La Martina online – sklep online, katalog i kolekcje, outlet\nNasza strona La Martina online oferuje przydatne informacje dotyczące marki, którą dotychczas może nie potrafiłeś znaleźć. Dowiesz się o sklepach marki La Martina, ich godzinach otwarcia, znajdziesz mapy z najbliższymi sklepami, link na sprawdzone La Martina sklepy online, ale również aktualny katalog czy też ulotkę. W razie problemów z zakupionym towarem marki La Martina, doradzimy Ci, jak postępować w przypadku reklamacji lub zwrotu towaru. Można tutaj znaleźć ale i inne informacje. Czytaj więcej.\nLa Martina Polska\nMarka La Martina działa oczywiście też w Polsce. La Martina PL posiada sieć sklepów, które można znaleźć w kilku miastach polskich, może nawet w tym twoim. Pełna lista sklepów, godziny otwarcia i mapy znajdziesz poniżej.\nLa Martina sklep online\nJeśli jesteś człowiekiem nowoczesnym i zakupy przez internet nie sprawiają Ci żadne kłopoty lub tylko nie chce Ci się biegać po sklepach, z pewnością docenisz możliwość kupić produkty marki La Martina w sklepie online. Dużo osób szuka La Martina sklep online tylko dlatego, by mogli obejrzeć sortyment i stwierdzić ceny poszczególnych produktów, ale zakupu dokonają raczej w sklepie zwykłym, by mogli towar zabrać do rąk i wypróbować go sobie.\nDruga grupa ludzi robi to na odwrót – najpierw odwiedzi sklep La Martina i przymierzy produk. Nie kupi go owszem od razu w sklepie, ale w zaciszu własnego domu poszuka La Martina sklepy online i dopiero w tym najtańszym dokona zakupu. Obojętne jest, czy należysz do jednej czy drugiej grupy klientów, mamy dla Ciebie kilka wskazówek dotyczących La Martina sklepów online. Do pola wyszukiwania znajdującego się poniżej wystarczy napisać „La Martina sklep online” i kliknąć w „Szukaj sklepy online”. Następnie pojawią Ci się wyniki wyszukiwania La Martina sklepów online. Ogólnie obowiązuje, że najbardziej jakościowe wyniki znajdują się na pierwszym miejscu, dlatego polecamy odwiedzić właśnie te sklepy. Możesz być pewien, że znajdziesz odpowiedni La Martina sklep online ze świetnymi cenami produktów.\nJeśli masz już doświadczenia z zakupami marki La Martina w internecie i znasz jakościowy sklep online z produktami tej marki, możesz nam o nim napisać, bardzo chętnie opublikujemy go na naszych stronach internetowych pomagając tym innym gościom w poszukiwaniu La Martina sklepów online.\nSklepy La Martina\nJak już wspomniano, La Martina posiada w Polsce sieć sklepów, w których możesz kupić jakościowe i markowe produkty. Jeśli więc nie chcesz korzystać z oferty żadnego La Martina sklepu online, poniżej podajemy mapę sklepów La Martina w pobliżu twojej miejscowości.\nKatalog La Martina\nKatalogi La Martina są znaczącym źródłem informacji o produktach tej marki. Oferują przegląd produktów, aktualne ceny, rabaty lub specialne oferty. Dziś jednak niemal wszystko można znaleźć w internecie, dlatego znaczenie katalogów zaczyna słabnąć. Również katalogów La Martina już nie znajdziesz tyle co w przeszłości. Przecież bardziej prostsze jest wyszukać sobie La Martina sklepy online bezpośrednio w zaciszu własnego domu porównując oferty i ceny różnych sprzedawców. Ponadto sklepy internetowe często oferują zniżki, czasami nawet czasowo ograniczone, więc możliwość natychmiastowego zakupu z domu może być wielką zaletą nawet jeśli chodzi o ceny. W La Martina sklepach online po prostu zaoszczędzisz! Dlatego polecamy wyszukać sobie sklepy online za pośrednictwem wyszukiwarki znajdującej się powyżej. Na pewno nie będziesz rozczarowany.\nJeśli pomimo to chciałbyś znaleźć jakiś starszy lub aktualny katalog La Martina, możesz to znów zrobić za pośrednictwem wyszukiwarki, tym razem jednak podajemy formularz dla wyszukiwania katalogów. Do pola wyszukiwania napisz na przykład „katalog La Martina 2015“ i kliknij w przycisk „Szukaj katalog“. Ponownie pojawią Ci się wyniki wyszukiwania, z których wystarczy już wybrać sobie to, co Cię zaciekawi.\nLa Martina Warszawa\nLa Martina znajduje się także w naszej stolicy – w Warszawie. W tym mieście można na pewno znaleźć największą ilość sprzedawców i sklepów marki La Martina. Jeśli chcesz poszukać wszystkie sklepy lub cokolwiek, co dotyczy La Martina Warszawa, polecamy tą stronę – La Martina Warszawa.\nLa Martina Kraków\nPróbujesz znaleźć markę La Martina w Krakowie? Nie możemy w stu procentach potwierdzić Ci, że sklep La Martina znajdziesz również w tym mieście, bowiem znajduje się tutaj mniej sklepów. Jeśli nie jesteś pewien, czy w Krakowie znajdują się sklepy La Martina lub chciałbyś zyskać więcej informacji na temat działalności w Krakowie, odwiedź La Martina Kraków.\nGodziny otwarcia La Martina\nJeśli chcesz odwiedzić sklep La Martina i nie jesteś pewien, od i do której jest on otwarty, wystarczy odwiedzić stronę internetową centrum handlowego, w którym sklep znajduje się i tam w bardzo prosty sposób znajdziesz godziny otwarcia. Jeśli twój sklep La Martina nie znajduje się w żadnym centrum handlowym ani w domie handlowym, spróbuj poszukać go podając nazwę marki i adres sklepu. Większość sprzedawców ma dziś już własne strony internetowe, więc pożądaną informację na pewno bez problemów znajdziesz. I kiedy będziesz już na stronie internetowej, możliwe jest, że będzie ona zawierać również sklep online, będziesz więc mógł kupić sobie produkty La Martina bezpośrednio za pomocą komputera lub telefonu komórkowego. Zaoszczędzisz czas poszukiwaniem godzin otwarcia La Martina i wędrówkami po sklepach. Szybkie i efektywne. I często nawet też tańsze niż w sklepach zwykłych.\nWiększość sklepów ma godziny otwarcia od 9:00 do 17:00 aż 18:00 i są otwarte od poniedziałku do piątku. Wyjątkiem są sklepy La Martina w dużych centrach handlowych, gdzie godziny otwarcia są dłuższe niż w typowych mniejszych sklepach i to zazwyczaj od 9:00 do 21:00 i również w weekendy i święta. Jeśli więc masz możliwość chodzić na zakupy do centrów handlowych, tylko trudno napotkasz zamknięty sklep La Martina.\nLa Martina ulotka\nNie masz w swojej skrzynce pocztowej aktualną ulotkę La Martina? Możliwe jest, że La Martina przestaje inwestować w reklamę drukowaną i przechodzi na online propagację swoich produktów i marki. Pomimo to ciągle wolisz być na bieżąco informowany o ofertach, nowościach i rabatach marki La Martina? Śledź ją online! Zapisz się do naszego newslettera lub dodaj sobie naszą stronę internetową na Facebook, Google+ lub Twitter i bądź zawsze poinformowany o marce La Martina.\nZwrot towaru La Martina\nKupiłeś dla siebie produkty La Martina i później w domu stwierdziłeś, że nie pasują Ci lub że kupiłeś zły rozmiar? Lub kupiłeś produkt marki La Martina osobie bliskiej jako podarunek, ale produkt jej się nie podoba lub nie odpowiada jej rozmiar? Nie rozpaczaj! Jeśli towar nie jest zużyty lub uszkodzony, to zgodnie z prawem masz możliwość w wyznaczonym terminie zwrócić go lub wymienić na inny. Ze zwrotem towaru La Martina większość klientów nie ma żadnego kłopotu. Wystarczy tylko odwiedzić sklep La Martina z dowodem zakupu i z towarem, który chcesz zwrócić lub wymienić i La Martina zwróci Ci pieniądze lub ewentualnie będziesz mógł wybrać sobie inny produkt. Wybór zależy od Ciebie. Zwrot towaru La Martina naprawdę jest bardzo prosty!\nLa Martina – reklamacja\nJeśli po zakupu towaru La Martina stwierdziłeś, że produkt jest uszkodzony lub nie posiada wystarczającą jakość, należy dany produkt reklamować. Możesz to zrobić bezpośrednio w sklepie La Martina, w którym produkt kupiłeś. Podczas składania reklamacji musisz posiadać dowód zakupu – paragon. Reklamacja La Martina przebiega w następujący sposób: sprzedający odbierze towar reklamowany i do 30 dni musi zaznajomić Cię z wynikiem reklamacji. Jeśli reklamacja jest nieuzasadniona, produkt zostanie Ci zwrócony bez naprawy lub zwrotu pieniędzy. Jeśli sprzedawca La Martina wywnioskuje, że twoja reklamacja jest uzasadniona, wykona naprawę produktu, zaoferuje Ci zwrot pieniędzy lub też może dojść do wymiany produktu na nowy. Uwaga! Jeśli sprzedawca do 30 dni nie poinformuje Cię o wyniku postępowania reklamacyjnego, masz prawo do odstąpienia od umowy i sprzedawca La Martina jest zobowiązany do zwrotu pieniędzy za nieodpowiedni towar.\nPodczas zakupu produktu La Martina w sklepie online może zdarzyć się, że otrzymasz inny produkt niż ten, który zamówiłeś lub ewentualnie możesz otrzymać produkt uszkodzony. Na pewno z takim produktem nie zadowalaj się i domagaj się reklamacji u sprzedawcy La Martina. Jeśli otrzymałeś uszkodzony lub niewłaściwy towar, skontaktuj się ze sprzedawcą tak szybko, jak tylko to możliwe i zapoznaj się z kolejnym postępowaniem. Sprzedawca La Martina jest powinien dostarczyć Ci na koszt własny odpowiedni produkt.\nJeśli szukasz produkty La Martina w niższej kategorii cenowej, nie musisz od razu sięgać po ubrania znoszone lub z secondhandu. Idealnym rozwiązaniem dla Ciebie może być La Martina outlet. La Martina outlet to sprzedaż towarów z kolekcji starszych. Chodzi o niesprzedane produkty z poprzednich sezonów lub lat. La Martina outlet to zupełnie nowe, nienoszone produkty, które możesz zyskać w outlet sklepach za ułamek ich ceny pierwotnej. Nie wahaj się więc i znajdź najbliższy outlet sklep z marką La Martina.\nLa Martina kolekcja\nWidziałeś już najnowszą kolekcję La Martina? Nowości, które nam w regularnych odstępach przynosi marka La Martina dosłownie zapierają dech w piersiach. Również ta najnowsza kolekcja potwierdza to twierdzenie. Świeżość, nowoczesność, elegancja i styl. To są odpowiednie atrybuty nowej kolekcji La Martina. Przekonaj się o tym. Przejdź do galerii La Martina i popatrz na wszystkie nowości.\nLa Martina odzież\nOdzież La Martina jest od dawna bardzo popularna. Świadczy o tym sieć sklepów w całej Polsce, która co roku regularnie osiąga wysokich obrotów i kilka La Martina sklepów online, w których można kupić produkty za rozsądne ceny. Jeśli szukasz odzież La Martina, polecamy odwiedzić właśnie jeden ze sklepów online i znaleźć dla siebie ciekawy produkt La Martina, który możesz zamówić bezpośrednio online lub później odwiedzając zwykły sklep La Martina.\nPoprzedni Poprzedni wpis: Stiefelkönig\nNastępny Następny wpis: PLANEO Quick time


Zapach jesieni. Cykl Ślady życia. Tom 4 - Anna Rybkowska - Książka w SwiatKsiazki.pl\nW tym cyklu każda kobieta odnajdzie okruch siebie samej - swoich przemyśleń, wahań, tęsknot, strachów, porażek życiowych, ale i swojej siły. Zajrzyjcie do\nNabokowa. Poprowadzą Was do niego barwy, smaki, zapachy. Małgorzata J. Kursa, portal Książka zamiast Kwiatka\nNapisz recenzję o produkcie: Zapach jesieni. Cykl Ślady życia. Tom 4\nGrzechy młodości. 2. Echa niewierności\nGrzechy młodości. 1. Rzeka kłamstw\nGrzechy młodości. 3. Cień zbrodni


sprawdzone nawozy | Serwis z materiałami o obszernej problematyce\nNawóz jest ostrożnym wydatkiem w ogólnych wydatkach produkcji ponoszonych w sadownictwie. Mimo to niesprawne techniki stosowania nawozów obniżą efektywność ich wyeksploatowania przez drzewka. Stosowanie większych dawek w celu wyrównania strat nie jest rozwiązaniem, albowiem nieefektywne zastosowanie nawozów może również zakwaszać glebę, a w dłuższym czasie truć wodę drenażową.\nDługoterminową ripostą na właściwe wykorzystanie nawozów w sadach jest należyte przemyślenie strategii ich wykorzystywania, żeby upewnić się, że jest ona tak wydajna, jak to tylko dopuszczalne – oczywiście biorąc pod uwagę warunki i możliwości. W znacznej większości sadów nawóz podawany jest otwarcie do gleby, rozrzucony blisko linii drzew bądź wprowadzany w ramach natryskiwania.\nZwykle sadownicy wybierają nawóz na bazie wyników uzyskanych z poprzednich lat. Bierze się też pod uwagę sprawę kosztów oraz rozpuszczalności w wodzie, jeśli wybrane nawozy w sadownictwie są przeznaczone do fertygacji. Niemniej jednak innym aspektem nieraz pomijanym jest zdolność rozmaitych nawozów i czynników odżywczych do przemieszczania się w glebie. Ta ich reprezentatywna mobilność może mieć kolosalny wpływ na straty w kontekście wymywania, które są w stanie wynikać z niedostatecznych technik wykorzystywania nawozów i zarządzania nawadnianiem.\nSadownicy muszą w związku z tym być świadomi rozpuszczalności nawozów w wodzie pamiętając niemniej jednak, że zdolność nawozu do rozpuszczenia w wodzie nie zawsze jest jedynym dobrym wskaźnikiem dyspozycji przemieszczania się nawozu lub ewentualnie jego składników w glebie.


Duet Braci Figo Fagot jest ewenementem na skalę polskiej muzyki disco polo. Tworzy zgrabny pomost pomiędzy warstwą tekstualną i muzyczną, bawiąc Polaków nie tylko na YouTubie, ale przede wszystkim podczas występów na żywo. Takiego koncertu nie można przegapić, gdyż nie da Ci tego ojciec, nie da matka, nie da nawet sąsiadka… Bracia Figo Fagot owszem!\nTen przebojowy duet tworzą Figo – Fabian Barłoś, czyli Piotr Połać (wokal, teksty) oraz Fagot – Szymon Filip Barłoś, czyli Bartosz Walaszek (keyboard, wokal, teksty). Pomysł utworzenia projektu znanego szerszej publiczności jako Bracia Figo Fagot powstał w 2010 roku na potrzeby serialu Kaliber 200 Volt. Po dwóch latach w 2012 wydał debiutancką płytę Na Bogatości, która okazała się prawdziwym sukcesem grupy. Chłopacy mają na koncie jeszcze dwa albumy: Eleganckie Chłopaki oraz Discochłosta. Obecnie nie zwalniają tempa, dzięki czemu możemy być świadkami narodzin nowego utworu Pakistański chłopiec, gdzie w teledysku wystąpił sam Popek!\n- online: bbmiasto.pl/bilet/bracia-figo-fagot/\n- w Klubie Miasto\n25 listopada (niedziela), godz.20.00


Bezrobocie w Polsce. Nie jest tak dobrze jak się wydaje- Gospodarka - Newsweek.pl\nBezrobocie w Polsce: Dlaczego jest tak kiepsko, skoro (rzekomo) jest tak dobrze\nRekordowo duże zatrudnienie nie pokazuje prawdy o pracy Polaków. Dość powiedzieć, że pieniądze „jakby ktoś dał w mordę”, zwane też minimalna krajową dostaje aż 13 proc. pracujących rodaków. A tzw. biedni pracujący, których nie stać na cokolwiek więcej niż minimum egzystencji to w Polsce codzienność.\nKamil Fejfer* Ostatnia aktualizacja: 13.08.2018\nPolski rynek pracy jest w najlepszej kondycji od trzydziestu lat. Stopa bezrobocia rejestrowanego w lipcu wyniosła 5,9 proc., co jest rekordem od początku przemian ustrojowych. Przypomnijmy, że nie tak dawno temu, w 2013 roku stopa bezrobocia wynosiła ponad 14 procent. Ale bezrobocie rejestrowane tak naprawdę nie oddaje dobrze całego obrazka. Ten wskaźnik to nic innego jak liczba osób zarejestrowanych w urzędach pracy. A wiemy, że część osób mimo zarejestrowania realnie wykonuje jakąś pracę w szarej strefie, za którą dostaje wynagrodzenie. Dlaczego więc te osoby są zarejestrowane? Na przykład dlatego, żeby mieć ubezpieczenie zdrowotne. A może po to, żeby brać zasiłki? Mało prawdopodobne – w Polsce de facto nie ma zasiłków dla bezrobotnych, o czym jeszcze wspomnę poniżej.\nRealnie bezrobocie jest więc jeszcze niższe. Według Eurostatu (który bada bezrobocie metodą ankietową i pyta o to, czy dana osoba realnie pracowała, bez względu na to, czy była zatrudniona legalnie, czy na czarno) bezrobocie dla Polski w czerwcu wyniosło zaledwie 3,7 proc. Mniejszy odsetek ludzi bez pracy był tylko w Czechach i w Niemczech. Nie są to wyniki historycznie rekordowe jeśli chodzi o kontekst międzynarodowy. W latach 60-tych i 70-tych we Francji stopa bezrobocia wynosiła poniżej 2 proc., w Wielkiej Brytanii poniżej 1 proc. W latach 50-tych premier Nowej Zelandii stwierdził, że osobiście zna wszystkich bezrobotnych w swoim kraju. Co nie było nieprawdopodobne, gdyż w 1955 roku było zarejestrowanych 55 takich osób.\nRzeczywiście w Polsce mamy rekordowo dobry czas jeśli chodzi o kwestię bezrobocia. Ale to nie znaczy, że jest idealnie. W zasadzie większość z nas doskonale wie, że tak nie jest. Z tego powodu powierzchowne, ekonomiczne wskaźniki, o których mówią media mogą irytować. Postarajmy się więc trochę wgryźć w temat i poszukać odpowiedzi na pytanie dlaczego jest tak kiepsko, skoro jest tak dobrze.\nMówiąc o bezrobociu w Polsce trzeba pamiętać o 13,5 milionowej rzeszy osób biernych zawodowo, czyli takich, które nie pracują i nie szukają pracy. Większość z nich jest na emeryturze lub się uczy. Ale jest spora część ludzi, którzy pracować by mogli, ale z powodu systemowych barier, mają problemy z odnalezieniem się na rynku. Są to na przykład kobiety, które zajmują się dziećmi lub osobami zależnymi, osoby niepełnosprawne, które są zdolne do pracy, ale są dyskryminowane na rynku, w końcu są to ludzie, którzy pracy nie szukają, bo tyle razy już się odbijali od upokarzających stawek, że po prostu przestali szukać pracy.\nOwszem, o tej ostatniej grupie niektórzy mogą powiedzieć, że są to osoby po prostu leniwe. I być może część z nich właśnie taka jest. Ale dla sporej części z nich pieniądze, które oferuje rynek są tak niewielkie, że nic dziwnego, że nie chcą podjąć pracy. W gospodarce rynkowej praca jest w zasadzie zawsze, bo zawsze znajdzie się ktoś, kto będzie skłonny zapłacić jakąś sumę pieniędzy za wykonanie jakiejś usługi. Na przykład 300 złotych za miesiąc rąbania drewna. Tylko w bardziej rozwiniętych gospodarkach taki hipotetyczny pracodawca nie znajdzie nikogo, kto chciałby pracować za taką kwotę. Kwota od której ludzie są chętni pracować nazywa się płacą progową. Dla świetnie wykształconych specjalistów z rynku finansowego kwota progowa może wynosić 30 tysięcy złotych na rękę. Dla specjalistów IT – 8 tys. złotych na rękę. Dla pracowników fizycznych, powiedzmy 1300 złotych. Jeżeli ktoś im zaproponuje mniej, to trud włożony w taką pracę plus koszt dojazdów powoduje, że taka praca się nie opłaca.\nJeśli chodzi o procent osób biernych zawodowo to wciąż jesteśmy w europejskiej czołówce. To smutna statystyka z kilku powodów. Po pierwsze osoby niepracujące i nieszukające pracy zazwyczaj są po prostu biedniejsze niż osoby pracujące. Chociaż oczywiście istnieje spora różnica między zdezaktywizowanym specjalistą od inżynierii finansowej, który właśnie zrobił sobie rok przerwy na podróże i czytanie książek, a zdezaktywizowaną byłą sprzątaczką. Po drugie takie osoby się nie dorzucają do wspólnej kasy – nie płacą składek, przez co będą miały mniejsze emerytury. Po trzecie – być może najważniejsze – praca dla wielu jest źródłem godności, tożsamości i poczucia bycia potrzebnym. To rzadko poruszany, ale bardzo istotny aspekt rynku pracy.\nAle pracujący też nie mają zbyt dobrze. W mediach często mówi się, że średnia pensja wynosi niemal 4900 brutto, czyli prawie 3500 na netto. Nie dostajecie tyle państwo? Nic dziwnego – średnią zawyżają najbogatsi. A w zasadzie najbogatsi etatowcy, bo prawdziwi bogacze rozliczają się na przykład jako firmy, więc nie łapią się do GUSowskich statystyk na temat tak zwanego przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia. Płacą też niższe podatki.\nŚrednią pensję lub powyżej zarabia w Polsce około 25-30 proc. pracujących. Co z resztą? Zarabiają mniej. Mediana, czyli kwota, od której połowa zarabia mniej, a połowa więcej, wynosi około 2600 złotych na rękę. Według firmy Work Service badającej nastroje pracowników i pracodawców, aż 60 proc. tych pierwszych spodziewa się w najbliższym czasie podwyżki, podczas gdy zaledwie 30 proc. tych drugich zamierza te podwyżki dać. Ta różnica wynika zapewne właśnie z dyskursu – pracownicy są przekonywani, że na rynku jest lepiej niż jest. Ale to pracodawcy mają pieniądze.\nW Polsce od lat na stałym poziomie utrzymuje odsetek osób pracujących za minimalną pensję. W 2016 (najświeższe dane) wynosił on 13 proc., tyle samo było w 2013 i później. Dzisiaj minimalna krajowa wynosi mniej więcej 1500 złotych na rękę. Są to pieniądze, jakby to powiedział Adam Miauczyński z filmu „Dzień świra”, „jakby ktoś dał w mordę”. Reszty cytatu z filmu przytaczać nie wypada, ale zapewne trafnie on oddaje stan emocjonalny po spojrzeniu na konto w dniu wypłaty.\nDo tego dochodzi dualizmy rynku pracy. Według GUS 1,5 miliona osób w Polsce zatrudnionych jest na śmieciówkach. Znakomita większość z nich nie z własnej woli. Zmusza ich do tego silniejsza strona umowy - pracodawcy. A na rynku jest ograniczona liczba pozycji, które można zająć. Wbrew temu do czego próbują nas przekonać niektórzy zwolennicy ideologii jukenduityzmu (od „you can do it”) bardzo wiele zależy od otoczenia gospodarczo-instytucjonalnego, a mniej od poszczególnych osób.\nDo tego dochodzi wyżej wspomniany problem z zasiłkami dla bezrobotnych. W wyniku wadliwych regulacji i niedostosowania prawa do współczesnej gospodarki zasiłki dostaje około 15 proc. z ogółu zarejestrowanych bezrobotnych. A ich wysokość to kilkaset złotych, czyli pieniądze, które mogą być kieszonkowym dla licealisty z bogatszej klasy średniej, ale nie kwotą, za którą ma utrzymać się dorosły człowiek.\nOstatnie skandale z warunkami pracy w Amazonie (przypomnijmy – Państwowa Inspekcja Pracy podczas kontroli w centrach logistycznych giganta dostrzegła szereg uchybień: brak krzeseł do odpoczynku, brak wody w saturatorach, żyłowane normy pracy) unaoczniają bardzo ważną rzecz. W czasach potransformacyjnych zawsze mówiło się tylko o miejscach pracy. Tysiąc miejsc pracy powstanie tu, pięć tysięcy powstanie tam, piętnaście tysięcy siam; w debacie publicznej fetyszyzowano bezwzględne liczby nie pytając o to, jaka była jakość tych miejsc pracy – ile płaciło się ludziom, jak się ich traktowało.\nKwestie portfeli pracowników, ich dobrostanu, płacenia nadgodzin były wyrzucane poza dyskurs. Byliśmy – jak to się mawiało – państwem na dorobku, a w państwach na dorobku zaciska się zęby i pracuje, a nie marudzi. Kwestie zabezpieczeń socjalnych i równiejszego podziału tortu zbywało się prostym zaklęciem – zachodnie państwa opiekuńcze mogą sobie pozwolić na dzielenie dobrobytu, bo są bogatsze. Najpierw trzeba się dorobić, a później rozdawać. Tylko, że czas budowania państw dobrobytu w zachodniej Europie przypadał na lata powojenne, czyli moment, w którym Europa wcale nie była szczególnie bogata.\nO niedogodnościach na rynku pracy w dyskusjach publicznych głównie jednak milczano. To nie znaczy, że takich niedogodności nie było. Składały się one na codzienność tak zwanych zwykłych ludzi. Doświadczenie przepracowania, niskich pensji i kiepskiego życia było doświadczeniem tak powszechnym jak powietrze. Dla wielu pozostaje nim do dzisiaj, chociaż nie tylko wskaźniki się obiektywnie poprawiają, ale – co cieszy – również język wokół problemu zaczyna się zmieniać.\nKto może pojechać na wczasy?\nSytuacja pracowników na rynku, to nie jest kwestia jakichś obiektywnych prawideł ekonomii, czy dziejowych konieczności. To sprawa realizacji politycznych idei i wdrażanych modelów gospodarczych. Można więc wdrażać model, w którym nie zostawia się ludzi za burtą. Ale można też - w imię budowania bogactwa w państwie na dorobku - zamknąć oczy na to, że 60 proc. gospodarstw domowych nie może sobie pozwolić na tygodniowy urlop z rodziną. Taki był odsetek zanim wprowadzono program 500+. Dzisiaj takich gospodarstw domowych jest już „tylko” 40 proc.\nOd 30 lat stopa bezrobocia oscyluje w mniej więcej dziesięcioletnich interwałach. Po gwałtownym wzroście bezrobocia na początku lat 90-tych mieliśmy do czynienia największym jego spadkiem w 1998 roku (9,8 proc.). Później wskaźnik rósł do 2003 roku, po czym znów spadał, aż osiągnął swój kolejny najniższy poziom w 2008 roku – 9,4 proc. Jesteśmy dokładnie 10 lat od ostatniego rekordowo niskiego bezrobocia. W ekonomii nie ma zbyt wielu precyzyjnych praw; wcale nie jest pewne, że w przyszłym roku bezrobocie zacznie znowu rosnąć. Możemy być jednak pewni, że w jakimś momencie tak się właśnie stanie. Wtedy znowu usłyszymy, że „to nie jest najlepszy czas”, żeby żądać systemowych zmian w położeniu pracowników. Dzisiaj w momencie najlepszego prosperity na rynku pracy od trzech dekad, jest idealny czas na wprowadzanie strukturalnych zmian. Kiedy, jak nie teraz?


Wysłany: Pią 12:43, 18 Maj 2012 Temat postu: Dziedzictwo agresji\nChciałbym w tym wątku porozmawiać o jednym z kluczowych problemów etyki - o naszej (chyba wrodzonej) skłonności do agresji. Wydaje mi się, że najczęściej spotykane piśmiennictwo, artykuły w mediach traktują problem naiwnie. Zwykle jest to coś w stylu: agresja jest zła, nie wolno, aby się pojawiała. Potem można jeszcze wygłosić jakiś slogan dla nauczycieli i wychowawców w szkołach, ośrodkach opiekuńczych w stylu: nie dopuszczalne są żadne formy agresji. I kropka. Sprawa załatwiona. Zamiecione pod dywan, bo skoro się złu sprzeciwiliśmy, to jesteśmy dobrzy.\nProblem jednak pozostaje, bo agresja - w nas ludziach - jest. W jednych tkwie bardziej głęboko, w innych wręcz wylewa się na zewnątrz. I powiedzenie w stylu "to się nie powinno zdarzać", tego faktu nie zmieni.\nSzczególnie wyraźnym problemem jest postępowanie z ludźmi o dość pierwotnej (kolokwialnie mówiąc prymitywnej) konstrukcji psychicznej - np. wywodzące się z patologicznych środowisk, poddanych przemocy w dzieciństwie i młodości itp. Do takich ludzi nie przemawiają hasła w rodzaju "agresja jest niedopuszczalna". Dla tych ludzi agresja jest dobrze znanym, niezbędnym elementem życia, a bez tego elementu agresji nie wyobrażają sobie nawet własnej tożsamości (jestem tym, jakie miejsce sobie wywalczę w hierarchii mojej grupy). Nieraz pojawiają się filmy, jak to ktoś nawraca grupę młodych przestępców za pomocą konsekwentnej postawy odrzucającej agresję. Pewnie takie przypadki się zdarzają. Ale nie sądzę, że zbyt często. Agresja jest ewolucyjną zdobyczą, pomagającą chronić życie i trzeba naprawdę wielkiej dojrzałości, tę mroczną siłę opanować, wbudować w dojrzały obraz świata. To jest zadanie na całe życie i trudno oczekiwać, ze rozbrykany 17-latek będzie już w stanie zrozumieć to, co staje się udziałem mędrców. A ten nastolatek żyje, czuje, krzywdzi innych ludzi, bądź sam jest krzywdzony. Resocjalizacja w więzieniach, poprawczakach jest zagadnieniem wciąż nie rozwiązanym, bo to zadanie trzeba zaliczyć do bardzo trudnych. Rzadko się udaje. Bo nasze ewolucyjne dziedzictwo agresji jest chyba naprawdę bardzo silne. I nawet wiele osób agresywnych deklaratywnie zgadza się z postulatem unikania, ograniczania agresji. Tylko potem zaczyna się prawdziwe życie i konieczność radzenia sobie z bieżącymi problemami.\nPiszę, nie żeby jakoś narzekać, ale bardziej po to, aby ktoś dodał tu coś z własnych doświadczeń. Jak ma postępować wychowawca w ośrodku, widząc, że dla jego trudnej młodzieży słowo "autorytet" kojarzy się nie z mądrością, z opanowaniem, a z bezwzględnością, skutecznością podporządkowania sobie innych?...\nCzy taki wychowawca powinien ulec (choćby przejściowo) myśleniu swoich wychowanków, a po zdobyciu autorytetu, zacząć do nich docierać?... Ale wtedy będzie musiał już na starcie zaprzeczyć wartościom, które za chwile będzie chciał propagować. Z drugiej strony, jeśli będzie od początku łagodny, to wszyscy wezmą go za fajtłapę, frajera i nikt go nawet nie wysłucha.\nCo jest DOBREM w tej sytuacji?\nOstatnio zmieniony przez Michał Dyszyński dnia Pią 12:50, 18 Maj 2012, w całości zmieniany 1 raz\nWysłany: Pon 14:51, 28 Maj 2012 Temat postu:\nTrudno mi zająć stanowisko w dyskusji, by zaspokoić wyczerpująco\nodp. na pytania wszak doświadczeń własnych w zapodanym temacie\nAgresja, to problem złożony, ludzie nie są jednakowi, a więc i metody czy stanowisko wychowawcy/rodzica wobec agresywnych postaw nie będzie jednakowe.\nNajpierw należy rozpoznać danego wychowanka, nie bać się, odważnie rozmawiać, pozwolić w pierwszej fazie na to, co chce (jeśli wychowawca uzna, że może pozwolić, ale zawrzeć kontrakt, bo wybór wychowanka [a zezwolenie wychowawcy] należy traktować jako jego wolność, która łączy się z odpowiedzialnością) a w międzyczasie ukierunkować go tak, by sam doszedł do tego, że nie bardzo powinien to zrobić.\nPewne sprawy z góry należy zabronić: alkohol, narkotyki-wyjaśnić ich wpływ na agresywność, co powoduje niemożliwość rozmowy.\nAutorytet można zdobyć nie narzucając się, najlepiej gdyby wychowanek sam przyszedł i porozmawiał, ale wiadomo, że wychowawca musi wychodzić z rozmową i rozpoznawać, który jest gotów do indywidualnej rozmowy. Te są najlepsze, rozmowy w grupie mogą tyczyć ogólnych tematów, natomiast o indywidualnych/osobistych sprawach należy rozmawiać indywidualnie.\nSwoim zachowaniem i wiedzą wcześniej zdobytą z dokumentów oraz z\nobserwacji należy umiejętnie dysponować i przewidywać zachowania wywołując te pozytywne, a te przy każdej okazji zauważać i chwalić.\nPozwolić robić mu, to co umie robić najlepiej (np. przywództwo, kontrola grupy) kontrolując dyskretnie jego postępowanie.\nWychowywać należy całościowo, nie można eliminować tylko jednej negatywności (np. agresji), bo w żaden sposób nie da się, należy w różnych sytuacjach z różnym natężeniem akceptować, negować bądź chwalić zachowania/postępowania i obserwować skuteczność swej pracy.\nWysłany: Czw 10:57, 31 Maj 2012 Temat postu:\nTak sobie myślę, że w takich sytuacjach dobrą strategią wydaje się współpraca "dobrego i złego gliny". Tzn. zły glina, wychowawca po prostu czuwa, żeby agresywny młodzian nie posunął się zbyt daleko. Jest bardziej stanowczy, nawet trochę agresywny - gdy trzeba. Jednak dobrze byłoby, aby ten zły wychowawca nie był zbyt charyzmatyczny, aby zostawiał miejsce dla tego drugiego - dobrego.\nZ kolei dobry wychowawca faktycznie - nie narzuca się. On czeka, żeby wychowanek sam dojrzał do tego, że nie tylko wygrana w rywalizacji się liczy. Charyzmatycznie bierna postawa złego wychowawcy powinna więc jakby jakby zniechęcać do wiązania autorytetu z dominacją. Bo ostatecznie prawdziwy autorytet powinien zostać (przez wychowanka) przypisany "dobremu" wychowawcy.\nWysłany: Pią 7:09, 01 Cze 2012 Temat postu:\nNo tak, wszystko dziedziczymy, ale mimo tak rozwiniętej genetyki nie jest wiadome jakie, ile i od kogo cechy dostajemy w spadku (chodzi o dokładność).\nJeśli dostajemy, a dostajemy i agresję o różnym natężeniu, to w zasadzie jesteśmy "udupieni" i nic już nie pomoże, bo agresję mamy i koniec, ale nadzieja jeszcze wszak istnieje siła natężenia agresji. Jeśli jest duża, to z pewnością jest zła/bardzo zła, a więc nie należy dopuszczać (ad wcześniej pisane:\nslogany szkolne nie dopuszczalne są żadne formy agresji\nNo, co tu można nie dopuścić, skoro już jest (wrodzona), no ale przecież mamy resocjalizację, więc należy wierzyć, że można uzyskać zamierzoną poprawę.\nTo "niedopuszczenie" należy traktować jako nieprowokowanie, czyli nie wywoływać.\nJeśli dwóch policjantów traktujesz jako dwóch oddzielnych wychowawców, to dla mnie jest błąd, a wręcz niemożliwość w wychowaniu.\nTakie cechy powinien posiadać jeden wychowawca z bardzo ważną cechą zwaną bycia konsekwentnym. Jeśli jest kontrakt (wychowawca-wychowanek), to nie ma Panie Boże przebacz - bo jak jest odstępstwo od zachowań co wcześniej zawarto w kontrakcie, to konsekwencja tego musi być, nic nie można odkładać na potem, nie można łagodzić, ani zaostrzać kary, jak również ująć czy dokładać nagrody.\nW każdej z sytuacji powinna być samoocena wychowanka, a i ocena wychowawcy i ... konsensus.\nUda się (poprawa zachowania) o ile nie w oczekiwanym stopniu, to nie należy ronić krokodylich łez, bo przecież nic od razu nie powstało.\nNa zakończenie jakby potwierdzenie, że coś się udaje, przywołam niedawną dyskusję z 16-latkami, którzy zachłyśnięci byli homoseksualizmem, przekonując mnie, że to jest wspaniałe i ludzkość nie powinna negować, a każdy powinien spróbować. Żadne z rozmówców nie uprawiało takiego sexu (tak mówili, więc mam prawo wierzyć).\nNie będę streszczać rozmowy, bo okazałoby się nudne, nadmienię, że były agresywne postawy wobec tematu, ale wynik był: Nie jestem przeciw homosexualności, ale nie uważam to za naturalny zdrowy sex.\nWiększość stwierdziła, że ma o czym myśleć.\nTo pobudzenie jest ważne w każdej sytuacji/zachowaniu-myślenie, to też sukces ku lepszemu.\nWysłany: Pią 21:25, 01 Cze 2012 Temat postu:\nTakie cechy powinien posiadać jeden wychowawca z bardzo ważną cechą zwaną bycia konsekwentnym.\nI właśnie ta konsekwencja jest problemem. I dokładnie dlatego układ dobry - zły glina jest znacznie lepszy, niż pojedynczy "uogólniony glina".\nBo konsekwencja wymaga, że jak coś obiecujesz, to masz dotrzymać. Nie dotrzymujesz, to nie jesteś konsekwentny, tracisz twarz, można cię zacząć lekceważyć.\nProblemem pracy wychowawcy (i policjanta) jest PRÓBOWANIE, jest konieczność resetowania co jakiś czas wybryków wychowanka. Jeśli mamy być naprawdę konsekwentni, to jesteśmy w patowej sytuacji, bo nie mamy jak tego zrobić (bez naruszania zasady konsekwencji). Wtedy pomocnik może stanowić dyplomatyczne wyjście - to ten drugi przebacza (dobry glina), a zły (czyli w istocie konsekwentny) glina ma szansę na nowe podejście, w którym jego konsekwencja nie została wcześniej "spalona".\nEjże Panie Michale...sytuacja patowa?\nJa powiedziałbym, że z powodu braku konsekwencji stawiamy się właśnie w sytuacjach bez wyjścia.\nNie bez kozery pisałam o kontrakcie, to jest właśnie namiastka późniejszych zasad/przepisów, które wdrożone wcześniej w życie dadzą w przyszłości owoce.\nTak, dotrzymanie słowa/umowy dotyczy obu stron; i wychowanka i wychowawcy. Takie samo prawo, a co za tym idzie i konsekwencje mają obie strony kontraktu. Nie wyobrażam sobie, by konsekwencje wynikające z nieprzestrzegania kontraktu tylko ponosił wychowanek, a wychowawca nawet gdyby palnął bzdurę (bo nie przemyślał do końca jakiegoś polecenia) nie ponosił konsekwencji i nie myślę o drodze służbowej, lecz o zwykłej umowie z wychowankiem.\nZresetować można sztuczną inteligencję lecz nigdy nie uda się w naturalny sposób zapomnieć wybryków wychowanka, ale inteligencja wychowawcy musi być wyższa niż sztuczna. Nie można wracać do poprzednich zachowań, należy być obiektywnym i konsekwentnym względem aktualnego zachowania.\nWychowawca zachowujący się jak policjant (policjant dla mnie, to typ: władza absolutna) nigdy nie osiągnie wyzwolenia chęci u wychowanka by on sam zaproponował i wykonał pozytywne czynności.\nTyp pan-niewolnik (wychowanek) procentuje bardzo negatywnie, bo wszystko w przyszłości wychowanek wykonuje z przymusu, a ten przymus rodzi coraz większą agresję.\nTo co piszesz o glinach (nie wiem czy dobrze odbieram Twą myśl), to mnie kojarzy się z rodzicami, gdzie mama jest tą dobrą pozwalającą na rozrzucanie zabawek, jedzenie czekoladek itp, a tata, to ten, co to nic nie można, bo nie pozwala-jest groźny.\nI powiedz, jak małe dziecko (3-5 letnie) ma się dowiedzieć co dla niego jest dobre?\nOno uczy się cwaniactwa, kłamstwa i chachmęctwa, bo jak tata nie pozwoli, to popłacze i mama pozwoli.\nTak być nie powinno, bo gdzie jest wspólny głos i bycie konsekwentnym?\nWysłany: Nie 14:40, 03 Cze 2012 Temat postu:\nTak, dotrzymanie słowa/umowy dotyczy obu stron; i wychowanka i wychowawcy.\nNie porozumieliśmy się. Ja nie postuluję braku odpowiedzialności wychowawcy, bo piszę o czymś innym.\nTu odnoszę się do dość typowej sytuacji, w której wychowanek coś przeskrobie, mimo że grozi za to jakaś poważna konsekwencja. Załóżmy, że ta konsekwencja zostanie wykonana - na wychowanka spada kara. Mimo to, jak to często bywa, wychowanek znowu robi wbrew regułom. Po którymś takim razie wychodzi na to, ze to kar wychowanek się przyzwyczaił, nie robią one na nim specjalnego wrażenia. Trzeba więc kary eskalować. Do cięższych kar wychowanek znowu się przyzwyczaja i znowu, i znowu... itd. itd.\nPo jakimś czasie dochodzi do swoistego klinczu, kiedy wychowanek jest notoroczynie "w stanie kary", a konsekwentny (!) wychowawca nie ma już żadnego pola manewru, bo dalsza eskalacja kar musiałaby chyba objąć ciężkie kary fizyczne, albo jakąś inną formę drakońskich represji. Nie do zastosowania.\nWtedy wychowanek trzyma swojego wychowawcę w szachu mówiąc mu: I co mi zrobisz?!...\nMam "gdzieś" twoje zasady, twoje kary i całe to Twoje wychowawstwo.\nI wychowanek ma tu swoją rację, bo mechanizm konsekwencji po prostu w takiej sytuacji się wyczerpuje. Obie strony się męczą, obie udowadaniają, że nie ustąpią i nie wiadomo co robić dalej.\nWtedy mamy do wyboru\nzabić naszego wychowanka (bo to najbliższa odpowiednio konsekwentna i adekwatna kara)...\nalbo stwierdzić, że konsekwentni już nie potrafimy być, z naszej gęby zrobiono cholewę, wychowanek nas przetrzymał i ogólnie przegraliśmy.\nW takiej sytuacji (a właściwie to już znacznie wcześniej zanim ona wystąpi) bardzo użyteczna jest ingerencja trzeciej osoby - spoza owego układu konsekwencji.\nWysłany: Pon 8:20, 04 Cze 2012 Temat postu:\nOdpowiedzialność musi być-ZAWSZE.\nFajnie, że wyjaśnisz o co biega, bo mogą być dwie linie rozwiązania: Łatwiejsza, gdzie tylko wypadałoby pożałować zlikwidowania kary śmierci, bo jakby takiego ciach, to byłoby po kłopocie, a w przyszłości mielibyśmy społeczeństwo podporządkowane, ułożone-jednym słowem raj na ziemi. I co wtedy by robili kaci?\nA teraz trudniejsza linia, bo likwidacja tych innych ludzi jest od rzeczy i nie jest dobrym rozwiązaniem.\nWidzisz od tego jest wychowawca by przewidywał różne sytuacje i taką jak powtarzalność czynu wychowanka również.\nKontrakt, to umowa wychowawca - wychowanek, to sankcje i nagrody uzgodnione między nimi, natomiast regulamin, to zbiór zakazów i nakazów oraz grożące sankcje za niewykonanie. Ten regulamin, to obligatoryjność i rzeczywiście może doprowadzić do wspomnianej patowej sytuacji i właśnie potrzebny jest mądry, inteligentny wychowawca by nie dopuścił do kar regulaminowych, dlatego zawiera kontrakt.\nI tak np. jeśli przez tydzień powtarzany jest ten sam czyn, to w kontrakcie stopniowanie kary powinno być odpowiednio ujęte (np. upomnienie słowne połączone z rozmową by znaleźć przyczynę postępowania, kara jaką zaproponuje wychowanek, wyznaczenie kary przez wychowawcę: sprzątanie stołówki, porządkowanie wyznaczonego terenu wokół placówki itp.), ale w tym samym punkcie powinien być zapis mówiący o nagrodzie.\nI tak, jeśli wychowanek powstrzyma się od czynu negatywnego/agresywnego przez określony czas np. 1 dzień jest pochwała ustna, przez kolejne dni-to znowu zależne od wychowawcy-wychowanka umowy np. zdjęcie planowanych dyżurów (jeśli tego nie lubi), zezwolenie na 1-2 h na gry komputerowe, czy wyjście do kina.\nJeśli kontrakt zawiedzie, to pozostaje regulamin.\nMyślę, że mądry wychowawca, który chce pomóc wyjść podopiecznemu z agresji może tego dokonać, ale o takich jest coraz trudniej, jednak należy podkreślić, że musi być współdziałanie między wychowawcą , a wychowankiem, bo bez sprzężenia zwrotnego można liczyć tylko na cud.\nWysłany: Pon 15:18, 04 Cze 2012 Temat postu:\nTak na marginesie - dla mnie stosowanie kar i nagród, to dopiero WSTĘP do wychowania. To nie jest właściwe wychowanie, bo jeśli powodem czyjegoś działania ma być podleganie kalkulacjom, liczeniom strat, czy korzyści, to znaczy, że nie wychowujemy świadomej jednostki ludzkiej, tylko tresujemy sobie posłuszne zwierzątko.\nPrawdziwe wychowanie musi wychodzić POZA KARY, NAGRODY, PROSTE KONSEKWENCJE. Prawdziwe wychowanie polega na POMOCY w budowaniu odpowiedniego systemu wartości, a nie po prostu skłanianie do potrzebnych nam działań. Gdyby celem było po prostu skłonienie ludzi do pewnych zachowań, a skuteczne zapobieganie innym, to ideałem stałby się nie człowiek, a doskonale programowany robot.\nOstatnio zmieniony przez Michał Dyszyński dnia Pon 15:18, 04 Cze 2012, w całości zmieniany 1 raz\nWysłany: Pon 16:16, 04 Cze 2012 Temat postu:\n… odpowiedniego systemu wartości, …\nMam nadzieję, że prowokujesz, więc: co to znaczy ODPOWIEDNI?\n„Cierpliwość: łagodna forma rozpaczy uchodząca za cnotę.”\nWysłany: Pon 21:02, 04 Cze 2012 Temat postu:\nNie miałem zamiaru prowokować. W znaczeniu jakie miałem na myśli zakładałem po prostu, że chodzi o system wartości, w którym przemoc, agresja, ignorowanie cierpienia bliźnich nie są czymś właściwym. Ale oczywiście pytanie jest ciekawe - jaki system wartości (np. ze spotykanych na co dzień) spełnia te warunki. I do tego jeszcze - na krótką metę, na dłuższą metę, jakoś tak globalnie.\nBo całkowite wyeliminowanie agresji uważam nie tylko za mrzonkę, ale nawet za coś niewłaściwego. Tyle, że - w idealnym świecie - agresja, przemoc powinny istnieć wyłącznie w umysłach - jako ewentualność, jako granica naszych działań. Rozsądny umysł powinien obronić działania związanej z nim osoby przed wprowadzeniem owej agresji do materialnego (?...) świata. I to oczywiście nie jest łatwe zadanie, bo trzeba się zmierzyć z tym, co w tytule wątku EWOLUCYJNYM DZIEDZICTWEM naszej natury, czyli SKŁONNOŚCIAMI agresywnymi nie tylko w nas samych, ale i w otoczeniu.\nNie mówiąc już o tym, ze ciekawą kwestią jest CZYM W OGÓLE JEST AGRESJA?\nCzy krytyka kogoś jest agresją?\nAlbo może lepiej: czy można mówić o agresji pozytywnej (twórczej) i negatywnej?\n- Bo krytyka czegoś, co w przyszłości grozi czymś niebezpiecznym powinna być chyba uznana za element pozytywny. Choć sama ta krytyka nosi znamiona agresji.\nCzy agresja mająca na celu ostateczne znaczące zmniejszenie agresji (np. pętanie furiata), to "agresja", czy moze "antyagresja"?\nSam fakt istnienia czegoś w określonym miejscu i czasie, przy nadwrażliwości pewnych osób, bywa odczuwany jako agresja. Niektóre pary bardzo dotkliwie odczuwają ciche dni - czyli sytuację przeciwną bierności. Czy można mówić o "agresji psychicznej braku kontaktu"?...\nBrzmi to jak absurd, choć w ostatecznym wydźwięku czyjaś uparcie bierna, usuwająca się postawa skrajnej "nieagresji" może zostać odebrana jako "agresja psychuiczna". I to jakże często bardzo dotkliwa, prowadząca do rozstroju nerwowego w stopniu o wiele większym, niż niejedna umiarkowana agresja aktywna.\nLudzie przyzwyczajają się do pewnych stanów, statusów i sam fakt odejścia od owych przyzwyczajeń jest odczuwany boleśnie, a konieczność dostosowania się, zmiany odbierana jako agresja narzucająca.\nWreszcie autoagresja... Jak ją zakwalifikować w tym ujęciu?... W pewnych ujęciach autoagresja nie jest agresją, bo nikogo na zewnątrz nie musi dotykać (choć w dalszych konsekwencjach już zwykle dotknie). Ale jak zaczniemy wszystko nazywać agresją, to niedługo do tej kategorii wpadnie nam każda zmiana, która nie jest wystarczająco oczekiwana i akceptowana.\nA agresja w sportach walki, w grach?... Tam jest elementem zabawy, czymś pożądanym, czymś za co ludzie chcą płacić pieniądze. Czy to jest "agresja" w tym sensie co poprzednio?...\nTu jest wiele trudnych pytań...\nOstatnio zmieniony przez Michał Dyszyński dnia Pon 21:16, 04 Cze 2012, w całości zmieniany 3 razy\nWysłany: Pon 21:47, 04 Cze 2012 Temat postu:\nKażdy system wartości jest wytworem jakiejś kultury i powinien sprzyjać przynajmniej jej przetrwaniu, jeśli nie rozwojowi.\nJeśli nie sprzyja, to będzie zmieniony, albo zginie razem z nią.\nAgresja, egoizm, altruizm cóż to jest?\nCzy syn starego indianina (z reklamy ) jest agresywny, czy jest egoistą, altruistą?\nJest możliwe, że gdyby Abd ar-Rahman pod Tours nie miał kataru, to miałbyś cztery żony Michale.\n„25 października 732, Karol Młot stoi na wzgórzu i patrzy się w dół zupełnie bez związku z agresją.”\nEj Michale, no niby masz rację i zgodzę się z Twą wypowiedzią, ale jej i nie masz.\nPosługujemy się nazewnictwem wychowawca-wychowanek, a więc rozmawiamy o placówkach wychowawczych, a zatem stoi, że przebywają tam młodzi ludzie, którzy ze względu na patologię nie mieli możliwości poznania i dokonania wyboru, bo nie miał kto zapoznać ich z konsekwencjami dobrych i złych czynów.\nTu trzeba stosować inne metody niż wyimaginowany przez Ciebie system wartości.\nNie zgodzę się z Tobą na jakikolwiek podział wychowania (wstęp, właściwe), bo wychowanie to proces całościowy.\nUczysz matematyki i wychowujesz, idziesz do kina i wychowujesz, jesz posiłek i wychowujesz itd. itp. i tu oczywiście mówimy o rodzicielskim wychowaniu od podstaw, czyli od urodzenia.\nOdpowiedni system wartości?\nDla kogo odpowiedni: rodzica czy dziecka?\nSkąd rodzic może wiedzieć czy "odpowiedni system wartości" jest odpowiedni dla jego dziecka?\nPosłużę się banalnym przykładem Palikota, któremu matka/rodzice zbudowali najodpowiedniejszy system-chrześcijański i co?\nAno okazuje się, że ten system nie dla niego, więc dokonał apostazji.\nMoim zdaniem nie ma mowy o zbudowaniu jednego odpowiedniego systemu, bo nawet najodpowiedniejszy na pewnym etapie okaże się bezużyteczny.\nOn musi być stale modyfikowany i spełniać funkcję emancypacyjną.\nWidzisz, ja pisałam o zawieraniu kontraktu wychowawca-wychowanek, a więc tu jest mowa o prawie do podejmowania niezależności przez wychowanka, a funkcja emancypacyjna zostanie spełniona, gdy w praktyce będzie wspólne planowanie, organizowanie, kontrolowanie i ocena. Jeśli zostaną wyeliminowane czynniki stresogenne, a wzajemne interakcje będą respektować prawo każdej osoby do samostanowienia, autoodpowiedzialności, a także do popełnienia błędów, a do tego potrzebna jest znajomość prawa czyli regulaminu danej placówki.\nTo jest podstawą do procesu wychowania, bo w przeciwnym razie byłby totalny chaos, a agresją wiałoby non-stop.\nTo bardzo szeroki temat, a w dodatku odbiegliśmy od dziedzictwa agresji, ale chcę nadmienić, że wychowanie nie zależy tylko od rodziców, bo na nie składa się wiele czynników zewnętrznych i wewnętrznych.\nWysłany: Pon 22:53, 04 Cze 2012 Temat postu:\nSama rozróżniasz metody i system wartości. Wg mnie metoda nie jest systemem wartości. System wartości może jakoś wpływać na wybór metody, ale sam nią nie jest.\nSystem wartości definiuje pewne ostateczne cele, a także może ograniczać zakres dozwolonych metod. Ja osobiście uważam za błąd wychowawczy pewne skupienie się na metodach i doraźnych celach, a ignorowaniu przy tym celów trudniejszych, bardziej dalekosiężnych. Tym celem ostateczny wychowania jest wg mnie ukształtowanie człowieka, który będzie SAM wybierał. Nagrody i kary są z arsenału manipulacji człowiekiem, tak aby przeciwstawić się jego własnym wyborom, aby je zaburzać, uczynić powolnym naszej woli (my - to tutaj wychowawcy). Niestety, dla wielu wychowawców zmuszenie wychowanka do jakiegoś tam posłuszeństwa, to już koniec sprawy. Wychowanek posłuszny nam, to już ostateczny sukces.\nProblem w tym, ze wychowanek wdrożony "po prostu do posłuszeństwa", a nie do oceny sytuacji i samodzielnych wyborów za chwilę będzie znowu posłuszny...\nale komuś innemu. Np. członkowi młodzieżowego gangu. I stanie się to według naszego przepisu! Tzn. my go wcześniej wdrożyliśmy do posłuszeństwa, a że nas dalej zabrakło, to już nie nasz problem...\nDlatego myślenie na krótką metę w ostatecznym rozrachunku tworzy więcej problemów, niż poprawnych rozwiazań.\nWysłany: Wto 12:05, 05 Cze 2012 Temat postu:\nTym celem ostateczny wychowania jest wg mnie ukształtowanie człowieka, który będzie SAM wybierał.\nTo bardziej niż doskonałe, ale zechciej napisać jak to ukształtowanie będziesz tworzył?\nWysłany: Wto 13:40, 05 Cze 2012 Temat postu:\nNie zamierzam go "tworzyć". Swój światopogląd, uczucia, system wartości każdy tworzy SAM! Inaczej mówiąc nie zgadzam się tutaj na mechanicystyczny model wychowania, w którym ludzi się "kształtuje" wg jakiegoś wzorca (tu mamy oddzielny problem - jakiego? - wzorca). Nie ma prostej drogi w wychowaniu. Nie ma też zbyt wielu skrótów w tej drodze. Ostatecznie to wychowanek musi ZROZUMIEĆ i ZAAKCEPTOWAĆ siebie w postaci nowej osoby, nowych wartości.\nI - co bardzo ważne!\n- Nie z powodu posłuszeństwa\n- Nie z powodu "niech im będzie"\n- nie z powodu "bo się opłaca".\nNie oznacza to, że element posłuszeństwa w wychowaniu nie wystąpi. Bo wystąpi. Wychowanek - przynajmniej na początku - właśnie z posłuszeństwa nakazom nie ulegnie pokusie pobicia kolegi, czy koleżanki. Ale to, że ta pokusa zostanie odepchnięta strachem, bądź przekupstwem (nagroda za dobre sprawowanie), to jeszcze nie wychowanie. To tylko przygotowywanie gruntu pod decyzje wychowanka. To pokazywanie, że jednak "da się" przynajmniej przez jakiś czas wytrzymać w stanie innym, niż do tej pory preferowanym.\nPrawdziwe wychowanie zaczyna się tam, gdzie wychowanek zaczyna widzieć siebie jako kogoś, kto jest inny niż do tej pory, akceptować osiąganie celów drogą inną niż prosta agresja, niż oszustwo, kradzież itd. itp. Zaczyna to akceptować dlatego, że te złe zachowania DO NIEGO NIE PASUJĄ!\nTo bardzo ważne - one DO NIEGO nie pasują, a nie do gościa, który akurat teraz rządzi (czyli w tej chwili wychowawca, ale za miesiąc, czy dwa, ktoś inny). I tę decyzje podejmie wychowanek sam. I będzie wiedział, ze podjął ją sam (choć ktoś wskazał mu wcześniej nie dostrzegane do tej pory możliwości).\nSama rozróżniasz metody i system wartości. Wg mnie metoda nie jest systemem wartości. ...\nOczywiście, że metoda nie jest systemem wartości, bo metodą osiągamy cel, a więc m.in wartości w ogólnym znaczeniu.\nJasne, że system kar i nagród jest w niższej hierarchii niż samostanowienie i samorealizacja, ale procesy te można osiągnąć drogą identyfikowania się z gotowym wzorcem, a tym wzorcem dla dzieci jest dorosły, a w dalszej kolejności rówieśnik.\nTak więc, by dokonać wyboru trzeba się nauczyć.\nWychowanek nie miał okazji się nauczyć, ze względu na brak wzorca.\nWychowawca nie zawsze może być wzorem dla młodziana, a zważywszy na ślad jaki pozostał po negatywnych uczuciach trzeba prowadzić szeroko rozumianą indywidualizację i nauczyć/pokazać inne możliwości, a to można osiągną wspomnianymi metodami, bo inaczej się nie da.\nZ czasem może udać się doprowadzić do wspomnianego samostanowienia.\nWysłany: Wto 22:33, 05 Cze 2012 Temat postu:\nNie zamierzam go "tworzyć". Swój światopogląd, uczucia, system wartości każdy tworzy SAM! I...\nSlogany głosić każdy potrafi, no może nie każdy, ale tych co nie potrafią pod uwagę nie bierzemy, bo mają odchył i nieważne w którą stronę, ale gorzej wywiązać się z tych sloganów-przykładem niech będą nasi rządzący. Stale pięknie rzucają sloganami przed wyborami, a my łatwowierni sami sobie budujemy system i bardzo nam to odpowiada jak nas mamią, wszak to jest nasz własny-taki zbudowaliśmy.\nZbudować sobie system wartości może człowiek dorosły, ale zanim się dorośnie, to musi się nauczyć zrozumieć i zaakceptować siebie jak piszesz, ale nie dlatego bo się opłaca czy nie, on musi pozbyć się strachu.\nTen paraliżuje jego postawę, a objawia się agresją. Tę agresję często niedoświadczony wychowawca uważa, że przyjął zły system kar/nagród...rozpoznanie jest podstawą dla wychowawcy by prawidłowo kształtować postawy wychowanków.\nNawet jeśli dokonasz przeglądu koncepcji filozofów czy pedagogów, to stwierdzisz, że było ich wiele mając na uwadze wychowanie. One zmieniały się wraz z ideologią, a niektóre uważane za słuszne nie tylko przeze mnie pozostały do dziś jako niespełnione wyzwanie (Rousseau-zagwarantowanie wolności i uszanowanie w społeczeństwie wolności jednostki).\nSamowychowanie i samodoskonalenie, to wielkie osiągnięcie wolnego wyboru, ale tego trzeba dziecko/młodego człowieka NAUCZYĆ.\nWysłany: Pią 0:20, 08 Cze 2012 Temat postu:\nSkoro już jesteś Isa_bel, to ja jednak poproszę o odpowiedź:\nCzy można nie wiedzieć o istnieniu Biblii?\nWysłany: Pią 7:22, 08 Cze 2012 Temat postu:\nDzięki za przypomnienie i wybacz, że nie odpisałam.\nMuszę poczytać o co tam nam chodziło i w podanym przez Ciebie linku odpowiem-tu nie chcę zaśmiecać tematu.\nWysłany: Pon 21:26, 11 Cze 2012 Temat postu:\nTak. Wczoraj zresztą oglądałem film Michaela Hanekego [link widoczny dla zalogowanych], ilustrujący to bezpośrednio: strach, przemoc i konieczność bezrozumngo przyjmowania autorytetów deformują system wartości, prowokując do zła i/lub czyniąc człowieka podatnym na zło.\nWysłany: Pon 21:36, 11 Cze 2012 Temat postu:\nSzczególnie wyraźnym problemem jest postępowanie z ludźmi o dość pierwotnej (kolokwialnie mówiąc prymitywnej) konstrukcji psychicznej - np. wywodzące się z patologicznych środowisk, poddanych przemocy w dzieciństwie i młodości itp. Do takich ludzi nie przemawiają hasła w rodzaju "agresja jest niedopuszczalna". Dla tych ludzi agresja jest dobrze znanym, niezbędnym elementem życia, a bez tego elementu agresji nie wyobrażają sobie nawet własnej tożsamości (jestem tym, jakie miejsce sobie wywalczę w hierarchii mojej grupy).\nTo pewno zależy. Na agresję wobec kogoś z zewnątrz (spoza grupy) z pewnością nie może sobie pozwolić. Natomiast wewnątrz grupy? Agresja jest negatywna dlatego, że jest postrzegana negatywnie. O ile jest akceptowana także przez osobę, która staje się jej ofiarą (akceptowana w sensie: brak tej agresji byłby przez tę osobę mniej akceptowany), o tyle jest ona - paradoksalnie - pozytywna. Naturalnie, ostatecznym celem takiej agresji musi być wychowanie przeciw agresji, odzwyczajenie od agresji. Sprzeczności tu nie ma, bo grupa ta musi w ostatecznym rozrachunku współżyć z resztą społeczeństwa, a tam ludzie z reguły nie akceptują agresji skierowanej przeciwko nim.\nWysłany: Pon 23:22, 11 Cze 2012 Temat postu: Re: Dziedzictwo agresji\nResocjalizacja w więzieniach, poprawczakach jest zagadnieniem wciąż nie rozwiązanym, bo to zadanie trzeba zaliczyć do bardzo trudnych. Rzadko się udaje. Bo nasze ewolucyjne dziedzictwo agresji jest chyba naprawdę bardzo silne. I nawet wiele osób agresywnych deklaratywnie zgadza się z postulatem unikania, ograniczania agresji. Tylko potem zaczyna się prawdziwe życie i konieczność radzenia sobie z bieżącymi problemami.\nMoj komentarz będzie rozrastal się wraz z czytaniem Waszych\nMichale, w zakładach karnych nie ma resocjalizacji, jest tylko izolacja oraz nieporadne próby przywrócenia przestępcy spoleczenstwu.\nNie ma resocjalizacji przez prace (bo niewielu osadzonych ma mozliwosc zarobkowania) przez nauke tez nie ma (bo szkol przyzakladowych jest niewiele, a i te ktore istnieją są likwidowane) nie ma tez ludzi, ktorzy by resocjalizowali (bo wychowawcy, mający pod opieką ponad 100 podopiecznych i masę pracy papierkowej, nie mają kiedy wplywac na nich pozytywnie).\nBywa, ze eksperymentalnie prowadzone są w zakladach karnych programy, ktore obejmują grupę wybranych więzniow. Stwarza im się specjalne warunki i efekty są , ale te specjalne warunki nie mają niczego wspólnego z tymi panującymi na co dzień w naszych zakladach karnych.\nDobry wychowawca, to wychowawca sprawiedliwy, autentyczny, życzliwy. stabilny emocjonalnie i silniejszy psychicznie od skazanych.\nTak sobie myślę, że w takich sytuacjach dobrą strategią wydaje się współpraca "dobrego i złego gliny".\nManipulacja. Umiejętnie stosowana może przynieść efekty. Jeśli już jest stosowana, powinna być ostatecznością i wychowanek powinien czuć grozę sytuacji.\nPrzyklad :Z jakiegoś powodu nie dochodzi do właściwej współpracy ( zakładam, że wina leży po stronie wychowanka, bo mowa przecież o wychowawcy idealnym ) wychowawca-wychowanek. Wychowanek zostaje poinformowany, że "zły glina" ma dosyć i odpuszcza, wtedy wchodzi drugi wychowawca, " dobry glina" jako ostatnia deska ratunku i albo wychowanek podejmie współpracę, albo ...poniesie surowe konsekwencje. Nie zawsze jednak posiada się na stanie drugiego wychowawcę, który może robić za dobrego glinę ( trudności obiektywne)\nTakie cechy powinien posiadać jeden wychowawca z bardzo ważną cechą zwaną bycia konsekwentnym. Jeśli jest kontrakt (wychowawca-wychowanek), to nie ma Panie Boże przebacz ...\nHello, ja pod wrażeniem jestem i zazdraszczam pamięci w jaką Cię przodkowie Twoi wyposażyli. To kolejny przypadek mojego podwrażenia i zazdraszczania, więc musiałam podkreślić i wytłuścić nawet\nOstatnio zmieniony przez luzik dnia Wto 9:18, 12 Cze 2012, w całości zmieniany 10 razy\nWysłany: Wto 10:53, 12 Cze 2012 Temat postu: Re: Dziedzictwo agresji\nWysłany: Wto 11:59, 12 Cze 2012 Temat postu:\nAgresja jest negatywna dlatego, że jest postrzegana negatywnie. O ile jest akceptowana także przez osobę, która staje się jej ofiarą (akceptowana w sensie: brak tej agresji byłby przez tę osobę mniej akceptowany), o tyle jest ona - paradoksalnie - pozytywna. Naturalnie, ostatecznym celem takiej agresji musi być wychowanie przeciw agresji, odzwyczajenie od agresji. Sprzeczności tu nie ma, bo grupa ta musi w ostatecznym rozrachunku współżyć z resztą społeczeństwa, a tam ludzie z reguły nie akceptują agresji skierowanej przeciwko nim.\nTo - jak mi się wydaje - jest bardzo cenne stwierdzenie. Wcześniej trochę sygnalizowałem tę kwestię pisząc o "agresji braku agresji", czyli karaniu najbliższych wycofaniem się, brakiem kontaktu. To wskazuje, że - faktycznie - kluczem jest nie tyle agresja jako taka, ale jej oczekiwany (w danej grupie) poziom, odczucia z agresją związane.\nJak wykazał pewien bardzo znany eksperyment, wycięcie człowiekowi w mózgu ośrodka agresji nie pomaga w życiu, a czyni je destrukcyjnym, bo powoduje, że tak potraktowany człowiek staje się totalnie bierny, nie umiejący podjąć inicjatyw życiowych. Okazuje się, że agresja w dużym stopniu bierze się w uczuciach gdzieś po prostu z pragnienia działania, organizowania sobie świata wg naszych zasad. Dlatego - w budowaniu pozytywnej rzeczywistości - chodziłoby nie tyle o walką z samą agresją (bo do końca nie potrafimy chyba nawet wytyczyć jej granic), ale z takimi formami aktywności, które pomijają dobro innych osób. Można by tu mówić o swoistym SYNCHRONIZOWANIU ludzkich aktywności tak, aby efektem było jak najbardziej twórcze, a jednocześnie akceptowane przez wszystkich działanie jednostek.\nCiekawą rzeczą jest z resztą poziom agresji w związkach uczuciowych. Ja sam przyznam, że nie za bardzo toleruję agresywne zachowania w kontaktach z innymi ludźmi. Dlatego nieraz dziwi mnie poziom "intensywności kontaktów" znanych mi małżeństw, związków. Tam ludzie dość często się kłócą, wysuwają żądania, oczekiwania, stawiają kontrowersyjne oceny. W moim odczuciu zbyt często, bo przecież wiele kwestii da się po prostu wypytać, dogadać przed postawieniem sprawy na płaszczyźnie sporu. Ale z tego co wiem, często chodzi o to, żeby nie było nudno, żeby coś się działo. Brak tej rozrywki związanej z ową codzienną dawką agresji, intensywnej interakcji powoduje, że rodzi się nuda, a za nią dyskomfort psychiczny. W dobrze dobranych małżeństwach ludzie intuicyjnie wyczuwają tę niewidzialną granicę agresji, której nie wolno przekroczyć, a do której fajnie jest się zbliżyć, aby jakoś ubarwić życie, podgrzać atmosferę. Dziś mniej, iż kiedyś w młodości, krytykuję różne agresywne zachowania, bo nauczyłem się, że nie ma jednej ogólnie dobrej postawy wobec agresji, ale każdy ustala sobie własny optymalny poziom życiowych pobudzeń za pomocą interakcji z innymi.\nProblem jest, gdy ludzie się nawzajem nie dobiorą i ktoś z dużą potrzebą agresji zwiąże się z osobą silnie pragnącą spokoju, harmonii. Wtedy jedna z tych osób będzie skarżyć się na nudę w ich życiu, a druga właśnie na nadmiar agresji.\nTo wszystko nie zmienia jednak podstawowego problemu - czyli takiego wychowania ludzi, aby nie dochodziło do agresji krzywdzącej, zdecydowanie nie akceptowanej przez jedną ze stron. I można tu postawić dość ważne pytanie: czy człowiek w ogóle ma szansę jakoś dojść do ładu ze swoim ewolucyjnym dziedzictwem agresji, czy starczy mu rozumu i dyscypliny, aby nie krzywdzić innych?...\nJako chrześcijanin - właściwie z mocy wiary - moja odpowiedź tutaj brzmi TAK - tzn. uważam, że należy przyjąć, iż człowiek stał się na tyle odpowiedzialny, aby można od niego żądać zaniechania krzywdzącej agresji. W to WIERZĘ, choć nie potrafię jakoś dowieść. A wierzę dlatego, że Bóg takie wymaganie stawia (przynajmniej w moim przekonaniu je stawia). A jeśli jest stawia i jednocześnie jest znacznie, znacznie mądrzejszy od ludzi, to znaczy, że owo wymaganie jest zasadne.\nTo jest może dygresja, ale to co napisałem wyżej jest dla mnie wyrazistym przykładem tego DO CZEGO PRAKTYCZNIE SŁUŻY WIARA RELIGIJNA? Bo oczywiście nie służy do tego, aby budować samoloty, czy wyjaśniać efekt Dopplera. Wiara służy do odpowiadania sobie na pewne pytania dotyczące duchowej konstrukcji człowieka. I ona daje te odpowiedzi niezależnie od naukowej warstwy problemu. Bo może - również w tym przypadku - jest nawet tak, że pewne osoby nie są w stanie pokonać swojego ewolucyjnego dziedzictwa. Może są jeszcze za słabe i agresji nie opanują. I może nawet jest na to jakiś materialny dowód. Ale wiara religijna stawia tutaj "kropkę nad i", czyli mówi o konkretnych oczekiwaniach, które spełniać mamy jako ludzkość. I możemy przyjąć ów punkt widzenia, niezależnie od późniejszych wątpliwości, choć zapewne nie raz wystąpią.\nWłaściwie, to w skrajnych przypadkach, może okazać się, że trzeba by zrewidować jakieś początkowe rozumienie danej sprawy, czyli zaprzeczyć pierwszym założeniom, które z postawy wiary wynikały. Ale musiałby istnieć na to naprawdę jakiś superpoważny argument, coś co stawia pod znakiem zapytania cały model rozumienia człowieka w kontekście danej sprawy.\nOstatnio zmieniony przez Michał Dyszyński dnia Wto 18:57, 12 Cze 2012, w całości zmieniany 3 razy


Mandaryna - Sopot - Pomponik\nPlotki Pomponik » mandaryna - sopot\nArtykuły na temat: mandaryna - sopot\nMarta "Mandaryna" Wiśniewska szczerze o związku z Michałem Wiśniewskim\nMarta "Mandaryna" Wiśniewska (40 l.) udzieliła swojego pierwszego od dawna obszernego wywiadu. Opowiedziała w nim m.in. o małżeństwie z Michałem Wiśniewskim (45 l.). Okazuje się, że między nimi nieźle iskrzyło! Dopiero z perspektywy czasu widzi pewne rzeczy inaczej...\nMandaryna: Specjalny show w Sopocie\nW sobotę, 3 września, sześciu polskich wykonawców będzie rywalizować o Bursztynowego Słowika i Słowika Publiczności, podczas Sopot Festival. Jednym z uczestników jest Mandaryna, która opowiedziała nam o swoich szansach na zwycięstwo.\nMandaryna uspokaja: Jeszcze zaśpiewam\nMandaryna (35 l.) kilka miesięcy temu ogłosiła, że kończy swoją karierę wokalną. W ostatnim wywiadzie zapewnia jednak, że w tej materii nie powiedziała jeszcze ostatniego słowa.\nMandaryna bez konkurencji\nMimo porażki na Sopot Festival, nowa płyta Mandaryny "Mandaryna.com2me" sprzedaje się jak ciepłe bułeczki. Na oficjalnej liście OLiS nowe nagrania żony Michała Wiśniewskiego po raz drugi z rzędu znalazły się na 1. miejscu.\nMandaryna kończy karierę!\nMandaryna szerszej publiczności dała się poznać jako żona Michała Wiśniewskiego. To w czasach ich wspólnego małżeństwa czerwonowłosy wokalistka przeżywał apogeum swojej popularności. W pewnym(...) tak popularna w naszym kraju. Niestety, jej kariera szybko się załamała. Wszystko za sprawą kultowego już występu na festiwalu w Sopocie, gdzie Mandaryna dała popis swoich "umiejętności" wokalnych...\nMandaryna i Doda razem!\nPo Sopot Festival szykuje się kolejna konfrontacja umiejętności Mandaryny i Dody, wokalistki grupy Virgin! Obie pojawią się na jednej scenie w przyszły piątek, 23 września, nad Zalewem Szałe, w Opatówku koło Kalisza.\nWiśniewski grozi Mandarynie sądem!\nWydawało się, że wreszcie mamy chwilę spokoju, bo od dłuższego czasu Michał Wiśniewski nie raczył nas kolejnymi sensacjami ze swojego życia prywatnego. Jego byłe żony też specjalnie się nie udzielały. Aż do teraz. Kilka dni temu Mandaryna poinformowała opinię publiczną, że jej były mąż przywłaszczył sobie jej oficjalną stronę mandaryna.com. Po wpisaniu adresu odpala się witryna internetowego...\nWiśniewski: Odradzałem Mandarynie\nNie milkną echa głośnego występu Mandaryny na Sopot Festivalu, który zakończył się jej kompromitacją i wygwizdaniem przez sporą część publiczności. Mąż wokalistki, Michał Wiśniewski z Ich Troje, mówi teraz, że odradzał Mandarynie występ w Sopocie.\nMandaryna powiększyła piersi!\n...oczywiście o jej słynnym występie w Sopocie. Mandaryna zapewniła jednak, że nie zamierza rezygnować ze śpiewania... To już klasyk: Zobacz również: To on jest nowym facetem Mandaryny...\nSopot: Wojna festiwali\nW tym roku w Sopocie, w niewielkim odstępie czasu, odbędą się aż dwa duże festiwale. Jako pierwszy, w piątek, 19 sierpnia, rozpocznie się Festiwal Jedynki, przygotowany przez TVP. Z kolei w dniach 2-4 września odbędzie się Sopot Festival, po raz pierwszy organizowany przez stację TVN. Obie telewizje próbują się prześcignąć w pomysłach, które mają przyciągnąć przed ekrany widzów.\nWideo na temat: mandaryna - sopot\nmiley cyrus anoreksja\nanna mucha z synkiem\ntom hanks teraz\njerzy stuhr o synu\nwojciech fibak kate rozz\nagata historie prawdziwe\nagnieszka szulim maj 2012\nanna dziewit żona marcina mellera\nkasia tusk ciało\nkristen stewart piekna\nmaryna rodowicz operacje plastyczne\njim jarmusch wiek


Business Garden Poznań - B7 - Biuro - nr 28408/3105/OLW - Walter Herz\nBusiness Garden Poznań - B7 - Biuro\nBusiness Garden Poznań - B7\nBudynek: Business Garden Poznań - B7\nPowierzchnia: 1655.00 m2\nDostępne powierzchnie: 880.00 - 1655.00\nNowo wybudowany kompleks biurowy oferuje ponad 80 000 m² powierzchni biurowo-usługowej. Projekt składa się z dziewięciu budynków usytuowanych w okolicy skrzyżowania ulic Marcelińskiej i Bułgarskiej na Poznańskim Grunwaldzie. Połączenie efektywnej powierzchni biurowej z łatwym dostępem do transportu publicznego, jak również wyjątkowo zaprojektowane tereny zielone sprawia, że kompleks zapewnia inspirujące miejsce pracy. Systemy energooszczędne oraz pozwalające na redukcję użycia wody, systemy kontroli środowiska wewnętrznego, jak również starannie dobrane materiały wykończeniowe spełniają normy zrównoważonego budownictwa. Budynki posiadają certyfikat LEED Platinum.\nTagi: Wielkopolskie Poznań Bułgarska Business Garden Poznań - B7\nStary Browar Poznań, , Półwiejska ilość\nZajezdnia Poznań Poznań, , Henryka Sienkiewicza ilość


Lewniowa Auto Moto\nJaguar X-Type Jaguar X Type 3.0 V6 230km 4x4\n13900.00 zł. - Lewniowa (malopolskie) - Maj 29, 2017\n⭕ Witam, samochód napedzany jest 3 litrowym benzynowym silnikiem o mocy 230koni. Posiada naped na 4 koła i automatyczna skrzynie biegow. Jest w bardzo dobrym stanie technicznym i blacharskim. Nie ma rdzy. Wszystko robione na bieżąco. Sprawna klima. Dotykowy wyswietlacz do sterowania radiem, klimą, t...\nVW Transporter T4 LONG 1.9 TD FV 23% 6500zł Netto. VAT-1 2 Kpl Kó\n7900.00 zł. - Lewniowa (malopolskie) - Maj 21, 2017\n⭕ Witam. Sprzedam Volksvagen Transporter T4 w wersji long z silnikiem 1.9TD. 3 osobowy. Jestem jego jedynym włascicielem w kraju, samochód został sprowadzony z Niemiec w 2011r . Auto słuzylo mi w firmie wiec wszystkie naprawy wymiany płynów filtrów itd były zawsze wykonywane na czas Auto doinwestowa...\n2850.00 zł. - Lewniowa (malopolskie) - Kwiecień 29, 2017\n⭕ Witam. Mam do zaoferowanie pięknego Fiata 126 El. Samochód w stanie bardzo dobrym na wszelkie pytania odpowiem pod numerem telefony 602 - - lub na olx. ◉ 576007853\nSprzedam Opel Corsa B 1.0 Swing\n1500.00 zł. - Lewniowa (malopolskie) - Marzec 6, 2017\n⭕ Witam, mam do sprzedania fioletową Corse. Samochód jest sprawny, był na bieżąco remontowany. ◉ 608078209\n5200.00 zł. - Lewniowa (malopolskie) - Luty 25, 2017\n⭕ Witam! Sprzedam samochód dostawczy Fiat Doblo Cargo 1.9d -zwykły diesel bez turbiny ( oszczędny i żywotny) .Moc 63 kM.Nie jest to demon mocy i prędkości,ale nie boi się również dalszych tras.Mam go 4 lata i w tym czasie byłem kilka razy w Niemczech ,a po kraju często robiłem trasy 400 do 1000 km d...\n93000.00 zł. - Lewniowa (malopolskie) - Styczeń 9, 2017\n⭕ Volvo FM 13 440 ishift ,13 L silnik ,ABS,EBS ,klimatyzacja +klimatyzacja postojowa,opony -przód 80%,tłl 100%,2 zbiorniki paliwa razem 840lL ,zbiornik adblue 40L ,waga ciagnika 6950 kg . Samochód z transportu miedzynarodowego w stanie bdb wizualnym jak i technicznym . Sprzedam naczepę plandeka schm...\nBMW 520i Benzyna Stan Dobry\n5500.00 zł. - Lewniowa (malopolskie) - Grudzień 5, 2016\n⭕ Witam, Mam do sprzedania BMW 520i. Bmw jak na swój wiek w stanie dobry. Samochód pali i jeździ. Ubezpieczenie i przegląd do czerwca 2017 roku. Po wymianie oleju. Zapraszam do oglądania i na jazdę próbną. ◉ 796468451\nBMW E30 X2 1.8 3.5 Waska Lampa\n4200.00 zł. - Lewniowa (malopolskie) - Listopad 29, 2016\n⭕ Witam. Mam do zaoferowania te dwie "ślicznotki" :) Niestety plany sie zmieniły i jestem zmuszony je sprzedac. BMW E30 waska lampa, rok produkcji 1986 pojemnosc silnika 3.5L moc 211km brak przegladu OC do czerwca. BMW E30 bez dokumentów pojemność silnika 1.8L 105km. Cena podana jest za ob...\nOpel Vectra B 1.6 16V Kombi Do Poprawek\n2000.00 zł. - Lewniowa (malopolskie) - Listopad 24, 2016\n⭕ Witam. Mam do sprzedania Opla Vectre B kombi. Samochód sprawny, pali jeździ. Posiada aktualne ubezpieczenie. Do niewielkich poprawek. Więcej informacji pod numerem telefonu. ◉ 882834003\n6100.00 zł. - Lewniowa (malopolskie) - Sierpień 4, 2016\n⭕ Mam do sprzedania samochód Alfa Romeo 156 kombi 2.4 JTD rok produkcji 2002. Wyposażenie: Klimatronik, skórzana tapicerka, poduszki powietrzne, elektryczne szyby i lusterka, sprzent audio bose ,podgrzewane lusterka, alufelgi więcej informacji pod numerem tel 724 - -. ◉ 721868788\nSunny Sedan LPG\n2000.00 zł. - Lewniowa (malopolskie) - Czerwiec 23, 2016\n⭕ Sprawny jeżdżący i niezawodny a do tego bardzo ekonomiczny. Gaz chodzi idealnie nie miałem z nim żadnych problemów. Na benzynie też działa poprawnie, chociaż nie tak dobrze jak na gazie. Do zrobienia wskaźnik poziomu paliwa i przewód paliwowy powrotny bo się poci. Spalanie gazu 7-12l. Z wyposażeni...


Komisja Europejska ustaliła zasady jak likwidować banki z problemami - GazetaPrawna.pl\nOstateczna decyzja o ewentualnej likwidacji banku ma należeć do Komisji Europejskiej. / ShutterStock\nJest propozycja europejskiego systemu likwidacji banków z problemami finansowymi. O ich uporządkowanej upadłości ma decydować specjalnie powołana do tego celu rada. Projekt przepisów przedstawiła Komisja Europejska, a ponieważ sprawa jest delikatna, może wywołać opory w państwach członkowskich.\nPo europejskim nadzorze wspólny system likwidacji jest kolejnym elementem unii bankowej. Jest ona tworzona dla krajów strefy euro, ale mogą do niej przystąpić także państwa spoza niej. Polska jeszcze nie podjęła decyzji. Przedstawiając propozycję komisarz do spraw rynku wewnętrznego Michel Barnier powiedział, że Europa wyciąga wnioski z kryzysu.\nDo tej pory brakowało wspólnych procedur, teraz nadzory bankowe w krajach członkowskich mają ściślej współpracować i podejmować decyzje o upadłości. "Kończymy z tym rozdrobnieniem, zyskujemy możliwości do działania. Pozwolą one na wspólny nadzór nad bankami i - jeśli zajdzie potrzeba - na wspólną i szybką ich likwidację" - podkreślił komisarz.\nW skład rady, która będzie decydowała o bankructwie banków, mają wchodzić przedstawiciele Europejskiego Banku Centralnego, Komisji Europejskiej, oraz nadzorów finansowych. Proces upadłościowy ma przebiegać w kilku etapach. Najpierw Europejski Bank Centralny będzie sygnalizował, że jakiś bank ma problemy finansowe, później rada będzie przygotowywała działania naprawcze.\nJednak ostateczna decyzja o ewentualnej likwidacji banku ma należeć do Komisji Europejskiej. To nie podoba się Niemcom, które nie chcą, by Bruksela miała taką władzę i decydowała o przyszłości ich banków.\nJest więc prawie pewne, że Berlin oprotestuje nowe propozycje. Są wśród nich także zapisy, które nie spodobały się już wcześniej Polsce, mimo że na razie nie deklaruje ona wejścia do unii bankowej. Chodzi o ewentualną upadłość dużych, międzynarodowych instytucji finansowych, które mają spółki-córki w kilku krajach. Polska, która gości u siebie wiele filii zagranicznych banków, chce mieć równe prawa przy podejmowaniu decyzji. Komisja proponuje tymczasem, by jeden głos miał kraj w którym mieści się siedziba międzynarodowego banku, a drugi wszystkie pozostałe państwa, na których terenie są banki-córki.


Bez wątpienia w życiu każdego właściciela własnego lokum nadciąga taki czas, iż postanawia przekształcić coś w jego wnętrzu, przez co pragnie sprawić, że będzie się w nim mieszkało jeszcze lepiej. To wyjątkowo wyśmienite rozwiązanie, gdyż całość co pewien czas potrzebuje jakiejś interwencji, żeby nie tylko coś przekształcić, ale też żeby wyrównać wszystkie szkody, które pojawiają się w czasie użytkowania.\nKażdy posiadacz domu jednorodzinnego doskonale wie, że ciekawe wykończenie domu jest przez nas bardzo pożądane. Z jednej strony jest to oczywiście powiązane z walorami wzrokowymi, które w tym wypadku cieszą nasze oko, ale dodatkowo spełniają funkcję profilaktyczną, dlatego że odporna elewacja jest w stanie sprawnie zabezpieczyć naszą posiadłość od wszelakiego typu czynników pogodowych. Praktyka jednak wyraźnie ukazuje nam, że wybranie pasującego tynku go naszego domu sprawia nam wiele kłopotów.\nAranżowanie domu to nie pomalowanie ścian i zakup zestawu mebli. To praca, która potrzebuje przygotowań, jeżeli chcemy, by nasze nowe gniazdko prezentowało się rzeczywiście ładnie. Przecież większości z nas zależy na odpowiednim samopoczuciu w gustownie wyglądających pokojach, dlatego z pewnością przyda nam się parę praktycznych wskazówek, w jaki sposób kupić jeden z podstawowych mebli do salonu, jakim jest sofa.


Dziękowali za plony – Gmina Ulhówek\nW niedzielę 28 sierpnia rolnicy z Gminy Ulhówek dziękowali za tegoroczne plony. Uroczystości dożynkowe zostały połączone z 13 edycją Europejskich Dni Dobrosąsiedztwa Korczmin- Stajivka 2016. Tradycyjnie obchody rozpoczęły się od nabożeństwa w Korczmińskiej cerkwi, stąd wierni procesyjnie, niosąc kopię ikony Matki Boskiej Korczmińskiej, udali się w kierunku granicy. Mszę przy cudownym źródełku odprawił bp Mychjło Kołtun – ordynariusz Sokalsko – Żółkiewski.\nNastępnie goście z Polski oraz liczna grupa przedstawicieli władz ukraińskich przekroczyła granicę, aby wziąć udział w Gminnych Dożynkach Korczmin 2016. W tym czasie po ukraińskiej stronie granicy trwał festyn.\nKorowód dożynkowy prowadzony przez starostów dożynek : Sylwię Baran i Mariusza Klimańskiego przeszedł na boisko , gdzie zaplanowano uroczystości.\nStarostowie dożynek przekazali tradycyjny bochen chleba Wójtowi Łukaszowi Kłębkowi. Po nich tradycyjny korowaj przekazali wójtowi goście z Ukrainy.\nPo powitaniu przybyłych, wśród których byli m.in. JE ks. bp Marian Rojek, Starosta Tomaszowski Jan Kowalczyk, Przewodniczący Rady Powiatu Wojciech Kawalec, radni Rady Gminy Ulhówek na czele z Przewodniczącą Teresą Senetra, sołtysi, poczty sztandarowe szkół i OSP z terenu gminy, poczet sztandarowy ZG PSL w Ulhówku, goście z Ukrainy Wasyl Bojko z Sokala i Halina Sidelnik z Korcziwki, a przede wszystkim rolnicy i członkowie ich rodzin, ; wójt wygłosił okolicznościowe przemówienie.\nUroczystą mszę dożynkową w intencji rolników odprawił i kazanie wygłosił bp Marian Rojek. Nawiązał w nim do odczytanego fragmentu Ewangelii mówiąc między innymi: „… Pierwszym uczynkiem miłosiernym jest nakarmienie głodnych. Trudno jest nam zrozumieć dzisiaj głód, jaki był udziałem naszych przodków, czy też jest współcześnie udziałem wielu mieszkańców najbiedniejszych krajów świata. Jest wprost przeciwnie; coraz więcej żywności marnujemy i nie szanujemy tego, co pozostało. Jedynie starsi ludzie potrafią jeszcze schylić się i podnieść z ziemi kawałek chleba. Obyśmy na Sądzie Ostatecznym nie byli zaskoczeni, gdy usłyszymy << byłem głodny, a nie daliście mi jeść>>. Bez uczciwej pracy nie ma na świecie niczego, a wszystko to, co przyniesione zostało na dożynki, to owoc Błogosławieństwa Pana i pracy rąk ludzkich …”. Po zakończonej liturgii wójt, wraz ze starostami dożynek, częstował wszystkich chlebem.\nW części biesiadno-rozrywkowej dożynek wszystkich częstowano grochówką, na scenie zaprezentowali się „Tarnina” z Tarnoszyna, „Nowi” i „Harmonia” z Tomaszowa Lubelskiego, „Jaśmin” z Rzeplina, a KRUS PT Tomaszów Lubelski zorganizował tradycyjny turniej na temat BHP w rolnictwie. Dożynki zakończyła zabawa taneczna pod gołym niebem.


Nie oddawaj noży do ostrzenia. Zrobisz to samodzielnie w domu - WP Dom\nkuchnianożeostrzenie nożyostrzałki do noży\nW wyniku intensywnego użytkowania nawet nóż wykonany z najbardziej wytrzymałych materiałów może się stępić. Wtedy trzeba pomyśleć o przywróceniu mu dawnej ostrości. Z profesjonalną ostrzałką będzie to bajecznie proste.\nWyróżniamy kilka ostrzałek wykonanych z rozmaitych materiałów: tradycyjne osełki ze stali szlachetnej, bardziej wytrzymałe pokryte pyłem diamentowym oraz nowoczesne osełki ceramiczne. Ze względu na sposób ostrzenia możemy wyróżnić kilka kolejnych typów.\nProste, domowe ostrzałki kulkowe, które znajdziemy niemal w każdym domu spełniają swoje zadanie, jednak nieumiejętne ostrzenie może zniszczyć nóż. Sposób ich użycia jest wyjątkowo prosty. Należy ustawić osełkę na stabilnej powierzchni, włożyć nóż w wąską szczelinę brzuścem do dołu, a następnie szybkimi ruchami przesuwać nóż do przodu i do tyłu jak przy krojeniu chleba. Zamontowane w przyrządzie nachodzące na siebie kółka skutecznie wyprofilują brzusiec i nadadzą mu odpowiednią ostrość.\nDobrej jakości ostrzałki mają kółka wykonane z kamieni ceramicznych, które nie tylko profilują, ale również wygładzają ostrze sprawiając, że nóż tnie mięso i warzywa jak ciepłe masło. Nie musisz siłować się z osełką, wystarczy kilka pociągnięć, by doprowadzić nawet najbardziej tępy nóż do używalności.\nPrzez wielu uważane są za najtrudniejsze w obsłudze. Sekret tkwi w uzyskaniu odpowiedniego kąta pomiędzy krawędzią ostrza a samym prętem, co dla nowicjuszy może stanowić problem. Przyjmijmy, że optymalny kąt powinien wynosić około 25 stopni dla noży myśliwskich oraz 20 stopni dla noży kuchennych.\nNa szczęście nie musisz polegać jedynie na ustawieniu własnych rąk. Warto zainwestować w ostrzałkę prętową ze specjalnym stojakiem, który możesz postawić na stabilnym podłożu. W tym wypadku nóż należy przytknąć do pręta prostopadle do stołu, a następnie posuwistym ruchem przesunąć go do dołu, jednocześnie pilnując by podczas ruchu ostrze stykało się z ostrzałką na całej długości.\nOstrzenie noży nie jest trudne, wystarczy mieć odpowiednie narzędzia Źródło: Shutterstock.com\nTo zdecydowanie łatwiejszy sposób ostrzenia niż osełka prętowa, jednak wciąż wymaga od użytkownika pewnej wprawy. Przed przystąpieniem do ostrzenia należy włożyć kamień do wody na kwadrans. Gdy na powierzchni przestaną pojawiać się pęcherzyki powietrza, można przystąpić do ostrzenia.\nNależy przytknąć ostrze do kamienia tak, by brzusiec był skierowany w twoją stronę, a następnie odchylić krawędź tak, by między nożem a kamieniem powstał kąt około 20 st. Potem, dociskając opuszkami ostrze do kamienia, należy przesuwać je płynnymi ruchami w dół. Gdy na powierzchni ostrza pojawią się mikroskopijne zadziory, należy zmienić stronę.\nW przypadku kamieni liczy się przede wszystkim gradacja czyli ziarnistość powierzchni. Większe ziarna łatwiej "zjadają" ostrze, ale z drugiej strony pozwalają na całkowite przeprofilowanie noża. Jeśli więc ostrzysz noże regularnie, najlepsza do tego będzie gradacja 600-800. Osoby, które pragną wyjątkowo gładkiego szlifu, mogą dodatkowo użyć osełki o gradacji powyżej 1000. To sprawi, że będziesz ciąć większość warzyw i mięs właściwie bez użycia siły.


“Passagalia”. Emi Music Poland, 2007.\nZespół The Poise Rite kilka lat temu wyjechał do Anglii. Ale krajowy rynek się o niego upomniał. Właśnie ukazał się ich trzeci album.\nThe Poise Rite zaczynali swoją działalność dziesięć lat temu w Rzeszowie. W 2001 roku zadebiutowali albumem „Jutro bez znaczenia”, który zebrał pochlebne recenzje. To jednak nie przełożyło się na sukces komercyjny. Wyjechali więc na Wyspy Brytyjskie, ale nie tylko po to, by zarobić. Zawsze chcieli grać na Zachodzie, a ten przyjął ich z otwartymi ramionami: znaleźli miejsce prób, koncertowali w londyńskich klubach. Ich utwory znalazły się na kilku liczących się składankach. Uwierzyli w siebie. Wkrótce wydali drugą płytę – „the poise rite”. Brytyjscy krytycy chwalili zespół, a utwory z płyty znalazły się na listach. Tylko u nas mało kto o nich słyszał.\n„Passagalia” jest ich pierwszym profesjonalnie wydanym i dystrybuowanym w Polsce albumem. Bardzo potrzebnym, gdyż dzięki niemu zespół niewątpliwie poszerzy grono swoich słuchaczy. Pierwszych pięć piosenek jest mocno gitarowych, przesyconych zimnofalowym brzmieniem, z charakterystycznym joydivisionowskim głosem wokalisty Bartłomieja Zaborowskiego. Uporządkowane w zwrotkę i refren, są energiczne, a jednocześnie zdystansowane.\nOd kawałka szóstego zaczyna dziać się coś innego. W kompozycjach dominuje psychodelia, tempo się zmienia. To właśnie w tej części płyty są: niepokojący i mroczny „Take you back” i singlowy „Kill the pain”. Jest też miejsce na muzyczne eksperymenty – dodać trzeba, że udane. Goście zagrali na saksofonie (w instrumentalnym „Take us higher”) i harmonijce (w bluesowym „Tea, peace&wealth”).\nMuzycy The Poise Rite mówią, że grają alternatywnego rocka. Rozwinęłabym jednak nieco to określenie. Potrafią wypełnić go przestrzennym brzmieniem, a całą płytę – mimo różnorodności w kompozycjach – uczynić spójną. Potrafią również przez blisko godzinę, doskonale operując egzystencjalnymi tekstami, z nastroju smutku i przygnębienia uczynić swoją największą wartość. Mało kto potrafi ego dokonać.\nThe Poise Rite sporo koncertują i to nie byle gdzie. Za sobą mają występy na festiwalu w Glastonbury (jak mówią – „koncert życia”), Openerze czy poznańskiej Malcie. Zaś z wpisów w księdze gości na ich stronie internetowej wynika, że wszędzie są rewelacyjni. Na razie odpoczywają, ale już jesienią ruszają z promocją „Passagalii”. W planach mają koncerty w Niemczech, Czechach, Polsce i oczywiście Anglii. Pozostaje życzyć powodzenia.


Jeszcze o kciuku i o smoczku – Love MonCziCzi\nKiedy w przedszkolu obserwuję malucha ze smoczkiem lub kciukiem w buzi, widzę jakie to uzależenienie. Na początku ubiegłego roku na siedem dziewczynek w grupie dwulatków trzy były ze smoczkami i jedna z kciukiem. Sophie i Vida używały smoczków tylko do spania, natomiast Audrey przychodziła ze smoczkiem do przedszkola i wracała ze smoczkiem do domu. Mila z kolei miała swojego kciuka – do zasypianiania, kiedy jej się nudziło i dla komfortu. Podczas dnia smoczki stosowane były tylko jako uspokajacze. (Dla każdego dziecka zawsze miałam kilka do dyspozycji, aby w sytuacji kryzysowej nie doszło do pandemonium.) Ale też z czasem dziewczynki zaczynały rozumieć, że jak np. mama zapomniała smoczka, to trzeba było się bez niego obejść, a nie dzwonić do domu, jak to działo się na początku roku. Na kciuka Mili nie miałam wpływu, no i zawsze był.\nGeneralnie nie ma nic złego w odrobinie smoczka lub kciuka w życiu każdego malucha. Pozwalają na samouspokojenie, relaksują oraz pomagają w zasypianiu. Ssanie jest jednym z pierwotnych odruchów niemowląt. Zaczynają ssać kciuki lub inne palce, podczas gdy są jeszcze w łonie matki (typowy obrazek nienarodzonego dziecka – nie inny jak z kciukiem w buzi). Problem pojawia się dopiero, kiedy trwa to zbyt długo, tzn. dłużej niż do czasu, kiedy zaczynają rozwijać się u dziecka zęby stałe (zwykle około 3 roku życia). Ssanie kciuka i smoczek mają w zasadzie taki sam wpływ na zęby i szczęki, ale łatwiej odzwyczaić od smoczka (kiedy nadchodzi czas, aby zerwać z nałogiem smoczek można „zgubić”, a kciuka nie) i zmniejszyć tym samym ryzyko pojawienia się problemów stomatologicznych. Większość dzieci rezygnuje ze ssania kciuka lub smoczka na własną rękę w wieku od 2 do 4 lat. W tym okresie maluchy śpią już mniej i spędzają więcej czasu na interakcji z otoczeniem. Tyle dzieje się w ich życiu, że często nie mają nawet czasu, aby „possać”.\nPierwszym krokiem w naszym podejściu do nawyku ssania u dziecka powinno być to… że należy go zignorować! W żadnym wypadku krytyka, kary, zawstydzanie. Nadmierna presja na dziecko może spowodować więcej szkody niż pożytku. Dlatego zawsze najlepiej stosować pozytywne przesłanie. Zamiast ganić dziecko za ssanie kciuka lub smoczek, lepiej chwalić je, kiedy tego nie robi. Można stosować wykresy z naklejkami i codzienne nagrody. Nie zaszkodzi z uśmiechem dopingować dziecko, zwłaszcza w ciągu dnia, i delikatnie przypominać, co chcemy osiągnąć. Dzieci często korzystają z nawyku po prostu z nudów lub gdy czują się niekomfortowo. W pierwszym przypadku starajmy się odwrócić uwagę malucha i zająć go zabawą, w drugim – skupmy się na wyeliminowaniu przyczyny niepokoju.\nJeżeli jednak nawyk przedłuża się i bardzo nas to martwi, możemy porozmawiać o tym z dentystą dziecka lub pediatrą. Istnieją na rynku pewne produkty, którymi smaruje się palce, aby zapobiec ssaniu (piecze, gdy kciuk dotyka ust). Dentysta może również dopasować do podniebienia specjalne urządzenie, które zapobiega naciskowi kciuka na zęby.\nW przypadku czterolatka można zabandażować kciuka lub zakleić go plastrem (koniecznie z postaciami z ulubionej bajki Disneya), a rękawiczka może przeszkodzić w nocnym ssaniu. Jeśli dziecko ma kompetytywną naturę i lubi osiągać cele, powiedzmy: „W dniu twoich 4 urodzin pożegnamy się ze ssaniem kciuka” ( i obiecać extra prezent). W tym wieku łatwiej też wyłumaczyć dziecku, dlaczego chcemy pozbyć się nawyku, zmotywować je i ponegocjować.\nNa pytanie: „smoczek czy kciuk?” dzieci wybiorą kciuki. (One zawsze są na miejsu, nie zgubią się, nie spadną, nikt ich nie zabierze). Dentyści wybiorą smoczki. A rodzice niech pamiętają… że to minie.\nhevea macierzyństwo motherhood natursutten smoczek ssanie kciuka


Chiny Samochodowa karbonowa oczyszczarka węglowa mobilna Producenci\nOpis:Car Carbon Clear,Maszyna do czyszczenia węgla,Carbon Cleaner Mobil\nStart > Products > Oczyścić maszynę węgla silnika > Samochodowa karbonowa oczyszczarka węglowa mobilna\nModel No: HF6.0\nStosowanie: Przemysł samochodowy\nZasada: Czyszczenie fizyczne\nMaszyna do czyszczenia karbonowego silnika jest również nazywana oczyszczarką węgla silnika, maszyną do czyszczenia węgla, brązowym generatorem gazu, maszyną do czyszczenia węgla silnika oxy hydroden, generatorem HHO, urządzeniem do usuwania osadu węglowego silnika, systemem czyszczenia węgla, maszyną do czyszczenia silnika itp. To urządzenie jest opracowane dla osadzanie węgla w silniku czyszczącym w oparciu o nasz generator HHO. Wytwarza wodór i gazowy tlen przez elektrolizę wody. Mieszanina wodoru i tlenu w gazie może dobrze promować spalanie, a także nazywa się Brown Gas. HHO Flame ma pewne cechy, takie jak przyczepność do ściany, kataliza i wysoka temperatura. Gdy płonie, może spalić całkowicie brud olejowy na silniku w ścianie i wytworzyć wilgoć po spaleniu. Podczas topienia może spalić brud olejowy. W końcu wszystkie są rozładowywane i wyrzucane z silnika.\nMaszyna do czyszczenia węgla silnika\nJesteśmy nie tylko tragarzy wody, ale także są tragarzy węgla.\nUnikalna technologia pozwalająca dostosować się do zimnych regionów.\nUnikalna technika pracy z zerowym ciśnieniem i technika zatrzymania przeciągnięcia w celu zapewnienia absolutnego bezpieczeństwa.\nPrzyczyny złoża węgla\nNiska jakość benzyny: benzyna etanolowa, zanieczyszczenia\nDecyduje tryb sterowania silnikiem: pierwszy zapłon, a następnie wtrysk paliwa\nZanieczyszczenia w oleju smarowym: niepalny, węglowodory\nDługi czas pracy na biegu jałowym: korek, oczekiwanie na sygnalizację świetlną, rozgrzewanie samochodów w zimie\nPrzeciążenie, nadmierna prędkość: autostrada, pojazdy ciężarowe\nDługi czas niskiej prędkości: autobus, korek\nNiewłaściwa konserwacja: pierścień tłokowy, świeca zapłonowa, wtryskiwacz paliwa\nNiska jakość akcesoriów: zawór, świeca zapłonowa, wysoka linia\n1. Zwiększ moc od 10% do 20% natychmiast. Oczywiście czuć silny drugi start, prędkość do przyspieszenia, zwiększyć siłę wspinaczki, zapalniczkę, obniżyć prędkość pojazdu podczas jazdy z dużą prędkością.\n2. Natychmiastowe oszczędzanie 5% -20% energii. Aby przedłużyć żywotność czujnika tlenu. Czyszczenie czujnika tlenu pojazdu, stosunek powietrza do paliwa do około 14,7: 1, w pobliżu nowej wartości. Może oszczędzać paliwo i zwiększać moc\n3. Aby natychmiast przedłużyć żywotność trzech elementów katalitycznych. Para o wyższej temperaturze wytwarzana przez spalanie wodoru z tlenu oczyści mieszaninę fosforu, która w układzie trójskładnikowym katalizuje, i przywróci jej aktywność\n4. Darmowe usuwanie części silnika. Wystarczy podłączyć kolektor dolotowy, nie spowoduje to uszkodzenia uszczelki olejowej, uszczelki i silnika, nie spowoduje uszkodzenia oleju silnikowego (bezpłatna konserwacja, bez potrzeby wymiany oleju)\n5. Zmniejsz emisję szkodliwych gazów nawet o 60%\n6. Wydłużenie czasu naprawy silnika\n7. Za każdym razem potrzebujesz tylko 20-40 minut.\n1. Automatyczne wykrywanie podciśnienia. Gdy wystąpią problemy, maszyna zatrzyma pracę automatycznie. Jest lepsza niż tradycyjne wykrywanie napięcia.\n2. W pełni automatyczny system automatycznego sterowania. Automatyczne przestoje ograniczające ciśnienie, brak przechowywania gazu, większe bezpieczeństwo. Końcówki automatycznego wyłączania, końcówki braków wody, ostrzeżenie o braku płynów\n3. Trzystopniowy wodoszczelny ognioodporność, niezawodny anty-backfire.\n4. Maszyna zaprojektowana z pełnego nierdzewnego, tlenowo-wodorowego, specjalnego, odpornego na wybuchy zbiornika.\n5. Specjalna konstrukcja. Maszyna ma pięć modułów, łatwo można sprawdzić problemy z maszyną i łatwiej wymienić części.\n6. Duża pojemność Electrobatha o grubości 5 mm. Ilość wody na jeden raz może oczyścić 10-20 zestawów samochodów\n7. Zaawansowany system chłodzenia sprawia, że maszyna działa nieprzerwanie. Zasugeruj 8-10 godzin dziennie.\n8. Pięć modułów i łatwe do naprawy\n9. Tanie pod względem kosztów materiałowych\n10. Brak zanieczyszczenia powietrza i emisji ...\n11. Brak uszkodzeń silnika.\n12. Wodór i tlen są całkowicie spalone i jest to niezwykłe przy czyszczeniu węgla.\n13. Łatwa obsługa i łatwe przenoszenie. Mają koła\n14. Dowolnie dostarczaj dwuletnie części zamienne.\n15. Usługa 7 * 24 godziny.\nPorównanie czyszczenia silnika\nPan Albert Song\nEmail: engine (at) houfeng.net.cn\nKategorie o produkcie : Oczyścić maszynę węgla silnika\nSilnik wysokoprężny Deutz F4L912 montażu na sprzedaż Skontaktuj się Now\nTłok silnika diesla Deutz FL912 na sprzedaż Skontaktuj się Now\nTłok silnika diesla Deutz FL912W 102mm na sprzedaż Skontaktuj się Now\nDeutz FL912 silnik Diesla części tłoka assy Skontaktuj się Now\nCar Carbon Clear Maszyna do czyszczenia węgla Carbon Cleaner Mobil Car Carbon Cleaner Carbon Claner Carbon Clean Nedir Engine Carbon Clean Carbon Clean Tech


Słońce i woda, czyli jak się ochronić przed poparzeniami - Baseny i Aquaparki w Polsce Baseny i Aquaparki w Polsce\nWoda jest niezłym filtrem UV, ale jednak nawet jej skuteczność jest ograniczona. Gdybyś był nurkiem, to ultrafiolet by się Ciebie nie imał, ale przy pływaniu swobodnym lub nawet na sprzęcie pływającym opalenizna wytwarzana jest szybciej!\nPromienie światła o różnej długości zachowują się odmiennie, kiedy napotykają na przeszkodę w postaci zbiornika wodnego. Nie ma przy tym większego znaczenia, czy będzie to kałuża, czy ocean, woda stojąca czy płynąca, pływalnia kryta czy otwarty akwen. Ze względu na bezpieczeństwo najbardziej interesujące są promienie ultrafioletowe. Docierają one najwyżej na 20-30 centymetrów pod powierzchnię wody, a zdecydowana większość z nich jest odbijana. Odbicie fali świetlnej nie powoduje zmiany jej charakterystyki, a to – mówiąc najprościej, jak się da – oznacza, że odbite promieniowanie UV jest tak samo szkodliwe, jak to, które pada na skórę bezpośrednio.\nTak naprawdę, ochrona przed promieniami ultrafioletowymi jest dość prosta. Przede wszystkim nie należy zbyt długo narażać się na ich działanie, a więc często odpoczywać w cieniu, szczególnie wtedy, kiedy indeks promieniowania jest najwyższy, a poza tym ważna jest także ochrona indywidualna, a więc wszelkiego rodzaju odzież ochronna czy kremy z filtrem.\nJeśli chodzi o odzież, to ważną informacją jest fakt, że co do zasady sama tkanina nie stanowi przeszkody dla promieni UV. Zatrzymuje je dopiero odzież z filtrami, ale jeśli nie zamierzasz spędzać nad wodą całego dnia, to także bawełniane czy lniane ubrania zapewnią dostateczny stopień ochrony. Pamiętaj jednak o dodatkowej ochronie oczu – kapelusz czy czapka z daszkiem ochronią przed promieniowaniem bezpośrednim, ale przed odbitym już nie.\nKremy należy dobierać tak, aby siła filtra była adekwatna do nasłonecznienia i czasu pobytu na słońcu oraz indywidualnej podatności skóry na promieniowanie UV. Jeśli zamierzasz pływać, najlepiej zaopatrzyć się w krem odporny na działanie wody. Jest to może skrót myślowy, ponieważ żaden kosmetyk nie jest w 100% niezmywalny, ale im dłużej jakakolwiek jego warstwa pozostanie na skórze, tym dłużej nie trzeba będzie powtarzać nakładania kremu (warto zrobić to co pół godziny, jeśli pływasz wpław, godzinę do dwóch w kajaku, łodzi lub pontonie i zgodnie z informacją na opakowaniu, jeśli tylko opalasz się nad wodą).\nCzy woda zwiększa ryzyko poparzeń?\nW telewizji śniadaniowej latem temat poparzeń i czerniaka jest bardzo popularny, co nie jest wcale takie złe, jeśli zważyć na fakt, że w Polsce nadal uważa się opaloną skórę za zdrową. Opalenizna jest objawem zmiany funkcjonowania skóry i tak naprawdę można ją sklasyfikować jako niegroźny objaw patologiczny. Kiedy pojawiają się oparzenia lub znamiona pigmentowe, to już należy mówić o potencjalnie groźnych zmianach. Czy woda w jakiś sposób wpływa na powstawanie takich zmian? W sposób bezpośredni nie, ale fakt, że nad wodą jesteś dwukrotnie bardziej narażony na promieniowanie UV (bezpośrednie i odbite) nie jest bez znaczenia. Warto więc zastosować dodatkowe środki ochronne, a u osób z tendencją do zmian pigmentowych na skórze szczególnie ważne jest, aby po serii kąpieli słonecznych, nawet jeśli zastosowana była właściwa ochrona, obejrzeć znamiona i ewentualnie udać się do dermatologa na badanie niepokojących zmian. Warto jednak cały czas pamiętać, że woda sama w sobie nie jest groźna, więc każdy może zażyć solidnej porcji wypoczynku, o ile tylko we właściwy sposób się zabezpieczy, co dziś, w dobie doskonale zaopatrzonych sklepów, przecież wcale nie jest wielkim wyzwaniem.\nBezpieczne OpalanieOchrona Przed SłońcemPoparzenia SłonecznePromieniowanie UV


Rozmawiała Magda Rodak 23.08.2017 15:23\nNie wyobrażam sobie świata bez czytania. Książki dają nam szansę zrozumienia drugiego człowieka, porozumienia się, wyrobienia w sobie wrażliwości i empatii - mówi Zofia Stanecka, która wymyśliła postać kultowej Basi.\nMagda Rodak: Jak to się stało, że zaczęłaś pisać książki?\nZofia Stanecka: Odkąd pamiętam, czytałam i pisałam różne rzeczy. Najpierw były to komiksy dla rodziny pod choinkę. Bardzo dużo też pisałam listów. Tradycyjnych, nie elektronicznych. Przez pewien czas obsesyjnie pisałam stalówką maczaną w atramencie, robiąc przy tym malownicze kleksy. Pisałam do różnych osób, między innymi do studiującej wtedy we Francji Maryni Deskur, która teraz pracuje w wydawnictwie Egmont. Po powrocie z Francji Marynia postanowiła wydawać książki. Współtworzyła wydawnictwo Muchomor i poprosiła mnie o pierwszy tekst, bo pamiętała, że moje listy były zabawne. Jestem pisarką także dlatego, że wiele osób wokół mnie wierzyło, że umiem pisać.\nMiałaś już wtedy dzieci?\nJedno. Ale ta pierwsza książka – teksty do rysunków Bohdana Butenki – nigdy się nie ukazała. Dopiero następne – cztery na nowo napisane klasyczne baśnie. Wcześniej pisałam krótkie formy dla nieistniejącego już pisma „Plac Słoneczny 4”. Polecił mnie tam promotor mojej pracy magisterskiej, profesor Grzegorz Leszczyński. Pisanie przychodziło do mnie różnymi drogami.\nSkąd czerpiesz pomysły na fabuły?\nZ życia, z siebie... Może w największym stopniu z emocji. „Świat według dziadka” napisałam z miłości do dwóch osób. Często inspiracją są też dla mnie ludzie lub całkiem zwyczajne przedmioty. „Księga Ludensona” powstała, bo zafascynował mnie stary dom w Jastrzębiej Górze.\nKiedy słyszę takie pytanie, zastanawiam się, co to w ogóle za pomysł, żeby nie czytać dzieciom książek! Wychowałam się z książkami i nie wyobrażam sobie świata bez czytania. Książki dają nam szansę zrozumienia drugiego człowieka, porozumienia się, rozmowy... Wyrobienia w sobie wrażliwości, empatii. W czasie spotkań autorskich robię ćwiczenia pokazujące, że każdy z nas trochę inaczej rozumie nawet najzwyczajniejsze słowa. Mówię dzieciom, żeby wyobraziły sobie, że mają zilustrować następujący tekst: „Do pokoju wszedł pies...”. Potem pytam, jakiego psa zobaczyły. Każde z dzieci widzi innego. Zdarza się oczywiście, że dwoje dzieci zobaczy na przykład jamnika, ale to też będą różne jamniki – mniejsze, większe, czarne lub brązowe. A przecież pies to proste słowo. O ileż różniej możemy rozumieć takie słowa jak miłość czy przyjaźń. Myślę, że jesteśmy do siebie podobni, bo wszyscy czujemy rozmaite emocje, ale każdy z nas odczuwa je trochę inaczej, a przez to też widzi świat inaczej. Jako twórca dzielę się z innymi ludźmi tym, jak widzę świat i staram się z nimi w tym świecie spotkać. Z kolei jako czytelnik poznaję to, w jaki sposób inni widzą i czują świat. Szukam podobieństw, ale też zachwycam lub zdumiewam się różnicami. Dzięki temu mogę poszerzyć swoją wrażliwość, zrozumieć, że nie zawsze mój punkt widzenia jest najważniejszy; że inni mogą czuć inaczej niż ja.\nJakie były twoje ulubione książki w dzieciństwie?\nUwielbiałam książkę Grahame'a „O czym szumią wierzby”. Moja babcia tłumaczyła znajdujące się tam wiersze. Nie znałam babci – zmarła na wiele lat przed moim urodzeniem. Za pośrednictwem tej książki w pewien sposób komunikowałam się z nią – w tych wierszach słyszałam jej głos; miałam poczucie, że czyta mi je babcia. Lubiłam też „Kubusia Puchatka” – w domu każdy z nas był jakąś postacią z tej książki. Ja byłam trochę Maleństwem, a trochę Prosiaczkiem, bo byłam strachliwa i raczej wolałam patrzyć w dół, niż mierzyć się z niebezpieczeństwem. Bardzo lubiłam książkę Linklatera „Wiatr z księżyca” o dwóch dziewczynkach, które były niegrzeczne w dniu, gdy wiał wiatr z księżyca, a potem przez cały rok. Przy czym „niegrzeczne” oznaczało tam różne cudowne i zaskakujące rzeczy, np. przemianę w kangury. Lubiłam też „Pierścień i różę” Thackeraya. Mieliśmy pierwsze polskie wydanie, z treścią trochę złagodzoną dla dzieci. Książka była oprawiona w płótno, miała złote litery na okładce, była pięknym przedmiotem. Dosyć wcześnie mama zaczęła mi czytać Dickensa. Do dzisiaj uwielbiam takie trochę dickensowskie postaci kloszardów, wykolejeńców, ludzi z marginesu.\nI był jeszcze Leśmian, któremu zawdzięczam moją miłość do słów i do języka polskiego. Nie wiem, czy są w języku polskim książki równie genialne jak jego „Klechdy sezamowe” i „Przygody Sindbada Żeglarza”. Uwielbiałam ich słuchać, uwielbiałam je czytać sama... I robię to do dziś.\nWszystko, co chcielibyście wiedzieć o „Basi":\nPierwsze książeczki wyszły w 2004 roku. Były to: „Basia i upał w zoo”, „Basia i przedszkole”, „Basia i nowy braciszek”, „Basia i Boże Narodzenie”. Trzydziesta książeczka o Basi ukaże się w tym roku. Ale to nie wszystko – są jeszcze książki „Basia i przyjaciele”, kartonowe książeczki o Basi i Franku, zeszyty z zadaniami i księgi zawierające kilka opowieści. A już wkrótce... serial rysunkowy i powieść.\n*Zofia Stanecka - autorka książek dla dzieci, między innymi kilkudziesięciu opowieści o Basi (oraz o Basi i Franku).