires jako adwokat i zmurszała ruinę, przemienić w wygodną siedzibę.\nPrzypomniał ojcu obietnicę, ale Gotfryd zaprzeczył wręcz.\n— Czy możesz mi to pokazać czarne na białem, czy nie? — powiedział, mrużąc oczy. — Czegóż tedy chcesz? Ładny z ciebie prawnik, skoro zamierzasz realizować pretensje nie pisane!\nStefan zmilczał, poprzestając na przypominaniu się ojcu od czasu do czasu, w sposób chłodny, melodyczny i spokojny.\nGotfryd mawiał: — Nie podoba mi się żona twoja. Jest nie na miejscu w naszem środowisku. Do djaska! Ciągle czyta książki! To delikatna laleczka bez rasy. Niech na tem poprzestanie co ma. Nie głupim sobie robić koszta z jej powodu. Drogi to żarcik przemienić Eskurial w eleganckie mieszkanie, a ja nie mam pieniędzy, nie mam wcale pieniędzy.\nStefan oceniał samą gotówkę ojca na cztery, do pięciu miljonów franków, toteż odpowiedział raz:\n— Winien mi jesteś ojcze mą część dziedzictwa.\n— Winienem ci cios pięścią w zęby! — odkrzyknął ze złością.\n— Czy to ostatnie słowo twoje, ojcze?\n— Nie prędko jeszcze wyrzeknę ostatnie słowo moje! — sierdził się starzec.— Zaczekasz na to jeszcze z dwanaście lat. Ale zawrzyjmy ugodę, gdyż lubię żyć w dobrych stosunkach z rodziną. Słuchaj tedy. Jeśli żona twa powije syna, dostaniesz Eskurial i ponadto pięćdziesiąt tysięcy pesos.\n— Napisz mi to ojcze, bym miał czarne na białem.\n — Brawo! — wykrzyknął, mrużąc oczy. — Teraz jesteś mądry prawnik. Nie nadaremnie, widzę, przestudjowałeś tysiące.\nZ przedziwną gotowością usiadł do biurka i napisał żądane oświadczenie.\nW kilka tygodni polem powiedział Stefan Letycji:\n— Pojedziemy dziś do miasta, pokażę ci Eskurial.\nJedyną mieszkanką Eskurialu była dziewięćdziesięcioletnia mulatka i Trzeba było rzucać kamieniami w szyby, aby ją wywabić z nory. Była koślawa, napół ślepa, okryła łachmanami i miała wielki, żółty guz na czole.\nPrzed stu laty miała ulica poziom o metr niższy. Toteż do bramy przystawiono drabinę i po niej musieli wejść oboje. Wewnątrz wszystko było zgnite i zbutwiałe zarówno meble, jak podłogi. Tapety zwisały strzępami ze ścian, szyby były porozbijane, a kominki zawaliły się.\nAle w sypialni matki, gdzie zmarła, stal stół z piękną intursją, stary zabytek z sieneńskiego klasztoru. Widniały tam dwa aniołki z pochylonemi ku sobie gałęźmi palmowemi, a pomiędzy nimi siedział skulony orzeł. Na stole tym leżały wszystkie klejnoty zmarłej, broszki, łańcuszki, kolczyki, pierścienie i branzolety. Leżały tu od bardzo długich lat, pokryte grubą warstwą pyłu, a zła opinja domu chroniła je lepiej, niźli kraty.\nLetycja myślała z przerażeniem, że ma zamieszkać tu, gdzie może przychodzą nocami duchy, by się stroić.\nPoweselała jednak zaraz posłyszawszy o planach przebudowy i odświeżenia i oczom jej zjawiły się miast strupieszałych komnat, ponętne saloniki, buduary, jasne, chłodne sale o wysokich oknach, schody zaścielone dywanami i estrady.\n — Od ciebie zależy wyłącznie, byśmy posiedli piękny, wygodny dom, — powiedział Stefan. — Ja pełnię swój obowiązek, o tobie jednak nie można powiedzieć tegosamego.\nLetycja spuściła oczy, znany był jej bowiem warunek starego Gunderama.\nCo kilka miesięcy musiała przyznawać, że nadzieje jej nie iszczą się wcale. Eskurial był dalej pogrążony w głębokim śnie, a oblicze Stefana stawało się coraz posępniejsze. Posyłał ją do kościoła, by się modliła, sypał mielone orzechy na łóżko, dawał do picia proszek kościany z winem. W końcu wezwał kobietę, znającą potężne zaklęcia. Letycja musiała się rozebrać, obstawiono ją siedmiu, płonącemi świecami i poddano jej ciało potędze czarodziejskich zaklęć. Chodziła po kościołach i modliła się, nie wierząc w modlitwę, nie czując nabożeństwa i nie wiedząc nic o Bogu. Podczas mruczenia włoskiej czarownicy ogarniało ją drżenie, ale gdy się ceremonja skończyła, podrwiwała sobie z jej bełkotania i sztuczek.\nWytworzyła sobie w duchu obraz dziecka, którego urodzić nie mogła. Nie miało płci wyraźnej, ale było doskonale piękne. Miało sarnie oczy, rysy aniołka rafaelowskiego, a duszę subtelną, jak oda Hólderlina. Przeznaczeniem jego było coś wielkiego, miało się wznieść wysoko. Myśl o wyśnionem dziecięciu przepełniła ją marzeniami, tak że dziwiła się, iż Stefan jest coraz to gniewniejszy i bardziej niespokojny. Nie czuła żadnej winy.\nDonna Barbara, matka Stefana powiedziała pewnego dnia synowi:\n— Dałam twemu ojcu ośmioro. Z tego troje zmarło, a czterej wyrośli na mężczyzn, nie liczę już nawet siostry twej Esmeraldy. Czemuż ona tedy ma być bezpłodna. Ukarz ją, obij ją, synu mój.\nStefan zgrzytnął zębami i chwycił harap.


Glen Grant 10 Years Old / 40% / 1,0 l | whisky sklep SingleMalt.pl\nGlen Grant 10 Years Old / 40% / 1,0 l\nWhisky wyróżniona przez Jimma Murray'a w swojej Whisky Bible 2016!\n10 lat w dębowej beczce czyni z popularnego Glen Granta bardzo delikatny i aromatyczny trunek. Przyjemny maślany zapach podkreślony jest pomarańczowymi nutami. Słodka, waniliowa i delikatnie jęczmienna w smaku. Finisz odrobinę cierpki, z ciekawym karmelowo-marcepanowym posmakiem.\nGlen Grant jest zlokalizowany w miejscowości Rothes w sercu regionu Speyside w Szkocji. To duży zakład, o produkcji ok. 6 mln litrów alkoholu rocznie. Właścicielem jest włoski Campari Group, co nie jest bez znaczenia, gdyż właśnie we Włoszech Glen Grant jest najlepiej sprzedającą się whisky.\nCytrusowy, Orzechowy, Waniliowy, Zbożowy\nZałożona w 1840 roku destylarnia Glen Grant, aż do końca lat 70. była w posiadaniu potomków swoich twórców, rodziny Grant. Obecnie należy do włoskiej grupy Campari. Jej trunki są szczególnie popularne właśnie we Włoszech, gdzie ich udział w rynku single malt stanowi ok 66%. Moce produkcyjne zakładu, wynoszą ok. 6,2 mln litrów destylatu rocznie, z czego około połowy używane jest do zestawiania blendów (Chivas i Passport). Gorzelnia jest przez cały rok otwarta dla zwiedzających. Niemałym walorem tego miejsca jest (obok instalacji bezpośrednio związanych z destylacją) imponująca rezydencja Grantów otoczona pięknymi wiktoriańskimi ogrodami.\nRothes, AB38 7BS\n+44 (0)1340 832 118\nGlen Grant / The Major's Reserve / 40% / 0,7 l


Maty edukacyjne dla dzieci, mata playspot Skip Hop\nW tej podkategorii umieściliśmy maty dla najmłodszych i dla tych troszkę starszych już raczkujących Maluchów. Znajdziecie tu maty edukacyjne bardzo dobrych firm. Maty z pałąkami marki Skip Hop, ogromne maty PlayMat oraz super miękkie i milutkie maty Ebulobo. Znajdziecie tutaj także maty piankowe Playspot marki Skip Hop, które jako jedne z nielicznych puzzli piankowych na naszym rynku nie zawierają szkodliwych substancji i nie wydzielają brzydkiego zapachu.\n/ ZABAWKI / Maty do zabawy\nWodna mata edukacyjna Haba - Mała syrenka\nPałąk z zabawkami Done by Deer - Grey


łości - wszak lepiej dmuchać na zimne. Wszyscy wiedzą, że nie należy leczyć się samodzielnie, raczej też nikt sam nie zabiera się\nDodane: 09-06-2020 14:39\nKonsultacja z prawnikiem może nie tylko rozwiązać wiele problemów, które już wynikły, ale i nie dopuścić do ich pojawienia się w przyszłości - wszak lepiej dmuchać na zimne. Wszyscy wiedzą, że nie należy leczyć się samodzielnie, raczej też nikt sam nie zabiera się\nJak uczyć się hiszpańskiego z przyjemnością?O druku cyfrowym i nie tylko. Poligrafia ogółemOptima EPRCo warto wiedzieć o ogrzewaniu myjnia bezdotykowa kosztNaprawa ekspresów do kawyKilka sposobów na przechowywanieZabiegi tylko dla urody. NiekoniecznieRzecz o pozycjonowaniu dla firmPielęgnacja naturalnieSkuteczne pozycjonowanieKilka słów o drzwiachCzy Wiesz Jak Szkolić z bhp w Opolu W 12 Dni?Komfort termiczny - fajna sprawaStomatolog KatowiceJak szkolić z bhp w Gorzowie w roku 2020?Wprowadzić nowy lek czy nie. Analizy statystyczne dla medycynyDystrybutor programówDieta na zdrowie- superfoodSzkolenia bhpRóżne rodzaje suplementów sportowychEn dentisterie générale Pora zaplanować wakacyjny wyjazdImplanty ChorzówSkorzystać z paneli słonecznych jak mistrz!O wizytach u dentystyKilka ważnych spraw zębowychMyjnie dla samochodówGeodeta w centrum uwagi. Co robią i do czego są potrzebni geodeci?Kawowo


Encyklopedia drzewPanicum virgatum 'Heavy Metal' - Proso rózgowate 'Heavy Metal' encyklopedia drzew\nWieloletnia wysoka trawa dorastająca do 150 cm. Pokrój zwarty, wyprostowany, pędy nigdy nie wykazują tendencji do pochylania się.\nLiście płaskie, wąskie, szerokości do 1,5 cm i długości 60-80 cm, pokryte woskowym nalotem, który nadaje im niebieskozielone zabarwienie z fioletowym, delikatnym podbarwieniem. Jesienią przebarwiają się na żółto, a następnie przybierają barwę brązową.\nKwiatostany początkowo gęste i zwarte, fioletowe, później się rozluźniają i stają się bardziej delikatne, zabarwione na żółtawo, a jesienią są brązowe. Rozpoczyna kwitnienie w sierpniu i trwa ono do połowy września.


Miliony złotych na centra edukacyjne w powiecie starogardzkim - plus.dziennikbaltycki.pl\nMiliony złotych na centra edukacyjne w powiecie starogardzkim\nPowiat Starogardzki realizuje inwestycje infrastrukturalne oraz edukacyjne. Utworzy dwa centra kształcenia ustawicznego i praktycznego. Na potrzeby Kociewskiego Centrum Kształcenia Ustawicznego zostanie zaadaptowany budynek po byłym zakładzie Wega. W przyszłym roku zostaną przebudowane obiekty z Zespołu Szkół Rolniczych Centrum Kształcenia Praktycznego w Bolesławowie.\n- Prawie 18 milionów złotych zostanie przeznaczonych na przebudowę, wyposażenie tych centrów, a do tego dojdzie jeszcze termomodernizacja tych obiektów, co w sumie pochłonie ponad 20 milionów złotych. Od czasu powstania powiatu starogardzkiego jest to kolejna inwestycja w edukację. Nasze placówki obecnie wyglądają zupełnie inaczej niż jeszcze kilkanaście lat temu - twierdzi wicestarosta starogardzki Kazimierz Chyła.\nDoprecyzujmy, koszt inwestycji wynosi ponad 17,4 mln zł, dofinansowanie wynosi ok. 14,3 mln zł. Prace nad przebudową wszystkich obiektów potrwają do grudnia 2018 roku. Inwestycja jest realizowana w ramach projektu współfinansowanego ze środków Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego. Umowy z wykonawcami inwestycji już zostały podpisane. Przebudowę a także termomodernizację Kociews-kiego Centrum Kształcenia Ustawicznego w Starogardzie Gd. wykona firma Hartuna ze Skarszew, natomiast przebudowę i remont budynków Zespołu Szkół Rolniczych Centrum Kształcenia Praktycznego w Bolesławowie przeprowadzi przedsiębiorstwo Resteks z Tczewa. Z kolei nadzór inwestorski nad inwestycjami obejmie firma Inwestycje Budowlane “Markon” Mariusz Konieczka.\nWsparcie w ramach projektu uzyskają też szkoły zawodowe z powiatu starogardzkiego: Zespół Szkół Ekonomicznych, Zespół Szkół Zawodowych, Technikum w Owidzu i Zespół Szkół Rolniczych Centrum Kształcenia Praktycznego w Bolesławowie. Pracownie tych szkół zostaną wyposażone w niezbędne sprzęty i urządzenia do praktycznej nauki zawodu, a także na potrzeby przeprowadzania przez szkoły egzaminów zawodowych. W doposażonych pracowniach będzie można się kształcić w ramach takich zawodów jak m.in. technik: informatyk, telekomunikacji, teleinformatyk, mechatronik, elektronik, hodowca koni.\ncentra edukacyjne starogard gdański


Narodowe Czytanie w Mińsku – klasyka polskiej noweli | dzieje.pl - Historia Polski\nÓsma edycja Narodowego Czytania odbyła się w sobotę w mińskim Domu Przyjaźni. Polacy i Białorusini wspólnie czytali polskie nowele w ramach międzynarodowej imprezy pod patronatem prezydenta RP.\n„To promocja polskiej literatury, ale także czytania w epoce gadżetów i nowych technologii” – mówili uczestnicy spotkania.\n„Otrzymujemy wysoki stopień zainteresowania literaturą polską w Mińsku, wśród ludzi, którzy interesują się językiem i kulturą polską, a wysoka frekwencja świadczy o tym, że jest to udana inicjatywa” – powiedział PAP dyrektor Instytutu Polskiego w Mińsku Cezary Karpiński. „Wybór nowel, które nie tylko czytamy, ale też inscenizujemy, jest dobrym materiałem i poznawczym, i historycznym, i językowym, bo jest to po prostu dobra literatura” – dodał.\nTradycyjnie już w mińskim Domu Przyjaźni Narodowe Czytanie zgromadziło licznych sympatyków literatury polskiej zarówno spośród Polaków mieszkających w białoruskiej stolicy, jak i samych Białorusinów. Oprawę artystyczną zapewnili aktorzy i muzycy z Mińska.\n„Biorę udział już po raz trzeci w Mińsku. Ta impreza skupia miejscowych Polaków, ale też promuje czytanie samo w sobie. We współczesnym świecie, kiedy czytanie jest trochę zaniedbane, w obliczu rozwoju nowych technologii, książki, które są tak dobre i na których wychowało się wiele pokoleń Polaków, to jest coś wspaniałego” – powiedziała PAP Maryna Riepkina, szefowa oddziału Polskiej Macierzy Szkolnej w Mińsku. „Jest tu młodzież, dzieci, dorośli – ta impreza cieszy się ogromną renomą” – dodała.\nW imprezie tradycyjnie wzięli przedstawiciele ambasady RP w Mińsku.\nW tym roku Narodowe Czytanie promuję polską nowelę. Wśród utworów, które czytano w Mińsku po polsku i białorusku były „Dobra Pani” Elizy Orzeszkowej, „Sawa” Henryka Rzewuskiego, „Katarynka” Bolesława Prusa, „Dym” Marii Konopnickiej i inne utwory.\nNarodowe Czytanie to ogólnopolska i międzynarodowa inicjatywa, która odbywa się pod patronatem prezydenta RP Andrzeja Dudy i jego małżonki Agaty Kornhauser-Dudy, a była zapoczątkowana w 2012 roku przez prezydenta Bronisława Komorowskiego.\n„Jest to wybór tekstów, których wspólnym mianownikiem jest polskość w połączeniu z treściami uniwersalnymi, refleksją nad człowiekiem i społeczeństwem. Ich zwięzła forma idzie w parze z mistrzostwem stylu i plastycznością, która pozostawia w umysłach czytelników niezapomniane wrażenia. (…) Dziś teksty te nie straciły nic ze swej aktualności. Uczą nas, że w życiu powinniśmy kierować się szlachetnością i solidarnością, że nie wolno nam stracić wrażliwości na ludzką krzywdę ani zapomnieć o naszej historii" – napisał w specjalnym liście prezydent Duda.\nSzef INM Eryk Mistewicz w „Le Figaro”: 82 lata i 400 km dzielą Buczę od Katynia\n„1989. Jesień Narodów”\n„Wawel w literaturze, sztuce i kulturze polskiej w latach 1795–1918”


Przegląd techniczny wagi na PSZOK przy ul. Łukasiewicza - Gmina Wołomin\nW sobotę 16 października 2021 przeprowadzany będzie przegląd techniczny wagi PSZOK Łukasiewicza 4 w Wołominie.\nW związku z tym prosimy o zachowanie szczególnej ostrożności i stosowanie się do poleceń obsługi. Mogą nastąpić utrudnienia w obsłudze interesantów PSZOK .\nProsimy o zrozumienie i zapraszamy w godz 10:00 do 16:00.\nŹródło : MZO Wołomin.\nTagged MZO, MZO Wołomin, PSZOK


Podróż dookoła świata palcem po Mapach - Mamy Gadżety\nCiekawość świata i zamiłowanie do dowiadywania się nowych rzeczy wynosimy z naszego rodzinnego domu. Rodzice są pierwszym i najważniejszym nauczycielem dziecka, dlatego bardzo ważne jest to, w jaki sposób spędzamy z dzieckiem wolny czas, ile cierpliwości wkładamy w odpowiadanie na pytania naszego dziecka i jakie zabawki i książki mu podsuwamy. Ja od kiedy pamiętam, zawsze byłam wielką fanką map, nauki o świecie i poznawania nowych państw i krain geograficznych. Oglądanie atlasu świata do tej pory jest dla mnie dużą rozrywką, bo wiem, że zawsze znajdę tam coś, o czym do tej pory nie miałam pojęcia. Moja przygoda z mapami zaczęła się kiedy miałam kilka lat i w naszym domu pojawiły się drewniane układanki z mapą Polski, Europy i Azji. Byłam pewnie jedną z niewielu sześciolatek, która potrafiła ułożyć na mapie Polski i nazwać wszystkie 49 województw, i która wiedziała, jaki kształt ma Mauretania. Bardzo bym chciała, żeby moje dzieci dzieliły ze mną tę pasję, więc z dużym zainteresowaniem wypatrywałam podobnych układanek, które miałam w dzieciństwie. Niestety nic takiego nie znalazłam, ale za to kiedy ujrzałam „Mapy” autorstwa Aleksandry i Daniela Mizielińskich to zakochałam się w nich na zabój i o szukaniu układanek zapomniałam.\nTen fantastyczny atlas świata został stworzony z myślą o kilkulatkach, którzy chcą się czegoś dowiedzieć o innych kontynentach, krajach, ludziach. Jest zbiorem 51 map państw i kontynentów, które w obrazkowy sposób uczą, o tym jak wyglądają inne kraje, co się w nich znajduje, jacy ludzie w nich żyją, czy żyją tam jakieś charakterystyczne zwierzęta i co ciekawego się tam wydarzyło. Na mapach znajduje się tyle ciekawych informacji, że przeglądając je razem z dzieckiem, możemy opowiadać wiele różnych historii. Co więcej, z całą pewnością dziecko za każdym razem będzie odkrywało na mapie jakieś nowe rzeczy, na które wcześniej nie zwracało uwagi. „Mapy” na pewno przyda się wam podczas planowania wakacji – możecie dziecku pokazać, gdzie się wybieracie i opowiedzieć co takiego będzie tam można zobaczyć. U nas świetnie się sprawdził po powrocie z naszej objazdowej wycieczki po Europie, kiedy mogliśmy jeszcze raz pokazać Frankowi, gdzie byliśmy i co widzieliśmy.\nBardzo polecam „Mapy” każdemu, kto chce ze swoim dzieckiem podróżować palcem po tych fantastycznych mapach. Atlas został wydany w wydawnictwie Dwie Siostry, a można go kupić między innymi TUTAJ.\nczytelnia książka mapy


Policjanci Wydziału dw. z Przestępczością Gospodarczą komendy wojewódzkiej we Wrocławiu zatrzymali mężczyznę, podejrzewanego o wprowadzanie do obrotu na dużą skalę baterii i kliszy fotograficznych, bezprawnie oznaczonych zastrzeżonymi znakami towarowymi renomowanych firm. Towar trafiał hurtowo na rynek polski i zagraniczny. Zabezpieczono m.in…\nPodpalonym policjantom nie zagraża już niebezpieczeństwo\nPolicjanci z Komisariatu Policji w Żerkowie, podczas asysty komorniczej, zostali oblani łatwopalną cieczą i podpaleni przez 47-letniego mężczyznę. Ogień ugasił komornik. Policjanci z poparzeniami przewiezieni zostali do szpitala w Jarocinie. Ich życiu nie zagraża już niebezpieczeństwo. 47-letni mężczyzna jest już w rękach Policji.\nStołeczni policjanci poszukują sprawcy wczorajszego napadu na placówkę bankową przy Al. Jerozolimskich w Warszawie. Po przesłuchaniu świadków zdarzenia i przejrzeniu zabezpieczonego do sprawy monitoringu powstał rysopis mężczyzny, który pojawił się w placówce kilka minut po 15.00. Przedmiotem przypominającym broń zastraszył pracowników…\nNawet do 15 lat pozbawienia wolności grozi dwóm mężczyznom, zatrzymanym przez jeleniogórskich policjantów, w związku z podejrzeniem o napad rabunkowy z użyciem niebezpiecznego narzędzia w jednym z nocnych klubów. Sprawcy, posługując się kanistrem z benzyną, zagrozili podpaleniem lokalu. Już po kilku godzinach trafili do policyjnego aresztu…\nPolicjanci zatrzymali mężczyznę podejrzanego o wyłudzanie pieniędzy w placówkach bankowych na terenie województwa warmińsko-mazurskiego. 40-letni Tomasz D. opróżniał założone wcześniej konta bankowe, pozostawiając na nich spory debet. W ten sposób mężczyzna oszukał 7 różnych banków na kwotę ponad 80 tys. złotych. Za przestępstwo oszustwa…


nr 282, 30-12-2007\nPonura wizja świata, w którym nie ma miłości\n"Opowieści Hoffmanna" - Harry Kupfer pokazał, że i Operę Narodową stać na świetny spektakl, choć jest to tylko jest nowa wersja dawnej inscenizacji niemieckiego artysty\nNa afiszu należałoby, co prawda, dopisać: dozwolone dla widzów lubiących teatr niemiecki, bo z jego estetyki wyrasta inscenizacja Kupfera. Jest mroczna, przygnębiająca i nie stroni od przerysowań. Ma wszakże wiele zalet, a najważniejsze, że starą operę przedstawia tak, by współczesny widz odnalazł w niej dzisiejszy świat.\nBohater "Opowieści Hoffmanna" jest poetą, doświadczającym miłosnych zawodów, ale znajduje w nich źródło twórczych inspiracji. Typowa dla romantyzmu historia została przez Jacques'a Offenbacha przyrządzona tak, by zadowolić XIX-wieczną publiczność operową. Każdy akt rozgrywa się w innym, efektownym miejscu i nawet skromny gabinet tajemniczego naukowca Spalanzaniego zmienia się w pewnym momencie w salę balową.\nKupfer odrzucił inscenizacyjną wystawność. W ponurej scenerii pokazuje bohatera pozbawionego romantycznego czaru. Hoffmann to współczesny człowiek, na próżno szukający miłości, gdyż nie znajdzie jej w świecie stechnicyzowanym, wyuzdanym, w którym sława i kariera stają się ważniejsze od uczuć.\nW "Opowieściach" Kupfer idzie wbrew tradycyjnym gustom publiczności. Stara się wręcz prowokować i dlatego najbardziej przebojowy fragment - wenecką barkarolę - puszcza ze zdezelowanej szafy grającej. Jednocześnie jego interpretacja wynika z głębokiej analizy utworu, mimo że odczytuje go po swojemu, dokonując cięć w partyturze.\nW przeciwieństwie do wielu inscenizatorów Kupfer potrafi też reżyserować, a nie tylko pokazywać na scenie swe wizje. Precyzyjnie ustawia sceny zbiorowe, każdą postać wnikliwie charakteryzuje. Inspiruje też wykonawców, czego dowodem są choćby cztery różnorodne, groteskowe postaci, w które świetnie wcielił się Paweł Wunder. Nicklausse, przyjaciel Hoffmana, w wielu inscenizacjach bezbarwny, nabrał cech niemal diabolicznych, a dzięki także interpretacji wokalnej Artura Rucińskiego przykuwa uwagę.\nAmerykański tenor Richard Troxell poradził sobie z morderczą partią Hoffmanna, a Georgia Jarman wcieliła się we wszystkie jego ukochane. Jako mechaniczna lalka Olimpia wyśpiewała wszystkie koloraturowe ozdobniki, efektownie zaprezentowała jako liryczna, nieco histeryczna Antonia, mniej wyraziście wypadła jedynie jako Giulietta. Rozczarował trzeci zagraniczny gość Claudio Otelli (czarny charakter Lindorf). Orkiestra wspierała solistów, ale i reżysera, któremu podporządkował się dyrygent Tomasz Bugaj. Szkoda jednak, że nie zadbał przy tym, by muzykę zinterpretować wyraziście, odkryć zapisaną w niej dramaturgię.\nSpektakl Harry'ego Kupfera jest powtórzeniem jego dawnej, berlińskiej inscenizacji. Gdyby na warszawskiej scenie pojawił się jakieś dziesięć lat temu, wywołałby szok i oburzenie, dziś po premierach Trelińskiego i Warlikowskiego już nie bulwersuje. Ale wciąż zachowuje świeżość i reżyserską klasę. Nic dziwnego, że na przedstawieniach Kupfera uczyły się dwa pokolenia współczesnych reżyserów.