Nowa Fantastyka - Opowiadanie: Geeogrraaf - Posterunek w Bloomingdale\n- Opowiadanie: Geeogrraaf - Posterunek w Bloomingdale\nPosterunek w Bloomingdale\nmężczyzna | 23.10.20, g. 15:33 | znaki: 22392\nZapraszam do mojego opowiadania i życzę miłego czytania, a następującym Uczestnikom portalu – oidrin, LanaVallen, Olciatka, Sagitt, CM – składam serdeczne podziękowania za ich cenne uwagi i porady.\n(ostatnie poprawki wprowadziłem do tekstu 5.XI.2020, pozostałe będę mógł wpisać zgodnie z regulaminem po zakończeniu konkursu)\nW kolejce: regulatorzy, Outta Sewer, Cytryna\nPrzeczytali: oidrin, CM, Irka_Luz, krar85, Finkla, Anet\nPóźną nocą Gareth Andersson błądził bocznymi drogami wiodącymi przez leśne pustkowia. Okolica – wciśnięta między rzekę i strome wzgórza – była mu nieznana, toteż co chwila rozglądał się niepewnie, to znów wypatrywał jakiegoś drogowskazu.\nWreszcie zostawił za sobą ciemną zieleń świerków, a przed nim zarys zabudowań powoli przedzierał się przez mgłę; Bloomingdale – głosił napis na zbutwiałej tablicy, której widok Andersson przyjął z ulgą, jak przystało na wędrowca u kresu swej podróży.\nLedwo minął starą przydrożną tablicę, gdy po drugiej stronie ulicy otworzyły się, opatrzone blaszanym szyldem, drzwi miejscowego posterunku. W prostokącie żółtego światła odcinał się ciemny kształt postaci w kapeluszu. „Zapewne szeryf tej miejscowości pełni teraz swe obowiązki” – pomyślał Gareth; choć bardziej w obawie o swoje plany, które – zapewne podejrzliwy – stróż prawa mógłby jakoś zniweczyć. Dlatego też Gareth wolał jak najszybciej odejść, by rozwiać niewygodne myśli i nie zwracać na siebie uwagi. Naciągnął kołnierz niebieskiej kurtki i ruszył w szarość gęstniejącej mgły.\nTajemnicza sprawa – dręcząca umysł Anderssona od tygodnia – przygnała go do tej zapadłej miejscowości, na którą składało się skupisko kilkudziesięciu domów. Ściany tych budynków porastał gdzieniegdzie mech, nadając im osobliwy, zanadto stary wygląd.\nPo bokach pustych ulic straszyły – nie naprawiane od dawna – gazowe latarnie, które dawały marne światło, bardziej przygnębiając niż rozjaśniając najbliższą przestrzeń. Wielkich zaniedbań dopuszczono się również w przydomowych ogrodach, zarośniętych chwastami i cierniowymi pędami tak gęsto, że te z powodzeniem zastępowały resztki ogrodzeń i skutecznie odstraszały nieproszonych gości, którzy raczej nieczęsto się zjawiali.\nPosępna okolica nie należała do tych, w których człowiek chciałby pozostać na całe życie; a jednak tutejszych coś zatrzymywało na lata.\nChoć noc była już głęboka, miejscowość nie wyglądała na uśpioną. Okna wypełniały blade światła, a co jakiś czas ciszę na ulicy mącił śmiech – przytłumiony i dobiegający z wnętrza mijanych domostw. Nie był to jednak śmiech radosny, lecz niepokojący, ponury i szydzący – taki, którego nikt sobie nie życzy słyszeć.\nGareth Andersson podążał wzdłuż przerdzewiałych ogrodzeń czując na plecach niepokojące spojrzenia; jednakże w oknach nie dostrzegał mieszkańców, a jedynie coś jakby cień lub poruszenie. Miejscowi zapewne byli niezadowoleni wizytą nieznajomego, i ostrożnie, skrycie zza brudnych zasłon, obserwowali Garetha, dopóki ten nie odchodził sprzed ich posesji.\n– Zawróć! – Dolatywały przestrogi i wyzwiska. – Przybłędo, zawracaj!\nNiepokój narastał, gdy w kolejnych oknach zapalały się świece – miasteczko Bloomingdale powoli zaczęło wchłaniać Anderssona…\nSzło się uciążliwie – deszcz wzbierał na sile, a wiatr mocniej zatargał nad ulicą wzbijając resztki jesiennych liści. Gareth Andersson starał się wybierać wąskie zaułki, aby nie zaznaczać zbytnio swej obecności. Nagle w świetle ulicznych latarń wyłowił wzrokiem szeryfa, który pod osłoną mgły skradał się nieopodal, i spoglądał skrycie spod ronda ociekającego wodą kapelusza.\nPodejrzane zachowanie szeryfa – a takim przecież było skradanie się w strugach deszczu – pokazywało, że przybycie Anderssona nie było mu na rękę. Sprawiał wrażenie człowieka tajemniczego, który chce pozostać w cieniu tutejszej rzeczywistości i jednocześnie zamierza prowadzić jakąś niebezpieczną działalność. „A kto wie, może ten dziwny przedstawiciel prawa, jedynie patroluje ulice wypełniając swoje rutynowe obowiązki?” – rozważał Andersson szukając jakiegoś uzasadniania, które choć trochę uspokoiłoby jego umęczony wędrówką umysł.\nCzas uciekał – kolejna godzina przepadała w nicość – a sprawa której Gareth Andersson się poświęcił, w ogóle nie zmierzała ku rozwiązaniu. Poczucie tej nieustannej – i zarazem nieprzychylnej – obecności szeryfa i mieszkańców komplikowało Anderssonowi prowadzenie śledztwa, więc najlepiej chyba będzie, jeśli zniknie wszystkim z oczu.\nSkręcił w boczną uliczkę, a później w kolejną, i wtedy – w mętnym świetle gazowej latarni – dostrzegł ruinę telefonicznej budki, której widok obudził w nim jakże ponure wspomnienia…\nOd pewnego czasu Gareth domyślał się, dokąd zaprowadzą go poszukiwania brata. Nie widywali się od pogrzebu stryja Josepha, a tamten telefon – po trzech latach wzajemnego milczenia – przeraziłyby niejednego. Głos brata słyszał wówczas z oddali – wśród trzasków na linii – jakby z jakiejś odległej rzeczywistości, jeszcze bardziej posępnej niż ta, do której dotarł teraz.\n– Ratuj mnie! Przyjedź po mn… – krzyczał wtedy w słuchawce głos przepełniony trwogą.\n– Odszukaj poste.…, …gdy go odnaj…, …nie scho… …dziemi – takie potargane słowa niewiele mówiły Anderssonowi o sytuacji, a nagłe zerwanie rozmowy stropiło go wtedy zupełnie.\nPonura niepewność przeszywała teraz Anderssona na myśl, że to właśnie z tej budki brat mógł telefonować do niego rozpaczliwie szukając ratunku.\nPodszedł bliżej i zdębiał, gdy otworzył przerdzewiałe drzwi tego metalowo-szklanego prostopadłościanu. Okrągłą tarczę telefonu wyposażono w czternaście liczb, lecz o dziwo, dwucyfrowych! W innej scenerii ten – jakże osobliwy – rekwizyt zaciekawiłby go natychmiast, lecz teraz straszył swoim nienaturalnym wyglądem i wątpliwym przeznaczeniem.\nGareth jednak wolał sprawdzić, czy dobór dwucyfrowych liczb umożliwia wykręcenie jego numeru telefonu.\nDeszcz dudnił coraz głośniej o dach budki, a wiatr mocniej załomotał jej szybami. Głosy tej wisielczej pogody zagłuszyło dopiero nieoczekiwane dzwonienie telefonu. Gareth pełen obaw podniósł więc słuchawkę.\n– Chyba mówiono ci, żebyś zawrócił, przybłędo! – zaczął nieznany rozmówca.\n– Kim jesteś? – zapytał Andersson, rozglądając się po oknach najbliższych domów.\n– Głupcze! – ryknął grobowy głos w słuchawce. – Próbujesz dostrzec gdzie jestem? Czego u nas szukasz?\n– Wyjaśniam sprawy, które są niejasne. Sądzisz, że cię nie znajdę?\n– Jak na ledwo co przybyłego, to jesteś zbyt odważny i zanadto głupi! Odejdź teraz, bo nie wiesz, z kim masz do czynienia.\n– To ja zdecyduję, kiedy odejdę – odparł Andersson. – A moja wizyta chyba zdaje się dla was problemem, skoro ty i szeryf próbujecie mnie śledzić.\n– Ja i szeryf cię śledzimy, powiadasz? Naiwny jesteś i głupi, jeżeli tak myślisz. – Nieznajomy głos w słuchawce stał się niepokojąco rozbawiony. – A może ten, którego nazwałeś szeryfem, wie coś o losach twego brata? A może nie wie nic! – Nadal kpił rozmówca. – Trzeba ci bowiem wiedzieć, że ten cały szeryf próbuje nieudolnie stać tutaj na straży prawa, ale on sam chyba dokładnie nie wie którego… jeśli wiesz, co mam na myśli?\nWzmianka o bracie przeraziła Anderssona, a mieszanina szumów i głupawej rymowanki w słuchawce prawie zwaliła go na kolana; podłe były to słowa – ubrane w melodię kołysanki śpiewanej czarcim głosem:\nPrzygłupi Andersson przemierzył pół świata,\nnaiwnie sądził, że uratuje brata.\nCały zdjęty strachem, wylazł w nocy z lasu,\nW Bloomingdale już stracił bardzo dużo czasu.\nW gniewie Andersson zacisnął drżącą dłoń na słuchawce, jednocześnie lękając się chociażby spojrzeć wokoło. Jakże zuchwale i okrutnie zagrywał sobie obcy prześladowca. Gareth odłożył z trzaskiem słuchawkę, a mimo to, wydobywała się z niej melodia drugiej zwrotki…\nGareth Andersson upewnił się, że zgubił szeryfa na dobre. A może tamten w ogóle go nie śledził? Stał teraz przed posterunkiem, który gapił się ciemnymi oknami i wabił otwartymi drzwiami. Oto dogodna okazja do przeszukania tego budynku – wszakże nie wiadomo kiedy wróci szeryf, więc należy działać szybko.\nDo pogrążonych w półmroku pomieszczeń sączyło się przez okno światło przydrożnej latarni. Stare teczki zalegały biurka i parapety okien, a zwiędłe kwiaty w doniczkach i pożółkłe, potargane firanki, ani trochę nie udomowiły wnętrza posterunku.\nJednakże to czarno-białe zdjęcia kilkudziesięciu zaginionych osób były głównym powodem niepokoju, który unosił się w powietrzu. Ledwo co oświetlone, przyczepione pinezkami do zapleśniałych ścian straszyły grobową sepią.\nAndersson nie mógł oprzeć się wrażeniu, że te smutne twarze z fotografii jakby śledziły nieustannie każdy jego ruch. Niektóre zdjęcia zamaszyście przekreślono ołówkiem: ,,Przekreślona sprawa? A może odnaleziona osoba?” – zastanawiał się przywołując jednocześnie w pamięci słowa nieznajomego:\n„…ten, którego nazwałeś szeryfem, próbuje nieudolnie stać tutaj na straży prawa, ale on sam chyba dokładnie nie wie którego… jeśli wiesz, co mam na myśli?”\nW zakamarki umysłu Anderssona nieustannie wkradały się wątpliwości co do intencji szeryfa i do roli, jaką w tym miasteczku odgrywał.\nNa chwilę przeniósł wzrok na jedno zdjęcie, lecz tak jak pozostałe, i to podeszło wilgocią pochodzącą ze ściany, dlatego też nie mógł jednoznacznie stwierdzić, czy to był wizerunek jego brata, czy też zupełnie nieznanej mu osoby.\nGareth, z głową pełną lęku, podkradał się wzdłuż ścian ponurych pomieszczeń – zupełnie jak zagubiony podróżnik badający starożytne świątynie. Próbował wytropić cokolwiek, aby mieć jakieś punkty zaczepienia w swoim śledztwie, gdy nagle zwrócił uwagę na przymocowany do stołu fonograf. Bardzo podobny – lecz trochę nowszy, bo ze sprężynowym mechanizmem – kilkanaście lat temu stryj Josepha podarował ojcu.\nNiestety, odsłuchanie nagrania – zgodnie z przewidywaniami – nie wniosło nic do śledztwa. Zgrzyty i szumy mieszały się z dźwiękiem pracującego w środku cylindra.\nA jednak, ku swemu zdziwieniu, znalazł coś przełomowego po kolejnych minutach poszukiwań. Na końcu pokoju, z prawej strony, odkrył regał ze starymi książkami. Ruchomy i osadzony na zawiasach, stanowił doskonały kamuflaż sekretnego przejścia w ścianie, za którym stromo opadały drewniane schody. Podążając w głąb wąskiego korytarza, wyczuwał, jak z dołu wionęło lodowatym powietrzem i piwniczną wilgocią.\n– Zawróć! – krzyczał głos rozsądku.\n– Rozwiąż sprawę do końca! – Równoległe karciło go sumienie. Nie mógł przecież odpuścić zadania, skoro dotarł już tak daleko.\nHańba i dyshonor uwierały teraz niczym gwoździe w płucach, gdyż ani brat, ani stryj Joseph tak by nie postąpili, jak on przed chwilą zamierzał. Wiedział o tym! Gdy strach mówił „Uciekaj!”, oni nigdy nie zawracali, a niejednokrotnie w minionych latach ratowali go z opałów. A więc i on teraz musi zachować się przyzwoicie, i odważnie iść na ratunek obraną ścieżką, choćby ta wiodła go w podziemne krainy.\nSkrzypiące drewniane stopnie wreszcie skończyły się przed otwartym, żelaznym włazem w podłożu, a dalsze schodzenie, tym razem wąskim szybem po drabinie – i z latarką w ręce – zajęło nieco dłuższą chwilę…\nPo dotarciu na dół Gareth zgasił latarkę, gdyż oświetlenie w wydrążonych podziemiach zapewniały zygzakowate, wielometrowe pęki iskier wyzwalane elektrodami wystającymi z licznych aparatur. Wzdłuż przeciwległej ściany stały również żelazne prostopadłościany, do których wprowadzono od góry wiązki kabli i przeźroczyste rury. Dało się stamtąd słyszeć świst uchodzącej pary i bulgotanie zagadkowo wyglądających płynów, których widok nie przypominał niczego znanego, ani nie zwiastował niczego dobrego.\nPomieszczenie wyglądało jak składowisko tajemniczych machin, które – w zielonym blasku elektrycznych łuków – dodawały tym podziemiom ponurego wyrazu.\nOtaczające skomplikowane urządzenia przerażały Anderssona i onieśmielały go swoim zagadkowym pochodzeniem – jakby z odległej i nieznanej epoki, dla której on i jego czasy mogły być co najwyżej rozsypującymi się zabytkami. A jednak Gareth przełamał strach i powodowany teraz swoją niezdrową ciekawością, podszedł do najbliższej, prostopadłościennej kapsuły, by zajrzeć do jej wnętrza przez małe okienko wykonane z hartowanego szkła.\nWtedy jakby otchłań otwarła się pod Garethem, gdy zobaczył przez tę pancerną szybkę człowieka pionowo zanurzonego po szyję w srebrnej cieczy. Kończyny jego oplecione były cierniowymi pędami, podobnymi do tych porastających większość ogrodów w Bloomingdale i okolicach.\nUwięziony nieszczęśnik był nieprzytomny, lecz życie jego prawdopodobnie podtrzymywała ta wyposażona w zawory i przekładnie przerażająca aparatura – upiorna fuzja rośliny i parowej maszyny. Przy niej telefon z dziwną tarczą wydawał się teraz niewinną ciekawostką.\nRozejrzał się gorączkowo wokół, a później mijał w biegu kolejne, podobne pancerne prostopadłościany, wyposażone w zegarowe mierniki, których zastosowania Andersson nawet nie potrafił się domyślić. Zaglądał do wnętrz tych komór przez oszronione szybki i – o zgrozo – co chwila rozpoznawał nieszczęśników z czarno-białych fotografii.\nCzy przypuszczał którykolwiek z tych biedaków – tylko śmierć im wybawieniem – do jakiego upiornego miejsca może zaprowadzić człowieka nieodgadnione przeznaczenie?\nGareth Andersson długo błądził po labiryncie podziemi, za oświetlenie mając zieloną poświatę elektrycznego wyładowania. Cała groza towarzysząca mu dotychczas w Bloomingdale, nie dorównywała tej, która runęła na niego właśnie teraz, gdyż oto odnalazł brata uwięzionego w identyczny sposób jak pozostali.\nZatrzaśnięty w ciasnej, pancernej kapsule – i nieprzytomny – dryfował bezwładnie w srebrnym płynie niczym boja, a na jego szyi, głowie oraz rękach zaciskały się cierniowe pnącza, w których musiała drzemać zdumiewająca siła.\nAndersson pełen lęku obserwował przez szybkę brata będącego w stanie znacznie gorszymi niż przedśmiertny. Przyjrzał się kolcom pędów, które – głęboko wbite w żyły i tętnice – tłoczyły zapewne jakieś toksyczne soki do krwiobiegu uwięzionego. „Bracie! Wybacz mi, że przybyłem za późno!” – Gareth bił pięścią w pancerne szkło, podczas gdy łzy zalewały jego oczy a trwoga umysł.\nPo chwili, stojąc w obłokach buchającej z rur pary, Andersson przesuwał dźwignie i szarpał różnymi pokrętłami, aby spróbować jakoś uratować bliskiego. Lecz na nic zdały się jego naiwne wysiłki, a kto wie czy nie pogorszył sprawy. Bo oto zadrgały wskazówki na tarczach liczbowych – zaraz obok hartowanej szybki – informując o zmianie nieodgadnionych parametrów. Srebrny płyn zabulgotał, kłęby pary intensywniej syknęły z górnych tłoków, a zielone pnącza – wijące się wewnątrz kapsuły – oplotły mocniej nieszczęśnika i targnęły nim, niczym ramiona krakena dopadającego ofiarę.\nAndersson w przerażeniu odskoczył jak oparzony, a w chwilę później pędził do drabiny, by jak najprędzej opuścić to – jakby wyjęte z koszmarów szaleńca – laboratorium.\nBrat Anderssona nie miał najmniejszych szans na przeżycie. Za kilka godzin, najdalej jutro, tragicznie zakończy swój żywot. „Co się tutaj właściwie dzieje?” – Gareth Andersson nadal nie znajdywał odpowiedzi, które wyjaśniłyby cokolwiek. Było pewne, że szeryf sprawuje nadzór nad plugawą działalnością posterunku. „Ale jaką rolę w mieście, i w całej sprawie, pełni gadający zagadkami tajemniczy rozmówca?” – Pytania w głowie zapalały się i gasły niczym błyski iskier w ciemnym pokoju.\nWtem, natarczywy dźwięk telefonu rozerwał ciszę wytrącając Anderssona z zamyślenia; wiedział kto dzwoni, a mimo to podszedł do biurka i podniósł słuchawkę.\n– Bawisz się w detektywa, przybłędo. Przyznaję, że schodząc do podziemi, mogłeś trochę udaremnić nasze plany, lecz nadal nic nie wiesz! Odejdź, bo śladu po tobie nie będzie! – szydził i groził nieznajomy głos po drugiej stronie kabla.\n– Będę was szukał, aż znajdę każdego po kolei. A tobie czaszkę przebiję śrubokrętem! – odgrażał się Andersson nie dając się zbić z tropu.\nLecz teraz wybuch śmiechu w słuchawce rozstroił na chwilę Anderssona.\n– Głupcze! Ty chyba nigdy się nie domyślisz, o co tutaj chodzi. Mimo, że mi grozisz, nadal radzę ci: odejdź!\nGareth Andersson huknął słuchawką na widełki i rzucił się w stronę wyjścia. A kiedy zbiegał ze schodów, jeszcze usłyszał – daleko za sobą – dzwonienie telefonu…\nNiepojęte obrazy niedawnych zdarzeń musiały szaleć w głowie Anderssona. Gnany tą nawałnicą ponurych myśli, wybiegł w szum ulewy. Skradał się wśród cieni. Wyostrzał wzrok. Kluczył zaułkami miasteczka, aż wreszcie, czatując cierpliwie we mgle, wypatrzył postać w ciemnym płaszczu i kapeluszu.\n„Dokąd on zmierzał o tej później porze?” – snuł domysły, kiedy obserwował z ukrycia szeryfa, który jakby czegoś szukał lub się ukrywał. „Prawdopodobnie szemrany rozmówca nie zdążył ostrzec szeryfa o tym, że ruszyłem w pościg” – Andersson nadal starał się przemyśleć dokładnie swoją sytuację, by nie popełnić jakiegoś błędu. Następnie zdjął jasnoniebieską kurtkę i schował nieopodal w chaszczach, by jaskrawością swoją nie ujawniła jego obecności.\nCzarna postać skręciła w nieoświetloną uliczkę, a wtedy Andersson ruszył biegiem, by tam, w zapadłym mroku, zadać ciężką latarką mocny i pewny cios w głowę. A potem jeszcze dwa, aż ofiara padła pośrodku mokrej ulicy.\nKierowany nagłością sytuacji i koniecznością odwetu, bez wahania nadepnął na kark szeryfa, by przytrzymać i wgniatać jego twarz w głęboką kałużę. Potworną śmierć zadał Andersson, topiąc swoją ofiarę w rozmokłym błocie. Ponury musiał być to widok, gdy przez dwie minuty szeryf miotał się bijąc rękami i krztusił rozmokłą gliną, która powoli zalegała jego płuca.\nGareth zdjął już ciężki but z głowy szeryfa i w zacinającym deszczu stał jeszcze przez chwilę – jakże wstrząśnięty swym niedawnym czynem. Lecz po chwili ochłonął i powodowany już bardziej konstruktywnymi emocjami, musiał pomyśleć, co dalej.\nZdał sobie sprawę, że działanie pod wpływem gniewu może zaprowadzić donikąd, więc planem dalszej zemsty należy zająć się u podstaw. Znalezienie szaleńca, którego nie widział nie będzie łatwe. Szczególnie, że nie wiedział skąd dzwonił. „Lecz głęboka noc i płaszcz szeryfa mogą okazać się przydatne” – pomyślał Gareth o swoich dalszych planach. Kilkoma szarpnięciami, zdarł z trupa ów przeciwdeszczowy czarny płaszcz i kapelusz.\n– Tobie już się nie przyda, a mnie przebranie pozwoli na skryty atak – rzekł do martwego szeryfa, gdy bez skrupułów wrzucał jego zwłoki do pobliskiej rzeki.\nWciąż lało jak z cebra – Gareth Andersson drżał z zimna, więc czym prędzej ubrał ciemny płaszcz i kapelusz, i opuścił grząski brzeg rzeki.\nPo chwili, spod wody wyłoniły się kolczaste pędy – czarne jak smoła i grube jak ramię dorosłego człowieka; zwinnie oplatały unoszące się na powierzchni zwłoki, po czym nagłym szarpnięciem wciągnęły je w głębinę. Lecz tego, co działo się nad – i pod – taflą wody, Gareth już nie zobaczył, gdyż wtedy podążał powrotną drogą do posterunku. Jedynie gdzieś bardzo daleko za nim echem rozszedł się plusk wody, na który Andersson nie zwrócił uwagi, gdyż myśli jego biegły już zupełnie innymi ścieżkami…\nMijając ponownie ścianę z fotografiami, Gareth Andersson odwracał wzrok nie mogąc znieść ponurego wrażenia, jakie te smutne twarze na nim wywierały. Odwaga i honorowy obowiązek zemsty jednak przemogły trwogę, która stopniowo w nim narastała odkąd próg tego posterunku przekroczył po raz pierwszy.\nZapalił kilka lamp na posterunkowych biurkach, po czym skierował ich światło na pożółkłą mapę rozpostartą na korkowej tablicy. Pozostało teraz obmyślić plan, aby tragedia brata i pozostałych nie poszła na marne. Pod osłoną nocy – w ubraniu szeryfa – Gareth będzie mógł swobodniej poruszać się po okolicy, a co więcej, owa mapa zawęzi liczbę miejsc, w których może ukrywać się telefonujący szaleniec, gdyż oprócz licznych symboli, zaznaczono na niej również domy podłączone do miejscowej sieci telegraficznej.\nKiedy wreszcie plany poszukiwań zaczęły się układać, serce – po raz wtóry tej nocy – załomotało mu boleśnie. Przysiągłby, że kiedy wybiegał z posterunku, regał zostawił odsunięty, lecz ten teraz znowu maskował sekretne przejście do podziemi. A zatem ktoś tu był – i to całkiem niedawno. Taki wniosek na pewno wzmógł nastrój osaczenia, lecz również wyostrzył czujność. Być może dlatego Andersson zauważył jeszcze, że oprócz regału, również korbka fonografu była w innym położeniu, i dlatego też ruszył przez pokój w stronę tego urządzenia.\nGdy Andersson uruchomił fonograf, usłyszał na nagraniu, podszyty jak zwykle szyderstwem, znajomy głos swojego prześladowcy:\n– Głupcze! Pozostałeś głuchy na moje przestrogi. Zamiast odejść, wtargnąłeś na posterunek i prawie zniszczyłeś podziemną machinę. Mogłeś zniweczyć dziesiątki lat naszej tytanicznej pracy. Jednak na szczęście zdołałem w porę naprawić to, co ty rozregulowałeś. Wszystko, co zdążyłeś zobaczyć tutaj, musiało być dla ciebie wstrząsem i nadal zapewne nie wiesz, co tu się właściwie dzieje. Ale musisz mi uwierzyć na słowo: pewne rzeczy mają swój określony mechanizm. Twój brat nadal żyje, jeśli cię to pocieszy, lecz nie sądzę, żeby któryś z was się stąd wydostał. – Niepokojące słowa odbijały się od ściany, by ginąć w ciemnej sieni. – Poza tym – kontynuował głos z nagrania – widziałem dlaczego tak szybko uciekłeś znad rzeki i nie sądzę, aby spotkało cię cokolwiek dobrego z tego powodu. A teraz żegnam, panie Andersson!\nŚmiech kończący nagranie był złowieszczy jak nigdy dotąd. Gareth, próbował odsłuchać wszystko ponowie, lecz dźwiękowy zapis po odtworzeniu został jakoś z urządzenia wymazany.\nNagle na zewnątrz rozległy się niepokojące szmery jakby ktoś nadchodził – tupot kroków przybrał na sile, więc Gareth zląkł się na samą myśl, że tak szybko zostanie złapany i osądzony za morderstwo, które – w imię honorowej pomsty – popełnił przed godziną.\nPrzepełniony obawami spoglądał na odrapane drzwi wejściowe, nie będąc teraz przekonanym, czy zdoła jeszcze uniknąć pojmania. „Przecież jest późna, mglista noc” – pomyślał. „Deszcz zacina, więc jest szansa zniknąć w zaułkach miasteczka”.\nLecz deszcz po chwili zelżał, i słysząc coraz dokładniej kroki na zewnątrz, Gareth zdał sobie sprawę, że jest już za późno – nie ma co gasić świateł, bo i tak nie ukryje swojej obecności. Jak znaleźć wyjście z takiego potrzasku? A jeśli przyszło ich kilku? A jeśli tak, to czy otoczyli posterunek?\nNieważne. Domysły i obawy niczego nie przesądzą, więc należało jak najszybciej odprawić – lub co gorsza – pozbyć się kłopotliwego gościa.\nNa szczęście dla Anderssona, jego obawy szybko się rozwiały: bo oto otworzył drzwi i z ulgą stwierdził, że tam – po drugiej stronie ulicy – przechodzi jakiś mężczyzna, ubrany w niebieską kurtkę. Tamten minął starą przydrożną tablicę i tylko spojrzał z oddali w stronę Anderssona stojącego na progu. Ale ruszył dalej, zupełnie jak zagubiony przybysz szukający czegoś lub mający jakąś sprawę do rozwiązania.\nkobieta | 25.10.20, g. 15:17\nCześć, Geograafie! Kilmatem bardzo dobrze nawiązujesz do małomiasteczkowej grozy i zapętlenia, które są elementem mocno powiązanym z orginałem. Jeśli chodzi o styl narracji też całkiem dobrze dawkujesz napięcie, zaczynając od rozwijającej się powoli tajemnicy, ale w zakończeniu troszeczkę urywasz wątek. Co do spraw technicznych – niektóre opisy mogłyby być nieco bardziej obrazowe, ale są też dość plastyczne i dynamiczne momenty. Ogólnie mówiąc, całkiem w porządku.\nkobieta, Grodzisk Mazowiecki | 25.10.20, g. 17:00\nRozpiszę się ckliwie, ale muszę.\nStaram się nie pisać niezbyt miłych komentarzy bez powodu, bo nie widzę w nich sensu. Zawsze staram się znaleźć jakiś pozytyw w każdym opowiadaniu, więc może się wydawać, że łatwo mnie czytelniczo zadowolić. Wręcz przeciwnie. Bardzo ciężko znaleźć mi coś (i myślę tu też o książkach), co sprawi, że pomyślę: “Wow. No to jest coś. Zapamiętam to na dłużej”. Nie mam na myśli górnolotnych pozycji, bo to może być też książka za 10 zł w kiosku. Nie jestem recenzentem, więc liczy się tylko to, czy mi się podoba, a gust mam nieznośny.\nCzytam tutaj mnóstwo tekstów i wiele, naprawdę wiele jest świetnych i mi się podoba, zawsze chwalę szczerze. Ale twoje opowiadanie jest właśnie tym “wow”. Będę o nim pamiętała i uważam, że rewelacyjnie wyglądałoby na papierze ;)\nPodoba mi się styl, nadający właściwego klimatu i tego podskórnego drapania, i fabuła. Niby wrzucasz nas w środek historii, nie wiadomo, o co chodzi, ale z miejsca dołączam do bohatera, aby szukać jego brata. Bohater też bardzo interesujący, polubiłam go i zżyłam się poniekąd, choć tekst krótki. Nie lubię wrzucania czytelnika do połowy książki, bo takie jest tutaj wrażenie, ale wyjątkowo świetnie to zagrało. Jakbym czytała starą, przegniłą książkę, której część się zagubiła i nigdy jej nie odnajdę. Lubię to!\nZakończenie miodne i dobrze o tym wiesz. Tego typu zakończenia dodają u mnie od razu kilka ocen w górę, co poradzę ;) Szczególnie jeśli są dobrze ograne.\nParę sugestii, które możesz zastosować lub nie. Nie obrażę się ;)\nNaciągnął kołnierz swej niebieskiej kurtki i ruszył w szarość gęstniejącej mgły.\n“Swej” jest całkowicie zbędne, szczególnie że parę wersów wyżej pojawiło się to słowo. Ja go generalnie nie lubię. Wykreśliłabym też “niebieskiej”, aby zdanie wyglądało lepiej, ale wiem, czemu zaznaczenie tego koloru jest ważne.\nPo bokach pustych ulic straszyły – nie naprawiane od dawna – gazowe latarnie, które marne dawały światło, bardziej przygnębiając niż rozjaśniając najbliższą przestrzeń.\nLepiej: “które dawały marne światło”. Twoja wersja lepiej by wyglądała w dialogu/narracji pierwszoosobowej niż narracji trzecioosobowej.\nGareth Andersson podążał wzdłuż przerdzewiałych ogrodzeń czując na plecach spojrzenia; wszakże w oknach nie dostrzegał mieszkańców, a jedynie coś jakby cień lub poruszenie.\nHmm… Wszakże? To jest raczej synonim przecież. Lepsze byłoby jednakże.\n– Chyba mówiono ci, żebyś zawrócił, przybłędo! – Zaczął nieznany rozmówca.\nNo to akurat błądzik: “zaczął”.\nOto dogodna okazja do przeszukania tego budynku – wszakże nie wiadomo kiedy wróci szeryf, więc działać trzeba szybko.\nDo tak pięknej narracji “trzeba” mi nie pasuje. Może: “należy działać szybko”?\nPo chwili[+,] stojąc w obłokach buchającej z rur pary, Andersson przesuwał dźwignie i szarpał różnymi pokrętłami, aby spróbować jakoś uratować bliskiego.\nZnalezienie szaleńca, którego nie widział, i nie widział skąd dzwonił, nie będzie łatwe.\nTo zdanie jest brzydkie. Najgorsze w całym tekście. Może: “Znalezienie szaleńca, którego nie widział nie będzie łatwe (nie mogło być łatwe?). Szczególnie że nie wiedział, skąd dzwonił”.\nZamiast odejść, wtargnąłeś na posterunek i prawie zniszczyłeś naszą podziemną machinę. Mogłeś zniweczyć dziesiątki lat naszej tytanicznej pracy. Jednak na nasze szczęście zdołałem w porę naprawić to, co ty rozregulowałeś.\nZdanie, które wyjątkowo przykuło moją uwagę:\n– Wyjaśniam sprawy, które są niejasne. Sądzisz, że cię nie znajdę?\nNiby toporne (kto tak mówi?), ale świetnie oddaje charakter postaci.\nWyszedł mi pean, wiem. Na szczęście jestem zwykłym czytelnikiem, więc mogę chwalić pod niebiosa to, co po prostu weszło mi mocno w gust. Chcę więcej!\nOczywiście klikam do biblioteki i powodzenia w konkursie!\nmężczyzna | 25.10.20, g. 19:01\nmężczyzna | 25.10.20, g. 19:40\nkobieta, 35 lat, Wałbrzych | 29.10.20, g. 18:34\nCiekawe opowiadanie. Wprowadzasz bohatera do mrocznego, tajemniczego miasteczka. Budujesz napięcie, tworzysz odpowiedni klimat.\nJednak mam dla Ciebie kilka sugestii:\nNagle w słabym świetle ulicznych latarń, wyłowił wzrokiem szeryfa, który pod osłoną mgły skradał się gdzieś w oddaleniu, i spoglądał skrycie spod ronda ociekającego wodą kapelusza. „Czyżby ten dziwny szeryf snuł własny sekretny plan i nie chciał być rozpoznanym? Ale przez kogo?”\nWnioski bohatera są jakby na wyrost. Widzi szeryfa, który się skrada, i od razu zakłada, że ma on jakiś sekretny plan?\nTydzień temu Gareth nawet nie przypuszczał do jakiego niegościnnego miejsca zaprowadzą go poszukiwania brata. […] Głos brata słyszał wówczas z oddali – wśród trzasków na linii – jakby z jakiejś odległej rzeczywistości, jeszcze bardziej posępnej niż ta, do której dotarł teraz.\nTen fragment jest nielogiczny. Najpierw nie przypuszczał, że trafi w tak niegościnne miejsce, a później piszesz, że głos brata sugerował, że przebywa posępnej rzeczywistości.\n,,Czy przekreślona fotografia oznacza »przekreśloną« sprawę, czy raczej odnalezioną osobę?”\nHańba i dyshonor uwierały teraz niczym gwoździe w płucach, gdyż ani brat, ani stryj Joseph tak by nie postąpili, jak on przed chwilą zamierzał.\nprzed chwilą zbędne\nA więc i on teraz musi zachować się przyzwoicie, i odważnie iść na ratunek obraną ścieżką, choćby ta wiodła go nawet w podziemne krainy.\nPomieszczenie wyglądało jak składowisko tajemniczych machin, które – w zielonym blasku elektrycznych łuków – dodawały tym podziemiom jeszcze bardziej ponurego wyrazu.\njeszcze bardziej bym wyrzuciła\nA jednak Gareth przełamał strach i powodowany teraz swoją niezdrową ciekawością, podszedł do najbliższej, prostopadłościennej kapsuły, by zajrzeć do jej wnętrza przez małe okienko wykonane z hartowanego szkła.\nprostopadłościennej zbędne, piszesz o kształcie już wcześniej\nWtedy jakby otchłań otwarła się pod Garethem, gdy zobaczył przez tę pancerną szybkę człowieka pionowo zanurzonego po szyję w srebrnej cieczy\nKończyny jego były oplecione cierniowymi pędami, podobnymi do tych porastających większość ogrodów w Bloomingdale i okolicach.\na dużo przymiotników, i znowu te prostopadłościany, a poza tym za tym odmiana. W ogóle Geeogrraaf, jeśli mogę coś zasugerować. Piszesz długie zdania, ze sporą ilością przymiotników, co prowadzi do tego, że gubisz szyk i ciężko się to czyta.\nZatrzaśnięty w ciasnej, prostopadłościennej kapsule – i nieprzytomny\nBrat Anderssona nie miał najmniejszych szans na przeżycie. Za kilka godzin, najdalej jutro, tragicznie zakończy swój żywot. „Co się tutaj właściwie dzieje?”\nHmm Andersson uznał, ze brat nie ma szans na przeżycie, więc go tam po prostu zostawił?\n– Będę was szukał, aż znajdę każdego po kolei. A tobie czaszkę przebiję śrubokrętem! – odgrażał się Andersson nie dając się zbić z tropu.\nHmm, czemu grozi mu akurat śrubokrętem?\nmężczyzna | 29.10.20, g. 21:01\nkobieta, 35 lat, Wałbrzych | 30.10.20, g. 19:09\nlepiej brzmi to zdanie, ale jak dla mnie i tak za długie jakieś i za dużo szczegółów.\nmężczyzna, 26 lat, Gdańsk | 02.11.20, g. 00:11\nCiekawy klimat stworzyłeś w tym opowiadaniu Geografie. Podoba mi się klimat grozy, niepewności, tajemniczych urządzeń i planów z którymi mierzy się główny bohater. Nie stoi on też biernie jak w typowych horrorach i zabija posterunkowego. Nie wiem skąd, ale kojarzy mi się motyw dwucyfrowych liczb na telefonie, wydaje mi się, że gdzieś w którymś opko na portalu padł już podobny pomysł. Widać też nawiązanie do HPL, małe miasteczko ukryte przed światem, które skrywa mroczną tajemnicę.\nJednocześnie jest tu kilka błędów, które mi utrudniały czytanie.\nPierwszym z nich jest to, że dużo opisujesz. Za dużo. Rozumiem, że w jakiś sposób pewnie chciałeś uniknąć tego, że ktoś nie zrozumie co chcesz przekazać. Jednak momentami miałem wrażenie, że narrator mówi mi, co już wiem/czego powinienem się domyśleć. Do tego dochodzi spora porcja opisów mgły i deszczu. Czytelnik już zdążył wejść w tę mgłę i zmoknąć od deszczu, naprawdę. ;)\n„Lecz głęboka noc i ubranie szeryfa wspólnie pomogą uzyskać efekt zaskoczenia” – pomyślał Gareth o swoich dalszych planach. Kilkoma szarpnięciami, zdarł z trupa czarny płaszcz przeciwdeszczowy i kapelusz.\n– Tobie już się nie przyda, a mnie pozwolą na skryty atak\nPod osłoną nocy – w ubraniu szeryfa – Gareth będzie mógł swobodniej poruszać się po okolicy\nDawanie tego samego komunikatu w tak krótkim odstępie mija się z celem. Tak samo:\nGareth Andersson się poświęcił, w ogóle nie zmierzała ku rozwiązaniu. Z jednej strony – szeryf. Z drugiej – obserwatorzy w oknach za zasłonami.\nChwilę wcześniej była mowa o tym, że ktoś go obserwuje i mowa o szeryfie.\n– Ja i szeryf cię śledzimy, powiadasz? Naiwny jesteś i głupi, jeżeli tak myślisz. – Nieznajomy głos w słuchawce stał się niepokojąco rozbawiony. – A może ten, którego nazwałeś szeryfem, wie coś o losach twego brata? A może nie wie nic! – Nadal kpił rozmówca\nZ dialogu wynika, że kpił.\nPrzyjrzał się kolcom pędów, które – głęboko wbite w żyły i tętnice – tłoczyły zapewne jakieś toksyczne soki do krwiobiegu uwięzionego.\nJeśli coś było wbite w żyły i tętnice, to wiadomo, że do krwioobiegu, a nie domięśniowo.\nTakich błędów jest jeszcze kilka.\nNagle w słabym świetle ulicznych latarń, wyłowił wzrokiem szeryfa, który pod osłoną mgły skradał się gdzieś w oddaleniu,\nTo zdanie się nie klei, bo była mgła, szeryf się skradał ale przez bohatera był widziany z oddali i przy słabym oświetleniu. :P\nJeszcze coś, co błędem nie jest, ale jestem na to jakoś dziwnie wyczulony:\nA jednak, ku swemu zdziwieniu, znalazł coś przełomowego. Na końcu pokoju, z prawej strony, dostrzegł regał ze starymi książkami. Ruchomy i osadzony na zawiasach, stanowił doskonały kamuflaż sekretnego przejścia w ścianie, za którym stromo opadały drewniane schody. Podążając tamtędy w głąb wąskiego korytarza, Gareth Andersson wyczuwał, jak z dołu wionęło lodowatym powietrzem i piwniczną wilgocią.\nCały opis znalezienia sekretnego wejścia jest krótki. Za krótki, moim zdaniem. Wszedł, zobaczył, o, tu coś będzie i znalazł. Łatwo przyszło.\nMasło maślane, zabytki nie są nowe.\nupiorna fuzja rośliny i mechanicznej maszyny\nTo samo. Czy widziałeś kiedyś maszynę niemechaniczną?\nCzarna postać skręciła w nieoświetloną uliczkę, a wtedy Andersson ruszył biegiem, by tam, w zapadłym mroku, zadać ciężką latarką mocny i pewny cios w głowę. A potem jeszcze dwa, aż ofiara padła pośrodku mokrej ulicy.\nCzy szeryf był głuchy? Jak padał deszcz, to zrobiło się błoto albo kałuże. Bohater biegł. Dlaczego szeryf nie słyszał, jak biegnie, by go zaciukać latarką?\nNiepokojące słowa odbijały się od ściany, by ginąć w ciemnej sieni.\nTrochę dziwna jak dla mnie ta metafora, tak jakby słowa były piłkami odbijającymi się od ściany, by potem wpaść w jakiś ciemny kąt.\ntopiąc swoją ofiarę w rozmokłym błocie.\nW suchym się nie da.\nProponuję, by w razie możliwości Twój tekst następnym razem poleżał albo został zbetowany, by uniknąć błędów jak te powyżej.\nmężczyzna | 02.11.20, g. 15:33\nmężczyzna, 26 lat, Gdańsk | 02.11.20, g. 22:43\nZakładam, że mechaniczne maszyny liczące wskazują na typ działania urządzenia/sposób wykonywania obliczeń (że nie była to np. cyfrowa maszyna licząca).\nCo do tego, jaka miałaby to być maszyna, to Twój wybór, czy parowa, czy energetyczna, czy pneumatyczna tak naprawdę.\nTak, to rozumiem, ale czytelnik nie otrzymał końca wątku – czy Anderssona dalej ktoś prześladował, czy ktoś wydzwaniał lub czy też dalej próbował ratować brata? Tego nie wiadomo.\nCzy on nie wyrzucił te kurtki po drodze w krzaki? Po tym jak wziął płaszcz szeryfa? To jest mylące wówczas, że byłby to on sam.\nCieszę się, że mogłem pomóc. ;)\nTylko we fragmentach gdzie narrator za bardzo chce wszystko opisać.\nNie, raczej bym coś takiego wychwycił przy czytaniu.\nKiedyś skomentowałem jeden „horror” przy którym się szczerze uśmiałem. Napisałem to delikatnie, ale autor tekst usunął. :P\nmężczyzna, Tychy | 04.11.20, g. 19:35\nNa wstępie mała informacja: nie przejmuj się długością komentarza. On może trochę przerażać, ale dla mnie to standardowa długość, kiedy analizuję jakiś tekst. Nie traktuj też moich uwag jako czepy czy prawdy objawione, bo raczej będę się tu zwyczajnie dzielił swoimi refleksjami, w jakiejś część też swoim podejściem do pisania, również tym, czego nauczyli mnie swoimi spostrzeżeniami czytelnicy.\nW każdym razie nie traktuj tego mojego komentarza jak łapankę, a raczej jako zbiór przemyśleń i pewien materiał poglądowy do Twojej własności. ;-)\nPóźną nocą Gareth Andersson błądził bocznymi drogami wiodącymi przez leśne pustkowia.\nGeneralnie fajnie jest w takich tekstach dać jakieś krótsze nazwisko, bo wtedy łatwiej panować nad płynnością tekstu. Takie jedno, może dwusylabowe łatwiej “wtapia się” w zdania. To luźna uwaga, nic więcej.\nWreszcie pozostawiał za sobą ciemną zieleń świerków,\nTu chyba miało być “pozostawił”? Chociaż najlepiej pasowałoby chyba samo “zostawił”.\nLedwo minął tę starą przydrożną tablicę\nGeneralnie lepiej odpuszczać sobie takie wstawki jak “ten”, “ta” “tę”, itp. Zdaję sobie sprawę, że one mogły się pojawiać w jakichś starszych tekstach (może i u Lovecrafta), ale tak czy inaczej, jeżeli nie są konieczne, lepiej je sobie odpuszczać. One są naprawdę zbędne i nie wpływają pozytywnie na atrakcyjność tekstu.\nTam – w prostokącie żółtego światła – odcinał się ciemny kształt postaci w kapeluszu.\nUnikałbym też “tam” na początku zdania. Brzmi tak sobie. Znacznie lepiej pasuje, kiedy jest wplecione w zdanie: odcinał się tam ciemny…\nNa końcu miało być chyba kapelusza?\nGeneralnie tak, jak podobał mi się sposób, w jaki napisałeś ten tekst, tak te wstawki prezentujące myśli wypadały słabiej. One nie trzymały poziomu tekstu. Czasem wydały się nie potrzebne. Zbyt rozciągnięte. Teatralne. Wspomnę o tym jeszcze w dalszej części komentarza i na końcu, kiedy napiszę samą opinię do tekstu.\nchoć bardziej w obawie o swoje plany, które tamten – zapewne podejrzliwy – stróż prawa mógłby jakoś zniweczyć\nAlbo tamten, albo stróż prawa. Nie trzeba wymieniać jednego i drugiego, bo piszesz dwa razy to samo. Jeżeli zostawisz samo “tamten”, czytelnik będzie wiedział, o kogo chodzi w oparciu o poprzednie zdanie. Może się wydawać, że to drobiazg, ale na końcu okazuje się, że takie drobiazgi potrafią zabierać dobre kilka tysięcy znaków. ;-)\nTajemnicza sprawa – dręcząca umysł Anderssona od tygodnia – przygnała go do tej zapadłej miejscowości\nTrochę za dużo tych wtrąceń. One fajnie pasują, kiedy są drobnym urozmaiceniem tekstu, kiedy jest ich dosłownie cztery, pięć w tekście. Gdy jest ich więcej, zaczynają zbyt mocno zwracać na siebie uwagę. Później podam, kiedy taka wstawka w tekście pasowała najbardziej. Oczywiście, przypomnę, to wszystko jedynie moje odczucia, nic więcej. Inni czytelnicy mogliby mieć w tej kwestii inne zdanie. ;)\nTajemnicza sprawa – dręcząca umysł Anderssona od tygodnia – przygnała go do tej zapadłej miejscowości, utworzonej przez skupisko kilkudziesięciu domów.\nGeneralnie dobrze jest unikać takich zbitek brzmieniowych, zwłaszcza w tekście, które (poprzez niespieszne tempo) buduje klimat. Wtedy takie drobiazgi rzucają się w oczy bardziej niż w innych gatunkach tekstów.\nTym bardziej, że tutaj stosunkowo łatwo to ominąć.\n…zapadłej miejscowości, na którą składało się z biedą kilkadziesiąt domów… (nie mówię, że to zdanie jest właściwe, chodzi mi raczej o pokazanie, że łatwo jest omijać te zbitki brzmieniowe)\ngazowe latarnie, które marne dawały światło\nTu bym nie kombinował z szykiem i dał po prostu: dawały marne światło. W tej formie, jaką masz w tej chwili, to brzmi tak strasznie poetycko. Jasne, można tak pisać, ale wtedy trzeba być w tym konsekwentnym przez cały tekst.\nbardziej przygnębiając niż rozjaśniając najbliższą przestrzeń.\nZbitka brzmieniowa. Dalej nie będę już tego zaznaczał, bo wiesz już, o co mi chodzi, a nie ma potrzeby nadmiernie rozciągać tego komentarza. ;-)\nGareth Andersson podążał wzdłuż przerdzewiałych ogrodzeń czując na plecach spojrzenia\nTutaj brakło jakiegoś dookreślenia, żeby te spojrzenia fajnie wybrzmiały. Podejrzliwe spojrzenia. Albo Niepewne spojrzenia. Generalnie brakło jakiegoś przymiotnika (choć generalnie przymiotniki i przysłówki to nie jest przyjaciel autora ;-)).\nSzło się uciążliwie – deszcz się wzmógł\nGeneralnie unikałbym wrzucania dwóch “się” tak blisko siebie. To nigdy nie brzmi szczególnie dobrze. Można dać coś w stylu: deszcz wzbierał na sile (tylko wtedy wiatr nie może być silny, żeby nie wpaść w powtórzenie ;-)).\nGareth Andersson dalej starał się wybierać wąskie zaułki, aby nie zaznaczać zbytnio swej obecności.\nDalej to takie trochę” słowo-intruz” w tym przypadku. Niby coś tam wnosi i do czegoś jest potrzebne, ale gdyby znikło, to nikt by po nim nie płakał. Ja wtedy wywalam takie słowa, bo (jak wspominałem) dzięki temu cały tekst staje się znacznie krótszy, a czytelnik nic na tym nie traci (a wręcz oszczędza trochę czasu; a skoro tekst jest krótszy to i większa szansa, że zechce poświęcić czas na lekturę).\nNagle w świetle ulicznych latarń(-), wyłowił wzrokiem szeryfa\nTu jestem prawie pewien, że nie powinno być tego przecinka. ;-)\nGeneralnie trochę te przecinki jeszcze u Ciebie szaleją w tekście, ale w tym akurat zbytnio Ci nie pomogę, bo sam mam batalistyczne podejście do zasad interpunkcji. ;-)\n„Czyżby ten dziwny szeryf snuł jakiś własny sekretny plan i nie chciał być rozpoznanym? Ale przez kogo?” – zastanawiał się Andersson.\nTutaj kolejny przykład tej myśli, która nie do końca trzyma ogólny poziom tekstu. Bo ona tutaj brzmi tak… strasznie łopatologicznie. Jakby czytelnik był intelektualnie gdzieś na poziomie dziecka i trzba mu było taki rzeczy podkreślać.\nA, i może małe uściślenie – chwalił też będę, ale… później. :D\npokazywało, że przybycie Anderssona nie szło mu na rękę.\nWiem, że mówi się “nie było na rękę”, ale nigdy nie słyszałem, by ktoś mówił “nie szło”.\nSprawiał wrażenie człowieka tajemniczego, chcącego pozostać w cieniu tutejszej rzeczywistości, a jednocześnie prowadzącego jakąś swoją niebezpieczną działalność.\nTu jeszcze jeden przykład tych zbitek brzmieniowych.\nmieszkańców niweczyło Anderssonowi swobodę prowadzenia śledztwa\nA ten pogrubiony fragment brzmiał mi jakoś tak strasznie oficjalnie: jakbym czytał o nowelizacji ustawy o swobodzie prowadzenia działalności gospodarczej. Niby trochę czep na siłę, ale tak, jak ten tekst u Ciebie, właśnie poprzez pewną charakterystykę zdań, ma określony klimat, tak taki “sztywniak” trochę z tego klimatu wytrąca. ;)\nNatychmiast skręcił w boczną uliczkę, a później w kolejną, i wtedy tam – w mętnym świetle gazowej latarni – dostrzegł ruinę telefonicznej budki, której widok obudził w nim jakże ponure wspomnienia…\nTu też przykład takich słów-intruzów, które nie są tekstowi niezbędne (zwłaszcza to drugie). Niby mogą być, ale jeśli nie muszą, to nie ma co trzymać darmozjadów. Tak, jak pisałem, one z perspektywy całego tekstu potrafią zabrać naprawdę nawet i klika tysięcy znaków (co zwłaszcza przy mniejszych limitach znaków może mieć ogromne znaczenie). Później już nie będę o nich wspominał w dalszej części komentarza, bo już chyba z grubsza wiadomo, o co chodzi.\nTydzień temu Gareth zaczął podejrzewać do jakiego niegościnnego miejsca zaprowadzą go poszukiwania brata.\nTrochę niezgrabne to zdanie. Cały tekst masz na dużo wyższym poziomie, jeśli chodzi o budowę zdań. To jest jakoś tak nieskładnie przekombinowane. Można przecież dużo prościej”\nOd pewnego czasu Gareth domyślał się (już), gdzie mogą zaprowadzić go poszukiwania brata.\n– Ratuj mnie bracie! Przyjedź po mn… – krzyczał wtedy w słuchawce głos przepełniony trwogą.\nPrzed “bracie” musi być przecinek, bo wołacze zawsze oddzielamy przecinkiem (czyli o tym, czego nauczyła mnie Finkla ;-)).\nGeneralnie wydaje mi się, że to “bracie” jest do wyrzucenia, bo obniża wiarygodność tego krzyku. Samo “ratuj mnie!” brzmiałoby dużo naturalniej. Przecież wiedział chyba, do kogo krzyczy, więc w takich sytuacjach nie trzeba na końcu tego podkreślać (i raczej nikt chyba, krzycząc przez telefon, tego nie robi).\nA teraz ponura niepewność przeszywała Anderssona na myśl\nTo też lepiej brzmi wplecione w zdanie: ponura niepewność przeszywała teraz…\nWyjaśniam sprawy, które są niejasne.\nWyrób powtórzeniopodobny. ;-)\nGłupi Andersson przemierzył pół świata,\nnaiwnie sądził, że uratuje brata.\nCały zdjęty strachem, wylazł w nocy z lasu,\nW Bloomingdale już stracił bardzo dużo czasu.\nBardzo fajny pomysł i przyjemne urozmaicenie tekstu, tylko trochę brakuje tej rymowance konsekwencji, jeśli chodzi o rytm.\nZwróć uwagę na rozłożenie sylab w poszczególnych wersach: 11 (5/6); 12 (5/7); 12 (6/6); 12(6/6)\nTe nawiasy to rozłożenie sylab w podziale na pauzy. Jeśli zacznie sylabować każdy wers, to łatwo podzielić go na dwie części. Generalnie lepiej jest pisać to trochę konsekwentniej. Jasne, gość od tej rymowanki nie był żadnym poetą, więc trudno tu wymagać konsekwencji. Z drugiej strony czytelnik chce płynąć przez tekst, a jak trochę braknie rytmu, to zaraz zacznie marudzić. ;-)\nW gniewie Gareth Andersson zacisnął drżącą dłoń na słuchawce, jednocześnie lękając się chociażby spojrzeć wokoło.\nGeneralnie jeśli ma się pojawić imię i nazwisko, to tylko na początku zdania. Wtedy jeszcze fajnie to brzmi. Chociaż ja akurat to pisałem wybitnie na wyczucie u siebie w opowiadaniu. ;)\nStał teraz przed posterunkiem, który gapił się ciemnymi oknami i wabił otwartymi drzwiami.\nGapiący się posterunek brzmi jednak tak sobie.\nStare teczki zalegały biurka i parapety okien, a zwiędłe kwiaty w doniczkach i pożółkłe, potargane firanki, ani trochę nie udomowiły wnętrza posterunku.\nTo nie może tak być:\nJednakże to czarno-białe zdjęcia kilkudziesięciu zaginionych osób były głównym powodem niepokoju, który wisiał w powietrzu.\nTu chyba lepiej by brzmiało “unosił się”, bo wisieć to bardziej pasuje do obrazu na ścianie.\nAndersson nie mógł oprzeć się wrażeniu, że te smutne twarze z fotografii jakby śledziły nieustannie każdy jego ruch.\nTu przy takiej formie zdania jednak nie pasuje moim zdaniem czas przeszły. Dałbym śledzą (tylko trzeba wtedy wyrzucić to “jakby”).\nNiektóre zdjęcia zamaszyście przekreślono ołówkiem?\nDlaczego na końcu jest znak zapytania? Z perspektywy czytelnika to zdani brzmi jak normalna informacja.\n,,Czy przekreślona fotografia oznacza »przekreśloną« sprawę, czy raczej odnalezioną osobę?” – zastanawiał się jednocześnie przywołując w pamięci słowa nieznajomego\nWrócę jeszcze do tych myśli, o które marudziłem. Bo tu na przykład masz bardzo fajne miejsce do takiego wtrącenia myśli, tylko ona powinna być bardziej rwana, krótka. Jak to myśl/wątpliwość przy oględzinach: Przekreślona sprawa? Czy odnaleziona osoba? – zastanawiał się.\nW zakamarki umysły Anderssona nieustannie wkradały się – wynikające z nikłych poszlak – wątpliwości co do intencji szeryfa i do roli, jaką w tym miasteczku odgrywał.\nCiut przekombinowane to zdanie. Ono chce być trochę zbyt “ładnie napisane”. Czasem lepiej nadmiernie nie kombinować.\nPrzy “umysły” jest litrówka. ;)\nGareth, z głową pełną lęku\nLęk zwykle “rozlewa się” albo “panoszy się” po całym ciele. On nie pasuje w kontekście samej głowy.\nPróbował wytropić cokolwiek\nW tym kontekście bardziej pasuje znaleźć. Wytropić widziałbym tu wtedy, jakby szedł po czyichś śladach, albo coś w ten deseń.\n– Zawróć! Nie idź tędy! – krzyczał głos rozsądku.\nFajna wstawka, bardzo mi tu pasowała, urozmaica tekst, ale dopowiedzenie tylko psuje wrażenie. Jeśli to ma fajnie wybrzmieć, to zostawiłbym samo “zawróć!”.\nPodążając tamtędy w głąb wąskiego korytarza, Gareth Andersson wyczuwał, jak z dołu wionęło lodowatym powietrzem i piwniczną wilgocią.\nTu przykład słów intruzów. Gareth w tym miejscu nie był potrzebny, wiadomo, kto “wyczuwał”, a zdanie ładniej brzmi bez tego.\nStamtąd dało się słyszeć świst\nTo też lepiej brzmi przy innym szyku: dało się stamtąd\nOtaczająca solidna technologia przerażała\nGeneralnie jako czytelnik wiem, co chciałeś mi tym przekazać, ale to nie może tak być. Słowo technologia średnio tu pasuje, w dodatku ona raczej nie może być solidna. Solidna, to mogłaby być aparatura, choć też użyłbym jakiegoś mocniejszego przymiotnika (potężna, albo coś takiego).\nCzy przypuszczał którykolwiek z tych biedaków – tylko śmierć im wybawieniem – do jakiego upiornego miejsca może zaprowadzić człowieka nieodgadnione przeznaczenie?\nWidzisz, i to bardzo fajnie pasuje jako taka wydzielona w zdaniu wstawka. Trzy, cztery takie w tekście i z mojej perspektywy byłaby to wartość dodana opowiadania. Jeśli używasz tego częściej, to prędzej cyz później się opatrzy i “zleje” z tekstem.\nCała groza, którą\nTu chyba powinno być “której”.\nCała groza, którą doświadczył dotychczas w Bloomingdale, nie dorównywała tej, która runęła na niego właśnie teraz\n„Bracie! Wybacz mi, że przybyłem za późno!” – Gareth bił pięścią w pancerne szkło,\nTo mi brzmiało strasznie teatralnie. Znaczniej lepiej brzmiało prostsze: …bił pięścią w pancerne szkło, wpatrując się w oczy/twarz/oblicze brata.\nInna rzecz, że lepiej by wypadł ten tekst, gdyby brat miał imię. Bohater mógłby wymawiać wtedy to imię, co brzmiałoby bardziej wiarygodnie i bezpośrednio niż “bracie!”.\nwiedział kto telefonuje,\nDlaczemu nie napiszesz prosto: kto dzwoni? ;)\n– Bawisz się w detektywa (+,)przybłędo.\ngdy przez dwie minut szeryf\nA jakże ponury musiał być to widok, gdy przez dwie minut szeryf miotał się bijąc rękami i krztusił rozmokłą gliną, która powoli zalegała jego płuca.\nGareth zdjął już ciężki but z głowy szeryfa i w zacinającym deszczu stał jeszcze przez chwilę – jakże wstrząśnięty swym niedawnym czynem.\nDwa jakże blisko siebie bardzo rzucają się w oczy. To jedno z tych słów, którymi nie powinno się szastać, bo one nie wtapiają się w tekst. Są dosyć rzadkie dla opowiadań, charakterystyczne dla tekstów stylizowanych na dawniejsze historie i dlatego bardzo je widać.\n– Tobie już się nie przyda, a mnie przebranie pozwoli na skryty atak – rzekł do martwego szeryfa, gdy bez skrupułów wrzucał jego zwłoki do pobliskiej rzeki.\nTo takie słowo, które wynika z kontekstu i spokojnie można je wyrzucić, bo nic nie wnosi, a tylko podpowiada czytelnikowi to, co on już i tak wie. Jak to mi kiedyś napisał ktoś mądry: zaufaj inteligencji czytelnika. ;-)\ntaflą wody, Gareth już zobaczył\nTu chyba miało być: nie zobaczył.\ni dlatego też ruszy przez pokój w stronę tego urządzenia.\nA tu chyba powinno być ruszył.\nOK, na razie tyle. Za chwilę wrzucę jeszcze opinię, ale w osobnym komentarzu, bo boję się, żeby mi czasem ten nie zniknął. ;)\nmężczyzna, Tychy | 04.11.20, g. 19:50\nCałkiem udany tekst. Punktuje przede wszystkim fajnym stylem, nawiązującym do dawniejszych tekstów. Jasne, jest trochę językowych niezręczności, ale nie na tyle, żeby psuć przyjemność z lektury.\nHistorii tu trochę mało, zdecydowanie więcej budowy klimatu poprzez opisy, ale to ogólnie charakterystyczne dla weirdu, więc nie ma się co czepiać.\nPodobał mi się pomysł i tak. Przede wszystkim tajemnica w nim zawarta. Naprawdę obiecująca i interesująca czytelniczo. Szkoda, że dostała tak mało miejsca w tekście, bo zawartość podziemi naprawdę zasługiwała na większą uwagę, większą liczbę opisów. I w ogóle rozwinięcie – tutaj widzę trochę niewykorzystany (albo uczciwiej napisać: wykorzystany częściowo) potencjał. Zakończenie mocno urwane, pozostawiające szereg wątpliwości, które rozwiała mi dopiero Twoja odpowiedź do komentarza Sagitta. Tutaj te sugestie w tekście były jednak ciut zbyt skąpe.\nNa pierwsze i drugie odpowiem zbiorczo: i tak i nie.\nGeneralnie ma się pewne poczucie lekkiej dłużyzny, ale ona wynika z charakterystyki weirdu, nie z jakiegoś Twoje błędu. Tak uważam. Generalnie weird ma dość powolne tempo, stawia przede wszystkim na mozolną budowę klimatu poprzez szereg opisów i tutaj niejako trzymasz się tego kanonu. To oznacza z grubsza tyle, że jednak część czytelników, którym weird może nieszczególnie leżeć, mogą Ci o to marudzić. Zwłaszcza, że jak pisałem, korzystniej dla opowiadanie było skrócić niejako tę część prowadzącą do labiryntów, a rozbudować opisy podziemi i ich zawartości, bo z mojej perspektywy to najbardziej intryguje.\nNatomiast trzeba też jasno zaznaczyć, że to jest tekst dość dobry i jeśli ma zrażać, to raczej tym, że mocno wpisuje się w gatunek, który nie każdemu może leżeć. Mniej jakimś koszmarnym przegadaniem.\nNa trzecie i czwarte też odpowiem zbiorczo: Psują nastrój wstawki z myślami, które, jak wspominałem powyżej, czasem brzmią teatralnie, czasem trochę dziecinnie, czasem są zbyt rozbudowane, by w danym kontekście wybrzmieć realistycznie. Poza tym chyba nic więcej. Dokładniej tego nie rozwijam, bo poruszałem to już w poprzednim komentarzu.\nmężczyzna | 04.11.20, g. 22:15\nmężczyzna, Tychy | 05.11.20, g. 17:32\nI tak… i nie. ;)\nJest wyraźnie zaznaczone, że patrzy, ale że na siebie…\nWyjaśnię dokładniej przy drugim pytaniu.\nMoim zdaniem nie. Widzisz, jeśli chodzi o uwagę czytelnika, istnieje pewna gradacja tego, co może do niego (a przede wszystkim do jego pamięci) trafić. “Niebieska kurtka” czy “przydrożna tablica” to obrazy dość typowe i dlatego nawet powtórzenie ich nie gwarantuje, że zapadną w pamięć.\nUwaga czytelnika w pierwszym rzędzie skupiona jest na posterunku, podziemiach, tajemnicy, która się z nią wiąże. A może pisząc dokładniej: na osobliwościach, na tym, co charakterystyczne. Dla Ciebie te wzmianki o kurtce czy znaku są wystarczające: powtórzyłeś je przecież, zaakcentowałeś jak trzeba. Ale Ty znasz dobrze swojego bohatera. Ja znam go pobieżnie, tyle, ile zostało mi w pamięci w czasie lektury. A moja uwaga koncentrowała się na najważniejszych elementach tego opowiadania: tajemnicy, posterunku. Na końcu, kiedy pojawia się motyw pętli, u mnie jako czytelnika siedzą w głowie przede wszystkim bardziej charakterystyczne obrazy: telefon, martwy szeryf, korytarze podziemne, pancerna kapsuła. Wokół tego ogniskuje się zainteresowanie czytelnika i to zostaje w głowie. Kurtka czy tablica to obrazy bardzo niepozorne i zwłaszcza w takim tekście, którego klimat tworzą przede wszystkim różne opisy, trudno, by takie szczegóły utkwiły czytelnikowi w pamięci.\nMoże gdyby to był jakiś znak szczególny: charakterystyczna blizna, albo coś w tym rodzaju. Gdyby jeszcze historia tej blizny została jakoś w tekście opisana, wtedy prawdopodobnie można by ten motyw na końcu skojarzyć. Ale to musi być coś bardzo charakterystycznego, by zapadło w pamięć.\nMoim zdaniem nie. Takie pospieszne korekty nie wpływają zazwyczaj dobrze na tekst. Lepiej zostawić tak, jak jest, bo niechby nawet były problemy z pozytywną oceną tego elementu, to przynajmniej na końcu masz jakiś materiał do wyciągania wniosków na przyszłość. A jeżeli zaczniesz zmieniać na ostatnią chwilę, to później będziesz mógł się jedynie zastanawiać, co by się stało, gdyby zakończenie pozostało w takiej wersji, w jakiej je pierwotnie wymyśliłeś. ;)\nmężczyzna | 05.11.20, g. 22:00\nkobieta | 07.11.20, g. 17:52\nFajnie zapętliłeś :) Myślę, że zakończenie robi cały tekst. Kiedy się zorientowałam, że Andersson na początku zobaczył siebie, całe to łażenie po uśpionym miasteczku rodem z horrorów nabrało nowego znaczenia. Siła, która rozpanoszyła się w miasteczku zakpiła z bohatera i doprowadziła go do zabójstwa. Zresztą, dzięki tej pętli, sama już nie wiem, co się tam stało. Czy szeryf był potencjalnym sprzymierzeńcem, czy w ogóle istniał, czy może Andersson po prostu zabija siebie w nieskończonym cyklu? W każdym razie jego los jest nielepszy niż to, co spotkało brata. Normalnie takie niedomówienia mnie irytują, ale tym razem jakoś mi wszystko do kupy pasuje :)\nMotyw brata i tego, co go spotkało dopełnia tajemnicy. Choć akurat temu wątkowi przydałoby się lekkie rozwinięcie.\nGeneralnie zadowolona z lektury jestem i klikam :)\nmężczyzna | 07.11.20, g. 19:57\nmężczyzna, 28 lat, Poznań | 09.11.20, g. 11:19\nJa tylko krótko: podobało mi się. Klimat gęsty że można go nożem kroić i mógłbym przysiąc, że poczułem zapach deszczu. O głównym bohaterze nie dowiadujemy się zbyt wiele, ale dość, by mu kibicować. Zagadka tajemnicza, aż chciałoby się dowiedzieć o co tam dokładnie chodziło. Pętla ciekawa ale skoro Andersson chciał już opuścić miasteczko, to nowy Andersson chyba już nie mógł go zabić?\nmężczyzna | 09.11.20, g. 17:10\nmężczyzna, 36 lat, Warszawa | 12.11.20, g. 22:11\nMiło się czytało. Noc, deszcz, małe miasteczko, bohater wychodzący z mroku w poszukiwaniu brata. I ta ciągle rosnąca niepewność. Klimat rodzinnej zemsty. Najpierw szeryf, potem budka telefoniczna, wspomnienie zaginionego brata. Budujesz nastrój. Z każdym akapitem tylko lepiej. Sceny w podziemiach trochę zmieniły klimat, i trochę upewniły mnie w tym, że dzieje się coś niesamowitego (przez co trochę zbiły tą cudnie zbudowaną niepewność), ale w sumie pasują do całości.\nZa to morderstwo mi z początku nie grało. I tak kilka zdań przed końcem, byłem trochę zbity z tropu. Tyle tu jeszcze smaczków, a już widać koniec. Ale samo zakończenie zmiotło to błyskawicznie. Oto Andersson w stroju szeryfa stoi w drzwiach posterunku i widzi kolejnego wędrowca… Piękne, krótkie i ziejące grozą.\nPozdrawiam i klikam bibliotekę! No i powodzenia w konkursie!\nmężczyzna | 14.11.20, g. 15:30\nmężczyzna, Poznań | 17.11.20, g. 16:45\nBardzo podoba mi się klimat utworu i twist na końcu. Miasteczko owiane grozą i tajemnicą, postać szeryfa i całość zamknięta ciekawym odwróceniem, kiedy szeryf okazuje się kimś zupełnie innym niż myślał czytelnik.\nMam problem z kilkoma rzeczami:\n– Wykonanie – fajnie zbudowałeś klimat, ale nie ustrzegłeś się, przynajmniej dla mnie, kilku zgrzytów (o czym niżej). Rozbudowane zdania są, IMHO, nieco zbyt rozbudowane – być może to element stylizacji, mnie nie chwyciło za serce. Fabularnie, może ciut więcej akcji, lub wyjaśnień co tam się właściwie wydarzyło, mi osobiście by się przydało ;)\nPierwsze skojarzenie ;)\nPo bokach pustych ulic straszyły\nRaczej “na poboczach” lub “chodnikach”.\nnie naprawiane od dawna\n“Nienaprawiane”. Geograf zrobił ortografa ;)\nŻartuję sobie, mi też się to zdarza, niestety :/\n– Zawróć! – Dolatywały przestrogi i wyzwiska. – Przybłędo, zawracaj!\n“Zawroć” to nie wyzwisko, może dać na koniec ten narracyjny wtręt, albo zupełnie go pominąć?\nzatargał nad ulicą wzbijając resztki jesiennych liści.\nPowinno brak tutaj info, czym zatargał wiatr? Może “zaszumiał”, albo coś w stylu “zatargał resztkami jesiennych liści wzbijając je wysoko ponad ulicę”.\ni spoglądał skrycie spod ronda [+,] ociekającego wodą[+,] kapelusza.\nWtrącenia oznaczamy przecinkami, przykład wyjaśnień.\nPodejrzane zachowanie szeryfa – a takim przecież było skradanie się w strugach deszczu – pokazywało, że przybycie Anderssona nie było mu na rękę.\nJa bym powiedział, że to zachowanie Anderssona była podejrzane, sam jako szeryf zainteresowałbym się takim, skradającym się wąskimi uliczkami, gagatkiem.\nuspokoiłoby jego umęczony wędrówką umysł.\nWędrówka męczy umysł? Czy to ta specyficzna wędrówka? Może warto byłoby uzasadnić?\na tamten telefon – po trzech latach wzajemnego milczenia – przeraziłyby niejednego. Głos brata słyszał wówczas z oddali – wśród trzasków na linii – jakby z jakiejś odległej rzeczywistości, jeszcze bardziej posępnej niż ta, do której dotarł teraz.\nPanie, masz niezwykłe upodobanie myślników, dlaczego nie stosować przecinków? IMO, przecinki są naturalniejsze, te myślniki jakoś tak dziwnie mi wyglądają :D Reg czy Tarnina pewnie lepiej by osądziły, czy są okej.\nGłupcze! – ryknął grobowy głos w słuchawce. – Próbujesz dostrzec gdzie jestem?\nDlaczego od razu głupcze, przecież jest to całkiem logiczne działanie ;)\nGłupcze! – ryknął grobowy głos w słuchawce. – Próbujesz dostrzec gdzie jestem? Czego u nas szukasz?\n– Jak na ledwo co przybyłego, to jesteś zbyt odważny i zanadto głupi! Odejdź teraz, bo nie wiesz, z kim masz do czynienia.\n– To ja zdecyduję, kiedy odejdę – odparł Andersson. – A moja wizyta chyba zdaje się dla was problemem, skoro ty i szeryf próbujecie mnie śledzić.\n– Ja i szeryf cię śledzimy, powiadasz? Naiwny jesteś i głupi, jeżeli tak myślisz.\nRozmówca Anderssona być może nie jest sam głupi, ale stanowczo ma bardzo ubogie słownictwo ;)\nA więc i on teraz musi zachować się przyzwoicie, i odważnie iść na ratunek obraną ścieżką, choćby ta wiodła go w podziemne krainy.\nNo kurde, a brat ostrzegał: ” – Odszukaj poste.…, …gdy go odnaj…, …nie scho… …dziemi”. Chyba faktycznie trochę głupi jest ;) Z drugiej strony po co miał odszukiwać posterunek, jeżeli nie miał schodzić na dół?\nZaglądał do wnętrz tych komór przez oszronione szybki i – o zgrozo – co chwila rozpoznawał nieszczęśników z czarno-białych fotografii.\nZ tych fotografii, co to tak podeszły wilgocią, że nie był w stanie rozpoznać na jednej z nich brata?\nSzyk, ja bym zaczął: “Czy którykolwiek z tych biedaków…”\nPotworną śmierć zadał Andersson, topiąc swoją ofiarę w rozmokłym błocie.\nA związać, a w wypytać nie łaska? Cóż za gwałtowna postać ;)\nmężczyzna | 17.11.20, g. 22:19\nkobieta, 32 lata, Łódź | 20.11.20, g. 20:01\nPrzeczytałam. Choć szczerze mówiąc domyśliłam się, że takie może być zakończenie. Lubię takie zapętlenia. Podobała mi się koncepcja opowiadania, które opierało się na tajemnicy, szkoda, że nie rozwikłana została w całości. Jeśli chodzi o bohatera, to postępował nieco chaotycznie, ale wiadomo do czego to doprowadziło. :)\nkobieta, 31 lat, Kraków | 21.11.20, g. 08:34\nmężczyzna | 22.11.20, g. 20:37\nmężczyzna, 23 lata | 24.11.20, g. 12:11\nPomysł bardzo mi się podoba, a końcówka to już totalnie. Żałowałem, że tak szybko się skończyło (przynajmniej mnie wciągnęło na tyle, że sprawnie pochłonąłem twoje opowiadanie). Chciałbym bardziej zgłębić tajemnicę tego miasteczka.\nmężczyzna | 24.11.20, g. 15:17\nkobieta, 31 lat, Kraków | 24.11.20, g. 17:29\nkobieta, Łódź | 05.12.20, g. 14:13\nHmmm. Fajny klimat, wszystko w porządku. Tylko że już czytałam na portalu bardzo podobną historię (w innej scenerii, bodajże z agrestem). W rezultacie całość zabrzmiała wtórnie.\nwięc czym prędzej ubrał ciemny płaszcz i kapelusz\nkobieta, Warszawa | 13.02.21, g. 18:13\nMam to samo, co Finkla: czytałam już to (tylko z agrestem) i nie ubiera się ubrań ;)


Accenture: Co piąty Polak po raz pierwszy zrobił zakupy w Internecie w czasie kwarantanny\n2020-05-21 | 12:00\nPandemia znacząco przyspieszyła zmiany w zachowaniu konsumentów, które obserwowaliśmy już od pewnego czasu. Konsumenci zostali postawieni przed koniecznością skorzystania z innego sposobu zakupu i dostaw towarów. Część osób zatęskniła za fizycznymi doświadczeniami, które dają nam sklepy, ale z drugiej strony wielu konsumentów przekonało się jak łatwo jest robić zakupy online. E-commerce zyskuje na znaczeniu, a firmy, które będą prężnie działać w Internecie i dostosują swoje sklepy internetowe do nowych potrzeb konsumentów zyskają przewagę nad konkurencją\n- mówi Rafał Reif, Head of Fashion & Retail Poland, Accenture.\nNajpopularniejszymi kategoriami w kwietniu były uroda i moda. Produkty do pielęgnacji ciała i urody były najchętniej wybierane przez konsumentów z niemal każdej grupy wiekowej. Ponad połowa zakupów z kategorii uroda wynikała z bieżącej potrzeby, choć co trzeci respondent przyznaje, że kupił sobie coś dla przyjemności. Zakupy związane z modą wynikały równie często z potrzeby, promocji lub reklamy obejrzanej w Internecie - między 30% a 40% respondentów wskazało te czynniki.\nW trakcie społecznej izolacji, marki aktywniej komunikują się z konsumentami poprzez media społecznościowe. Największe zainteresowanie Polaków wzbudzały – informacje o promocjach i przecenach (46%), pomysły na spędzanie czasu w domu (41%) oraz promowanie akcji pozostania w domu (33%). Warto zaznaczyć, że młodzi konsumenci znacznie częściej szukali atrakcyjnych treści publikowanych przez marki w Internecie lub mediach społecznościowych w porównaniu do innych kategorii wiekowych.\nJak wynika z badania Accenture, dla Polaków bardzo ważna jest jakość. Czynnik ten ma znaczenie dla ponad 92% respondentów generacji Z. W przypadku pozostałych grup wiekowych jest to około 80%. Lokalne pochodzenie marek ma największe znaczenie dla respondentów powyżej 55 roku życia – 41%. Dla ponad 60% badanych istotne jest to, czy produkt został wytworzony zgodnie z ideą sprawiedliwego handlu, jest ekologiczny i nie testowany na zwierzętach.\nZamożni konsumenci nie rezygnują ze swoich przyzwyczajeń\nW latach 2019-2020 zwiększyła się grupa konsumentów, którzy mogą pozwolić sobie na produkty luksusowe. Dwie trzecie badanych deklaruje zakup produktu luksusowego przynajmniej raz na pół roku – jest to wzrost aż o 13 % w porównaniu z 2019 r. Wpływ na to może mieć ogólne wzbogacenie się społeczeństwa (według danych GUS wzrost przeciętnego miesięcznego dochodu na osobę zwiększył się o 7,5% w 2019 r. w stosunku do roku poprzedniego). Mimo obecnej sytuacji, aż 85% konsumentów deklaruje, że nadal będzie kupować luksusowe ubrania i kosmetyki. Generacja Z planuje nawet zwiększenie wydatków na te produkty – 21% osób z tej grupy odpowiedziało w ten sposób. Konsumenci mogą liczyć na to, że zakupią wysokiej jakości lub luksusowe produkty w okazyjnych cenach w czasie nadchodzących przecen.\nSiła e-commerce i nowa rola sklepów\nZamknięcie sklepów zmieniło zachowania konsumentów – co piąty Polak po raz pierwszy zrobił zakupy w Internecie w czasie kwarantanny. Co trzeci konsument zamierza w przyszłości częściej kupować w Internecie niż obecnie.\nKonsumenci preferują paczkomaty jako wygodny i bezpieczny sposób dostawy. Dotyczy to przede wszystkim generacji Z – aż 62% wybrało tę formę. Jednak średnio 40% respondentów wybiera darmową dostawę względem krótszego czasu. Jedynie generacja Z jest gotowa płacić więcej za dostawę w ciągu kilku godzin.\nPonad 55% respondentów zamierza ograniczyć wizyty w galeriach handlowych w obawie o bezpieczeństwo. Zmienia się także rola sklepów stacjonarnych. Konsumenci oczekują od nich innych doświadczeń: respondenci doceniają możliwość obejrzenia i przymierzenia produktów, czy też sprawdzenie promocji dostępnych wyłącznie w sklepie stacjonarnym. Coraz częściej poszukiwane są dodatkowe usługi, jak strefa rozrywki, inspiracji czy profesjonalne doradztwo. Na znaczeniu traci potrzeba kontaktu z obsługą.\n76% respondentów generacji Z wskazuje łatwiejszy sposób na obejrzenie i przymierzenie produktu oraz możliwość dotknięcia go jako istotny czynnik zachęcający do wizyty w galerii handlowej. To wzrost o 12 punktów procentowych w stosunku do ubiegłego roku. Na znaczeniu straciły możliwość zobaczenia, co jest teraz modne oraz szansa na łatwiejsze stworzenie własnego stylu - odnotowano spadek odpowiednio o 9 i 14 punktów procentowych względem 2019 r.\nNajważniejsze obszary dla firm do zaadresowanie w najbliższym czasie:\n• Zapewnienie bezpieczeństwa zarówno klientom, jak i pracownikom firmy w całym łańcuchu dostarczania produktu.\n• Dostosowanie komunikacji do bieżącej sytuacji, która dzięki swojej autentyczności buduje zaangażowanie konsumentów i jest społecznie odpowiedzialna.\n• Kompleksowe wdrożenie zasad omnichannel, gdzie zarówno e-commerce jak i sklepy stacjonarne mają właściwie zdefiniowane role i wspierają cele finansowe firmy.\n• Precyzyjne zaprojektowanie ścieżek zakupowych, dostosowanych do specyfiki poszczególnych segmentów/generacji konsumentów.\n• Ewolucja oferty produktowej, która adresuje rosnące potrzeby konsumentów w zakresie jakości i zasad odpowiedzialnej produkcji.\nBranża handlowa będzie musiała uważniej niż dotąd obserwować nastroje i potrzeby konsumentów, a następnie elastycznie dostosowywać się do zachodzących zmian. Firmy, które najszybciej to zrobią, mają największą szansę, by utrzymać obecnych klientów, ale także pozyskać nowych. Z naszego badania wynika, że najważniejsze będą zapewnienie bezpieczeństwa klientom i pracownikom, angażująca komunikacja, dostosowana do sytuacji, kompleksowa obsługa klienta, przygotowanie oferty produktowej z uwzględnieniem potrzeb konsumentów, m.in. w zakresie jakości i zrównoważonego rozwoju, a także wyważona wielokanałowość, gdzie e-commerce i sklepy stacjonarne mają właściwie zdefiniowane role\n– mówi Rafał Reif, Head of Fashion & Retail Poland, Accenture.\nTagi: Koronawirus Accenture Rafał Reif\nFot: Pixabay Źródło: Accenture


Zamek - Hotel Karnity Miłomłyn nad jeziorem • 4holiday.pl\nMiłomłyn (2) »\nTelefon: 89 647-34-65\nFax: 89 647-34-64\nStrona internetowa: www.karnity.pl\nCeny: od 100 zł / za pokój Płatności: gotówka, płatność kartą Ilość miejsc: b/d\nHotel położony jest na terenie 17 hektarowego parku i należy do najpiękniejszych historycznych budowli na Warmii i Mazurach. Wraz z jeziorem "Kocioł", które jest jednym z najczystszych jezior w Polsce, tworzy oazę spokoju, ciszy i wypoczynku. Zamek Karnity to miejsce na długo zapadające w pamięć.\n- 58 - pokoi 1-, 2-, 3- i 4 osobowych, apartamenty, każdy z łazienką i TV\n- 19 domków letniskowych, położonych na terenie starego drzewostanu\n- dawną ujeżdżalnię, zaadaptowaną na 500- osobową salę konferencyjną\n- winiarnię - biesiady rycerskie, degustacje wina\n- plażę, molo\n- sprzęt rekreacyjny, saunę, solarium\nDbanie o Państwa spokój i jakość wypoczynku nieodzownie łączy się z wyżywieniem. Przygotowywane przez nas potrawy zaspokoją najbardziej wyszukane gusta.\nSerwujemy dania kuchni polskiej oraz międzynarodowej. Warzywa pochodzą z naszych ekologicznych upraw.\nZamek w Karnitach jest położony nad samym jeziorem. Umożliwia to uprawianie sportów wodnych. Do Państwa dyspozycji oddajemy łódki, kajaki, rowery. Ponadto, stół tenisowy, bilard, boiska do gry w piłkę siatkową, nożną, koszykówkę. Dla osób kochających dwukołowe pojazdy przygotowane są trasy rowerowe, a amatorów pieszych wędrówek zapraszamy na trasy spacerowe.\nPonadto w naszym Zamku mogą Państwo skorzystać z jazdy konnej, rejsu statkiem (konieczne wcześniejsze zamówienie), sauny, solarium oraz dyskoteki. Organizujemy dancingi, grille, ogniska, pieczenie dzika, zabawy w zamkowej Winiarni, pokazy walk rycerskich.\nDysponujemy pięcioma wielofukncyjnymi salami mogącymi wspólnie pomieścić 675 osób.\nPodczas szkoleń i konferencji zapewniamy podstawowe wyposażenie sal: rzutnik folii, flipchart, ekran,telewizor, magnetowid. Na inne wyposażenie, typu: nagłośnienie, rzutnik multimedialny, inne - konieczne jest wcześniejsze zamówienie - dodatkowo płatne


Mieszkania na sprzedaż powiat Koszalin. Bez pośredników.\nMieszkania powiat Koszalin - najwięcej ogłoszeń bez pośredników\n97 mieszkań na sprzedaż powiat Koszalin. Najwięcej ogłoszeń bez pośredników (65) oraz niepowtarzające się oferty agencji (32).\nKoszalin ul. Leopolda Okulickiego Mieszkanie na sprzedaż\nMieszkanie znajduje się na spokojnym osiedlu, przy ulicy Okulickiego (nie ma problemu z miejscami parkingowymi). - Elewacja bloku została wyremontowana w 2019 roku - Czynsz to jedynie 185 zł - Aneks kuchenny, lodówka, pralka, telewizor oraz meble w cenie - Do mieszkania przynależy piwniczka...\nPrzytulne 3 pokojowe mieszkanie w budynku z 2013 r. Lokal o powierzchni ok. 57 m2, znajduje się na parterze. Dodatkowo w budynku jest winda. Mieszkanie składa się z pokoju dziennego połączonego z kuchnią, dwóch osobnych sypialni, łazienki z wc, korytarza. W jednej sypialni oraz w korytarzu są duże szafy w zabudowie. Dodatkowy...\nMieszkanie zadbane, słoneczne, okna wyposażone są w rolety antywłamaniowe zewnętrzne. Spokojna okolica i sąsiedzi....\nKoszalin Północ ul. Bosmańska Mieszkanie na sprzedaż\nSprzedam 2-pokojowe mieszkanie, ul. Bosmańska ✅atrakcyjna lokalizacja na osiedlu z przedszkolem, szkołą, sklepami, placami zabaw, ✅48,2 m2 ✅oddzielna kuchnia z zabudową pod wymiar z osprzętem (lodówka, okap, piekarnik, płyta indukcyjna), ✅3 piętro - piękny widok na zieleń. ✅ darmowy parking o...\nOferujemy do sprzedaży przytulne, funkcjonalne, rozkładowe i ciepłe dwupokojowe mieszkanie. Znajduje się ono w dogodnej lokalizacji przy Al. Monte Cassiono/Władysława IV. Mieszkanie usytuowane na I piętrze dwupiętrowego budynku mieszkalnego wielorodzinnego. Okna mieszkania wychodzą w stronę południowo-zachodznią. Zapewnia to po...\nKoszalin Północ Mieszkanie na sprzedaż\nOferuję na sprzedaż mieszkanie 3 pokojowe na 1 piętrze. Mieszkanie jest utrzymane w stanie dobrym. Usytuowane jest w pobliżu galerii Emka, blisko szkoły Sp nr 18. Północ Koszalina to spokojna i bezpieczna dzielnica Koszalina, Więcej informacji udzielę tel....\n3 pokoje 87 m² 4 piętro Bez pośrednika\nKoszalin ul. Boczna Mieszkanie na sprzedaż\nBEZPOŚREDNIO! Na sprzedaż mam piękne, jasne i przyjemne mieszkanie, które znajduje się w cichej, doskonałej okolicy. Do zamieszkania od zaraz! Składa się z: -pokój 16,8 m2, -pokój 15,3 m2, -jadalnia z kuchnią 19 m2, -łazienka 5,1 m2. Mieszkanie wyposażone w kuchnię w zabudowie na wymiar oraz sprzęt AGD. +zmywa...\nOfertą sprzedaży jest przestronne mieszkanie o powierzchni 69,54 m2, W skład nieruchomości wchodzi salon z aneksem kuchennym, trzy sypialnie , łazienka z WC, przedpokój, duża loggia oraz komórka lokatorska. Na podłogach położone panele. Ściany gładzone i malowane. Okna PCV. Łazienka wykończona w glazurze i terakocie, wyposażona ...\nNieruchomość znajduje się na pierwszym piętrze przy ulicy Piłsudskiego w bloku 2-piętrowym. Mieszkanie o powierzchni 37,60 m2 składa się z jednego pokoju, oddzielnej kuchni, łazienki z WC. Na podłogach w pokoju panele, natomiast w przedpokoju kuchni i w łazience - terakota. Bezpośrednio z salonu wyjęcie na mini balkon. Do mie...\nNa sprzedaż komfortowe i doinwestowane mieszkanie własnościowe-spółdzielcze na terenie KSM Przylesie. Mieszkanie 4 pokojowe o powierzchni 74,7 m2 na parterze budynku 4 piętrowego, rozkładowe, przestronne, ciepłe i słoneczne. Idealna lokalizacja - Koszalin osiedle Kotarbińskiego - rejon ul. Krzyżanowskiego, zamieszkałe od 12 la...\nPrzestronna kawalerka z komórką lokatorską i miejscem postojowym ! Prezentujemy duże, 1-pokojowe mieszkanie, położone na 2 piętrze w bloku z 2007 roku przy ulicy Żytniej. Mieszkanie o powierzchni 36,14 m2, składające się z przedpokoju, ustawnego salonu z wyjściem na słoneczną loggię, osobnej, dużej kuchni oraz łazienki. ...\nIdealna kawalerka dla osób starszych lub na start, położona przy ul. Władysława IV na Przylesiu. Mieszkanie o powierzchni 28,10 m2, położone na II piętrze w IV-piętrowym budynku. Składa się z jednego, ale przestronnego pokoju, dyskretnej kuchni, przedpokoju oraz łazienki. Posiada korzystną, słoneczną wystawę okienną, która na...\nKoszalin Jedliny ul. Sportowa Mieszkanie na sprzedaż\nPrzytulne, 3-pokojowe mieszkanie, położone tuż obok willowej dzielnicy Koszalina, przy ulicy Sportowej. Budynek ulokowany w spokojnej okolicy w otoczeniu niskiej zabudowy i zieleni. Mieszkanie o powierzchni 49,74 m2, składa się z 3 pokoi, garderoby, łazienki, kuchni i przedpokoju. Mieszkanie o funkcjonalnym układzie, sł...\nKomfortowe mieszkanie w budynku z 2013 roku, przy ulicy Partyzantów ! Lokal o powierzchni 50,04 m2, położony na 4 piętrze w budynku z windą, bez żadnych barier architektonicznych. Na powierzchnię lokalu składa się pokój dzienny z kuchnią, sypialnia, przedpokój oraz łazienka z wc. Niewątpliwym atutem mieszkania jest balk...\nPOLECAMY KAWALERKĘ DLA SINGLA NA OSIEDLU ŚRÓDMIEŚCIE W KOSZALINIE. Mieszkanie o powierzchni 20 m2 znajduje się na czwartym piętrze w bloku przy ulicy Orlej. Wystawa okienna na stronę zachodnią. Pokój widny i słoneczny. Ogrzewanie i ciepła woda z sieci miejskiej. Opłaty do spółdzielni wynoszą 278,31 zł . Oferta godna ...\nPrzestronne 2-pokojowe mieszkanie z komórką i miejscami postojowymi, położone w samym sercu miasta, w budynku z końcówki lat 90-tych ! Nieruchomość o powierzchni 60,60 m2, usytuowana na 1 piętrze. Składa się z 2 pokoi, w tym salonu z aneksem kuchennym, łazienki z wc i przedpokoju. Salon z reprezentatywnym wykuszem i widokiem...


Niezniszczalni jednak jako serial? - Stallone.pl\nJakiś rok, albo dwa lata temu informowaliśmy o pomyśle na rozszerzenie uniwersum serii The Expendables o mały ekran. Zapowiedzi były mocno mgliste. Z czasem producenci zapowiedzieli żeński spin-off The ExpendaBelles, który jakoś nie może ruszyć z miejsca. I kiedy wydawało się, że sprawa umarła śmiercią naturalną dzisiaj padła informacja, że serial jednak powstanie. Będzie realizowany dla stacji Fox. Produkcją zajmą się m.in. Avi Lerner i Sylvester Stallone. Możemy spodziewać się gościnnych występów śmiałków z wersji kinowej, ale obsada ma być zasilona nową ekipą, weteranów z seriali telewizyjnych. Zobaczymy jak to się rozwinie.\nWłaśnie sobie przypomniałem, że pojawiały się jakiś czas temu informacje o serialowym Rambo…\nAvi Lerner, Rambo\nPoprzedni post: Szczegóły Creeda.Poprzedni post\nNastępny post: Recording artist Powell releases track called ‘Sylvester Stallone’Następny post\nRecording artist Powell releases track called ‘Sylvester Stallone’\n10 marca 2015 o 23:12\nNIezniszczalni jako serial przetrawie, ale serialowemu Rambo mowie STOP !


White Noise - nie da się grać - problem [Archive] - Ubisoft Forums\nUbisoft Forums > Rainbow Six > Techniczne forum Rainbow 6 > PC > White Noise - nie da się grać - problem\nView Full Version : White Noise - nie da się grać - problem\nSynchronizacja pionowa w grze wyłączona. Na karcie przy włączonej są takie jaja, przy wyłączonej też tak samo z tym, że wtedy częściej mam fps 20-17 :D\nNo i chyba miałem rację;) Właśnie przeszukałem sobie Reddit R6 i pojawiają się właśnie podobne stwierdzenia :D Gratulacje i mam nadzieję, że już wiecie co jest nie tak i jak to naprawić?? Co???\nBardzo dziękuję za zgłoszenie tego problemu. Zapytam się czy ten problem jest już znany i czy jest już jakies rozwiązanie :)\nJa bardzo doceniam zgłaszanie usterek, ale rownież doceniam trzymanie się regulaminu forum i używanie odpowiedniego języka :D\nPrzekazałam twój problem i faktycznie na reddit można znaleźć bardzo dużo takich samych zgłoszeń. Jeśli nie zostało już to przekazane do deweloperów przez Community Managera z USA, zostanie to przekazane przez naszego europejskiego ;)\nDziękuję :) Też można sporo poczytać o takich samych problemach, które zgłaszają gracze na steamcommunity gry R6 Siege :) Tak więc problem jest spory :) Liczę na szybką łatkę:)\nale rownież doceniam trzymanie się regulaminu forum i używanie odpowiedniego języka :D\nO przepraszam bardzo, ale ja trzymam się regulaminu :D Jedyne słowo, które myślę, że miałaś na myśli to słowo schrzaniło. Sprawdziłem i tak jak myślałem wg Słownika Języka Polskiego :\nTak więc zero wulgaryzmów z mojej strony, a jedynie potoczny język ;) :cool: :D\nCoś tam musiałam skasować z twojego postu :P I nie było to słowo "schrzanić" :D\nJest to znany problem i już go starają się naprawić :)\nA to w takim razie sorry za skasowane słowo:P Wprawdzie nie pamiętam co to mogło być. Pewnie dlatego, że byłem zdenerwowany :D\nCiekawą sprawę zauważyłem;) Często mam tak, że wysoki (wcześniej normalny) fps mam gdy patrzę lub idę (biegnę) w stronę tła, a spadają fps gdy to samo robię w stronę objektu gdzie się gra. Zrobiłem małe video gdzie jest to pokazane o czym mówię:) Może to pomoże w rozwiązaniu przyczyny :)\nPod koniec przy wystrzale fps spada do 14 fps i klatkuje :)\nSorki za słabą jakość ale robię to na szybko :)\nSuport od kilku dni milczy i nic nie pomaga. Forum tez nie ma nic do zaproponowania?\nTak jak pisałam na pierwszej stronie tego tematu -> problem został zgłoszony :) Ekipa odpowiedzialna za grę stara się rozpoznać ten problem i naprawić jak najszybciej.