Ostatnia noc Olivii - McDonald Christina | Książka w Sklepie EMPIK.COM\nOstatnia noc Olivii (okładka miękka)\n34 oceny i 35 recenzji\nWymiary produktu [mm]: 30 x 206 x 143\nWłaśnie zrecenzowałem Ostatnia noc Olivii\nThriller psychologiczny pełen mrocznych zakrętów i zwrotów akcji, których nie da się przewidzieć. To największy koszmar każdego rodzica. Wczesnym rankiem Abi Knight budzi telefon, którego żadna ...\n29-10-2019 o godz 07:15 przez: Anonim | Zweryfikowany zakup\n11-10-2019 o godz 23:10 przez: Snieznooka\nWięź matki z córką jest wyjątkowa, zmienia się wraz z każdym etapem rozwoju dziecka. Przechodzi od opieki poprzez przyjaźń i siostrzane podobieństwo, aby stać się podporą w rodzinnym życiu, zwłaszcza jeśli jest niepełne. Nie jedna czytelniczka thrillerów jest matką, która żyje i radzi sobie z problemami życia co dziennego, czy chcielibyście, aby Wasze dziecko miało przed wami sekrety? Wyobrażacie sobie jego utratę? Oczywiście, że nie. Przedstawiam Wam książkę Christiny Mcdonald „Ostatnia noc Olivii”, która z całą pewnością zapadnie Wam w pamięć. W mojej zagościła na bardzo długo. "Stałam na rozstaju nie do końca świadoma, że moja decyzja sprawi, że ruszę drogą, z której nie będzie powrotu. Lecz ta decyzja nie była trudna. Już nie chciałam być bezsilna. Chciałam poznać prawdę". Abi Knight jest samotną matką nastoletniej córki, Olivii. Przez większość swojego życia starała się zapewnić sobie i jej godziwe życie. Dbała o nią, kochała i dokładała wszelkich starań, aby wyrosła na dobrego człowieka. Chciała, by Olivia otrzymała szansę na lepszą przyszłość. Chciałaby się wyuczyła i znalazła w przyszłości dobrą pracę, która zapewni jej byt i pieniądze. Nie chciała, aby życie dziewczynki było podobne do tego, które sama prowadziła. Czasem można by powiedzieć, że stawała się nadopiekuńcza, momentami odrobinę zaborcza i znała smak kłamstwa. Przeszłość kobiety była nimi przepełniona, a wszystko mogła zmienić. Świat pozbawiony kłamstwa byłby idealny, a ludzie w nim szczęśliwsi, chociaż czasami szczerość bywa bolesna. Czy mimo wszystko kłamstwa powinny mieć usprawiedliwienie? Nawet jeśli chronimy nimi najbliższe sercu osoby to kłamstwa, a prawda zawsze znajdzie sposób, aby ujrzeć światło dzienne, prawda? Kłamstwa nie zapewnią szczęścia, a kiedy wyjdą na jaw roztrzaskają wszystko na swojej drodze. Prawda zniekształcona zmienia się w kłamstwo, nie da się uchronić kogoś przed bólem i cierpieniem, on wróci wraz z wyjawieniem właściwych wydarzeń niosąc za sobą zachwianie cennego zaufania. "Kocham swoją córkę. Jest całym moim światem. Ale nie powiedziałam jej prawdy". Pewnej nocy u Abi dzwoni telefon, którego żaden rodzic nie chciałby odebrać. Jej nastoletnia córka miała tragiczny w skutkach wypadek i znajduje się w szpitalu. Początkowo kobieta rozpoczyna poszukiwania Olivii w domu ze wszystkich sił pragnąc uznać takie informacje za pomyłkę, w najgorszym wypadku chory żart. Niestety nastolatki nigdzie w domu nie ma. Po dotarciu do szpitala dowiaduje się, że nastąpiła śmierć mózgu, kiedy zaczęła mówić o tym, że dziewczyna chciała oddać organy, lekarz informuje ją o tym, że jej funkcje życiowe pozostaną podtrzymywane z powodu ciąży. Abi doznała szoku, czyżby Olivia miała przed nią sekrety? "Czasami matczyna miłość, zamartwianie się i kontrola mieszały się ze sobą do tego stopnia, że ich nie rozróżniałam". Abi i jej córka miały świetną relację, Olivia była rozsądną młodą dziewczyną, dobrze się uczyła, nie piła i nie imprezowała. Wykonywała polecenia mamy, chociaż przez ostatni czas dziewczyna była jakby rozkojarzona, czasami nieobecna. Co takiego przeoczyła? Co robiła dziewczyna w nocy na moście? Wiele pytań rodzi się w głowie kobiety. Abi od samego początku uważa, że upadek Olivii nie jest przypadkiem. Widzi siniaki na nadgarstkach córki i dostrzega, że nikt nie bierze jej podejrzeń poważnie. Sprawa jej córki jest prowadzona, jednak nie w taki sposób, jaki uważa za słuszne. Kiedy policja w końcu rozpoczyna prowadzenie dochodzenia, sprawa dziewczyny nie wydaje się być ich priorytetem. Abi postanawia wziąć sprawy w swoje ręce, pragnie udowodnić policji, że to nie był wypadek. Czy mogłaby narazić się na niebezpieczeństwo, próbując dowiedzieć się dokładnie, co się stało? Czy kobiecie się uda dowiedzieć, co się stało z jej dzieckiem? Czy jej się powiedzie? Kto był ojcem dziecka dziewczyny? „Ostatnia noc Olivii” thrillerem psychologicznym, który ciekawi, nawet nie zauważyłam, kiedy brnęłam w jego fabułę coraz głębiej i głębiej. Moja determinacja rozwiązania tej sprawy była na równi z matką dziewczyny, czułam się, jakbym to ja odkrywała tajemnicę Olivii. Kot mógłby być tak okrutny, żeby zepchnąć nastolatkę z mostu? A może to był wypadek i przez przypadek tak to się potoczyło? Mój umysł pracował na najwyższych obrotach coraz mocniej zagłębiając się w kolejne wydarzenia. Christina Mcdonald zdecydowała się przedstawić nam opowieść zarówno z punktu widzenia matki, jak i córki. Abi usiłowała odkryć, jakie problemy i z czym borykała się Olivia, natomiast ona sama ukazywała nam fragmenty tego, co się działo nim doszło do tragedii. Ich relacja w moim odczuciu nadawała książce wiarygodności, potrafiła poruszyć i sprawić, że naprawdę było mi przykro, że właśnie w taki sposób potoczyło się życie tej młodej osoby. Olivia borykała się z wieloma problemami, była w tym wszystkim sama, a jej życie wirowało na tyle mocno, że przestała dostrzegać je w szerszym kontekście. Po pewnym czasie przestała sobie z tym radzić, więc może rel\n25-10-2019 o godz 16:03 przez: charlotte\nRecenzja pochodzi z bloga https://www.whothatgirl.pl/2019/10/ostatnia-noc-olivii-christina-mcdonald.html Abi budzi telefon, którego żadna matka nigdy nie chciałaby otrzymać. Jej córka miała wypadek. Doszło do śmierci mózgu. W dodatku jakby tego było mało, kobieta dowiaduje się, że Olivia była w ciąży. Dlatego też szpital nie może odłączyć jej córki od aparatury. Policja uznaje, że był to wypadek, ale Abi w to nie wierzy. Widzi dowody, które jasno mówią, że jej córka walczyła. Jednak w raporcie o tym nikt nie wspomina. Ma wrażenie, że służby prawa nic nie robią w tej kwestii, że ktoś próbuje zamieść sprawę pod dywan. Abi sama postanawia dojść do prawdy - chce wiedzieć, co tak naprawdę się wydarzyło. Powoli odkrywa, jak wiele córka jej nie mówiła... *** Rzadko kiedy sięgam po thrillery - jakiekolwiek. Jeśli jakiś już wybieram do lektury, to opis musi być NAPRAWDĘ zachęcający. Głównie tym się kieruję przy wyborze. Póki co nigdy się nie zawiodłam i tym razem było dokładnie tak samo. Tę lekturę pochłonęłam w dwa wieczory - gdybym od razu miała trochę więcej czasu, to podejrzewam, że przeczytałabym w jeden. Abi stara się być najlepszą matką. Chce zapewnić wszystko swojej córce. Dużo pracuje, by ta mogła spokojnie pójść do college. Wprowadziła wiele zasad, które miały zapewnić jej córce bezpieczeństwo. Starała się być jej przyjaciółką, pokazywać, że może jej ufać w każdej kwestii. Ale gdzieś po drodze trochę się w tym pogubiła. Zwłaszcza, że ukryła przed Olivią prawdę na temat jej ojca. Olivia przyłapuje ją na kłamstwach i przez to zaczyna tracić zaufanie do kobiety. Olivia wydaje się być prymuską, ale i przebojową dziewczyną. Prawda jest taka, że boi się nie być popularna. Nie chce być wykluczona ze śmietanki towarzystwa, a taką zapewnia jej przyjaciółka, Madison. Olivia już raz się przekonała, co to znaczy jej podpaść i nie zamierza drugi raz popełniać tego błędu. Dziewczyna powoli ma dość tych wszystkich absurdalnych zakazów matki. Kiedy już przeforsuje jakiś pomysł, to matka i tak wygrywa wojnę. Irytuje to dziewczynę, zwłaszcza, że zawsze brakowało jej ojca, a na jego temat matka po prostu jej skłamała i to wiele razy. Postanawia sama dojść do prawdy, co łatwe nie jest, bowiem ta okazuje się dużo okrutniejsza. W dodatku osoby, które jej pomagają, również są jej wielką tajemnicą. Olivia zaczyna z łatwością kłamać, ukrywać pewne rzeczy. Sprawa z jej ojcem strasznie ją zmienia. Muszę wspomnieć tutaj o przyjaciółce Olivii, Madison. Strasznie irytująca dziewczyna, taka trochę rozpuszczona paniusia, której tylko zależy na dobrej zabawie. Oceny to sprawa drugorzędna. O męskich bohaterach tutaj wiele nie wspomnę, bo są bardzo kluczowi. Zarówno dla Olivii, jak i dla samej Abi, więc tym bardziej zachęcam do lektury :) Historia została przedstawiona z dwóch perspektyw - oczami Abi, która próbuje dojść do tego, co takiego się wydarzyło przed śmiercią jej córki, oraz oczami samej Olivii, która dzieli się z nami swoją historia i uczuciami. Rozdziały się przeplatają, bardzo dobrze się uzupełniają. Autorka świetnie oddała uczucia matki, która właśnie straciła córkę. Tak samo jest z uczuciami Olivii - bardzo dobrze przedstawiła to, jak się czuła z tym wszystkim. Ostatnia noc Olivii to naprawdę dobry thriller. Przedstawia prawdziwe życie, obawy związane z wyjawieniem prawdy oraz chęć większego zaufania i odrobiny wolności a propos swoich decyzji. Łamie też serce, bo przecież żadna matka nie chciałaby pochować swojego dziecka, kiedy przed nim całe życie. Nie pozostaje mi nic innego jak tylko gorąco polecić.\n06-11-2019 o godz 21:15 przez: wrotka\n"Prawda była ważna wtedy, kiedy my na to pozwalaliśmy".............................. Abi Knight to samotna matka Olivii. Nieco nadopiekuńcza, ale bardzo kochająca swoją córkę, chcąca za wszelką cenę zapewnić jej bezpieczną i godną przyszłość. Ponieważ sama została matką bardzo wcześnie, innego losu pragnie dla Olivii. Priorytetem jest zdobycie dobrego i wszechstronnego wykształcenia. Robi więc wszystko by tak się stało. Nie ma jednak świadomości, że dziewczyna zmęczona odgrywaniem roli dobrej córki postanawia zacząć żyć po swojemu. Sięgając po "Ostatnią noc Olivii" doskonale się orientujemy z jaką tragedią rodzinną przyjdzie nam się skonfrontować. Już od pierwszych stron wiemy, że w życiu naszej bohaterki zdarzyła się okropna tragedia. Wydarzył się wypadek, w wyniku którego córka Abi doznając urazu mózgu zapada w śpiączkę bez jakiejkolwiek szansy na powrót do życia. Świat kobiety zawalił się w jednej sekundzie. Olivia umarła i z tym trzeba się pogodzić. Według policji wszystko wskazuje na nieszczęśliwy wypadek. Abi jednak ma na ten temat inne zdanie. Postanawia na własna rękę rozwiązać tę zagadkę, tym bardziej, że życie które toczyła Olivia przez ostatnie kilka miesięcy, było jednym wielkim kłamstwem i nic nie było takim jakim się wydawało. Tajemnice i kłamstwa szczelnie otaczają Abi. Na jaw wychodzą nowe szczegóły z życia Olivii, a wydarzenia z przeszłości, które powinny być na zawsze pogrzebane, wydostają się na światło dzienne by uderzyć ze zdwojona siłą. Pierwszą niewiadomą, z którą konfrontuje się Abi jest ciąża córki. A to dopiero początek ................... Autorka tę historię opowiedziała z dwóch perspektyw - matki i córki. Perspektywa matki jest wydarzeniami teraźniejszymi, prowadzącymi do rozwiązania zagadki tragicznej, ostatniej nocy Olivii. Perspektywa córki to obraz kilku ostatnich miesięcy przed tragedią. Powolne odkrywanie drugiego życia Olivii uświadomiło matce, jak niewiele wiedziała o życiu własnej córki. Nie znała jej marzeń, pragnień i celu w życiu. Błędnie zakładając, że wie co dla jej dziecka jest najlepsze, dopuściła do głosu buntowniczą naturę nastolatki, która zaczęła poszukiwać zrozumienia poza domem rodzinnym. Wybór ten jednak doprowadził do tragedii............................. "Ostatnia noc Olivii" to powieść przesiąknięta emocjami, pełna znaków zapytania i zawiłych zwrotów akcji. Autorka krok po kroku odsłania nam podwójne życie Olivii i konfrontuje je z tajemnicami, które odkrywa jej matka. Powoli dowiadujemy się wszystkiego co doprowadziło do tej tragicznej nocy. Nocy, której można było by uniknąć gdyby nie kłamstwa i niedopowiedzenia. W miarę rozwoju akcji moja ciekawość końca tej historii wzrastała. Nie raz kluczyłam próbując odkryć tajemnice tej ostatniej nocy. Ostatecznie jednak poddałam się, cierpliwie czekając na rozwój wydarzeń. Zakończenie mnie usatysfakcjonowało, ale też i zasmuciło, udowadniając po raz kolejny, że największe niebezpieczeństwo często czyha na nas całkiem blisko..............................recenzja pochodzi z mojego bloga...............wrotkaczyta.blogspot.com\n07-10-2019 o godz 12:52 przez: Gabriela\nCzy wiesz o swoim dziecku na tyle dużo, żeby uchronić je przed najgorszym? Jak dobrze je znasz? Jak dobrze Twoje dziecko zna Ciebie? „Ostatnia noc Olivii” - PREMIERA JUŻ 2 PAŹDZIERNIKA! Wczesnym rankiem Abi otrzymuje wiadomość o wypadku córki, która w wyniku upadku z mostu doznała licznych obrażeń. Mimo wszelkich starań lekarzy, u dziewczyny doszło do śmierci mózgu, a czynności życiowe podtrzymywane są przez aparaturę. Podczas pobytu w szpitalu Abi zauważa liczne zasinienia na nadgarstkach córki i zaczyna powątpiewać, czy aby na pewno doszło do nieszczęśliwego wypadku. Intuicja matki podpowiada jej, że Olivia zginęła w wyniku działania osób trzecich, a stopniowo odkrywane przez matkę tajemnice tylko utwierdzają ją w przekonaniu, że to nie mógł być nieszczęśliwy wypadek. Pogrążona w smutku matka dokłada wszelkich starań, aby poznać prawdę, już nie tylko dla siebie, ale i swojej nienarodzonej wnuczki, która z pomocą aparatury i zespołu wykwalifikowanych lekarzy prawidłowo rozwija się w łonie Olivii. Czy to był wypadek? Co tak naprawdę wydarzyło się tego feralnego dnia na moście, z którego spadla Olivia? Kto przyczynił się do śmierci dziewczyny? Czy prawda mogła ją ocalić, a sekrety skrywane przez jej matkę stanowiły motywację do działania sprawcy? Tego dowiecie się sięgając po środową premierę. #ostatnianocolivii to intrygująca i wciągająca lektura, którą zakwalifikowałabym do grupy thrillerów psychologicznych, w których na pierwszy plan wysuwają się intrygi, tajemnice i sekrety rodzinne. To także pełna wzruszeń opowieść o stracie, tęsknocie i próbie ułożenia sobie życia na nowo po śmierci najbliższej osoby. W przypadku tej lektury łez nie zabraknie, dlatego już na wstępie polecam zaopatrzyć się w chusteczki. Gwarantuję sporą dawkę wzruszeń, w szczególności na ostatnim etapie lektury. Książkę cechuje bardzo ciekawa i dobrze przemyślana fabuła, która mnie zdecydowanie kupiła. Na plus oceniam również kreację bohaterów, liczne retrospekcje oraz narrację. Przez tę książkę się praktycznie płynie, a lekki styl pisania autorki sprawia, że każdą stronę pochłania się z prawdziwą przyjemnością. Ilość bohaterów w żaden sposób nie przytłacza, i mimo że w książce pojawiają się liczne retrospekcje, nie sposób się w tej historii pogubić. Teraźniejszość opowiedziana z perspektywy matki przeplata się ze zdarzeniami, które poprzedzały dzień wypadku, a które poznajemy z punku widzenia córki, tworząc spójny i realistyczny obraz tragedii, która mogłaby spotkać każdego z nas. Książka z każdą stroną wzbudza coraz większą ciekawość, a autorka tak sprawnie manipuluje czytelnikiem, że kilkukrotnie wyprowadziła mnie na manowce. Przez niniejsze zabiegi nie poznałam zarówno tożsamości sprawcy, jak i motywów jego działania, oczywiście do czasu, gdy nie podano mi ich na tacy, a później się zasatnawiałam jak mogłam nie przewidzieć takiego finału tej historii, ja maniak tego typu lektur. Czy polecam lekturę tej książki? Zdecydowanie tak! Nastawcie się na intrygującą i tajemniczą historię ze sporą dawką wzruszeń.\n09-11-2019 o godz 18:44 przez: Ruda Recenzuje\nKiedy telefon budzi Abi ze spokojnego snu, wie już, że musiało wydarzyć się coś złego. Jej córka leży w szpitalu nieprzytomna, wypadek doprowadził do śmierci mózgu. Tylko czy rzeczywiście można mówić o wypadku? Co wydarzyło się tamtej nocy? „Ostatnia noc Olivii” to książka będąca sympatycznym połączeniem bardzo subtelnego kobiecego thrillera oraz emocjonalnej i dającej do myślenia powieści obyczajowej. Podczas lektury elementy charakterystyczne dla tych gatunków przenikają się, podsycając zaciekawienie czytelniczek i utrzymując je w przekonaniu, że autorka ma jeszcze wiele do zaoferowania. I rzeczywiście, podążając śladem głównych bohaterek- matki i córki- wciąż przekonujemy się, że ta historia wygląda inaczej, niż mogłyśmy to sobie wyobrazić. Każda z nich prowadzi swoją narrację, która pokazuje wydarzenia przed i po wypadku. Takie przedstawienie historii stopniuje napięcie i utrzymuje zainteresowanie czytelnika, nakłaniając go do tworzenia własnego scenariusza z tamtej nocy i próby odnalezienia winnego samodzielnie. A kandydatów na sprawcę mamy przynajmniej kilku. Choć wszyscy lubili Olivię, to czy naprawdę była ona taka sympatyczna i grzeczna, jak można by sądzić? A może ostatnie miesiące przed wypadkiem zmieniły podejście dziewczyny i to właśnie decyzje z przeszłości doprowadziły do tego, co się jej przydarzyło? Duże znaczenie miało dla mnie, że śledztwo w sprawie tamtej nocy poprowadzono nieszablonowo. Mniej profesjonalnie, ale z dużą dozą uczucia. Brzmi intrygująco, prawda? Na początku nie byłam do końca przekonana, czy rzeczywiście tę powieść można by podciągnąć pod thriller. Owszem, cała historia wydawała się dość mroczna i zaskakująca, ale nagromadzenie wątków obyczajowych bardzo ją łagodziło i uspokajało, sprawiając, że akcja wyhamowywała. Kiedy jednak dotarłam już do zakończenia i pozwoliłam sobie na moment wzruszenia, stwierdziłam, że tak właśnie powinno być. Emocjonalność książki pozwala porównywać ją bowiem z twórczością najlepszych kobiecych pisarek, a tego nie można mieć nikomu za złe. „Ostatnia noc Olivii” to dwutorowa narracja i dwie bohaterki. Matka i córka. Każda opowiadająca o swoich problemach i uczuciach. To świadectwo dwóch kobiet, które były zagubione i nie potrafiły sprostać stawianym im oczekiwaniom oraz własnym ambicjom. Bardzo realne i wyraziste ukazanie charakterów oraz pełnokrwistość i wielowymiarowość bohaterek sprawiają, że łatwo się z nimi identyfikować. Nie można również zapominać, że Christina McDonald ma lekkie i przyjazne pióro. Książkę czyta się przyjemnie i szybko. Śmiało mogę powiedzieć także, że przyciąga ona czytelniczki, które czytają rzadko- zanim sama zdążyłam po nią sięgnąć, to została już przechwycona przez moją mamę. Ta powieść to intrygujący temat oraz dobry materiał do przemyśleń i rozmów. Czy wydarzenia mogły potoczyć się inaczej? Przekonajcie się same!\n17-10-2019 o godz 19:10 przez: Paulina Woźna\nKochasz swoje dziecko i pragniesz, aby było bezpieczne, ale pamiętaj- nigdy nie zdołasz uchronić go przed wszystkimi niebezpieczeństwami tego świata. Abi Knight zaszła w ciążę w bardzo młodym wieku, mimo przeciwnościom losu zdecydowała się, że nie dokona aborcji i samotnie wychowa córeczkę. Nigdy nie żałowała tej decyzji. Wychowała Olivię na dobrą, ambitną i poukładaną dziewczynę. Miały ze sobą bardzo dobry kontakt, choć Abi lubiła kontrolować i nadzorować codzienność siedemnastolatki. Niestety nie udało się jej przewidzieć najgorszego… Pewnej nocy Olivia spadła z mostu. Doszło do śmierci mózgu. Kolejnym szokiem dla Abi okazała się ciąża Olivii. Lekarze muszą zostawić ją podłączoną do aparatury podtrzymującej życie, aby ratować dziecko. Policja uważa, że to co przydarzyło się Olivii był zwykłym zbiegiem wypadkiem. Zrozpaczona matka nie może w to uwierzyć, przecież widziała siniaki na rękach córki! Postanawia samodzielnie dojść do prawdy. Stopniowo poznaje kolejne szczegóły dotyczące życia córki. Okazuje się, że jednak miały przed sobą wiele tajemnic. Co zdarzyło się na moście? Czy Olivia chciała popełnić samobójstwo? Od samego początku powieść czytało mi się niezwykle dobrze. Ciekawa fabuła, tajemnice, narastające napięcie. Liczne retrospekcje z przeszłości bohaterów wyjaśniały ich motywy postępowania. Jednak, choć czytało się przyjemnie, nie od razu wciągnęłam się w bieg akcji. Dopiero mniej więcej od połowy historia pochłonęła mnie bez reszty. W głowie pojawiały się kolejne pytania. Skoro Olivia była taką ułożoną i mądrą dziewczyną, co takiego wydarzyło się na tym nieszczęsnym moście? Czy wpadła w złe towarzystwo? Historia Abi i Olivii uświadamia nam, że nasi najbliżsi mogą skrywać sekrety, o które nawet ich nie podejrzewamy. Codziennie spędzamy razem mnóstwo czasu, rozmawiamy na przeróżne tematy, ale jeśli chodzi o coś naprawdę istotnego, nie zawsze mówimy całą prawdę. Oczywiście tak może być, nie musi. Narastające niedopowiedzenia, półprawdy oraz kłamstwa mogą doprowadzić do tragedii. Tych smutnych wydarzeń z „Ostatniej nocy Olivii” można było uniknąć. W całej historii nieco irytowała mnie postać Abi. Sądzę, że jako matka powinna niektóre fakty połączyć o wiele szybciej. Prawdopodobnie jej niewiedza była niezbędna do tego, aby czytelnik stopniowo wraz z nią składał kolejne części układanki z życia jej córki. Tak, ta historia jest bardzo smutna. Istnieje wysoka możliwość odwodnienia, szczególnie na ostatnich stronach! Przyznaję się, że zakończenie czytałam ze ściśniętym gardłem. Mimo wszystko warto poznać losy Olivii, gdyż nie tylko wycisną z naszych oczu łzy, ale także napełnią nasze serca nadzieją. Nadzieją na co? Na lepsze jutro, na szczęśliwą przyszłość.\n17-10-2019 o godz 19:09 przez: Paulina Woźna\n20-10-2019 o godz 17:19 przez: Heather\nIle wiemy o swoich najbliższych? Czy to możliwe, że skrywają oni przed nami groźne tajemnice? Jak zatem walczyć o prawdę, by zbliżyć się do tych, których kochamy najbardziej? Chtistina McDonald prezentuje thriller psychologiczny w którym sporo się dzieje. Z dniem pierwszej zapowiedzi pomyślałam sobie: tak, to historia dla mnie! Szczególnie jesienną porą. Dlatego zabrałam się do lektury od razu jak tylko wpadła w moje ręce i faktycznie już od pierwszych stron odnalazłam się w tej historii. Spokojna, wydawać by się mogło, że zdystansowana choć po brzegi wypełniona emocjami ma w sobie coś takiego, że trudno odłożyć ją na bok. To opowieść o dziewczynie, która nie przetrwała. O kobiecie, która musiała stawić czoła rzeczywistości. Tytułowa Olivia spadła z mostu i doszło do śmierci klinicznej o czym właśnie powiadomiono jej matkę. Jednak dziewczyna nie może zostać odłączona od aparatury, ponieważ wychodzi na jaw, że była w ciąży. By ratować jej dziecko matka dziewczyny decyduje się na niezwykle trudny wybór. I w tłoku tych wszystkich dramatów powoli odkrywa tajemnice własnej córki o których nigdy by nie pomyślała. Autorka na podstawie dwóch skrajnie różnych bohaterek prezentuje nam jedną historię. To opowieść matki, która w aktualnym czasie próbuję dowiedzieć się co tak naprawdę wydarzyło się z Olivią oraz samej tytułowej bohaterki, którą poznajemy w jej rozdziałach na temat przeszłych wydarzeń. Chociaż ich więź była silna to okazało się, że wiele przed sobą ukrywał, z jakiś powodów taiły niektóre fakty i wszystko to wyszło na światło dnia gdy powoli, krok po kroku poznawałam relację obu bohaterek. I chociaż niektóre ich wybory nie były mi w smak rozumiała dlaczego postępowały tak a nie inaczej, ponieważ sięgały po rozsądne argumenty. Chociaż faktycznie jest kilka zawiłych zwrotów akcji i zaskoczeń w całej fabule to nie jest ona jedynie thrillerem psychologicznym. Można się nad nią zatrzymać i porozmyślać, ale także dzięki życiowym tematom. Akcja jest stonowana, wolna i pozwala na to, by bliżej przyjrzeć się relacji matki i córki, ich tajemnicom oraz wyborcom, które doprowadziły ich właśnie do tego punktu. Czasami zatem pojawiały się chwile wzruszenia, które ładnie dopełnił całość tworząc z poczuciem niepewności co do losów tytułowej bohaterki kompletną całość. Dobrze bawiłam się podczas lektury i muszę przyznać, że "Ostatnia noc Olivii" mocno wciąga. Nie jest to lektura dla każdego, bardziej kobieca, bardziej stonowana, ale nie odejmuje to jej wartości. Opowieść o bólu i stracie oraz wielkiej sile matczynej miłości to lektura idealna na leniwe, jesienne popołudnie.\n04-12-2019 o godz 12:37 przez: Paulciaaa92\nNa powitanie grudnia postanowiłam pochłonąć książkę, którą widzicie na zdjęciu, czyli "Ostatnią noc Olivii". Czekała w kolejce niemal dwa miesiące i kiedy w końcu wzięłam ją w swoje ręce, ciężko już było mi ją odłożyć. Nie będę ukrywać, że jest to mój ulubiony gatunek literacki. Thrillery psychologiczne uwielbiam całym serduszkiem i ten był tak dobry, jak oczekiwałam. Historia jest bardzo ciekawa. Mamy typową nastolatkę, przed którą przyszłość stoi otworem, ale życie też jej dokłada problemów. Chciałaby wiedzieć kim jest jej ojciec, zakochuje się i wszystko idzie po jej myśli. Niestety ktoś ją spycha z mostu i dziewczyna trafia do szpitala, w którym stwierdzona zostaje śmierć mózgu. Żeby tego było mało, Olivia jest w ciąży i lekarze według prawa nie mogą jej odłączyć od respiratora, bo być może dziecko przeżyje. Cała fabuła jest z jednej strony bardzo skomplikowana, a z drugiej tak prosta, że można się wszystkiego domyślić. Wydaje mi się, że gdyby nie wątek ciąży i ratowania dziecka, to ta książka mogłaby być nudna. Przynajmniej dla mnie, bo owszem, lubię czytać o relacjach między ludźmi i rozszyfrowywać kto zabił, a może nie zabił itp., to jednak tu by wyszła tania telenowela. Dlatego cieszę, się, że Autorka wplotła tak ciekawą historię, jak utrzymywanie płodu przy życiu w ciele matki, która de facto już nie żyje. Książka jest prowadzona z perspektywy dwóch osób. Jedną jest właśnie Olivia, a drugą jej matka, Abi. Podział na sytuacje przed i po wypadku jest świetnie skonstruowany bo dzięki temu czytelnik odkrywa skąd się wzięły pewne sytuacja i zdarzenia, kto jest kim dla kogo i wszystkie te powiązania wyjaśniają co się tak naprawdę wydarzyło. Natomiast Abi w tym przypadku jako matka przechodzi najgorszy moment w swoim życiu. Ma prawo do rozpaczy. Załamana jest tym, że w momencie, kiedy dziecko przyjdzie na świat (o ile przyjdzie, o tym musicie doczytać sami), jej córka zostanie odłączona od respiratora i jej śmierć stanie się już faktem. Strasznie smutne, ale też pokrzepiające, że matka stara się dowiedzieć co się faktycznie wydarzyło. Wszystkie te relacje między ludźmi i to, że muszą się zastanowić na ile się znają sprawiają, że nie ma tu żadnych oczywistości. Jeśli lubicie takie klimaty, to musicie po nią sięgnąć. Dla mnie był to świetnie spędzony czas i polecam ją z czystym sumieniem. Ocenę jej daję 8/10 gwiazdek. I mam nadzieję częściej trafiać na tak ciekawe motywy.\n04-02-2020 o godz 09:40 przez: Bookendorfina Izabela Pycio\n"Czasami nawet prawda bywa kłamstwem." Z przyjemnością i zainteresowaniem zanurzałam się w książkę, wciągnęła mnie mocno, pokazała się z jak najlepszej strony. Charakteryzuje ją mnogość zagadkowych sekretów zręcznie wplecionych w scenariusz zdarzeń, niemal na każdym kroku czyha na czytelnika nieprawdopodobne wydarzenie, które diametralnie zmienia kierunek akcji. Autorka stworzyła świat pełen mrocznych tajemnic, które pomimo tego, że pilnie strzeżone, to jednak za sprawą zbiegów okoliczności stopniowo tracą tarczę obronną i wystawiają bohaterów na niebezpieczeństwo. W końcu, w obliczu zbrodni, kumulacja skrywanych przeżyć i myśli wybucha i rzuca długie cienie na życie powieściowych postaci. Fantastycznie odmalowano relację między córką i matką, zarówno z punktu widzenia opiekuńczości dojrzałej kobiety, jak i poszukującej własnej tożsamości nastolatki. Bardzo realnie i prawdopodobnie. Wątek kryminalny również brzmiał przekonująco, wywoływał frapujące zainteresowanie i chęć jak najszybszego poznania kolejnych scen powieści. Zakończenie satysfakcjonujące, z obu perspektyw narracji. Książka spełniła pokładane w niej nadzieje na mocne i intrygujące zaczytanie, dające też do myślenia. Młoda dziewczyna w niewyjaśnionych okolicznościach spada z mostu i ginie w odmętach wody. Sprawę gmatwa fakt, że wzorowa i niesprawiająca problemów wychowawczych uczennica była w ciąży, o której nikt nie wiedział. Siniaki widoczne na ciele ofiary nie wzbudzają zainteresowania policji, śledczy nie przykładają się do wyjaśnienia sprawy z należytą starannością. Natomiast intuicja podpowiada matce, że nie mógł to być zwyczajny wypadek, że za śmiercią córki kryje się coś więcej niż tylko oficjalna wersja zdarzeń. Kobieta, zdeterminowana poznać prawdę, stopniowo odkrywa zaskakujące fakty z ostatnich miesięcy życia Olivii. Narracja atrakcyjnie przyciąga uwagę, naprzemiennie obserwujemy różne spojrzenia na te same incydenty, uzyskujemy też uzupełniające informacje, które nie pokrywają się w relacjach. Jakże inaczej spoglądamy na świat, nawet jeśli żyjemy obok siebie? Wydaje się, że doskonale znamy drugą osobę, choć każdy ma zamkniętą na klucz szufladę tajemnic, której nie pozwala nikomu otworzyć. Ale czyż prawda, wcześniej czy później, nie znajduje drogi wyjścia na powierzchnię, by ujrzeć światło dzienne? bookendorfina.pl\n23-10-2019 o godz 20:47 przez: Anonim\n"Te kłamstwa i moja przeszłość nie pozwalały mi ani na chwilę stracić czujności". Olivia jest pełną życia nastolatką, ma plany, marzenia. Kocha i jest kochana. Niestety, ulega wypadkowi, spadła z mostu, doszło u niej do śmierci mózgu. Wychodzi na jaw, że Olivia jest w ciąży. Zostaje podjęta decyzja o ratowaniu dziecka, dziewczyna będzie podłączona do aparatury podtrzymującej życie. Matka nie może pogodzić się z tym co się stało, a policja umarza śledztwo. Co takiego wydarzyło się tej feralnej nocy? Czy rzeczywiście był to wypadek, czy może celowe działanie? Kto chciałby pozbyć się Olivii? Prawda szokuje. Akcja książki zaskakuje i intryguje. Toczy się dwutorowo. Z jednej strony jest teraźniejszość - Abi - matka, która nie wierzy, że jej córka uległa wypadkowi i za wszelką cenę próbuje dojść prawdy. Prowadzi na własną rękę śledztwo. Wychodzą na jaw różne fakty, okazuje się, że jej ukochana córeczka nie do końca była grzeczną dziewczynką. Z drugiej strony, mamy czas przeszły i ostatnie miesiące życia Olivii, opowiedziane z jej perspektywy. Czytanie tej książki było ogromną przyjemnością, a nerwowe napięcie wzrastało wraz z przewracaniem kartek. Emocje podczas czytania były ogromne. Od złości, przez niedowierzanie, po wzruszenie. Niesamowity klimat opowieści wyraźnie nakreślający trudne relacje matki i córki. Ogromne cierpienie matki po stracie ukochanego, jedynego dziecka. Jestem matką i nie chcę sobie nawet wyobrażać, co musiała czuć Abi kiedy dowiedziała się co przydarzyło się jej córce. Miłość matki balansuje na granicy toksyczności. Olivii nie jest łatwo. Na każdym kroku kontrolowana, bez możliwości podejmowania własnych decyzji. Tajemnice z przeszłości, zakłamanie, brak zaufania. ogromna miłość, poświęcenie, przyjaźń. Pozory szczęścia, smutek, tęsknota, gorycz. Traumatyczne przeżycia z dzieciństwa, od których nie można się uwolnić i które skutecznie zakłócają teraźniejszość. Ostateczność, śmierć. Powieść daje do myślenia. Bardzo porusza, zapada w pamięci. Polecam :) Tatiasza i jej książki :)\n22-10-2019 o godz 14:39 przez: Kinga Łuczyńska\nOstatnia noc Olivii, Jestem pod ogromnym wrażeniem, bo nie oczekiwałam wiele od tej książki. Jednak sposób w jaki została zaprezentowana nam fabuła, mówi sam za siebie. Okey, kolejny pomysł na książkę, może nieco oklepany, ale wiele razy powtarzam, że jednak liczy się sposób przetworzenia historii. I tak było tym razem. To kolejna bardzo dobra książka pod względem psychologicznym. Bardzo podobało mi się to jak matka Olivii odkrywała kolejne elementy układanki związane ze śmiercią swojej córki. Abi, matka Olivii, dowiaduje się że jej córka nie żyje. To jest jeden z najgorszych koszmarów jaki tylko może sobie matka wyobrazić. Na miejscu, w szpitalu dowiaduje się, że był to wypadek z mostu, na tyle silny, że mózg dziewczyny przestał działać, ale jak się okazuje, nikt nie może odłączyć dziewczyny od urządzeń medycznych, ponieważ jest w ciąży, a lekarze chcą dać szanse dziecku. To kolejny szok dla matki Olivii, bo nic nie wiedziała o ciąży. Zatem, jaką jeszcze tajemnice skrywała jej córka? Jest jeszcze jedno... na rękach córki widnieją siniaki, przez co Abi, zaczyna myśleć, że to nie był wypadek, że ktoś musiał przyczynić się do śmierci jej córki. Świetnie rozegrana akcja do samego końca, choć miejscami muszę przyznać, że tak się zamotałam w rozwiązaniu zagadki, iż sama już nie byłam pewna, kto jest sprawcą śmierci. Abi stale kursuje pomiędzy znajomymi Olivii, próbuje dowiedzieć się czegoś więcej, ale to nie jest takie proste jakby się mogło wydawać. W tej książce bardzo podobały mi się dialogi, były one bardzo naturalne i ciekawe. I bohaterowie... tak samo, tacy życiowi, przeciętni, z problemami. Ocena 9/10🌟🌟🌟🌟🌟🌟🌟🌟🌟 dałabym jej spokojnie dziesięć, ale zważywszy na to, że Anonimowa dziewczyna zyskała najwyższa ocenę, to niestety, ale tej książce nie mogę dać oceny maksymalnej. Chodzi tutaj tylko i wyłącznie o mój indywidualny odbiór historii i emocje podczas czytania\n29-11-2019 o godz 15:10 przez: W moich kręgach\n„Ostatnia noc Olivii” to wciągający i poruszający thriller psychologiczny z dużą dawką obyczajówki. Bohaterkami są Abi i jej nastoletnia córka Olivia. Abi w środku nocy otrzymuje telefon z informacją o wypadku jej córki. Okazuje się, że Olivia spadła z mostu. Na skutek upadku doszło do śmierci mózgu. Teraz to maszyny podtrzymują ją przy życiu, ale nie tylko ją, bowiem Olivia jest w ciąży. Ta wiadomość jest kolejnym szokiem dla jej matki, która była święcie przekonana, że wie o swojej córce praktycznie wszystko. Załamana Abi chce poznać prawdę o wypadku swojej córki i o tajemnicach, które przed nią ukrywała. Abi rozpoczyna własne śledztwo. Chce za wszelką cenę dowiedzieć się kto stoi za wypadkiem Olivii, kto jest ojcem jej dziecka i dlaczego Olivia miała przed nią tajemnice. Zagłębiając się w życie córki sprzed wypadku, Abi musi zmierzyć się nie tylko z tajemnicami ukrywanymi przez córkę, ale też stawić czoła demonom ze swojej przeszłości. Opowieść relacjonowana jest dwutorowo: z punktu widzenia Abi oraz Olivii. Dzięki temu czytelnik ma lepszy wgląd w sytuacje z życia nastolatki i jej matki. Powieść okazała się być wciągającą historią o oddaniu się samotnej matki wychowywaniu córki. Abi podporządkowała całe swoje życie Olivii tak, aby nigdy niczego jej nie zabrakło i nie odczuwała braku ojca. Wychowała córkę na mądrą i rozsądną dziewczynę. Niestety jej nadopiekuńczość stała się impulsem do buntu Olivii. Córka zaczęła ukrywać przed nią wiele spraw, a to wszystko doprowadziło do tragicznego wypadku. Czy gdyby Abi dała córce więcej luzu i przestrzeni, nie doszłoby do tragedii? Ta historia pokazuje, że w podobnej sytuacji znajduje się zapewne wiele samotnych rodziców, którzy za bardzo kontrolują swoje dzieci. Czasami pozwolenie dziecku na popełnienie kilku błędów jest lepsze niż nieustanna kontrola, która negatywnie wpływa na dziecko.\n19-10-2019 o godz 14:19 przez: Daria\nPowieść prowadzona jest z dwóch perspektyw. Perspektywa Abi, która ukazuje żal i ból, ale też działanie w kierunku rozwiązania zagadki. Druga perspektywa prowadzona jest przez Olivię mniej więcej od kwietnia, do końca, tak, że historię się zazębiają. Pokazuje ona swoje życie, problemy, relacje z chłopakiem, przyjaciółką oraz mamą. Pozwala to ujrzeć dwie strony i poznać bliżej obie osoby. Książka pokazuje więź między córką a matką. Abi stwierdza, że były bliżej niż inne matki i córki. Mówiły sobie o wszystkim. Lecz powoli coś się miedzy nimi psuło. Olivia to dziewczyna spokojna, miała swoje humorki, ale nie sprawiła problemów. Dobrze się uczyła, mama odkładała dla niej pieniądze na uniwersytet bo nie należały do zamożnych. Nastolatka nie miała problemów z rówieśnikami. Lubiana przez większość osób. Zawodowo pływała, a wolny czas spędzała ze znajomymi. Historia została przedstawiona w ciekawy sposób. Szybka akcja jest już od początku, w chwili gdy matka dowiaduje się o wypadku i zostaje do samego końca. Zmiana perspektyw wpływa na jeszcze lepszy odbiór powieści. Książkę czyta się szybko, ciężko jest mówić, że przyjemnie, bo to nie jest dobre określenie na to jaki żal i ból przeżywa Abi, a tym samym czytelnik. Zagadka była dla mnie zagadką do samego końca. Miałam pewne podejrzenia, ale nie były one trafne. Plus za to, że autorce udało się mnie zaskoczyć. Z pozoru idealne relacje między córką a matką, takie nie są. Mają one przed sobą tajemnice. Tak samo Olivia nie jest ze wszystkimi szczera. Mogła wyjawić prawdę, byłby wtedy raczej mniejsze konsekwencje. Koniec powieści dostarcza ogrom emocji. Łzy same cisną się do oczu. „Ostatnia noc Olivii” to książka ciekawa, dla osób lubiących thrillery. Poleciłabym ją głównie młodzieży, bo są w niej poruszane problemy, które dotyczą głównie tej grupy.\n14-11-2019 o godz 20:05 przez: Czytamytu\nZacznę może od tego, że książka już na samym wstępie zdradza co takiego wydarzyło się tytułowej Olivii. Dziewczyna w dziwnych okolicznościach spadła z mostu i na skutek upadku, dochodzi u niej do śmierci mózgu. Jej matka z wielkim trudem przyjmuje do wiadomości wieść o utracie swojej jedynej córki, zwłaszcza, gdy przy okazji dowiaduje się, że Olivia nosi w nosie nienarodzone dziecko, które ma szansę na przeżycie. Zrozpaczona Abi Knight nie tylko chce uratować wnuczkę, ale i z całych sił stara się dowiedzieć co tak naprawdę Olivia robiła nocą na moście i czy upadek z mostu to był faktycznie nieszczęśliwy wypadek.W tej oto sposób zawiązuje nam się fabuła całkiem nieźle zapowiadającego się thrillera, który już od początku zaczyna czytelnika intrygować, budząc mieszankę emocji. Książka jest przedstawiana jako thriller psychologiczny i rzeczywiście tak jest, bo oprócz wątku kryminalnego dostajemy tutaj całkiem niezły ładunek emocjonalny, który potrafi wstrząsnąć czytelnikiem już od pierwszych stron."Ostatnia noc Olivii" to dla mnie książka o poszukiwaniu szczęścia w nieszczęściu, przysłowiowym "move on" i nie poddawaniu się rozpaczy, nawet w obliczu największej tragedii. Autorka w pięknych słowach ukazuje nam ludzkie uczucia i sposoby radzenia sobie w obliczu zetknięcia z niewyobrażalną tragedią. Dla wielbicieli gatunku to świetna powieść psychologiczna z dobrze zarysowanym wątkiem kryminalnym, który z jednej strony wciąga czytelnika w świat własnych słabości i ciemnych, często nieczystych myśli, a z drugiej porusza tragizmem i siłą ludzkiego serca. To emocjonalny twister, któremu czytelnik nie może się oprzeć i wpada w niego po uszy, doznając zawrotów głowy. Ale zatrzymaj się czytelniku, bo "czas płynie szybko, a tak naprawdę mija w mgnieniu oka".\n29-11-2019 o godz 22:15 przez: Patriseria.blogspot\nTę książkę widziałam na wielu grupach czytelniczych, więc kiedy pojawiła się na portalu www.czytampierwsz.pl nie wahałam się i się nie zawiodłam. Książka zaczyna się tak naprawdę od śmierci głównej bohaterki, a później jest tylko lepiej. Akcja dzieje się dwutorowo, z jednej strony poznajemy historię ze strony Abi – matki dziewczyny, z drugiej ze strony samej Olivii. Matka po śmierci córki podświadomie czuje, że jej córka nie jest ofiarą wypadku – zauważa kilka ważnych poszlak, które przeocza policja i zaczyna własne śledztwo. Spójność wydarzeń, dedukcja i nieoczekiwane zwrot wydarzeń. Do tego zdarzenia przedstawione w sposób możliwie prawdziwy, sprawiają, że czyta się z zapartym tchem. Olivia natomiast zaczyna zwoją opowieść od momentu, który zapoczątkował ciąg zdarzeń przyczynowo – skutkowych, aż do tragicznej w skutkach nocy. Podoba mi się, że oba te wątki nie są przesadzone, przeplatają się wzajemnie. Abi prowadzi śledztwo z uwagą wprawnego detektywa i odkrywa, że Olivia też prowadziła swoje własne dochodzenie. Na jaw wychodzą sekrety rodzinne, pojawiają się kolejne postacie, a żadna z nich nie jest bierna. Autorka piszę w przyjemnym stylu, buduje realistyczne dialogi i dopracowanych bohaterów. Podoba mi się przemiana Abi – jak zaczyna rozkwitać, przenikać własne ograniczenia i bariery, które sobie postawiła. Z paranoiczki zmienia się w pewną siebie kobietę, która dąży niestrudzenie do prawdy. Natomiast Olivia z grzecznej i ułożonej córki, która nie sprawia problemów, zmienia się w prowadzącą podwójne życie buntowniczkę. Każda z bohaterek w trakcie akcji odkrywa prawdziwą twarz tej drugiej. Fenomenalna i mocno rozwinięta więź matki i córki daje do zastanowienia, czy nadmierna kontrola nie przyniesie więcej szkody, niż pożytku. Polecam!\n14-10-2019 o godz 21:48 przez: wyrwana_strona\nWydaje się Wam, że znacie na wylot swoich najbliższych, osoby z którymi mieszkacie pod jednym dachem? Myślicie, że Wasi rodzice, dzieci, partnerzy nie mają przed Wami żadnych tajemnic? Po lekturze "Ostatniej nocy Olivii" nie będziecie już tego tacy pewni... Pewnego dnia życie Abi Knight przewraca się do góry nogami. Jej jedyna córka zostaje znaleziona martwa. W dodatku okazuje się, że była w ciąży. Rozpoczyna się dramatyczna walka o poznanie prawdy oraz o uratowanie nienarodzonego dziecka Olivii. Abi nie wierzy bowiem, że był to nieszczęśliwy wypadek. Co skłoniło Olivię do targnięcia się na swoje życia? A może raczej należny zapytać kto ją zamordował? "Ostania Noc Olivii" to historia łącząca w sobie cechy thrillera oraz powieści obyczajowej i młodzieżowej. Akcja rozpędza się od pierwszej strony i trzyma tempo do samego końca. Postaci nie są czarno-białe, każda z nich skrywa sekrety, których odkrywanie nie pozwala czytelnikowi oderwać się od książki. Narracja prowadzona z dwóch perspektyw pozwala dobrze poznać zarówno matkę, jak i córkę. Porównać ich zachowania, odczucia względem siebie, a końcu daje też szansę na zrozumienie ich postępowania. Ta historia uświadamia nam, że największe dramaty rozgrywają się tuż za rogiem. Na pozór zwykła, niewyróżniająca się niczym rodzina może skrywać dramatyczne sekrety. Pokazuje również, jak daleko można zapędzić się w kłamstwie, i do jakich tragedii może doprowadzić brak zaufania i zwyczajnej rozmowy wśród najbliższych. Okazuje się bowiem, że często Ci z którymi dzielimy cztery ściany są nam najbardziej obcy. Książkę szczególnie polecam fanom prozy B. A. Paris i J. Blackhurst. Fani obyczajowych historii z wątkiem kryminalny na pewno się nie zawiodą.\n27-10-2019 o godz 16:19 przez: Katarzyna Łojek\n„Ostatnia noc Olivii” jest debiutem Christiny McDonald i trzeba przyznać, że to debiut bardzo udany! Abi Knight samotnie wychowuje nastoletnią córkę Olivię. Kobieta w młodym wieku zaszła w ciążę i starała się by jej córce nie zabrakło niczego. Między matką a córką istniała wyjątkowa więź pełna miłości, lecz okazuje się, że dwie kochające się osoby mają mroczne sekrety. Matka od małego karmiła córkę kłamstwami na temat jej ojca. Pewnego dnia jednak wyjdą one na jaw, a konsekwencje będą bardzo poważne. Abi Knight dostanie wczesnym rankiem telefon, który zrujnuje jej życie. Tego telefonu nikt nie chciałby dostać, a zwłaszcza rodzic dziecka. Olivia spadła z mostu, obrażenia były bardzo poważne i w ostateczności doszło do śmierci mózgu. Abi będzie musiała zaakceptować to, że jej córka odeszła. Los zgotuje kobiecie jeszcze jeden cios – okazuje się, że dziewczyna jest w ciąży. Lekarze nie mogą odłączyć Olivii od aparatury podtrzymującej życie, muszą walczyć o życie dziecka. Policja uznaje, że był to po prostu nieszczęśliwy wypadek, lecz serce matki wie lepiej. Abi dostrzega na nadgarstkach córki siniaki i postanawia dowiedzieć się, jak było naprawdę. Zrozpaczona kobieta na własną rękę próbuje odkryć szczegóły z życia córki. Choć momentami książka się dłuży i wydaje nam się, że jesteśmy w stanie przewidzieć to, co wydarzyło się tamtej nocy na moście – w odpowiednim momencie pojawia się zaskakujący zwrot akcji, który na całą sprawę rzuca nowe światło. Polecam ogromnie!


Kto odkrył złoto? /A history of gold & The gold standard | Tombouctou\nKiedy Hernán Cortes, słynny hiszpański konkwistador, po raz pierwszy przybył do Nowego Świata w 16 wieku, on i jego ludzie napotkali rdzenne cywilizacje, które istniały tam od tysiącleci. Nigdy nie wchodzili ze sobą w interakcję. Byli oddzieleni rozległym oceanem, nie mieli wspólnego języka, kultury ani zwyczajów, ale jedyną rzeczą, którą mieli wspólną, był ich nienasycony apetyt na złoto., Od samego początku coś o złocie przyciągało cywilizacje na całym świecie bez tych cywilizacji, które kiedykolwiek nawiązały ze sobą kontakt. Od momentu odkrycia był symbolem piękna, mocy, czystości i osiągnięć. Nie tylko naturalne piękno złota sprawia, że jest tak tajemniczo cenny, ale może być również najbardziej użytecznym metalem na świecie. Jest dobrym przewodnikiem elektryczności, nie matowieje ani nie utlenia, a jest niezwykle plastyczny, dzięki czemu można go obrabiać, uderzać i kształtować bez łamania., Jest tak plastyczny, że można go zwinąć na tyle cienko, aby przepuścić przez niego światło. Złoto jest również jednym z niewielu towarów, które mogą być również traktowane jako waluta lub składnik aktywów pieniężnych. Wiele walut na całym świecie były wspierane przez złoto do niedawna i chociaż standard złota jest już dawno porzucony, złoto jest nadal bardzo skutecznie wykorzystywane jako bezpieczne aktywa haven w czasach zawirowań gospodarczych do zachowania bogactwa., Biorąc to wszystko pod uwagę, Ta seria blogów na temat złota będzie starała się wyjaśnić, dlaczego jest to taki metal szlachetny, podając historię, omawiając jego właściwości, proces wydobycia i produkcji, zastosowania złota, najlepsze kraje produkujące złoto i wreszcie wyjaśnić jego rolę jako towaru handlowego.\nludzie najprawdopodobniej po raz pierwszy odkryli złoto w strumieniach i rzekach na całym świecie, a jego piękno i połysk przyciągają wzrok., Znana historia złota sięga tak daleko wstecz, że według Narodowego Stowarzyszenia Górniczego po raz pierwszy zostało użyte przez kultury współczesnej Europy Wschodniej w 4000 R.p. n. e. do wyrobu przedmiotów dekoracyjnych. Złoto było zwykle używane przez kilka tysięcy lat wyłącznie do tworzenia rzeczy, takich jak Biżuteria i bożki do kultu. Było to aż do około 1500 roku pne, kiedy starożytne imperium Egiptu, które skorzystało w znacznym stopniu ze swojego regionu złotonośnego, Nubii, uczyniło złoto pierwszym oficjalnym medium wymiany dla handlu międzynarodowego.\nEgipt stworzył tzw. Szekla, monetę o wadze 11.,3 gramów i stał się standardową jednostką miary na Bliskim Wschodzie. Został wykonany z naturalnie występującego stopu zwanego electrum, który był około dwóch trzecich złota i jednej trzeciej srebra. Mniej więcej w tym czasie Babilończycy odkryli metodę zwaną próbą ognia, jedną z najskuteczniejszych metod badania czystości złota, która jest używana do dziś. Kilka wieków później, około roku 1200 p. n. e., Egipcjanie odkryli, że mogą stopować złoto z innymi metalami, aby uczynić je mocniejszym i nadać mu różne pigmenty kolorystyczne., Egipcjanie również zaczęli eksperymentować w tym czasie z metodą odlewania zwaną odlewaniem wosku traconego, w której duplikat złotej rzeźby jest odlewany z oryginalnej rzeźby woskowej, proces, który może być użyty do tworzenia cudownie skomplikowanych rzeźb, tak bardzo, że jest również używany do dziś.,d=”755c650951″>\nbezpłatna próbka – raport prognozy cen towarów\npobierz próbkę naszego nowego raportu prognozy cen towarów\n33 towary w energetyce, metale & sektory rolne\nprognozy cen, dane historyczne, & analiza pisemna\nkilkaset lat później, w Lidii, królestwo w Azji Mniejszej, pierwsze wybicie czystych złotych monet rozpoczęło się około 560 pne., W 50 roku p. n. e.Rzymianie zaczęli emitować złotą monetę o nazwie Aureus, która pochodzi od łacińskiego słowa oznaczającego złoto, Aurum. Stąd pochodzi złoty symbol chemiczny Au oznaczający złoto w układzie okresowym pierwiastków. Nieco ponad tysiąc lat później, w 1066 roku, Wilhelm Zdobywca Normandii został pierwszym normańskim królem Anglii, a wraz z jego podbojem rozpoczął nowy system monetarny oparty na monetach w Anglii.,\nwraz z nowym systemem walutowym opartym na monetach powstało znane „funty”, „szylingi” i „pensy”, z funtami będącymi dosłownie funtem srebra. W 1284 roku, około sto lat później, Wielka Brytania wydała swoją pierwszą złotą monetę, Florin podczas gdy w całej Europie we współczesnych Włoszech, Republika Florencji wyemitowała pierwszy złoty Dukat, który wkrótce stał się najpopularniejszą złotą walutą na świecie i pozostał tak przez kolejne pięć wieków. W 1787 roku pierwszą złotą monetę amerykańską wybił złotnik Ephraim Brasher, a kilka lat później w 1792 roku infant USA., rząd uchwalił Coinage Act, umieszczając kraj na bi-metaliczny srebrno-złoty standard, który stał w takiej czy innej formie do 1976 roku, kiedy USA ostatecznie porzucił standard złota, aby być całkowicie oparte na pieniądzach fiducjarnych. Cofając się nieco do 1848 roku, Człowiek o imieniu John Marshall znalazł płatki złota w strumieniu w Kalifornii, co zapoczątkowało kalifornijską gorączkę złota. Kalifornijska Gorączka Złota nie tylko przyspieszyła osiedlanie się amerykańskiego Zachodu, ale była również podstawą klasycznej gry komputerowej, której tak wiele pokoleń Amerykanów lubi, Oregon Trail., Kilka lat później, w 1868 roku, George Harrison, człowiek z RPA, odkrył złoto na swoim podwórku, a od tego czasu 40% wydobywanego na świecie złota pochodzi z narodu afrykańskiego.\nKrótka historia Złotego Standardu\nwyraźnie złoto ma długą i historię obsesji od ponad 6000 lat. Interesującą rzeczą w złocie jest to, że z nieznanych powodów jego tajemnicza zdolność do przyciągania ludzi na całym świecie niezależnie od siebie pozwoliła mu stać się medium wymiany akceptowanym w dowolnym miejscu na świecie., W różnych momentach historii złote monety były bite, jednak wiele monet nie było bite przez żadną władzę centralną, ale były po prostu młotkowane przez zwykłych ludzi. Ta zdolność do wytwarzania monet domowych, że tak powiem, które zostały przyjęte jako prawny środek płatniczy sprawiła, że były nieregularnie kształtowane. Oczywiście to domowe monety były trudne do uregulowania, a metoda zwana obcinaniem była częstym problemem w przypadku złotych i srebrnych monet. Nieregularne kształty pozwoliły ludziom wycinać małe kawałki z monet i ostatecznie gromadzić się na tyle, aby stopić bity w dół, aby utworzyć więcej monet., Niestety, obcinanie bitych monet sprawiło, że waga monety była mniejsza od rzeczywistej wartości monety, przez co nie była ona już cenna, zwłaszcza za granicą. Inną kwestią było to, że wybite monety, które były chronione przed obcinaniem specjalnym grawerem, były łatwo podrabiane przez odlewanie z fałszywych form lub stemplowane fałszywymi matrycami.\nWielka rekonwalescencja z 1696 roku była próbą naprawienia przez rząd angielski problemu z nową technologią menniczą, jednak była to w dużej mierze porażka., Takie kwestie doprowadziły do przyjęcia pieniądza papierowego, znanego również jako „pieniądz fiducjarny”, który w rzeczywistości rozpoczął się na początku XVI wieku i opierał się na standardzie złota. Pełna historia złota nie byłaby możliwa bez dyskusji na temat standardu złota.\ngold standard był systemem monetarnym, w którym standardowa ekonomiczna jednostka rozliczeniowa, na przykład Dolar Amerykański, opierała się na stałej ilości złota., Dzięki temu systemowi monetarnemu osoba posiadająca pewną ilość pieniądza papierowego może udać się do banku i wymienić te pieniądze na ustaloną ilość złota. Standard złota został całkowicie porzucony przez wszystkie kraje; proces porzucania, który stopniowo rozpoczął się pod koniec I wojny światowej.\nproblemy takie jak opisany powyżej problem monet i wprowadzenie pieniądza papierowego zaczęły tworzyć problemy dla narodów, zwłaszcza, że wiele z nich opierało się na bimetalicznym standardzie złota i srebra., Pieniądz papierowy zaczął być zbyt wysoko wyceniany w złocie, podczas gdy istniały również ciągłe problemy nierównowagi podaży zarówno złota, jak i srebra, aby wesprzeć pieniądz papierowy. W rezultacie, jeden metal został wybrany, aby potwierdzić wartość pieniądza, którym było złoto, rozpoczynając tym samym złoty standard.\nproces kolonizacji i globalizacji innych części świata przez świat rozwinięty dokonał nowych odkryć złota wspólnego miejsca, a wraz z tym przyszedł wielki napływ podaży metalu, co oznacza, że standard złota był w stanie rozkwitnąć., W 1871 roku rozpoczął się nowy międzynarodowy standard złota, kiedy Anglia i Niemcy oficjalnie przyjęły standard złota i do 1900 roku większość krajów rozwiniętych podążyła za nim. Okres od 1871 do 1914 roku był dość stabilnym okresem w polityce światowej, co umożliwiło rządom bardzo dobrą współpracę przy ustanawianiu stabilnego złotego standardu. To był złoty wiek złotego standardu, jeśli wolisz, ale wszystko zaczęło się rozpadać, począwszy od I Wojny Światowej w 1914 roku.,\nw ramach standardu złota, podaż pieniądza jest związana bezpośrednio z dostawą złota, co oznacza, że podczas I wojny światowej, wiele narodów postanowiło tymczasowo zawiesić standard złota, tak, że mogą drukować pieniądze, aby zapłacić za ich zaangażowanie wojskowe w wojnie. Niestety, to Dzikie drukowanie pieniędzy stworzyło hiperinflację.\nPo zakończeniu wojny kraje zaczęły doceniać stabilizację, którą standard złota zapewniał dla ich walut i Handlu Międzynarodowego., Jednak gdy silne więzi polityczne między narodami uległy zmianie, zadłużenie międzynarodowe gwałtownie wzrosło, a Finanse rządowe były, delikatnie mówiąc, napięte. Stało się jasne, że złoty standard nie był w stanie utrzymać się w burzliwych czasach, co wywołało negatywne nastroje i niskie zaufanie do niego w przyszłości, pogarszając warunki gospodarcze. Jednak narody nadal nie chciały porzucić standardu złota razem, przywracając go, trzymając nadzieję, że powróci odnowiona era międzynarodowej stabilności standardu złota, ale tak naprawdę nigdy się nie stało.,\nWielki Kryzys był słomą, która złamała wielbłąda pleców dla wielu krajów. Po krachu na giełdzie w 1929 roku, waluty krajów europejskich zostały całkowicie źle dopasowane, podczas gdy niektóre, zwłaszcza Niemcy, były jeszcze odzyskiwanie z I Wojny Światowej. jak ludzie zaczęli tracić zaufanie do banków i pieniędzy papierowych, gromadzenie złota stało się powszechne miejsce i ceny towarów, zwłaszcza ceny złota, rosły. Bank pędy i gromadzenie złota w końcu oznaczało, że banki musiały zamknąć., Kraje zaczęły podnosić stopy procentowe w celu zachęcenia ludzi do utrzymania depozytów w stanie nienaruszonym, zamiast przeliczać walutę fiducjarną na złoto, jednak pogorszyło to problemy, ponieważ znacznie zwiększyło koszty prowadzenia działalności gospodarczej. Ostatecznie doprowadziło to do tego, że wiele krajów ostatecznie zawiesiło lub porzuciło standard złota na początku lat 30., w tym Wielka Brytania. Co ciekawe, wiele krajów, które opuściły złoty standard wcześniej, były w stanie odzyskać od depresji wcześniej niż te, które pozostały w ramach złotego standardu.,\nw tym momencie jedynymi ważnymi narodami nadal w standardzie złota z głównymi rezerwami złota były USA i Francja. W Stanach Zjednoczonych prezydent Franklin Delano Roosevelt wprowadził szereg środków w celu zapobieżenia gromadzeniu złota, w tym sprawiając, że banki zamieniają wszystkie swoje zasoby złota w Rezerwę Federalną, nie pozwalając im na wykup dolarów na złoto, a także zakazując jakiegokolwiek eksportu złota. W 1934 roku wprowadzono ustawę o rezerwie złota, która zakazywała prywatnej własności złota., Całe złoto zostało przekazane rządowi, skąd pochodzi większość złota Fort Knox. Pozwoliło to USA spłacić swoje długi dolarami zamiast złotem. Ostatecznie Stany Zjednoczone zasadniczo opanowały globalny rynek złota.\nW końcu wraz z wybuchem II Wojny Światowej kryzys się skończył, a niektóre kraje ostatecznie wróciły do złotego standardu, ponownie. W celu stworzenia ram dla wszystkich walut międzynarodowych wspartych złotem, w 1944 roku powstała umowa z Bretton Woods., Wkrótce potem Dolar Amerykański stał się de facto walutą dla reszty świata, ponieważ Stany Zjednoczone posiadały większość światowych rezerw złota. Banki centralne większości krajów zaczęły przypisywać własne waluty do dolara amerykańskiego zamiast złota, kupując i sprzedając własne waluty na rynku walutowym, aby utrzymać stabilne kursy walut.,nload\nprognozy cen, dane historyczne, & pisemna analiza\nw latach 60.inflacja była wysoka, a rezerwy złota USA zostały znacznie zmniejszone, aby pomóc zapłacić za odbudowę Europy i innych części świata po zniszczeniach II wojny światowej., W 1968 roku wiele krajów, które zdominowały globalną podaż złota, postanowiło zaprzestać sprzedaży złota na rynku londyńskim, co pozwoliło na określenie ceny złota przez rynek. W 1971 roku prezydent USA Richard Nixon zmienił cenę Uncji złota na 38 USD i nie zezwolił już Rezerwie Federalnej na wymianę dolarów na złoto. Był to zasadniczo koniec standardu złota, ale dopiero w 1976 roku standard złota został całkowicie porzucony i złoto było oficjalnie wolne.\nzalety& wady: czy złoty standard zadziała dzisiaj?,\nchociaż złoty standard wydaje się być w dużej mierze porażką, to są zalety systemu. Niezdolność rządów do zawyżania wartości pieniądza, ponieważ jest on związany z podażą złota, utrudnia znaczny wzrost inflacji, podczas gdy globalnie przyjęty standard złota ustala kursy walut, zmniejszając niepewność ekonomiczną. Jednak wysoka inflacja może wystąpić, gdy wojna niszczy duże części gospodarek, czego przykładem jest po I Wojnie Światowej.,\nniemożność zwiększenia podaży pieniądza jest często cytowana jako kluczowa kwestia w złotym standardzie. Wielu obwiniało złoty standard za przedłużenie Wielkiego Kryzysu, ponieważ podaż pieniądza nie była w stanie zwiększyć się, aby złagodzić skutki kryzysu. Jak wspomniano wcześniej, doprowadziło to wiele krajów do ostatecznego porzucenia standardu złota i nigdy nie ogląda się za siebie.\nniektórzy ekonomiści uważają również, że niemożność zwiększenia podaży pieniądza w ramach złotego standardu stawia ograniczenie kwoty, jaką gospodarka może rosnąć., Dzieje się tak, ponieważ w miarę wzrostu zdolności produkcyjnych gospodarki, a także jej podaży pieniądza, ale ponieważ podaż pieniądza jest ograniczona przez ilość złota, że gospodarka ma w danym czasie, to zdolność gospodarki do produkcji więcej i wzrost jest również ograniczona.\nstandard złota ma tendencję do ograniczania banków centralnych do podejmowania działań w celu skorygowania problemów w gospodarce. Według Nouriela Roubiniego w wywiadzie z 2010 roku, ” złoty standard sprawiłby, że banki centralne nie byłyby w stanie walczyć z inflacją lub deflacją, a tym bardziej nie zrobiłyby nic, aby walczyć z utrzymującym się bezrobociem.,”\nChociaż Euro nie jest powiązane ze złotem, charakter stałego kursu Euro w całej strefie euro bardzo utrudniał gospodarkom walczącym o przetrwanie kryzysu. Konieczność utrzymania stałego kursu walutowego z innymi silniejszymi gospodarkami w strefie euro utrudniała manipulowanie Euro, a także podaż pieniądza w celu zwalczania skutków kryzysu.,\nRoubini twierdzi, że standard złotego i inne systemy stałego kursu walutowego również nasilają zmiany w cyklu koniunkturalnym.\nRoubini stwierdził: „kiedy mieliśmy tradycyjny Złoty standard, boom i biust z poważnymi wahaniami w działalności gospodarczej były normą—naprawdę duże. Dopiero po przejściu na pieniądz fiducjarny banki centralne były w stanie złagodzić cykl koniunkturalny i uczynić go mniej niestabilnym, tak jak to uczyniliśmy podczas kryzysu finansowego.,”\nniektórzy cytują, że kolejną wadą standardu złota jest to, że kraje o mniejszych rezerwach są w znaczącej niekorzystnej sytuacji dla tych, którzy mają więcej rezerw złota. Roubini ostrzegł, że standard złota zawsze pozostawia otwarte drzwi do potencjalnego biegu złota, co może prowadzić do ogromnych problemów i skutków falowania, jeśli te kraje nie mają wystarczającej ilości złota do wymiany na papierową walutę.,\nnadal istnieją zwolennicy standardu złota, wielu wychodzi podczas światowego kryzysu finansowego powołując się, między innymi, że standard złota stworzy większą stabilność cen niż emisja pieniądza fiducjarnego oparte wyłącznie na zaufaniu.\nAustriacka teoria ekonomiczna słynie z faworyzowania złotego standardu. Zwolennicy austriackiej ekonomii uważają, że manipulowanie podażą pieniądza po porzuceniu standardu złota jest tym, co w rzeczywistości doprowadziło do niestabilności na światowych rynkach finansowych na przestrzeni lat.,\nInstytut Misesa, który określa siebie jako „światowe epicentrum austriackiego ruchu gospodarczego”, stwierdza, że przywrócenie wymienialności dolara na stałą wagę złota byłoby krokiem we właściwym kierunku i pomogłoby usunąć politykę pieniężną z polityki, aby ” zmniejszyć korupcję w specjalnych interesach.”\n„celem repeggingu dolara do złota byłoby jak największe usunięcie tego, co eufemistycznie nazywa się „polityką pieniężną” z polityki i korupcji w specjalnych interesach. Ludzie chwalą obecny Fed jako „niezależny”, ale oczywiście jest to absurd., Fed, jak to obecnie działa, jest wyraźnie urządzeniem do kartelizacji, które wsycha nowe pieniądze do kieszeni bogatych bankierów, a to pozwala rządowi finansować ogromne deficyty znacznie taniej, niż byłoby to możliwe w przeciwnym razie.”\nprzedstawiając powyższe zalety i wady, nie ma wątpliwości, że główny nurt gospodarki jest taki, że złoty standard nie jest wykonalnym rozwiązaniem. Trzeba jednak powiedzieć, że jak w przypadku wielu rzeczy na tym świecie, każda moneta ma dwie strony.,\njeśli dotarłeś tak daleko, będziesz wiedział, że złoto ma długą historię ludzkiej obsesji sięgającą ponad 5000 lat. Od pierwszego spojrzenia ludzkości na złoto, doprowadziło to do nienasyconego pragnienia metalu, który nigdy się nie wahał. To wzajemne pragnienie złota, które urzekło cywilizacje na całym świecie niezależnie od siebie, ułatwiło globalne przyjęcie złota jako medium wymiany, a później, oczywiście, standardu złota., Od końca standardu złota Cena i produkcja złota wzrosła globalnie, a wraz z nim, tak ma popyt. Sądząc po ostatnich 5000 latach, wydaje się mało prawdopodobne, że nasza obsesja na punkcie cennego metalu zmieni się w najbliższym czasie.\nkoniecznie zapoznaj się z resztą tej serii blogów focuseconomics na temat złota, w której postaramy się przekazać, dlaczego złoto jest tak cennym metalem., W części drugiej opisujemy procesy wydobycia i produkcji złota, specyfikacje i testy czystości złota, wykorzystanie złota poza biżuterią i rezerwami międzynarodowymi, a także rolę złota jako bezpiecznej przystani i obrońcy bogactwa. Część trzecia obejmie największych producentów złota gospodarczego na świecie i ich perspektywy gospodarcze na 2016.,iv>\njaka jest różnica między WTI & ropa Brent?,\nZastrzeżenie: poglądy i opinie wyrażone w tym artykule są poglądami autorów i niekoniecznie odzwierciedlają opinię FocusEconomics S. L. U. poglądy, prognozy lub szacunki są na dzień publikacji i mogą ulec zmianie bez powiadomienia. Raport ten może zawierać adresy lub hiperłącza do innych stron internetowych. FocusEconomics S. L. U. nie ponosi odpowiedzialności za zawartość stron internetowych osób trzecich.,\nData: 26 kwietnia 2016 r.


Jak skomponować rabatkę przydomową? - Dom i Ogród - Porady Zaradni.pl\nZwracajmy uwagę na jakość zakupionych kwiatów. Oczywiście dużo lepiej jest kupować gotowe sadzonki, które zostały wyhodowane fachowo. Znajdziemy je na targu bądź u ogrodnika. Dobre sadzonki mają zdrowe, zielone liście i mocne łodygi oraz dużo pąków.\nNajlepiej jest naszkicować sobie plan przed zakupem sadzonek. W tym celu można przejrzeć katalogi i fotografie w Internecie, zwracając uwagę na wzrost kwiatów. Jeśli jedne będą rzucały cień na drugie, szybko zmarnieją bez słońca.\nWszystkie kwiaty rabatowe jednoroczne przeważnie kwitną do końca lata. Pewnym sposobem jest przeplatanie rabatki starcem popielatym, który zachowuje piękne liście aż do zimy i jesienią będzie reprezentował ogródek po przekwitnięciu innych roślin.\nZastanówmy się dobrze nad barwami kwiatów. Popatrzmy na kolor ścian naszego domu i kostki brukowej. Śnieżnobiały klimat rabatki wtopi się w tynk o tym samym kolorze. Stawiajmy na kontrast, aby kwiaty były dobrze wyeksponowane.\nPodczas sadzenia pamiętajmy o zachowaniu rozsądnym odległości między roślinami. Kwiaty na takiej rabatce nie zduszą się i zachowają witalność aż do końca sezonu.\n> Błyskawicznie zmień plastikową piaskownicę w piękne oczko wodne\n> Jak dobrać odpowiedni nawóz do roślin?\n> Jak najlepiej sadzić bratki? Porady praktyczne\nZaraz zupełnie inaczej wygląda parapet albo miejsce, gdzie można w doniczce posadzić kwiaty. Rośliny dodają takiego ciepła i przytulności. Pozdrawiam.\nOstatnio zmieniony: 2011-09-29 20:43:24


Sztuczna sosna - choinka z efektowymi gałązkami\nEkskluzywna Sosna sztuczna w naturalnym kolorze zielonym z szerokimi i zagęszczanymi gałązkami.\nEkskluzywna choinka Sosna sztuczna w naturalnym, zielonym kolorze. Prezentuje się okazale i wygląda jak prawdziwe drzewko świąteczne. Jest bardzo gęsta, posiada efektowne, szpiczaste zakończenia gałązek. Jest węższa niż inne choinki ekskluzywne, dlatego nie zajmuje dużo miejsca w salonie.\nSztuczna sosna została wyprodukowana w Polsce (Koziegłowy) z wysokogatunkowej folii PCV, która posiada atest niepalności. Wszystkie gałązki są przytwierdzone na stałe do pnia. Jest to wygodne rozwiązanie, które pozwala na szybkie rozłożenie choinki i modelowanie gałązek według własnego uznania. W zależności od wybranej wysokości składają się z 2,3 lub 4 elementów. W komplecie znajduje się stabilny stojak dopasowany do wysokości drzewka.\n120 cm 88 cm 169 Mała choinka na biurko lub komodę\n150 cm 106 cm 247 Średnia choinka na podłogę lub niską komodę\n180 cm 115 cm 331 Średnia choinka do małych i ciasnych pomieszczeń\n220 cm 126 cm 444 Choinka przeznaczona do małych mieszkań lub małych salonów\n240 cm 140 cm 508 Idealna do każdego przestronnego salonu w mieszkaniu lub domu


Klaudia Halejcio oskarżona o retusz zdjęcia! - Begio.pl Reklama\nStrona głowna Gwiazdy Klaudia Halejcio oskarżona o retusz zdjęcia!\nKlaudia Halejcio aktualnie przebywa na swoim urlopie w Hiszpanii. Celebrytka na swoim instagramie opublikowała kilka fotografii z tego wyjazdu. Internauci zarzucili jej retusz pod jednym zdjęciem.\nKlaudia na swoim instagramie opublikowała fotografie na której była w stroju kąpielowym. Internauci zrzucają jej, że dorysowała sobie mięśnie na brzuchu, potocznie zwane jako sześciopak. Gwiazda odpowiedziała na zarzuty.\nAle sobie brzuch namalowałaś – zarzuciła jej jedna z internautek.\nPare miesięcy wprawy. Doszłam do perfekcji, nie zmywa się w wodzie\nKlaudia Halejcioretusz zdjęć


sumo | Japoland\nJapoński sport narodowy – sumo 相撲\nSumo (相撲), czyli narodowy sport Japonii, jest bez wątpienia dyscypliną na tyle znaną, że nawet osoby sportem niezainteresowane posiadają pewne wyobrażenia na jego temat. Na myśl przywodzić może postawnych mężczyzn o charakterystycznych fryzurach, ale nie najbogatszym ubiorze. Jakimi zasadami rządzi się jednak ten sport i jak wiele rytuałów jesteśmy w stanie w nim odnaleźć? Pierwsze wzmianki o sumo pochodzą z VIII wieku i odnoszą się do rytuałów religijnych shinto. Sumo w tłumaczeniu dosłownym oznacza szybkie przeciwdziałanie uderzeniom przeciwnika. Styl walki przypomina nieco zapasy, jednak główna zasada jest inna: przegrywa zapaśnik (zwany rikishi), który jako pierwszy wyjdzie za ring lub dotknie podłoża inną częścią ciała niż podeszwa swoich stóp. Na środku […]\nZabawa nie tylko dla dzieci, czyli papierowe sumo – kamizumo 紙相撲\nWiększość osób jest zaznajomiona z narodowym sportem Japonii, jakim jest sumo (jap. sumō 相撲). Istnieje jednak inna, nieco „lżejsza” wersja tej dyscypliny – lżejsza, ponieważ zawodnicy są z papieru. Historia kamizumo 紙相撲, sięga czasów, gdy tradycyjne sumo z postawnymi zawodnikami stawało się popularne, czyli w okresie Edo (1603-1868). W tym samym czasie pojawiły się wersje z drewnianymi zawodnikami. Najczęściej spotykana współcześnie wersja „papierowego sumo” rozgrywa się między dwoma zawodnikami wykonanymi w technice origami lub po prostu wyciętymi z papieru. Stawia się ich na kartonie z narysowanym okręgiem. Gdy walka się rozpoczyna, sumocy stoją w pewnej odległości od siebie. Porusza się nimi poprzez stukanie w karton, czyli „ring”. Zawodnik, który jako pierwszy […]\nKultura i Sztuka Tradycyjna, Polski\nDziecięce płaczące sumo, czyli nakizumo 泣き相撲\nJaponia jest krajem, w którym pielęgnuje się wielowiekowe tradycje. Jedną z nich jest uroczystość mająca około 400 lat, w którym uczestniczą niemowlęta i zapaśnicy sumo. Małe, kilkumiesięczne dzieci trzymane przez zawodników, biorą udział w prowizorycznej „walce” mającej sprawić by zaczęły płakać. Ta „dyscyplina” nazywana jest nakizumo, czyli płaczące sumo Zawodnicy stosują różne metody na wydobycie dziecięcych łez. Podnoszą je w górę i w dół, zakładają maski, próbując je wystraszyć, a tym samym doprowadzić do szlochu. Setki rodziców przynoszą swoje dzieci na uroczystość do miejsc, gdzie odbywają się zawody sumo. Wierzą, że rytuał przyniesie dobre zdrowie ich płaczącym niemowlętom oraz odpędzi złe demony. Pomimo iż widok płaczących niemowląt trzymanych przez ogromnych […]\nSumo to japoński sport narodowy, w którym zapaśnicy, czyli rikishi, walczą ze sobą na specjalnym okrągłym ringu zwanym dōhyō, i ten z nich, który jako pierwszy z niego wypadnie lub dotknie podłoża inną częścią ciała niż spód stopy, przegrywa. Przed każdym turniejem sumo sporządzany jest ranking zawodników banzuke. Zapaśnik na samym czele tego rankingu zwany jest yokozuna. Jest t […]\nKrotoszyn miastem partnerskim japońskiej Okinoshimy\n9 lipca więzi polsko-japońskie ponownie uległy zacieśnieniu. Burmistrz miasta Krotoszyn podpisał umowę z Koseiem Ikedą, wiceburmistrzem miasta Okinoshima w prefekturze Shimane. Od tamtej pory 40-tysięczny Krotoszyn i Okinoshima licząca około 15 tysięcy mieszkańców zostały miastami partnerskimi. Jest to pierwsza taka umowa partnerska między miastami w Polsce i w Japonii. Uroczystość podpisan […]


Blog motoryzacyjny "Rondo, czyli każdy na swój ......": 141. Zajmowanie pasa ruchu po zmianie kierunku jazdy, na przykładzie ronda Dmowskiego w Rzeszowie.\n141. Zajmowanie pasa ruchu po zmianie kierunku jazdy, na przykładzie ronda Dmowskiego w Rzeszowie.\nWielu kierowców zadaje sobie pytanie, na którym pasie ruchu drogi poprzecznej mogą zakończyć manewr zmiany kierunku jazdy, by ten manewr był wykonany zgodnie z obowiązującym powszechnie prawem, a nie stosowaną w szkoleniu i egzaminowaniu, bez jakiegokolwiek uprawnienia, praktyką Wojewódzkich Ośrodków Ruchu Drogowego?\nNajwięcej kontrowersji budzi zakończenie manewru skrętu w lewo, i to zarówno możliwego z jednego, jak i wielu pasów ruchu. Mówiąc o skręcaniu mówimy o skręcaniu z jezdni drogi w celu jej opuszczenia i wjazdu na jezdnię innej drogi, czyli o zmianie kierunku jazdy w rozumieniu art. 22 obowiązującej od dwóch dekad ustawy Prawo o ruchu drogowym, a nie o kierunku ruchu wyznaczonym wektorem prędkości, o którym jest mowa w art. 25 tej ustawy. Kierujący poruszając się po jezdni drogi, która zmienia swój kierunek, na skrzyżowaniu z inną drogą lub poza nim, także w obrębie zjazdów, które z punktu widzenia zasad ruchu nie są skrzyżowaniami, nie opuszcza jezdni drogi, a zatem zmieniając kierunek ruchu nie zmienia kierunku jazdy który pokrywa się z przebiegiem jedni, czyli podłużną osią drogi.\nWarto zapamiętać, że zgodnie z obowiązującym Polskę i w Polsce prawem, zmiana pasa ruchu, to opuszczenie pasa ruchu w celu wjazdu na sąsiedni pas ruchu tej samej jezdni, natomiast zmiana kierunku jazdy, poza zawracaniem, to opuszczenie jezdni drogi po której porusza się kierujący w celu wjazdu na jezdnię innej drogi lub na przydrożną nieruchomość, np. stację paliw, pole lub parking.\nPrzy możliwości skręcenia w tym samym kierunku z kilku pasów ruchu, jednoznacznym dla innych uczestników ruchu drogowego jest skręt z lewego pasa ruchu na lewy pas ruchu drogi poprzecznej, a z pasa obok na pas obok i tak dalej. Podobnie jest ze skrętem w prawo. Z prawego pasa skręcamy na pas prawy, a z pasa obok na pas obok, itd.\nZmieniający kierunek jazdy ma obowiązek zakończenia sygnalizowania zamiaru wykonania tego manewru niezwłocznie po jego zakończeniu, a zatem po wjeździe na właściwy pas ruchu, zgodny z pasem ruchu na wlocie, drogi poprzecznej. Wjazd na sąsiedni, wyznaczony znakami pas ruchu, jest już manewrem zmiany pasa ruchu.\nŻaden przepis prawa nie pozwala na zmianę pasa ruchu w trakcie wykonywania manewru zmiany kierunku jazdy i odwrotnie, gdyż każdy z nich musi poprzedzać zasygnalizowanie, w sposób jednoznaczny, czyli zawczasu i wyraźnie, zamiaru jego wykonania. Prawo nie dopuszcza manewrów nieprzewidywalnych dla innych uczestników ruchu drogowego, a zatem łączonych (np. skręcania z jezdni połączonego ze zmianą pasa ruchu) lub seryjnych (np. po zasygnalizowaniu zamiaru zmiany pasa ruchu, jazdę w poprzek kilku pasów ruchu), szczególnie z niewłaściwym, co do strony, włączonym kierunkowskazem. Częstym widokiem jest zmieniająca kierunek jazdy w lewo L-ka, która łamiąc obowiązujące prawo, jadąc zgodnie z prawem korporacyjnym WORD i wymaganiami egzaminatorów, pokonuje kolejno pasy ruchu od lewego do prawego z włączonym lewym kierunkowskazem, stanowiąc nieodgadnioną zagadkę dla jadących prosto drogą poprzeczną. Takiego zachowania wymagają egzaminatorzy WORD, dla których, o zgrozo, jest to jazda zgodna z wymaganiami art. 16.4 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Nie jest to jedyny wymysł "made in WORD", w którym powielane są całkowicie bezkrytycznie pozaustawowe wymysły Zbigniewa Drexlera.\nDwadzieścia lat temu dyrektorzy nowopowstałych WORD, sami szkoleni w oparciu o Kodeks drogowy z 1983 roku, uwierzyli na słowo temu, byłemu już wtedy ministerialnemu urzędnikowi, że niebawem nastąpi powrót do starego kodeksu którego był współautorem, dlatego powinni ten nowy zignorować, co uczynili. Do starego kodeksu nigdy nie wrócono, gdyż w wielu sprawach był on sprzeczny z obowiązującym Polskę prawem europejskim, ale w WORD do dziś dnia nowe prawo jest bezprawnie interpretowane wg poprzednich regulacji, albo wprost stosowany jest stary kodeks. Np. dla WORD i GDDKiA znak C-12 "ruch okrężny" jest nadal znakiem nakazu kierunku jazdy w prawo, w lewo lub na wprost z prawej strony wyspy ronda, także traktowanego w całości, bez jakiekolwiek podstawy prawnej, pod względem zasad ruchu jak jedno klasyczne skrzyżowanie wg art. 2.10 ustawy Prawo o ruchu drogowym.\nW przypadku możliwości zmiany kierunku jazdy tylko z jednego pasa ruchu, kierujący może spotkać się z brakiem wyznaczonych znakami pasów ruchu w obrębie skrzyżowania, z wyznaczonymi tam znakami pasami ruchu w ciągu drogi po której się porusza, lub w ciągu drogi poprzecznej na jezdnię której zamierza wjechać.\nCo do zasady kierujący pojazdem ma obowiązek zakończyć manewr skrętu w lewo na lewym skrajnym pasie ruchu, a w prawo na prawym, co dawniej było wprost zapisane w obowiązującym wówczas prawie o ruchu drogowym. W związku z rozwojem inżynierii ruchu, w aktualnie obowiązującym Kodeksie drogowym zmieniono nie tylko definicje drogi, ale także skreślono m.in. te zapisy, co wcale nie znaczy, że ustawodawca pozwala na jakąkolwiek samowolę lub nieuprawnione ustalanie zasad ruchu przez Wojewódzkie Ośrodki Ruchu Drogowego.\nPonieważ prawo nie dopuszcza łączenia manewrów, to kierujący obowiązany jest zająć właściwe miejsce na jezdni, lub zmienić pas ruchu na właściwy, co do swoich zamiarów, jeszcze przed wjazdem na skrzyżowanie, następnie zasygnalizować zamiar zmiany kierunku jazdy i pokonując skrzyżowanie zajmując możliwie mało miejsca, ten kierunek zmienić. Dopiero po wykonaniu tego manewru, sygnalizując wyraźnie i zawczasu zamiar zmiany pasa ruchu, może zmienić pas ruchu na biegnący obok.\nW związku z likwidacją wspomnianych wyżej regulacji "eksperci" WORD uznali, bez jakichkolwiek podstaw prawnych, że skręcając kierujący może na drodze poprzecznej jechać w poprzek wyznaczonych znakami pasów ruchu na dowolny pas ruchu, nawet z lewego bezpośrednio na prawy z włączonym cały czas lewym kierunkowskazem. Nazywają to, wbrew faktom, gdyż to niedozwolone prawem zmiany pasa ruchu, zajęciem po skręcie dowolnego wyznaczonego znakami pas ruchu na drodze poprzecznej. Są i tacy, którzy twierdza, że to nieistniejący w prawie o ruchu drogowym manewr zmiany kierunku jazdy z równoczesną zmianą pasa ruchu.\nCo do zasady w lewo skręcamy na lewy pas ruchu, a w prawo na prawy (na rysunku tor jazdy wyznaczony linią ciągłą). O niepisanym prawie dotyczącym zajęcia dowolnego pasa ruchu po skręcie w lewo lub w prawo mówimy tylko wtedy, gdy wjazd na ten pas ruchu nie ma związku z opisanym prawem manewrem zmiany pasa ruchu. Wtedy, zachowując szczególną ostrożność, kierujący może zająć inny pas ruchu (tor jazdy wyznaczony linią przerywaną).\nPrawidłowy tor jazdy podczas zmiany kierunku jazdy\nw rozumieniu art. 22 ustawy prawo o ruchu drogowym,\ntakże możliwy lub wymuszony liniami prowadzącymi\nBardzo często kierujący NIE ZNA UKŁADU i oznaczenia pasów ruchu na drodze poprzecznej, na którą dopiero zamierza wjechać. Dlatego, co do zasady, zajmuje po skręcie pas ruchu na drodze poprzecznej zgodny numerycznie z pasem ruchu przed skręceniem, chyba że LINIA PROWADZĄCA pozwala mu lub wymusza wjazd na inny pas ruchu.\nPonieważ kierujący ma obowiązek zająć właściwy pas ruchu przed wjazdem na skrzyżowanie, oczywistym jest, że nie ma tym samym prawa do zmiany pasa ruchu po wjeździe na skrzyżowanie, to w rozumieniu zasad ruchu, czyli na elementarne skrzyżowaniu zwykłe spełniające wymagania definicji skrzyżowania wg art. 2.10 ustawy Prawo o ruchu drogowym.\nNie wolno mylić możliwości zmiany pasa ruchu na odcinkach przeplatania między elementarnymi skrzyżowaniami na złożonych budowlach drogowych jakimi są place z okalającymi je jezdniami oraz skanalizowane wyspą środkową skrzyżowania dróg publicznych w rozumieniu ustawy o drogach publicznych, a nie ustawy Prawo o ruchu drogowym, w tym na budowlach typu rondo skanalizowanych dużą okrągła wyspą środkową.\nJest tylko jeden wyjątek od tej ogólnej zasady, który został wymuszony wadliwą, lecz od lat bezkrytycznie powielaną, stałą organizacją ruchu na jednym typie budowli drogowej. Zalegalizowano ten wyjątek odpowiednim zapisem w 1999 roku, ale musiano z tej regulacji zrezygnować na rzecz innego rozwiązania. Ponieważ kierujący, nie mając innej możliwości, musi na tym skrzyżowaniu zmienić pas ruchu, wystarczy by wiedział, że aktualnie obowiązujące prawo mu na to pozwala, co wcale nie znaczy, że to przyzwolenie dotyczy wszystkich innych skrzyżowań zdefiniowanych w art. 2.10 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Na nich po prostu zmieniać pasów ruchu nie wolno.\nWróćmy więc do linii prowadzących, które pozwalają na zakończenie manewru zmiany kierunku jazdy na innym pasie ruchu, niż wynikałoby ty z ogólnych zasad ruchu. Stosuje się je wyjątkowo i w zasadzie tylko wtedy, gdy lewy pas ruchu na drodze poprzecznej jest przeznaczony tylko do skręcania w lewo, co bardzo często ma miejsce na budowlach z centralną wyspą i rozsuniętymi wlotami, które zorganizowano wprost wg ogólnych zasad ruchu, czyli z jednokierunkowymi jezdniami biegnącymi na wprost do wylotów. Nie ma znaczenia, czy mają one podporządkowane wszystkie wloty, czy pierwszeństwo ustalono znakami na jednym lub kilku kierunkach, szczególnie gdy są kierowane sygnalizacją świetlną. Jedno jest pewne, że nie są zorganizowane zgodnie z zasadami "ruchu okrężnego", gdyż przy tej organizacji ruchu jezdnie już od wlotów biegną jedynie okrężnie dookoła wyspy lub placu, jak to mówią we francuskim ministerstwie ds. transportu, nawijają się na siebie.\nRysunek 2 przedstawia, zmienione nieco oznakowanie poziome dwóch elementarnych skrzyżowań ronda Dmowskiego w Rzeszowie. Wyeliminowano zanikające pasy ruchu na drogach wylotowych i umożliwiono skręt w lewo z dwóch pasów ruchu. Mamy tu dwie linie prowadzące umożliwiające "legalny" bezpośredni wjazd o jeden pas ruchu dalej niż wynikałoby to z ogólnych zasad ruchu, oczywiście bez zmiany pasa ruchu w rozumieniu art. 22 ustawy Prawo o ruchu drogowym.\nBiegnące łukiem dwie przerywane linie prowadzące kierujących o jeden pas ruchu dalej, niż wynika to z ogólnych zasad ruchu (foto Nowiny 24).\nKierujący, szczególnie przyjezdny, przeważnie nie zna oznakowania kierunkowego drogi poprzecznej za i przed skrzyżowaniem, chyba że ma na wyposażeniu samochodu zwiadowczego drona. Powinien jednak mieć pewność, że przy dozwolonym skręcie z wielu pasów ruchu na drodze poprzecznej będą wyznaczone pasy ruchu także w obrębie skrzyżowania.\nZgodnie z ogólnymi zasadami ruchu skręcając w lewo z wielu pasów ruchu, skręcający kończy manewr na pasie ruchu zgodnym z pasem ruchu z którego rozpoczął manewr, czyli z lewego pasa ruchu powinien zakończyć zmianę kierunku jazdy na lewym pasie ruchu drogi poprzecznej, a skręcający ze środkowego pasa ruchu, na pasie obok, tu środkowym. Na rysunku jezdnie mają po trzy pasy ruchu, ale skrajny lewy jest przeznaczony tylko do skręcania w lewo na następnym skrzyżowaniu. Gdyby nie było linii prowadzącej, kierujący zamierzając pojechać na następnym skrzyżowaniu na wprost, musiałby skręcić w lewo ze środkowego pasa ruchu na środkowy lub skręcić w lewo z lewego pasa ruchu na lewy i zmienić ten pas po zakończeniu skrętu, na pas obok prowadzący go prosto do wylotu. Przy krótkim odcinku przeplatania lub dużym natężeniu ruchu, może to być trudne lub wręcz niemożliwe do wykonania. Dzięki linii prowadzącej może, jadąc wzdłuż niej, wjechać od razu na pas obok i tam zakończyć manewr zmiany kierunku jazdy. Tak samo linie prowadzące powinny przesunąć o jeden pas ruchu skręcających z drugiego i kolejnych, gdyby takie były, pasów ruchu.\nNa kolejnym skrzyżowaniu (na rysunku 2 po lewej stronie) nie ma już linii prowadzącej, gdyż z lewego pasa ruchu kierujący może pojechać zarówno na wprost do wylotu jak i skręcić z niego w lewo. Na rysunku 3 pokazano dwie linie prowadzące widziane przez kierującego jadącego na skrzyżowaniu drogą poprzeczną. Linie jednostronnie przekraczalne nie upoważniają jadącego na wprost przez skrzyżowanie (filmującego na rys. 3) do ich przekraczania. Kierujący miał obowiązek zająć właściwy, co do zamiarów, pas ruchu przed wjazdem na skrzyżowanie.\nLinie prowadzące pozwalają na bezpośredni wjazd po skręcie na pas ruchu inny niż wynikałoby to z ogólnych zasad ruchu. Jadący na wprost swoim pasem ruchu może je pr(zdj. Jedź bezpiecznie, odc. 711, prod. TVP-3 Kraków)\nW następnym poście pokażę linię prowadzącą zaproponowaną przeze mnie dla poprawy organizacji ruchu i bezpieczeństwa na jednym ze skrzyżowań placu Wilsona w Warszawie.\nAutor: MrErdek1 o 07:46


PROGRAMY MINISTERIALNE -\nadmin sport,wydarzenia 19 czerwca 2018 13 września 2018\nW Zespole Szkolno-Przedszkolnym w Krasnem od wielu lat działa UKST Kopernikus. Swoją działalnością obejmuje uczniów różnych grup wiekowych od klas najmłodszych do klas gimnazjalnych.\nZgodnie z zapisami statutu prowadzone są różnorodne zajęcia pozalekcyjne, takie jak: nauka i doskonalenie pływania, rajdy piesze i rowerowe a także liczne wyjazdy sportowo-turystyczne.\nW roku szkolnym 2016/2017 Stowarzyszenie uzyskało dotację w kwocie 10000 złotych z Ministerstwa Sportu i Turystyki. Została ona przeznaczona na prowadzenie zajęć sportowych w ramach programu „Klub 2017” oraz zakup sprzętu sportowego dla uczniów naszej szkoły. Jest on wykorzystywany zarówno na zajęciach dodatkowych, jak i podczas lekcji wychowania fizycznego. Dzięki temu uczniowie chętniej i w większej liczbie biorą udział w zajęciach ruchowych. Uczniowie biorący udział w tym programie reprezentowali naszą szkołę w zawodach w mini piłce siatkowej zajmując czołowe miejsca w powiecie.\nSukces osiągnęliśmy również w obecnym roku szkolnym 2017/2018. Po złożeniu wniosku do Ministerstwa Sportu i Turystyki na dofinansowanie organizacji zajęć sportowych otrzymaliśmy kwotę 10000 złotych. Pieniądze zostaną przeznaczone na realizację zadania „Zajęcia sportowe dla uczniów z elementami gimnastyki korekcyjno-kompensacyjnej. W związku z tym w naszej szkole od 1 lutego 2018 roku prowadzone były zajęcia, których głównym celem jest aktywizacja sportowa dzieci i młodzieży szkolnej oraz profilaktyka wad postawy.\nOtrzymaliśmy również dotację na realizację drugiego programu ministerialnego pod nazwą „Klub 2018”. Jego głównym celem jest upowszechnianie aktywności fizycznej wśród dzieci i młodzieży, nabywanie umiejętności pracy w grupie oraz ograniczenie niekorzystnych zjawisk społecznych (agresja, przemoc). Środki w wysokości 15000 złotych przeznaczone zostały na prowadzenie zajęć od 1 kwietnia 2018 roku oraz zakup sprzętu sportowego. Na uwagę zasługuje również to, że dzieci korzystające z zajęć prowadzonych w ramach Klub 2018 i reprezentujące szkołę w zawodach sportowych zajęły II miejsce w powiecie rzeszowskim w mini piłce siatkowej dziewcząt i chłopców oraz I miejsce w powiecie rzeszowskim w mini piłce nożnej dziewcząt i chłopców (czerwiec 2018).\nWznowienie zajęć z programu „Klub 2018” i zajęć sportowych z elementami gimnastyki korekcyjno-kompensacyjnej nastąpi w nowym roku szkolnym 2018/2019.\n← KIBICUJEMY NASZYM !\nHARLEY MI W DUSZY GRA… →


Mateusz Mirzejewski – Szkoła Pamięci SPW\nStrona główna/Kursy SPW blisko Ciebie/Oddziały – województwo pomorskie/Mateusz Mirzejewski\nMateusz Mirzejewski Autoryzowany Trener SPW w Gdańsku\nNa terenie Trójmiasta prowadzę treningi pamięci i koncentracji uwagi dla dzieci, dorosłych, seniorów oraz firm. Zajmuję się również edukacją młodzieży z zakresu przedsiębiorczości, zarządzania, oraz efektywnych metod uczenia się. Od dłuższego czasu obserwuję obecny system edukacji, w którym brakuje kształcenia praktycznych umiejętności przydatnych w późniejszym życiu oraz na rynku pracy, zarówno tych związanych z funkcjonowaniem ludzkiego mózgu, efektywnej nauki, jak i rozwijania przedsiębiorczości i kreatywności. Swoją pasją i działalnością pragnę odpowiedzieć na niezaspokajane potrzeby dzieci, młodzieży a także oczekiwania ich rodziców. Podczas treningów pamięci i koncentracji uwagi podstawą moich sukcesów jest odpowiednie sterowanie wysiłkiem intelektualnym oraz wytworzenie prawidłowych nawyków pracy umysłowej, dzięki którym nauka sprawi radość, a zdobyte umiejętności przydadzą się również w późniejszym życiu prywatnym i zawodowym. Praca trenera stanowi dla mnie ciągłe wyzwanie, jednocześnie będąc źródłem ogromnej radości i satysfakcji.\nWykształcenie: Wyższa Szkoła Bankowa w Gdańsku: Zarządzanie przedsiębiorstwem. Certyfikat trenera Szkoły Pamięci Wojakowskich. Liczne kursy i szkolenia z zakresu doskonalenia procesu uczenia się, kształtowania ścieżki kariery zawodowej, marketingu i zarządzania.\nNiektórzy filozofowie, w tym Fryderyk Nietzsche, twierdzili, że nie ma kategorii moralnych, a dobre jest wszystko, co wzmacnia w człowieku wolę. Wola ludzka odpowiedzialna jest za czyny szlachetne i doniosłe, czytaj dalej\nChcę o tym jak najszybciej zapomnieć – mówimy nieraz, kiedy przydarzy nam się coś przykrego lub stoimy w obliczu niewygodnej dla nas sytuacji. Bardzo często osoby nieszczęśliwie zakochane lub kończące czytaj dalej


Zdrowo | Ciekawskie.pl | Strona 3\nOregano głównie kojarzy nam się, jako przyprawa. Kto stosuje, wie, jak aromatycznym jest ziołem. Mnie głównie kojarzy się z pizzą lub spaghetti. Okazuje się jednak, że olejek z lebiodki oregano ma szereg właściwości i zastosowań, z których niekoniecznie zdajemy sobie sprawę. Jest znakomitym środkiem odkażającym. Ma właściwości rozgrzewające i osuszające. Dzięki działaniu przeciwwirusowemu, przeciwgrzybiczemu, a także przeciwbakteryjnemu może stanowić doskonałą alternatywę dla stosowanych obecnie „leków recepturowych” (aptecznych). Doskonale sprawdza się w leczeniu przeziębienia i grypy, a także drożdżyc, grzybic, bólów mięśniowych. Można przyjmować go wewnętrznie, ale także w postaci inhalacji (w przypadku astmy, zapaleń płuc, gruźlicy). Do przygotowania inhalacji należy umieścić 3-6 kropli czystego olejku w naczyniu z 2 litrami gorącej wody, minutę po jej zagotowaniu i wdychać unoszącą się…


Happening Szlachetnej Paczki. Każdy może pomóc | kobylagorainfo.pl\nStrona główna / Bez kategorii / Happening Szlachetnej Paczki. Każdy może pomóc\nHappening Szlachetnej Paczki. Każdy może pomóc\nRedaktor 27 listopada 2017\tBez kategorii Zostaw komentarz 302 Wyświetleń\nW sobotę przed ostrzeszowskim ratuszem odbył się happening z udziałem wolontariuszy Szlachetnej Paczki. Bo to właśnie 18 listopada na stronie internetowej tej charytatywnej akcji pojawiła się lista rodzin, które potrzebują konkretnego wsparcia. Każdy chętny do pomocy może wybrać rodzinę, której podaruje paczkę.\nPoprzedni Kobyla Góra: Noś odblaski – świeć przykładem [VIDEO]\nNastępny Mąkoszyce: Nietrzeźwy awanturnik w areszcie


Schorowany Śmieszek - zapewnić mu godną starość...\nNazwaliśmy go Śmieszek... Wbrew wszystkiemu. Wbrew temu, że człowiekowi patrzącemu na niego robi się smutno... Wbrew temu, że on sam był bardzo smutny, bo smutny los zgotował mu człowiek... Człowiek? ... Człowiek nie pozbywa się swojego Przyjaciela, kiedy ten jest już stary. Człowiek nie pozbywa się Przyjaciela, kiedy ten zachoruje. Nie zostawia go samego, nie... Człowiek tak nie robi...\nŚmieszek ma czternaście lat. Został przez nas odebrany ze Schroniska dla Zwierząt. Pies w tak zaawansowanym wieku zmaga się z wieloma dolegliwościami . Ma chore oczy, chore łapki, chory kręgosłup, chore serduszko.... Przez pierwszy tydzień po odebraniu go ze schroniska, nasz emeryt przebywał w weterynaryjnym szpitalu w Warszawie. Przeszedł tam serię gruntownych badań, które wykazały dodatkowo nieoperacyjnego guza na końcu jelita grubego, zastosowaliśmy tu kurację Theranecronem, który wstrzymał nieco postęp choroby.\nPo pobycie w szpitaliku, Śmieszek pojechał na zasłużoną emeryturę do hoteliku dla zwierząt, gdzie żyje sobie pomalutku, czuje się w miarę dobrze, spędza czas w towarzystwie innych beagli i jest na swój sposób szczęśliwy. Faktem jest, że ma słabsze dni i wówczas więcej odpoczywa, ale ma też takie gdzie mimo iż słabo widzi i słyszy pochłania go beaglowe niuchanie śladów na trawie. Wykazuje wówczas wielką radość, jego ogonek nabiera pędu cyklicznych machnięć, staje się mocno zafascynowany złapanym tropem czyli taki beaglowy świat.\nŚmieszek nie ma szans na adopcję, wymaga ciągłej opieki, kontroli, trzeba monitorować stan jego zdrowia, potrzebuje miękkiej karmy, ale wiemy jedno, póki jego ogonek potrafi merdać, cieszymy się każdym nowym dniem, który i jemu przynosi radość.\nJeżeli ktoś chciałby wspomóc emeryturę Śmieszka, będziemy bardzo wdzięczni! Za każdy dar serca, w imieniu Śmieszka, składamy najserdeczniejsze podziękowania!\nIlość Darczyńców: 31\nDo końca pozostało: 2016-02-15 00:00:00\n28 zł 4 lata temu\n55 zł 4 lata temu


Zwroty-podatku.info - Ranking firm rozliczających podatki z Niemiec. Poznaj od razu wszystkie oferty i prowizje.\nRodzaj podatków potrącanych w Niemczech\nW Niemczech z wynagrodzenia potrącany jest podatek od płac Lohnsteuer.\nKiedy można ubiegać się o zwrot podatku z Niemiec?\nRok podatkowy w Niemczech trwa od 1 stycznia do 31 grudnia. O zwrot podatku z Niemiec można ubiegać się po zakończeniu danego roku rozliczeniowego lub po zakończeniu pracy o ile w danym roku nie planuje się podjęcia kolejnej pracy w Niemczech. Rozliczenia można dokonać w ciągu 2 lat od zakończenia roku podatkowego. Procedura zwrotu trwa średnio 3-6 miesięcy.\nJakie dokumenty będą potrzebne do odzyskania podatku z Niemiec?\nNiemiecka karta podatkowa tzw. Lohnsteuerkarte albo zastępcze zaświadczenie podatkowe Besondere Lohnsteuerbescheinigung od każdego pracodawcy.\nStrona urzędu podatkowego w Niemczech - Bundesfinanzministerium der finanzen\nJaki zwrot podatku z Niemiec mi przysługuje?\nW przypadku Niemiec wyliczenie kwoty przysługującego zwrotu jest dość skomplikowane. O ile w przypadku osób o niższych dochodach, powiedzmy do wys. około 10.000 EUR w ciągu roku, możemy prawie zawsze oczekiwać zwrotu 100%, to w przypadku osób o wyższych dochodach trudno jest oszacować zwrot podatku bez prawidłowego uwzgędnienia przypadku konkretnego podatnika, jego sytuacji rodzinnej, możliwych do odliczenia ulg podatkowych, dochodów zagranicznych itp. Przybliżone oszacowanie należnego urzędowi podatku można uzyskać na stronach poszczególnych firm.\nPo uzyskaniu kwoty należnego podatku odejmij ją od sumy potrąconego przez pracodawców podatku i wynik wpisz poniżej. Po kliknięciu na "Oblicz prowizję wszystkich firm" zobaczysz zestawienie firm zajmujących się rozliczaniem podatków z Niemiec (posortowanych wg wysokości prowizji za poprowadzenie Twojej sprawy).\nKwota Twojego zwrotu: EUR\n1. ALLTAX ( www.all-tax.pl )\nWasze opinie (zwrot podatku z Niemiec): Ilość ocen: 0 - Średnia ocena: 0\n2. RT Tax ( www.odzyskajpodatek.pl )\n3. Jubira / zwrot-podatku.pl ( www.zwrot-podatku.pl )\nProwizja: 10,08% (8,2% + VAT) - min. 61 EUR + VAT\nProwizja: 11,07% (9% + VAT) - min. 89 EUR + VAT\nUWAGA: Dodatkowe opłaty (10 EUR) w przypadku rozliczania na podstawie payslip-ów.\nWasze opinie (zwrot podatku z Niemiec): Ilość ocen: 4 - Średnia ocena: 9.3\n6. Mag-Tax ( www.mag-tax.pl )\nWasze opinie (zwrot podatku z Niemiec): Ilość ocen: 2 - Średnia ocena: 10\n7. TAX REFUND ( www.taxrefund.pl/ )\nProwizja: 12,3% (10% + VAT) - min. 48 EUR + VAT\n8. CUF sp. z o.o. ( www.cuf.com.pl )\n9. EuroTax ( www.euro-tax.pl )\nWasze opinie (zwrot podatku z Niemiec): Ilość ocen: 2 - Średnia ocena: 1\n10. Taxback.com ( www.taxback.com )\nProwizja: 19,8% - min. 60 EUR (bez VAT-u)\nWasze opinie (zwrot podatku z Niemiec): Ilość ocen: 1 - Średnia ocena: 1


Kornwalia cz. II - obiezyswiat.org - podróżuj palcem po mapie\nKornwalia cz. II\nPółnocno-zachodnie wybrzeże Kornwalii.\nKornwalia z komórki\ndburianek\t 1 km\nhenia\t 10 km\nkrysia_er\t 12 km\nKornwalia - Chapel Porth\nobserwator(wpisów:31)\t 20.02.2010 20:16\nMoje są oczywiście te mniejsze ;) Miło mi było gościć Was w mojej galerii. Pozdrawiam serdecznie\nbeata-zbychu(wpisów:1002)\t 16.02.2010 13:18\nFajne miejsca - poznaliśmy Cię po odciskach stóp na plaży - he, he.\nobserwator(wpisów:31)\t 27.10.2009 20:52\nDziękuję za słowa uznania, ale także krytyki. Z tymi krzywymi zdjęciami to jest tak, że próbowałam niektóre wyprostować w edytorze i trochę pomogło, ale w większości przypadków nie mogłam sobie z tym poradzić. Problem polegał głównie na robieniu zdjęć w tak ciasnej zabudowie, gdzie nie mogłam prosto ustawić w kadrze fotografowanego obiektu, a często musiałam brzydko obciąć kawałek, bo w całości z żadnej strony się nie mieścił. Sporo się nieraz nagimnastykowałam, żeby uwiecznić choć kawałek. Pozdrawiam serdecznie i jeszcze raz dziękuję za wskazówki :)\ncameron(wpisów:260)\t 27.10.2009 10:56\nBardzo ładna galeria. Wiele ciekawych krajobrazów i ujęć. Całość jednak psują krzywe ujęcia, wymagające wyprostowania chociażby w najprostszym edytorze. Pozdrawiam\ndeszcz(wpisów:2891)\t 26.10.2009 22:54\nWitam w OŚ. Urokliwe miejsce. Przypływy ....,odpływy. Woda COŚ zabiera to znów wyrzuca na brzeg i tak w kółko i w kółko...można patrzeć w bezkres gdzie na horyzoncie pojawia się prosta, czasami półokrągła linia pocięta bielą malutkich żagli. Tam są ludzie. Pozdrawiam i gratuluję.\nobserwator(wpisów:31)\t 26.10.2009 19:39\nZimo-2009 polecam Tobie gorąco ten zakątek, bo wart jest zwiedzenia. Szkoda, że nie znalazłam zbyt wielu wiadomości w polskim języku na temat Kornwalii przed wyjazdem, ale mój syn miał bardzo dobry przewodnik angielski i dzięki niemu mogłam sporo zobaczyć. A na marginesie - mam w przygotowaniu jeszcze jeden, ostatni już album z tamtej wyprawy, który lada moment będzie gotowy. Pozdrawiam serdecznie\nobserwator(wpisów:31)\t 26.10.2009 19:33\nZgadzam się z Tobą Borek, ja też mogłabym tam zamieszkać na stałe. Piękne widoki, odludne, spokojne farmy i klimat! Żyć nie umierać! Może jeszcze kiedyś uda mi się tam pojechać? Pozdrawiam\nzima-2009(wpisów:347)\t 26.10.2009 18:25\nKornwalia jest w moich planach...ale nim się tam wybiorę chcę zebrać na jej temat jak najwięcej informacji (szkoda by było coś ciekawego przeoczyć).\nNa pewno skorzystam z Twoich galerii i mam nadzieję, że jeszcze jakieś dołożysz.\nPodoba mi się ten zakątek Anglii, widziany oczami "obserwatora".\nobserwator(wpisów:31)\t 25.10.2009 18:03\nDziękuję! Mnie też zachwyciła ta część Anglii, a wcześniej wydawało mi się, że to szary, deszczowy kraj :) Pozdrawiam serdecznie.\nkonwalia(wpisów:3259) - Użytkownik usunięty.\t 25.10.2009 16:52\nPięknie tam,podoba mi się 17,20,21...takie klimaty lubię i ta muszelka w piasku.


kadath | 2012-08-24\nNiestety jedynie czytadło. Jako wakacyjny "odmóżdżacz" sprawdzi się znakomicie - nie jest to jednak specjalnie ambitna literatura. Lubię książki Somozy - zawsze są w nich ciekawe pomysły/bohaterowie/fabuła. W "Przynęcie" jakoś to tym razem nie wypaliło. Cały wątek "szekspirowski" jest nieprzekonujący i wciśnięty na siłę. Akcja książki toczy się błyskawicznie - dużo trupów, zwrotów akcji - strony przekręcałem bardzo szybko :) Niestety w pewnym momencie fabuła robi się męcząca (namnożenie coraz to nowych "czarnych bohaterów" i kolejne próby "oszukania" czytelnika jakimś wydumanym zwrotem akcji).\nAle jeżeli ktoś chce poczytać coś dobrze napisanego o psychopatach i pięknych kobietach to mimo wszystko polecam :)


Rustykalny dom...: Wieszaczek na córciowe arcydzieła;)\nFuerto 14 kwietnia 2010 07:50\nWieszaczek wyszedł piękny.\nA córcia ślicznie maluje!\nU mnie tez pada , niestety\nCathe 14 kwietnia 2010 07:56\nDziękuję i życzę pogody...;)\nAtena 14 kwietnia 2010 08:03\nSuper wykombinowalyscie ta deseczke na roznosci.\nanielina 14 kwietnia 2010 08:54\nŚwietny pomysł na miłe spędzenie deszczowego popołudnia z córcią!Efekt końcowy - super! A córeczka ma talent, nawet bez podpowiedzi widać wyraźnie, że to Kubuś...ma talent...zapewne po mamie!Pozdrawiam serdecznie!\niwo_mla 14 kwietnia 2010 09:58\ndeska wieszak ok i bedzie miała gdzie twoja gwiazdka prace swe wieszać, super\nMagda-lenka 14 kwietnia 2010 10:41\nBardzo dobry pomysł z wieszaczkiem- dziecięcych dzieł nigdy nie brakuje, a szkoda jeśli nie są wyeksponowane. Zwłaszcza takie:)\naga 14 kwietnia 2010 12:07\nCathe- pomysł bardzo fajny...no i młoda widać, że ma rękę artystyczną...będzie zapewne dużo prac!!!\naagaa 14 kwietnia 2010 13:02\nCórcia,to mała artystka!No i wiadomo po kim ma te zdolności!Wieszaczek śliczny!\nCathe 14 kwietnia 2010 22:30\nDziękuję za miłe słowa dziewczyny;)\nA co do córci... faktycznie zauważam już, że ma do malowania rękę (albo raczej raczkę), a widać to po tym, jak precyzyjnie potrafi kolorować. Cieszę się, ale na pewno nigdy - podobnie jak moi rodzice - nie będę jej zmuszać do podążania za wykształceniem artystycznym, lecz dam jej swobodę wyboru własnej drogi...\nPozdrawiam Was serdecznie w tym smutnym czasie...\nlineczka 14 kwietnia 2010 22:43\npaula_71 15 kwietnia 2010 02:12\nKubuś z ferajną jest fenomenalny,jak dla mnie mistrzostwo!\nWieszaczek również bardzo mi się podoba,miałaś świetny pomysł!\nz potrzeby wnętrza 15 kwietnia 2010 12:27\nCórcia przy tym czyje się doceniona i zapewne bardziej dowartościowana.,a wiadomo że kobietka potrzebuje uznania.pozdrawiam\nEdina 16 kwietnia 2010 02:04\nNie ma to jak wspólna praca z córcią, a efekt fenomenalny!!! Coś z niczego... brawo! Obie jesteście zdolne bestyjki:)))\nushii 17 kwietnia 2010 09:47\nJolanna 19 kwietnia 2010 01:13\nBrawo !!! Super pomysł, a jakie wykonanie !\nmartar 20 kwietnia 2010 02:09\nPiękny wieszaczek na córciowe dzieła:)coś z niczego!!rewelacja