Moje leczenie wodą - Sebastian Kneipp — Ridero\nBezpłatny fragment - Moje leczenie wodą\nPoradnikiSport i rekreacjaZdrowie i fitnessCiało, umysł i duszaPolski\n...na podstawie przeszło 40-Ietniego doświadczenia Sebastian Kneipp, prałat papieski i proboszcz w Worisliofen, dla leczenia chorób i utrzymania zdrowia. Przetłumaczył J. A. ŁUKASZKIEWICZ\n„Idź i omyj się siedmkroć w Jordanie, a wróci się zdrowie ciału twemu i będziesz oczyszczon”\nPodróżny, który przed sześciu laty idąc przez Worishofen i ucząc jego domy, pomyślał sobie, że przecież to wioska porządna i duża, bo liczy tak wiele domów murowanych, przeważnie piętrowych, — gdyby dziś, z początkiem 1894 roku, przeszedł się po Worishofen i przeliczył stare domy, które dawniej stały, a potem nowe, które wybudowano od tego czasu, zawołałby wówczas zdziwiony: Cóż się tu stało? Dlaczego liczba nowych domów okazałych, prawie jest większą, aniżeli domów starych? Co wpłynęło tak potężnie na ten lud, co go spowodowało do budowy tak wielu kamienic? Na pytanie tego człowieka jedynie prawdziwą byłaby odpowiedź następna: ks. Kneipp napisał książkę pod tyt.: „Moje leczenie wodą i puścił ją w świat szeroki, jak ojciec, który wysyła w podróż syna. Książka ta opowiadała młodym i starym, wielkim i maluczkim, bogatym i ubogim, jak należy używać wody, pouczała, jak rozmaitymi zabiegami z wody, można się wyleczyć z chorób, uwolnić od wielu cierpień lub przynajmniej złagodzić je, gdy już usunąć ich nie można. Słysząc takie wiadomości, chorzy poczęli zjeżdżać do Worishofen co roku w większej liczbie, a tak tłumnie, że dawne pomieszczenia nie starczyły wcale na ich pomieszczenie — i to jest przyczyna właściwa, dlaczego tak dużo zbudowano kamienic.\nKsiążka „Moje leczenie wodą” doczekała się w niemieckim języku 50-go wydania, po sześć tysięcy egzemplarzy każde. Obchodząc więc dziś swój jubileusz śmiało może zawołać do wszystkich ludzi, a w szczególności do chorych: „Nauczcie się poznawać skuteczność wody i jej zabiegów, a ona przyniesie wam pomoc zawsze, gdy ta pomoc jest jeszcze możliwą“. Ja ze swej strony ciesząc się powodzeniem książki, życzyłbym sobie z całego serca, aby i nadal wszyscy chorzy znaleźli w niej pomoc i ulgę w swych cierpieniach. W szczególności zaś jest moim życzeniem, aby lekarze starali się jak najczęściej zastosowywać w słabościach wodę, ów znakomity dar Stwórcy, a w medycynie, jak i w skarbnicy leczniczych środków, aby i temu pasierbowi łaskawie udzielili miejsca. Pięćdziesiątemu wydaniu takie daje polecenie: zajmij się chorymi tak troskliwie i skutecznie, aby odzyskali zdrowie. Dla zdrowych bądź dobrym przyjacielem, aby nie zapadali w choroby! A ponieważ, jako kapłan, odprawiam codziennie mszę św., więc polecam Najwyższemu przy tej św. ofierze tych, którzy przyjeżdżają do Worishofen, a i tych także, którzy według mej metody leczą się w domu, aby błogosławieństwo Boże i wyzdrowienie stało się ich udziałem.\nSądzę, że oddam społeczeństwu polskiemu przysługę, przekładając na język ojczysty książkę niniejszą. Kraj nasz w ostrym położony klimacie, powietrze ma zmienne, długie zimy, potrzebują więc jego mieszkańcy silnego zdrowia i hartu, aby nie tylko żyć, ale i skutecznie pracować można wśród trudnych warunków. „Moje leczenie wodą“ cenne w tym względzie zawiera wskazówki, ucząc hartować ciało w sposób łatwy, każdemu przystępny; a człowiek zahartowany, obojętnym jest na zmiany klimatu, zimno i upał jednakowo znosi, i nie tak łatwo nabawi się choroby. Pierwszym bowiem obowiązkiem naszym jest zapobiegać chorobom, drugim dopiero — leczyć je, gdy nas nawiedzą. Nieocenionym doradcą jest książka niniejsza, dla mieszkańców wiosek i miasteczek, w których pod ręką nie ma lekarza. Kto zna stosunki naszych wsi i miasteczek wie o tym doskonale, że połowa ludzi umiera nie z powodu ubóstwa, lecz przez niedbalstwo i brak lekarzy. Na początki choroby mało kto zwraca uwagę; „jakoś to przejdzie” powiadają. Kiedy choroba powali na łoże, wtenczas radzą coś kumy i partaczą każda na swój sposób. Choroba tymczasem wzmaga się. W końcu przywołują lekarza, a ten oświadcza, że wezwano go za późno. Jak to dobrze w takich nagłych wypadkach mieć w domu książkę, która poucza w sposób jasny i łatwy co czynić potrzeba, aby przerwać chorobę! Wielu wreszcie pomiędzy nami jest chronicznie chorych. Leczyli się rok jeden i drugi, rozmaitych używali leków — wszystko nadaremnie. W cichej rezygnacji znoszą więc swe dolegliwości i nie starają się ich usunąć. Dla nich ulgę przyniesie woda. Rozmaite zabiegi używane przez czas dłuższy, wzmocnią organizm i dopomogą mu do zapanowania nad cierpieniem. Tylko nie należy żądać od wody cudów lub nagłego polepszenia. Długiego potrzeba czasu zanim człowiek przewrotnym życiem zdrowie swoje zrujnuje. I uzdrowienie podobnież powoli następuje. Woda działa zwolna ale pewnie. Trzeba tylko wiernym pozostać jej przyjacielem. A więc i zdrowi i chorzy znajdą w „Mojem leczeniu wodą“ praktyczne rady i wskazówki rozumne, z których korzystać będą mogli z pożytkiem: jedni lecząc swe choroby, drudzy hartując i utrzymując w czerstwości swe zdrowie. Autor nie tylko zimnej wody używa do swych zabiegów, ale także wody ciepłej i pary. O ich użyciu poucza dokładnie część I. niniejszej książki.\nW części II., zatytułowanej „Apteczka domowa” podane są zioła, proszki, olejki do użytku wewnętrznego. Taką apteczkę domową każdy może sobie urządzić, bo nie kosztuje wiele, a ziół mamy w lasach i ogrodach pod dostatkiem. Dawniej w każdym polskim dworku miały rozumne gospodynie aptekę podręczną dla siebie i udzielały z niej leków wieśniakom w potrzebie. Oby ten dobry zwyczaj powrócił nam na nowo! Dla ludzi dobrej woli część II. będzie nieocenionym podręcznikiem, pouczając ich jakie zbierać zioła, jak i na jakie używać je choroby.\nPodaje rozmaite choroby i sposób ich leczenia według 30 i kilkuletniego doświadczenia autora. Przy każdej chorobie podanych jest nieraz kilka przypadków, w których, jednemu to, drugiemu owo pomogło. Przeciw tej samej chorobie różnych nieraz używa się środków odpowiednio do sił, usposobienia i konstytucji pacjenta. Rozsądny czytelnik oceniając swój stan, wybrać więc może zabiegi, jakie dla siebie uzna za odpowiednie. Kto leczyć się chce według metody Kneippa, ten powinien przeczytać z uwagą część I., przeglądnąć II, a z III. wybrać te ustępy, które do jego odnoszą się choroby. Zanim zrobisz jakiś zabieg wodoleczniczy, zobacz w części I. jak go robić należy i jak zachować się przed nim i po nim; przez nieostrożność łatwo sobie zaszkodzić możesz. Aby przyswoić sobie tę metodę, trzeba czytać z zastanowieniem cenne uwagi i zapatrywania rozumne autora, rozsypane po całej książce, według tego, przy którym ustępie nasunęły mu się pod pióro.\n„Moje leczenie wodą“ ogromne, fenomenalne prawie ma w Niemczech powodzenie. W 4 latach książka rozeszła się w 90.000 egzemplarzach a doczekała się 15 wydań! Nie potrzebuję rozpisywać się o niej z pochwałami, powyższy fakt najlepiej świadczy o jej istotnej wartości. Nadmienię tylko, że powodzenie swoje zawdzięcza ona nowej metodzie, jaką postawił Kneipp na podstawie długoletniego doświadczenia, a potem praktycznemu i jasnemu wykładowi, jak należy robić zabiegi w celach leczniczych lub dla utrzymania zdrowia w czerstwości. Znane mi książki polskie i niemieckie o wodolecznictwie, są zazwyczaj albo zbyt ogólnikowe, lub ściśle naukowe. Kto nie jest lekarzem nie wiele z nich skorzysta, a chcąc się sam leczyć wodą w domu, napotka na tyle trudności, że zmuszonym jest udać się do zakładów hydropatycznych. Że spotyka się tam ze szablonem nieraz, doznaje zawodu, rozczarowania i traci zaufanie w skuteczność wody, umieliby o tym wiele opowiedzieć ci, którzy szukali już pomocy w takich zakładach. Zrażonym może wrócić zaufanie do wody niniejsza książka. A że jest z rozmysłu napisana popularnie, aby i lud ją zrozumiał, więc każdy z łatwością może się według niej hartować i leczyć wodą w domu, bez kosztów i z niewielkim zachodem. Kącik na ustawienie wanny znajdzie się w każdym domu, a wody nawet w mieście za parę groszy można mieć pod dostatkiem. Jeżeli ściśle według przepisu wykonasz zabiegi, nie możesz sobie nigdy zaszkodzić. Za drugim, trzecim razem, nabierzesz wprawy i możesz ubiegać się o lepsze ze sławnymi zakładowymi „kąpielowymi“, których z predylekcją nazywają geschulte Badediener. W Niemczech nawet wieśniacy mają po domach oddzielne pralnie, tzw. Waschzimmer Waschkiche, w których znajduje się także wanna do kąpieli. Przy dobrej woli i u nas można by znaleźć miejsce do jej ustawienia, bodaj w drewutni, szopie itp. I dla zdrowia trzeba przecież cos uczynić. Wysoką szkołą ich jest tylko wprawa nabyta przez ciągłe powtarzanie tych samych zabiegów. Początkującym i lękliwym przypominam to, co Kneipp powtarza często swym pacjentom: „kto robi najmniej zabiegów, ten postępuje najrozumniej, najłagodniejsze zabiegi są najlepsze. Dwie rzeczy wprawiają z początku czytelników w kłopot: „Nie mogą sobie wystawić, jak to można kąpać się, polewać wodą itd., i nie osuszając się ubierać”; „to musi zaszkodzić, powiadają — a potem, jak można chodzić boso i nie nabawić się kataru.” — Słyszałem wielu otwarcie wyznających, że nie mogąc sobie tych rzeczy wyperswadować, umyślnie pojechali do Worishofen, aby się przekonać czy rzeczywiście robią tam tak pacjenci. Widząc naocznie, że wszyscy tak robią i nikomu to nie szkodzi, zerwali tez i sami natychmiast z przesądami i poddali się temu przepisowi. Autor objaśnia w uwagach ogólnych dla czego tak czynić każe. Lękliwym przypomnę, że nasi wieśniacy idąc do kąpieli nie biorą ze sobą ręcznika; a i studenci po kąpieli Wyszedłszy na brzeg otrząsną się tylko z wody i nie osuszając, ubierają się w koszulę. I nie przyniosło im nigdy szkody postępowanie takie. Kneipp żąda stanowczo, aby po kąpieli ubierać s ę w zgrzebną koszulę, gdyż ta nie przylepia się. do ciał i i nie staje się mokrą szmatą, jak koszula z cienkiego płótna; a że jest szorstką i tarcie na skórę wywiera, ma stąd wielkie zalety hartujące. Po kąpieli koszuli spoconej nie ubieraj, powinna ona być sucha. — Także chodzenie po rosie, po wodzie itd., nie nabawi nikogo kataru, owszem uwolni go od katarów. Jest 7 hartujących zabiegów, każdy więc może wybrać sobie taki, który mu łatwiej zrobić i lepiej jego organizmowi odpowiada. Osłabieni ciężkimi chorobami mogą z pożytkiem hartować się pierwszym zabiegiem, tj. chodząc boso po trawie już oschłej, po gościńcu wygrzanym od słońca, po ścieżkach, pastwiskach itp. Nie potrzebują biegać prędko, lecz odpowiednio swym siłom przechadzać się zwolna i odpoczywać; rozkosz to prawdziwa dla nóg taki słoneczny spacer. Metoda postawiona przez Kneippa zainteresowała żywo świat lekarski w Niemczech. Profesorzy medycyny Uniwersytetu Monachijskiego powiadają: że „ma ona swoje dobre strony“. Lekarze z Bawarii, Wurtembergii przyjeżdżają często do Worisnofen, aby się praktycznie zapoznać ze sposobem wykonywania zabiegów. Autor chętnie daje im objaśnienia, pozwala się wyręczać w ordynacji, stosowaniu zabiegów itd.\nDr med. Stitzle założył w roku 1888 zakład na wielką skalę w Jordansbad w Wirtembergji, gdzie zupełnie według metody Kneippa leczy. W Monachium istnieje także zakład podobny, a jak donosi „Aerztlicher Central-Anzeiger” i w Berlinie mają urządzić wkrótce zakład taki. Radca sanitarny Dr Bilfinger ze Stuttgardu przyjechał do W. i z zajęciem przyglądał się sposobowi, w jaki tu leczą. Zapytany co o nim myśli odrzekł: „Wielu chorych ze Stuttgardu wyjechało do W. i wrócili uzdrowieni. To mnie najlepiej przekonało o wartości tej metody. A teraz jestem zdziwiony, że w tak pojedynczy sposób, tak skuteczne osiąga się rezultaty. Obecnie sam leczy tą metodą. — Dr Bernhuber był dłuższy czas w W. i objął posadę lekarza w Rosenheim, gdzie gmina koniecznie żądała doktora leczącego według metody Kneippa. Dr Kotz odbywszy praktykę w W., osiadł w N. Ulm. Powiada on: „cieszę się, że nauczyłem się sposobu leczenia chorób, w których uzdrowienie wątpiono”. W Pradze prof. Jeżek udziela rad według tej metody. Kneipp wcale się nie gniewa o to. Nie masz w nim zazdrości albo chęci zysku. Prawdziwy to przyjaciel ludzkości. Owszem cieszy się, że lekarze stawiają zakłady i szerzą umiejętnie jego metodę. On nie chce, aby zjeżdżali się do niego chorzy i mówi to każdemu otwarcie. Mimo to od rana do wieczora drzwi jego oblężone. Zjeżdżają się tu z rozmaitych stron i krajów a w czasie mego pobytu nawet Afryka i Ameryka miała swych przedstawicieli w r. 1889. Cisnących się do niego, nie odpycha, udziela im chętnie swej rady a natarczywym sam aplikuje zabiegu w łazienkach. Człowiek ten, milionowy mógłby zrobić majątek, gdyby brał tylko to co mu chorzy z własnej dają chęci. Ale on bierze bardzo niewiele, z czego pokrywa wydatki za łazienkę, kąpielowego, a resztę daje na ubogich i na kościół. Sam byłem naocznym świadkiem kilku wypadków, w których ks. Kneipp zwrócił ofiarowane mu wysokie sumy, zatrzymując sobie tylko maleńką kwotę. Kto by miał ochotę jechać do Worishofen, dla tego najbliższą będzie droga przez Wiedeń, Salzburg, Monachium, Buchloe, Turkheim. Stąd pocztą do Worishofen. Zwracam jednak uwagę na to, że Kneipp nie ma zakładu urządzonego z wszelkimi wygodami, komfortem itd., bo go mieć nie chce. Pacjenci mieszkają w chatach wieśniaków (za pokoik płaci się 60—90 fenigów dziennie), stołują się w restauracji, a zabiegi biorą w jego łazience 2—4 razy dziennie. W Galicji zainteresował się tą metodą wodoleczniczą dr A. Tarnawski, w Kosowie. Po próbach uznał, że zmodyfikowana przez Kneippa metoda leczenia wodą jest łatwą a szybką w skutkach, i obfituje w szczęśliwe pomysły, dlatego stosuje ją u chorych. Zbadawszy ją na miejscu, obecnie urządził zakład dla chorych w tamtejszej klimatycznej stacji. Kossów (stacja kolei Kołomyja), ze względu na ciepły klimat południowo-górski zalicza się do najcelniejszych miejsc klimatycznych w Galicji. W ten sposób chorzy mogliby znaleźć pomoc i w domu, nie szukając jej daleko po za granicami kraju i nie narażając się na wielkie koszta i podróż daleką, która dla osłabionych może być szkodliwą. Tłumaczenia dokonałem według niemieckiego wydania; niektóre wyrażenia, w porozumieniu z autorem złagodziłem — inne objaśniłem — dla lepszego zrozumienia. Wielu chorym przyniosła ta książka ratunek i ocalenie, zdrowym otworzyła oczy i do racjonalnego zachęciła życia. Nic nie ma lepszego na świecie nad zdrowie. Człowiek zdrów jest szczęśliwym, bo może pracować z pożytkiem dla siebie, dla drugich i dla narodu. Życzeniem więc moim jest, aby i ziomków mych pouczyła ona jak czerstwe zachować zdrowie, a leczyć choroby wodą zimną lub ciepłą, stosownie do rodzaju cierpienia.\nOtóż rozeszło się po świecie do tej chwili 11 wydań „Mego leczenia wodą“, niosąc radę i pomoc ludziom w chorobach i rozmaitych dolegliwościach ziemskiego żywota. Sprawia mi to wielką pociechę, że cierpiąca ludzkość znajdzie pomoc w wodzie, która jest leczniczym środkiem znajdującym się wszędzie. Szczególniej jednak cieszy mnie to, że nowe zakłady wodolecznicze powstały i powstają w rozmaitych okolicach, a chorzy szukając pomocy we wodzie nie potrzebują teraz długich odbywać podróży. Najpierw otworzono zakład w Jordansbad obok Biberach; wielu chorych tam podążyło i bardzo wielu z szczęśliwym skutkiem odbyło kurację. O zakładzie tym wyrażają się wszyscy pochlebnie i z uznaniem, jest więc ugruntowana nadzieja, że na przyszłość coraz więcej rozwijać się będzie. Trzeci zakład wodoleczniczy otworzono w Ulm, i, jak to już nieraz słyszałem, będą go powiększać z wolna. Nie stawiano dużych, wspaniałych budynków, zamierzając w małym zakresie pracować dla bliższej i dalszej okolicy. W Rosenheim na ogólne żądanie miasta otworzono niedawno zakład według mego systemu. Słyszałem już o pomyślnych rezultatach. Kierownik zakładu Dr Bernhuber był dłuższy czas w Worishofen lekarzem kąpielowym i posiada znakomity talent do swego zawodu; nie tylko jest dobrym lekarzem, lecz i wybornym operatorem. Mówił on mi nieraz: „Wodą leczy się choroby, gdzie już inne środki żadnej nie przynoszą pomocy“. Spodziewam się słusznie, że zakład jego rozwinie się bardzo pomyślnie. Dr G. Wolf otworzył zakład w Traunstein, gdzie już gotowe objął budynki po dawniejszych kąpielach. Lekarz ów, człowiek spokojny, rozważny i szlachetny studiował moją metodę wodoleczniczą i ćwiczył się dłuższy czas w Worishofen. Mogę z całym spokojem polecić go chorym jak najgoręcej, gdy zechcą się leczyć według zasad „Mojego leczenia wodą“. Liczni moi przyjaciele i goście z bliska i z daleka a szczególniej z Austrii mają doskonałą sposobność poznać zalety „Mojego leczenia wodą“ pod jego światłem kierownictwem. Właśnie chorzy z Austrii i Węgier, tak daleko od Worishofen mieszkający, odwiedzali z wielkim zapałem mój zakład, a powróciwszy do domu, z wdzięcznością wspominali osiągnięte rezultaty i polecali innym mój sposób leczenia. Otóż obecnie tuzin już wyszło wydań „Mego leczenia wodą“ i mogę dołączyć tę pocieszającą wiadomość, że się zapoznaje jeszcze znaczna liczba lekarzy z moją metodą. Z wolna przejdzie więc cała sprawa w ręce fachowców a wtedy największą będę miał pociechę. Niech więc i to wydanie dwunaste idzie w świat z Bożym błogosławieństwem, szukając chorych za przykładem swych 11 braci i niosąc im pomoc w boleści; zdrowym zaś niechaj ono będzie ochroną przeciw słabościom.\nWorishofen, w Grudniu 1889\nLiść nie jest zupełnie podobny liściowi, chociaż oba na drzewie, tym niemniej jedno życie człowieka niepodobne drugiemu. Gdyby każdy przed śmiercią napisał swój żywot, mielibyśmy tyle rozmaitych żywotów, ilu ludzi. Zawikłane są drogi krzyżujące się w życiu człowieka, podobne nieraz do nierozgmatwanego kłębka, w którym nici wiją się bez planu i myśli. Tak wydaje się czasami; w rzeczywistości nigdy się tak nie dzieje. Światło wiary rzucając swój jasny promień w niezbadaną tę ciemność, pokazuje nam, że te pogmatwane ścieżki wyższej myśli służą, a wszystkie od początku, wiodą do celu wytkniętego przez stwórcę. Dziwne są drogi opatrzności. Dziś już starzec, skoro spoglądam na przebyte lata i patrzę na pokrzyżowane ścieżki mego żywota, widzę jak kilka razy wiją się one pozornie nad brzegiem przepaści; w końcu jednak zmieniły kierunek i przeciwko wszelkiej nadziei zwróciły się na słoneczną wyżynę właściwego mego powołania. Mam wiele powodów do uwielbiania mądrych rządów opatrzności, a to tym więcej, ile że owe złe i do śmierci wiodące ścieżki wskazały mnie i niezliczonej liczbie innych nowe źródło życia. Miałem lat 21, gdym z książeczką służbową w kieszeni opuścił wioskę rodzinną. W książeczce stało napisane, że jestem czeladnikiem tkackim, lecz na kartkach mego serca już od młodości napisane było co innego. Długie, długie lata czekałem z upragnieniem bez granic na tę podróż, która miała wreszcie spełnić me marzenia, urzeczywistnić ideały. Chciałem zostać księdzem. Nie poszedłem sterować dalej czółenkiem, jak mniemano, lecz idąc z miejsca na miejsce szukałem kogoś, kto by im pomógł do nauki. Zajął się mną wtenczas ks. prałat Mateusz Merkle (zmarł r. 1831), wówczas wikary w Gronenbach, uczył mnie lat dwa z tak nieznużonym zapałem, że już po tych 2 latać zostałem przyjęty do gimnazjum. Praca moja me była łatwa i według wszelkich pozorów nadaremną. Po latach o największego niedostatku i natężenia nadmiernego, byłem złamanym na ciele i na duchu. — Ojciec wiózł mię raz z miasta do domu. Jeszcze dziś słyszę słowa właściciela zajazdu, gdzieśmy stanęli: „Tkaczu — rzekł do ojca — tym razem wieziesz swego studenta po raz ostatni. W mieście naszym był sławny lekarz wojskowy, wielki przyjaciel ludzkości, który wspaniałomyślnie niósł pomoc biednym chorym. W przedostatnim roku moich studiów gimnazjalnych odwiedził mnie 90 razy, w ostatnim przeszło 100 razy. Z całej duszy chciał mi dopomóc, ale wzmagające się charłactwo zwyciężało jego lekarskie wiadomości. Sam od dawna straciłem wszelka nadzieję i z cicha rezygnacją oczekiwałem końca. Dla roztargnienia i rozrywki czytywałem z chęcią książki. Przypadkiem — używam tego powszechnie używanego ale bezmyślnego wyrazu, gdyż nic się przypadkiem dzieje — dostała mi się w ręce maleńka książeczka, otworzyłem ją, traktowała o wodolecznictwie. Czytam raz i drugi i dowiaduje się o rzeczach niepodobnych do wiary. A może — pomyślałem — znajdę tu coś o mej słabości. Rzeczywiście, zgadza się, jota w jotę to samo. Co za radość, co za uciecha! Nadzieja poczyna elektryzować wiotkie ciało a jeszcze więcej zwiędłego ducha. Książka ta była źdźbłem ratunku, którego się z całą uchwyciłem siłą;, w krótkim czasie stało się ono laską, na której podpierał się chory, dziś uważam ją za łódkę ocalenia, którą mi zesłała opatrzność litościwa w odpowiednim czasie, w godzinie najwyższą. Książeczkę tę o wodolecznictwie napisał lekarz. Próbowałem leczyć się jego metodą kwartał roku, czułem żadnego polepszenia, ale i znowu dodało mi otuchy. Nadeszła zima w r. 1849, byłem znowu w Dillingen. 2 — 3 razy w tygodniu szedłem do Dunaju i szukałem sobie jakie samotne miejsce i kąpałem się chwil kilka. Do wody szedłem prędko, jeszcze prędzej wracałem do domu, do ciepłej izby. Kąpiele te zimne nie szkodziły mi; pożytku, jak uważałem, nie przynosiły wiele. W r. 1850 wstąpiłem do Georgianum w Monachium. Był tam także biedny student, któremu szło jeszcze gorzej niż mnie. Lekarz zakładu nie chciał mu wystawić świadectwa zdrowia, potrzebnego do otrzymania tytułu stołu przed święceniami; orzekł, że długo żyć nie będzie. Znalazłem teraz towarzysza boleści. Wtajemniczyłem go w misteria mojej książeczki i zaczęliśmy obaj leczyć się według niej na wyścigi. Mój przyjaciel otrzymał wkrótce od lekarza potrzebne świadectwo i żyje do dzisiaj. Ja znów zwolna nabierałem sił, zostałem kapłanem i żyję i pracuję w swym zawodzie już przeszło lat 89. Moi przyjaciele podchlebiając mi mówią, że jeszcze dziś, kiedy 71 lat liczę, podziwiają siłę mego głosu, i siłę ciała. Woda była mi wiernym przyjacielem; któż weźmie mi za złe, że i ja jej wiernie dochowuję przyjaźni. Kto sam biedę i nędzę cierpiał, ten potrafi ocenić biedę i nędzę drugiego. Nie wszyscy chorzy nieszczęśliwymi są w równym stopniu. Kto ma się za co leczyć, ten łatwo w krótkim czasie uzdrowienie znajdzie. Takich chorych oddalałem od siebie setkami i tysiącami. Otaczałem zaś współczuciem biednych, opuszczonych i tych, których porzucili lekarze i apteka. Ludzi takich w wielkiej liczbie liczę do mych przyjaciół. Biedaków i tych, którzy nigdzie już nie znajdowali pomocy, nie odepchnąłem nigdy. Zdaje mi się, że byłoby nieludzkością, niesumiennością i niewdzięcznością, gdybym przed takimi zamknął źródła ratunku, które mi w mej nędzy ratunek i uzdrowienie przyniosły. Wielka liczba cierpiących, jeszcze większa rozmaitość ich cierpień zachęcała mnie do wzbogacenia swego doświadczenia w zakresie wodolecznictwa, do udoskonalenia metody wodoleczniczej. Mojemu pierwszemu doradcy, owej małej książeczce hydroterapeutycznej, wdzięcznym jestem z serca całego, za początkowe wskazówki. Wkrótce poznałem, że niektóre wskazane zabiegi są za ostre, gwałtownie i odstraszająco działają na organizm ludzki. Leczenie wodą nazywano dawniej uparcie „końską kuracją“ (…). Za wyjątki nie należy potępiać ogółu.\nChętnie przyznaję, ze niektóre zastosowania rozwijającego się dopiero wodolecznictwa, odpowiednimi są raczej dla grubokościstego konia o silnych muskułach, a nie dla ludzkiego szkieletu odzianego miękkim ciałem i delikatnymi nerwami. W żywocie słynnego ojca Ravignan T. J. znajduje się następujący ustęp: „Choroba jego, cierpienie gardła, pogorszyła się wkrótce z powodu natężenia i wnet przeszła w stan chroniczny. (Ravignan był słynnym kaznodzieją. W Paryżu, Londynie i wielu wielkich miastach kazywał z apostolską żarliwością). Cała krtań jedną była raną, a głos zamilkł jakby wyczerpany. Lat dwa (1846—48) upłynęło w cierpieniu i nieczynności. Leczył się w rozmaitych miejscach kąpielowych, pojechał na południe — wszystko daremnie. W czerwcu r 1848 udał się do zakładu doktora K. R. i zamieszkał w jego domu w dolinie R. Pewnego poranku po mszy św., w godzinie, w której zgromadzali się zwyczajnie wszyscy mieszkańcy domu, oznajmił zgromadzonym doktor z miną troskliwa, te ojciec Ravignan ma się gorzej i dla tego me przyjdzie na śniadanie. Po czym zniknął… udał się do chorego i rzekł mu: „Wstań i pójdź za mną“. „Dokąd mię prowadzisz?“ zapytał chory. „Wrzucę cię do wody. „Do wody! — zawołał Ravignan — w gorączce, z kaszlem. Ale mniejsza o to, zgoda, jestem w twoich rękach i muszę cię słuchać.” Chodziło o spadówkę (Sturzbad); gwałtowny ale skuteczny środek, jak powiada biograf. Skutek był natychmiastowy. Do obiadu przyprowadził lekarz z triumfem swego chorego w dobrym stanie, opowiadał wieczorem historię swego uzdrowienia. Takie leczenie i ja nazywam maleńką końską kuracją, a pomimo dobrego skutku, jaki przyniosła, nie naśladowałbym jej, ani naśladować nie zalecał. Na tym miejscu muszę powiedzieć, że nie pochwalam wszystkich zabiegów używanych po istniejących zakładach wodoleczniczych, niektóre zaś potępiam stanowczo. Wydają mi się one gwałtownymi, i — darujcie to wyrażenie — „jednostronnymi”. Wiele w nich robi się na jedno kopyto, a za mało, zdaniem moim, uwzględnia rozmaite usposobienia chorych, ich większe lub mniejsze osłabienie, słabiej lub silniej zakorzenioną chorobę, jej skutki, postępy i spustoszenia, jakie mniej lub więcej dokonała itd. A w tym właśnie, w rozmaitości zabiegów i w różnorodnym zastosowania tego samego zabiegu do potrzeb pacjenta, powinien swą biegłość okazać mistrz. Przychodzili do mnie chorzy z rozmaitych zakładów leczniczych z gorzką skargą mówiąc, że ich formalnie stamtąd wyrzucono. Przecież tak się dziać nie powinno. Raz przyszedł do mnie człowiek tęgo zbudowany skarżąc się, że zaszkodził sobie przy myciu. Jakżeś się mył — zapytałem — „trzymałem głowę przez kwadrans pod rurką studni — odpowiedział — z której płynęła zimna jak lód woda“. Cud doprawdy, że ta lekkomyślność nie sprowadziła ciężkiej choroby. Tak nierozumne i głupie postępowanie słusznie wyśmiewamy i wyszydzamy. A jednak wieluż to z tych, o których sądzić należy, że wiedzą jak należy rozumnie używać wody, zastosowując ją równie nierozważnie, odstraszyli wielu pacjentów na zawsze od wody?! Zdaniem moim jeszcze nierozsądniej działają oni, niż powyżej wspomniany lekkomyślnik. Że tak się dzieje, mógłbym przytoczyć wiele przykładów ilustrujących moje twierdzenie. Ostrzegam przed zbyt gwałtownym i zabiegami i przed zbyt częstym używaniem wody. Zamiast pożytku, odniesiesz szkodę — twa ufność pełna nadziei zamieni się w bojaźń i odrazę.\nPrzez lat 30 badałem, doświadczałem, i każde zastosowanie próbowałem na sobie. Trzy razy — wyznaję to otwarcie — zmieniałem moje postępowanie. Zbyt naciągnięte strony zwolniłem nieco, od surowości przeszedłem do łagodności, od łagodności do jeszcze większej łagodności. (…) W jakiej formie używam wody jako środka lekarskiego, podaje część pierwsza tej książki, — o zabiegach, zastosowaniach wody; — część trzecia poucza, jakich zabiegów w rozmaitych chorobach używać należy. W części drugiej (przeczytaj położone na początku uwagi ogólne) zestawiłem szczególniej dla wieśniaków niektóre lekarstwa, z których urządzić sobie mogą tak potrzebną na wsi apteczkę domową. Mają one spełniać to zadanie na wewnątrz, jakiego woda dokonuje na zewnątrz: rozpuszczają, albo wydzielają, lub wzmacniają. Na tym miejscu podam w krótkości na kilka pytań odpowiedź, która każdemu się przyda.\nCo to jest choroba i z jakiego wspólnego źródła powstają wszystkie choroby?\nCiało ludzkie jest jednym z najcudowniejszych utworów, jakie wyszły z ręki Boga. Jeden członek pasuje do drugiego, wszystkie połączone w harmonijną jedność, a każdy z członków odpowiada przedziwnie całości. Jeszcze cudowniejszym jest wewnętrzne połączenie narządów ciała i ich wewnętrzna czynność. Nawet przyrodnik lub lekarz bez wiary, chociaż powiada, że skalpelem jeszcze nie doszukał się duszy, nie może odmówić najwyższego a słusznego uwielbienia dla ustroju człowieka niemożebnego do naśladowania. Ta harmonia i porządek w ustroju nazwana zdrowiem bywa często zaburzoną rozmaitymi przypadkami. Imię ich choroba. Choroby wewnętrzne, choroby zewnętrzne, oto chleb codzienny, jaki ludzie dobrowolnie lub mimowolnie spożywać muszą. Wszystkie słabości, jakiekolwiek miałyby imię, mają swą przyczynę, źródło i zarodek we krwi lub raczej w zaburzeniu krwi, które może być spowodowanym albo przez zboczenie w prawidłowym krążeniu krwi, albo przez zepsucie złymi sokami części składowych krwi. Podobnie do porządnie urządzonych nawodnień rozpościera się po całym ciele sieć żył napełnionych czerwonym sokiem życia, użyźniając i żywiąc każdą cząstkę, każdą drobinę ciała. Gdzie miara, tam porządek; jeżeli tempo krążenia krwi jest za szybkie lub za powolne, albo jeżeli wcisną się do niej obce pierwiastki, wtedy pokój, porządek zostaje zburzonym; miasto zgody, mamy niezgodę, zamiast zdrowia chorobę. W jaki sposób następuje uzdrowienie? Po śladach w śniegu poznaje wprawny strzelec zwierzynę. Chcąc upolować jelenia, gemzę, lisa, idzie za śladami. Dzielny lekarz szybko rozpozna, gdzie tkwi choroba, gdzie jej źródło, jakie przybrała rozmiary. Symptomata wskazują mu chorobę; znając ją, wie, jakie zastosować środki. Postępowanie, procedura to bardzo pojedyncza. Czasem, jednak tak nie jest. Jeżeli kto przyjdzie do mnie z odmrożonym i uszyma, natenczas wiem, że sprawcą jest tu mróz; komu młyński kamień rozmiażdży palce, tego nie będę pytał, gdzie go boli. Nie tak łatwa sprawa z innymi chorobami. Zwykły ból głowy, lub cierpienie serca, nerwów, żołądka nie tylko mogą pochodzić z jednej, kilku lub kilkunastu przyczyn, lecz nieraz z choroby sąsiednich narządów, które cierpienie serca, nerwów, żołądka wywołują, niekorzystnie na nich oddziałując. Źdźbło słomy jest w stanie zatrzymać wahadło największego zegaru. Najmniejsza drobnostka może spowodować najboleśniejszy niepokój serca. Znaleźć natychmiast tę drobnostkę, w tym leży sztuka. Badanie może być dlatego nieraz bardzo skomplikowanym i zawikłanym a różnorodne złudzenia wcale nie są wykluczonym.\nW III. części tej książki, znajdziemy tego przykłady. Gdy uderzę nogą lub siekierą o pień młodego dębu, drży pień, chwieją się gałęzie, porusza się listek każdy. Jakżesz błędne wydałbym orzeczenie, gdybym powiedział: liść drży, porusza się, musi go więc ktoś potrącać. Tymczasem rzecz ma się przeciwnie; ponieważ drży pień, więc drży gałąź i liść, jako części i cząstki pnia. Nerwy są takimi gałęziami w drzewie ciała ludzkiego. „On cierpi na nerwy, nerwy są zaatakowane“, cóż to znaczy? Czy same nerwy są chore? Nie, ale cały organizm jest zaatakowanym, osłabionym, więc cierpią, drżą i nerwy. Przetnij ostrożnie nożyczkami nitkę pajęczej siatki idącą od środka ku brzegowi (peryferii). Cała ta sztuczna tkanina zepsuje się; z cudowną dokładnością przędzone i niby cyrklem odmierzane czworoboki i trójkąty tworzą naraz nieporządne, najnieregularniejsze figury. Jakże byłoby nierozsądnie, gdybym rzekł: to pogmatwana, zepsuta robota, pająk z pewnością pobałamucił tą razą, i snując swój jedwabisty domek narobił masę błędów. Nawiąż przeciętą niteczkę na nowo, a pierwotny, cudowny porządek natychmiast powróci! Odszukać i odnaleźć tę maleńką, jedną niteczkę, w tym leży sztuka. Kto zamiast tego maca, grzebie w pajęczej tkaninie, popsuje ją zupełnie. Zastosowanie tego porównania zostawiam każdemu i kończę odpowiedzią na nasze pytanie: pojedynczym, łatwym, nieskomplikowanym — i że tak powiem wykluczającym prawie każdy błąd, wszelkie złudzenie — jest leczenie, skoro wiem, że przyczyną każdej słabości jest zaburzenie krwi. Lecząc, mam tylko dwojakie przed sobą zadanie: albo muszę nieprawidłowo krążącą krew zmusić do prawidłowego, normalnego krążenia, albo muszę starać się wyprowadzić ze krwi złe soki i zarodki choroby, które zdrową krew psują i jej proporcjonalny skład burzą. Innego zadania — wyjąwszy wzmocnienie organizmu — nie ma wcale.\nW jaki sposób leczy woda?\nPlamę atramentu na ręce szybko wymywa woda, krwawiącą ranę wyczyszcza także. Gdy w lecie po całodziennej, znojnej pracy obmywasz zimną wodą zaskorupiały pot z czoła, odżyłeś na nowo: to cię ochłodziło, wzmocniło. Matka spostrzega na głowie dziecka łuski i brud stwardniały. Bierze ciepłej wody lub ługu, rozpuszcza nim i zmywa nieczystości. Właściwością wody jest więc rozpuszczać, wydzielać (równocześnie zmywać) i wzmacniać: otóż twierdzimy, że woda leczy wszystkie słabości, jeżeli w ogóle są uleczalnymi, gdyż rozmaite zabiegi wodne mają na celu zniszczyć zarodki, korzenie choroby: a) rozpuszczają one materię chorobotwórczą we krwi; b) rozpuszczoną wydzielają, usuwają; c) oczyszczonej krwi wracają prawidłowe krążenie; d) osłabiony organizm ujędrniają, wzmacniają. 4. Skąd pochodzi wrażliwość dzisiejszej generacji, skąd ta uderzająca łatwość nabawiania się wszelkich możliwych chorób, których dawniej po części nie znano nawet z nazwiska? Pytanie to jest szczególniejszej doniosłości, aby go pominąć można. Odpowiadam więc na nie krótko, że powodem tego złego stanu zdrowotnego jest brak hartowania. Rozpieszczenie i zniewieściałość dzisiejszej generacji dosięgły wysokiego stopnia. Ogół stanowią osłabieni, słabowici, niedokrewni, nerwowi, chorzy na żołądek lub serce; silni i zdrowi należą do wyjątków. Czujemy dziś bardzo dotkliwie każdą zmianę powietrza; przejściom z jednej pory roku do drugiej towarzyszy zwykle zaziębienie, katar; nawet nagłe wejście z zimnej ulicy, do ciepłej izby nie pozostaje bez złych następstw itd., itd. Przed 50, 60 laty, było przecież inaczej. I dokąd zajdziemy, jeżeli, jak ogólnie skarżą się ludzie myślący, ludzka siła i życie ludzkie tak gwałtownie upada, i w rażący sposób marnieje? Charłactwo się zaczyna, zanim rozpoczęło się silne życie. Już wielki czas, abyśmy się nad tym zastanowili. Dla usunięcia tego nędznego stanu i zaradzenia złemu potrzeba koniecznie hartować się.\nPo uwagach ogólnych umieściłem kilka niewinnych, na żadne niebezpieczeństwo nie narażających środków do hartowania skóry, całego ciała i jego części. Wiele osób rozmaitych stanów kiwało głowami z początku i uśmiechało się dwuznacznie — później jednak pochwalali je i praktykowali i widocznym pożytkiem. Vivant sequentes! Potrzeba by również osobne rozdziały napisać o pożywieniu, ubraniu i powietrzu. Ale o tym inną razą; tu tylko stów kilka pokrótce. Wiem o tym, że moje zapatrywania separatystyczne, odosobnione, natrafią na opór. Mimo to stanowczo silnie trwam przy nich, gdyż dojrzały po długoletnim doświadczeniu. Nie są to grzyby, które przez noc wyrastają w głowie; są to szlachetne owoce, przykre i nieprzyjemne dla zakorzenionych przesądów, ale zdrowe i pożyteczne dla rozumnych ludzi. Go do pożywienia stawiam następną regułę: wikt domowy, prosty, pożywny, bez sztucznych wymysłów, nie zepsuty ostrymi korzeniami, i niesfałszowany napój, który w każdym znajdziesz źródle, oba w dostatecznej użyte ilości — oto pożywienie dla ludzkiego ciała najlepsze i najpożyteczniejsze. (Nie jestem purytaninem i chętnie pozwalam po obiedzie szklankę piwa lub wina, ale nie przyznaję im takiej wartości, jaką im powszechnie przypisują. Z punktu lekarskiego zapatrując się, odgrywają trunki pewną rolę po przebytych słabościach; w zdrowym stanie natomiast owoce mają większe znaczenie). Ubranie, które sobie sam uprządłeś i zrobiłeś w domu jest najlepszym dla ciebie, wieśniaku. Wielką dla zdrowia szkodę przynosi, szczególniej w zimie, niejednostajne ubranie, tj. okrywanie jednych części ciała mniej, drugich więcej. Na głowie futrzana czapka; szyja ściśnięta opaską, okręcona na metr długim, wełnianym szalem; na ramionach jakieś ciepłe w czworo złożone okrycie; wychodząc bierze się jeszcze pled lub kołnierz futrzany, nogi tylko, biedne nogi — ubrane w skarpetki, trzewiki lub buty, podobnie jak w lecie. Jakież skutki tej nierozsądnej stronniczości? Górne otulenia i okręcenia ciągną krew i ciepło ku górze a dolne części ciała ziębną pozbawione krwi. I oto rozwiązana zagadka, skąd pochodzi ból głowy, kongestia, rozszerzenie żył w głowie i setki innych cierpień i niedomagam. Dalej jestem przeciwnikiem noszenia wełnianej odzieży na gołym ciele a zwolennikiem bielizny lnianej, lub konopnej, suchej, grubej, zgrzebnej. Ostatni przymiot jest dla skóry najodpowiedniejszym, bo jej nie rozdelikaca. Miękka, włosista, delikatna tkanina wełniana okrywając gołe ciało zda mi się ssać ciepło i soki i być współprzyczyną niedokrewności trawiącej naszą słabą i nędzną generację. Nowy system wełnianych ubrań w poprawnej edycji nie zapobieży niedokrewności, ani krwi nie poprawi.\nRybom złowionym w źródlanej wodzie i pstrągom górskim dajemy pierwszeństwo przed innymi. Ryby ze strumyków odsuwamy, a ryby z bagien i błot mające smak nieprzyjemny; chętnie darujemy każdemu. Kto oddycha powietrzem bagien i błot, karmi swe płuca zarazą, i samo powietrze wdychane po raz trzeci, działa trująco, powiada pewien sławny lekarz. Gdybyż ludzie chcieli to zrozumieć i starali się o możliwie czyste, świeże, kwasoród zawierające powietrze w swym pomieszkaniu a szczególniej w sypialni, uniknęliby wielu dolegliwości i chorób. Powietrze czyste psuje się przez oddychanie. Wiemy o tym dobrze, że 1—2 ziarnka kadzidła rzucone na żar napełniają swym zapachem cały pokój. I o tym wiemy także, że 15 — 20 pociągów cygara lub fajki wystarczy, aby w wielkiej przestrzeni czuć było dym tytoniowy. Czasem rzecz drobna, nieznaczna, wystarczy do zepsucia powietrza w sposób taki lub inny, przyjemny lub nieprzyjemny. Czyż oddychanie nie jest do takiego dymu podobne? … Ile oddechów czynimy w 1 minucie, w 1 godzinie, ile w dzień, w nocy? Jakżesz zepsute musi być potem czyste powietrze jakkolwiek dymu nie widzimy? A jeżeli pokoju nie przewietrzam, czyli, jeżeli nie odnawiam złego, przez kwas węglowy zepsutego powietrza, ileż to zepsutych i zepsucie szerzących miasmów, dostaje się do piersi? Skutki mogą i muszą być złymi i szkodliwymi. Jak oddychanie i wyziewy, podobnie działa szkodliwie na czyste zdrowe powietrze za wielkie ciepło, w szczególności wielkie ciepło pokojowe. I ono psuje powietrze, a że pochłania i niszczy kwasoród, pierwiastek ożywiający powietrze, jest więc do oddychania szkodliwym, do utrzymania życia niezdolnym. 12 — 14°C ciepła wystarcza w pokoju, 15 stopni nie należy nigdy przekroczyć. Staraj się o dokładne przewietrzanie całego pomieszkania i dokonuj go codziennie z konsekwencją i wytrwałością w ten sposób, aby nikomu nie sprawiało przykrości a służyło dla zdrowia każdemu. Szczególniejszą zaś troskliwość zwracaj na sypialnie i przewietrzanie łóżek. Powiedziałem to, co uważałem za stosowne powiedzieć na tym miejscu. To co powiedziałem wystarcza do wytworzenia sobie obrazu pukającego obcego przybysza; możesz go po przyjacielsku przyjąć, lub niewysłuchawszy od drzwi odprawić. Na oba rodzaje przyjęcia jestem przygotowany, i oświadczam, że z obydwóch będę zadowolony.\n„Aquae omnes… laudent nomen Domini!“\nWody wszystkie… błogosławcie imię Pana.\nUżywam następnych zabiegów wodoleczniczych, które podaje część pierwsza niniejszej książki:\n7. Picia wody.\nCzęść pierwsza obejmuje podpodziały wymienionych powyżej zastosowań. Mniej znane zabiegi wyjaśnione są szczegółowo i rzeczowo na właściwym miejscu. Wszelkie choroby powstają przez zaburzenie krwi; albo obieg krwi jest nieprawidłowym, niedokładnym, błędnym, albo są we krwi domieszki zepsutych, obcych składników, zawierających zarody choroby (materie chorobotwórcze). Odpowiednio temu zadaniem jest zabiegów wodoleczniczych:\n2. Wydzielać (usuwać, wydalać) materię chorobotwórczą,\n3. Wzmacniać organizm.\nMożna powiedzieć w ogólności, że pierwszą usługę rozpuszczania dokonują wszelakie pary i ciepłe kąpiele z ziół; — drugą usługę wydzielania oddają nam wszystkie opaski, a w części polewania i okłady; — trzecią usługę wzmacniania sprawują zimne kąpiele, polewania, w części omywania i cały arsenał środków hartujących. Nie wchodzę w szczegóły na tym miejscu, aby nie dać powodu do złego zrozumienia rzeczy.\nPonieważ każda choroba ma swoje źródło w powyżej wspomnianym zaburzeniu krwi, jasna więc rzecz, że w każdym pojedynczym wypadku choroby, wszystkie trzy rodzaje zabiegów, albo innymi słowami: rozmaite zabiegi muszą być użyte, które mniej lub więcej rozpuszczają, wydzielają i wzmacniają; dalej, że nie leczy się tej tylko części ciała, która chorą jest, np. głowę, nogę, rękę, lecz zawsze całe ciało, które wtenczas chora krew obiega: — chore miejsce uwzględnia się przede wszystkim i szczegółowo, resztę ciała, jako współcierpiącą. Byłoby jednostronnym i błędnym inaczej postępować i działać w tych dwóch ważnych punktach. Kilka przykładów w III. części tej książki usprawiedliwią moje twierdzienie. Kto używa wody, jako lekarskiego środka, tak jak ja myślę i życzę sobie, dla tego sam zabieg nie jest nigdy celem, tj. ten nie będzie używał jakiegoś zabiegu, dlatego że mu on podoba się właśnie teraz; ten jak błazen, nie będzie szukał w tym rozkoszy i chełpliwości, że może brać ile chce polewań, pary, opasek itd. Dla rozumnego są zastosowania zawsze tylko środkiem do celu. Jeżeli go osiągnie przez najmniejszą ilość wody, będzie już szczęśliwym, gdyż jego zadaniem jest, pomagać domagającej się zdrowia naturze do samodzielnej, swobodnej czynności, rozwiązać więzy choroby i łańcuchy boleści, aby bez przeszkody, krzepko, i z rozkoszą mogła sama spełniać swą pracę. Po dokonaniu tego zadania ustępuje lekarz z przyjemnością. Uwaga ta jest ważną, jeszcze ważniejszą następna. Nic tak nie dyskredytuje i nie zniesławia wody, jako lekarskiego środka — jak użycie jej niedyskretne, bezrozumne, bez miary, i obchodzenie się ostre, odstręczające, dzikie. Tacy ludzie i jedynie tacy, którzy się mają i sprzedają za znawców w leczeniu wodą a ciągłymi opaskami, prawie krew wypędzającymi parami itp. odstraszają każdego pacjenta, tacy mówię, wyrządzają bardzo wielką szkodę wodolecznictwu, którą tylko z wielką trudnością można potem naprawić. W ten sposób nie używa się wody w leczniczych celach, takie okropności — darujcie mi to wyrażenie — nazywam hańbą wyrządzoną wodzie. Kto zna działanie wody i umie jej w rozlicznych używać sposobach, ten posiada leczniczy środek. Żaden nie jest w działaniu różnorodniejszym, i że tak powiem, wszechstronniejszym. W naturze okazuje się jako niewidzialna kuleczka powietrza lub pary, zbiega się w kroplę i jako morze zapełnia największą część ziemi. To powinno być dla każdego hydropaty wskazówką i pouczyć go, że każdy zabieg wodoleczniczy, czy to w formie lotnej czy płynnej, można podwyższać od najniższego do najwyższego stopnia, i że w każdym pojedynczym przypadku nic chory do opaski, pary itp. lecz odwrotnie, zabiegi wodne stosują się do chorego. Mistrza poznasz po wyborze odpowiednich zabiegów wodoleczniczych. Obowiązkiem lekarza jest dokładnie zbadać chorego. Najpierw wpadają w oczy cierpienia drugorzędne, tj. choroby uboczne, które, jak grzyby zaraźliwe z wewnętrznej, głównej wyrastają choroby. Ściśle mówiąc, one to szybko prowadzą nas do źródła choroby czyli do choroby głównej. Należy więc zbadać, jak daleko słabość postąpiła, jakie już wyrządziła szkody. Potem obserwuje się chorego, czy młody lub stary, słaby lub mocny, chudy czy tłusty, nerwowy, niedokrewny itd. Wszystkie te znamiona i wiele innych jeszcze stwarzają w umyśle właściwy obraz choroby, a gdy ten dopiero gotowym jest i jasnym, wtedy należy sięgnąć do apteki wodoleczniczej i zastosowywać ją według reguły: im łagodniej i ostrożniej, tym lepiej i skuteczniej. Podaję na tym miejscu jeszcze kilka uwag ogólnych, które wszystkich dotyczą zabiegów. Żaden zabieg wodoleczniczy, jakkolwiekby się on nazywał, nie może szkodzić, skoro tylko jest zrobionym w sposób przepisany. Większość ich dokonuje się wodą zimną — studzienną, źródlaną, rzeczną itp. W każdym wypadku, jeżeli specjalnie nie jest przepisaną woda gorąca, wyrażenie „woda“ oznacza zimną wodę. Przy tym hołduje z doświadczenia zasadzie: im zimniej, tym lepiej. W zimie mieszam śnieg z wodą przeznaczoną do polewania zdrowych. Proszę mi nie zarzucać przesady, zważywszy, że czas trwania moich zabiegów wodoleczniczych jest krótkim bardzo. Kto raz odważył się spróbować, ten zyskał raz na zawsze — pozbył się wszelkich uprzedzeń. Zresztą nie jestem znowu tak nieubłaganym. Początkującym w kuracji wodnej, słabowitym, a szczególniej bardzo młodym, starym, latami obarczonym.\nChorym, lękającym się wody, posiadającym mało naturalnego ciepła, niedokrewnymi nerwowym, pozwalam z przyjemnością z początku używać wody letniej do każdego zabiegu, w szczególności w zimie, w ogrzanej łazience lub w pokoju (14 — 15° R). Muchy wabię miodem, a nie solą lub octem. Ciepłe zabiegi mają w każdym wypadku dokładne, specjalne przepisy, dotyczące stopnia ciepłoty, trwania itd. Stopnie ciepła oznaczone literą R, oznaczają skale Reaumura.


Archiwalne: Uzdrawianie SRT - Terapie Holistyczne - Uzdrawianie Duchowe Żary • OLX.pl\nUzdrawianie SRT - Terapie Holistyczne - Uzdrawianie Duchowe\nŻary Dodane o 22:04, 6 września 2017, ID ogłoszenia: 225164273\nWitam serdecznie prowadzę Gabinet Terapii Holistycznych, Masaży Terapeutycznych,Odnowy Psychobiologicznej, Poradnictwa i Rozwoju ArteAsMedic.Woj. Lubuskie - Żary ul. Kościelna 1/2 lok nr4 (1 piętro) / Tel. 601 - pokaż numer telefonu - . Oferuje Państwu Całościową Regenerację Organizmu, Harmonizację Emocji, Umysłu, Ciała i Relacji Metodą Uzdrawiania SRT.\nJako specjalista w pracy z ludźmi stosuję holistyczne podejście, dlatego dbam o to by mieć do zastosowania wiele metod terapeutycznych i całościowy wgląd w sytuacje, co pomaga mi celnie dopasować najbardziej odpowiednie i skuteczne metody.\nSesje terapeutyczne wykonuję w gabinecie lub telefonicznie na odległość. W metodach terapeutycznych stosowanych na odległość skuteczność oddziaływania terapeutycznego jest równie wysoka jak w wykonywanych na odległość.\nKonsultacje Uzdrawiania Duchowego SRT :\nMetoda SRT (ang. Spiritual Response Therapy) umożliwia oczyszczenie wszystkich blokujących i ograniczających energii w życiu ( np. wszelkiego rodzaju lęki). Poprzez oczyszczenie różnych programów, powodów, przyczyn i ich skutków zwiększają się możliwości realizacji swoich celów i planów życiowych, jak i wyzdrowienie ciała fizycznego. SRT jest bardzo pomocną metodą w uzdrawianiu istniejących chorób. Przyczyny chorób uwidaczniających się w ciele fizycznym są najczęściej zupełnie gdzie indziej (w psychice, negatywne programy i nawyki, klątwy, przeświadczenia wyniesione z domu itp.) Używając metody SRT docieramy do rzeczywistych przyczyn tych chorób, dzięki czemu wyleczenie może być szybkie, trwałe i skuteczne.\nSRT jest również fantastyczną metodą do poprawy harmonii w związkach, relacji partnerskich, ułatwia porozumiewanie się z dziećmi i poprawia warunki współpracy miedzy ludźmi w zakładach pracy.\nWielką zaletą metody SRT jest to, że terapia może odbywać się na odległość z identycznym skutkiem jak spotkanie osobiste terapeuty i klienta. Oczyszczenie choćby jednego programu lub blokady oznacza rozpuszczenie negatywnych wzorców z komórek ciała fizycznego, jak i ze świadomości i podświadomości duszy. Czynność ta umożliwia dostrzeżenie nowych dróg życia, innych jak dotychczas możliwości, daje nowe spojrzenie na relacje, związki partnerskie, sprawy zawodowe i świat, umożliwia Tobie stworzenie nowej rzeczywistości do lepszego życia.\nUZDRAWIANIE SRT (w gabinecie lub przez telefon)\nPrzy zakupie sesji telefonicznej wpłata ustalonej kwoty następuje przed sesją na podane konto za ustalony czas.\nProponowane konsultacje :\n- Oczyszczanie osób fizycznych z programów choroby i odblokowywanie zdrowia\n- Uzdrawianie związków partnerskich oraz relacji prywatnych, zawodowych i pracowników\n- Naprawianie finansów, oczyszczanie z programu biedy i zmiana kodów podświadomości\n- Oczyszczanie budynków mieszkalnych, mieszkań i gruntów z negatywnych wibracji\n- Oczyszczanie firm pod kątem finansów, wprowadzanie harmonii i pomyślności w pracy\n- Pomoc w znalezieniu pracy lub odpowiedniego partnera poprzez oczyszczenie z blokad\n...Metoda SRT (Spriritual Response Therapy) została opracowana i opatentowana przez Roberta Detzler jest jedną z metod uzdrawiania duchowego i możliwe jest oczyszczanie blokujących i ograniczających nas programów, wzorców i energii na wszystkich poziomach, obejmując również wszystkie poziomy świadomości i podświadomości.. Dzięki temu zwiększają się nam możliwości realizacji celów i planów życiowych.\nklient zgłasza swój problem do oczyszczenia drogą mailową lub telefonicznie,sprawdzam złożoność problemu i koszt oczyszczania oraz informuję o tym klienta, jeżeli klient zgadza się na podane mu warunki, przesyłam numer konta bankowego na jakie należy wpłacić należność. Praca oczyszczania wykonywana jest po dokonanej wpłacie a po oczyszczeniu, klient otrzymuje mailem (jeżeli chce) informację o wykonanych pracach wyjaśniamy ewentualne pytania klienta z zakresu usług, sesji, zabiegów i płatności. Zapraszam :)\nŻary\tDodane o\t22:04, 6 września 2017, ID ogłoszenia: 225164273


Strona główna Życie Miasta Aktualności Darmowa stacja ładowania pojazdów elektrycznych we Wrocławiu\nRośnie znaczenie transportu zero- i niskoemisyjnego – już prawie 30% Polaków przy kolejnej zmianie samochodu rozważy zakup tego z napędem elektrycznym. Sieć Kaufland swoimi działaniami wspiera wybory Polaków i otwiera kolejną stację ładowania pojazdów elektrycznych.\nTym razem usługa została udostępniona klientom we Wrocławiu. Stacja ładowania jest dostępna od lutego, a korzystanie z niej jest bezpłatne.\nDo tej pory klienci marketów Kaufland w Gdyni (ul. Morska 82), Krakowie (ul. Bratysławska 4), Płocku (ul. Gałczyńskiego 11), Poznaniu (al. Solidarności 42), Szczecinie (ul. Struga 29) i Zielonej Górze (ul. Lwowska 2) mogli cieszyć się darmowymi stacjami ładowania pojazdów elektrycznych.\nOd tego miesiąca do stacji własnych sieci dołącza również ta we Wrocławiu przy ul. Legnickiej 62A.\nŁadowarki, wyposażone w trzy niezbędne złącza CHAdeMO, CCS oraz AC Type 2, o mocy 50 kW pozwalają naładować pojazd nawet w pół godziny, np. przy okazji zakupów. Planowane są także kolejne otwarcia stacji własnych sieci Kaufland w kolejnych lokalizacjach.\nPoprzedni artykuł1 marca rozpoczyna się we Wrocławiu obowiązkowa deratyzacja\nNastępny artykułCo uwzględnić przy wyborze kurtki damskiej do miasta?


Prowadzenie bloga to nic trudnego... | Dzienniki luty #03\nTo już rok. Zamykam dwunaste wydanie dzienników PremiumMoto.pl. Czas płynie szybciej niż moja droga do Krakowa w Volvo V40, efektem której był viralowy film o wózku z Biedronki. W sierpniu (nieco wakacyjnym) pisałem Wam również o realnym zużyciu paliwa w hybrydowym Lexusie RX, inspirowałem do kręcenia filmów i przeżywałem pierwszy test motocykla. Zapraszam do lektury.\n#update 30.08.2016: morału nie będzie\n#biedronka #wózek #lifehack\nDzisiejszy wpis będzie wyjątkowo mało premium. Mniej premium niż Skoda Fabia w podstawowej wersji. Równie premium, jak wózek z Biedronki, który jest jego bohaterem…\nNie lubię Biedronki. Staram się jej unikać. Jednak, jak na ironię losu, dla ponad 350 tys. osób (update: 420 tys. osób) PremiumMoto.pl będzie kojarzyć się właśnie z Biedronką. Dlaczego?\nW pewien pogodny piątek musiałem pojawić się w Krakowie. Rano miałem odebrać testowe XC60 (chciałem wreszcie poznać tego najpopularniejszego SUV-a klasy premium w Polsce) i na 14:30 spokojnie dojechać do Krakowa – sprawdzić średnie zużycie paliwa na mojej tradycyjnej trasie testowej i lepiej zrozumieć fenomen małego SUV-a Volvo. Jak to jednak zwykle bywa z samochodami testowymi, nie poszło tak gładko. Okazało się, że XC60 niestety nie będzie, ale może uda się znaleźć coś w zastępstwie. Udało się – Volvo V40 D3 Ocean Race, które odebrałem dopiero o 10:30. To pozostawiało mi niecałe 4 godziny na pokonanie 300-kilometrowej trasy Warszawa-Kraków (przez Radom i Kielce). Trzeba było się sprężyć, a po drodze jeszcze zatankować. To był race. D3 całkiem nieźle dawało radę i mogę powiedzieć, że więcej niż 9 l/100 km raczej nie zużyje w trasie. Przeszkadzało jedynie słabe wyciszenie kabiny powyżej 140 km/h.\nVolvo V40 D3 w trasie nie zużyje więcej niż 9 l/100 km\nPod Krakowem, koło godziny 14 pomyślałem, że bez śniadania dalej nie dam rady. Menu stacji nie do końca mnie urządzało, ale po drodze, gdzieś w okolicy Michałowic, napatoczyła się Biedronka. – Bułka z Biedry? Czemu nie – pomyślałem, przy okazji skorzystam z bankomatu. Aby zaoszczędzić na czasie poprosiłem moją towarzyszkę podróży, aby zajęła się kwestią drożdżówek, a ja w tym czasie ogarnę bankomat. Tak też zrobiłem.\nStałem sobie przy wózkach, czekając na drożdżówkę (i dziewczynę), a w ręku niecierpliwie obracałem kluczyk do V40 z plastikową przywieszką. Spoglądałem to na przywieszkę, to na pozapinane wózki. Sprawdziłem czy pasuje. Pasowała. Stwierdziłem, że nagram to moje odkrycie. Poza tym wyczułem coś dziwnie metafizycznego w czynności odbezpieczania wózka z Biedry kluczykiem do Volvo (no prawie kluczykiem). Film wrzuciłem na Insta. Okazało się, że dla wielu osób, tak jak i dla mnie, patent z plastikową przywieszką był sporym odkryciem. Postanowiłem podzielić się tym również na Youtube. Nie wiem jak zadziałał algorytm, ale film trafił do kategorii polecane… i poszło.\nW ciągu trzech dni Wózek z Biedry lifehack obejrzało ponad 350 tys. osób. To dużo (więcej niż Zacharowy test Passata TDI uzbierał przez rok), a liczba wyświetleń stale rośnie.\nJaki z tego morał? Cóż, sam jeszcze się nad nim zastanawiam.\n#21-27.08.2016: chwila przerwy\n#przerwa #wakacje #social\nPozwólcie, że przez kilka dni odpocznę od klawiatury. Nazwijmy to wakacjami. W teście Renault Captur i Fiat Panda z wypożyczalni, więc za bardzo nie ma nawet o czym pisać. Aby skrócić Wasze niecierpliwe oczekiwanie na kolejny apdejt zapraszam na Facebooka i Instagram. Od miedów społecznościowych nie ma ucieczki. Zachęcam też do uzupełnienia zaległości w lekturze dzienników PremiumMoto.pl. #stayPremium\n#18.08.2016: to już rok\n#dzienniki #rocznica #keepwalking\nNieco ponad rok temu rozpocząłem prowadzenie dzienników PremiumMoto.pl. Jak możecie przeczytać w leadzie, dzienniki mają służyć do informowania Was o tym, co dzieje się na blogu, kiedy nie widać nowych wpisów. W skrócie: mają pomóc Wam przetrwać trudny okres oczekiwania na kolejny wpis.\nImpulsem do rozpoczęcia tego cyklu była nasza (moja i fotografa Michała) fotograficzna wyprawa Lexusem RC F na trasę Transfogarską. Widziałem, że na efekty tej wyprawy trzeba będzie trochę poczekać, a nie mogłem powstrzymać się od opowiedzenia Wam o kulisach tego projektu. I tak poszło.\nI idzie już równo rok. Szczerze mówiąc, nie przypominam sobie innej rzeczy, którą robiłbym z taką sumiennością. Przez ponad rok, co 3 dni (z małymi przerwami) opisywałem Wam kuluarowe wydarzenia na PremiumMoto.pl oraz rozmaite ciekawostki z samochodami w tle. Bo – jako stoi w leadzie – na PremiumMoto.pl (i w motoryzacji klasy premium) dzieje się dużo, a nie zawsze z tych wydarzeń powstają większe wpisy.\nTak to wygląda. Z okazji rocznicy gratuluję sobie systematyczności, a Was zapraszam do dalszej lektury dzienników. Tutaj znajdziecie obrazkowy spis treści, dzięki któremu łatwiej poruszać się po wpisach.\nI jeszcze LINK do sierpniowych dzienników z roku 2015, a poniżej wspominki z wyprawy na Transfogarską – od tego się zaczęło.\nDacia Solenza i jej światła w „ekierkę„.\nNiewyraźny Rumun pozdrawia pomarańczowego Lexusa\n#update 15.08.2016: moto time\n#Honda #jazda #1 gar\nPo zajęciu miejsca za kierownicą drobne wreszcie przestały wypadać mi z kieszeni, a czasy dojazdu do celu, które podaje nawigacja Google, nagle przestały być tak precyzyjne. Przesiadłem się na motocykl. Motocykle też są premium.\nPrawko na motór zrobiłem jakieś 5 lat temu, ale od tamtego czasu mój kontakt z dwoma kołami ograniczał się do roweru. Aż wreszcie za pieniądze z reklam na tym blogu (nie klikajcie już tyle w te banery) kupiłem mieszkanie z garażem. W końcu miałem gdzie postawić motocykl. Stwierdziłem więc, że to już najwyższy czas.\nTak się złożyło, że Honda doceniła mój blog i zaproponowała mi skuter do testów. Podziękowałem jednak za takie atrakcje i poprosiłem o coś ze skrzynią biegów. Na rozgrzewkę dostałem CB125F. Nie będę się tutaj rozwodził nad tym, jak dziarsko jest polatać po mieście na takim sprzęcie (w trasę nie polecam) i łapać pole position na każdych światłach. Nie będę Wam też opowiadał o przeżyciach początkującego motocyklisty. Ani o cudownym uczuciu, kiedy za 40 zł możecie przejechać ponad 500 km, piłując do odcięcia. To banały.\nNapiszę jedynie, że jeżeli jest w Was chociaż cień pasji do urządzeń napędzanych silnikiem (czym by nie były), to musicie spróbować jazdy na motocyklu! Tyle. Więcej niebawem w pełnym wpisie. Ja tymczasem z niecierpliwością czekam na kolejny test, tym razem 500 ccm.\nJeden gar, 1/8 litra pojemności, 10 KM i 10 Nm, ale ubaw po uszy.\n#update 12.08.2016: film na wakacje\n#Lex2Pass #wideo #Lexus\nDzisiaj znów będzie o Lexusie, ale Lexus dobrze mi płaci i podstawia dużo samochodów pod dom, więc zasłużył na jeszcze jeden wpis w dziennikach.\nFacebook niedawno przypomniał mi pewien post, który wrzuciłem jakieś 3 lata temu. Chodzi o film, który dla mnie jest miłą pamiątką (a o którym już zapomniałem). Dla Was z kolei może być inspiracją, aby w te kilka ostatnich wakacyjnych tygodni wziąć GoPro (najlepiej z przyssawką), samochód, pojechać na jakąś ładną drogę i po prostu ponagrywać.\nMój film zatytułowany Lex2Pass otrzymał wyróżnienie na festiwalu krótkich form motoryzacyjnych w Międzyzdrojach w 2013 roku i spotkał się z ciepłym przyjęciem jury. Olaf Lubaszenko napisał o nim tak:\nLex2Pass to ujmująca opowieść – film drogi – o trzech młodych ludziach, którzy rozczarowani sytuacją gospodarczą własnego kraju, wyruszają w bardziej cywilizowane zakątki Europy. To również symboliczny obraz o poszukiwaniu sensu życia i podróży w głąb własnej duszy w myśl popularnego wśród młodego pokolenia hasła „jebać biedę”. Obraz dosłownie najeżony jest nawrotami o 180 stopni.\nMłody, utalentowany reżyser Michał Sztorc ma już na swoim koncie takie produkcje jak „Audi Sportscar Experience tor Poznań”, czy „XV Mistrzostwa Polski w downhillu”. Obecnie uznawany jest za jednego z najbardziej obiecujących reżyserów pokolenia GoPro. W swoich filmach wykorzystuje innowacyjną technikę GoPro Everywhere Montage (GEM). Dzięki niej obrazy tworzone przez Sztorca emanują realizmem i wciągają widza w centrum wydarzeń. Warto zaznaczyć, że podobnie jak Tarantino, Sztorc osobiście odgrywa epizodyczne role w swoich filmach.\nObok niego w „Lex2Pass” pojawiają się uznany polski fotograf Michał Korniejczuk, oraz utytułowany kolarz zjazdowy Maciej Sztorc. Wspólnie przeżywają wzloty i upadki. Nękani wentylowanymi fotelami, wszechobecną skórzaną tapicerką i 19-głośnikowym systemem audio Mark Levinson zmagają się ze zużyciem paliwa oscylującym na poziomie 20 l/100 km i piekielną mocą hybrydowego układu napędowego opartego na 5-litrowym V8. Polecam.\n#update 09.08.2016: a ile to pali – Lexus RX450h F sport\n#Lexus #hybryda #spalanie\nNa otwarcie sierpniowych dzienników zdradzę Wam tajemnicę. Właściwie to żadna tajemnica, ale mało znany fakt. Lexus jest jedną z niewielu marek, która do samochodów testowych dodaje kartę paliwową. Dlaczego ta informacja jest istotna również dla Was?\nChodzi o to, że skoro nie trzeba liczyć się z paliwem, to mało którym tytułom motoryzacyjnym chce się jeździć Lexusami oszczędnie, aby sprawdzić, ile naprawdę zużywają paliwa. Śmiem twierdzić, że (nie licząc tytułów prasowych jak Motor, Auto Świat czy AMiS) w testach internetowych nie znajdziecie realnych wartości zużycia paliwa dla tych samochodów, np. takiego RC F-a. Nikt Wam nie napisze, że RC F w trasie, ze średnią 80-90 km/h może zużywać niecałe 8 l/100 km, bo nikt nim tak wolno nie jeździł. Ja jednak do zagadnienia podchodzę nieco inaczej. Na własnej skórze przekonałem się, że RC F-em można zejść poniżej 8 l/100 km. Więcej na ten temat >>\nTen tydzień spędzam natomiast z nowym RX450h F sport. Pod względem jakości wykończenia i ogólnego premium feel to zdecydowanie najlepszy, dostępny obecnie na rynku Lexus. Ale o tym kiedy indziej. Dzisiaj krótko o realnym zużyciu paliwa w tym samochodzie. Ponownie wykazałem się cierpliwością i sumiennie sprawdziłem, ile to pali.\n450h w RX oznacza, że 167-konny silnik elektryczny wspiera 3,5-litrowe V6 o mocy 263 KM i momencie 335 Nm. Trzeba przyznać, że RX w tej konfiguracji odpycha się całkiem sprawnie i bez problemu osiąga maksymalne 215 km/h (wiem, trochę mało). Lexus obiecuje średnie zużycie w trasie na poziomie 5,3 l/100 km. Kłamczuszki.\nNa drodze szybkiego ruchu, przy płynnej jeździe z prędkością 110-120 km/h, w trybie Eco, w którym samochód zdaje się w ogóle nie reagować na gaz, z trudem udaje się zejść poniżej 9 l/100 km.\nNa autostradzie, przy 140 km/h, 10 l/100 km to minimum. Przy mocnym ciśnięciu i prędkościach powyżej 160 km/h – typowych warunkach eksploatacji tego typu samochodów – RX450h życzy sobie niecałe 13 l/100 km, a jakby nie cisnąć, raczej nie uda się przekroczyć 15 l/100 km.\nPoruszając się tym autem przez kilka dni na krótkich odcinkach, starając się do maksimum wykorzystać silnik elektryczny (trzeba niemal głaskać pedał gazu), udało mi się zejść do 7,6 l/100 km. Śmiem twierdzić, że RX-em 450h wiele mniej nie da się osiągnąć…\nJaki z tego morał? W trasę lepiej wybrać RC F-a. Do miasta może być RX450h.\nPS Tutaj napisałem trochę więcej, o tym jak mierzę zużycie paliwa w samochodach testowych.\nLexus RX450h F sport. Świetnie wykonany, całkiem szybki i nie do końca tak ekonomiczny, jak można by oczekiwać po hybrydzie.\njulwk 7 września, 2016\nfilm wyjatkowo premium 🙂\nSyros 7 września, 2016\ngratuluje wytrwalosci w prowadzeniu dzennikow


Zodiakalny bliźniak o dwoistej osobowości. Wymagająca od siebie i innych. Uparta i konsekwentna w dążeniu do celu. Domatorka. Kocha przyrodę i zwierzęta.\tZobacz wszystkie wpisy, których autorem jest margo\n1 687 hits


Hotel Blyss, Amsterdam , Holandia. Zarezerwuj już Teraz!\nHotel Blyss Hotele\nBlyss hotelowe w centrum Amsterdamu, przy cichej uliczce w pobliżu placu Leidseplein i Vondel Park słynie z lokalizacji, oferujący usługi na najwyższym, personel bardzo przyjazny. Hotel otoczony jest wiele atrakcji Muzea Van Gogha i Rijksmuseum, Stedelijk Museum, pływającego targu kwiatowego, teatry, bary, restauracje, kluby, kasyna, Wypożyczalnia rowerów etc.etc. znajdują się w odległości 5 minut spacerem. Vondel Park jest 50 metrów od hotelu i jest rozkoszą dla biegaczy, rowerzystów, a latem dla miłośników muzyki i teatru Więcej informacji\n73% Ogólna ocena 8 spośród 13 klientów poleca ten obiekt na podstawie 13 opiniach\nInformacje na temat Hotel Blyss\nHotel Blyss jest ciepły i przyjazny hotel, który witamy turystów z całego świata. Mamy bogate doświadczenie w branży i wiem, co podróżnych wartość i trzeba w czasie ich pobytu.\nGoście mogą odpocząć i zrelaksować się w holu lub w ogrodzie. Darmowe WiFi jest dostępna w hotelu, serwis komputerowy dostępny jest również z opłatą w wysokości 5 EUR za godzinę.\nDarmowe mapy, informacje o Tour i rowerów jest dostępny w recepcji.\nHotel oferuje 2-5 osób prywatny pokój, wszystkie pokoje wyposażone są w telewizor LCD, telefon, biurko i łazienkę z suszarką do włosów, żel pod prysznic i Towels.Free wi-fi w całym hotelu.\n- Double / Twin pokoje wyposażone są w podwójne / 2 łóżkami pojedynczymi\n- Pokoje trzyosobowe wyposażone w 3 pojedyncze łóżka\n- 4 Osoby pokoje z 4 łóżkami pojedynczymi\n- 5 osób pokoje z 5 pokoi jednoosobowych.\nWszystkie pokoje posiada własny prysznic i toaletę. Pościele i pościel i ręczniki są dostarczyć w pokoju hotelowym.


Autor Wątek: Wyjdę z Betel i co dalej? (Przeczytany 17131 razy)\n« Odpowiedź #15 dnia: 16 Grudzień, 2017, 09:15 »\nPamięci Wieśka C...\n« Odpowiedź #16 dnia: 16 Grudzień, 2017, 09:54 »\nCytat: O Yeah Bunny! w 16 Grudzień, 2017, 09:15\nZnałem wielkoluda Wieśka osobiście. Byłem na jego pogrzebie...\n« Odpowiedź #17 dnia: 16 Grudzień, 2017, 10:46 »\nOpowiedzcie jakie szczegóły co?\n« Odpowiedź #18 dnia: 16 Grudzień, 2017, 11:02 »\nWidzę, że o ile o przypadkach w zborach forumowicze chętnie piszą, o tyle opowieści z Betel owiane są gęstą mgłą tajemnicy. Aż boję się zapytać co tam się dzieje.... lub co się dzieje po wyjściu...\nMimo, że komentarzy jest stosunkowo niewiele, to patrzę, że wątek przeczytany na obecną chwilę 566 razy. Czyżby jednak jacyś betelczycy tu weszli żeby sobie poczytać?\nDotychczasowe opowieści są mało optymistyczne (samobójstwo lub psychiatryk), ale może znacie jakieś pozytywne?\nDodam, że trudniej opuszcza się religię Świadków cały czas wierząc w ich doktrynę, bo wtedy wychodzi się z myślą "zginę w Armagedonie".\nJednak dzisiaj w dobie Internetu można poznać tyle faktów na temat Świadków (zatajanych przez dziesiątki lat), że dużo łatwiej jest się przekonać, że głoszą oni różne kłamstwa (czyt. wymyślone nauki). I wtedy człowiekowi nie żal wyjść z religii. Żal tylko tych zmarnowanych lat!\nMimo wszystko myślę, że lepiej poznać "prawdę o prawdzie" późno niż wcale!\n« Odpowiedź #19 dnia: 16 Grudzień, 2017, 13:30 »\nDla ludzi, którzy oddali całe życie dla WTS,\nto taki "wilczy bilet", jak wyrok.\nNic nie słyszałam, ani na temat tego człowieka - ogrodnika, ani na temat tego Wieśka C,\nale mogę sobie, chociaż w jakiejś namiastce wyobrazić, jak się można poczuć w takiej sytuacji, skoro ludzie tracą życie.\nTracą cały sens życia.\nI ktoś, tam "na górze" WTS, bawi się w doktryny religijne,\na tu na dole, ludzie wpadają w beznadziejność.\nSmutne to bardzo, a zarazem wkurzające, jak już się zna prawdę o tej prawdzie.\nŻe tak, życie ludzkie w ich oczach, jest tak mało cenne.\n« Odpowiedź #20 dnia: 16 Grudzień, 2017, 13:45 »\nBetelczycy opuszczający dom boży sami są sobie winni - za duże mieli oczekiwania na starcie i byli zbyt naiwni.\nRozsądku im brakło przy stosowaniu rad Towarzystwa Strażnica. Zatem nie należy im się zrozumienie, współczucie i pomoc.\nTo nie moje uszczypliwości - taką właśnie miłość mają szeregowi śJ.\n« Odpowiedź #21 dnia: 16 Grudzień, 2017, 13:49 »\nCytat: PoProstuJa w 16 Grudzień, 2017, 11:02\nTajemnicą są objęte osoby które są przebudzone, a jednak są w środku. Z oczywistych względów- żeby im nie zaszkodzić. Dlatego proszę tutaj pisać bez imion ani nazwisk.\nJa zrozumiałem ten temat, że chodzi o przebudzonych betelczyków którzy tam są.\nMyślał że pracuje dla Jehowy, a okazało się wszystko co robił nie miało sensu. Jego życiowe dzieło- wszystko co dotychczas zrobił zostało unicestione.\nZałamał się i powiesił.\n« Ostatnia zmiana: 16 Grudzień, 2017, 13:53 wysłana przez wrzesien »\n« Odpowiedź #22 dnia: 16 Grudzień, 2017, 14:03 »\nCytat: wrzesien w 16 Grudzień, 2017, 13:49\n(...) Marek Wira- mogę napisać po imieniu i nazwisku, bo już nie żyje, więc ani nie zaszkodzę, ani nie naruszę danych osobowych.\nO takich czarnych stronach tej sekty, się milczy.\nPorażająca historia i bardzo smutna.\n« Odpowiedź #23 dnia: 16 Grudzień, 2017, 14:57 »\nChyba Franz pisał w Kryzysie o betelczyku który wyskoczył przez okno, lub Barbara.\nAle dlaczego wyskoczył nie pamiętam.\n« Odpowiedź #24 dnia: 16 Grudzień, 2017, 15:37 »\nCytat: Szarańcza w 16 Grudzień, 2017, 13:45\nSzarańcza odróżnić trzeba dwie grupy osób. 1) Przyjazd osób co w życiu pracowały, coś się nauczyły, coś osiągnęli i zrezygnowali z tego przyjeżdżając do Betel, 2) Przyjazd osób oderwanych od rzeczywistości, prosto z garnuszka i cycuni mamusi. Ci pierwsi po 10/15 latach pobytu w Betel zawsze sobie poradzą, nie ważne czy same zdecydują o wyjeździe, czy im się podziękuję. Ci drudzy niestety już raczej będą mieli problemy z poradzeniem sobie w odnalezieniu się w nowej rzeczywistości. Tyle w temacie.\n« Ostatnia zmiana: 16 Grudzień, 2017, 15:39 wysłana przez O Yeah Bunny! »\n« Odpowiedź #25 dnia: 16 Grudzień, 2017, 15:56 »\nBunny widziałam Twojego poprzedniego posta, nawet chyba polubiłam.\nKomentarz jaki napisałam jest zasłyszany.\n« Odpowiedź #26 dnia: 16 Grudzień, 2017, 16:02 »\nCytat: Trinity w 16 Grudzień, 2017, 10:46\n« Odpowiedź #27 dnia: 16 Grudzień, 2017, 16:34 »\nCytat: O Yeah Bunny! w 16 Grudzień, 2017, 15:37\nPowiedzmy, że taka wybrana osoba, trafia do Betel w wieku 25 lat.\nPo studiach nie jest, bo przecież musiała pionierować, brać przywileje w zborze, żeby wykazać się, że lojalnie zasługuje na miejsce w Betel.\nPrzechodzi, kursy, szkolenia, ale te WTS-owskie, o nauce na studiach świeckich, nie było mowy.\nTam spędza swoje następne 30 lat, poświęcając czas, siły, środki, talenty.\nOszczędności nie ma, bo i skąd, przecież pracować i zarabiać nie może, a ma tylko kieszonkowe, nie swój dach nad głową, "wikt i opierunek".\nNie ma wykształcenia odpowiedniego, żeby tak od razu trafić na rynek pracy po wyjściu z Betel, na tę głęboką, świecką wodę.\nMa 55 lat, nie ma żony, nie ma dzieci, no, być może, jeszcze żyją rodzice, staruszkowie, z jakąś emeryturą.\nI co taki człowiek, w tym wieku, ma ze sobą zrobić po opuszczeniu Betel?\nMoże ożenić się/wyjść za mąż, ale jak znaleźć kandydata?\nW prawdzie Sydlik ożenił się w wieku 55 lat, jak dobrze pamiętam, ale nie każdy jest Danielem Sydlikiem.\nJak by nie spojrzeć, sytuacja rozpaczliwa, nawet konkretnych przyjaciół nie ma, bo ostatnie 30 lat, to przeważnie ludzie z Betel.\nNic stałego, nic konkretnego, sami biedni, jak myszy kościelne.\nI nic dziwnego, że ludzie się załamują.\nNajszczęśliwsi są ci, którzy jeszcze mają jako tako ustawioną rodzinę i ewentualnie rodzeństwo, które przygarnie i pomoże.\nNaprawdę sytuacja nie do pozazdroszczenia.\nJak gdzieś się mylę, to mnie sprostuj.\n« Ostatnia zmiana: 16 Grudzień, 2017, 16:52 wysłana przez Estera »\n« Odpowiedź #28 dnia: 16 Grudzień, 2017, 17:03 »\n« Odpowiedź #29 dnia: 16 Grudzień, 2017, 18:28 »\nW sumie zdałam sobie sprawę z tego, że ja nic nie wiem o Betel. Mam tylko wspomnienia sprzed 10 lat, gdy byłam tam na wycieczce. I pamiętam te ręczniki ułożone w łabędzie, te pokoiki malutkie i to super urządzenie do prasowania koszul.\nJa już nawet nie pamiętam ile wtedy tam tych betelczyków mieszkało... A teraz były cięcia personalne, więc o jakiej obecnie mówimy liczbie betelczyków w Nadarzynie?\nI czy rzeczywiście mieszkają tam osoby od samego początku, od założenia tego Betel, czy też jest duża rotacja ludzi i osiedlają się tam na dużo krócej? Napiszcie coś więcej o tym zakonie, bo człowiek z zewnątrz widzi tylko tę dozwoloną część "dekoracyjną", a co się tak naprawdę tam dzieje, to nie wie nikt oprócz jego mieszkańców!\n« Ostatnia zmiana: 16 Grudzień, 2017, 18:37 wysłana przez PoProstuJa »


Sprzedali alkohol nieletnim, straciła sklep - Money.pl\nStrona głównaPrawoWiadomościSprzedali alkohol nieletnim, straciła sklep\nSprzedali alkohol nieletnim, straciła sklep\nTrybunał Konstytucyjny uznał, że prezydent Słupska działał zgodnie z ustawą zasadniczą.\nCofnięcie zezwolenia na sprzedaż alkoholu właścicielowi sklepu, w którym jego pracownik sprzedał alkohol nieletnim, jest zgodne z konstytucją, uznał Trybunał Konstytucyjny.\nTrybunał badał pytanie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku w sprawie Ireny Z., prowadzącej w Słupsku sklep, m.in. ze stoiskiem alkoholowym. W 2007 roku sprzedano tam piwo nieletnim. W lipcu 2008 roku prezydent Słupska, powołując się na przepisy ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, cofnął właścicielce zezwolenie na sprzedaż alkoholu. Decyzję tę utrzymało we wrześniu 2008 roku Samorządowe Kolegium Odwoławcze.\nIrena Z. zaskarżyła ją do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku. Kobieta argumentowała, że to nie ona sprzedała alkohol, tylko pracownica, której Sąd Rejonowy w Słupsku wymierzył już grzywnę. Zaznaczyła, że ona sama nie jest ani sprawcą, ani współsprawcą, ani pomocnikiem, ani podżegaczem, wobec tego - jak pisała - nie można jej postawić zarzutu naruszenia zasad sprzedaży napojów alkoholowych.\nPodkreślała też, że w jej przypadku brak możliwości sprzedaży alkoholu powoduje likwidację sklepu _ Żabka _, bowiem zgodnie z regulaminem sieci, prowadzenie takiego sklepu jest możliwe tylko wtedy, gdy prowadzone jest też stoisko z napojami alkoholowymi.\nTrybunał nie podzielił argumentacji kobiety. Uznał, że cofnięcie zezwolenia - nawet jeżeli doszło do sprzedaży niewielkiej ilości alkoholu nieletnim - nie narusza konstytucji. Zdaniem Trybunału za tą regulacją przemawiają inne wartości konstytucyjnie chronione: _ ochrona zdrowia, dobro rodziny i porządek publiczny _.\n[ ( http://static1.money.pl/i/h/133/t84613.jpg ) ] (http://prawo.money.pl/aktualnosci/wiadomosci/artykul/na;stacji;benzynowej;nie;kupisz;alkoholu,137,0,788361.html) Na stacji benzynowej nie kupisz alkoholu?\nWedług TK zakaz sprzedaży alkoholu jest _ środkiem dolegliwym, w zasadzie nieuchronnym, ale efektywnym dla osiągnięcia celu, gdyż zapobiega naruszaniu ustawy w przyszłości _. W ocenie TK inne, mniej dolegliwe środki prawne, byłyby niewystarczające. Mniej efektywne byłoby np. badanie, czy zakaz jest łamany, co rodziłoby wątpliwości co do nieuchronności wydania decyzji.


W mazowieckim głównie Warszawa\nW województwie mazowieckim motorem regionu jest aglomeracja warszawska, stanowiąca centrum gospodarcze, intelektualne i kapitałowe. Silny ośrodek centralny powoduje jednak znaczne rozwarstwienie na przodującą metropolię i pozostające w tyle subregiony.\nPozytywnie, ale drogo\nStolica Polski to nie tylko mocne centrum gospodarcze i kapitałowe. To także aglomeracja ze znaczącym potencjałem naukowym i badawczo-rozwojowym, powodującym, że miasto zajmuje dominującą pozycję w sektorze B&R w kraju. Najwyższe nakłady na badania i rozwój sprawiają, że właśnie Warszawa wypracowała pozytywny wizerunek wśród inwestorów zagranicznych. I chociaż w ostatnim czasie po piętach depczą jej chociażby Wrocław, Kraków czy Poznań, nadal zajmuje wiodące miejsce jeżeli chodzi o inwestycje z tego sektora w kraju.\nPo stronie minusów stolicy wpisać należy stosunkowo wysokie koszty funkcjonowania, w tym dosyć drogie powierzchnie biurowe i wysokie średnie zarobki pracowników. Czynniki te powodują, że coraz więcej firm wybiera bardziej atrakcyjne kosztowo miasta, a część z już funkcjonujących w Warszawie decyduje się na przeniesienie działalności do ośrodków podwarszawskich lub aglomeracji miejskich w innych województwach.\nDo artykułu: W mazowieckim głównie Warszawa


Język polski i harcerstwo - Strona 4 - Forum ZHP\nPost autor: Maciek P » 08 sie 2008, 21:49\nHO Micza pisze: Co do naleciałości, jak się wyraziłaś bohemicznych to nadmienię, że są one czeskie. Wyraz Bohem pochodzi z czasów słowiańskich wędrówek okresu homeryckiego\nChyba ciut po Homerze miało to miejsce. W każdym razie, Słowianie jako odrębna grupa narodowościowa wykształcili się dość późno.\nBo nie mówili po naszemu, byli niemi.\nPost autor: HO Micza » 09 sie 2008, 08:54\nCZUWAJ Moim zdaniem jest to dość sporne, zagadka odkryta prawidłowo, sporne jest : kiedy i w jakich czasach miały miejsce wędrówki Słowian, no i ich zderzenia z dziejami helleńskimi. Jeżeli brać Słowian, po pogańsku, za ludy i plemiona to były one wiekowo równorzędne Grekom - Tracy i Protobułgarzy, choć ich jednolitość i "płód" m.in. literacki nie były wówczas tak określone i spójne jak dzieła Homera. O samym Homerze, Jan Parandowski podaje że nie wiadomo kiedy się urodził. Domniemany okres tych urodzin to 7 - 9 wiek. Są to zatem (w odpowiedzi na druha stwierdzenie) czasy już bliskie Słowianom n.p. bułgarskim Państwo chana Asparucha ze stolicą w Plisce a bliżej nam i Czechom (bo od tego wyszliśmy) są Wielkie Morawy powstałe w 9 wieku morawskiego księcia Mojmira.\nNie jestem zatem pewien czy to tak późne czasy. Słowianie nie powstawali "z niczego", przykładem właśnie południowi bracia, Bułgarzy - plemiona trackie mają znakomitą wytwórczość żelazną. Podaję Bułgarów bowiem oni najwięcej przejęli od Hellenów.\nKończąc dążę do porozumienia, zgadzając się z druhem co do odkrycia przodków naszych, że niemcy są niemi, ja tylko chciałem wyjaśnić słowo Bohem, nadmiernie używane, a nie nasze.\nPozdrowienia z grodu Przemysława.\nP.S. Kolejna może nie zagadka lecz pytanie do harcerskiego grona: dlaczego miast uczyć się języków pokrewnych, n.p. czeskiego (także lietuviÂ¹kai) zajmujemy się nauką angielskiego ?\nPost autor: Maciek P » 09 sie 2008, 10:31\nHO Micza pisze: O samym Homerze, Jan Parandowski podaje że nie wiadomo kiedy się urodził. Domniemany okres tych urodzin to 7 - 9 wiek.\nPRZED narodzinami Chrystusa, czyli na ok 1500-1800 lat przed państwem Wielkomorawskim. Są to tzw. wieki ciemne od upadku cywilizacji mykeńskiej po ukształtowanie się Grecji Klasycznej. Wieki ciemne dlatego, że upadek cywilizacji minojskiej (ok. 1400 pne), a następnie wyrosłej na jej gruzach cywilizacji mykeńkiej (ok. 1200 pne) i najazd Dorów (ok. 1100 pne) spowodowały całkowitą zagładę kulturalną do tego stopnia, że zatracono nawet znajomość pisma, które ponownie zostało importowane w przededniu okresu klasycznego z Fenicji.\nW momencie narodzin Homera wydarzenia okresu mykeńskiego były już czystą legendą, mitami, które znamy jako mity greckie, natomiast to, co dotyczyło Krety minojskiej było już zupełnie zatarte tak, że Solon słysząc od kapłanów egipskich historię zagłady "wyspy na zachodzie z górą podtrzymującą niebo" zupełnie nie skojarzył tego z katastrofą wyspy Thera, której wulkan przed wybuchem i zawaleniem się miał 15 kilometrów wysokości.\nDlatego Homer przekazał nam mity, a nie historię. Ale na pewno żył na 200-400 lat przed bitwą pod Maratonem , bo sławiąc Maraton poeci porównywali Militiadesa do Achillesa.\nSą to zatem (w odpowiedzi na druha stwierdzenie) czasy już bliskie Słowianom n.p. bułgarskim Państwo chana Asparucha ze stolicą w Plisce a bliżej nam i Czechom (bo od tego wyszliśmy) są Wielkie Morawy powstałe w 9 wieku morawskiego księcia Mojmira.\nPO narodzinach Chrystusa, czyli naszej ery. Państwo Wielkomorawskie był pierwszym słowiańskim państwem schrystianizowanym.\nCo do chana Asparucha, to nie był on Słowianinem, tylko Bułgarem. Tak, Bułgarzy pierwotnie nie byli Słowianami, tylko ludem tureckim, który najechał terytorium obecnej Bułgarii i się zeslawinizował. Dodam, że Słowianie na Bałkany przybyli z terytorium obecnej Polski (Chorwaci), Ukrainy i Łużyc (Serbowie).\nAle wracając do interwałów czasowych, to zarówno Wielkie Morawy, jak i Chanat Bułgarski były państwami schrystianizowanymi (przez Cyryla i Metodego zresztą). Tymczasem Homer - jako się rzekło żył na długo przed Chrystusem.\nNie jestem zatem pewien czy to tak późne czasy.\nPoza tym, przejrzałem kilka książek i powiązań z Trakami nie znalazłem, chociaż w latach 80-tych pojawiła się teoria łącząca Słowian z Etruskami (opierała się na fakcie, że stosując słowiańskie słownictwo udało się odczytać etruskie inskrypcje na wazach, ale sprawa ucichła).\nJedna z głównych teorii - moim zdaniem słuszna i w odniesieniu do Polaków potwierdzona genetycznie - mówi o tym, że Słowianie stanowią w istocie mieszankę ludów, które w okresie wędrówek u schyłku Cesarstwa Zachodniego utworzyły specyficzną grupę ludów posługujących się wspólną mową i posiadających zbliżone formy religijno-kulturowe, nie posiadające jednak wspólnego rodowodu.\nW tym tyglu są Bałtowie, Ostrogoci, Celtowie, Scytowie, Trakowie itp, itd.\nBo angielski jako współczesna łacina otwiera drzwi na świecie i jest warunkiem dojścia do czegokolwiek.\nA co do pokrewieństwa ludów, to według genetyków od wspólnego przodka pochodzą Polacy i... Węgrzy W obu narodach 60% męskiej populacji posiada gen R1a1, który na 100% pojawił się tylko raz w historii. Innymi słowy Polacy i Węgrzy pochodzą od jednego ojca! "Polak Węgier dwa bratanki"\nAle żeby było ciekawiej, druga informacja: bezpośrednimi potomkami ludu, w którym pojawił się gen R1a1 byli Scytowie i... Sarmaci!\nWniosek: Polacy naprawdę są dalekimi potomkami Sarmatów.\nZ opisu ekspansji genu R1a1 i jego występowania w strukturze społecznej wynika, że jego nosicieli można utożsamić z Ariami i i ich potomkami, aryjczykami. No i tu zonk, bo w Niemczech gen R1a1 występuje w 20% populacji, co oznacza, że wbrew bredniom Adolfa H., Niemcy nie mają wiele wspólnego z pochodzeniem aryjskim. Najsilniej "aryjscy" są Serbołużyczanie, Polacy i Węgrzy.\nCo tylko pokazuje jaką brednią są teorie rasistowskie.\nOstatnio zmieniony 09 sie 2008, 10:51 przez Maciek P, łącznie zmieniany 1 raz.\nPost autor: sikor » 09 sie 2008, 17:52\nHO Micza pisze: P.S. Kolejna może nie zagadka lecz pytanie do harcerskiego grona: dlaczego miast uczyć się języków pokrewnych, n.p. czeskiego (także lietuviÂ¹kai) zajmujemy się nauką angielskiego ?\nBo angielski jest 1000 razy użyteczniejszy ?\nPost autor: molesta » 09 sie 2008, 21:12\nSikor jeżeli jest użyteczny to dlaczego ze względu na nasze położenie geograficzne nie uczymy się wszędzie w szkołach rosyjskiego, to jest dla nas język najbardziej użyteczny. Tylko w polsce panuje fobia że to co jest i co było rosyjskie jest złe. Angielski oczywiście ale drugim podstawowym językiem zamiast niemieckiego czy innych powinien być rosyjski.\nPost autor: orcus » 09 sie 2008, 22:56\nPost autor: Maciek P » 09 sie 2008, 23:09\nŁukasz, nie do końca. W UE niemiecki ma status zbliżony do angielskiego, a rosyjski nie jest potrzebny jeśli chcesz zrobić karierę w renomowanej firmie.\nOczywiście, język rosyjski znać trzeba, bo jak mawiała moja ś.p. mama: język wroga znać należy.\nPost autor: pleban » 10 sie 2008, 03:40\nmolesta pisze: Sikor jeżeli jest użyteczny to dlaczego ze względu na nasze położenie geograficzne nie uczymy się wszędzie w szkołach rosyjskiego, to jest dla nas język najbardziej użyteczny. Tylko w polsce panuje fobia że to co jest i co było rosyjskie jest złe. Angielski oczywiście ale drugim podstawowym językiem zamiast niemieckiego czy innych powinien być rosyjski.\nNie wiem czy dobrze rozumiem - angielski jest użyteczny ze względu na położenie geograficzne? I z tego względu pożyteczny jest też rosyjski? Skąd to dziwne kryterium? Angielski, niemiecki, francuski, włoski - to języki biznesowe. Znając je, lub niektóre z nich (dwa to absolutne minimum) porozumiesz się w większości krajów na świecie.\nMaciek P pisze: Oczywiście, język rosyjski znać trzeba, bo jak mawiała moja ś.p. mama: język wroga znać należy.\nZ tego powodu ojciec namawia mnie do nauki arabskich hieroglifów, ale jakoś mi się nie spieszy\nOstatnio zmieniony 10 sie 2008, 03:43 przez pleban, łącznie zmieniany 1 raz.\nPost autor: HO Micza » 10 sie 2008, 12:41\nCZUWAJ A mnie się wydaje, iż niektórym druhom tutaj brakuje odwagi - wcale nie uważam języka angielskiego za potrzebny (Adomas MickieviÃ¨ius też narzekał na modny wówczas francuski). Pewno, iż potrzebniejszy jest język harcerski...\nPost autor: Maciek P » 10 sie 2008, 13:49\n1. Adam Mickiewicz! Nigdy nie używał obecnego litewskiego, bo ten język powstał w XIX wieku na bazie dialektów wiejskich litewskich i żmudzkich. On sam uważał się za Polaka z Litwy. Więc nie uprawiaj tu nacjonalistycznej propagandy litewskiej.\n2. Co innego jest moda i chwalenie się czy trzeba, czy nie znajomością języka (żeby wiedzieć, w czym rzecz, sięgnij chociażby do "Wojny i Pokoju" Tołstoja i zobacz jak posługiwała się francuskim ówczesna arystokracja), a co innego znajomość języka, który najbardziej przyda mi się w pracy. Moja żona jest naukowcem. 90% prac naukowych jest publikowanych po angielsku, Żeby być na bieżąco musiała nauczyć się angielskiego. Rosyjski, niemiecki, czeski i suahili były nieprzydatne.\n3. Język harcerski? Jest taki?\nPost autor: Maciek P » 10 sie 2008, 13:51\nWystarczy "salam alejkum" i "Allah akbar".\nPost autor: pleban » 10 sie 2008, 16:09\nMaciek P pisze: (...) "Allah akbar".\nŚmiejesz się, ale jeden z naszych instruktorów pozdrowił w ten sposób kard. S. Dziwisza podczas jego niedawnej wizyty w Kanadzie\nPost autor: Maciek P » 10 sie 2008, 18:08\nPost autor: Orli Galaz » 25 sie 2008, 01:37\nSadze iz kazdy harcerz, a przelozony harcerski w szczegolnosci, powinien dbac o piekno i kulture jezyka polskiego. Szkoda ze internet mi tego nie ulatwia ( vide: brak polskiej trzcionki na harcerskiej stronie). Dla nnie mozliwosc uzycia polskich okreslen czy wyrazen w okolicznosciagh gdy inni biedza sie uzywajac zapozyczen, to bardziej powod do dumy i chluby niz zgorszenia. Natomiast zastepowanie rodzimego slownictwa niby madra slowo- sieczka, to wg mnie przejaw zwyklego prostactwa i jezykowej niesprawnosci. Ot taki chlopek roztropek i do tego ,, madry inaczej'' - Czuwaj !\nPost autor: dominik » 25 sie 2008, 09:21\noto (mniej wiecej) rozmowa jakiej bylem swiadkiem pewnego razu w pociagu:\n- No i ona znowu nie przeforwardowała mi tego pliku.\n- Daj spokój, przecież wiesz, że ma dużo deadline’ów.\n- Ale przecież ja potrzebuję ten feedback od odbiorców!\nÂ- Nie ma sensu do niej dzwonić teraz , bo i tak jest na briefing’u.\n- Ale ja musze zupdate’ować te informacje zanim przejdziemy do kolejnego stage’a..\nCzy nie uwazacie tez za przesade? A najbardziej mnie denerwuje, gdy angielskich zwrotow uzywaja osoby, ktore w ogole nie znaja tego jezyka. Z jakiej racji?! (co wcale nie jest usprawiedliwieniem dla tych, ktorzy go znaja)\nZ racji tego ze mieszkam za granica jestem jeszce bardziej narazony na wtracanie angielskich slow - dlatego szczegolnie uwaznie przykladam sie do tego by uzywac poslkich slow. Moim sposobem na walke z tymi amerykanizmami jest... tlumaczenie. Za kazdym razem, gdy ktos bezmyslnie uzywa angielskiego zwrotu w mowie - ja go tlumacze. np.\npytam sie cos druhenki na obozie a ona do mnie: I don't know. a ja zanim zaczne kontynuwac mowie " nie wiem". kolejnym sposobem jest - przejscie na jezyk angielski - to naprawde dziala! ktos do mnie mowi "no way" a ja zaczynam do niego/do niej mowic w calosci po angielsku - i wtedfy ta osoba zupelnie zbita z tropu nagle mowi do mnie po polsku ze ona nie rozumie angielskiego - to ja sie pytam" to po co uzywasz zwrotow ktorych nie rozumiesz? i powoli wypleniam angielski (taka mam nadzieje)\ntak jezyk musi ewaluowac - ale musi to odbywac sie z umiarem, jak tu juz wspomniano - zloty srodek.


Bezglutenowe bajgle (wegańskie) - Dieta eliminacyjna\nDieta eliminacyjna > Przepisy > Pieczywo > Bezglutenowe bajgle (wegańskie)\nPieczywo , Przepisy\nby\tadmin 13 stycznia, 2017 1318 Views\nBezglutenowe bajgle to coś, o czym marzyłam o poranku. Uwielbiam bajgle, ale do tej pory nigdy nie robiłam ich sama, nawet w wersji z glutenem. Pokusiłam się jednak o przygotowanie wersji bezglutenowej. Przepis jest dość czasochłonny, ale warto… ojjj warto!\nZanim podam przepis na bezglutenowe bajgle kilka uwag wstępnych. Bajgle to rodzaj drożdżowego pieczywa w kształcie oponek. Charakteryzują się tym, że mają puszyste wnętrze i gumowatą (ale w pozytywnym znaczeniu) skórkę. Zanim się je upiecze trzeba je chwilę pogotować (stąd ta skórka). Czego można spodziewać się po bajglach bezglutenowych?\nna pewno dużo zależy od mąki. Ja użyłam akurat mąki Schar (Mehl Farine), Składa się ona z mąki kukurydzianej, skrobii kukurydzianej, gumy guar i dekstrozy. Bardzo rzadko używam w mojej kuchni mieszanek. Tę dostałam w prezencie i postanowiłam jej użyć ponieważ skład nie jest zły, a mąka ma bardzo drobną strukturę. Uprzedzając pytania – nie wiem jak wyjdą z mieszanki domowej, postaram się zrobić jak zjem już te:) Dlatego jeśli będziecie pierwszy raz próbować to zakupcie tę właśnie mąkę.\nkoniecznie użyjcie świeżych drożdży. Moje doświadczenia są takie, że na suchych bezglutenowe wypieki drożdżowe wychodzą gorzej. Kiedy jednak doda się zaczyn to ciasto ładnie rośnie.\nbezglutenowe bajgle wychodzą dość blade. Nie chciałam ich smarować jajkiem, ale można jeśli ktoś je i chce mieć zarumienione:)\nbezglutenowe bajgle (ale z tego co wiem to glutenowe też) na drugi dzień są twarde jak kamienie. Jednak 30 sekund w mikrofali przywraca im miękkość. Pamiętajcie, że bajgle nie są chrupiące!\nupieczone bajgle można zamrozić i potem odpiekać w piekarniku\nmożna używać dowolnych dodatków i przypraw do ciasta. Polecam: tymianek, rozmaryn, suszone pomidory, cynamon.\nprzepis jest czasochłonny, bo ciasto musi wyrastać. Ale warto dać mu ten czas i zadbać o ciepłe, miłe miejsce:)\nBezglutenowe bajgle – składniki na około 8 sztuk\nłyżeczka mąki użytej w przepisie\nDrożdże rozpuścić w mleku, dodać cukier i mąkę i zostawić na około pół godziny w ciepłym miejscu. Proponuję w dość wysokim naczyniu bo zaczyn lubi sobie “uciekać” z naczynia\nCiasto na bezglutenowe bajgle:\n500 gram mąki bezglutenowej (+ trochę mąki potem do posypania ciasta i robienia dziurek)\nZaczyn drożdżowy (powyżej)\n300 ml letniej (nie gorącej!) wody\newentualnie przyprawy (np. rozmaryn)\nBezglutenowe bajgle – przygotowanie\nWszystkie składniki na ciasto (mąkę, zaczyn, wodę, przyprawy) umieszczamy w dużym naczyniu i dokładnie wyrabiamy. Ja użyłam w tym celu miksera z hakiem do ciasta drożdżowego. Ciasto musi być gładkie, może się kleić.\nPrzykrywamy ściereczką i stawiamy w ciepłym miejscu aż podwoi swoją objętość (około 1,5 – 2 h)\nRękami dobrze oprószonymi mąką formujemy z ciasta kuleczki o średnicy około 5 cm. Następnie palcem robimy dziurę i powiększamy ją tak, żeby można było w środku okręcić dwa palce. Place będą kleiły się do ciasta, muszą być w mące:)\nOponki odkładamy ponownie w ciepłe miejsce na około 30-40 minut. Mi w tym czasie jakoś spektakularnie nie urosły:)\nGotujemy wodę i rozpuszczamy w niej cukier. Następnie wrzucamy po 3-4 bajgle i gotujemy około minuty/półtorej z każdej strony. U mnie były lekko zatopione więc nie musiałam przewracać. Bajgle po wrzuceniu opadną na dno (nie powinny się stykać, gotujemy na raz tyle ile mieści się obok siebie). Ja musiałam je lekko “odkleić” od dna, wtedy wypłynęły. Po podgotowaniu odkładamy na papier do pieczenia.\nPiekarnik nagrzewamy do 200 stopni z termoobiegiem. Odcieknięte bajgle układamy na blasze wyłożonej papierem do pieczenia i pieczemy około 15-20 minut. Nie zarumienią się:)\nMożna jeść lekko ciepłe. Na drugi dzień pamiętajcie, że stwardnieją! Włóżcie do mikrofali lub piekarnika a odzyskają miękkość.\n1 thought on “Bezglutenowe bajgle (wegańskie)”\n13 stycznia, 2017 o 4:10 pm


Ile zarabiają kluby w piłkarskiej Ekstraklasie? - wGospodarce.pl\nOpublikowano: 14 lipca 2016, 13:43\nAktualizacja: 14 lipca 2016, 15:33\nPrzychody wszystkich klubów grających w Ekstraklasie wyniosły 494,2 mln zł (bez przychodów z transferów) i były o 17 proc. wyższe niż rok wcześniej – wynika z dziesiątej edycji raportu „Piłkarska liga finansowa” przygotowanego przez firmę doradczą Deloitte. Kluby Ekstraklasy po raz pierwszy w historii zbliżyły się do bariery 500 mln zł. Jak wskazują eksperci, śladem najlepszych i największych lig piłkarskich w Europie, w polskich klubach polepsza się stosunek wypłacanych wynagrodzeń do osiąganych przychodów.\nLiderem, tak jak w poprzednich latach, pozostała Legia Warszawa, która w 2015 roku zanotowała przychód w wysokości 108 mln złotych. Warszawski klub osiągnął wzrost przychodów w stosunku do ubiegłego roku na poziomie 4 proc. Przychody komercyjne stanowiły 39 proc. łącznych przychodów, 32 proc. pochodziło z transmisji, natomiast z dnia meczu - 29 proc.\n– Z jednej strony bardzo się cieszymy, ale z drugiej strony nie jesteśmy zdziwieni, że jesteśmy na czele tego rankingu, wręcz powinniśmy na tej pozycji być. Jednak Legia jest w Warszawie, jednak jest to największa marka sportowa w Polsce, jest to centrum biznesowe. Trzeba pamiętać, że to nie dzieje się samo, to ciężka praca całego zespołu. Jeśli chodzi o prawa z transmisji tutaj mamy kontrast z Ekstraklasą (…) przez następne trzy lata powinno to się utrzymywać na podobnym poziomie. Przychody z dnia transmisji w tym roku są naszą największą dumą, sukcesem, i to jest ta droga, którą musimy dalej zmierzać. (…) Tam gdzie powinniśmy mieć większy wzrost, w działalności komercyjnej, jest dramatyczna różnica pomiędzy Polską a krajami Ekstraklasy: jeśli porównamy to do Belgii, Holandii czy nawet Danii, Szwecji, Austrii to mamy w tej sprawie więcej to zrobienia. (…) To motywuje nas do dalszej pracy\n– skomentował właściciel Legii Warszawa, Dariusz Mioduski.\nDrugi wynik zanotował Lech Poznań, który do Legii traci 30 mln, a na kolejnym miejscu była Lechia Gdańsk. Tuż za podium pod względem generowanych przychodów znalazła się Wisła Kraków. W związku z awansem Zagłębia Lubin, które w tegorocznej edycji wskoczyło na piątą pozycję, spadek zanotowała natomiast większość klubów znajdujących się na niższych miejscach rankingu.\n– Ekstraklasa z każdym rokiem polepsza swoją pozycję na europejskim rynku piłkarskim. Wzrost przychodów klubowych i zwiększenie zainteresowania kibiców wskazuje na pozytywną dynamikę wzrostu. Zmniejszanie dystansu do mniejszych lig europejskich będzie jednak niemożliwe bez gry w fazie grupowej europejskich rozgrywek. Z pewnością sukcesy odniesione przez polską reprezentację podczas mistrzostw Europy będą sprzyjać dobremu klimatowi wokół polskiej piłki nożnej\n– podsumowuje Marcin Animucki, wiceprezes Ekstraklasy.\n>> Czytaj również: [Ile Polacy zarobili na Euro 2016](Ile Polacy zarobili na Euro?)


O ziolo1945 - Nasz Orange\nCała społecznośćBaza wiedzyziolo1945Użytkownicy anuluj\nostatnia aktywność: 17-05-2017 15:16\nPosty (76) Polubienia (54) Rozwiązania (1)\n@Anonim rozumiem. Jednakże tak jak podałeś na samym początku w linku, do oddania telefonu do naprawy z tytułu gwarancji, proceduralnie karta gwarancyjna jest wymagana. Sprawdzę jeszcze dokładnie tą kwestię.\n@Anonim zgadza się, ale Ty mówisz o reklamacji z tytułu niezgodności towaru z umową, to jest co innego.\nCzy jest możliwość pozostanie przy starym Orange Open\nTak jak napisał @Piotrekk85. Przedłużając umowę na jednym z numerów możesz otrzymać rabat Orange Open Extra, 50% rabatu na abonament lub 100% w zależności, który plan wybierzesz. Pamiętaj jednak, że ten numer nie będzie już brany pod uwagę przy wyliczaniu [...]\nAbonament wspólny a trwająca umowa\n@Maniek173 usługi mobilne, na których naliczany jest rabat Orange Open Extra nie są brane pod uwagę przy Orange Open II. Zatem rabat Orange Open II powinieneś otrzymywać za usługi stacjonarne i Internet mobilny, czyli 20 zł. @Maniek173 wybacz, źle przeczyt [...]\nWtedy tak. Jednakże na Twoim miejscu najpierw dokonałbym cesji, a następnie przedłużyłbym Umowę na komórce. Jest tego kolejny plus. Nie będziesz płacił za utrzymanie łącza. Zakładając oczywiście, że usługi są na tym samym adresie. 🙂\n@Maniek173 zgadza się. Problem polega na tym, że na numerze gdzie masz Smart Plan LTE 85,98 zł masz już rabat 50% na abonament z tytułu posiadania usług stacjonarnych. Jak przedłużysz Umowę na Smart Plan Halo II i przejdziesz na Wspólny to wówczas rabat wł [...]


Jak rozpocząć oszczędzanie? Konto oszczędnościowe i lokata terminowa.\nJak rozpocząć oszczędzanie? Konto oszczędnościowe i lokata terminowa.\nOszczędzanie to trudna sztuka i nie każdemu się to udaje. Jednak nie należy się tym zbyt przejmować, bank może nam zaproponować kilka możliwości, które możemy wykorzystać, jeśli chcemy oszczędzać. Wśród tych możliwości jest lokata terminowa bądź konto oszczędnościowe. Są to dobre sposoby na oszczędzanie, które na pewno powinny zainteresować wszystkich, którzy chcą zachować pieniądze na czarną godzinę.\nLokata sposobem na zaciskanie pasa\nLokata terminowa (dobre oferty są tutaj) to propozycja nie dla każdego, gdyż wiąże się z mocnym zaciskaniem pasa. Niektórym może się to być nie pomyśli. Nie jest to także dobry sposób na składowanie pieniędzy w przysłowiowej skarpecie. Jeżeli już raz wpłaciliśmy pieniądze na lokatę, musimy się trzymać rygoru, jaki uzgodniliśmy z bankiem. Często przedterminowe wypłacenie pieniędzy wiąże się z finansowymi konsekwencjami. Większość lokat dysponuje stałym oprocentowaniem, które może być korzystne w przypadku spadku stóp procentowych.\nWiększa swoboda – konto oszczędnościowe\nNatomiast konto oszczędnościowe zapewni większą swobodę wpłacania i wypłacania pieniędzy, choć na częstym ich wypłacaniu możemy jedynie stracić niż zyskać. Dlatego warto nieraz niektóre decyzje podejmować z rozwagą. Z pewnością lepiej przyda się osobom, które planują częściej wpłacać pieniądze, tym samym tworząc rezerwę przygotowaną na użycie w najbardziej krytycznym momencie, kiedy pieniędzy będzie nam najbardziej brakować.\nPrzygotuj się na oszczędzanie\nOba sposoby na oszczędzenie pieniędzy są skuteczne, ale to my będziemy musieli zdecydować, który ze sposobów nada się najlepiej do naszych potrzeb. Nie każdemu może sprzyjać częste wpłacanie pieniędzy i ich jednorazowe wypłacenie na jakiś czas, niektórzy dobrze czują się, jeżeli pieniądze same się odkładają, a wtedy mogą spać spokojnie.\nNowy system transakcyjny mBanku\nMłodzieżowe konta bankowe\n1 komentarz do 'Jak rozpocząć oszczędzanie? Konto oszczędnościowe i lokata terminowa.'\nProdukt depozytowy pod nazwą konto oszczędnościowe wprowadzony został przez banki kilka lat temu. Oprocentowanie środków pieniężnych na kontach oszczędnościowych często nie ustępuje lokatom a bywa wyższe. Jednak podstawowym plusem w stosunku do lokaty jest to, że możemy z niego wypłacać środki w dowolnym czasie i nie powoduje to sankcji w postaci utraty (części) odsetek jak w przypadku zerwania lokaty. Co prawda, w większości przypadków banki oferują możliwość dokonania tylko jednej bezprowizyjnej wypłaty w miesiącu, w przypadku kolejnych, trzeba zapłacić bankowi prowizję z tego tytułu. Mimo tego, poczucie takiej (trochę iluzorycznej) swobody robi swoje. I chociaż z typowego „starego” rachunku oszczędnościowo rozliczeniowego można wypłacać pieniądze bez takich kosztów, to przecież są takie rachunki jedynie śladowo oprocentowane albo wcale. W większości przypadków dostęp do konta oszczędnościowego możliwy jest tylko za pośrednictwem internetu. Jest to wciąż dla wielu zwłaszcza starszych osób ograniczenie i dlatego pozostają przy tradycyjnych lokatach.\nDla banków nasze konta oszczędnościowe są kolejnym sposobem na pozyskanie środków przeznaczanych na udzielanie kredytów. Tym bardziej, że jak pokazała praktyka, posiadacze kont oszczędnościowych są bardziej lojalnymi klientami banków niż posiadacze tylko lokat, kiedy to po zakończeniu umowy lokaty terminowej klienci często rozglądają się za nową ofertą, w innym banku. W przypadku kont oszczędnościowych, klient pozostaje z danym bankiem na dłuższy okres czasu.\n15 Sty 15 08:50