PODZIĘKOWANIA DLA SOMEBODY!\nGłos wydawał się troskliwy i ciepły, wywołując przykre uczucia, lecz sytuacja, w której się obecnie znajdowała sprawiała, że wywoływał również strach.\nOwszem, przed chwilą było jej już wszystko, jednak teraz, gdy nieznajoma znalazła się tak blisko, lęk zwyciężył. Przecież w takim przybytku nie ma miejsca na litość, a tym bardziej na odrobinę współczucia, więc to na pewno kolejna gierka, aby przywrócić ją do żywych, a później znów zmusić, pobić, upokorzyć…\n– Hej – rzekła kobieta, czy raczej dziewczyna. – Wstań, pomogę ci – upierała się, delikatnie ciągnąc Cassie za rękę.\nNapełniona chwiejną nadzieją brunetka usłuchała i podjęła próbę podniesienia się z podłogi, jednak nic z tego nie wyszło, za bardzo bolało.\n– IGOOOR! – wydarła się nagle nieznajoma, o mało nie ogłuszając Cassandry, która wzdrygnęła się, zaskoczona.\nMięśnie się napięły, co wywołało jeszcze większą katorgę, czuła się, jakby ktoś wkręcał jej ciało w gniotące tryby.\nJęknęła cicho. Po chwili ponownie usłyszała kroki, tym razem jednak nie tak subtelne, lecz ciężkie i groźne.\nI znowu jakiś Igor… Następny facet, który pewnie, jeśli zaraz się nie podniesie, zada jej kolejny ból.\n– Nie, proszę, ja już… ja już wstanę… proszę – wystękała spłoszona, usiłując się podnieść.\nNa nic, niestety, zdały się jej próby, nie miała sił.\n– Co jest? – jej uszu dotknął rosyjski akcent.\nStruchlała. Wiedziała, jak bezwzględni potrafią być ludzie tej narodowości, tym bardziej pracując w takim biznesie. Oglądała wiadomości.\n– Pomóż mi. Tylko delikatnie – poprosiła stanowczo kobieta. – Kurwa, zajebany idiota, co on, do chuja, odpierdala? – klęła soczyście i po chwili Cassadra uleciała w górę, aby sekundę później spłynąć na miękkie łóżko.\n– Co tu? – zapytał mężczyzna, jego splątany wschodnią nutą angielski i kulawa wymowa brzmiały dość zabawnie.\nCassie jednak nie było do śmiechu, w tej chwili modliła się do wszystkich możliwych bóstw, aby tylko znowu nie bicie.\n– Co tu, co tu? Nie widać? To tu! – drwiła gorzko nieznajoma, była ewidentnie wkurzona obecnym stanem brunetki.\n– Chłopaki niedobrze porobili, Anton będzie wściekał się – rzekł pociesznie mężczyzna, głos miał łagodny i spokojny.\nCassie bacznie nasłuchiwała rozmowy i nagle doszła do wniosku, że ci wszyscy fajtłapowaci, głupkowaci bohaterowie komedii kryminalnych o rosyjskiej mafii istnieją.\n– Dobra, idź przynieś apteczkę, miskę ciepłej wody i mydło – poprosiła, a raczej rozkazała dziewczyna i facet wyszedł. – I telefon z baru! – krzyknęła jeszcze i usiadła obok pobitej.\nCassie nie otwierała oczu, wolała nie widzieć.\n– Ja się nazywasz? – zapytała przybyszka.\n– Cassie – z ust Cassandry wypłynął jedynie niewyraźny szept.\n– Ja jestem Rita… lub Roxy, jak wolisz – rzekła nieznajoma z wesołym wydźwiękiem.\nBrunetka nie odpowiedziała. Nie miała pojęcia, jakie zamiary ma dziewczyna, dlatego wolała milczeć. Koleś wrócił i Roxy zniknęła z łóżka, a następnie wyszła z pokoju.\n– Pete? – doszło z oddali.\nTeraz już Cassandra starała się wyłapać każdy dochodzący do niej dźwięk, miała nadzieję, że może chociaż dowie się, na czym stoi lub co czeka ją w najbliższej przyszłości.\n– Nie za godzinę, tylko już! Mam tu pobitą dziewczynę i nie zamierzam z tobą dyskutować! – warknęła szorstko Rita i po chwili łóżko znów się poruszyło. – Spokojnie, zaraz przyjedzie lekarz, zobaczymy, co z tobą – rzekła ciepło, kładąc rękę na ramieniu brunetki. – No kurwa, banda zwierząt – burczała.\nCassandra nieco odetchnęła, słowa nieznajomej odrobinę ją uspokoiły i miała coraz większe wrażenie, że nie zrobi jej krzywdy.\n– A ty co? – zaśmiała się nagle Roxy.\n– Ja… czekam – odparł Igor.\n– Na co? – śmiech się nasilił.\n– Idź lepiej zrób coś do jedzenia – poprosiła radośnie dziewczyna i facet zniknął tak samo szybko, jak poprzednio. – Dobra, Ca… Cassie, obejrzymy cię – poinformowała Rita, przekręcając klucz w drzwiach.\nNapięcie powoli uchodziło z brunetki, Roxy z minuty na minutę dawała jej coraz więcej pozytywnego myślenia. Młoda kobieta usiadła i od razu chwyciła ręce dziewczyny. Gdy już się napatrzyła, co trwało moment, odchyliła jej szlafrok i obejrzała plecy.\n– Pięknie, kurwa, bardzo ładnie – burknęła. – Za co?\n– Nie wiem – wydusiła Cassie, dobrze zrozumiała, do kogo kierowane jest to pytanie.\n– No tak, za niesubordynację – warknęła Roxy i po chwili pstryknęła zapalniczka. – Palisz?\n– To Marco, tak?\nCassandra zamilkła, bała się mówić.\n– Marco?! – powtórzyła cierpko Rita.\n– Tak… nie – wydusiła w końcu Cassie, bojąc się, że milczenie może nie wyjść jej na dobre.\n– No mów, dziewczyno. Chodzi mi o plecy, kto cię pobił?\n– L... Leo – wystękała Cassie, czując, że skarżąc się, robi bardzo źle.\n– No tak, po co pytam – prychnęła pogardliwie nieznajoma i kolejny raz wstała.\nPo pokoju rozszedł się trzask, a po nim znajomy szmer. Cassie domyśliła się, że Roxy przewala apteczkę, co tchnęło w nią wiarę, wiedziała już, że dziewczyna jej pomoże.\n– Kurwa, same śmieci, to ma być apteczka? – fuknęła Rita, ze złością zatrzaskując skrzynkę. – Kupić wódy i prochów to nie zapomną, ale żeby zrobić to, co jest ważne, to nie, nie trzeba. No tak, kurwa, bo po co? – wkurzała się, co brzmiało nieco komicznie. – Zaraz wracam.\nDziewczyna wyszła i Cassie otworzyła oczy. Czerwone pudełko stało na biurku w towarzystwie telefonu, paczki papierosów i drinka. Roxy wróciła bardzo szybko, dzierżąc w dłoni butelkę wódki. Ponownie przekręciła klucz.\nCiekawość jednak zwyciężyła i Cassandra nie zamykała już oczu, bardzo chciała dowiedzieć się, jak wygląda dziewczyna. Od razu zszokował ją ten widok – zgrabna, przeciętnego wzrostu farbowana blondynka była piękna. Tak, nie ładna, nie bardzo ładna, lecz piękna… przepiękna. Cassie po wszystkich bluzgach i złości nieznajomej w życiu nie spodziewałaby się takiego widoku, nastawiona była raczej na przeciętną, a nawet brzydką kobietę z kwaśnym wyrazem twarzy. Ale przecież to ciepło i troska…? Tak, to by pasowało.\n– Co? – Roxy nagle się roześmiała, widząc, że Cassandra wgapia się w nią jak w obraz.\nBrunetka natychmiast spuściła wzrok.\n– Masz ochotę na drinka? – zapytała nieznajoma, machając butelką.\n– Zrobię ci – sama zadecydowała i minutę później na powrót siedziała obok brunetki, z namoczoną wódką gazą. – Dobrze, przemyjemy trochę twoje plecy. Uwaga, będzie piekło – ostrzegła, po czym delikatnie przyłożyła materiał do skóry.\nCassie syknęła przejmująco – nie piekło, paliło żywym ogniem.\n– Wytrzymaj. Muszę to przemyć, szybciej się zagoi i nie będzie tak bolało – rzekła blondynka, nie przerywając pracy. – Ładna z ciebie dupa, wiesz? Świetna, muszę cię kiedyś przelecieć – wywaliła nagle, chichocząc i wcale nie brzmiało to, jakby żartowała.\nCassie przeszedł zimny dreszcz, bała się, że Roxy może wpaść na jakiś głupi pomysł.\n– Spokojnie – roześmiała się nieznajoma, widząc minę Cassandry. – Czy Blackie tu był?\n– Tak – odparła cicha Cassie, głos jej drżał.\n– Wykąpał cię – stwierdziła Rita, sugerując, że takie zachowanie chłopaka jest normą.\n– Dobrze, gotowe. A teraz wstań. Dasz radę?\nCassandra pokiwała głową i mocno zacisnąwszy zęby, z pomocą blondynki powoli usiadła. Na jej czole pojawiły się pierwsze kropelki potu, a ciało zaczęło zachowywać się dziwnie. Nagle poczuła się gorzej, nie mając pojęcia, co się dzieje.\nRoxy chyba to zauważyła, bo zaraz wstała i zawisła nad stojącymi na biurku szklankami. Po chwili w jej dłoni pojawiła się torebka z białym proszkiem, którą bezzwłocznie otworzyła.\n– To tylko zjazd – poinformowała z pełną powagą, wsypując do literatki narkotyk, po czym wróciła do Cassie i wcisnęła jej szklankę w dłoń. Brunetka wiedziała, czego oczekuje, zaczerpnęła więc odrobinę.\n– To jeszcze nie głód, ale wystarczyło, żebyś teraz czuła się jak ścierwo – oznajmiła, przejeżdżając palcami po nakłuciach na rękach.\n– Ile czasu tu jestem? – zapytała niepewnie Cassie, nagle opanowała ją jakaś dziwna, niezrozumiała odwaga.\n– Co dziś mamy? Wtorek, czyli trzy d…\nPrzerwało jej pukanie, a raczej łomotanie do drzwi. Cassandra zdrętwiała.\n– Otwieraj! – huknął z tamtej strony Marco i brunetkę oblał zimny pot. Roxy wstała i przekręciła klucz. Mężczyzna w towarzystwie Leo wpadł do pokoju i obaj stanęli przed blondynką, pałając gniewem. Cassie w okamgnieniu spuściła głowę, dusząc się strachem.\n– Co tu robisz? – syknął Marco, lecz Roxy w odpowiedzi z miejsca huknęła Leo w twarz.\n– Kurwa! – facet się zamachnął, lecz nie uderzył dziewczyny.\n– Co tu się dzieje?! – zagrzmiała Rita.\n– Co tu robisz? – powtórzył Marco.\nPrzyszłam zobaczyć nowy towar i jak widzę, ma się bardzo dobrze – drwiła dziewczyna.\n– Miałaś być jutro – kontynuował Marco.\n– A to ci niespodzianka – zapiszczała złośliwie blondynka, odpalając papierosa. – Cassie, podnieś głowę – nakazała.\nBrunetka spojrzała przed siebie, trzęsąc się ze strachu. Roxy podeszła i chwytając brodę dziewczyny, szarpnęła do góry jej twarz.\n– Co to ma znaczyć? – zapytała demonicznie, gapiąc się na mężczyzn.\n– Była niegrzeczna, więc postawiłem ją do pionu – odparł byle jak Marco, zupełnie ignorując złość młodej kobiety.\n– Do pionu, kurwa?! To się u ciebie nazywa dyscyplina?! A to?! – ryknęła blondynka, agresywnie podnosząc tył szlafroka. – Co to, kurwa, ma być?!\n– Ostrzegałem – syknął Leo.\nNieznajoma migiem doskoczyła do faceta i mocno odepchnęła go do tyłu.\n– Jak ona teraz wygląda, co?! – ponownie się wydarła.\n– A zamknij już dupę, nie będziesz mnie uczyć, jak mam pracować. Poza tym miałaś być jutro – warknął Leo.\n– Jajco! Żadna podrzędna kurwa, która poczuła się ważna, nie będzie mi mówić, co mam robić – rzucił rozsierdzony facet.\nRoxy znowu się zamachnęła, lecz złapał jej rękę.\n– Uważaj – zagroził sucho, wystawiając palec przed nos dziewczyny.\n– Wyjdźcie! – fuknęła Roxy, wskazując palcem drzwi.\n– Nie podskakuj, szmato – prychnął Leo, po chwili jednak odwrócił się na pięcie i ruszył do wyjścia. – Głupia suka – warknął jeszcze, agresywnie strącając z biurka butelkę i za moment obaj panowie zniknęli z pola widzenia.\n– Kurwa! – zaklęła Roxy, wyglądając za nimi przez drzwi, była totalnie wkurwiona.\nCassie ogarnęła panika, czuła, że ta awantura odbije się tylko i wyłącznie na niej.\nagnes1709 opublikowała opowiadanie 22.11.2018 w kategorii dramat i erotyczne, użyła 1898 słów i 11218 znaków, zaktualizowała 21 sty 2020.\nHelen57· 8 cze 2020\nWspaniale ! coraz lepiej ! ciekawe przygotowania.....\nagnes1709· 10 cze 2020\nDrabina i poszczególne szczeble zaczynają trzeszczeć. Każdy ciągnie w swoja stronę ile może. Rita ma jakąś pozycję ale nie do końca. Czy pomoże Cassie? Jak widać też ma na nią ochotę.\nPozdrawiam i łapkę daję\niamnaughty1990· 13 sty 2019\nRoxy może być wybawieniem ale chce się zabawić z naszą Cassie...może być ciekawie i wierzę, że opiszesz nam to bardzo szczegółowo. Roxy musi być ważna skoro Leo spękał czyżby szykowała się jakaś zmiana właściciela Cassie?\n@iamnaughty1990 A jak, lasek jeszcze u mnie nie było\nSomebody· 22 lis 2018\nJestem usatysfakcjonowana. Mam nadzieję, że kolejna część będzie WKRÓTCE Wgl jak na kogoś bez pomysłów to ci wyszło bardzo kreatywnie\nagnes1709· 22 lis 2018\n@Somebody Kreatywność - pojęcie względne Dzięki, kochana Btw – przypomniała się akcja. Kiedyś, gdy Armageddon" był jeszcze świeżym filmem, wpadłam do kumpla z dołu i wrzeszczę, zajarana: – "Kurde, na Hbo będzie Armageddon". – Kiedy? – pyta kumpel. – WKRÓTCE! Buziaki


Sierpień 2017 - Renowacja antyków tapicerowanych\nW naszym zabieganym świecie szukamy na szybko informacji, które dadzą nam konkretne odpowiedzi. Dzięki temu bardzo popularne stały się ostatnio rankingi. Niemalże jak na przysłowiowej tacy mamy podane od razu najważniejsze informacje. Nie inaczej będzie teraz. Przedstawimy najzdrowsze owoce ranking 3...


Palnik Kipi W Naszych Piecach Wymiana Doświadczeń Użytkowników - strona 423 - Kotły pelletowe - Forum o ogrzewaniu\nStrona 423 z 499\nNormalnie. A gdzie na naszych zrzutach widzisz wskazanie progów mocy? Możemy regulować tylko nadmuch na tych progach, ale nie samą moc...\nCezar, a co tam jest z lewej strony u Ciebie pod parametrami użytkownika? Jakie to parametry serwisowe? U mnie to menu inaczej wygląda.\nO, i@mrtur ma tak samo\nNo chyba ma. Sorry za stawianie się :)\nWyłączyłem CWU żeby szybciej obserwować działanie i faktycznie nie dotarł do zadanej na kotle i zaczął się wygaszać. Zastanawia mnie dlaczego nie wystartował skoro minimalną na kotle mam 55 a już ma (w chwili pisania 49,4). Dalej termostat pokojowy nie włącza bo aktualna = zadanej ale faktycznie dopuści do takiego obniżenia temp. na kotle?\nwrzuciłem zrzut moich serwisowych ale mogą one być inne u kogoś innego bo zależne jest tez to od tego co podłączone.\nEdytowane 24 Listopad 2019 przez mrtur\n@mrtur, przy tym ustawieniu kocioł włączy się dopiero, gdy termostat zgłosi potrzebę grzania. Albo trzeba będzie grzać CWU.\nOK, zaczynam rozumieć działanie tych ustawień. Bawię się dalej.\nSorry za upierdliwość, ale co tu jest w ustawieniach kotła?\nW menu serwisowym. Są dwie opcje. Wybór termostatu (w moim przypadku był uniwersalny czyli on/off - teraz jest wyłączony, bo prowadzę kocioł sposobem kolegi Bentona) oraz wspomniana właśnie funkcja termostatu. Ale ja mam ecoMAX 860p3...\nLokalizacja: mazowieckie - Sierpc\nByć może naiwne pytanie. Ale czy robiąc aktualizację econeta sterownik kotła ma pozostać włączony?\nZmieniłem zasobnik ( na większy ).W jaki sposób dokonać kalibracji?\nCzy w ustawieniach serwisowych wpisać wartość ( czyli tyle kg.ile wejdzie do nowego zasobnika ) ?\nCzy po prostu kalibrować ręcznie? Tzn ustawić poziom na zero , a po załadowaniu na 100% ?\nJeżeli poprzednio było ok to tylko zmieniasz wartość nowego zbiornika/zasobnika.\nU mnie mróz, a u Ciebie Hiszpania... ;-)\nNo ale ostatnio w Hiszpani śnieg sypał , przepowiadali że w Polsce będą pomarańcze rosły to rosną hehe .\nTyś jest wariot, super to masz.\nJaką macie wartość dla parametru "czas cyklu pracy podajnika" dla palnika 20kw?\nJa mam 35 sekund\nJa mam 30 s.\nU mnie jest w tej chwili 15s, ale dużo zależy od Twojego pelletu\nPoprzednio 30, teraz 20 s.\nU mnie 15 sek. Chyba fabrycznie tyle jest.\nKiedy warto regulować ten parametr?\nWg mnie czysto teoretycznie im dłuższy czas tym większe dawki rzadziej podawane a krótszy -mniesze ale częściej,ale to wiadomo,przy kótszym czasie nie zasypuje tak ognia i miej przez to kopci coś jak w ropniaku dasz mu w gaz ostro -zakopci,delikatnie operujesz pedałem gazu nie kopci prawie wcale,ale wy wiecie z praktyki lepiej co lepsze,tak tylko napisałem czy dobrze rozumuję\nCzas zależy od pelletu , grubość, twardość i jakość pelletu ma znaczenie. Pellet z górnej półki pali się szybko, a różnego rodzaju noname, potrzebuje więcej czasu na rozpad i dopalenie.\nGeneralnie lepiej jest podawac częściej a mniej.


IEO: kolektory słoneczne mogą stać się drugą branżą OZE - Energetyka\nIEO: kolektory słoneczne mogą stać się drugą branżą OZE\nPrzy utrzymaniu obecnego tempa wzrostu, a wszystko wskazuje że tak się właśnie stanie i przy widocznym spowolnieniu w innych branżach OZE, w 2013 roku kolektory słoneczne staną się pod względem mocy zainstalowanej drugą w kraju, po energetyce wiatrowej, technologią OZE - ocenia Instytut Energetyki Odnawialnej.\nPowyższa ocena znalazła się w sporządzonym przez Instytut Energetyki Odnawialnej (IEO) raporcie "Rynek kolektorów słonecznych w Polsce ‘2013". IEO wskazuje w nim, że napędzany programem dopłaty na zakup i montaż kolektorów słonecznych polski rynek termicznej energetyki słonecznej w 2012 roku po raz kolejny zanotował duży wzrost sprzedaży. Raport podaje, że w sprzedaży oferowanych jest około 500 typów kolektorów słonecznych, a w ubiegłym roku firmy działające na polskim rynku kolektorów słonecznych zanotowały wzrost sprzedaży na poziomie 19 proc. w ujęciu rok do roku, co stanowi jeden z lepszych wyników odnotowanych w 2012 roku na europejskich rynkach kolektorów słonecznych\nMkiolp, 13.09.2013 10:03\nMowa o kolektorach ,czy ogniwach fotowoltanicznych. Kolektory produkujące prąd to nowość na rynku światowym!\nMoc cieplna misiu\nAndrzej Robert, 11.09.2013 13:53


Babski Folwark: Mistrz z Azji! Skinfood, Watery Berry Wrap Mask - Opinia, recenzja\nMistrz z Azji! Skinfood, Watery Berry Wrap Mask - Opinia, recenzja\nOd zawsze uwielbiam maseczki. Przed ślubem miałam na ich punkcie totalną manię i robiłam je praktycznie codziennie. Dzięki temu moja skóra była gładka i doskonale nawilżona. Ostatnio prawdziwym hitem z Azji są maseczki w płacie, o których bardzo głośno na blogach jak i youtubie, co oczywiście jest też zasługą książki "Sekrety urody Koreanek". Jednak oprócz tej formy na nasz rynek wkraczają z Azji także maseczki całonocne - ja do tej pory przetestowałam dwa produkty tego typu. Dziś będzie o tym lepszym. :)\nJeszcze na początku zeszłego roku dostałam próbkę tej maseczki w ramach gratisu do jakiegoś zakupionego przeze mnie cudeńka. Maseczka leżała sobie w szufladzie i praktycznie o niej zapomniałam. Dopiero przy okazji porządków w szafie stwierdziłam, że trzeba ją zużyć. Wygooglałam jak to zrobić więc nałożyłam ją wieczorem na oczyszczoną skórę i zostawiłam na całą noc (trochę się bałam, bo wtedy była to dla mnie totalna nowość).\nCo zobaczyłam rano? Skóra była rozjaśniona, rozświetlona, nawilżona, wygładzona i ogólnie rozpromieniona. Byłam w totalnym szoku bo skóra wyglądała jak nowa. Od razu wiedziałam, że ta maska musi być moja! Niestety na całym Ebayu nie mogłam jej znaleźć, nie było jej w sklepach internetowych...jednym słowem tragedia... W ramach rekompensaty zakupiłam "śpiącą maseczkę" z innej firmy i spisywała się ona bardzo dobrze, jednak niestety to nie było to. W marcu tego roku przeglądając jeden z moich ulubionych sklepów na Ebayu trafiłam właśnie na nią! Nie zastanawiałam się nawet sekundy, a po dwóch tygodniach była już u mnie.\nMaseczka ma konsystencję galaretki, przy aplikacji przyjemnie chłodzi skórę - jest to bardzo pożądane uczucie, szczególnie po długim, ciężkim dniu. Aplikacja nie jest oczywiście żadnym problemem. Nakładam ją dość grubą warstwą i tak idę spać. Po aplikacji odczuwam fakt, że na skórze jest maseczka, nie wchłania się jakoś szybko. Wiadomo, że część produktu ląduje na poduszce jednak i tak maseczka zdąży zdziałać cuda.:) Po kolejnych aplikacjach nie obserwuję już takiego efektu "WOW" na mojej skórze ale to wynika raczej z tego, że wiem czego mam się spodziewać. Skóra za każdym razem jest silnie zregenerowana i odświeżona - uwielbiam ją!\nGalaretkowata konsystencja, przyjemny zapach oraz uczucie delikatnego chłodzenia to idealny sposób na wieczorny relaks i piękny wygląd rano.\nMaseczki niestety póki co nie dostaniecie w żadnym krajowym sklepie - co mam nadzieję niedługo się zmieni. Cieszę się, że coraz więcej azjatyckich firm wchodzi na nasz rynek. Produkty Skinfood dostaniecie na Ebayu (od siebie mogę polecić sprzedawcę rinishop - bez żadnych reklam, po prostu sama u niego dość często kupuję i nigdy się nie zawiodłam). Maseczka może do najtańszych nie należy ponieważ kosztuje ok 50-60 zł, ale za to dostaniecie aż 90 g produktu, który dodatkowo jest bardzo wydajny.\nNiestety nigdzie w internecie, ani na opakowaniu nie znalazłam jej składu co dla mnie jest dość dziwne...no ale trudno, maseczkę i tak uwielbiam, a skoro jest dopuszczona do oficjalnej sprzedaży to myślę, że mnie nie zabije. :) Co nie zmienia faktu, że dobrze by było gdyby skład (w języku międzynarodowym - może "krzaczkami" gdzieś tam jest:)) na opakowaniu był.\nZnacie produkty Skinfood? Lubicie azjatyckie kosmetyki? Co myślicie o pomyśle całonocnych maseczek?\nAutor: Ela Folwark o 18:20\nEtykiety: Kosmetyki Pielęgnacyjne, Mistrz z Azji, Pielęgnacja twarzy\nKarolina Jastrząb 9 czerwca 2016 18:56\nKocham maseczki i pewnie kiedyś się skuszę, póki co na liście rządzi Tomatox :)\nEla Folwark 14 czerwca 2016 22:29\nTo później polecam sięgnąć po tą :)\nMagda Rogosz 9 czerwca 2016 20:25\nSkoro działa takie cuda, będę na nią polować :)\nDziewczyna Agenta 007 9 czerwca 2016 21:52\nJa marzę o jakimś azjatyckim kosmetyku :)\nEla Folwark 14 czerwca 2016 22:30\nMoże warto się skusić :) Na ebay jest sporo taniej :)\nP A T R Y C J A 9 czerwca 2016 22:27\nJestem aktualnie w takcie poznawania rożnych koreańskich cudów. O maseczkach na noc nawet nie myślałam, bo miałam wrażenie ze pierwsze zetknięcie z poduszka i wszystko na niej zostanie. Ale po tym wpisie przemyśle to jeszcze raz ;)\nKoniecznie zwróć na nie uwagę :) Ta jest rewelacyjna! :)\nŁukasz Bier 10 czerwca 2016 10:18\nlubięz tej marki pudry :)\nEla Folwark 14 czerwca 2016 22:31\nSzukałam recenzję u Ciebie ale nie widziałam - w takim razie na nią czekam :)\nNadia 10 czerwca 2016 17:41\nNie znałam tego produktu, ale samo opakowanie już jest takie słodko kuszące :)\nEla Folwark 14 czerwca 2016 22:32\nOj opakowanie to nic w stosunku do zawartości :)\ntodoarmo.blogspot. com 10 czerwca 2016 19:49\nŚwietne opakowanie zachęca do poznania tego co jest w środku.\nŚrodek jest genialny! :)\nAurelia Ch 11 czerwca 2016 10:08\nCiekawa ta maska *-*\nBeautypedia Patt 11 czerwca 2016 13:14\nnie słyszałam o tym cudzie, ale troszkę mnie tu kusisz :D\nEla Folwark 14 czerwca 2016 22:33\nCieszę się :) mogę pokusić Cię jeszcze bardziej bo produkt jest świetny! :)\nKarolina Gie 11 czerwca 2016 14:41\nNie znam w ogóle firmy, ale przygodę z azjatyckimi kosmetykami dopiero zaczynam.\nPięknie tu u Ciebie !!!\nEla Folwark 14 czerwca 2016 22:35\nAzjatyki są świetne więc zachęcam do spróbowania tej maski :)\nOla 11 czerwca 2016 17:34\nNie słyszałam nigdy o firmie, ale maseczki uwielbiam. Tę pewnie bym pokochała :)!\nEla Folwark 14 czerwca 2016 22:36\nZ pewnością! Jest świetna! :)\nEwelina K 12 czerwca 2016 11:41\nNie znam :) ale bardzo lubie maseczki:)\nTo warto się zainteresować tą :) Może Cię skuszę? :)\nOliśka Ł. 14 czerwca 2016 14:38\nSzkoda, że nie jest dostępna w żadnym z polskich sklepów internetowych. Jakoś nie lubię kupować przez eBay.\nEla Folwark 14 czerwca 2016 22:37\nJa też wolę w polskich sklepach jednak na Ebayu zwykle jest dwa razy taniej więc i tak zamawiam głównie tam :)\n"Kuba" Jakub Błaszczykowski i Małgorzata Domagalik...\nRozdanie Olejki OPTIMA Plus - 3 osoby wygrywają!\nOlejki OPTIMA Plus - Naturalny olej ze słodkich mi...\nKringle Candle Peony!\nLivioon No. 4 - perfumy zamiennik dla Bvlgari Jasm...\nMistrz z Azji! Skinfood, Watery Berry Wrap Mask - ...\nUlubieńcy Maja 2016! Tanie perełki -Wibo, Nail Spa...\nCosmepick, Eye Shadow Quattro nr 2 (Safari Look) -...\nCatrice, Luxury Lips Intensive Care Gloss - moja o...


Sezon na Szparagi w Sphinx!\nSezon na szparagi jest krótki i warto wykorzystać go w pełni!\nSzparagi to niesamowite źródło witamin i składników mineralnych. Zawarty w nich kwas foliowy wspomaga regenerację organizmu, witaminy C i E poprawiają kondycję skóry i włosów a smak poprawnie przygotowanych szparagów sprawi, że Twój dzień stanie się lepszy.\nZapraszamy do naszych restauracji na nowości ze szparagami i nie tylko!\nZielone szparagi zarumienione na maśle, podawane z sosem serowym (przygotowanym z dwóch rodzajów sera: Grana Padano i Cheddar) i jajkiem sadzonym.\nSprawdź jak zrobić idealne jajko sadzone:\nNa patelni rozgrzej olej. Ostrożnie wbij jajko i dopraw odrobiną soli. Smaż do czasu, aż białko jajka będzie ścięte, a żółtko zacznie gęstnieć (ok. 3 minuty). Smacznego!\nPssst! Twoje idealne jajko sadzone powinno mieć ścięte białko i lekko płynne żółtko.\nShoarma ze szparagami i sosem serowym\nOpiekane mięso drobiowe lub wieprzowe, szparagi zarumienione na maśle, sos serowy (przygotowany z dwóch rodzajów sera: Grana Padano i Cheddar), podawane z karbowanymi ziemniaczkami i świeżo wypiekaną bułką pita\nPamiętaj: Szparagi zielone są miękkie i nie trzeba ich obierać przed gotowaniem. Dolne stwardniałe końce szparagów odcina się nożem lub po prostu odłamuje. Tych warzyw nie wolno rozgotować, powinny być jędrne!\nPolędwica na plackach ziemniaczanych i szparagach\nGrillowana polędwica filet mignon na szparagach smażonych na maśle, chrupiących plackach ziemniaczanych, podawana z sosem serowym i chimichurri\nWybierz swój ulubiony stopień wysmażenia steka:\nRARE: stek krwisty, słabo wysmażony, ma rumiane boki, mięso w środku jest mocno czerwone\nMEDIUM: stek średnio wysmażony, mięso w środku jest różowe i jędrne\nWELL DONE: stek bardzo dobrze wysmażony, mięso jest twarde, w środku brunatne i zwarte\nBurger ze szparagami i jajkiem sadzonym\n100% wołowiny ze szparagami, jajkiem sadzonym, sosem serowym (przygotowanym z dwóch rodzajów sera: Grana Padano i Cheddar), czerwoną cebulą, rukolą. Wszystkie nasze burgery podajemy w bułce z sezamem, z frytkami stekowymi, surówką coleslaw i kultowym sosem do wyboru\nSzparagi pasują do wielu dań – nie bój się eksperymentować i próbować nowych połączeń.\nDorsz w sosie estragonowym na czarnym ryżu\nSmażony dorsz czarny, marynowany w cytrusowym sosie sojowym Ponzu Kikkoman®, w białym sosie z estragonem, na czarnym ryżu, podawany z sałatką wegetariańską\nEstragon często dodawany jest też do jajek, sosów, kremowych zup, a także do masła ziołowego. Jest wyrazisty i zaostrza smak potraw.\nMakaron linguine z krewetkami marynowanymi w cytrusowym sosie sojowym Ponzu Kikkoman®, cukinią, czosnkiem, na maśle i winie, z dodatkiem Grana Padano\nLinguine to włoski makaron z Genui. Jest długi i prosty jak spaghetti, ale nieco grubszy i całkowicie spłaszczony. Przypomina cienką tasiemkę.\nZupa krem z kukurydzy doprawiona naturalnie warzonym sosem sojowym Kikkoman®, podawana z chipsem z boczku\nNaturalnie warzony sos sojowy Kikkoman powstaje według ponad 300 letniej tradycyjnej receptury warzenia i składa się jedynie z czterech składników: ziaren soi, pszenicy, wody i soli. Sos sojowy Kikkoman to przyprawa idealna - pomaga zastąpić sól i osiągnąć pełnię smaku.\nWszystkie dania dostępne również w dostawie!\nNasz przepis na\nChimichurri to ziołowa pasta wywodząca się z Argentyny. Składają się na nią m.in. liście natki z pietruszki, czosnek, ostra papryczka, liście oregano i oliwa. Taki pikantny smak dobrze się komponuje z grillowanym mięsem, rybami oraz warzywami. U nas możesz spróbować tej niezwykłej pasty z kurczakiem na plackach ziemniaczanych i grillowanymi warzywami!\nLubisz gotować? Przygotuj w domu i pochwal się na\nswoją wersją kurczaka chimmichuri\nFilet z piersi kurczaka – 480 g; olej – do grillowania; ulubione przyprawyKażda pierś z kurczaka kroimy pod ukosem na szerokie paski\nMięso przyprawiamy w swój ulubiony sposób. Grillujemy na rozgrzanej patelni grillowej z każdej strony.\nNa dno głębokiego talerza kładziemy gorący placek ziemniaczany przygotowany zgodnie z Twoim ulubionym przepisem, następnie część grillowanych warzyw, które polewamy odrobiną sosu czosnkowego. Na to kładziemy kolejny placek ziemniaczany, porcję warzyw i polewamy sosem czosnkowym. Na wierzchu układamy kawałki kurczaka z chimichurri. Potrawę dekorujemy rukolą.\nChcesz otrzymywać więcej przepisów?\nDowolne proporcje warzyw (papryka czerwona, cukinia, pieczarki, cebula czerwona)\nGrillujemy na oleju na patelni grillowej. Możesz je również upiec w piekarniku. Doprawiamy pieprzem i solą do smaku.\nSiekana natka pietruszki – 50 g; oregano suszone – 1/2 łyżeczki; czosnek drobno siekany – 3 ząbki; oliwa z oliwek – 60 ml; sok z cytryny – 3 łyżeczki; sól, pieprz, chili mielone – do smaku\nWszystkie składniki dokładnie mieszamy ze sobą. Przygotowujemy min. godzinę przed podaniem\nMajonez i jogurt typu greckiego – po ok. 50g, czosnek - 2 ząbki, sok z cytryny – 1 łyżeczka, posiekana natka pietruszki – 1 łyżeczka, sól i pieprz do smaku\nCzosnek mocno rozcieramy razem z solą. Wszystkie składniki mieszamy. Przygotowujemy minimum godzinę przed podaniem.\nPrzygotuj w domu i pochwal się na\nWyrażam zgodę na wysyłanie newslettera przez Sfinks Polska S.A. [*czytaj więcej]\ni otrzymuj informacje o innych przepisach i ofertach!\n© 2022 Sfinks Polska S.A. Prawa do znaków towarowych zastrzeżone.


Przy zakupie - ZegarkiCentrum.pl\nStrona główna»Przy zakupie\nWłaśnie złożyłeś zamówienie i chcesz wiedzieć co teraz? Spokojnie, dzięki systemowi powiadomień mailowych będziesz na bieżąco informowany o kolejnych krokach realizacji Twojego zamówienia.\nPoszczególne statusy pomogą Ci zorientować się, ile czasu minie, zanim otrzymasz swój zegarek z rąk kuriera lub odbierzesz go z paczkomatu.\n1. Zamówienie złożone\nOznacza to, że Twoje zamówienie wpłynęło do naszego systemu i podejmiemy wszelkie kroki, aby przystąpić do jego realizacji. Do czasu, kiedy taki status widnieje przy Twoim zamówieniu, nie jest ono przez nas przyjęte do realizacji.\n2. Zamówienie przyjęte do realizacji\nOd tego momentu Twoje zamówienie jest przez nas realizowane. W zależności od tego, czy wybrałeś produkt dostępny „od ręki” czy też na zamówienie, możesz spodziewać się, kolejnej zmiany statusu w ciągu kilku godzin lub dni.\nUwaga! Jeśli wybrałeś jako formę płatności przelew tradycyjny, koniecznie zwróć uwagę na dane do przelewu jakie znajdują się w tej wiadomości. Dopiero, kiedy pieniądze zostaną zaksięgowane na naszym koncie, realizacja zamówienia zostanie kontynuowana.\n3. Przelew zaksięgowany\nTen status dotyczy Cię jeśli wybrałeś przelew tradycyjny lub opłaciłeś zamówienie poprzez Przelewy24. Oznacza to, że Twoje środki są już zaksięgowane na naszym koncie i możemy działać dalej.\n4. Przesyłka wysłana\nTo status, na który na pewno najbardziej czekasz. Oznacza on, że paczuszka z Twoim zamówieniem opuściła nasze biuro i wyruszyła w drogę do Ciebie. Teraz już pozostało Ci tylko oczekiwać na telefon od kuriera lub sms z InPost, że przesyłka dotarła.\n5. Towar na specjalne zamówienie\nTen status jest inny niż wszystkie, gdyż informuje Cię, że realizacja Twojego zamówienia jest zależna od dostępności wybranego towaru w magazynie oficjalnego dystrybutora danej marki. Jeśli pojawią się jakiekolwiek problemy i dystrybutor nie będzie mógł zrealizować Twojego zamówienia, poinformujemy Cię o tym niezwłocznie.\nSkładając zamówienie w ZegarkiCentrum.pl dokonujesz wyboru preferowanej formy płatności i dostawy. Możesz wybrać pomiędzy opcjami takimi jak:\n1. Dostawa firmą kurierską DHL\n3. Odbiór osobisty w showroom ZegarkiCentrum.pl\nPamiętaj, że każda z tych opcji jest możliwa w przypadku zamówień opłaconych przelewem, jednakże jeśli wolisz zapłacić przy odbiorze, musisz wybrać spośród dostawy DHL z płatnością za pobraniem lub skorzystać z możliwości odbioru zegarka w naszym showroom, gdzie zapłacisz gotówką lub kartą.\nJeśli nie jesteś zdecydowany na konkretny model lub planujesz zrobić prezent osobie, która noszone dodatki woli dobierać sama, voucher jest idealną opcją dla Ciebie. Wykonany w formie eleganckiego bonu może zostać wysłany do Ciebie kurierem lub drogą elektroniczną. Dzięki ciekawej formie sprawdzi się również jako prezent dla Klientów korporacyjnych.\nCo ważne, okres ważności bonu to minimum 6 miesięcy, dlatego nie musisz spieszyć się z ich realizacją.\nPo dodaniu produktu do koszyka wyświetli Ci się lista usług dodatkowych, które możesz dobrać do Twojego zamówienia. To opcje takie jak Grawerowanie, Ubezpieczenie Szkła czy Pakowanie na prezent. Każda z tych usług to dodatkowe urozmaicenie lub zabezpieczenie Twojego zamówienia w przystępnej cenie, dlatego warto z nich skorzystać.\nParagon, Faktura, Tax Free\nWychodząc na przeciw klientom korporacyjnym i indywidualnym z kraju oraz spoza Unii Europejskiej, umożliwiamy kupno zegarków i biżuterii z dowodem zakupu w formie paragonu, faktury VAT a także na zasadach Tax Free. Dzięki temu macie Państwo pełną swobodę i możecie wybrać dokument adekwatny do Waszych potrzeb.


Eclipse Resort (Filipiny Boracay) - Booking.com\nAklan 421 obiektów\nBoracay – hotele 387 obiektów\nEclipse Resort, Boracay (Filipiny) – oferty\nInformacje o pokojach i ceny Udogodnienia Zasady pobytu Doświadczenia naszych Gości (7)\nManggayad, Malay, Aklan, 5600 Boracay, Filipiny – Doskonała lokalizacja – pokaż mapę\nOcena dodana przez Gości po powrocie z obiektu Eclipse Resort.\nDobry 7,9 7 opinii\nTen obiekt jest położony 1 minutę spacerem od plaży. Eclipse Resort is situated in Boracay on the lively Station 2. It offers partial views of the ocean and air-conditioned rooms with a fusion Japanese and Filipino décor. Wi-Fi is free in the entire resort.\nObiekt Eclipse Resort obsługuje Gości Booking.com od 18 MAJ 2012.\n뀐 Ten obiekt położony jest w najlepiej ocenianej dzielnicy w mieście Boracay i otrzymuje wysokie oceny za lokalizację (9,7)\nKiedy chcesz się zatrzymać w obiekcie Eclipse Resort?\nUdogodnienia w pokoju: prysznic, sejf, telewizor, klimatyzacja, suszarka do włosów, prasa do spodni, lodówka, bezpłatny zestaw kosmetyków, toaleta, patio, łazienka, kanały kablowe, wanna lub prysznic, pokoje łączone, prywatne wejście, podłoga wyłożona kafelkami lub marmurem, budzenie na życzenie, ręczniki / pościel (dostępne za dodatkową opłatą), szafa / garderoba, widok na ogród, meble ogrodowe, całość zlokalizowana na parterze, wieszak na ubrania, łóżko polowe, suszarka na ubrania, papier toaletowy, kosze na śmieci, szampon, odżywka do włosów\nUdogodnienia w pokoju: prysznic, sejf, telewizor, klimatyzacja, suszarka do włosów, prasa do spodni, lodówka, bezpłatny zestaw kosmetyków, toaleta, łazienka, kanały kablowe, wanna lub prysznic, prywatne wejście, podłoga wyłożona kafelkami lub marmurem, widok, budzenie na życzenie, ręczniki / pościel (dostępne za dodatkową opłatą), szafa / garderoba, widok na ogród, ręczniki, pościel, meble ogrodowe, całość zlokalizowana na parterze, dojście na wyższe piętra tylko schodami, wieszak na ubrania, łóżko polowe, suszarka na ubrania, papier toaletowy, kosze na śmieci, szampon, odżywka do włosów\nWłaśnie zarezerwowano w mieście Boracay: 7 ośrodków podobnych do obiektu Eclipse Resort zostało właśnie zarezerwowanych\nBulabog Beach 1,6 km\nZucherro Coffee Shop Kawiarnia/bar 0 km\nD\_'Talipapa Supermarket 0,3 km\nD\_'Talipapa Bazar 0,3 km\nFront Beach Morze/ocean 0,1 km\nLotnisko Godofredo P. Ramos (Caticlan) 4,4 km\nLotnisko Kalibo 57,5 km\n5 powodów, by wybrać obiekt Eclipse Resort\nUdogodnienia w ośrodku Eclipse Resort\nWarto wiedzieć Obiekt Eclipse Resort przyjmuje życzenia specjalne – możesz je dodać w kolejnym kroku rezerwacji!\n1 dziecko do lat 6 – opłata w wysokości 300 PHP za dobę, jeżeli śpi na obecnym łóżku.\nWszystkie dzieci do lat 2 – opłata w wysokości 300 PHP za dobę, na łóżeczkach niemowlęcych.\nWszystkie dzieci do lat 6 – opłata w wysokości 300 PHP za dobę, na dodatkowych łóżkach.\nObiekt Eclipse Resort akceptuje wymienione karty. Obiekt ma też prawo tymczasowo zablokować należną kwotę na karcie Gościa przed jego przyjazdem.\nPokaż opinie dodane przez: Wszyscy oceniający Rodziny (1) Pary (1) Grupy znajomych (4) Podróżujący w pojedynkę (1) Pokaż opinie dodane przez: Wszystkie oceny Znakomity: 9+ (2) Dobry: 7 – 9 (3) OK: 5 – 7 (2) Słaby: 3 – 5 (0) Bardzo słaby: 1 – 3 (0)\nTa kategoria odzwierciedla standard obiektu i jest ustalana na podstawie kryteriów takich, jak ceny, udogodnienia i usługi. Kategoria została ustalona przez sam obiekt. Skorzystaj z tej kategorii, aby wybrać właściwy obiekt! 8,2 Bardzo dobry 1 152 opinii\nTa kategoria odzwierciedla standard obiektu i jest ustalana na podstawie kryteriów takich, jak ceny, udogodnienia i usługi. Kategoria została ustalona przez sam obiekt. Skorzystaj z tej kategorii, aby wybrać właściwy obiekt! 7,3 Dobry 424 opinii\nTa kategoria odzwierciedla standard obiektu i jest ustalana na podstawie kryteriów takich, jak ceny, udogodnienia i usługi. Kategoria została ustalona przez sam obiekt. Skorzystaj z tej kategorii, aby wybrać właściwy obiekt! 6,3 Ocena 378 opinii\nTa kategoria odzwierciedla standard obiektu i jest ustalana na podstawie kryteriów takich, jak ceny, udogodnienia i usługi. Kategoria została ustalona przez sam obiekt. Skorzystaj z tej kategorii, aby wybrać właściwy obiekt! 7,7 Dobry 71 opinii\nWskazówki dojazdu: Lotnisko Godofredo P. Ramos (Caticlan) → obiekt Eclipse Resort\nZnaleźliśmy więcej obiektów takich jak Eclipse Resort, które spodobały się innym podróżującym\n7,3 Dobry 424 opinii\nEurotel Boracay hotel 3-gwiazdkowy\nEurotel Boracay położony jest przy przystani nr 2 i oferuje zakwaterowanie w klimatyzowanych pokojach i apartamentach z balkonem oraz bezpłatnym bezprzewodowym dostępem do Internetu.\nSulu Plaza hotel 2-gwiazdkowy\nObiekt Sulu Plaza jest położony na wysokości odcinka Station 3, przy plaży w miejscowości Boracay.\nWciąż szukasz? Rzuć okiem na hotele podobne do obiektu Eclipse Resort\nLotnisko Godofredo P. Ramos (Caticlan) (MPH) 4,4 km\nLotnisko Kalibo (KLO) 57,5 km


13 kwietnia 2013\tComments 0 2250 Views\nKażdy przedsiębiorca formułuje zbiór reguł i zasad oraz regulamin, który stanowi dla pracowników wytyczne oraz reguluje prawa i obowiązki. Wszystkie odstępstwa od zapisu są odpowiednio karane. Aby było sprawiedliwie taki zapis znajduje się także w umowie o pracę i podpis jest równoznaczny ze zgodą.\nPracodawca ma do wybory trzy rodzaje kar: upomnienie, naganę oraz karę pieniężną. Wymienione zostały od najlżejszej do najdotkliwszej. Można stosować je po kolei, tzn. najpierw upomnieć, wystawić naganę, a na końcu ukarać pieniężnie. Od ogólnie przyjętych ustaleń zależy sposób rozdzielania kar, ale także od popełnionego czynu.\nUstawa określa dokładnie, jakie sytuacje spowodowane przez pracownika powinny być karane. Przede wszystkim:\n– nieobecność lub notoryczne spóźnianie bez podania przyczyny i wcześniejszego uprzedzenia,\n– ignorowanie zasad BHP w miejscu pracy i ppoż.,\nJeśli pracodawca zadecyduje, że sytuacja jest poważna, może obarczyć pracownika jedną z trzech kar. Przyznanie jej jest możliwe do dwóch tygodni od otrzymania zgłoszenia o wykroczeniu.\nW przypadku, gdy pracownik po raz kolejny nie zastosował się do regulaminu, nie reagował na upomnienia i nagany może otrzymać karę finansową. Jej wysokość nie może przekraczać dziennego wynagrodzenia w przypadku absencji lub równowartości wynagrodzenia za godziny, w których zatrudniony nie pracował ze względu na spóźnienie.\nZ formalnego punktu widzenia informacja o przyznaniu kary powinna mieć formę pisemną wraz z podaniem powodów do jej nałożenia oraz terminie i sposobie spłaty. Każda informacja o karze oraz dokument poświadczający jej przyznanie wkładany jest do akt podwładnego.\nPrevious Przywileje ciężarnych pracownic\nTags biznesFirmafirmykara pieniężnakara pracowniczaniezbędnik firmypodatkiporady dla firmporady firmowePrawoprawo gospodarczeprawo podatkowewłasny bizneszarządzanie firmą\nKażdy podwładny, wedle obowiązującego w Polsce prawa, powinien otrzymywać wynagrodzenie zgodne z czasem pracy i ilością wykonywanych obowiązków. Jego wysokość oraz sposób płatności powinno zostać ustalone w chwili zawierania umowy.


Chorwacja ceny 2021 − teambgz.pl\nSprawdź funkcjonalności strony internetowej Turystycznyninja.pl i przygotuj się na perfekcyjny urlopowy wypoczynek. To fenomenalne rozwiązanie, gdy nie masz pojęcia, gdzie możemy pojechać na urlop od pracy.\nRazem z przyjściem okresu letniego sporo polskich obywateli myśli nad tym, gdzie udać się na odpoczynek od pracy. Obywatele polscy w ostatnim czasie coraz mniej decydują się na spędzanie urlopowego wypoczynku nad bałtykiem. Na ten moment nie można pewnym być pogody za oknem w Polsce, i choćby dlatego obywatele naszego państwa wolą wyjeżdżanie za granicę. Kierunków, do których mogą się wybrać obywatele naszego państwa jest sporo i powinniśmy to zrozumieć. Obywatele państwa polskiego jednak z reguły miewają problemy z odnalezieniem perfekcyjnego miejsca na urlopowy wypoczynek. Stworzonych zostało właśnie dlatego mnóstwo stron, które przekazują ciekawostki o miejscówkach, gdzie można spędzać urlop od pracy. Jedną z lepszych stron tego gatunku jest z całą pewnością www.Turystycznyninja.pl. Możemy tam znaleźć wiele wskazówek o kurortach, które należy odwiedzić. Jeżeli więc rozmyślasz, gdzie pojechać na odpoczynek od pracy, to ten internetowy serwis na pewno jest dla Ciebie wyborny.\nturystycznyninja.pl Cena obiadu w chorwacji\nPowinniśmy zdawać sobie sprawę z faktu, iż obywatele państwa polskiego znacznie częściej decydują się na korzystanie z tego typu stron internetowych. Wyszukać tam można niezwykle kluczowe informacje na temat miejscówek, które moglibyśmy zwiedzić w trakcie urlopu od pracy. Turystyczny Ninja to strona internetowa, gdzie poprzeglądać mamy okazję ważne wiadomości o pogodzie, plusach oraz sumach tyczących się poszczególnych państw. Tam możemy znaleźć także kluczowe ciekawostki związane z tym, w które miejsce udać się i w których porach roku. Na witrynie TurystycznyNinja została włączona również świetnej jakości wyszukiwarka wakacyjnych ofert wstawiona przez serwis internetowy wakacje.pl. Jest to skuteczne urządzenie, które umożliwia wyszukać ofertę na wakacje w odniesieniu do własnych wymagań. Prócz tego także możemy tam dostać opinie innych gości o spędzonym urlopie w poszczególnych miejscach. Może być dużo łatwiej postanowić, gdzie mamy chęć się wybrać z wykorzystaniem tego typu porad. Bardzo dobrym posunięciem może się okazać przetestowanie tej witryny internetowej.


Gdy w brzuchu burczy, czyli rozejrzyj się wokół siebie\nlublin.gosc.pl → Wiadomości z archidiecezji lubelskiej → Gdy w brzuchu burczy, czyli rozejrzyj się wokół siebie\nPrzygotowania do świąt Wielkiej Nocy wkraczają w ostatnią fazę. W domu porządki, lista zakupów. Dobrze, jeśli znajdzie się czas w przerwie, by pójść na Drogę Krzyżową czy rekolekcje. W tym biegu warto się zatrzymać i zobaczyć człowieka, u którego może tak dobrze nie będzie.\n– U nas wszyscy dostaną ciepły posiłek. Będzie jajko, będą życzenia, przyjdzie w odwiedziny ksiądz biskup. Tak zwykle wygląda wielkanocne śniadanie na Zielonej, mamy nadzieję, że tak będzie i w tym roku – mówi pani Anna, która przygotowuje posiłki. Jest drobną kobietą, ale wśród korzystających z kuchni ma wielki posłuch.\n– Nie tylko gotujemy zupę, ale rozdajemy też rzeczy, które przynoszą nam dobroczyńcy. To najczęściej ubrania i buty – mówią pracownicy bractwa. Na świąteczne śniadanie niektórzy odświętnie się ubiorą, specjalnie przejrzą swoją skromną garderobę lub przyjdą wcześniej poszukać czegoś dla siebie w darach, jakie bractwo posiada.\n– To jednak nieliczne przypadki. Bieda robi człowieka obojętnym na wszystko. Jak burczy w brzuchu, ludzie przestają myśleć, czy coś wypada czy nie, czy zmienić ubranie, wyczyścić buty czy nawet się umyć. Czasami właśnie w święta przychodzi taka refleksja nad życiem, że może by spróbować coś zmienić – dodaje pani Anna.\nPani Maria jest małomówna. Odpowiada półsłówkami, że będzie na wielkanocnym śniadaniu. W końcu zaczyna opowiadać, że w jej domu Wielkanocy nie będzie. Od wielu lat mieszka sama, rośnie stos niezapłaconych rachunków. Płaci tylko te za prąd, bo boi się, że odetną, a ciemności nie znosi. Jej mąż zmarł młodo, dzieci nie mieli, a ona, dopóki pracowała w sklepie, jakoś żyła. Kiedy jednak przyszła emerytura i choroba, zaczęło brakować pieniędzy. Początkowo wstydziła się przychodzić na Zieloną. Kiedy jednak się odważyła, zobaczyła, że takich jak ona jest sporo. Ku jej zdumieniu, w kolejce po zupę ustawiali się także młodzi ludzie i rodziny z dziećmi.\n– Przestałam się wstydzić. Przychodzę tu od kilku lat. Mam już swoich znajomych. To taka słaba znajomość, ale przynajmniej na święta mogę się z nimi podzielić opłatkiem czy jajkiem. Zwykle wtedy przychodzi tutaj ksiądz biskup, by z nami, lubelską biedotą, spędzić trochę czasu. Wtedy wraca mi poczucie, że jestem kimś. Szkoda, że w ciągu roku jest tak mało świąt – mówi.\nKorzystających z pomocy bractwa z roku na rok przybywa. Przed kilkoma laty po jedzenie przychodzili zwykle ludzie starsi lub uzależnieni od alkoholu bezdomni. Teraz w kolejce po zupę jest coraz więcej młodych.\n– Nie nam ich oceniać. Może wyrośli z rodzin patologicznych, może mają za sobą jakieś trudne doświadczenia. Nie wiemy, bo swoją historią rzadko kto się dzieli. Wiemy jedno – że głodnego nakarmić to nasz obowiązek i przywilej zarazem – mówią pracownicy bractwa.


Gdzie leżał Egipt Górny, a gdzie Dolny? - Zadanie 1: Historia I - strona 37\nGdzie leżał Egipt Górny, a gdzie Dolny? 4.57 gwiazdek na podstawie 7 opinii\nGdzie leżał Egipt Górny, a gdzie Dolny?\nEgipt Dolny - obszar położony w delcie Nilu (Północny Egipt).\nEgipt Górny - wąski pas ziem uprawnych w dolinie rzeki Nil na południu (Południowy Egipt).


Czym są inkluzje? - Moc Kamieni\nWarto: OCZYSZCZANIE ENERGETYCZNE\ncałościowe oczyszczanie Twojej energii z paskudztw\nCzym są inkluzje?\nNapisany przez krysztal w Bez kategorii\nBursztynową inkluzją nazywamy to wszystko co znajduje się w bursztynie a nie jest żywicą.\nInkluzjami (z ang. amber inclusions) są zatem wszystkie pęcherzyki powietrza, wody, ale także te najcenniejsze w postaci inkluzji roślin i zwierząt w bursztynie. Wielka różnorodność inkluzji roślinnych dowodzi zmiennego klimatu obszarów lasu bursztynowego.\nZakłada się, że podłoże lasu było silnie przesiąknięte woda, żywica wyciekająca z drzew i zawarta w zwalonych pniach zastygała, a następnie w wodzie i ziemi podlegała różnorodnym procesom chemicznym, aż zmieniła się w bursztyn bałtycki.\nPoniżej przykładowe inkluzje organiczne, które możemy zobaczyć w oryginalnej biżuterii z bursztynu.\nNa podstawie odnalezionych w inkluzjach fragmentów drewna i kory, jak również zarodników, kwiatów, liści i igieł ustalono około 215 gatunków roślin, które występowały w bursztynowym lesie, w tym dęby, kasztanowce, drzewa cynamonowe i oliwne, klony, magnolie, rododendrony, dzikie wino i bluszcz, również jemioła, skrzypy i paprocie, pokrzywy, trawy oraz grzyby.\nZ kolei inkluzje zwierzęce, to w głównej mierze owady – średnia ich wielkość nie przekracza jednego centymetra. Materiały historyczne wspominają nawet o inkluzjach w postaci żaby 😮 W bryle bursztynu spotyka się też charakterystyczne wgniecenia przypominające odciski łap zwierząt.\nWydobycie bursztynu w Polsce\nKolory naturalnego bursztynu\nStarożytne mity o bursztynie\nSiren Ring – na alarm!\nJak poznać prawdziwe perły?\ndiamenty to nie to samo co brylanty\n© 2019 Moc Kamieni. Wszelkie prawa zastrzeżone.


Tom Clancy\_'s H.A.W.X. 2: Nocne bombardowanie i trudne tankowanie (wideo) - Dziennik Wschodni\nTom Clancy's H.A.W.X. 2: Nocne bombardowanie i trudne tankowanie (wideo)\nRosyjski pilot w pościgu za skradzionymi samolotami to jedna z dwóch misji w demie zręcznościowego “symulatora” nowoczesnych myśliwców, czyli Tom Clancy's H.A.W.X. 2.\nTo – jak mówią twórcy – misja o dużym znaczeniu dla fabuły gry, w której będziemy mieli i bomby atomowe, i terrorystów, i oczywiście mnóstwo powietrznych pojedynków.\nA w tej misji (Interception Course) będziemy latać przede wszystkim w górach Kaukazu.\nDruga misja z dema to Seek and Destroy, gdzie wcielamy się w amerykańskiego siewcę demokracji. Jako pilot elitarnego szwadronu US. HAWX przyjdzie nam wybrać się do Afryki i zdusić lokalny konflikt.\nW tej nocnej misji wystartujemy z pokładu lotniskowca i zajmiemy się niszczeniem przemytników broni.\nWersje demonstracyjne gry Tom Clancy's H.A.W.X. 2 są już dostępne na Xbox 360 i Playstation 3. Na PC nie ma… i nie będzie.\nAle ci, którym podobała się pierwsza część gry Tom Clancy's H.A.W.X. , dwójkę mogą brać w ciemno.\nRównież ci, którzy szukają dobrej gry o samolotach, w której prawa fizyki i sztuka pilotażu nie stanowią większej przeszkody w zabawie. Tom Clancy's H.A.W.X. 2 to bardzo widowiskowa gra zręcznościowa. Tu mamy się cieszyć z zestrzelenia kilku wrażych maszyn w kilka minut, a nie z tego, że po godzinie udało nam się wystartować.\nCo nie znaczy, że będzie łatwo: teraz część misji trzeba będzie zakończyć lądowaniem, a w niektórych przyjdzie nam tankować w powietrzu.\nPremiera Tom Clancy's H.A.W.X. 2: 3 września. A tu najświeższy trailer gry z targów GamesCom:


Taxi w Warszawie - bssm.org.pl\nNie wszyscy wiedzą, że w Warszawie poza bardzo popularnymi taksówkami osobowymi dostępne są również różnego rodzaju usługi transportowe. Jedną z nich jest taxi bagażowe. To bardzo wygodna forma przewożenia przedmiotów o dużych gabarytach, takich jak regał, kanapa, lodówka, czy dywan. Zasadniczo ciężko będzie zmieścić tego typu przedmioty do zwykłej osobówki. Z resztą mało który taksówkarz zgodzi się na to nawet, jeśli mebel nie jest tak duży. Raczej lepszym pomysłem będzie wezwanie taxi bagażowe Warszawa cena to dobry wybór.\nSzybki i sprawny transport w Warszawie\nWspomniane taxi bagażowe dostępne jest od ręki, po prostu dzwonimy i za niedługi czas taksówka czeka pod wskazanym adresem. Profesjonalne podejście oraz szacunek dla czasu klienta to charakterystyczne cechy takiej usługi. taxi bagażowe warte jest swojej ceny. Taksówka oferująca usługi transportowe może dotrzeć w każdy, choćby najbardziej odległy koniec Warszawy. Często wyjeżdża również poza jej granice, choć wiąże się to zazwyczaj z dodatkowym kosztem dla klienta.\nJak zmniejszyć koszty? 3 marca 2018 By admin\nSposób na zbyt duży bagaż 2 kwietnia 2018 By admin\nKazimierz 14 października 2018 at 01:50 - Odpowiedz\nDzierżykraj 1 listopada 2018 at 02:53 - Odpowiedz\nMaur 5 listopada 2018 at 05:27 - Odpowiedz\nCzesława 6 listopada 2018 at 10:34 - Odpowiedz\nKir 9 stycznia 2019 at 19:55 - Odpowiedz\nAngela 18 lutego 2019 at 13:53 - Odpowiedz\nRościsława 18 lutego 2019 at 20:12 - Odpowiedz\nWitomysł 18 lutego 2019 at 23:52 - Odpowiedz\nEnema 19 lutego 2019 at 12:14 - Odpowiedz\nLilianna 19 lutego 2019 at 20:09 - Odpowiedz\nCharyzjusz 20 lutego 2019 at 01:38 - Odpowiedz\nRadowit 21 lutego 2019 at 11:06 - Odpowiedz


Prawdodziejka [Susan Dennard] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00219 003284 21534271 na godz. na dobę w sumie\nPrawdodziejka - ebook/epub\nAutor: Susan Dennard Liczba stron: 400\nISBN: 978-83-79246-97-7 Data wydania: 2016-10-12\nnaostrzuksiazki.pl Prawdodziejka – Susan Dennard\nMojej więziosiostrze, Sarze\nRozdział 1 Wszystko poszło kompletnie nie tak. Żaden z pochopnie wymyślonych przez Safiyę fon Hasstrel planów zorganizowania zasadzki nie rozwijał się po jej myśli. Po pierwsze, ten czarny powóz z błyszczącą złotą chorągwią nie był tym celem, na który Safi i Iseult czekały. Co gorsza, za nim podążało osiem rzędów strażników miasta mrużących oczy w świetle południowego słońca. Po drugie, Safi i Iseult nie miały się gdzie podziać. Siedziały na wapiennej skale, poniżej której biegła zakurzona jedyna droga do Veñazy. Dalej rozpościerało się bezkresne turkusowe morze. Siedemdziesiąt stóp klifu, o który rozbijały się wzburzone fale i jeszcze bardziej wzburzone wiatry. I po trzecie, chyba najgorsze, gdy tylko strażnicy dotrą do zakopanej pułapki przygotowanej przez dziewczyny, a schowane pojemniki z prochem zaczną eksplodować… cóż, wtedy na bank przeczeszą to zbocze cal po calu. – Niech to szlag, Is. – Safi złożyła lunetę. – W każdym rzędzie czterech strażników. Osiem rzędów razy cztery jest… – Na jej twarzy pojawiły się zmarszczki. – Piętnaście, szesnaście, siedemnaście… – Trzydzieści dwa – powiedziała oschle Iseult. – Trzydziestu dwóch po trzykroć przeklętych strażników z trzydziestoma dwoma po trzykroć przeklętymi kuszami. Iseult skinęła i zsunęła kaptur brązowej peleryny. Słońce rozświetliło jej twarz. Była zupełnym przeciwieństwem Safi: nosiła czarny jak noc warkocz, podczas gdy na ramiona Safi opadały kosmyki o odcieniu jasnopszenicznym, jej księżycowo blada skóra kontrastowała z ciemną opalenizną towarzyszki, oczy miała piwne, a Safi niebieskie. Te piwne oczy skierowały się teraz na Safi. – Nie chcę mówić: „A nie mówiłam”. – No to nie mów. – Ale… wszystko to, co powiedział ci wczorajszej nocy, było kłamstwem. Z pewnością nie interesowała go zwykła gra w karty. – Iseult odliczyła do dwóch na palcach w rękawiczce. – Nie miał zamiaru wyjechać rankiem na północ. I założę się – uniosła trzeci palec – że nawet nie nazywał się Caden. Caden. Jeśli… nie, kiedy Safi znajdzie tego Rzeźbimieszka, połamie mu każdą kość jego idealnej twarzy. Jęknęła i oparła głowę o skałę. Straciła wszystkie pieniądze. Nie jakieś pieniądze, tylko wszystkie. Zeszłej nocy po raz pierwszy Safi postawiła całe ich oszczędności na grę w karty. Nigdy wcześniej nie przegrała, jak mówi przysłowie: „Prawdodziejki nie oszukasz”. Ponadto wygrana w zaledwie jednej rundzie o najwyższą stawkę w grze taro umożliwiłaby im opłacenie własnego lokum w Veñazie. Koniec z mieszkaniem Iseult na poddaszu, koniec z dusznym pokojem gościnnym Mistrza Jedwabnej Gildii, który zajmowała Safi. Ale, jak zadecydowała Pani Los, Iseult nie mogła dołączyć do Safi – pochodzenie zabroniło jej wstępu do gospody, gdzie odbywała się gra. A bez swojej więziosiostry Safi była podatna na… błędy. W szczególności na te związane z osobą pewnego posiadacza wyrazistej szczęki i fałszywego języka, który zasypywał Safi komplementami – jakimś cudem nierozpoznanymi przez jej prawdodziejstwo. Niestety nie wykryła ani krzty kłamstwa w słowach Rzeźbimieszka, kiedy zabierała swoją wygraną z wewnętrznego banku… Ani kiedy objął ją ramieniem i poprowadził w ciepłą noc… Ani tym bardziej wtedy, kiedy nachylił się i zostawił niewinny, aczkolwiek mocny pocałunek na jej policzku. – Nigdy więcej nie tknę się hazardu – zarzekła się, uderzając stopą o kamień. – I nigdy więcej nie będę flirtować. – Jeśli zamierzamy tam dobiec – powiedziała Iseult, przerywając rozmyślania Safi – musimy to zrobić, zanim strażnicy dotrą do naszej pułapki. – Co ty nie powiesz? – Safi rzuciła ponure spojrzenie więziosiostrze, która obserwowała strażników przez lunetę. Wiatr targał czarne włosy Iseult, unosząc kosmyki, które wysunęły się jej z warkocza. W oddali wstrętnie zaskrzeczała mewa. Safi nienawidziła mew – zawsze musiały narobić jej na głowę. – Więcej strażników – mruknęła Iseult. Fale niemal zagłuszyły jej słowa, więc dodała głośniej: – Dwudziestu kolejnych strażników nadchodzi od południa. Safi wstrzymała oddech. Nawet jeśli ona i Iseult byłyby w stanie podjąć równą walkę z trzydziestoma dwoma strażnikami przy powozie, to tych kolejnych dwudziestu dorwałoby je, nim zdołałyby uciec. Prawdodziejka poprzysięgła w duchu zemstę. Z jej ust posypały się wszelkie znane jej przekleństwa. – Mamy dwa wyjścia – zaczęła Iseult, przysuwając się do Safi. – Albo się poddamy… – Po trupie mojej babki – fuknęła Safi. – Albo spróbujemy dotrzeć do strażników, zanim dojdą do pułapki. Wtedy pozostanie nam tylko stawić im czoła. Safi zerknęła na Iseult. Twarz jej więziosiostry wyrażała obojętność – jak zawsze. Jedynym, co zdradzało, że przyjaciółka się stresuje, było charakterystyczne marszczenie nosa co kilka sekund. – Jak będzie po wszystkim – dodała Iseult, ponownie naciągając kaptur i ukrywając twarz w ciemności – zadziałamy zgodnie z planem. A teraz się pośpiesz. Drugi raz nie trzeba było Safi powtarzać, przecież to dla niej oczywiste, ale ripostę zachowała dla siebie. Po raz kolejny wychodziło na to, że Iseult będzie ratować ich skórę. Ponadto gdyby Safi ponownie usłyszała „A nie mówiłam”, udusiłaby swoją więziosiostrę, a jej zwłoki zostawiłaby krabom pustelnikom. Iseult zeskoczyła na piaszczystą drogę, a Safi, zaraz po tym, jak zgrabnie wylądowała tuż obok niej, a wokół ich butów uniósł się kurz, wpadła na pewien pomysł. – Zaczekaj, Is. – Jednym ruchem zdjęła pelerynę i szybkim nacięciem noża oderwała kaptur. – Spódnica i chusta. Będziemy wyglądać jak wieśniaczki. Iseult zmrużyła oczy. Padła na ziemię. – Ale wtedy zobaczą nasze twarze. Wetrzyj ziemię w policzki, ile tylko się da. – Kiedy Iseult rozcierała błoto na buzi, Safi zdjęła jej kaptur i owinęła pelerynę wokół talii, zakrywając nią pochwy na miecze, po czym również zaczęła się brudzić. Po minucie były już gotowe. Safi zmierzyła towarzyszkę bacznym spojrzeniem – wyglądało na to, że przebranie prezentowało się całkiem nieźle. Jej więziosiostra przypominała wieśniaczkę rozpaczliwie potrzebującą kąpieli. Safi, wstrzymując oddech, przeskoczyła wapienny kamień, po czym wypuściła powietrze z płuc i dziarsko ruszyła przed siebie. Strażnicy byli jakieś trzydzieści kroków od zakopanego ładunku. Pomachała nieudolnie wąsaczowi na przedzie. Podniósł rękę, a pozostali natychmiast się zatrzymali. Po kolei, jeden za drugim, wycelowali kusze w kierunku dziewczyn. Kiedy Safi dotarła do sterty kamyków, które znaczyły miejsce pułapki, wykonała lekki, niepozorny podskok, wyrównując stopą zaznaczone miejsce. Zmierzająca obok Iseult powtórzyła jej ruchy. Wtedy wąsacz – bez wątpienia przywódca – podniósł swoją kuszę. – Stać! Safi zatrzymała się posłusznie, wyrównując jednocześnie jak największą ilość kamyków. – Onga? – powiedziała, co w arythuańskim oznaczało „tak”. W końcu, skoro miały być wieśniaczkami, równie dobrze mogłyby być wieśniaczkami zagranicznymi. – Mówicie po dalmocku? – zapytał przywódca, spoglądając na Safi, następnie przeniósł wzrok na Iseult, która niezdarnie zatrzymała się przy przyjaciółce. – My mówić. Mały. – Była to zdecydowanie najgorsza próba komunikowania się z arythuańskim akcentem w wykonaniu Iseult, jaką Safi kiedykolwiek słyszała. – Mamy… kłopoty? – Safi uniosła ręce w uległym geście. – My tylko idziemy do Veñazy. Gdy Iseult zakasłała nerwowo, Safiya miała ochotę ją udusić. Nic dziwnego, że to właśnie Is przejmowała rolę kieszonkowca, Safi miała skupiać na sobie całą uwagę, bo jej przyjaciółka była beznadziejną aktorką. – Potrzebujemy miejskiego uzdrowiciela – powiedziała pośpiesznie Safi, zanim Iseult zdołałaby zebrać się na kolejny udawany atak kaszlu. – Ona prawdopodobnie ma dżumę. Nasza matka na to umarła i też tak straszliwie kaszlała pod koniec życia. Wszędzie było tyle krwi… – Dżumę? – przerwał jej strażnik. – Och, tak. – Safi skinęła porozumiewawczo. – Moja siostra jest bardzo chora. Iseult znowu zakaszlała, ale tym razem tak przekonująco, że Safi najpierw się wzdrygnęła, a potem objęła siostrę. – Tak, tak, potrzebujesz uzdrowiciela. Chodź, zaraz się tobą zajmę. Strażnik odwrócił się do mężczyzn i krzyknął: – Wracać do szeregu! Kontynuować marsz! Żwir zazgrzytał, rozbrzmiał odgłos kroków. Dziewczyny ruszyły przed siebie, mijając strażników. Żaden z nich najwyraźniej nie był zainteresowany dżumą wieśniaczki. Gdy mijały czarny powóz, jego drzwi nagle się otworzyły. Odziany w szkarłatne szaty, pomarszczony na twarzy stary mężczyzna wychylił się na zewnątrz. Wyglądał groźnie. Był to przywódca Złotej Gildii, człowiek o imieniu Yotiluzzi, którego Safi widziała z daleka ubiegłej nocy. Najwyraźniej jej nie rozpoznał – rzucił w jej kierunku tylko pobieżne spojrzenie i krzyknął piskliwym głosem: – Aeduan! Zabierz stąd te zagraniczne śmieci! Zza tylnego koła powozu wyłonił się mężczyzna ubrany na biało. Jego peleryna falowała, kaptur zakrywał mu twarz, niemniej wyraźnie widać było pas z rzeźbionej skóry, który miał przewieszony przez ramię, oraz miecz u boku. Był mnichem Carawenu – najemnikiem od dziecka szkolonym, by zabijać. Safi się zatrzymała i bez chwili zastanowienia zdjęła rękę z ramienia Iseult, ona również przystanęła. Lada moment strażnicy dotrą do pułapki, ale dziewczyny trwały już w gotowości. Zacznij. Zakończ. – Arythuanki – powiedział mnich. Jego głos był chropowaty, ale nie z powodu wieku, najwyraźniej rzadko go używał. – Z której wioski? – Wykonał krok w stronę Safi. Z trudem powstrzymała potrzebę skulenia się ze strachu. Zaczęło działać jej prawdodziejstwo – ogarnęło ją dość irytujące poczucie, jakby coś zdrapywało jej skórę z karku. Jednak to nie jego słowa roznieciły jej magię, ale sama obecność mnicha. Mimo jego młodego wieku Safi miała pewność, że jest bezwzględny i niebezpieczny. Nieznajomy zdjął kaptur, odsłaniając bladą twarz i krótko przycięte brązowe włosy. Nagle, kiedy wyczuł zapach unoszący się w pobliżu głowy Safi, wokół jego źrenic pojawiła się wirująca czerwień. Safi zamarła. Krwiodziej. Ten mnich był przeklętym krwiodziejem! Mitycznym stworem potrafiącym wyczuć ludzką krew – oraz ludzką magię – i będącym w stanie wyśledzić ją na każdym kontynencie. Gdyby się połapał, jak pachną Safi i Iseult, znalazłyby się w poważnych, bardzo poważnych… Pop! Pop! Pop! Rozległ się huk prochu w przygotowanej przez nie zasadzce. Strażnicy dotarli do pułapki. Safi wciąż trwała nieruchomo. Podobnie mnich. Wtem błyskawicznie wysunął miecz z pochwy, lecz ten zaraz zazgrzytał o ostrze jej noża. Dziewczyna odparła atak. Mnich rzucił się na nią, zrobiła unik. Iseult schyliła się, a Safi przekoziołkowała przez nią jednym płynnym ruchem. Zacznij. Zakończ. To był ich styl walki. Ich sposób na życie. Safi wyprostowała się i wyjęła miecz, równocześnie w świetle słońca błysnęła kosa Iseult. Za nimi rozgrzmiały kolejne eksplozje, podniosły się krzyki, konie zaczęły kopać i rżeć. Iseult zamachnęła się na klatkę piersiową mnicha, ale ten uchylił się przed ciosem i wskoczył na koło powozu. Coś, co miało zapewnić Safi chwilową przewagę, sprawiło ostatecznie, że napastnik miał do niej ułatwiony dostęp i mógł się rzucić na nią z góry. Był dobry. Był najlepszym wojownikiem, jakiemu kiedykolwiek stawiła czoło. Ale więziosiostry były lepsze. Uskoczyła, a Iseult stanęła mu na drodze. W ułamku sekundy kosa rozcięła jego ramię, klatkę piersiową i brzuch. Dziewczyna zawirowała niczym tornado i zniknęła. Safi czekała w gotowości. Oto na jej oczach działo się coś, w co nie mogła uwierzyć, ale najwyraźniej naprawdę się wydarzało: każda rana na ciele mnicha goiła się w mgnieniu oka. Nie miała już teraz żadnych wątpliwości – ten mnich był po trzykroć przeklętym krwiodziejem wprost z jej najgorszych koszmarów. Musiała jakoś go zatrzymać. Cisnęła nożem w jego klatkę piersiową. Wbił się w tors i zanurzył głęboko w sercu. Mężczyzna zrobił chwiejny krok w przód, upadł na kolana i wrył w Safi spojrzenie swoich czerwonych oczu. Zacisnął usta. Wydając przeraźliwy krzyk, wyszarpnął nóż. Trysnęła krew… Rana zaczęła się goić. Safi nie miała czasu na kolejny atak. Strażnicy zawrócili. Konie galopowały przed siebie, a Mistrz Gildii krzyczał coś ze swojego powozu. Iseult zamachnęła się i rzuciła kosą, odpierając dwie strzały. Wtedy, na ułamek sekundy, powóz oddzielił dziewczyny od strażników. Widział je jedynie krwiodziej i mimo że sięgał już po noże, okazał się za wolny. Zbyt wyczerpany działaniem magii gojenia ran. Niemniej uśmiechał się – jakby wiedział coś, czego nie wiedziała Safi. Jakby postanowił, że będzie ścigał ją, by zapłaciła mu za to, co zrobiła. – Chodź! – Iseult szarpnęła siostrę za ramię. Pędem puściły się ku urwisku. To był element ich planu, który ćwiczyły na tyle często, że mogły go wykonać z zamkniętymi oczyma. Gdy tylko pierwsze strzały wbiły się w ziemię, więziosiostry dotarły do sięgającego im do pasa głazu. Schowały swoje ostrza do pochew i przeskoczyły go dwoma zwinnymi skokami. W dole piętrzyły się olbrzymie białe fale. Dwie liny, przymocowane do pala osadzonego głęboko w ziemi, przygotowały wcześniej. Safi porwała jedną z nich, zahaczyła stopę o pętlę na końcu i chwyciła węzeł znajdujący się na wysokości głowy. Skoczyła.\nRozdział 2 Safi usłyszała przeszywający gwizd powietrza, skacząc z ponad dwudziestometrowego klifu. Poczuła ostre szarpnięcie na końcu liny i wylądowała na zboczu pokrytym wąsonogami. To miało prawo zaboleć. Z impetem uderzyła o skałę, przygryzając język. Jej ramiona, twarz i nogi przeszył piekący ból. Wyciągnęła ręce, aby złapać się urwiska. W tej samej chwili Iseult walnęła na skałę tuż obok niej. – Rozpal – burknęła Safi. Słowo, które wyzwalało magię w linie, zginęło w ryku fal, ale komenda była skuteczna. Liny w mgnieniu oka zapłonęły w białym błysku, po czym się rozpadły. Delikatny pył rozproszył się na wietrze, kilka drobinek osiadło na chustach i ramionach dziewczyn. – Strzały! – ryknęła Iseult, padając na głaz, kiedy groty śmignęły tuż obok niej. Niektóre otarły się o powierzchnię skał, inne zanurzyły w falach oceanu. Jedna z nich przeszyła spódnicę Safi. Dziewczyna w ostatniej chwili zdołała zahaczyć palce o szczelinę i się podciągnąć. Jej mięśnie drżały z wysiłku. Wreszcie obie schowały się pod niewielkim nawisem. Dopiero teraz poczuły się bezpiecznie – tu kusze strażników nie mogły ich dosięgnąć. Skały były mokre, wąsonogi bezwzględne, a woda nieprzyjemnie zimna. Gdy wreszcie strzały ucichły, Safi zachrypiała: – Idą po nas? Iseult potrząsnęła głową. – Nadal tam są. Czuję, że ich nici Więzi czekają. Safi mrugnęła, usiłując pozbyć się soli z oczu. – Będziemy musiały przepłynąć, tak? – Otarła twarz o ramię, ale i to nie pomogło. – Myślisz, że dopłyniemy do latarni morskiej? Obydwie świetnie pływały, ale nie na tyle, żeby poradzić sobie z falami, które ubiłyby delfina. – Nie mamy wyboru – odparła Iseult. Popatrzyła na przyjaciółkę z iskrą w oczach. Safi znała to spojrzenie, zawsze dodawało jej sił. – Możemy rzucić spódnice na lewą stronę i kiedy strażnicy w nie wycelują, my skoczymy w prawo. Safi skinęła i krzywiąc się z bólu, zaczęła ściągać spódnicę. Gdy obydwie pozbyły się odzieży, Iseult podniosła rękę. – Gotowa? – zapytała. – Tak. – Safi wzięła głęboki oddech. Cisnęły dawne peleryny w tym samym kierunku, po czym opuściły schronienie i zanurzyły się w falach oceanu. * * * Kiedy Iseult det Midenzi zdjęła swoją przemoczoną tunikę, buty, spodnie i bieliznę, poczuła, że wszystko ją boli. Każda ściągana część garderoby odsłaniała dziesięć nowych ran, a każdy bryzg fali uświadamiał jej istnienie kolejnych dziesięciu. Stara, popadająca w ruinę latarnia była świetnym miejscem na kryjówkę, jednak nie dało się z niej uciec, dopóki nie nadszedł odpływ. Na razie woda na zewnątrz sięgała powyżej klatki piersiowej Iseult i dziewczyny miały nadzieję, że ta głębokość – podobnie jak trzaskające pomiędzy latarnią i bagiennym brzegiem fale – jest w stanie odstraszyć krwiodzieja i nie dopuścić do tego, żeby udał się w pogoń za nimi. Wnętrze latarni nie było większe niż sypialnia Iseult nad kawiarnią Mathew. Promienie słoneczne przebijały się przez pokryte wodorostami okna, a wiatr targał morską pianę przy zakończonych łukowato drzwiach. – Przepraszam – powiedziała Safi przytłumionym głosem, kiedy rozebrała się ze swojej przemoczonej tuniki. Następnie zdjęła koszulę i rzuciła ją na parapet. Jej zazwyczaj opalona skóra wyglądała teraz nienaturalnie blado. – Nie przepraszaj. – Iseult pozbierała swoje porozrzucane ubrania. – To ja powiedziałam ci o grze w karty. – To prawda – odparła Safi drżącym głosem. Skakała na jednej nodze, usiłując zdjąć spodnie, choć wciąż miała na sobie buty. Zawsze tak robiła, a Iseult nie mogła uwierzyć w to, że osiemnastoletnia dziewczyna nie ma na tyle cierpliwości, żeby się uczciwie rozebrać. – Ale to ja chciałam żyć w lepszych warunkach. Gdybyśmy po prostu kupiły tamto mieszkanie dwa tygodnie temu, to… – To mieszkałybyśmy w towarzystwie szczurów – wtrąciła Iseult. Stanęła na najbliższym suchym, oświetlonym blaskiem dnia skrawku podłogi. – Miałaś rację, że chciałaś czegoś lepszego. Zapłaciłybyśmy więcej i byłoby to tego warte. – Byłoby to słowo klucz. – Safi z głośnym burknięciem oswobodziła się wreszcie ze spodni. – Nie będziemy teraz miały swojego mieszkania, Is. Założę się, że wszyscy strażnicy Veñazy właśnie nas szukają. Nie wspominając o… – Przez chwilę Safi patrzyła na swoje buty. Nagle, w gorączkowym odruchu, zdarła prawy. – O krwiodzieju. Krwiodziej – nieustannie dźwięczało jej w głowie. Iseult nigdy wcześniej nie widziała krwiodzieja… i nikogo powiązanego magią z Otchłanią. Otchłaniarze byli jedynie przerażającymi bohaterami opowieści, nie istnieli naprawdę. Nie strzegli Mistrzów Gildii ani nie usiłowali zaszlachtować nikogo mieczem. Po wyżęciu spodni i rozłożeniu ich na parapecie Iseult podeszła do skórzanej torby na ramię, która znajdowała się z tyłu latarni. Przed skokiem schowały tam swój awaryjny zestaw ratunkowy – na wypadek gdyby wydarzył się najgorszy scenariusz. Nie żeby wcześniej zorganizowały jakoś przesadnie wiele skoków. Zdarzało się to tylko od czasu do czasu, kiedy jakiś zwyrodnialec szczególnie na to zasłużył. Jak ci dwaj uczniowie, którzy ukradli ładunki z jedwabiem należące do Mistrza Jedwabnej Gildii Alixa i usiłowali zrzucić winę na Safi. Albo te zbiry, które pod nieobecność Mathew wpadły do jego sklepu i ukradły srebrne sztućce. Miały za sobą jeszcze cztery inne akcje, kiedy to gry w taro Safi zakończyły się burdami i zniknięciem monet. Sprawiedliwości musiało stać się zadość, a skradziony towar należało rzecz jasna odzyskać. Niemniej to właśnie podczas dzisiejszego incydentu awaryjny zestaw ratunkowy przydał się po raz pierwszy. Iseult wyjęła dwie szmaty i tubkę z lanoliną. Podniosła rzucone na podłogę noże, miecz i kosę, po czym powolnym krokiem wróciła do Safi. – Wyczyśćmy broń i wymyślmy jakiś plan. Musimy wrócić do miasta. Safi zdarła drugiego buta i wzięła od przyjaciółki swoją broń. Gdy usiadły po turecku na chropowatej podłodze, poczuły znajomy zapach tłuszczu służącego do konserwacji ostrzy. Iseult ostrożnym ruchem czyściła kosę. – Jak wyglądają nici Więzi krwiodzieja? – zapytała po cichu Safi. – Nie zauważyłam – mruknęła Iseult. – Wszystko wydarzyło się tak szybko. – Zaczęła mocniej pocierać stal, zabezpieczając przed rdzą swoje przepiękne marstockie ostrza, podarunek od sercowięzi Mathew, Habima. W kamiennych ruinach zapadła cisza. Słychać było jedynie odgłosy czyszczenia broni i niekończący się huk fal Morza Jadańskiego. Iseult wiedziała, że pod pozornym spokojem ich nici Więzi wiły się w takim samym odcieniu przerażenia. Była więziodziejką, co oznaczało, że nie mogła widzieć ani własnych nici Więzi, ani tych należących do podobnych sobie magów. Kiedy jej dar się ujawnił, miała dziewięć lat. Serce waliło jej jak oszalałe, gdy rozpadała się pod ciężarem milionów nici Więzi, do tego żadna z nich nie była jej własną. Gdziekolwiek nie spojrzała, widziała nici Więzi, które budują, nici Więzi, które wiążą, i nici Więzi, które się rozpadają. Mimo to nie mogła dostrzec własnych – ani tego, jak sama wplata się w ten świat. Wobec tego, tak jak każda nomatsańska więziodziejka, Iseult nauczyła się studzić swoje ciało, kiedy powinno wrzeć. Trzymać nieruchomo palce, kiedy powinny się trząść. Ignorować emocje, którym wszyscy inni dawali się porwać. – Wydaje mi się – powiedziała Safi, wyrywając Iseult z zadumy – że krwiodziej wie, że jestem prawdodziejką. Iseult przerwała pracę. – Dlaczego tak myślisz? – Jej głos był chłodny jak trzymana w jej dłoniach stal. – Wnioskuję po tym, jak się do mnie uśmiechnął. – Safi aż się zatrzęsła. – Wyczuł moją magię, tak jak jest to opisane w baśniach, i teraz może mnie tropić. – To znaczy, że w tej chwili prawdopodobnie za nami podąża. – Iseult przeszył lodowaty dreszcz. Poczuła szarpnięcie w ramionach. Zaczęła mocniej pucować ostrze. Zazwyczaj czynność czyszczenia broni pomagała jej odzyskać równowagę. Pomagała zwolnić myślom i dojść do głosu jej praktycznej stronie. Iseult była urodzonym taktykiem, podczas gdy Safi najpierw działała, potem myślała. Zacznij, zakończ. Z tym że teraz żaden plan nie przychodził Iseult do głowy. Mogły się ukrywać i unikać strażników miasta przez kilka tygodni, ale nie były w stanie schować się przed krwiodziejem. Zwłaszcza jeśli wiedział, kim jest Safi, i mógł sprzedać ją najdroższemu oferentowi. Kiedy ktoś stanął bezpośrednio przed Safi, potrafiła określić, czy mówi szczerze, czy kłamie, bezbłędnie odróżniała prawdę od oszustwa. Z tego, co Iseult dowiedziała się od Mathew w czasie sesji treningowych, ostatni odnotowany prawdodziej zginął sto lat temu, ścięty przez imperatora Marstoku za przymierze z cartorriańską królową. Gdyby wieść o umiejętności Safi kiedykolwiek dostała się do wiadomości publicznej, dziewczynę wykorzystano by jako narzędzie gierek politycznych albo wyeliminowano jako potencjalne zagrożenie. Safi posiadała dar niezwykle cenny i niezwykle rzadki. To właśnie dlatego przez całe życie utrzymywała go w tajemnicy. Iseult z kolei była heretykiem: czarodziejem niezarejestrowanym. Tylnej części jej prawej ręki nie znaczył tatuaż – czaroznamię – informujący o jej mocy. Najgorsze jednak, że tego dnia ktoś spoza kręgu zaufanych osób domyślił się, kim jest Safi, i wcześniej czy później żołnierze wpadną do pokoju gościnnego Mistrza Jedwabnej Gildii, by wydrzeć ją stamtąd i zakuć w łańcuchy. Wkrótce ostrza zostały wyczyszczone i ponownie schowane do pochew. Safi przeszyła Iseult jednym ze swoich surowszych i znaczących spojrzeń. – Daj spokój – rozkazała Iseult. – Możliwe, że będziemy musiały uciekać z miasta, Is. I na zawsze opuścić Imperium Dalmockie. Iseult zacisnęła usta, usiłując nie marszczyć brwi i odpędzić dręczące ją uczucie. Opuścić Veñazę… Nie mogła tego zrobić. Stolica Imperium Dalmockiego to jej dom. Ludzie w Północnej Dzielnicy Portowej wreszcie przestali zauważać jej bladą skórę i skośne oczy typowe dla Nomatsów. Zanim jednak tak się stało, minęło sześć i pół roku. – Na razie – powiedziała cicho Iseult – musimy wymyślić, jak niepostrzeżenie dostać się do miasta, i modlić się o to, żeby krwiodziej cię nie zidentyfikował. Safi westchnęła i usiadła w słońcu, które rozjaśniło jej skórę i rozświetliło włosy. – Do kogo powinnam się modlić? Iseult podrapała się po nosie. Całe szczęście, że przyjaciółka zmieniła temat. – O mało co nie zginęłyśmy z ręki mnicha Carawenu, więc może pomodlisz się do Prastudni? Safi zadrżała. – Jeżeli ktoś taki modli się do Prastudni, to ja nie chcę. Może do nubreveńskiego boga? Jak on się nazywa? – Noden. – O właśnie. – Safi złożyła ręce na klatce piersiowej i wbiła wzrok w sufit. – Nodenie, boże fal Nubrevny… – Wydaje mi się, że wszystkich fal. I w ogóle wszystkiego innego. Safi przewróciła oczami. – Boże wszystkich fal i wszystkiego innego, czy możesz, proszę, sprawić, żeby nikt nas nie gonił? Zwłaszcza… on. Po prostu trzymaj go od nas z daleka. I gdybyś mógł jeszcze uchronić nas przed strażnikami Veñazy, to byłoby miło. – To zdecydowanie najgorsza modlitwa, jaką w życiu słyszałam – powiedziała Iseult. – A niech cię oszcza łasica, Is! Jeszcze nie skończyłam. – Safi wzięła głęboki oddech i powróciła do modlitwy: – Proszę, oddaj mi wszystkie nasze pieniądze, zanim on albo Habim wrócą z podróży. I… to tyle. Dziękuję ci bardzo, o święty Nodenie… Aha, i dopilnuj, proszę, żeby Rzeźbimieszek dostał dokładnie to, na co zasłużył. Iseult o mało co nie parsknęła śmiechem, słysząc ostatnią prośbę, jednak w tej samej chwili fala z impetem uderzyła o latarnię i dziewczyna poczuła na twarzy nieprzyjemną wilgoć. – Proszę, Nodenie – szepnęła zirytowana, wycierając czoło. – Proszę, po prostu pozwól nam wyjść z tego cało.\nRozdział 3 Dotarcie do kawiarni Mathew, gdzie mieszkała Iseult, okazało się trudniejsze, niż Safi zakładała. Były wyczerpane, głodne i posiniaczone tak bardzo, że nawet przy zwykłym marszu prawdodziejka pojękiwała. Marzyły o tym, żeby usiąść albo przynajmniej złagodzić ból gorącą kąpielą i ciastkami. Jednak zarówno kąpiel, jak i ciastka musiały poczekać. Strażnicy rozpełzli się rojnie po całej Veñazie i zanim dziewczyny zdołały dotrzeć do Północnej Dzielnicy Portowej, niemal nastał świt. Pół nocy spędziły na żmudnym marszu z latarni do stolicy i drugie pół – przesmykując się uliczkami i wdrapując na dachy. Każdy biały błysk, każdy zwisający kawałek prześcieradła, każde podarte płótno żaglowe czy obszarpana zasłona sprawiały, że żołądek podchodził Safi do gardła. Dzięki bogom nie była to jednak szata krwiodzieja i gdy tylko zaczęło się przejaśniać, dostrzegły szyld kawiarni Mathew. PRAWDZIWA MARSTOCKA KAWA – NAJLEPSZA W VEÑAZIE W rzeczywistości nie była to prawdziwa marstocka kawa, Mathew nie pochodził nawet z Imperium Marstockiego. Kawę podawano tu przefiltrowaną i smakowała nijako, co dobrze oddawało powiedzonko Habima: „Mdłe zachodnie smaki”. Nie była ona również najlepsza w mieście – sam Mathew przyznał, że obskurna spelunka w Południowej Dzielnicy Portowej serwuje lepszą kawę. Ale tutaj, na północnych rubieżach stolicy, ludzie nie przychodzili na kawę. Przybywali w interesach, by dobić targu w kwestiach, w których specjalizował się właściciel: handel plotkami i sekretami oraz plany napadów i szwindli. Mathew miał kawiarnie na całym terytorium Czaroziem, więc wszelkie wieści docierały wpierw właśnie do niego. Jako że władał magią słowa, stał się dla Safi najlepszym instruktorem – mógł się bowiem porozumiewać we wszystkich językach. Co jednak ważniejsze, sercowięź Mathew, Habim, całe życie pracował dla wuja Safi, zarówno jako żołnierz, jak i wiecznie niezadowolony instruktor. Tak więc kiedy Safi została wysłana na południe, to Mathew zajął się jej szkoleniem. Nie żeby Habim całkowicie zrezygnował z nauczania prawdodziejki – często odwiedzał swoją sercowięź w Veñazie i wtedy uprzykrzał dziewczynie życie dodatkowymi godzinami treningu i walki. Safi dotarła do kawiarni pierwsza i po przeskoczeniu kałuży ścieków o odstraszającym pomarańczowym odcieniu zaczęła wystukiwać zaklęcie zamka na drzwiach wejściowych – robili tak od czasu incydentu z kradzieżą sztućców. Habim mógł się skarżyć Mathew, ile chciał, na koszty tego magicznego zamka, ale według Safi był on ich warty. Odsetek przestępczości w Veñazie był dość wysoki – po pierwsze dlatego, że to miasto portowe, a po drugie, ponieważ zamożni Mistrzowie Gildii stanowili łakomy kąsek dla spragnionych bogactwa łupieżców. Rzecz jasna, Mistrzowie opłacali całe rzesze strażników obstawiających wszystkie zaułki. – Szybciej – wymamrotała Iseult i szturchnęła Safi w plecy. – Strażnik się zaraz odwróci… odwraca się… Gdy drzwi się otworzyły, Iseult popchnęła Safi i wkrótce obie znalazły się w ciemnym sklepie. – Co u licha? – syknęła Safi. – Strażnicy nas tu znają! – Dokładnie – odparowała Iseult, zatrzaskując drzwi i ryglując zamek. – Ale z daleka wyglądamy jak dwie wieśniaczki włamujące się do zamkniętej kawiarni. – Masz rację – wybełkotała niechętnie Safi. Iseult weszła w głąb sklepu i wyszeptała: – Światło. W jednej chwili rozbłysło dwadzieścia sześć zaczarowanych świec, ukazując charakterystyczne spiralne marstockie wzory pokrywające ściany, sufit i podłogę. Patrząc na mnóstwo pstrokatych dywaników, kilimów i makatek, można było odnieść wrażenie przesytu, ale – podobnie jak w przypadku kawy – ludzie z zachodu mieli konkretne wyobrażenie o tym, jak powinien wyglądać marstocki sklep. Iseult odetchnęła z ulgą i podeszła do krętych schodów znajdujących się na tyłach kawiarni. Safi podążyła tuż za nią. Weszły najpierw na pierwsze piętro, gdzie znajdowało się lokum Mathew i Habima, a następnie udały się na poddasze, które Iseult nazywała domem. Mieściły się tam zaledwie dwa łóżka i szafa. Przez ostatnie sześć i pół roku Iseult mieszkała tu, uczyła się i pracowała. Po tym, jak uciekła od swojego plemienia, Mathew był jedynym pracodawcą chętnym zatrudnić i przyjąć pod swój dach Nomatsankę. Nie wyprowadzała się stąd bynajmniej nie z braku chęci. Marzyła o własnym mieszkaniu. Powtarzała to swojej towarzyszce setki, a nawet setki tysięcy razy. I może gdyby to Safi dorastała w jednopokojowej chałupie, dzieląc łóżko z matką, również pragnęłaby czegoś większego i bardziej osobistego. Tymczasem zrujnowała plany Iseult. Każda zaoszczędzona moneta przepadła, a wszyscy strażnicy miejscy właśnie ochoczo poszukiwali obu dziewczyn. To najgorszy możliwy scenariusz i żaden awaryjny zestaw ratunkowy ani ukrywanie się w latarni nie były w stanie wydostać ich z tych tarapatów. Zwalczając nudności, Safi podeszła chwiejnym krokiem do okna po drugiej stronie wąskiego pokoju i otworzyła je na oścież. Do środka napłynęło gorące, znajome, uspokajające, przesycone zapachem ryb powietrze. W promieniach wschodzącego słońca gliniane dachy Veñazy zdawały się płonąć. Safi ogarnęła błogość. Uwielbiała ten widok. Dorastała w zrujnowanym majątku rodu Hasstrelów w Górach Orhińskich, gdzie często spędzała czas zamknięta we wschodnim skrzydle, zwłaszcza kiedy wujek Eron miał zły humor. Jej życie upływało więc wewnątrz budynku za pozabijanymi oknami i pośród wdzierającego się do środka śniegu. Wśród mroźnych wiatrów i obślizgłej pleśni. Gdziekolwiek spojrzała, jej wzrok lądował na rzeźbach, obrazach bądź gobelinach z nietoperzem górskim. Była to groteskowa, przypominająca smoka kreatura z umieszczonym pod szponami hasłem: „Miłość i strach”. Tymczasem tutaj wybudowano mosty i kanały – zawsze spalone słońcem, przepięknie pachnące zgniłymi rybami. Kawiarnia Mathew zawsze była jasna i zatłoczona, a przystanie wypełnione nader ozdobnie przeklinającymi żeglarzami. Tutaj Safi doznała ciepła. Tutaj czuła się mile widziana, a czasami nawet potrzebna. Odchrząknęła. Zdjęła rękę z zasuwki i odwróciła się. Iseult akurat przebierała się w oliwkowozieloną suknię. Gdy to zrobiła, zajrzała do szafy. – Możesz założyć moją dzienną kieckę – powiedziała. – Będzie widać to. – Safi podwinęła zesztywniały od soli rękaw, odsłaniając otarcia i siniaki na ramionach. Nie mogła pozwolić sobie na założenie niczego z krótkim rękawem. – W takim razie masz szczęście, że mam jeszcze… – Iseult wyjęła z szafy dwie kuse, czarne kurtki – to! Safi skrzywiła się. Takie nakrycia nosili wszyscy uczniowie Gildii, a te dwa konkretne stanowiły łup z pierwszej akcji zorganizowanej przez dziewczyny. – Nadal twierdzę, że mogłyśmy wziąć więcej niż tylko ich kurtki, kiedy zostawiałyśmy ich związanych w magazynie – oświadczyła Safi. – Tak, cóż, następnym razem, kiedy ktoś ukradnie dostawę jedwabiu i zwali winę na ciebie, obiecuję, że weźmiemy więcej. – Iseult rzuciła Safi odzienie, a ta złapała je w powietrzu. Sama szybko przywdziała kurtkę i usiadła na skraju łóżka, wykrzywiając usta w grymasie. – Tak sobie myślę – zaczęła spokojnie – że jeśli ten krwiodziej naprawdę nas szuka, to może Mistrz Jedwabnej Gildii mógłby cię ochronić. Jest w końcu twoim formalnym stróżem i mieszkasz w jego pokoju gościnnym. – Nie wydaje mi się, żeby Mistrz Alix chciał ukrywać zbiega. – Safi skrzywiła się. – Wolałabym go w to nie wciągać. Zawsze był dla mnie życzliwy i nie chciałabym odpłacać mu za jego dobroć, ściągając mu na głowę kłopoty. – W porządku – powiedziała Iseult z tym samym beznamiętnym wyrazem twarzy. – Mój kolejny plan dotyczy piekielnych bardów. Są teraz w Veñazie, na Szczycie Rozejmowym, tak? Chcą chronić Imperium Cartorriańskie? Może mogłabyś zwrócić się do nich o pomoc? Przecież twój wujek był kiedyś jednym z nich i wątpię, żeby nawet dalmoccy strażnicy okazali się na tyle głupi, by sprzeciwić się piekielnym bardom. Słysząc to, Safi skrzywiła się jeszcze bardziej. – Wujek Eron został haniebnie wyrzuconym piekielnym bardem, Is. Teraz cały Oddział Piekielnych Bardów go nienawidzi, a imperator Henrick nienawidzi go najbardziej ze wszystkich. – Parsknęła. – Co gorsza, imperator szuka wymówki, aby przekazać mój tytuł jednemu ze swoich obleśnych lizusów. Jestem pewna, że to zatrzymanie Mistrza Gildii zdecydowanie mu wystarczy. Przez większość dzieciństwa Safi wujek trenował ją jak żołnierza i również tak ją traktował, przynajmniej gdy był wystarczająco trzeźwy, żeby zwrócić na nią uwagę. Kiedy jednak dziewczyna skończyła dwanaście lat, imperator Henrick postanowił, że najwyższy czas, aby przybyła do stolicy Cartorry i odebrała należną edukację. „Co ona wie o zarządzaniu farmerami czy żniwach? – pieklił się w rozmowie z wujkiem Eronem, podczas gdy Safi stała za jego plecami i usiłowała zniknąć. – Jakie ma doświadczenie w prowadzeniu gospodarstwa domowego? Nie zna się nawet na płaceniu podatków!” Właśnie to ostatnie, płacenie wygórowanych podatków, najbardziej interesowało imperatora Henricka. Z całą swoją arystokracją owiniętą wokół ozdobionych pierścieniami palców chciał dopilnować, aby Safi wpadła w jego sidła. Jednak te starania zmierzające w kierunku przejęcia kolejnej lojalnej domny spełzły na niczym, jako że wujek Eron nie wysłał Safi na studia do Praggi z innymi młodymi arystokratkami. Zamiast tego kazał jej jechać na południe, do Veñazy, by tam o jej przeszkolenie zadbali Mistrzowie Gildii. To pierwszy i ostatni raz, kiedy Safi była wujkowi za cokolwiek wdzięczna. – W takim razie myślę, że musimy opuścić miasto – orzekła Iseult tonem nieznoszącym sprzeciwu. – Dopóki to wszystko nie przycichnie, zaszyjemy się… gdzieś. Safi przygryzła wargę. „Zaszyjemy się gdzieś” – Iseult powiedziała to z taką lekkością! A przecież jej przynależność do plemienia Nomatsów sprawiała, iż gdziekolwiek by się nie udała, wszędzie znajdowała się na celowniku. Pewnego dnia, kiedy wybrały się w odwiedziny do mieszkającego za miastem przyjaciela, mało brakowało, a wcale nie wróciłyby do domu. Jednak tym razem to ci trzej mężczyźni w gospodzie, którzy postanowili zaatakować Iseult, nie zdołali w ogóle do niego wrócić… Przynajmniej nie z nienaruszonymi kośćmi udowymi. Safi zamaszystym krokiem podeszła do szafy i otworzyła ją gwałtownym szarpnięciem, wyobrażając sobie, że uchwyt to nos Rzeźbimieszka. Jeżeli jeszcze kiedykolwiek zobaczy tego sukinsyna, połamie mu każdą kość w tym jego parszywym ciele. – Naszym najlepszym celem – kontynuowała Iseult – będzie Południowa Dzielnica Portowa. Są tam zacumowane dalmockie statki handlowe i mogłybyśmy nimi przepłynąć w zamian za pracę. Potrzebujesz czegoś od Mistrza Gildii? Safi pokręciła przecząco głową, więc Iseult mówiła dalej: – To dobrze. W takim razie zostawimy wiadomość Mathew i Habimowi, wszystko im wyjaśnimy. Wtedy nie pozostanie nam nic innego… jak stąd wyjechać. Safi zastygła ze złotą suknią w dłoni. Słowa uwięzły jej w gardle, w żołądku aż ją skręcało. W chwili, kiedy kończyła zapinać dziesięć milionów drewnianych guzików, a Iseult zawiązywała wokół głowy bladoszarą chustę, rozległo się pukanie do drzwi sklepu. – Straż Veñazy! – Dobiegł je stłumiony głos. – Otwierać! Widzieliśmy, jak się włamywałyście! Iseult westchnęła, wydając z głębi siebie dźwięk przepełniony długim, niekończącym się cierpieniem. – Wiem – warknęła Safi, zapinając ostatni guzik. – Wiem, że mówiłaś. – Tylko że ty nic sobie z moich ostrzeżeń nie robisz. – A ty zawsze musisz mi o tym przypominać? Iseult się uśmiechnęła, jednak wyjątkowo sztucznie, Safi nie potrzebowała prawdodziejstwa, żeby to dostrzec. Kiedy miała już na sobie kurtkę, strażnik wrzasnął ponownie: – Otwierać! Stąd jest tylko jedno wyjście! – Mylisz się – mruknęła Safi. – Nie zawahamy się użyć siły! – My też nie. Na znak dany przez Iseult Safi podeszła do łóżka. Wspólnymi siłami sprawnie przepchnęły je pod drzwi, tworząc tym samym barykadę. Drewniane nóżki zaskrzypiały. Więziosiostry nie po raz pierwszy były zmuszone wymknąć się w taki sposób. Z tym że dotychczas do środka usiłowali się dostać Mathew i Habim, a nie uzbrojeni strażnicy. Chwilę później stały przy oknie, szybko oddychając. Słyszały dźwięk wyważanych drzwi. Kawiarnia zatrzęsła się w posadach, szyby w oknach popękały. Safi wdrapała się na dach. Najpierw straciła wszystkie swoje pieniądze, a teraz zrujnowała kawiarnię. Może to i dobrze, że jej nauczyciele wyjechali z miasta w interesach… Przynajmniej nie będzie musiała w najbliższym czasie stawić im czoła. Iseult podążyła za Safi. Na plecach miała torbę wypchaną zapasami. Jej broń w całości zmieściła się pod spódnicą, niestety Safi mogła zabrać jedynie nóż. Miecz, piękny składany stalowy miecz, musiała zostawić. – Jaki mamy plan? – zapytała. Wiedziała, że jej więziosiostra ma już obraną strategię. – Pójdziemy w głąb lądu, w kierunku siedziby Mistrza Gildii, a potem skierujemy się na południe – odparła Iseult. – A teraz będziemy biec po dachach? – Tak długo, jak tylko się da. Prowadź. Safi skinęła i zaczęła uciekać na zachód, w środek miasta, skacząc zwinnie na kolejne spadziste gonty. Gdy wylądowała na pierwszym, gołębie, trzepocąc skrzydłami, poderwały się do lotu. Safiya wzięła rozbieg i z gracją przeskoczyła na kolejny dach. Obie pognały przed siebie. * * * Pędziły wybrukowaną uliczką. Zmieniały kierunki, starając się zgubić strażników. Na szczęście na ulicach właśnie zaczął się poranny ruch – zewsząd tłoczyły się wyładowane owocami wozy, pełno było osłów, kóz i ludzi wszelkich ras i narodowości. W gorącym powietrzu leniwie wirowały nici Więzi w kolorach różnorodnych jak karnacje ich właścicieli. Safi zwolniła przed wozem ze świniami. Minęła żebraka i grupę Purytan, którzy wykrzykiwali coś o grzechach magii, i wpadła wprost na stado owiec, które blokowały przejście. Dalej uciec się nie dało. Nici Więzi wirowały wściekle przed oczyma Iseult, mieniąc się czerwienią – ich właściciele niecierpliwili się z powodu postoju. Iseult wyobraziła sobie, że jej nici również są czerwone. Dotarły już tak blisko Południowej Dzielnicy Portowej, widziała całe setki przycumowanych statków z białymi żaglami, musiała jednak tkwić w miejscu. Z trudem powstrzymała frustrację. Targały nią jednak inne emocje, te, których nie chciała nazywać i których żaden przyzwoity więziodziej nigdy by do siebie nie dopuścił. Bądź jak kwiat, powiedziała w myślach, dokładnie tak, jak wiele lat temu uczyła ją matka. Bądź jak kwiat, jak kwiat na tafli jeziora. Wkrótce nici Więzi zgromadzonych stały się niebiesko-zielone. Przemieszczały się niczym wąż w sadzawce, jakby ludzie jeden po drugim dowiadywali się, dlaczego muszą tkwić w miejscu. Stojąca obok dziewczyn stara plotkara zaczęła zrzędzić: – Co? Blokada? Przegapię dostawę świeżutkich krabów! Iseult poczuła w brzuchu mroźne ukłucie, a nici Więzi zmieniły kolor na szary – kolor strachu. – Na bramy piekielne – syknęła Safi. – I co teraz, Is? – Odwagi. – Odchrząknęła Iseult i wyprostowała się, po czym wyjęła z torby gruby, poszarzały tom. – Z książkami będziemy wyglądać jak pilne uczennice. Możesz wziąć Krótką historię autonomii Imperium Dalmockiego. – Nie mamy teraz czasu na czytanie – burknęła Safi. Mimo to wzięła podaną jej księgę. Następnie Iseult wyjęła niebieskie tomiszcze – Ilustrowany przewodnik po Klasztorze Caraweńskim. – O, teraz widzę, po co ci to. – Safi prowokacyjnie uniosła brwi. – Nie potrzebujesz ich, aby oszukać strażników: ty po prostu nie możesz się rozstać ze swoją ulubioną książką. – I co z tego? – Iseult prychnęła lekceważąco. – Czy to oznacza, że nie chcesz tego nieść? – Nie, nie, wezmę. – Safi uniosła podbródek. – Tylko obiecaj, że kiedy dotrzemy do strażników, pozwolisz mi odegrać swoją rolę. – A graj sobie, ile chcesz. – Uśmiechając się szeroko do samej siebie, Iseult zsunęła niżej chustę, przesiąknięta potem tkanina osłaniała jej twarz, następnie dziewczyna poprawiła rękawiczki, upewniając się, że nie widać ani milimetra skóry. Teraz wzrok wszystkich skupi się wyłącznie na Safi. Jak zawsze powtarzał Mathew: „Prawą ręką daj mu to, czego oczekuje, lewą odetnij sakwę”. Safi zawsze pełniła funkcję tej prawej ręki – odwracała uwagę i była w tym dobra. W tym czasie Iseult czaiła się w cieniu, gotowa odciąć każdą wartą tego sakwę. Czekając na rozwój sytuacji, Iseult zajrzała do księgi. Od czasu, kiedy pomógł jej mnich, była jakby… Cóż, Safi zawsze mówiła, że miała obsesję. Lecz nie tylko wdzięczność sprawiała, że fascynowała się Carawenami. Przede wszystkim zachwycały ją ich czyste szaty i błyszczące opalowe kolczyki; ich mordercze treningi i święte przysięgi. Życie w Klasztorze Caraweńskim zdawało się takie proste, takie oczywiste. Każdy, bez względu na swoje pochodzenie, mógł wstąpić w szeregi mnichów i z marszu zostawał w pełni zaakceptowany. Iseult z trudem mogła sobie wyobrazić, jak to jest być w pełni zaakceptowanym, niemniej tęsknota wypełniała jej serce za każdym razem, kiedy o tym pomyślała. Kartki zaszeleściły i księga otworzyła się na stronie trzydziestej siódmej, gdzie błysnęła brązowa moneta. Iseult umieściła ją tutaj jako zakładkę. Widniejący na niej skrzydlaty lew teraz zdawał się niemalże śmiać. Pierwsza moneta, dzięki której zaczniemy wszystko od nowa, pomyślała Iseult. Wtedy jej wzrok padł na bogato zdobiony napis i ilustrację jednego z mnichów Carawenu. Był to najemnik: dzierżył kilka noży i miecz, miał kamienny wyraz twarzy. Wyglądał dokładnie tak samo jak krwiodziej. Krwiodziej… Kiedy przypomniała sobie jego czerwone oczy i wyszczerzone zęby, poczuła mroźny ucisk w żołądku… a także coś znacznie silniejszego. Rozczarowanie, sprecyzowała w końcu – wydało jej się to niewłaściwe, że taki potwór jak krwiodziej otrzymał prawo, by wstąpić w klasztorne szeregi. Zerknęła na podpis pod ilustracją: „Wyszkolony, aby walczyć poza granicami kraju w imieniu Cahr Awenów”. Zamarła, zobaczywszy tę nazwę. W dzieciństwie spędzała niezliczone godziny, wspinając się po drzewach i udając, że należy do Cahr Awenów, że to właśnie ona jest jednym z dwóch czarodziejów urodzonych w Prastudniach, czarodziejem, który potrafi zmyć nawet największe zło. Jednak tak jak wiele źródeł, które wpływają do Prastudni, było martwych od wielu stuleci, tak od niemal pięciuset lat nie przyszedł na świat żaden nowy Cahr Awen i Iseult pozostawało uciekanie przed bandą dzieciaków z wioski. Zbiegały się pod każdym drzewem, na które weszła, wykrzykiwały wyzwiska i obelgi, jakich nauczyły się od swoich rodziców. „Nie ma tu miejsca dla więziodziejki, która nie potrafi zrobić kamieni Więzi!” W takich chwilach Iseult, tuląc się do gałęzi i modląc, żeby mama szybko ją znalazła, z żalem uświadamiała sobie, że Cahr Awenów można spotkać tylko w pięknych opowieściach. Przełykając ślinę, odsunęła od siebie te wspomnienia. Ten dzień i tak miał wystarczająco ciężki przebieg, nie było potrzeby rozdrapywać ran. Poza tym właśnie zbliżały się już do strażników i przypomniała sobie pierwszą lekcję, jakiej udzielił jej Habim. „Oceń swoich przeciwników – mawiał. – Zbadaj teren. Jeżeli to możliwe, wybierz pole walki”. – Gęsiego! – krzyknął strażnik. – Unieść broń nad głowę! Iseult zamknęła książkę, czując powiew stęchłego powietrza. Naliczyła dziesięciu strażników rozstawionych wzdłuż drogi. Dostrzegła też wozy tworzące blokadę. Kusze… Kordelasy… Jeżeli teraz sprawy pójdą nie po ich myśli, będą zmuszone walczyć. – Dobrze – wymamrotała Safi. – Teraz nasza kolej. Zakryj twarz. Iseult ruszyła za przyjaciółką, która zdecydowanym krokiem podeszła do pierwszego ze strażników. – Co to wszystko ma znaczyć? – zapytała, podnosząc głos. – Już jesteśmy spóźnione na spotkanie z Mistrzem Pszenicznej Gildii. Czyżbyś nie wiedział, jak łatwo on wpada w furię? Strażnik popatrzył na nią wilkiem, ale jego nici Więzi błysnęły szczerym zainteresowaniem. – Imiona. – Safiya. A to moja dama dworu Iseult. Choć wyraz twarzy strażnika pozostawał niezmienny, jego nici zapłonęły większym zainteresowaniem. Zerknął w bok, ruchem ręki przywołując drugiego strażnika. Iseult musiała się ugryźć w język, żeby nie zdradzić przyjaciółki. – Żądam wyjaśnienia, dlaczego zostałyśmy zatrzymane! – krzyknęła Safi do nadchodzącego strażnika, najwyższego ze wszystkich obecnych. – Szukamy dwóch dziewczyn – zagrzmiał. – Są poszukiwane za rabunek na drodze. Macie przy sobie jakąś broń? – Czy ja wyglądam na dziewczynę, która nosi broń? – W takim razie nie będziesz miała nic przeciwko, jeżeli cię przeszukam. Szczęśliwie żadna z obaw Safi nie znalazła odbicia w kolorze jej nici Więzi. – Zdecydowanie będę miała coś przeciwko. Jeżeli odważysz się mnie tknąć, każę cię natychmiast zwolnić. Wszystkich was każę zwolnić! – Zamknęła książkę z takim impetem, że pierwszy strażnik aż się wzdrygnął. – Jutro o tej porze wylądujecie na ulicy i będziecie żałować, że w ogóle zadarliście z uczennicą Mistrza Gildii, a także… – Nie zdążyła dokończyć swojej groźby, jako że w tej właśnie chwili mewa zaskrzeczała nad jej głową, a na jej ramieniu wylądowało białe gówienko. Nici Więzi zmieniły barwę na turkusową: kolor zaskoczenia. – Nie! – krzyknęła, wytrzeszczając oczy. – Po prostu nie! Strażnicy również szeroko otworzyli oczy, a ich nici przybrały odcień beztroskiego różu. Rozległ się gromki śmiech. Zaczęli wytykać Safi palcami i nawet Iseult musiała zatkać usta dłonią. Nie śmiej się, tylko się nie śmiej, myślała. Mimo to donośnie parsknęła. Nici Więzi Safi zapłonęły czerwienią. – Dlaczego? – jęknęła do Iseult. Następnie zwróciła się do strażników: – Dlaczego zawsze ja? Mewy mogą narobić na kogokolwiek, tymczasem zawsze wybierają mnie! Strażników było już teraz dwa razy więcej. Ten, który podszedł jako drugi, niedbale podniósł rękę. – Idźcie. Po prostu… idźcie. Gdy Safi zauważyła, że ze śmiechu łzawią mu oczy, prychnęła, mijając go zamaszystym krokiem. – Może byście się zajęli czymś pożytecznym i zamiast śmiać się z biednych dziewcząt poszli walczyć z przestępcami… czy kimkolwiek! Minęła punkt kontrolny i pognała w kierunku wyładowanych do pełna statków handlowych. Iseult biegła tuż za nią, zanosząc się śmiechem.\nTruthwitch Copyright © by Susan Dennard 2015 Copyright © for the Polish edition by Wydawnictwo SQN 2016 Copyright © for the translation (1–21) by Regina Kołek 2016 Copyright © for the translation (22–40) by Maciej Pawlak 2016 Redakcja – Joanna Mika Korekta – Marta Pustuła Projekt typograficzny i skład – Joanna Pelc Adaptacja okładki – Paweł Szczepanik / BookOne.pl Grafika na okładce – Scott Grimando / grimstudios.com Mapa – Maxime Plasse All rights reserved. Wszelkie prawa zastrzeżone. Książka ani żadna jej część nie może być przedrukowywana ani w jakikolwiek inny sposób reprodukowana czy powielana mechanicznie, fotooptycznie, zapisywana elektronicznie lub magnetycznie, ani odczytywana w środkach publicznego przekazu bez pisemnej zgody wydawcy. Wydanie I, Kraków 2016 ISBN EPUB: 978-83-7924-697-7 ISBN MOBI: 978-83-7924-696-0 wsqn.pl WydawnictwoSQN wydawnictwosqn SQNPublishing wydawnictwosqn WydawnictwoSQN Sprzedaż internetowa labotiga.pl E-booki Zrównoważona gospodarka leśna\nSpis treści Okładka Strona tytułowa Rozdział 1 Rozdział 2 Rozdział 3 Rozdział 4 Rozdział 5 Rozdział 6 Rozdział 7 Rozdział 8 Rozdział 9 Rozdział 10 Rozdział 11 Rozdział 12 Rozdział 13 Rozdział 14 Rozdział 15 Rozdział 16 Rozdział 17 Rozdział 18 Rozdział 19 Rozdział 20 Rozdział 21 Rozdział 22 Rozdział 23 Rozdział 24 Rozdział 25 Rozdział 26 Rozdział 27 Rozdział 28 Rozdział 29 Rozdział 30 Rozdział 31 Rozdział 32 Rozdział 33 Rozdział 34 Rozdział 35 Rozdział 36 Rozdział 37 Rozdział 38 Rozdział 39 Rozdział 40 Podziękowania Strona redakcyjna\n<a href="https://cyfroteka.pl/ebooki/Prawdodziejka-ebookRO/p101054i177523" target="_blank" title="Prawdodziejka [Susan Dennard] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="https://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Prawdodziejka [Susan Dennard] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>