Follow Your White Rabbit...: 2015\nGdy opuścili kościół, lunął ulewny deszcz. Był tak intensywny, że w przeciągu pół godziny ulice spłynęły wartkimi strumieniami. Lena miała wrażenie, że cały świat łączy się w żałobie z Kubą i jego rodziną. Chłopak całą mszę nie wypuszczał jej ręki, jakby bał się, że zostanie sam. Była przy nim cały czas. Odkąd stanęła w drzwiach jego mieszkania nie rozstali się nawet na chwilę. Lena była z nim w domu pogrzebowym, w kwiaciarni, w kościele i na cmentarzu. Teraz szła u jego boku, towarzysząc mu w ostatnim pożegnaniu jego mamy.\nAutor: Agata Czykierda-Grabowska o 12/28/2015 06:04:00 PM 7 komentarzy:\nDrogi były tak ośnieżone i oblodzone, że trasa do domu zajęła im prawie dwa razy więcej czasu, niż zwykle. Zaczynało zmierzchać, chociaż zegar wskazywał piętnastą czterdzieści. Karina oparta o boczną szybę, obserwowała monotonny krajobraz, gdzie na pierwszy plan wysuwały się pokryte cienką warstewką śniegu i zmarzliny opustoszałe pola. Z głośników leciała muzyka z odtwarzacza Kariny, do której Aleksander zaczynał się powoli przekonywać. W tej chwili leciała płyta grupy Mayday Parade. Wpadające w ucho kawałki przyjemnie rozpraszały senność i zmęczenie, w czasie trzygodzinnej podróży.\nAutor: Agata Czykierda-Grabowska o 12/22/2015 11:33:00 AM 5 komentarzy:\nWróciła, wróciła, wróciła, w jego głowie była tylko ta jedna, jedyna myśl. Wróciła. Moja Lena. Była zdyszana, spocona. Jej włosy wysuwały się z luźnego koka i opadał pasmami na ramiona. Jej policzki były zaczerwienione od wiatru i chłodnego powietrza. Rozchyliła usta, wpatrując się w niego smutnymi oczami.\nJak w transie otworzył szerzej drzwi, zapraszając ją tym gestem do środka. Dziewczyna przekroczyła powoli próg jego mieszania, dzierżąc w rękach torbę podróżną. Chciał ją od niej przejąć, albo przynajmniej coś powiedzieć, ale nic nie przychodziło mu do głowy.\nAutor: Agata Czykierda-Grabowska o 12/17/2015 08:24:00 PM 12 komentarzy:\nAutor: Agata Czykierda-Grabowska o 12/15/2015 10:05:00 PM 13 komentarzy:\n– Zjemy coś przed wyjściem? – zapytała Agnieszka, jedna z jej współlokatorek.\n– Nie jestem głodna – odpowiedziała Lena, zaparzając zieloną herbatę.\nDziewczyna zmierzyła ją wzrokiem i pokręciła niezadowolona głową, aż jej ciemne włosy związane w koński ogon zatańczyły wokół twarzy.\n– Lena, w ogóle nie jesz. Martwię się o ciebie. Źle się czujesz? – zapytała z troską i podsunęła jej pod nos talerz z dwoma kanapkami.\nAutor: Agata Czykierda-Grabowska o 12/14/2015 10:29:00 PM 11 komentarzy:\nAutor: Agata Czykierda-Grabowska o 12/10/2015 09:08:00 PM 20 komentarzy:\nWybiła czwarta nad ranem i ostatni goście, w tym Kuba i jego towarzyszka, zbierali się waśnie do domu. Chłopak był bardzo zmęczony, ledwie stał na nogach. Arletta wprost przeciwnie – tryskała dziwną, nienaturalną o tej porze energią.\nZamówili taksówkę, pożegnali się z Łukaszem i Magdą, a następnie wyszli na zewnątrz. Kuba udał, że czegoś zapomniał i poprosił dziewczynę, żeby na niego zaczekała. Wśród garstki weselnych niedobitków wypatrzył zieloną sukienkę i jej piękną właścicielkę. Spotkali się z Leną spojrzeniami i wymienili niewerbalne sygnały, które wyćwiczyli do perfekcji podczas tego wesela. Kuba podniósł do góry telefon i szybko wystukał:\nOdwiozę ją do domu i przyjadę po Ciebie. Pozbądź się tej kuli u nogi.\nAutor: Agata Czykierda-Grabowska o 12/07/2015 09:36:00 PM 16 komentarzy:\nAutor: Agata Czykierda-Grabowska o 12/04/2015 10:56:00 AM 17 komentarzy:\nKościół, tłum, ceremonia, jej zielona sukienka. Młodzi, życzenia, rosół, jej zielona sukienka. Pierwszy toast, głośny śmiech, jej zielona sukienka. Kuba nie potrafił skupić na niczym uwagi. Nieważne, co robił i co się działo dookoła, kątem oka zawsze szukał pięknej zielonej sukienki.\nKiedy zobaczył Lenę, serce omal nie wyskoczyło mu z piersi. Piękna długa suknia opinała jej piersi i talię, a potem opadała w dół zwiewnymi kaskadami. Nie zakrywała tych gładkich smukłych ramion, które są takie miękkie w dotyku. Odkrywała wystające kości obojczyka, po których Kuba uwielbiał wodzić ustami.\nJej piękne długie włosy splecione zostały w misterny warkocz, który biegł wokół głowy. Zapach tych włosów Kuba mógłby rozpoznać wśród miliona innych zapachów. Tak bardzo wgryzła mu się w serce, że nie widział i nie słyszał innych kobiet. Mógłby znaleźć się na bezludnej wyspie z tysiącem pięknych dziewczyn, a i tak tęskniłby tylko za nią.\nTak bardzo był nią omotany.\nAutor: Agata Czykierda-Grabowska o 12/02/2015 01:02:00 AM 24 komentarze:\nLena kończyła właśnie makijaż. Była prawie gotowa na ten wyjątkowy dzień. Łukasz zapewne też skończył się już szykować i Lena postanowiła raz jeszcze życzyć mu powodzenia.\nZapukała do drzwi jego pokoju i kiedy usłyszała ciche „proszę” zajrzała do środka. Zastała go siedzącego na łóżku, z rękoma ułożonymi na kolanach. Dziewczyna zmarszczyła brwi na ten widok.\n– Co się dzieje? Jakieś wątpliwości? Atak paniki? – podsunęła żartobliwie. – Wiesz, że to ostatnia szansa na zmianę decyzji – puściła do niego oko.\nŁukasz uśmiechnął się pod nosem i pokręcił głową. Wstał z łóżka i zaczął się niespokojnie przechadzać po pokoju.\nAutor: Agata Czykierda-Grabowska o 11/29/2015 07:49:00 PM 16 komentarzy:\nKuba siedział przy stole i obracał w dłoniach niewielki kartonik. Otwierał go i zamykał. Treść znał już na pamięć. Miłosne wyznanie, wygrawerowane złotymi literami mógłby wyrecytować bez zająknięcia.\nZaproszenie otrzymał jeszcze przed wypadkiem. Szczerze mówiąc bardzo chciałby uniknąć tego wesela, bo wprost nienawidził takich imprez. Wiedział jednak, że będzie musiał się tam zjawić, choćby na chwilę. Łukasz przez wiele lat był jego najlepszym przyjacielem. Nawet, jeśli to nie było już aktualne, tamten czas Kuba bardzo dobrze pamiętał i równie dobrze go wspominał.\nAutor: Agata Czykierda-Grabowska o 11/26/2015 02:25:00 PM 17 komentarzy:\nSpokojny oddech Kuby był dla niej niczym kołysanka. Leżała z głową opartą na jego piersi i wsłuchiwała się w spokojne oddechy i równomierne bicie serca. Było jej dobrze, ciepło i przytulnie. Przed Kubą nigdy nie zdarzyło jej się spędzić nocy w jednym łóżku z mężczyzną. Często o tym myślała, a nawet skrycie o tym marzyła, ale nigdy, nawet w najdzikszych fantazjach nie sądziła, że to będzie takie przyjemne.\nKuba obejmował ją ramieniem i nawet jeśli było jej trochę za gorąco, to i tak nie zmieniłaby tej pozycji. To, co przeżywała z nim za każdym razem, nie dało się opisać słowami. Czuła się jak Alicja w krainie czarów, która nie wie, co ją spotka za najbliższym zakrętem. Czy za każdym razem seks smakuje tak samo? Czy z każdym innym mężczyzną będzie tak samo?\nAutor: Agata Czykierda-Grabowska o 11/21/2015 06:13:00 PM 28 komentarzy:\nAutor: Agata Czykierda-Grabowska o 11/17/2015 03:24:00 PM 24 komentarze:\nAutor: Agata Czykierda-Grabowska o 11/13/2015 02:25:00 PM 33 komentarze:\nAutor: Agata Czykierda-Grabowska o 11/10/2015 11:01:00 AM 11 komentarzy:\nAutor: Agata Czykierda-Grabowska o 11/03/2015 06:02:00 PM 22 komentarze:\nAutor: Agata Czykierda-Grabowska o 11/01/2015 07:45:00 PM 17 komentarzy:\n– Niech pan się nie rusza – usłyszał spokojny, ale zdecydowany głos mężczyzny, który zawisł nad nim z piłą z niewielkim okrągłym ostrzem.\nŁatwo mówić, pomyślał, ale posłuchał polecenia, bo nie chciał przy procesie usuwania gipsu stracić także jaj. Lekarz rozpoczął nacinanie gipsu tuż pod pachwiną, i na chwilę Jakub zastygł w miejscu, nie próbując nawet oddychać. Kiedy wiertło zeszło niżej, wypuścił głośno powietrze.\nDwadzieścia minut później był już wolny. Wolny, jak ptak i górska kozica. Noga wciąż go bolała i zgodnie z ostrzeżeniami lekarza miało tak pozostać przez kilka następnych tygodni, dlatego będzie potrzebował ćwiczeń i rehabilitacji, ale nic to jednak nie znaczyło w obliczu tej nieposkromionej wolności, którą właśnie odzyskał.\nAutor: Agata Czykierda-Grabowska o 10/29/2015 11:25:00 PM 12 komentarzy:\nJego słowa odbiły się od jej głowy i uleciały w powietrze. Tak jak działo się to za każdym razem, gdy jej dotykał, opuściły ją wszelkie przemyślenia i wątpliwości. Jedyne, co ją w tej chwili interesowało to jego usta i język, którymi wprowadzał ją w stan nieważkości. Była wtedy gotowa zrobić wszystko, o co by ją tylko poprosił.\nKuba obejmując ją ciasno w pasie wsunął dłonie pod jej bluzkę. Sunął nimi w górę, po jej plecach, a ona dopiero po chwili usłyszała swój własny jęk. Powinna była się zawstydzić. Powinna była odsunąć się spłoszona. Powinna…tyle rzeczy powinna była wtedy zrobić, w zamian za to zrobiła jedyną rzecz, którą naprawdę chciała zrobić.\nAutor: Agata Czykierda-Grabowska o 10/26/2015 09:10:00 PM 8 komentarzy:\nKuba nigdy nie miał duszy hazardzisty i nie lubił niepotrzebnie ryzykować. Wiązało się to z tym, że od najmłodszych lat miał niewiele. Stary rower, odkupiony od kumpla w podstawówce, o który dbał jak o największy skarb i który posłużył mu przez kilka dobrych lat. Pierwszy samochód, na który zapracował, tyrając jak wół na budowie u znajomego matki. Studia w Krakowie, na które musiał sam zarobić, zmywając gary w jakieś spelunie.\nNie. Kuba niczego nie dostawał za darmo albo w spadku. Wszystko co posiadał, zroszone było jego potem. Czy było mu z tym źle? Bynajmniej.\nAutor: Agata Czykierda-Grabowska o 10/21/2015 11:47:00 PM 24 komentarze:\nAutor: Agata Czykierda-Grabowska o 10/19/2015 08:03:00 PM 21 komentarzy:\nAutor: Agata Czykierda-Grabowska o 10/17/2015 08:27:00 PM 14 komentarzy:\nCałą drogę rozmawiali tak naprawdę o niczym. Bardzo zgrabnie omijali wieczór, gdy doszło do bójki z Kubą. Lena próbowała całą swoja uwagę skupić na uwiedzeniu Pawła. Miała jedynie nadzieję, że nie skompromituje się całkowicie, ponieważ nie wiedziała, jak się do tego profesjonalnie zabrać.\nUsiedli przy stoliku w pizzerii stylizowanej na dziki zachód…Tak, tradycja przede wszystkim. Lena czekała, aż nawiedzi ją znajome mrowienie w całym ciele, które zwiastowało niemożliwe do opanowania pożądanie. Czekała, gdy złożyli zamówienie. Czekała, gdy ładna kelnerka postawiła przed nimi drewniana tacę z plackiem.\nZjedli całą pizzę, wypili po butelce piwa, a ona wciąż czekała.\nAutor: Agata Czykierda-Grabowska o 10/15/2015 08:34:00 PM 16 komentarzy:\nNoc nie mogła trwać dłużej, a słońce chyba jeszcze nigdy nie wstawało tak powoli. Kuba nie potrafił się skupić na niczym, a Bóg jeden wiedział, jak mało rzeczy walczyło w tym miejscu o jego uwagę. Jego przykuta do wyciągu noga ciążyła mu dziś dziesięciokrotnie. Próbował powściągać tę swoją niecierpliwość i ekscytację, ale na nic to się zdało. Jak miał poskromić swoje serce, które było tak bezwolne, jak łopocąca flaga na wietrze?\nCzuł pod skórą, że znowu się sparzy i tym razem do kości, ale nawet ta świadomość w niczym nie pomagała. Tęsknił za nią. Jak miał z tym walczyć?\nPo śniadaniu, które ledwie w siebie wcisnął, odwrócił się (na tyle na ile pozwolił mu wyciąg) w stronę drzwi i nie odrywał od nich oczu. Po godzinie poczuł skurcz w szyi. Pokręcił nią kilka razy, żeby odgonić sztywność i ponownie wlepił oczy w to samo miejsce, tak jakby mógł przegapić jej przyjście.\nZamknął na chwilę oczy, żeby odpocząć i kiedy je otworzył w drzwiach stała Gosia Uśmiechnęła się nieśmiało, czekając na jego reakcję. Kuba rozdziawił ze zdziwienia usta, ale szybko się opanował, żeby nie dać po sobie poznać, jak bardzo jej wizyta go zaskoczyła. Nie widział i nie słyszał od niej od tego strasznego wieczora, kiedy narobił tego bałaganu. Po tym jak się zachował, nie powinien być zdziwiony, gdyby już nigdy więcej się do niego nie odezwała.\n– Mogę? – zapytała niepewnie, wciąż stojąc w przejściu.\n– Jasne – uśmiechnął się do niej raźnie.\nGosia podeszła bliżej i niepewnie przysiadła na krześle, stojącym przy łóżku. Rękoma przytrzymała swoją krótką, niebieską sukienkę. Mimo upału, miała rozpuszczone włosy, które co chwile odrzucała na ramiona. Gosia była ładna, miła i dobra. Była wszystkim, czego mógł pragnąć facet. Dlaczego on nie mógł pragnąć właśnie jej, tak jak pragnął dziewczyny, która go nie chciała? Dlaczego życie musiało być tak posrane i niesprawiedliwe?\n– Jak się czujesz Kuba? – zapytała, przechylając głowę na bok.\nZawsze tak robiła, gdy była niepewna i zdenerwowana. Kuba nie chciał, żeby była przy nim zakłopotana. Byli przecież przyjaciółmi i to od dawna.\n– Dobrze Gosia – wypowiedział jej imię, żeby nie czuła się przy nim tak nieswojo. – Najgorsze mam chyba za sobą – dodał.\n– To dobrze – wypuściła powoli powietrze, które najwyraźniej długo wstrzymywała. – Martwiłam się o ciebie – powiedziała z delikatnym uśmiechem, a w jej ciemnych oczach zobaczył szczerą troskę.\n– Dzięki – spuścił wzrok. – Przepraszam – powiedział pospiesznie. – Za tamto i … za wszystko – tym razem to on wypuścił powietrze z płuc i przetarł dłonią twarz.\n– Przestań Kuba – powiedziała stanowczo. – Nie przyszłam tu po przeprosiny czy twoją skruchę – odrzuciła włosy stanowczym i energicznym ruchem ręki. – Mogłeś umrzeć. Jakie to wszystko ma znaczenie – pociągnęła nosem, a w jej oczach pojawiły się łzy. – To była też moja wina. Wiedziałam, że nie chciałeś niczego więcej, ale sądziłam, że jeśli dam ci czas to…to może… – zaśmiała się smuto. – Ale to tak nie działa i nie mam do ciebie o to pretensji. Chcę żebyśmy nadal byli przyjaciółmi.\n– Ja też – odpowiedział, dotykając jej dłoni, którą trzymała na kolanie.\nW tym samym momencie przy drzwiach zrobił się ruch i Kuba odwrócił w tamtą stronę głowę, napotykając zielone spłoszone oczy. Lena obrzuciła ich szybkim spojrzeniem, zatrzymując je dłużej na ich złączonych dłoniach i otworzyła delikatnie usta.\n– Przepraszam. Przyjdę później – powiedział, odwracając się już do wyjścia.\n– Zaczekaj! – nie zamierzał tego, ale jego głos przeszedł w krzyk, co zbudziło nawet śpiącego twardo staruszka, z którym dzielił salę.\nLena zatrzymała się w miejscu i odwróciła na pięcie. Kuba wypuścił delikatnie rękę Gosi, której nie chciał za nić świecie urazić, ani znowu ranić, ale nie mógł postąpić inaczej. Nie chciał, żeby Lena odebrała ich zażyłość w niewłaściwy sposób. Znowu.\n– Gosiu – zwrócił się do niej. – To Lena. Lena, to Gosia – zrobił to samo, zwracając się do Leny.\nObie dziewczyny uśmiechnęły się do siebie, wymieniając „cześć”.\n– Jesteś siostrą Łukasza? – zapytała Gosia, po czym dodała: – Chodziliśmy razem do jednej klasy. Słyszałam, że się żeni.\nKuba ze zdenerwowaniem obserwował interakcję między dziewczynami. W przeciwieństwie do ich ostatniego spotkania, Gosia nie wyglądała na zazdrosną, czy zranioną. Może na trochę smutną, chociaż próbowała to zatuszować beztroskim tonem głosu.\n– Tak. Pod koniec lata. Wieść się szybko roznosi – Lena uśmiechnęła się, pogłębiając dołki w policzkach.\n– Uroki małego miasta, no i szok spowodowany tym, że taki playboy chce się wreszcie ustatkować – mrugnęła do niej.\n– No, to chyba przede wszystkim – Lena zaśmiała się, podchodząc bliżej do jego łóżka i siadając na nim, jakby robiła to milion razy wcześniej. – Aż tak bardzo się puszczał? – zapytała konspiracyjnie ściszając głos i patrząc na zmianę to na Gosię to na niego.\nWidząc ten do końca świadomy, ale swobodny gest, kiedy przysiadła na jego łóżku, Kuba poczuł jak jego serce niebezpiecznie przyspiesza.\nGosia przyglądała się im uważnie. Czuł jej wzrok na sobie, nawet jeśli na nią nie patrzył. Wiedział, co zobaczyła. Nawet nie próbował ukrywać tego, co czuł i jak wiele znaczyła dla niego obecność tej dziewczyny.\n– Strasznie – Gosia mrugnęła żartobliwie do Leny. – A tak na serio, to nie słuchaj wszystkiego, co opowiadają ludzie. To przede wszystkim zazdrość – powiedziała, uśmiechając się do Leny, po czym podniosła się szybko z krzesła – Słuchajcie, pójdę już.\nLena wstała nagle, jakby zdała sobie sprawę, że zrobiła coś nie tak. Zaczerwieniła się i zaczęła nerwowo skubać swój warkocz.\n– To ja przyszłam nie w porę. Zostań. Przyjdę potem – powiedziała ostatnie zdanie, zwracając się do niego i zaczęła zbierać swoje rzeczy.\nNie odchodź, pomyślał, nie chcąc wypowiadać tego na głos. Cieszył się z obecności Gośki, ale to nie jej potrzebował i nie za nią tęsknił.\n– Nie – zaprzeczyła szybko Gosia. – I tak muszę już iść. Chciałam tylko sprawdzić jak się czujesz – ostatnie zdanie skierowała w jego stronę. – Cieszę się, że…żyjesz Kuba i że dochodzisz do siebie – uśmiechnęła się i nachyliła się nad nim, żeby cmoknąć go w policzek.\nKuba cały zesztywniał na myśl o tym, że Lena to widzi, nawet jeśli to był całkiem niewinny i platoniczny buziak. Zerknął szybko w jej stronę, a ona dyskretnie odwróciła się do nich plecami i zaczęła gmerać w telefonie.\n– Cześć, miło było cię poznać – Gosia zwróciła się do Leny, lekko dotykając jej ramienia.\nRaz jeszcze uśmiechnęła się do niego i wyszła z sali, zostawiając ich samych.\n– Kuba, naprawdę nie chciałam wam przeszkodzić – odezwała się natychmiast, znowu przysiadając na jego łóżku.\nSwoje pakunki położyła na krześle obok i patrzyła na niego przepraszającym wzrokiem.\n– Ale w niczym nam nie przeszkodziłaś – zapewnił ją od razu. – Gosia chciała po prostu sprawdzić jak się miewam – zamilkł, rozważając czy powinien być z nią do końca szczery, a że niedomówienia i półprawdy były główną przyczyną ich nieporozumienia, zdecydował się powiedzieć prawdę. – Nie widziałem jej od tamtego dnia, kiedy ty i ja…kiedy się pokłóciliśmy.\nLena milczała przez chwilę, wciąż bawiąc się swoim warkoczem, który ciężko leżał na jej ramieniu.\n– Nie musisz się przede mną tłumaczyć. Przecież to wasza sprawa – powiedziała cicho, spoglądając mu w oczy.\n– Nie tłumaczę się. Po prostu mówię prawdę, bo nie chcę, żeby znowu doszło do jakichkolwiek nieporozumień, bo ktoś coś sobie sam dopowiedział – odpowiedział stanowczo. – Byliśmy i jesteśmy z Gosią tylko przyjaciółmi i chociaż…– wziął głęboki wdech. – I chociaż pozwoliliśmy, żeby niektóre sprawy zaszły za daleko, nie byliśmy nikim więcej – potarł zdrową ręką po karku. – W każdym razie nic nas już prócz przyjaźni nie łączy – po chwili dodał: – Przyjaźni bez dodatkowych…bonusów.\nLenna uśmiechnęła się pod nosem jednym kącikiem ust.\n– Co się cieszysz? – zapytał, też się uśmiechając.\n– Nic – wstała nagle z jego łóżka, na co poczuł rozczarowanie. – Przyniosłam ci trochę książek i odtwarzacz mp3 – zaczęła wypakowywać wspomniane rzeczy w bawełnianej torby na zakupy. – Chciałam ci też przynieść coś do jedzenia, ale nie wiem czy nie jesteś na jakiejś diecie, czy coś – wzruszyła ramionami.\nKuba przyglądał się jej chwilę, czując jak coś ściska go za serce. Była dla niego taka dobra, chociaż on potraktował ją okropnie. Troszczyła się o niego bardziej, niż jego rodzona matka.\nChwycił ją za rękę i tak jak zrobił to wczoraj, splótł ich palce razem, ciesząc się tą namiastką bliskości. Lena nie odsunęła się i nie próbowała wyrwać swojej dłoni, i chociaż Kuba próbował z całych sił nie dawać się tej zwodniczej nadziei, która nie robiła nic, tylko dawała mu po łbie, nie mógł jej powstrzymać.\n– Dziękuję. Nie musisz tego wszystkiego robić – powiedział łagodnie. – Nie miej wyrzutów sumienia – pogłaskał swoim kciukiem jej kciuk. – To, co się między nami wydarzyło, to była przede wszystkim moja wina, ale jeśli mamy być przyjaciółmi, to powinniśmy po prostu zacząć od początku, bez żalu i pretensji – uśmiechnął się do niej.\n– A więc chcesz spróbować? – zapytała, chcąc się upewnić.\n– Tak, chcę – powiedział zdecydowanie. – Poza tym byliśmy nimi kiedyś, więc powinno nam się to znowu udać. Myślę, że już zaczęliśmy nimi być.\nJej twarz rozpromienił ciepły uśmiech. Wysunęła dłoń z jego uścisku, żeby ułożyć przyniesione książki i odtwarzacz na jego stoliku.\n– Wiesz, zawsze myślałam, że tolerujesz mnie tylko przez wzgląd na Łukasza – uśmiechnęła się. – Zawsze traktowaliście mnie z góry, tak jak przystało na starszego brata i jego kumpla – dodała, uśmiechając się szerzej.\nKuba też się uśmiechnął, ale nie skomentował tego. Nie bardzo wiedział, jak miałby na to odpowiedzieć. Przecież wyznał jej, że był w niej zakochany odkąd tylko ją zobaczył, czym jednocześnie wyjaśnił swoje zachowanie, kiedy byli jeszcze dzieciakami.\nLena zauważywszy, że nie zamierzał pociągnąć tematu okrążyła łóżko i usiadła na krześle, które kilka chwil wcześniej zajmowała Gosia. Kuba nie mógł powstrzymać w myślach porównania obu dziewczyn. Obie równie atrakcyjne, chociaż zupełnie różne. Kuba zawsze wybierał na swoje dziewczyny i jednorazowe podboje ciemnowłose i ciemnookie kobiety. Te wybory były wynikiem jego podświadomych pragnień, których na początku nie rozumiał, a których sens dotarł do niego po czasie. Zrozumiał wówczas, że unikanie kobiet, które chociaż trochę przypominają Lenę jest sposobem na zapomnienie. Nie chciał żadnego substytutu, żadnej podróbki, ani zastępstwa, ponieważ nikt nie mógł zastąpić oryginału.\nLena milczała przez chwilę razem z nim, kiedy odpłynął myślami, przyglądając się jej drobnej sylwetce.\n– Mogę cię o coś zapytać? – zapytała nagle, wyrywając go z zamyślenia.\n– Jasne – odpowiedział bez wahania.\n– Pamiętasz coś z wypadku? – zapytała niepewnie. – Jak to się w ogóle stało?\nKuba pokręcił przecząco głową. Niczego nie pamiętał. Ostatnia rzecz, jaka świta mu w głowie z tamtego feralnego dnia, to ranek, gdy zbiera się do pracy, a potem już tylko kompletna czarna dziura. Tego dnia miał spotkanie z potencjalnym klientem w sąsiednim mieście. Z opowieści świadków i raportu policyjnego wiedział, że do wypadku doszło, ponieważ kierowca TIR-a nie wyrobił się przy wyprzedzaniu i jadąc na czoło nadjeżdżającego samochodu zjechał na pobocze, strącając go z drogi. Kuba miał ponoć dużo szczęścia, bo jego samochód przeleciał pomiędzy dwoma drzewami i zatrzymał się na dachu tuż przy skraju lasu. Szczęście to według Kuby nie najlepsze określenie położenia, w jakim się aktualnie znajdował, ale rzeczywiście, mogło się to dla niego skończyć o wiele gorzej.\n– Pamiętam jedno – dodał niepewnie, zastanawiając się czy robi dobrze, ale postanowił niczego przed nią nie ukrywać. – Pamiętam ciebie – spojrzał w jej oczy, które zwężała teraz w zastanowieniu.\n– Jak to? – zapytała po chwili.\n– Kiedy przywieźli mnie do szpitala na chwilę odzyskałem przytomność – powiedział i na to wspomnienie zadrżał. – Otworzyłem oczy i zobaczyłem…ciebie – uśmiechnął się.\nWidział tę scenę raz po raz. Kiedy się ocknął był na noszach i nie mógł się poruszyć. Bolało go wszystko, nie mógł mówić, bo na twarzy miał założona maskę tlenową. Nie wiedział, co się dzieje, był przerażony, a wtedy otworzył oczy i zobaczył ją. W jednej chwili poczuł spokój i ciszę, która go otoczyła. Lena uśmiechnęła się do niego, dotknęła jego ręki i powiedziała, że wszystko będzie dobrze. Próbował ją zawołać, ale nie mógł wydobyć z siebie głosu, i po kilku sekundach stracił ponownie przytomność.\n– Mnie? – zapytała tym samym, niedowierzającym głosem.\nKuba opowiedział jej, co wydarzyło się w szpitalu zaraz po przybyciu na oddział ratunkowy i zaciekawiony obserwował jej reakcję. Lena oblała się rumieńcem i przygryzła dolną wargę, wpatrując się w swoje dłonie.\n– Przepraszam, jeśli to, co powiedziałem wprawiło cię w zakłopotanie – dodał szybko, przeczesując swoje już zbyt długie włosy. – Nie o to mi chodziło – dodał już ciszej, niepewny jej reakcji.\nW tym samym momencie Lena uśmiechnęła się i wciąż lekko niepewna wzięła jedną z książek w rękę i zaczęła się nią bawić.\n– To wyjaśnia pewną sprawę – powiedziała tajemniczo.\n– Jaką sprawę? – zapytał od razu.\n– Kiedy rozmawiałam z Kamilem na izbie przyjęć, zaraz po tym jak cię przywieźli, zapytał mnie, czy jesteśmy razem – przełknęła głośno ślinę. – Pomyślał tak, bo wołałeś mnie, kiedy się ocknąłeś – wzruszyła ramionami, wpatrując się w swoje dłonie, którymi wertowała teraz książkę.\nKuba milczał przez chwilę, przypatrując się fruwającym szybko kartkom. Przetrawiał właśnie informację o obecności Leny w szpitalu w dniu wypadku. Naprawdę tam była. Jak się dowiedziała? Przyszła tam z własnej woli, czy była tam przez przypadek na przykład z Łukaszem?\n– Byłaś w szpitalu, kiedy mnie przywieziono? – odezwał się wreszcie.\nDziewczyna lekko spłoszona zaczęła niespokojnie tarmosić okładkę, biednej zmaltretowanej książki.\n– Tak, usłyszałam od Magdy, że Łukasz pojechał do szpitala z ojcem, żeby dowiedzieć się o … tobie i pojechałam za nimi – mówiła cicho, próbując zabrzmieć neutralnie, jakby mówiła o zakupach.\nJakub uśmiechnął się szeroko.\n– Martwiłaś się o mnie? – zapytał kokieteryjnie.\nLena, słysząc ten ton w jego głosie trzepnęła go dłonią w zdrowe ramie.\n– No, co? – zaczął się z nią droczyć. – Przyznaj się, że umierałaś z niepokoju o mnie i martwiłaś się, że już nigdy mnie nie zobaczysz – uśmiechnął się jeszcze szerzej.\nLena zamiast się roześmiać spoważniała nagle, a Kuba poczuł się głupio, żartując z jej uczuć. Musiała mieć olbrzymie wyrzuty sumienia, po tym jak się rozstali. Na tyle ją już znał.\n– Przepraszam – powiedział, głaszcząc ją po ręku.\n– Naprawdę się o ciebie bałam – podniosła na niego oczy. – Nawet nie wiesz, jak się cieszę, że nic ci nie jest – dodała i podniosła rękę, żeby dotknąć jego policzka, ale ta zawisła w powietrzu i po chwili, zawstydzona, cofnęła ją szybko.\nKuba miał ochotę chwycić jej dłoń i przytknąć ją sobie do twarzy, tam gdzie było jej miejsce, ale w porę się opanował. Przeczesał włosy i wypuścił głośno powietrze.\n– Dzięki – odpowiedział, uciekając od niej wzrokiem.\n– Nie musisz mi za to dziękować – odpowiedziała natychmiast, odrzucając na ramię złoty warkocz.\nW tej samej chwili przy wejściu usłyszeli kroki i oboje zwrócili się w tamtym kierunku. W drzwiach pojawił się Kamil, który na ich widok zatrzymał się w miejscu i obrzucił ich zaciekawionym i lekko rozbawionym spojrzeniem.\n– Cześć – przywitał się z nimi. – Mogę przyjść później – dodał od razu.\n– No coś ty. Wchodź – odezwała się Lena, wstając z krzesła. – Ja…sobie już pójdę – powiedziała niepewnie.\n– Nie – powiedzieli jednocześnie Kamil i Kuba.\n– Zostań – dodał Jakub i chwycił Lenę za rękę, żeby mu nie uciekła.\nByła jak nieufne zwierzę, które przy byle szeleście liści ucieka w popłochu. Kuba zdecydował, że nie pozwoli jej już uciekać. Jeśli będzie trzeba, to zatrzyma ją siłą. Nie da jej odejść.\nDziewczyna usiadła na powrót na krześle i dopiero wtedy Kuba odważył się wypuścić jej dłoń ze swojego mocnego uścisku.\n– Co tam dla mnie masz? – zapytał brata, który usiadł na stołku, po drugiej stronie łóżka.\n– To, o co mnie prosiłeś wczoraj. Alkohol i narkotyki – odpowiedział Kamil, kładąc na podłodze niewielką torbę sportową. – Ale widzę, że masz zajebistą opiekę, niepotrzebnie się fatygowałem – puścił oko do Leny, która pokręciła głową, uśmiechając się jednym kącikiem ust.\nKuba mógłby cały dzień na nią patrzeć. Jak się uśmiecha na milion różnych sposobów, jak mruży oczy, zastanawiając się nad czymś usilnie, jak bawi się swoim warkoczem i jak się rumieni, gdy czymś się zawstydzi. Mógłby bez końca na nią patrzeć. Po prostu patrzeć…\n– Słuchasz mnie? – dobiegło go zza ramienia.\n– He? – stęknął nieprzytomnie, wracając wzrokiem w miejsce, gdzie siedział jego brat.\n– Pytam, czy przynieść ci coś ze sklepu szpitalnego, bo idę po wodę – zapytał, wymawiając powoli i wyraźnie każdy wyraz.\n– Nie – odchrząknął. – Niczego nie chcę – dodał głośniej.\nSzczeniak tylko pokręcił z politowaniem głową i wyszedł śmiejąc się z niego w głos.\n– Gówniarz – wysyczał, odprowadzając go wzrokiem.\nLena zaciskała mocno usta, próbując się nie śmiać. Kuba wywrócił oczami i opadł ciężko na poduszkę, która zjechała pod jego plecy. Zanim wykonał jakikolwiek ruch, żeby ją poprawić, dziewczyna rzuciła się mu na pomoc. Nachyliła się tak blisko, że gdyby poruszył się o centymetr, dotknąłby ustami jej szyi. Wyciągnęła spod jego pleców poduszkę i wysunęła ją wyżej. Podczas tej czynności, dotknęła dłonią jego twarzy. Ten przypadkowy fizyczny kontakt przyspieszył bicie jego serca i zwolnił czas. Lena powolnymi ruchami odsunęła się, pozostawiając swój słodki zapach i ciepło.\n– Nie ma sprawy – odpowiedziała, delikatnie się czerwieniąc.\nPotwierdziła tym tylko, że nie tylko on to poczuł.\n– Jakie masz plany na dziś? – zapytał, żeby przerwać tę cudowną, ale też krępującą chwilę.\nLena westchnęła głośno, wykrzywiając twarz w grymasie zniesmaczenia.\n– Wybieram z Magdą jakieś serwetki, czy obrusy, nie wiem – dodała wciąż się krzywiąc, a gdy usłyszała jego szczere rozbawienie, dodała pospiesznie. – Możesz się śmiać, ale gdybyś przez kilka godzin wybierał kwiaty do bukietu, które i tak po jednym dniu padną trupem, to byś inaczej reagował – wzniosła oczy do góry. – Bóg mi świadkiem, że się staram, ale mam dość tych ich przygotowań – zawyła.\n– Przede mną nie musisz się tłumaczyć – zapewnił wciąż rozbawiony. – Rozumiem. Zastanawiam się tylko jak sobie z tym radzi Łukasz.\n– Nie wiem – wzruszyła ramionami. – Chyba dobrze.\nSpuściła smutne oczy. Ten gest bardzo go zdumiał.\n– Chyba? – dopytał.\n– Nie widujemy się za często – przyznała cicho. – A od dnia, w którym się pokłóciliśmy, ledwie ze sobą rozmawiamy.\n– Czy to było wtedy…przed moją bójką z Pawłem? – chciał się upewnić.\nPrzytaknęła skinieniem głowy. Kuba poczuł straszne wyrzuty sumienia, bo to była jego wina. Opowiedział Łukaszowi o tym, co wydarzyło, kiedy Lena zobaczyła go z tamtą dziewczyną. Wydawało mu się, że od momentu tego zdarzenia minęły miesiące, a nie zaledwie trzy tygodnie. Nie miał pojęcia, że przez ten cały czas Łukasz i Lena są ze sobą skonfliktowani.\n– Ale to nie twoja wina – zapewniła szybko, gdy zorientowała się, w jakim kierunku pobiegły jego myśli. – To sprawa między mną a nim i nie ma z tobą nic wspólnego.\nKuba już otwierał usta, żeby zaprzeczyć, ale wrócił Kamil i nie chciał przy nim roztrząsać tej sprawy. Wiedział jednak, że nie może tak tego zostawić. Był przyczyną ich nieporozumienia, bo Łukasz wstawił się za nim i to były tego konsekwencje.\nPo półgodzinie Lena zaczęła się zbierać już wyjścia, ponieważ umówiła się Magdą. Za każdym razem, gdy się rozstawali, Kuba miał wrażenie, że już się nigdy nie zobaczą, dlatego chłonął każde jej słowo i gest, jak rozbitek kroplę wody na pustyni.\nTo była chyba jego osobista powypadkowa trauma.\nGdy został sam z bratem, Kamil przygryzł wargę i szturchnął go w kolano…w to kolano na wyciągu. Kuba zasyczał z bólu i trzepnął go zagipsowaną ręką w głowę.\n– Aaał – zawył Kamil. – Sorry, zapomniałem – dodał przepraszająco, ale jego skrucha nie trwała zbyt długo, bo po chwili na jego twarzy pojawił się chytry wyraz twarzy : – Ej, wy z Leną…to jak tam idą sprawy?\nKuba spojrzał na niego spode łba, ale długo tak nie wytrzymał i wziął głęboki oddech.\n– Nie to co myślisz, ale jest lepiej, niż było – powiedział, nie wdając się w szczegóły.\nI tak za dużo mu powiedział, kiedy był w stanie nieważkości. Suma summarum wyszło mu to na dobre, bo Lena zbliżyła się do Kamila. Ten z kolei zbliżył się do Leny i delikatnie naprowadzał ją na właściwy kurs…na kurs w jego kierunku. Była to pocieszająca myśl, aczkolwiek znając Kamila, obawiał się, że chłopak może więcej namieszać, niż pomóc.\nJakub wiedział, że obłaskawienie Leny nie będzie takie proste, jak wydaje się jego bratu. To będzie skomplikowana i bardzo delikatna operacja.\nW tej chwili zależało mu na wytrwaniu w tej ich przyjaźni, nawet jeśli to będzie najtrudniejsze zadanie w jego życiu. Nie zamierzał się tak łatwo poddawać. Już raz popełnił błąd, dlatego teraz niezależnie od tego, co się wydarzy, nie podda się, ponieważ to było jego życie. Jedno, jedyne i chciał przez nie przejść, jako szczęśliwy człowiek, albo taki, który przynajmniej próbował być szczęśliwy.\n– Myślę, że będzie tylko lepiej, Kuba – powiedział unosząc rękę, żeby go znowu szturchnąć w kolano, ale w porę się powstrzymał i zawisł z nią w powietrzu. – To genialna dziewczyna i jeśli ty dasz dupy…to ja się koło niej zakręcę – dodał, szczerząc się jak debil.\n– Jakbyś jeszcze miał jakieś szanse, gówniarzu – skwitował bez zastanowienia. – I dupy to ty możesz dać…ale swojemu kolesiowi Mariuszowi – zakończył, parskając śmiechem.\nTym razem Kamil się nie powstrzymał i znowu szturchnął go w to nieszczęsne kolano.\n– Kamil, do ciężkiej cholery! – zasyczał z bólu. – Idź już, bo mi zaraz narobisz większych szkód, niż wypadek.\n– Taa, co ty byś beze mnie zrobił połamańcu – zaśmiał się Kamil. – A przepraszam, zapomniałem o twojej pięknej pielęgniarce – puścił do niego oko. – Hmm nie wiem, czy się dziś z nią nie umówię…na kawę.\nKuba zmierzył go wzrokiem, od którego Kamil przestał się uśmiechać.\n– Przecież jaja sobie robię – zapewnił. – Nigdy bym ci czegoś takiego nie zrobił. I na pewno dobrze o tym wiesz – dodał całkiem poważnie.\nKuba wiedział o tym i nigdy by go o coś podobnego nie posądził, ale na samą myśl, że ktoś mógłby mu ją zabrać, dostawał ataku niepohamowanej zazdrości. To tyle, jeśli chodziło o odpowiedź na pytanie: Co by było, gdyby Lena znalazła sobie faceta…\n– Przecież wiem, idioto – uśmiechnął się, chcąc obrócić to w żart.\n– Dobra. Spadam – przeczesał włosy rękoma i wstał ze stołka. – Jakby ci coś było trzeba, daj znać – poinformował i był już przy drzwiach, kiedy zatrzymał się nagle i odwrócił w jego stronę. – Kuba, będzie dobrze. Widzę, że jej na tobie zależy, nawet jeśli sama nie jest jeszcze tego świadoma – po tych słowach, schował ręce w kieszeniach dżinsów i pospiesznie wyszedł z jego sali tortur, zostawiając go z kotłowaniną myśli, których w żaden sposób nie potrafił poukładać w głowie.\nKoniec sierpnia okazał się wyjątkowo upalny. Temperatura oscylowała wokół trzydziestu stopni i nie wyglądało na to, że zamierza w najbliższym czasie znacząco opaść. Jedynie wieczór łaskawie przynosił wytchnienie od skwaru i potu.\nLena czuła podekscytowanie i zdenerwowanie na myśl o jutrzejszym dniu. Niemal każdego dnia przez trzy tygodnie przemierzała dobrze znaną trasę, biegnącą przez park, a następnie niewielkie osiedle, przez które docierała do szpitala miejskiego. Każdego dnia, przekraczając główną bramę wejściową czuła jak jej serce zaczyna drżeć. Z całych sił próbowała to usprawiedliwiać przeróżnymi wymówkami, ale żadna z nich nie była na tyle wiarygodna, żeby mogła ją zadowolić.\nAutor: Agata Czykierda-Grabowska o 10/13/2015 03:08:00 PM 20 komentarzy:\nSłońce wciąż wisiało bardzo wysoko, chociaż zegar wskazywał już siedemnastą. Lena niespiesznym spacerem zbliżała się do domu. Z każdym krokiem jej nogi stawały się coraz cięższe. Wizja spojrzenia w twarz mamie, która wracała dziś z turnusu była dla niej prawie nie do przejścia.\nLena przeżyła tyle nieprzespanych nocy i tyle pełnych wyrzutów sumienia dni. Musiała stoczyć ze sobą tyle bitew i po co to wszystko? Po co to wszystko, skoro ona o wszystkim wiedziała i przeszła nad tym do porządku dziennego? Ona zapomniała i wybaczyła, a Lenie pozostał żal i nienawiść, które czuła również w jej imieniu. Jak mogła jej to zrobić?\nCzuła się zdradzona i oszukana i to przez najbliższe osoby. Czy był na świecie człowiek, któremu mogłaby w pełni zaufać?\nWeszła po cichu do domu, chcąc odwlec jak najdłużej moment spotkania. Pomimo tego, że tęskniła za mamą, nie chciała jeszcze się z nią konfrontować. Zdjęła bezszelestnie sandały i była już prawie na schodach, gdy usłyszała swoje imię. Odwróciła się powoli, naprawiając wyraz twarzy.\n– Cześć mamo – powiedziała, nie siląc się na entuzjazm; była już zmęczona ciągłym udawaniem – Jak minął turnus?\nMama wstała z krzesła, podeszła do niej i mocno ją objęła. Lena bezwiednie zacisnęła ramiona wokół jej pasa. Po chwili odsunęła się od niej, a mama wzięła jej twarz w dłonie.\n– Słyszałam o Kubie – powiedziała smutno. – Jak on się czuje? – zapytała po chwili.\nLena przełknęła ślinę, czując jak zbiera jej się na płacz. Nie wiedziała czy płacze nad Kubą, nad sobą, nad rodzicami, czy nad wszystkim po trochu.\n– Dochodzi do siebie – powiedziała, powstrzymując szloch.\n– Ciii – mama przytuliła ja ponownie, gładząc ją po włosach, zupełnie jak wtedy, gdy była małą dziewczynką.\nLena pozwoliła sobie na tę chwile słabości, ale zaraz wzięła się w garść. Nie chciała się rozklejać, nawet przed własną matką. Odsunęła się, ocierając policzki.\n– Przepraszam – odchrząknęła. – Za dużo wrażeń – uśmiechnęła się blado.\n– To normalne, córciu – powiedziała, odwzajemniając uśmiech. – A! Przywiozłam ci coś – podeszła do swojej torby podróżnej i przykucnęła przy niej.\nChwilę w niej pobuszowała i wyciągnęła piękną, szyfonową sukienkę. Lena wzięła ją do ręki i uśmiechnęła się. Fason nie był w jej stylu, ponieważ nie nosiła długich, prawie po samą ziemię sukienek, ale ta była tak delikatna i zwiewna, że ta długość działa tylko na jej korzyść. Sukienka miała tylko jedno szerokie ramiączko, a pas podkreślał zebrany w kilka warstw materiał.\n– Podoba ci się? Jak ją tylko zobaczyłam, pomyślałam o tobie. Jest w kolorze twoich oczu – powiedziała mama, czekając niecierpliwie na jej reakcję.\n– Jest zjawiskowa – zaśmiała się Lena. – Dziękuję – uścisnęła ją.\n– Cieszę się, że ci się podoba – rozpromieniła się.\nLena zastygła z sukienką w miejscu, przyglądając się mamie, która zaczęła chować do torby porozrzucane dookoła rzeczy. Następnie wstała z kolan i podeszła do niej, biorąc jej warkocz w rękę.\n– Co ty na to, żebyśmy zrobiły sobie wspólny wieczór. Tata z Łukaszem i Magdą pojechali na wieś do cioci Maryli, także będziemy same – powiedziała, a Lena zauważyła, że jest mama jest zdenerwowana. – Usiadłybyśmy sobie na tarasie i pogadały.\nLena przytaknęła skinieniem głowy i mocniej przycisnęła do siebie sukienkę. Wiedziała, że dziś coś się zmieni. Coś się zmieni na zawsze i nie mogła tego zatrzymać. Nie chciała tego zatrzymywać.\n– Wezmę tylko prysznic i dołączę do ciebie – uśmiechnęła się do niej, po czym zgarnęła swoją torbę i poszła na górę.\nLena podążyła za nią na górę. Znalazłszy się na korytarzu, skręciła do swojego pokoju. Przebrała się w dresowe spodnie i zwykły T-shirt. Zmyła makijaż i rozplotła warkocz, po czym ponownie związała włosy, tym razem w luźny kok na czubku głowy. Robiąc to wszystko starała się w ogóle nie myśleć, ani nie czuć. Wyszła na taras, rozsiadła się na huśtawce i podciągnęła kolana pod brodę. Objęła ramionami podkulone nogi i położyła na nich policzek.\nPo dziesięciu minutach dołączyła do niej mama, niosąc dwa kieliszki wina. Uśmiechnęła się prawie nieśmiało, kiedy Lena podniosła na nią oczy.\n– Jak to dobrze, że jesteś już pełnoletnia – mrugnęła do niej. – Mam z kim pić – wręczyła jej jeden z kieliszków.\n– Ciekawe, jak na taką deklarację zareagowałaby opieka społeczna – zażartowała.\n– Moja kochana, za stara już jesteś, żeby mi opieką społeczna grozić – odpowiedziała mama, biorąc duży łyk.\nPo odsunięciu kieliszka od ust, nagle spoważniała. Wpatrywała się w czerwone wino, które wirowało wokół ścianek.\n– Rozmawiałam z tatą – powiedziała cicho, dotykając ręką jej dłoni. – Nie mieliśmy pojęcia, że przez ten cały czas wiedziałaś, kochanie. Nie mieliśmy pojęcia – dodała, przyglądając jej się z uwagą.\n– My? – zapytała. – To ty też wiedziałaś? I co? Tak po prostu mu wybaczyłaś? – w jej głosie zabrzmiało niedowierzanie.\nNie mogła w to uwierzyć nawet teraz, gdy mama się przyznała.\n– Lena…to nie takie proste, jakby mogło się wydawać – wzięła głęboki wdech.\nLena chciała wstać i krzyknąć z frustracji w niebo na ten wyświechtany zwrot, którym w ciągu kilku tygodni uraczono ja już kilkukrotnie. Dla niej sprawa była prosta. Nie skomentowała tego jednak, ponieważ chciała w końcu poznać całą prawdę nawet, jeśli miałaby ponownie zatrząść jej światem. Teraz Lena nie miała czternastu lat i nie obawiała się tego, że to ją zmieni. Była na to zbyt silna.\n– Oświeć mnie więc – powiedziała szorstko i wzięła duży łyk z kieliszka, po czym odstawiła go na podłodze.\n– Kiedy byłaś jeszcze w gimnazjum, a Łukasz w szkole średniej, przechodziliśmy z ojcem kryzys – też odstawiła swój kieliszek. – Odsunęliśmy się od siebie.\nWidziała, jak bardzo jej matka była skrępowana i zdenerwowana, ale Lena nie pozwoliła sobie na współczucie. Nie chciała się rozpraszać.\nMama zaczesała do góry swoje blond włosy, a potem przerzuciła je na jeden bok.\n– Poznałam wtedy kogoś w pracy – podniosła na nią niepewnie oczy. – Miałam romans, Lena – zrobiła pauzę, czekając na jej reakcję, ale się nie doczekała, bo i co Lena miała na to powiedzieć. – Tato dowiedział się o tym i chyba nie muszę ci mówić, jak się wtedy poczuł – zamilkła na chwilę, spoglądając ze wstydem na swoje kolana. – W każdym razie, to co wtedy zobaczyłaś, to była pewnego rodzaju…– wzruszyła ramionami – Nie wiem…zemsta, kara. Nieważne. Ważne, że ty nigdy nie powinnaś czegoś takiego widzieć i jest mi z tego powodu strasznie przykro – po chwili pokręciła głową, jakby chciała odgonić złe wspomnienia. – W każdym razie, wybaczyłam tacie. Tata wybaczył mi. A wiesz dlaczego? – zapytała niespodziewanie.\nLena nie odpowiedziała, nie była w stanie mówić. Mama nie czekała długo na jej reakcję, tylko kontynuowała dalej.\n– Bo po mimo tych wszystkich głupich błędów wciąż się kochamy.\n– Nie pomyślałaś, że może tu chodzi o to, że tak wam jest wygodniej – stwierdziła chłodno. – Może nie chcieliście tego całego gówna z rozwodem, i tak jest po prostu wygodniej – dokończyła.\nLena zaczynała podejrzewać, że nie zna i nigdy nie znała swoich własnych rodziców, którzy okazują się być jakimiś obcymi ludźmi.\n– To nie tak i dobrze o tym wiesz – odpowiedziała zdecydowanie. – To nie tak, Lena – powtórzyła – Mimo wszystko nam wciąż na sobie zależy. Gdyby tak nie było, dlaczego moja zdrada tak bardzo zabolałaby twojego ojca, a to, co on zrobił w odwecie, było dla mnie jak cios? – złapała się bezwiednie za pierś.\nKażda zdrada boli mamo, nawet ludzi, których już nie kochamy. Pomyślała, ale nie powiedziała tego na głos. Co dobrego by z tego przyszło?\nNastała między nimi chwila ciszy, którą obie bały się przerwać. Lena nie bardzo wiedziała, co ma na to wszystko powiedzieć. Nie rozumiała tego i ledwie była w stanie przetworzyć te wszystkie informacje w głowie, a już tym bardziej komentować je, czy wydawać wyroki. Zawsze uważała ich małżeństwo za udane i szczęśliwe, ale nawet to było tylko iluzją.\nMama, jakby czytając jej w myślach, chwyciła ją za ręce ze łzami w oczach.\n– Jesteśmy tylko ludźmi kochanie. Jesteśmy waszymi rodzicami, ale wciąż tylko ludźmi. Nie powinnam cię mieszać w to wszystko, ale nie mogę pozwolić, żebyś nienawidziła ojca, który nie umie sobie poradzić z twoim odrzuceniem. Zawsze byłaś jego kochaną córeczką i oczkiem w głowie. Jeśli masz kogoś nienawidzić, to… – załkała, ale nie wypuściła jej rąk. – Ja wiem, że jesteś taką idealistką i perfekcjonistką. Jesteś idealna i chcesz, żeby świat wokół ciebie był taki sam kochanie, ale…rzadko tak bywa.\nLena pokręciła głową, czując jak z jej oczu lecą łzy. Nie była idealna. Nigdy taka nie była. Nie chciała taka być.\n– Nie możesz budować swojego życia i podejmować decyzji na podstawie tego…na podstawie naszych błędów – wzięła jej twarz w obie dłonie. – Nie zamykaj się na ludzi i uczucia, nawet na te najmniej idealne, bo właśnie te są najpiękniejsze i najtrwalsze – uśmiechnęła się przez łzy. – Otwórz swoje serce i nawet, jeśli zostaniesz zraniona, to świat się nie skończy. Obiecuję ci. Słońce znowu wstanie, a w nocy zaświecą gwiazdy, a ty znowu będziesz mogła kogoś pokochać. Najgorsze, co możesz zrobić, to odpychać ludzi, którym na tobie zależy i nie pozwolić na to, żeby ktoś ciebie pokochał.\nLena rozszlochała się tak mocno, że nie potrafiła zapanować na drżeniem całego ciała. Mama przyciągnęła ją do siebie i przytuliła mocno, pozwalając płakać jak małemu dziecku, które oczyszcza swoje serce z trosk i bólu.\nNastała noc, a wraz z nią obudziły się wszystkie koszmary, które dręczyły ją przez tyle lat. Lena wpatrywała się nieprzytomnie w sufit, próbując odgonić te upiory, ale na nic to się zdało. Wstała z łóżka i przystanęła przy oknie, wychodzącym na las. Otworzyła je szeroko i dużymi haustami wdychała świeże nocne powietrze. Chłodny wiatr rozwiewał jej włosy, robiąc z nich trudne do ogarnięcia kłębowisko, ale w ogóle się tym nie przejmowała. Zamknęła oczy i pozwoliła na to, żeby schładzał jej rozpaloną twarz i wyciszał skołatane myśli.\nW tym samym momencie usłyszała dźwięk przychodzącej wiadomości. Sięgnęła po telefon i odczytała ją bez chwili zwłoki. Na wyświetlaczu pojawił się obcy numer, ale Lena od razu wiedziała, od kogo była ta wiadomość.\nDzięki za dzisiejszy dzień. Czekam na ciebie jutro…tylko musisz zapanować nad swoimi perwersyjnymi zapędami ;) p.s. mam nadzieję, że cię nie obudziłem. Kuba.\nUśmiechnęła się, wciąż wpatrując się w SMS-a. Usiadła na łóżku i podciągnęła nogi do brody.\nJej myśli pofrunęły do tych chwil, które spędzili razem z Kubą. To, co zapowiadało się na katastrofę, zmieniło się w zabawny i mile spędzony czas. Nawet nie zauważyła, jak szybko minęły jej cztery godziny i jak bardzo chciała zostać z nim dłużej. Pragnęła sprawić, żeby poczuł się jeszcze lepiej. Chciała widzieć jego uśmiech i iskry w tych ciemnych, przepastnych oczach, które nie odstępowały jej nawet na chwilę. Czuła je na sobie, jakby to był dotyk.\nKuba nawet nie miał pojęcia jak blisko trafił, mówiąc o jej perwersyjnych zapędach. Jak totalna psychopatka najpierw fantazjowała o jego mokrym od potu ciele, a potem obwąchiwała go, niczym kocica w rui.\nBoże, przetarła dłonią twarz. Jak to dobrze, że ludzie nie potrafią czytać sobie w myślach. Kuba uznałby ją za wariatkę.\nSkąd wzięło się w niej takie pragnienie? Nie miała pojęcia. Pewnie z tego, że tak długo obywała się bez seksu, a Kuba był bardzo atrakcyjny. Lena skończyła niedawno dwadzieścia jeden lat, ale nigdy tego nie robiła i nie z braku chętnych, a z powodu własnych zasad, których tak uparcie się trzymała. Powinna to zmienić. Nie może spędzić całego życia w celibacie. To, że nie była gotowa na związek, nie oznaczało, że musi pozostać dziewicą orleańską. Seks nie był równoważny z miłością, więc nie powinna tego ze sobą łączyć. Jej brat, ba, jej własni rodzice nie mieli z tym żadnego problemu. Pomyślała gorzko.\nRozmowa z mamą wstrząsnęła nią. Nie chodziło tylko o to, co jej wyznała, ale przede wszystkim o to, co powiedziała potem. Przejrzała ją na wylot. Zobaczyła w niej wszystko, co chciała ukryć – małą, przerażoną dziewczynkę, która tak boi się odrzucenia, że woli udawać swoje życie. Woli udawać, że nikogo nie potrzebuje i wcale nie jest samotna. W jej ustach wszystko, co sobie wmawiała przez tyle lat wydało się takie trywialne i niedojrzałe, że poczuła autentyczny wstyd. Może taka właśnie jestem i może nigdy się już nie zmienię, pomyślała smutno. Teraz nie mogła zrzucać winy na ojca, matkę, czy ich problemy w małżeństwie. Była dorosła, znała prawdę, musi sama zadecydować, czy dalej chce tak żyć, czy spróbuje otworzyć się na kogoś. Czy będzie w stanie komuś zaufać? Czy pozwoli komuś zbliżyć się do siebie na tyle blisko, że nie odstraszy go swoimi lękami? Czy ktoś taki w ogóle istniał?\nDzięki tej rozmowie zrozumiała też coś innego. Od tej chwili nienawiść do ojca była niesprawiedliwa. Od tej chwili powinna nienawidzić ich oboje, ale patrząc w niebieskie oczy mamy, widząc jej łzy, jej zdenerwowanie i skruchę, nie mogła tego z siebie wykrzesać. Nie chciała gardzić kolejną osobą, którą kochała. Skoro Lena nie była w stanie znienawidzić matki, musiała spróbować przestać nienawidzić ojca. Może nawet mu wybaczyć?\nWzięła głęboki oddech, wciąż trzymając telefon w ręku.\nNie śpię, bo próbuję zapanować nad moimi perwersyjnymi zapędami, żeby cię nie molestować w dniu jutrzejszym ;)\nWysłała i uśmiechnęła się. Tylko w połowie żartowała, pisząc tego SMS-a. Musi się wziąć w garść, nie może go obwąchiwać i obmacywać jak psycholka. Nie daj Boże Kuba odbierze to w niewłaściwy sposób, a nie chciała dawać mu więcej fałszywych nadziei. Muszą popracować nad przyjaźnią, jeśli w ogóle ma coś z tego wyjść. Lubiła go, martwiła i troszczyła się o niego. Chciała jego dobra. To chyba właściwe uczucia, jeśli w grę wchodziła przyjaźń? Tylko tu nie chodziło o nią, tu chodziło o niego. Wyznał, że ją kocha, jak mogli przejść nad tym do porządku dziennego i udawać, że mogą być tylko przyjaciółmi? Mimo wszystko pozwoliła Kubie zadecydować, bo tylko on jeden wiedział, czy temu podoła. Sama też chciała spróbować, ponieważ była mu to winna i dlatego, że…po prostu tego chciała.\nZ myśli wyrwał ją kolejny SMS, którego odczytała natychmiast.\nJutrzejszy dzień zapowiada się zatem ciekawieJ Do zobaczenia. Kolorowych snów.\nAutor: Agata Czykierda-Grabowska o 10/10/2015 05:59:00 PM 10 komentarzy:


Halloween już straszy inwestorów - Biznes w INTERIA.PL\nPROGNOZY: Halloween już straszy inwestorów\nPoniedziałek, 20 września 2010 (06:00)\nJesień tuż-tuż. Inwestorom serce drży coraz mocniej. Powód? Wrzesień i październik to statystycznie najgorsze miesiące na rynkach akcji. Upodobały je sobie krachy i kryzysy.\nWrzesień i październik to statystycznie najgorsze miesiące na giełdzie /AFP\nZaczęło się. Za oceanem, jak co roku o tej porze, rynek zalewają różnego typu analizy i raporty o zatrważających wręcz tytułach. Przypominają inwestorom o bardzo złej sławie dwóch sąsiadujących ze sobą miesięcy - września i października. Chodzi o popularny zwłaszcza na Zachodzie tzw. efekt Halloween.\nWrześniowy minus procentowy\nTrzeba zauważyć, że powakacyjne miesiące sumiennie zapracowały sobie na złowieszczy wizerunek. Wystarczy chociażby rzut oka na statystykę. Za oceanem wyliczono, że wrzesień uszczupla z reguły portfele amerykańskich inwestorów średnio o 1 proc. Co ciekawe, to jedyny miesiąc w roku, podczas którego statystycznie rzecz biorąc inwestorzy giełdowi tracą pieniądze (pozostałe miesiące są z reguły na plusie). I nie można tego tłumaczyć tylko tym, że fundusze emerytalne czy hedgingowe robią ostatnie, podatkowe porządki przed zbliżającym się końcem roku.\nByć może statystyka prezentowała się inaczej, gdyby nie liczne kryzysy i krachy, które nadzwyczaj polubiły depresyjną jesień. Warto przypomnieć chociażby "czarny" październik na Wall Street z 1929 roku, czy jeszcze gorszy październikowy krach z 1987 roku. No i oczywiście 2008 rok, kiedy to wrześniowy upadek globalnego banku inwestycyjnego Lehman Brothers zamroził światowe rynki kredytowe i doprowadził do ogólnoświatowej recesji. Niektórzy wspominają jeszcze atak terrorystyczny z 11 września 2001 roku, najgorszy miesiąc Wielkiej Depresji (we wrześniu 1931 roku Dow Jones spadł o 30 proc.), a nawet wielki krach z 1873 roku. A to wcale nie koniec wyliczanki.\nNa GPW, która z niemal z 90-procentowym podobieństwem podąża za giełdowymi indeksami zachodnimi, statystyki też sugerują właścicielom akcji przejście jesienią na wyższy poziom bezpieczeństwa. Fala przeceny w USA potrafi w mgnieniu oka przelewa się bowiem przez cały świat. W pamięci niektórych inwestorów zapadł m.in. kryzys rosyjski z 1998 roku. Zaczął się on co prawda w sierpniu, ale potężne żniwo zbierał przez dwa kolejne miesiące. WIG20 zanurkował wtedy o 46 proc. Dokładnie rok później doszło do tąpnięcia naszego indeksu blue chipów o 21 proc. To było już "tylko" echo wydarzeń z 1998 r.\n~bu-ba - 20.09.2010 (21:44)\n~bac - 20.09.2010 (21:38)\ni jeszcze jedno, rynek zawsze się myli.\n~kowalski - 20.09.2010 (16:48)\nzacznie sie ruch na północ który potrwa do maja 2011 r. A w maju: "Sell in May and go away" /sprzedaj w maju i spadaj/.\n~RICO - 20.09.2010 (10:11)\nDość łowienia łatwych zysków przez kryzysogenne banki.Dość ogłupiania narodów przez polityczne skorumpowane gremia ! Świat musi powrócić do normalnego życia gospodarczego,gdzie etyka ma swoje znaczenie !


Wrzesień na sporotowo\nSaltic ze 100% odnawialną energią Kobido - masaż młodości Rezerwuj bezpośrednio i zyskaj więcej Sucha skóra - jakie kosmetyki i zabiegi nawilżą Twoją skórę Jesienne menu restauracji Natura Zabiegi na ciało w SPA hotelu Saltic Jesienne animacje dla najmłodszych Zabiegi na twarz w SPA hotelu Saltic. Wybierz swoje ulubione! Boże Narodzenie nad morzem. Najlepsze pomysły na alternatywne święta! 5 pomysłów na wakacje poza sezonem. Wybierzesz SPA nad morzem, city break, czy wycieczkę w góry? Rodzinna wyprawa nad morze – poznaj kilka argumentów na „tak!” Wspomnienia wakacji 2021 Jak opóźnić proces starzenia się skóry? Przewodnik po najciekawszych miejscach okolicy Romantyczny weekend w SPA nad morzem Letnie koncerty w Salticu Program animacji na sezon LATO2021 Szef Kuchni poleca, czyli propozycje z najnowszej karty Restauracji Natura Smart Saltic, czyli nowy standard komunikacji z Gośćmi Peeling w SPA nad morzem - doskonały sposób na gładką skórę na wiosnę Podano do stołu Zasady funkcjonowania hotelu Wielki Marcowy Comeback Bo jedzenie jest zbyt dobre, aby je marnować Specjalny rabat dla MEDYKA Wczasy nad morzem poza sezonem Święta w domu? Postaw na najsmaczniejszy catering od Natury! Podaruj pobyt w prezencie Black Week w Salticu, czyli 20% ekstra dla Ciebie! Saltic Pet Program - zabierz zwierzaka na wakacje Menu To Go by Natura #rezerwacjabezryzyka Jak wybrać odpowiedni hotel przyjazny dzieciom? Rodzinne ferie w nadmorskim stylu - program atrakcji Regionalne inspiracje restauracji Natura Listopadowe animacje dla najmłodszych Jesienne zabiegi, których potrzebuje Twoja skóra Pierwsze urodziny Saltic & zakończenie lata Wakacje najlepsze pod słońcem Wyjątkowy Dzień Kobiet w hotelu Saltic Morsowanie w Hotelu Saltic Resort & SPA! Salticowe Animacje w nadmorskim stylu! FESTIWAL SŁODYCZY HAVANA NIGHT!\nW Salticu stawiamy na aktywny wypoczynek. Spędź z nami przedłużone wakacje we wrześniu i korzystaj z bogatego programu zajęć sportowych.\nWrzesień w Salticu zapowiada się niezwykle atrakcyjnie. Wakacje po sezonie to wciąż dużo słońca, ale znacznie więcej ciszy i spokoju. Wakacje po sezonie w stylu #salticvibes to wciąż mnóstwo atrakcji, ale jeszcze więcej atywnego wypoczynku. Zapraszamy na zajęcia pięć razy w tygodniu, od poniedziałku do piątku. Będziemy organizować wycieczki z kijkami Nordic Walking, prowadzić wieczorne zajęcia na basnie z aqua aerobicu oraz poranny streching. Ogromna moc pozytywnej, nadmorskiej energii gwarantowana!


sobota 19-01-13, czytany: 8633 razy, autor: Rain Dog\nrosie huntington-whiteley rosie huntington whiteley bielizna marks&spencer\nRosie Huntington-whiteley / Marks&Spencer Niektórzy uważają, że Rosie Huntington-Whiteley jest zbyt szczupła, jak na modelkę reklamującą bieliznę. Kiedy jednak patrzymy na efekt sesji modelki dla marki Marks&Spencer, nie mamy wątpliwości, że jest to właściwa dziewczyna na właściwym miejscu.\nRosie promuje właśnie wiosenną kolekcję marki. Data premiery nie jest przypadkowa - choć do wiosny mamy jeszcze trochę czasu, wkrótce będziemy świętować Walentynki - okazję idealną na prezenty takie, jakie reklamuje Huntington.\nModelka pozuje w uroczych, seksownych kompletach, koszulkach nocnych i szlafrokach. Króluje róż w wielu odcieniach. Bielizna jest subtelna i kobieca, a Rosie wydaje się być stworzona do tej sesji.


Acerto wisząca lampa do jadalni Alta - Acerto\n» Acerto wisząca lampa do jadalni Alta\nMyśląc o oświetleniu, nieuchronnie wraca się do podstawowego źródła światła, jakim jest żarówka. Nie ma znaczenia, że współczesne źródła światła LED nie mają już w sobie żarników, nadal nazywamy je żarówkami.\nGruszkowaty kształt żarówkowej bańki nieustannie cieszy się popularnością, a w nowoczesnych wnętrzach wykańczanych industrialnie królują proste oprawy wiszące z pojedynczą żarówką na końcu bez jakiegokolwiek klosza.\nProjektanci Acerto poszli o krok dalej i wychodząc od klasycznej żarówki zaprojektowali lampy wiszące ALTA. Pojedyncza Alta to duża (15 cm średnicy) żarówka o szklanej bańce z efektem 3D. Za inspirację służyły tutaj klasyczne modele żarówek, dlatego ALTA dobrze sprawdzi się w pomieszczeniach o bardziej surowym wystroju, industrialnych, nowoczesnych i skandynawskich.\nWewnątrz szklanej bańki zmieści się pojedyncze źródło światła o mocy do 40W, dlatego korzystając ze źródeł LED można bez obaw oświetlić nawet średniej wielkości pomieszczenia lub swobodnie tworzyć oświetlenie akcentowe. Maksymalna wysokość lampy to 140 cm, długość zwisu można swobodnie regulować.\nKod produktu AC-ALTA-1E27-CH\nWysokość maksymalna (mm) 1400mm


Radusz - zapomniana wieś - Geocaching Opencaching Polska\nRadusz - zapomniana wieś - OP38AB\nRadusz wieś której nie ma już\nCzas: 4:00 h Długość trasy: 20.00 km\nData ukrycia: 21-06-2011\nSkrzynka rekomendowana przez: malyluk\nRadusz – leśniczówka i osada leśna  w Polsce położona w województwie wielkopolskim, w powiecie międzychodzkim, w gminie Międzychód, leżąca 4 km na wschód od Sowiej Góry, 6 km na północ od Mokrzca- wsi sołeckiej. W latach 1975-1998 miejscowość położona przynależała do województwa gorzowskiego\nLeśniczówka (mająca około 100 lat) jest jedyną pamiątką po dawnej największej w Puszczy Noteckiej wsi, której centrum znajdowało się 2 km na południe od leśniczówki.\nRadusz pierwszą z założonych na prawie olęderskim. Zasiedliło ją w 1700 roku 20 rodzin z Dolnego Śląska, których zadaniem było karczowanie lasu i osuszanie mokradeł.\nW latach 30. XX w. wieś leżała po polskiej stronie, blisko granicy z Niemcami. Żyło tu 360 rodzin, w tym 27 polskich. Mieszkańcy zajmowali się głównie rolnictwem. Mimo niezbyt urodzajnych gleb wieś należała do bogatych, ponieważ średnia wielkość gospodarstw wynosiła aż 80 ha. Znajdowała się tu szkoła, kościół ewangelicki, w którym odbywały się także msze katolickie, młyn, trzy karczmy i dwa cmentarze. Drogi w tej puszczańskiej wsi utwardzono cegłami. Działał w niej również polski teatr amatorski. Polacy zajęli w Raduszu miejsca opuszczone przez niemieckich mieszkańców, którzy po 1919 r. nie chcieli przyjąć polskiego obywatelstwa i musieli przenieść się do Niemiec.\nW ramach restrykcji wobec polskiej społeczności i dla poszerzenia terenów łowieckich dla hitlerowskich dostojników, już w 1940 roku wysiedlili część mieszkańców, a dwa lata później wyburzyli 42 domy. Niemcy otrzymali gospodarstwa na ziemiach polskich. Polaków wywieziono na roboty przymusowe do Rzeszy.\nPuste zabudowania przetrwały do początku lat 50. ubiegłego wieku. Cegła z rozbieranych domów Radusza została wykorzystana na budowach w Międzychodzie i odległej Warszawie. Nieliczne zabudowania, które były w najlepszym stanie, pełnią dzisiaj rolę leśniczówek. Śladem po zagrodach są zdziczałe drzewa owocowe, resztki fundamentów budynków, zasypane studnie i pamięć tych, którzy się tam urodzili.\npodana odległość to trasa od i do Międzychodu\n1. FTF+ brelok\nSkrzyneczka jest ukryta w fundamentach widocznych na zdjęciach, zasłonięta warstwą cegieł i płytą betonową.\nWpisy do logu: 29x 0x 0x 1x Wszystkie wpisy Galeria


Organizacja imprez od evyap | Evyap\nOrganizacja imprez od evyap — No Comments\nJesteśmy młodym, utalentowanym oraz kreatywnym zespołem. Naszą największą pasją jest praca z dziećmi oraz powodowanie na ich twarzach najszczerszych uśmiechów. Z tego też względu postanowiliśmy wspólnie zawodowo zająć się właśnie działalnością, jaka polega na wykorzystywaniu naszych zdolności i doświadczenia w taki sposób, by dzieci mogły czerpać z niej korzyści. Bardzo wierzymy, że człowiek jest oraz działa po coś, dla kogoś. Dlatego też za każdym razem ze swojej strony dokładamy wszelkich starań, by dzieci były uśmiechnięte oraz by pozytywnie zapamiętały zabawę z nami jak najdłużej. Zapewniamy czystą, wartościową oraz pozbawioną przemocy rozrywkę oraz gry oraz zabawy, jakich celem jest stymulowanie rozwoju dzieci. Naszą specjalizacją jest oczywiście organizowanie każdego typu imprez dla dzieci. Za każdym razem maksymalnie angażujemy się w naszą działalność, potrafimy nawiązać rzeczywiście doskonały kontakt z nimi oraz w pracy stale jesteśmy radośni i uśmiechnięci. Mamy już niezwykle dużo lat doświadczenia, jeśli idzie o organizowanie tego typu zabaw. Jednocześnie wierzymy, że natura dziecka jest niezmienna od lat. Wierzymy też, że każdemu dziecku należy się podstawowe prawo do tego, by ktoś w przyjazny sposób zaczarował jego świat oraz do tego, by na jego twarzy jak najczęściej gościł szczery uśmiech. Nasze duże doświadczenie pozwala nam zawsze właściwie dobrać najwłaściwsze możliwe atrakcje, co od lat jest gwarancją naszego sukcesu oraz sprawia, że nasza pomoc jest tak często wybierana przez rodziców i instytucje. Wiemy, że jesteśmy wspaniałą drużyną do zrobienia wyjątkowej imprezy dla twojego dziecka. Odwiedź naszą stronę, by dowiedzieć się więcej o naszej działalności.\nPaintball jako sport może się pochwalić relatywnie bardzo krótką historią. Prototypy wykorzystywanego później do celów powiązanych z tym sportem broni pojawiły się w latach pięćdziesiątych dwudziestego wieku, w Stanach Zjednoczonych. Pierwotnie broń ta służyła do znakowania drzew z odległości oraz do znakowania bydła. Dopiero na początku lat osiemdziesiątych ubiegłego wieku trzej amerykańscy mężczyźni: Bob Gurnsey, Hayes Noel oraz Charles Gaines wpadli na plan zrobienia rozgrywki, wykorzystując do tego celu właśnie sprzętu przeznaczonego do znakowania bydła. Zorganizowana latem tego samego roku gra pod nazwą „Capture the flag” zyskała rozgłos poprzez nagłośnienie mediów i spotkała się ze znaczną aprobatą ze strony publiczności. W ten właśnie sposób paintball, choć pierwotnie miał inną nazwę, ruszył w świat i ciągle zdobywa jeszcze wyższą popularność. Wraz z zaistnieniem potrzeby, na rynku szybko pojawili się wytwórcy profesjonalnego, specjalnie dedykowanego do tego celu sprzętu, a także ustalono jasne zasady gry i uniwersalne wymogi dotyczące kwestii bezpieczeństwa. W taki oto sposób, zabawa stricte myśliwska przekształciła się w sport dla wielu mających przeróżne zainteresowania osób. Żeby zrealizować wszystkie wymogi dotyczące bezpieczeństwa, należy do gry używać wyłącznie sprawdzonego i niezawodnego sprzętu. Skąd uzyskać najdoskonalszej klasy sprzęt pochodzący od znanych producentów? Nasz sklep internetowy specjalizuje się oczywiście w sprzedawaniu bezpiecznych urządzeń do gry w paintball. Poznaj naszą wartościową propozycję i aktualne promocje, odwiedzając naszą stronę internetową. Tam odnajdziesz wszystko to, czego potrzebujesz.\nNa pewno wszyscy słyszeli niegdyś o paintballu, jednak nie wszyscy wiedzą co to jest paintball oraz na czym on polega. Postaramy się przybliżyć trochę to zagadnienie. Paintball jest to gatunek gry zespołowej. Polega ona na tymże, iż prowadzi się walkę przy wykorzystaniu urządzeń podobnych do broni pneumatycznej. Znajdują się w niej kulki wypełnione farbą. W okresie wystrzału kulki zostają wyrzucone z „broni” oraz trafiając przeciwnika rozpryskując się pozostawiając na ubranku bądź ochronnej masce ślad farby. Jednostka, która otrzymała kulką pozostaje wykluczona z gry. Mogą być rozmaite scenariusze takich gier, na przykład wygrana grupa musi pozyskać flagę przeciwnika, uzyskać określony cel, wyeliminować przeciwników. Takie walki odgrywają się w zamkniętym pomieszczeniu lub też na obszarze otwartym. Najczęściej spotykane są 2 rodzaje paintballów, są to speedball oraz woodsball. Pierwszy rodzaj rozgrywany jest na obszarze częściowo zamkniętym ze sztucznymi przeszkodami. W tymże typie paintballa organizowane są nawet mecze ligowe. Drugi rodzaj organizowany jest na jakiejkolwiek przestrzenni, na przykład w lesie. Osobowości z zespołów mają stroje, jakie zapewniają kamuflaż. Są one szczególnie zbliżone do ubiorów wojskowych. Jeżeli jesteście zaintrygowani taką przyjemnością zapewnić Wam ją może Fire Zone Paintball Brody. Firma ta organizuje takie gry dla wszystkich zainteresowanych. Niezwykle powszechnie zapraszana jest na przykład na zabawy firmowe jednak również coraz częściej tak panowie spędzają wieczór kawalerski, który na pewno będzie nie zapomniany dla wszystkich uczestników gry.\nMuzyka towarzyszyła ludzkości od jej najwcześniejszych początków. Była ona bliska również Neandertalczykom. Towarzyszyła ona wszystkim najistotniejszym momentom. Nadawała ton. Uświetniała wszelakiego rodzaju rytuały. Bawiła zarówno możnych, jak i ubogich. Śmiało można powiedzieć, iż jest jedną z najlepszych rzeczy, którą człowiek kiedykolwiek przechwycił od świata. Ciężko bowiem wyobrazić sobie bez niej funkcjonowanie. A już w ogóle praktycznie niemożliwe wydaje się wyobrażenie pozbawionej muzyki imprezy. Co to za zabawa, gdzie nikt nie gra i nikt nie tańczy? Ktoś dowcipny może odpowiedzieć, iż stypa. Ale nie o to tu przecież idzie. Wszyscy na zabawach pragniemy się dobrze bawić przy akompaniamencie właściwie dobranych dźwięków. Na efekcie końcowym zależy gościom, lecz jeszcze bardziej powinno zależeć organizatorom, jacy powinni dokładać wszelkich zadań, aby zaproszeni przez nich ludzie byli możliwie najbardziej usatysfakcjonowani z oferowanej im formy zabawy. Dlatego też oprócz jedzenia, należy zadbać o wystarczającą oprawę muzyczną. Puszczanie piosenek z komputera albo z wieży to naprawdę zbyt mało na pewne naprawdę wyjątkowe okazje. Jeśli czeka cię konieczność zorganizowana choćby wesela czy czegoś w stylu większej potańcówki, to wtedy należy postarać się o właściwą osobę, jaka z profesjonalnym sprzętem zorganizuje muzykę. Trzeba innymi słowy wynająć didżeja, czyli mnie. Z muzyką połączony jestem od lat, mam nawet pewne dokonania w tej kwestii. Obsłużyłem już wielką liczbę szałowych imprez. Mam niezwykle bogaty repertuar, dzięki czemu jestem w stanie odpowiedzieć na potrzeby nawet najbardziej wymagających gości. By dowiedzieć się więcej o mojej działalności, odwiedź moją stronę internetową.\nKażda, udana zabawa nie może się obejść bez minimum dwóch istotnych składników; odpowiedniej zabawy oraz odpowiednio dobranej muzyki. Zatem aby tychże dwóch elementów nie zabrakło, trzeba dopasować właściwie zawodowego oraz w pełni kompetentnego Dj-a. Taką figurą jest Kamil Nachlik. Zorganizuje on oprawę muzyczną na jakiekolwiek wydarzenie, takie jak przyjęcie, bal, potańcówka itp. Jego profesjonalizm zapewni, że dobierze utwory tak, aby którykolwiek z zaproszonych gości znalazł coś dla siebie oraz nie wyszedł z zabawy niezaspokojony lub zniesmaczony. Swoje przeżycie z popularniejszych uroczystości, świetnie przeniósł na mniejsze jak wesela. Zdolności zdobywał wśród osobistości polskiej estrady. Może się poszczycić kierowaniem wydarzeń z takimi gwiazdami jak Golec Orkiestra, Budka Suflera czy Maryla Rodowicz. Z takim ładunkiem doświadczeń na pewno mają Państwo pewność dobrej imprezy! W dodatku potrafi on również przyjąć rolę człowieka w rodzaju animatora zabaw oraz tańców czyli tzw. „wodzireja”. Jak wiadomo, zabawy na weselu to konieczna część tegoż wydarzenia, zatem jak najbardziej potrzebne są również takie umiejętności. Jak poprzednio wcześniej nadmieniłem na tegoż typu eventach liczy się świetna zabawa. No a jak się odpowiednio bawić to z uśmiechem! Zatem też korzystnym wyjściem są małe wystąpienia kabaretowe, czyli stand-up’y na jakich osobowość samodzielnie rozbawia wszystkich gości swoimi gestami, mową, a nieraz również popularnym oraz rozrywkowym ubiorem pasującym do scenki. Tutaj również doświadczenie Pan Kamil zdobył poprzez wspólne występy z gwiazdami kabaretu, takimi jak np. Cezary Pazura.\nNasza firma powstała dzięki temu, że w swojej wiedzy i posiadanym doświadczeniu związały się dwie, dotychczas działające oddzielnie, firmy, które interesują się działalnością związaną z coraz bardziej popularnym sportem, którym jest paintball, a również różnego rodzaju atrakcjami plenerowymi. Aktywność i rywalizacja na łonie natury to naszym zdaniem absolutnie najodpowiedniejszy możliwy plan na rekreację i rozrywkę. Szczególnie o tej porze roku, kiedy pogoda maksymalnie sprzyja zajmowaniu się tego rodzaju aktywnościami. Jak bowiem marne spędzanie czasu przed komputerem i wielogodzinne granie w FPSy czy wyścigi może równać się z tak istotnym przeżyciem, jak pojedynek paintballowy? Ano nie może. Porównania faktycznie nie ma. Tutaj dopiero włącza się prawdziwa adrenalina, a człowiek czuje się jak drapieżnik, jakim tak faktycznie był ciągle. Pot i łzy są warte niezapomnianych, ale w stu procentach bezpiecznych doświadczeń. Posiadany przez nas poligon w Wesołej to faktycznie niezwykły teren, który może pochwalić się faktycznie niezwykle wieloma zaletami. Poligon tenże daje niezwykle szeroki wachlarz możliwości, jeśli chodzi o organizację wszelakiego rodzaju imprez integracyjnych i tym podobnych. Zalesiony teren zapewnia niezapomniane wrażenia. Na naszej ścieżce znajduje się osiem domków, a również wraki radzieckich czołgów, okopy oraz górka z umocnieniami. Naszą podstawową dewizą jest profesjonalizm, stąd też do opieki nad organizowanymi przez nas eventami zatrudniamy samych doświadczonych zawodowców, niejednokrotnie będących specjalistami we swoich dziedzinach. Wiąże się to w sposób naturalny z tym, że najistotniejsze jest dla nas zapewnienie maksimum bezpieczeństwa naszym klientom. Poznaj nas na naszej stronie.\nNowatorskie rozwiązania oraz realizacja nieszablonowych pomysłów, tak właśnie można określić działalność Balonowej Fotki. Przede wszystkim wynika to z pasji którą zarażeni są pomysłodawcy tej firmy. Sama koncepcja jest znakomita. Dzięki temu każdy obywatel może przejść niezapomniane chwile podczas fantastycznej zabawy oraz nie tylko. W teraźniejszych okresach takie koncepcje są nawet wskazane. Pozwalają nam znakomicie się odstresować oraz oderwać od szarej rzeczywistości zwykłego bytowania. To właśnie na Podkarpaciu powstała ta idealna koncepcja, która po dziś dzień jest cały czas realizowana. Balonowa Fotka jest pierwszym tegoż rodzaju firmą, która działa w tym oczywiście rejonie. Ich podstawową specjalizacją jak już większość się domyśla jest oprawa zabaw okolicznościowych na wysokim poziomie. Jako dodatkowy atut aktywności tej właśnie firmy należy uznać robione własnoręcznie dekoracji ślubnych i animacji balonowych, które sprawiają przyjemność nie tylko najmłodszym ludziom naszego kraju. Niestandardowym wyjściem na każdego gatunku zabawę okolicznościową czy też nawet na normalne urodziny jest fotobudka. Takie coś potrafi uświetnić każdą uroczystość. Gwarantujemy każdemu uczestnikowi doskonałą zabawę, z jakiej będą fascynujące wspomnienia. Każdy spośród uczestników bowiem otrzymuje fotografię z tej imprezy. Ludzie posiadają przeróżne pomysły. To właśnie dzięki innowacyjności i pomysłom imprezowiczów powstają zachwycające zdjęcia, spośród jakich będzie nie lada ubaw. Do tegoż niewątpliwie są stworzone odpowiednie gadżety w postaci śmiesznych ubranek i przedmiotów, które tylko bogacą frajdę.\nChcesz zorganizować wyjazd integracyjny, jaki byłby wielką sprawą i to taką rzeczywiście niezapomnianą? Nie masz pomysłu, a chciałbyś aby było to coś właściwie wspaniałego? Nie wiesz na co się zdecydować oraz nie potrafisz sam skompletować sobie oferty na coś właściwie ciekawego? Spędzasz za dużo czasu na zastanawianiu się? Czas leci, i ty nie potrafisz jeszcze dokonać wyboru? Siedzisz w domu oraz marnujesz czas na myślenie o tym co wykonać, lecz wszystko to okazuje się być bezskuteczne? Nie wiesz jak zorganizować przygodę przez wielkie p? Poddajesz się? Niesłusznie. Jest tyle różnych metod. Jest tyle wspaniałych możliwości, jeśli chodzi o zorganizowanie przygody doskonałej. Potrzeba tylko umieć spośród nich dobrze wybrać. To także znaczy, że trzeba umieć dobrze poszukiwać oraz poprawiać te propozycje, które się znajdzie tak, żeby zaczynały one odpowiadać własnym potrzebom. Wszystko jest rzeczą doświadczenia, kompetencji i odpowiednich do owego kierunku umiejętności. Bez tego niestety ani rusz. Rzecz jasna nikt nie chce od nas samych, abyśmy znikąd zdobyli nagle właściwe kompetencje do przygotowywania wycieczek oraz wyjazdów integracyjnych. Oczywiście, że nie o to idzie. Istnieją bowiem ludzie, którzy z sporą ochotą zajmą się tym za nas i sprawią to tak, by wszystko było zapięte na ostatni z ostatnich guzików. Nasza ekipa jest takim oczywiście zespołem, jaki dobrze przystosowany jest do tego gatunku zadań specjalnych w terenie. Zorganizujemy dla ciebie każdy wyjazd integracyjny oraz dowolną wyprawę. Powiesz nam, czego oczekujesz, i my zorganizujemy wszystko dla ciebie tak, że będzie naprawdę doskonale. Sprawdź naszą stronę internetową oraz przekonaj się, jak wiele mamy ci do zaoferowania nawet dziś.


bielsko.info: Działki rekreacyjne pełne spalin i hałasu. Potrzebne ekrany akustyczne - Bielsko-Biała\nOgródki działkowe maja służyć rekreacji. Ciężko jednak wypoczywać, kiedy za płotem przebiega ruchliwa ulica - głośna i pełna spalin. Taka sytuacja panuje przy ulicy Cieszyńskiej. Dlatego działkowicze walczą o zamontowanie ekranów akustycznych.\nDziałki rekreacyjne pełne spalin i hałasu. Potrzebne ekrany akustyczne · fot. Google Maps\nMieszkańcy oraz przedstawiciele działkowców skarżą się na nieznośny hałas dobiegający z ulicy Cieszyńskiej. - Wydobywające się z arterii komunikacyjnej immisje w dużym stopniu utrudniają rekreacyjne korzystanie z działek, a więc ograniczają realizację funkcji dla której zostały powołane - zauważa radny Konrad Łoś, który zainteresował się problemem.\nJak dodaje, zdaniem działkowców przybliżenie ruchliwej ulicy do działek spowodowało niekontrolowany wzrost hałasu i zanieczyszczeń komunikacyjnych. Dlatego bielszczanie zaapelowali o umieszczenie na tym odcinku ulicy Cieszyńskiej ekranów akustycznych.\nJak dowiadujemy się w Ratuszu, w wydanej decyzji środowiskowej dla rozbudowy ulicy Cieszyńskiej rejon ogródków działkowych przy ulicy Nasiennej nie został wskazany ja miejskie montażu ekranów akustycznych.\n- Zgodnie z ta decyzją na Miejski Zarząd Dróg został nałożony obowiązek sporządzenia analizy porealizacyjnej w zakresie oddziaływania akustycznego. Analizę należy wykonać po upływie roku od dnia oddania drogi do użytkowania. Po jej opracowaniu zostaną podjęte decyzje w sprawie ewentualnej instalacji dodatkowych ekranów akustycznych - poinformował Przemysław Kamiński, zastępca prezydenta Bielska-Białej.


Podyskutuj o "Poczucie winy" na Forum\nPoczucie winy - stan emocjonalny powstający w sytuacji uświadomienia sobie popełnienia czynu prawnie albo moralnie niedozwolonego. Związane jest zwykle z chęcią zadośćuczynienia i poddania się karze.\nNie zawsze poczucie winy wiąże się z faktyczną winą. Nieuzasadnione poczucie winy może występować pod wpływem szoku u osób, które utraciły kogoś bliskiego w wypadku, choć nie miały na to wpływu. Ponieważ takiego zdarzenia nie można cofnąć, poczucie winy może prowadzić do depresji.\nPoczucie winy ma podłoże społeczne także poprzez powszechny wzorzec reakcji na przekraczanie obowiązujących norm. W niektórych kulturach dominuje poczucie winy (np. wśród wyznawców judaizmu), w innych podobną rolę kulturową pełni wstyd (np. w Japonii).


Kolejny pijany kierowca na drodze został zatrzymany przez mundurowych\nPo raz kolejny sygnał od świadka pozwolił na szybkie zatrzymanie pijanego kierowcy. Chwiejny krok i niebezpieczne manewry skuterem, zaniepokoiły osobę zgłaszającą. Dzięki krótkiej informacji policjanci zatrzymali 47-latka, który miał blisko 3 promile alkoholu w organizmie.\nWyraźny sprzeciw społeczny i brak aprobaty dla kierowców na „podwójnym gazie” powoduje eliminację zagrożeń w ruchu drogowym, co wpływa na bezpieczeństwo nas wszystkich.\nZdecydowana reakcja świadka pomogła zatrzymać policjantom kolejnego nietrzeźwego kierującego. Wczoraj w Ożarowicach w ręce mundurowych wpadł 47-letni pijany kierowca skutera. Nic dziwnego, że mężczyzna zwrócił uwagę osoby zgłaszającej. Mieszkaniec powiatu tarnogórskiego w wydychanym powietrzu miał blisko 3 promile alkoholu. Wyraźny sprzeciw społeczny i brak aprobaty dla kierowców na „podwójnym gazie” powoduje eliminację zagrożeń w ruchu drogowym, co wpływa na bezpieczeństwo nas wszystkich.\nDzięki wzorowej postawie obywatelskiej pijany kierowca skutera wkrótce stanie przed sądem. Mężczyźnie grozi zakaz prowadzenia pojazdów, wysoka grzywna, a nawet 2-letni pobyt w więzieniu.


Mąka kokosowa: wartości odżywcze, właściwości, zastosowanie, przepisy - MySlowianki.pl\nMąka kokosowa: wartości odżywcze, właściwości, zastosowanie, przepisy\nMaka kokosowa stanowi świetną alternatywę dla mąki pszennej oraz żytniej, ponieważ zawiera dosyć duże ilości cennego dla zdrowia błonnika, a oprócz tego nie zawiera glutenu, czyli substancji, która nie jest wskazana do spożycia przy nietolerancji glutenu.\nZ uwagi na dosyć szerokie zastosowanie oraz liczne właściwości zdrowotne po mąkę kokosową sięgają nie tylko weganie, wegetarianie oraz chorzy na celiakię, ale również wszystkie te osoby, które prowadzą zdrowy tryb życia. W jaki jednak sposób powstaje mąka kokosowa, jakie ma wartości odżywcze, jak wpływa na nasze zdrowie i w jaki sposób można wykorzystać ją w kuchni?\nCzym jest mąka kokosowa?\nMąka kokosowa to tak naprawdę produkt uboczny powstający podczas produkcji mleka oraz oleju kokosowego. Zazwyczaj ma formę drobnego proszku i odznacza się lekkim aromatem oraz posmakiem kokosa, jednak w odróżnieniu od niego nie jest zbyt słodka. Dzięki temu można wykorzystać ją zarówno podczas przygotowywania słodkich deserów, jak i wytrawnych dań.\nZ powodzeniem mąkę kokosową można zastąpić mąkę pszenną, żytnią lub kukurydzianą, biorąc jednak pod uwagę fakt, iż opisywana mąka charakteryzuje się specyficznymi wymaganiami. Z jakiego jednak kraju importujemy mąkę kokosową? Egzotycznym krajem, który może poszczycić się produkcją mąki kokosowej na szeroką skalę są Filipiny, skąd wspomniana mąka trafia nie tylko do krajów europejskich, ale również do Ameryki Północnej oraz Południowej.\nMąka kokosowa to nic innego jak wysuszone i zmielone w drobny pył płatki kokosowe pochodzące wprost z wnętrza orzecha kokosowego. W 100 g mąki znajduje się około 330 kcal i pod względem kaloryczności wypada ona dosyć korzystnie na tle pozostałych mąk, czyli mąki pszennej, kukurydzianej czy też żytniej.\nZ uwagi na fakt, iż nie zawiera glutenu, może być z powodzeniem spożywana przez osoby, które nie tolerują tego składnika. W mące kokosowej można znaleźć dosyć spore ilości błonnika, a także białko, średnio-łańcuchowe kwasy tłuszczowe, kwas foliowy, fosfor, potas oraz magnez.\nWłaściwości lecznicze mąki kokosowej\nMąka kokosowa stanowi świetną alternatywę dla innych dostępnych na rynku mąk, dlatego też warto wprowadzić ją do codziennego menu, dodając ją do wielu potraw zarówno tych słodkich, jak i słonych. Z uwagi na fakt, iż jest ona zaliczana do grona nisko-węglowodanowych mąk, to poleca się ją do spożycia wszystkim tym osobom, które zmagają się z problemem zaburzonej gospodarki cukrowej. Jak zostało wspomniane nieco wcześniej, mąka kokosowa pozbawiona jest całkowicie glutenu, dzięki czemu sprawdza się idealnie w diecie wszystkich tych osób, które mają problem z nietolerancją glutenu lub są uczulone na ten składnik. Kolejnym cennym składnikiem obecnym w mące kokosowej jest błonnik, który wspomaga walkę z nadmiarem kilogramów, dlatego też wszystkie osoby mające problem z utrzymaniem prawidłowej wagi powinny nieco bliżej zaprzyjaźnić się z opisywaną mąką. Obecny w mące kokosowej błonnik wspomaga usuwanie z organizmu zbędne produktów przemiany materii oraz toksyny, poprawiając tym samym metabolizm oraz eliminując nieprzyjemne zaparcia prowadzące do rozwoju hemoroidów. Jeśli chodzi natomiast o pozostałe właściwości produktu, to warto wiedzieć, iż mąka kokosowa:\npomaga obniżyć zbyt wysoki poziom glukozy we krwi,\nreguluje zbyt wysoki poziom złego cholesterolu we krwi, który przyczynia się do rozwoju miażdżycy oraz chorób układu sercowo-naczyniowego,\nzapobiega rozwojowi nowotworów układu pokarmowego,\nZ uwagi na fakt, iż mąka kokosowa ma delikatny posmak orzecha kokosowego i nie jest zbyt słodka, to można ją wykorzystać podczas przygotowywania nie tylko deserów, ale również wytrawnych potraw. Z uwagi na dosyć sporą zawartość błonnika mąka kokosowa podczas gotowania pochłania dosyć duże ilości wody i staje się dosyć gęsta. Podczas przygotowywania potraw z mąki kokosowej najlepiej mieszać ją z innymi mąkami. Z powodzeniem można nią zagęszczać sosy oraz zupy. Nadaje się również idealnie do wypieku ciast i ciasteczek, nisko-węglowodanowego chleba, pizzy oraz naleśników. Podczas pieczenia deserów z mąką kokosową należy jednak pamiętać o tym, aby zmieszać ją z odpowiednią ilością wody. Najlepiej używać ich w stosunku 1:1, przykładowo na 3 łyżki mąki kokosowej dodać 3 łyżki wody. Bardzo ważny jest również sposób przechowywania mąki kokosowej, dzięki czemu zbyt szybko się nie zepsuje (z uwagi na fakt, iż bardzo szybko wchłania wilgoć). W jaki jednak sposób należy ją przechowywać? Najlepiej w szczelnie zamkniętym słoiku w ciemnym i suchym miejscu.\nCzy mąkę kokosową można przygotować w domu?\nChleb bezglutenowy: przepisy, zalety oraz korzyści zdrowotne\nMąkę kokosową można bez problemu zakupić obecnie w każdym sklepie ze zdrową żywnością, jednak można ją również przygotować w domowym zaciszu. Poniżej można zapoznać się z bardzo prostym do wykonania przepisem.\n1 opakowanie wiórków kokosowych (200g),\nWiórki kokosowe należy zalać 1,2 l wody, pozostawiając je zamoczone w wodzie na całą noc. Następnego dnia wiórki z wodą należy podgrzać, przelewając następnie do blendera i miksując przez kilka minut. Powstałą masę należy przelać przez sitko lub gazę, wyciskając bardzo dokładnie miąższ. Odciśnięte wiórki należy ponownie zalać pozostałą ilością wody, ponownie miksując i przelewając przez gazę. Tak przygotowane wiórki należy następnie rozprowadzić na blaszce, susząc je w piekarniku nastawionym na 100 lub 80 stopni Celsjusza przez ok. 1,5 godziny (najlepiej z termoobiegiem), pamiętając jednak o tym, aby od czasu do czasu przemieszać wiórki. Po upływie wyznaczonego czasu wiórki należy wyjąć z piekarnika, ostudzić oraz zblendować na proszek. Tak przygotowaną mąkę kokosową można od razu wykorzystać lub przełożyć do słoika.\n1 szklanka śmietanki 36%,\n1 laska wanilii lub 1,5 łyżeczki ekstraktu waniliowego,\n2 łyżki cukru (najlepiej kokosowego),\nszczypta soli, o\nJajka należy ubić z ekstraktem waniliowym oraz śmietanką na gładką masę. W drugiej misce należy wymieszać ze sobą cukier, mąkę kokosową, sodę oraz sól. Do tak przygotowanych suchych składników należy bardzo powoli dolewać przygotowaną wcześniej mokrą mieszankę, mieszając całość bardzo dokładnie. Na rozgrzaną patelnię należy wylać odrobinę oleju, smażąc następnie na niej naleśnikowe placuszki (o wybranej grubości). Ciasto należy smażyć z jednej i drugiej strony przez kilka minut tak, aby się nie przypaliło. Przygotowane w ten sposób naleśniki można podawać z owocami, bitą śmietaną lub słodkim sosem.


Brązowa tarcza dla naszego Liceum, 2 miejsce w województwie w Rankingu Szkół Olimpijskich\nUtworzono: czwartek, 28 styczeń 2021 22:44\nMiesięcznik „Perspektywy” opublikował najnowszy ranking najlepszych szkół ponadpodstawowych w kraju i w poszczególnych województwach.\nWysoką notę w OLIMPIADACH PRZEDMIOTOWYCH - 48 miejsce w Polsce w Rankingu Olimpijskim, 2 miejsce w województwie lubuskim\nLICEUM - 16 miejsce wśród Liceów Ogólnokształcących województwa lubuskiego (brązowa tarcza)\nRanking Perspektyw to jeden z najważniejszych rankingów edukacyjnych. Wynik, jaki szkoła osiągnęła, nie tylko podnosi jej prestiż, ale przede wszystkim jest ważnym kryterium i wskazówką dla kandydatów i ich rodziców, którzy stają przed wyborem szkoły średniej.\nWszystkich zainteresowanych szkołą zapraszamy do odwiedzania naszej strony internetowej, profilu na facebook-u oraz do nauki w ZSOiE.\nUtworzono: czwartek, 07 styczeń 2021 17:06\nMiło nam poinformować, iż uczennice naszej szkoły, Marcelina Wojciechowska z klasy 3a Liceum Ogólnokształcącego oraz Malwina Kołodziej z klasy 2ip Technikum Informatycznego otrzymały stypendium Prezesa Rady Ministrów. Przyznawane jest ono co roku uczniom szkół ponadgimnazjalnych, którzy w swojej szkole otrzymali promocję z wyróżnieniem i uzyskali przy tym najwyższą średnią ocen lub wykazali szczególne uzdolnienia w co najmniej jednej dziedzinie wiedzy, uzyskując w niej najwyższe wyniki, a w pozostałych dziedzinach wyniki co najmniej dobre.\nSerdecznie gratulujemy Marcelinie i Malwinie i życzymy dalszych sukcesów naukowych!\nUtworzono: czwartek, 28 styczeń 2021 22:39\nSzymon Grochowski z klasy 3a, Klaudia Szczerbata z klasy 1b oraz Małgorzata Radzion z klasy 2dp zakwalifikowali się do etapu okręgowego XXXVI Olimpiady Wiedzy Ekologicznej. Opiekunem merytorycznym wyżej wymienionych uczniów jest Pani Gabriela Fiedler. Życzymy powodzenia w ekologicznych zmaganiach!\nNasi w czołówce Mikroprofesora\nUtworzono: piątek, 29 styczeń 2021 17:39\nZ radością informujemy, że Malwina Kołodziej z klasy 2ip zajęła 7 miejsce, a Szymon Grochowski z klasy 3a, 8 miejsce w XV Ogólnopolskim Konkursie Interdyscyplinarnym MIKROPROFESOR. W XV edycji wzięło udział kilkuset uczestników. Konkurs składał się z dwóch etapów. W pierwszym etapie składającym się z czterech testów wiedzy (łącznie 160 pytań) należało odpowiedzieć na pytania z zakresu filozofii, informatyki, fizyki, historii XX wieku, historii sztuki i grafiki komputerowej, muzyki, matematyki, wiedzy o Skandynawii oraz życia i działalności ks. prof. Józefa Tischnera (patrona konkursu). Jak widzicie nasi uczniowie musieli wykazać się ogromną wiedzą! Zadaniem w drugim etapie było przygotowanie plakatu, który zilustruje hasło przewodnie aktualnej edycji konkursu ,,spoTKANIA”.\nOpiekunem uczniów jest Pan Artur Rokicki. Gratulujemy ogromnego sukcesu, tym bardziej, że są to najlepsze miejsce wśród uczniów z województwa lubuskiego!\nUtworzono: czwartek, 28 styczeń 2021 22:31\nW dniach od 16 do 17 grudnia 2020 roku odbył się finał Ogólnopolskiej „Olimpiady Solidarności. Dwie dekady historii”, w którym województwo lubuskie reprezentowała trzyosobowa drużyna w składzie której znalazł się uczeń naszej szkoły Jakub Marcinkowski (klasa 3b). Zespół osiągnął bardzo dobry wynik, zajmując w klasyfikacji generalnej siódme miejsce.\nW finale wzięło udział szesnaście trzyosobowych zespołów, które mierzyły się ze sobą podczas dwóch dni zdalnej rywalizacji, biorąc udział w egzaminie ustnym i obronie publicznej prezentacji multimedialnej. Na wyniki drużyn składała się punktacja uzyskana z egzaminu ustnego, oceny prezentacji i obrony publicznej. Drużyna z województwa lubuskiego uzyskała łącznie 23,4 na 30 możliwych do zdobycia punktów. Do miejsca na podium zabrakło zaledwie 1,9 punktu. Opiekunem ucznia jest Pan Jacek Gajda. Gratulujemy i życzymy dalszych sukcesów.\nSukces uczniów ZSOiE w Olimpiadzie Historycznej\nUtworzono: czwartek, 28 styczeń 2021 22:24\nDwoje uczniów Zespołu Szkół Ogólnokształcących i Ekonomicznych w Lubsku dostało się do etapu okręgowego Olimpiady Historycznej. Są to Kacper Czahajda, uczeń klasy 2dp i Karolina Pożoga, uczennica klasy 1b. Zajęli oni kolejno 17 i 18 miejsce w województwie lubuskim.\nOlimpiada Historyczna to konkurs przedmiotowy organizowany przez Polskie Towarzystwo Historyczne na zlecenie Ministerstwa Edukacji Narodowej. Składa się on z 3 etapów: szkolnego, okręgowego oraz ogólnopolskiego. W pierwszym etapie uczniowie musieli napisać prace w jednej z sześciu wybranych specjalizacji. W etapie okręgowym uczniowie ponownie pisali prace pisemne na 1 z 6 wybranych tematów, oraz odpowiadali na pytania komisji z zakresu wybranych specjalizacji. Opiekunami uczniów są nauczyciele historii Pan Jacek Gajda i Pan Bartosz Łapa. Gratulujemy!\nSzymon Grochowski w etapie okręgowym Olimpiady Biologicznej!\nUtworzono: środa, 27 styczeń 2021 17:21\nSzymon Grochowski z klasy 3b zakwalifikował się do etapu okręgowego Olimpiady Biologicznej. Teraz przed nim przygotowanie pracy badawczej i udział w styczniu w zawodach okręgowych, w których uczniowie będą się zmagać z testem. Trzymamy kciuki! Opiekunem ucznia jest Pani Dyrektor Gabriela Fiedler.\nUtworzono: środa, 27 styczeń 2021 17:00\nMamy przyjemność zakomunikować, że Laura Lubowiecka uczennica klasy 2bg, zakwalifikowała się do etapu okręgowego Olimpiady Literatury i Języka Polskiego, który odbędzie się w lutym br. Praca Laury została wysoko oceniona przez jury. Na 60 możliwych punktów otrzymała 55. Opiekunką uczennicy jest Pani Ewa Zienkiewicz-Franczak.\nHarmonogram sesji egzaminów zawodowych styczeń 2021\nUtworzono: piątek, 08 styczeń 2021 14:41\nUtworzono: poniedziałek, 04 styczeń 2021 11:13\nRedakcja strony internetowej ZSOiE życzy Dyrekcji, nauczycielom, wszystkim pracownikom i uczniom Naszej Szkoły miłych, pogodnych ferii zimowych i odpoczynku po trudach ciężkiej, kilkumiesięcznej pracy.\nWszyscy zadowoleni, uśmiechnięci i wypoczęci z nową energią wracamy do szkoły za dwa tygodnie, czyli 18 stycznia 2021 roku.\nWybory online do Samorządu Uczniowskiego – wyniki\nUtworzono: piątek, 08 styczeń 2021 14:39\nW dniu 18 grudnia 2020 roku w naszej szkole odbyły się wybory online do Szkolnej Rady Młodzieży. Wszyscy uczniowie mieli prawo oddać głos za pośrednictwem platformy internetowej. Mogli oni wybrać jednego z 27 kandydatów. Wybory te były wspaniałą lekcją demokracji.\nW wyniku głosowania wybrano nowy skład SzRM:\nprzewodnicząca SRM - Oliwia Krzywiecka, klasa 2ag\nzastępca - Jakub Gawron, klasa 3i\nczłonkowie: Erwin Siemionów (klasa 2ig), Jeremiasz Binek (klasa 2fp), Tobiasz Błaszków (klasa 2dp), Kalina Podgórska (klasa 2bg), Karolina Pożoga (klasa 1b), Kinga Aleksandrowicz (klasa 1a), Dagmara Mekwińska (klasa 2ep), Filip Wikar (klasa 2dp).\nOpiekun SRM – mgr Anna Hekkert\nRzecznik Praw Ucznia w osobie nauczyciela – mgr Dagmara Kliczak-Sobańska.\nWszystkim kandydatom dziękujemy za udział w wyborach. Zwycięzcom serdecznie gratulujemy i życzymy owocnej pracy. Wszystkim uczestnikom głosowania online również serdecznie dziękujemy!


A gdyby Kavanaugh był libaralnym muzułmaninem oskarżonym o terroryzm? - Listy z naszego sadu\nA gdyby Kavanaugh był libaralnym muzułmaninem oskarżonym o terroryzm?\nAlan M. Dershowitz 2018-10-06\nKobieta protestuje przeciwko Brettowi Kavanaugh. (zdjęcie: REUTERS)\nJako profesor prawa (przez połowę stulecia) miałem zwyczaj sprawdzania spójności i mocy argumentów moich studentów przez tworzenie eksperymentów myślowych w postaci trudnych, hipotetycznych spraw. Stwórzmy więc coś takiego, żeby sprawdzić argumenty wysuwane w sprawie Kavanaugha.\nEksperyment myślowy: prezydent Hillary Clinton nominuje do amerykańskiego Sądu Najwyższego pierwszego muzułmanina. Nazwijmy go Amir Hassan. Republikanie sprzeciwiają mu się i nazywają go sądowym aktywistą. Potem kilku świadków mówi, że bywał w meczecie, gdzie chwalono terroryzm. On twierdzi, że poszedł tam, żeby wysłuchać wszystkich stron. Jeden świadek informuje, że widział go w obozie szkoleniowym dla terrorystów, ale ta relacja nie jest potwierdzona. Jeszcze jeden świadek identyfikuje go jako człowieka, który podłożył bombę na demonstracji, na której świadek stracił nogę. On sam kategorycznie zaprzecza jakimkolwiek związkom z terroryzmem.\nJak Senat, media, American Civil Liberties Union (ACLU) i opinia publiczna zachowywaliby się wobec tych oskarżeń?\nOdpowiedź wydaje się jasna: strony i argumenty byłyby odwrotne. Wszyscy mogliby zobaczyć hipokryzję i podwójne standardy.\nZ pewnością ACLU nie argumentowałby, jak to robi w sprawie Kavanaugha, że wątpliwości powinno zaliczać się po stronie „winny”. Radykałowie nie utrzymywaliby, że zawsze trzeba wierzyć ocalałym z terrorystycznych zamachów w sprawie identyfikacji sprawcy. Moi lewicowi koledzy nie wskazywaliby na gniew okazany przez, być może fałszywie oskarżonego, nominata, jako na dowód dyskwalifikującego go, nie sędziowskiego temperamentu.\nWręcz przeciwnie, ACLU żądałby właściwej procedury prawnej, domniemania niewinności i wysokiego ciężaru dowodu zanim tak poważne oskarżenie mogłoby zniszczyć życie, rodzinę i karierę kandydata. Moi koledzy broniliby słusznego gniewu fałszywie oskarżonej ofiary uprzedzeń etnicznych.\nOskarżenia polityki tożsamości nie kierowałyby się przeciwko starym, białym mężczyznom, ale raczej przeciwko tym, którzy stereotypowo uważają muzułmanów za terrorystów. Żydowskie pismo ”Forward” nie opublikowałoby artykułu zatytułowanego Czy Amir Hassan jest jak każdy muzułmański mężczyzna?, choć teraz opublikowało artykuł Czy Brett Kavanaugh jest jak każdy amerykański mężczyzna?\nWielu prawicowych Republikanów przedstawiałoby teraz argumenty podobne do tych, jakie przedstawiają ich koledzy-Demokraci w sprawie Kavanaugh. To jest tylko rozmowa kwalifikacyjna, a nie proces sądowy. Uwierz ofiarom terroryzmu. Nie ma tu ciężaru dowodu; samo podejrzenie wystarcza, by odmówić człowiekowi, który mógł być terrorystą, dożywotnego miejsca w Sądzie Najwyższym. Spójrz, jaki jest zagniewany, pokazując brak sędziowskiego opanowania.\nHipokryzja jest walutą stronniczości. Dotyka obu stron. Może to być lepsze niż zwyczajna obojętność wobec tego, czy ludzie myślą, że jesteś sprawiedliwy. Jak to kiedyś ujął Francois de La Rochefoucauld: “Hipokryzja jest hołdem, jaki występek składa cnocie”.\nWłaśnie z powodu wszechobecności i widomej akceptacji hipokryzji upieram się przy stosowaniu testu ”zamiany ról” do wszystkich aspektów polityki, prawa, moralności i życia. Doprowadzam do szału moich kolegów i przyjaciół, kiedy stawiam im wyzwanie, by wykonali ten test. Niewielu jest gotowych do zrobienia tego. Jeszcze mniej z nich zdaje go.\nZastosowanie tego testu do sprawy Kavanaugh nie dostarcza doskonałego rozwiązania. Dostarcza jednak kilku wskazówek. Zapytajcie siebie, co myślelibyście i mówili o moim muzułmańsko-amerykańskim hipotetycznym eksperymencie myślowym. Pierwszą instynktowną reakcją jest próba rozróżnienia: gwałt nie jest jak terroryzm; stereotypizowanie muzułmańskiego Amerykanina jako terrorysty różni się od stereotypizowania uprzywilejowanego białego mężczyzny jako gwałciciela; ofiary gwałtu są bardziej wiarygodne niż ofiary terroryzmu; ciężar dowodu powinien być wyższy na udowodnienie terroryzmu niż gwałtu.\nŻadne z tych rozróżnień nie jest przekonujące w kontekście procesu zatwierdzania sędziego Sądu Najwyższego. Są to próby osłabienia siły testu zamiany ról i uzasadnienia hipokryzji zmieniających się argumentów, kiedy sprawa dotyczy twojej strony.\nWróćmy teraz do Kavanaugha. Testem dla niego powinien być test, jaki byłby żądany, gdyby pierwszy muzułmanin został mianowany do Sądu Najwyższego przez demokratycznego prezydenta i został oskarżony o zajmowanie się terroryzmem, kiedy miał 17 lat.\nPełne dochodzenie, uczciwy proces rozpatrywania oskarżeń, żadnego założenia prawdomówności domniemanych ofiar, żadnego założenia winy nominata, bo ma tak wiele do stracenia, żadnego standardu winy, który zmienia się zależnie od powagi oskarżenia i żadnych politycznych stereotypów tożsamości jako zastępstwa dla dowodów. Tylko wtedy możemy mieć zaufanie do uczciwego wyniku.\nWhat if Kavanaugh were a liberal Muslim accused of terrorism?\nJerusalem Post, 4 października 2018\nDershowitz jest autorem wielu książek, wśród których najgłośniejszą jest The Case for Israel (2003). Jest to książka, z którą można się zgadzać lub nie, ale która jest obowiąz


Pożyczki dla firm w ProfiCredit\nForum Dyskusyjne Ostroleka › Pogadj o: › Finansach\n10-19-2017, 09:16 AM (Ten post był ostatnio modyfikowany: 10-19-2017, 09:17 AM przez PawelS.)\nProwadzę z żoną w Ostrołęce swój biznes w postaci niewielkiego salonu kosmetycznego. Salon ten istnieje już ponad 7 lat i całkiem nieźle prosperuje. Otrzymałem propozycje realizacji całkiem sporego zlecenia związanego z zabiegami, makijażem itp. ale niestety ten temat wymaga inwestycji z mojej strony. Nie mam w obecnej chwili funduszu wolnych na takie wydatki, ale pomyślałam o pożyczce dla firm. Rozmawiałem z kilkoma firmami, wiele z nich okazało się, że jedynie pośredniczy w kredytach, pożyczkach, natomiast banki wcale nie oferują dobrych warunków, nie wszystkie się chcą zgodzić na udzielenia mi wsparcia finansowego. Za to całkiem do rzeczy otrzymałem ofertę od firmy Profi Credit - proficredit.pl/pożyczki-dla-firm\nCzy ktoś ma jakieś doświadczenia związane z tą firmą? Chętnie dowiem się opinii na temat Profi Credit zarówno ze strony klientów biznesowych jak i klientów indywidualnych. Póki co jestem na etapie rozmów z tą firmą, ale warunki zostały przedstawione w jasny sposób, wiem na czym stoję i faktycznie czuję, że to wyższy poziom, nie jestem traktowany jak zawracający głowę klient.\nŚmiał mogę polecić pożyczkę w Profi Credit. Korzystałem z pomocy od nich zarówno jako klient indywidualny i to kilka razy, oraz dwa razy pod firmę, którą prowadzę. Nigdy nie było problemów. Pożyczki zawsze szybko trafiały na moje konto, formalności minimum i co dla mnie ważne, jasne i proste zasady. Jestem zajętym człowiekiem z racji biznesu i cenię sobie, że ktoś dba o mój czas a oni tak własnie działają.\nAktualny czas: 08-03-2021, 03:30 AM Polskie tłumaczenie © 2007-2021 Polski Support MyBB