Takie tam... | Kolejna witryna sieci „Blog.pl”\nKontynuuj czytanie Epilog »\n2 comentarzy do Epilog »\nNapisane 4 grudnia 2013 o 13:57\nHotel, godz.:16:07, 2 dni do ślubu\nBudzą mnie promienie ateńskiego słońca. Która może być godzina? 10:00? 11:00? Leniwe otwieram powieki. Widzę, że Leo odsłonił żaluzję.Na dodatek, głowa mi zaraz pęknie.\n- Jak mogłeś? Ja tu umieram, a ty mnie budzisz… – Mówię szeptem, ale mimo to i tak coraz bardziej boli mnie głowa. Odwracam się twarzą do poduszki.\n- Jest po szesnastej. Do której chciałaś spać? – Pyta i siada przy mnie. Patrzę na niego jednym okiem, nie chce mi się zbytnio wstawać.\n- Do której się da. W torebce mam tabletki przeciwbólowe, podasz mi je?\n- Pewnie. – Odpowiada i całuje mnie w czoło. Wstaje i podchodzi do regału.Chwilę później wraca, trzymając tabletki i szklankę wody. – Powiesz mi, która z was wpadła na taki głupi pomysł, dzwonienia do nas i oznajmiania, że ty i Alicja jesteście w ciąży, a Sandra rodzi?\n- A co? – Pytam. Połykam tabletkę i wypijam resztę napoju.\n- Podobno, moja mina była bezcenna.\n- A gdybyś widziała reakcję Alana… Nie wytrzymałabyś ze śmiechu.\n- Oj, domyślam się. Ala włączyła głośnik. A jak zareagował Łukasz?\n- Wtedy już do was dochodziliśmy. Łukasz nie wyciszył telefonu. Nie wiem czemu, ale nie usłyszałyście tego. No, i odebrał. San zaczęła sie do niego drzeć, że rodzi. Łukasz prawie wywalił się na piasek. Ale Sebastian pokazał mu, że wy siedziałyście, Sandra gadała, a reszta z was nie mogła wytrzymać od śmiechu. Ciekawy wieczór, co?\n- A jak! Z chęcią bym to powtórzyła.\n- Ale już wstawaj. Jakieś dziesięć minut temu dzwoniła Lara. Mamy gdzieś z nią i Kubą pójść.\nHotel, godz.: 20:45, 2 dni do ślubu\nZ punktu widzenia Jessici ~\nLeżę w łóżku, w swoim pokoju. Sama. Ehh… Sama będę też na weselu Lary. Ale trudno, dziewczyny na pewno nie pozwolą mi się nudzić.\nWyjmuję laptopa z torby. Włączam go i szukam transmisji na internecie. Pamiętam, że Robert ma grać dzisiaj mecz w barwach Korony. Ehh… Robert. Wiele razy powtarzałam sobie, że już go nie kocham. Z resztą, taka jest prawda. To uczucie wygasło. Jednak… Jakoś brakuje mi jego obecności. Bardzo się do niego przywiązałam. Znajduję to spotkanie. Zaczęło się pięć minut temu. Wynik 0-0. Czyli nic ciekawego mnie nie ominęło.\nOperator kamery pokazuje Roberta. Jest przygaszony… Pozwala, by nawet najłatwiejsza piłka przechodziła koło jego nogi… Nie reaguje na krzyki trenera, kolegów, kibiców… Nawet nie czuję, jak łza spływa z mojego policzka i uderza w klawiaturę. Wprost na literę „R”. Przypadek?\nKolejne dwadzieścia minut mija podobnie. Tak samo przygaszony co na początku. Jest teraz rzut rożny dla Korony Kielce. Robert ustawia się w polu karnym. Pilipczuk rozgląda się, sprawdzając ustawienie Kielczan. Podnosi rękę do góry i dośrodkowywuje wprost na Roberta. Nagle, jakbym dostrzegła błysk w oku mojego byłego. Wyskakuje zdecydowanie wyżej niż obrońcy. Uderza mocno, ale najważniejsze jest, że dokładnie! 1-0 dla Korony Kielce! Robert z radości robi gwiazdę. Zaczynam się śmiać. Jeszcze nigdy nie celebrował tak swojej bramki. Reszta Kielczan podbiega do niego i przytula strzelca (jak na razie) jedynej bramki w tym spotkaniu. Operator kamery jeszcze na chwilę go pokazuje. Patrząc się w kamerę, gestem wskazuje serduszko i jakby mówił: „Jessica to dla ciebie”… A może to sobie wymyśliłam? Może znalazł sobie inną dziewczynę, a tylko wydawało mi się, że powiedział moje imię? Przecież jest dużo dziewczyn o takim imieniu… Kolejna łza spływa po moim policzku. Już nie jestem w stanie tego kontrolować. Czemu poczułam to ukłucie w sercu? Przecież wiem, że go nie kocham… Czemu mam tyle problemów? Kolejne łzy uderzają w klawiaturę. Wyjmuję chusteczkę i wycieram nos. Zamykam klapę laptopa i odkładam go na szafkę nocną. Nagle, dzwoni mój telefon. Patrzę na ekran – Neymar. Uśmiecham się i mówię do siebie: „Ten to ma wyczucie”… Odbieram.\n- Hej… – Mówię, próbując zatuszować mój łamiący się głos.\n- Jess? Ty płaczesz? – Skąd on to kurde wie? – Co się stało?!\n- Nic, nic.. Oglądam takie romansidło i na jednej scenie łzy mi poleciały.\n- Taaak… – Odpowiadam i kolejny raz, mój głos się łamie. – Po co dzwonisz?\n- Chciałem zapytać, co tam u ciebie i w którym hotelu mieszkasz.\n- Co chcesz wiedzieć?!\n- Jakimś przypadkiem jestem w Atenach…\n- Przepraszam cię na chwilę…\nOdkładam telefon i przyciskam poduszkę do twarzy, by zatamować mój pisk. Gdy się już uspokoiłam, z powrotem przyłożyłam telefon do ucha.\n- A ja słyszałem.\n- Ale co? – Pytam, jakbym nie wiedziała co. W lustrze, które wisi po przeciwnej stronie pokoju dostrzegam, że na mojej twarzy zagościł rumieniec.\n- Dobrze wiesz co.Podasz mi adres hotelu?\n- Athens Lotus.\nJak głupia zaczęłam uśmiechać się sama do siebie. Trzeba jeszcze powiedzieć Larze, że jedna osoba więcej pojawi sie na jej weselu… Postanowiłam z tym nie czekać i od razu wykonałam telefon.\n- Hej, Lara.\n- Hej, Jess. Co chcesz?\n- Znajdzie się jeszcze jedno miejsce na twoim weselu?\n- Masz wyczucie. Akurat podajemy, ile na pewno będzie gości.\n- No to dolicz jeszcze jedną.\n- A mogę się dowiedzieć, kto to będzie? Dobrze by było, gdybym wiedziała, kto będzie na moim weselu.\n- Czekaj… Znam go… To jest.. Ee…\n- Piłkarz! Barcelony! Ten klub, co go Viola uwielbia i gdzie gra Messi!\n- Aha. – Odpowiedziała bez większego entuzjazmu.\n- No wiesz, tylko kolejny piłkarz na moim weselu.\n- Gdybym była obok ciebie, oberwałabyś w łeb.\n- Też cię kocham. Ale teraz muszę cię przeprosić, mam gdzieś iść z Kubą i właścicielką restauracji. Papa.\nRzuciłam telefon na łóżko. Kolejny raz dzwoni. „Kuźwa, co oni tak dzisiaj do mnie wydzwaniają?” – pomyślałam. Znowu Ney.\n- Hej. – Mówię.\n- Jestem już pod hotelem.\nRozłączyłam się, zabrałam klucz i wybiegłam z pokoju. Nie chciałam czekać na windę, więc zbiegłam po schodach. Nie lubię biegać, ale helou? W końcu Ney już na mnie czeka.\nWychodzę przed hotel. Ney mnie poznaje i macha mi, żebym ja dostrzegła jego. Jest w kapturze. Inaczej nie poznałabym go. Podbiegam do piłkarza i przytulam go na powitanie oraz całuję go w policzek.\n- Wypiękniałaś. – Mówi, a jego słowom towarzyszy magiczny uśmiech.\nOdwracam się w stronę hotelu. W nocy jest tu jeszcze piękniej.\nRestauracja, godz. 21:00, 2 dni do ślubu\nZ punktu widzenia Sandry ~\nOdpowiadam mu śmiechem. Przez to, z mojego widelca upada makaron. Na szczęście, ląduje z powrotem na talerzu.\n- Jesteś słodka, gdy zachowujesz się idiotycznie. – Mówi Łukasz.\n- Dzięki! – Odpowiadam i udaję oburzoną.\nSłyszę dźwięk wiadomości. Przepraszam mojego chłopaka i wyjmuję telefon z torebki. Jess. Przecież wie, że jestem na randce. Po co mi pisała?\n„Nie uwierzysz! Neymar przyjechał do Aten!! :D”\n„To się nim pojaraj. Zapomniałaś, że jestem na randce?!”\nChwila później przyszła odpowiedź:\n„Wybacz mi… Ja tego nie chciałam! xD”\n„Chciałaś! I w dodatku dalej do mnie piszesz! xD”\nChowam telefon do torebki.\n- Przepraszam, Jessice odwala.\nUpiłam łyk czerwonego wina.\n- Co jeszcze robiłyście w Barcelonie? – Zapytał.\n- Opowiedziałam ci już wszystko.\n- A wiesz co widziałem na jednej stronie plotkarskiej?\nŁukasz wyciągnął z kieszeni telefon i zaczął czegoś szukać. W końcu, pokazał mi zdjęcie…\nWytrzeszczyłam oczy. Jestem na nim razem z Pedro! Mam na sobie koszulkę Barcelony z ’7′ i jego imieniem. Pedro mnie przytula.\n- Nie rozumiem, o co ci chodzi.- Zaczynam.\n- Jak to o co mi chodzi? Aha, czyli dla ciebie jest normalne, że przytulasz sie z facetami? – Już miałam mu zaprzeczyć, ale Łukasz mówił dalej: – A jeszcze przeczytam ci, co pisało pod zdjęcie! „Czyżby ta prześliczna blondynka była KIMŚ dla Barcelońskiego piłkarza? Czy coś miedzy nimi jest? Czy wyniknie z tego coś więcej? Jak widać na zamieszczonym wyżej zdjęciu – w tym momencie przerwał na chwilę i popatrzył na mnie, sprawdzając, czy go słucham – coś się zaczyna. Życzymy im powodzenia, a was, drodzy czytelnicy, będziemy na bieżąco informować o nowym związku w Barcelonie!”\nZaczęłam bawić się makaronem. Super się zapowiada.\n- Ale jeszcze jest ciąg dalszy! – Łukasz kontynuuje. – Pokazane jest zdjęcie jak jesteście w wesołym miasteczku i jak potem tańczycie razem w klubie! A teraz, przeczytam ci, co napisali tym razem: „Razem wyglądają przeuroczo. Ale czy to na pewno coś więcej? Nasz dziennikarz zadał pytanie dziewczynie, gdy siedziała razem z przyjaciółką przy barze.\n- Czy jest coś między tobą a Pedro?”\nZamarłam. Nie pamiętam tej sytuacji…\n- „Niestety, nie zdążyła mu odpowiedzieć, bo Pedro kolejny raz zaciągnął ją na parkiet. Dowiedzieliśmy się, że ma na imię Sandra, gdyż jej przyjaciółka krzyczała to imię, (bo musiały już iść) a dziewczyna na nie reagowała.”\n- Reagowałam na nie? Zupełnie, jakbym była jakimś psem. – Odpowiedziałam i prychnęłam.\n- Ja czytam ci to, co est tu napisane. Pytam się ciebie kolejny raz. Czy w Barcelonie zdarzyło się coś jeszcze?\n- Nie! Byliśmy tylko razem w klubie! I to nawet nie tak razem, bo byli z nami Jessica i Neymar! Jak chcesz to spytaj się jej! Wszędzie chodziłyśmy razem! Spytaj się Violi! Ona wiedziała o wszystkim. Między mną a Pedro nic nie było. Nie wierz tym ludziom! Przecież wiesz, że od dawna mi sie podobałeś…\n- Tak, tylko że ja jestem zwykłym biznesmenem a on jest sławnym piłkarzem. Wiele dziewczyn wybrałoby piłkarza.\n- Ale nie ja. – Odpowiedziałam i spojrzałam mu głęboko w oczy. Widziałam po nim. Już wie, że nie kłamię.\nKontynuuj czytanie Trzydziesty-pierwszy rozdział. »\n3 comentarzy do Trzydziesty-pierwszy rozdział. »\nNapisane 2 grudnia 2013 o 12:21\nPlaża w Atenach, godz.: 20:00, 3 dni do ślubu\nDzisiaj jest dzień wieczoru panieńskiego Lary! Teraz, idziemy brzegiem morza. Wieczór spędzimy na ateńskiej plaży, przy ognisku. Każda z nas przebrana jest w strój kąpielowy, trzyma ręcznik plażowy, w torebce ma ciuchy (jakby w nocy jakimś cudem było zimno) i jedzenie (kiełbaski, bułki, ketchup, itp.) oraz latarki. Ognisko na plaży! Nieźle się zapowiada.\n- Ile jeszcze musimy iść? -Marudzi Sandra.\n- Chwila. – Odpowiada Ala.\nMoment później jesteśmy na widocznie dzikiej plaży. Przygotowano tu już miejsce na ognisko wraz z drzewem, a na około położone są kłody. Wszystkie rzucamy torebki w jednym miejscu i wyjmujemy jedzenie. Lara każe położyć wszystko na wielkiej tacy. Tak też robimy.\nChwilę później siedzimy na kłodach.\n- No to zaczynamy zabawę! – Mówi Em i włącza muzykę w telefonie, a po chwili podłącza komórkę do głośników, które wzięła ze sobą.\n- A to dla odwagi! – Krzyknęła uradowana Ala i podniosła w górę dwie butelki szampana. Każda z nas wzięła kieliszki i dziewczyna zabawiła się w barmankę, nalewając każdej z nas po trochu.\n- Za najlepszy wieczór panieński! – Krzyczę.\n- Za najlepszy ślub! – Dopowiada Sandra.\n- Całe Ateny będą się trząść! – Mówi Jess.\nStukamy kieliszkami i każda z nas wypija zawartość.\n- Kto chce się ze mną bić? Haha… Wrestling w wodzie, a jakże! Dawaj Lara! – Pyta Ala, głupio się szczerząc. Stoi już do połowy zanurzona.\n- Boli cię coś. Przecież jeszcze nic nie wypiłaś… Znaczy, nie za dużo. Skąd w tobie tyle energii? Po za tym, jesteś dziecinna… – Mówi Lara, wchodząc do wody. – Ale… To ma być wieczór, która każda z nas zapamięta!\nLara, ku naszym zdziwieniu, rzuciła się na swoją przyjaciółkę i obie zanurzyły się pod wodę. Panna młoda i jej świadkowa wynurzyły się. Ich makijaż cały spłynął, pozostawiając po sobie swój czarny ślad. Zaczynają chlapać się, jak małe dzieci, które pierwszy raz kąpią się w morzu. Em podbiega do nich, oblewając je przy tym sporą dawką wody. Razem z San i Jess śmiejemy się z nich, ale idziemy w ślady dziewczyn.\nJakieś dwadzieścia minut nawalamy się wodą. Wychodzę jako pierwsza i siadam na ręczniku, dalej obserwując moje przyjaciółki. Podnoszę telefon Em i szukam jakiejś innej piosenki. Wpadam na genialny pomysł, haha. Wchodzę na internet i włączam jakąś playlistę z karaoke. Akurat, leci piosenka zespołu One Direction – One Way Or Another.\n- Götze, Götze, Götze! – Drą się Jess i Sandra, przez co zostają (po przyjacielsku) wyśmiane.\nImpreza rozkręca się tuż przed północą, gdy każda z nas jest lekko wypita. Zaczęłam tłumaczyć Larze, co to jest spalony:\n- Spalony jest wtedy, gdy piłkarz drużyny atakującej, w momencie kierowania do niego podania, znajduje się na stronie boiska należącego do drużyny przeciwnej i jest bliżej linii bramkowej drużyny przeciwnej niż piłka oraz bliżej niż przedostatni zawodnik drużyny przeciwnej…\n- Spalone to są twoje teksty.\n- Ej! – Krzyczę i udaję oburzoną.\n- Jutro rano spali nas kac-morderca… – Odpowiedziała i zaczęła kiwać się na boki. Parę razy mnie uderzyła, ja jej oddałam. W końcu, zrobiłam to za mocno i Lara spadła z kłody, a mnie pociągnęła za sobą.\nSandra i Alicja zaczęły tańczyć wokół ogniska.\n- Czasy Indian już dawno się skończyły.\nDziewczyny nie zwierzając na docinki Em, bawiły się dalej.\n- Ej! Ognisko to nie to samo co reflektory… – Kolejna, jakże cięta riposta w wykonaniu Emilii.\nJessica podniosła kieliszek i zaczęła go pić, podnosząc mały palec do góry.\n- Mi lady, chyba pani kraje się pomyliły… – Powiedziała Lara wytrzepując się z piasku, a Jess skarciła ją wzrokiem. – No co?\nOgnisko zaczęło gasnąć, więc Ala podniosła gałąź, by dorzucić ją do ognia.\n- Wołajcie Alana! Ala robi darmowy striptiz na plaży!\nWszystkie, oprócz Alicji, wybuchnęłyśmy śmiechem.\n- Kiedyś cię posiekam w drobne kawałeczki…\nAla wrzuca połamaną gałąź do ognia.\n- Powinnaś! – Krzyczy i rzuca się na niczego nie spodziewającą się dziewczynę. Obie przewracają się na piasek i zaczynają turlać, a piasek czyni swoją powinność i przylepia się do ich mokrych strojów.\nChwilę po tym, jak Ala i Em uspokoiły się, z głośników poleciała „Bałkanica” zespołu Piersi.\n- Mój przebój! – Krzyczy Sandra, a po chwili zaczyna śpiewać i machać rękoma.\nDoszła do refrenu:\n- „Będzie! Będzie zabawa!\nBędzie głośno, będzie radośnie”\n- Za to jutro będziemy leżeć cały dzień! – Krzyczę, pod wpływem przed chwilą wypitego wina. – Kac-morderca nie ma sercaaa!\nDziewczyny zaczęły się ze mnie śmiać, nawet Sandra przestała śpiewać, by móc się ze mnie trochę pośmiać.\n- Cooo? Prawdę mówię…\n- Ależ nic, kochanie! – Mówi Lara, klepiąc mnie po ramieniu.\nJest już po godzinie pierwszej w nocy. Na szczęście, jest to dzika plaża. Oprócz nas, nie ma żadnej żywej duszy. Chociaż, drzemy się za wiele, wiele więcej osób…\n- Gramy w butelkę? – Pyta Sandra.\n- Geniuszu… Na piasku? – Pyta Jessica z politowaniem.\n- No… To w butelkę bez butelki.\nZaczynamy się śmiać, ale zgadzamy się.\n- Zaczynam! – Krzyczy Lara.\n- Wiemy! – Odpowiadamy zgodnie.\n- Hmm… Alusiu, kochanie!\nAlicja, mrużąc oczy, patrzy na swoją przyjaciółkę.\n- Eee… Zrób gwiazdę w wodzie!\nAla spojrzała pytającym wzrokiem na przyszłą panną młodą. Pod nosem powiedziała jeszcze, że Lara ‚za dużo wypiła’. Gdy zaczęłyśmy skandować imię dziewczyny, Alicja dała się ubłagać i poszła uczynić swą powinność. Jak się wszystkie spodziewałyśmy, wywaliła się w wodę. Przy naszym głośnym śmiechu. Ala wyszła z wody, chciała zabić pannę młodą samym spojrzeniem, ale teraz ona wybiera.\n- Hmm.. Kogo by tu podręczyć… Violuś!\nWznoszę wzrok do nieba. Nie wyjdę z tego cała, haha.\n- Eee… Zadzwoń do Leo i powiedz mu, że jesteś w ciąży!\n- Zadzwoń do Leo i powiedz mu, że jesteś w ciąży.\n- Viola, Viola! – Krzyczą Lara, Jess, San i Em, by dodać mi otuchy.\n- Okay… – Mówię i wyciągam telefon z torebki. Wybieram numer. Alicja dopowiada, gdy Lionel jeszcze nie odebrał.\n- Ej! Masz udawać roztrzęsioną.\nPrzewracam oczami. Barcelońska ’10′ odebrała. W tle słyszę… Morze? Oni też są na plaży?\n- Hej, kotku… – Zaczynam.\n- Hej, kochanie. Po co dzwonisz?\n- Bo… Bo-o… Ja muszę ci coś powiedzieć!! – Mówię i zaczynam machać rękami. Chyba za bardzo się wczułam.\n- J-ja… Ja jestem w ciąży!!!\nGdy kończę powiedzieć to zdanie, Ala wyrywa mi telefon i rozłącza się.\n- Co robisz! Na zawał padnie! – Krzyczę, próbując wyrwać jej mój telefon.\n- Spokojnie. – Mówi, śmiejąc się.\n- Dobra, później mu powiem, że to tylko żart. Ale jak mnie za to wywali z domu… Zabiję was, a ciebie, Ala, na samym początku.\n- Hmm… Aluuu… – Na mojej twarzy zagościł szyderczy uśmieszek.\n- No nieee!! Ja już byłam!!\n- Trudno! – Mówi za mnie Lara. – Kontynuuj Dziuśku.\n- Dobrze Dziśku. A więc… Zadzwoń do Alana i powiedz mu, że ty też jesteś w ciąży.\n- Okay. – Powiedziała bez większych zahamowań Ala. Trochę mnie to zdziwiło… Ale może alkohol zaczął działać do końca?\nDziewczyna wyciągnęła telefon z torebki.\n- Alan, Alan, Alan…. – Zaczęła. – Alan, Alan, Alan… Nie mówi się „co” tylko „słucham”, pasztecie.\nZaczęłyśmy się śmiać, ale próbowałyśmy robić to w miarę cicho.Alicja przyłożyła palec do ust, żebyśmy się już nie odzywały. Przełączyła na głośnik.\n- Nie uwierzysz… Kupiłam taki test w aptece i w nim nawet nie trzeba było odpowiadać na pytania ani nic! Zdałam chyba na dwóję, bo pojawiły się dwie czerwone kreski… Do dobrze, prawda?\n- ŻE CO SIĘ POJAWIŁO?!\n- No mówię ci, że zdałam! Mam dwóję! Nie cieszysz się?\nI… cisza po drugiej strony słuchawki.\n- Alan, kochanie, nie zemdlałeś? Przecież wiesz, że ja jestem inteligentna no to zaliczyłam.\nAla widzi, że nie możemy już wytrzymać.\n- Dobrze, słońce, no bo ja muszę gdzieś iść, a muszę zdążyć, bo otwarte jest tylko do 3:00… Ej, nie.. To chyba było do 23:00, ale się przejdę. Papapa, buziaki, całusy, uściski i te inne duperele.\nRozłączyła się. Wszystkie wybuchnęłyśmy śmiechem, Ala również. A z Larą, ponownie przewróciłam się na piasek.\n- Ogarnąć dupy! – krzyknęła ta, która „jest w ciąży”. – Teraz ja!\nPrzytaknęłyśmy jej i usiadłyśmy na swoich miejscach.\n- Dobra, tooo wybieeeraaam… Sandra, słoneczko!\n- Słucham cię, kotku.\n- Eee… Zadzwoń do Łukasza i powiedz mu, że rodzisz.\nWszystkie z powrotem wybuchnęłyśmy śmiechem, tylko San patrzyła w Alę jak… Zamurowało ją.\n- Co się patrzysz? Ja i Violuś jesteśmy w ciąży, to ty już możesz rodzić!!\n- Dobraaa… – San wyjęła telefon. – Łukaś…bo ja… JA TU RODZĘ, POMÓŻ !!\n- Rozłącz się! – Szepnęła Em.\nSan robi to, co jej kazała Emilia.\n- Dobra, ogarnijmy sie z tymi ciążami, bo już nie policzki bolą. – Komentuje Jess.\n- Okay, okay… Ale przy tym jest najwięcej zabawy! – Mówi San.\n- Ej, a tak w ogóle, to gdzie twój Kuba z naszymi facetami ma wieczór kawalerski? – Pytam, zmieniając temat.\n- Gadali coś o kręglach i piwku, ale za bardzo bym im nie wierzyła. – Odpowiada Lara.\n- Właśnie. Razem z Larą słyszałyśmy, że planują zrobić coś na naszym wieczorze panieńskim. – Komentuje Ala.\n- Która godzina? – Pyta Em.\n- Odpowiednia! – Krzyknął… nie wiem kto, ten głos dochodzi za moich pleców…\nNim zdążyłam się obejrzeć, ktoś złapał mnie za ramiona i przewrócił do tyły, ale nadal trzymał, bo nie upadłam na ziemię. Podobnie było z Larą. Kuźwa, co to za ludzie? I jeszcze jest ciemno… Em pomyślała o tym samym co ja i włączyła latarką. Ulżyło mi, jak zobaczyłam mojego ukochanego.\n- Idioci! Nie straszcie nas więcej! – powiedziała Lara i zaczęła tarmosić grzywkę jej narzeczonego.\n- Właśnie! Na zawał umrę. – Przytaknęłam.\n- Sorka. Zapomniałem, że jesteś w ciąży. – Powiedział Leo, a dziewczyny zaczęły się śmiać.\n- Spokojnie, jeszcze nie jestem. Grałyśmy w butelkę bez butelki i Ala kazała mi do ciebie zadzwonić i powiedzieć takie coś. Później ją zabiję.\nOoo, nie tylko Leo i Kuba do nas przyszli. Zaraz dołączył Alan, Marek, Maciek i Sebastian (starszy brat Kuby, który będzie jego świadkiem).\nWieczór panieński i wieczór kawalerski przerodziły się w jedną imprezę. Wiecie co? I tak świetnie się bawię.\nTrzydzieści rozdziałów… WOW, nie sądziłam, że do tylu dojdę. A to jeszcze nie koniec ;]\n~ Jedna z Cules ♥\nKontynuuj czytanie Trzydziesty rozdział. »\n3 comentarzy do Trzydziesty rozdział. »\nNapisane 23 listopada 2013 o 19:17\nDom Leo i Violety, godz.: 11:50\n- Oberwie się wam. – Mówię już kolejny raz.\n- Wiem. – Odpowiada Ney.\nNey i Cesc wychodzą z mojego domu.\n- Na pewno nie chcesz jechać? – Pyta Leo.\n- Tym razem sami usprawiedliwcie się. – Mówię z głupim uśmieszkiem. – Ej, pamiętaj, że pojutrze lecimy do Aten. Lara chce wieczór panieński i jestem na niego zaproszona. Nie ma zamiaru nie przychodzić.\n- Pamiętam, przecież kupiłem już bilety.\n- No wiem, wiem. Tylko przypominam. Ale idź już, bo mieliście być na Camp Nou półtora godziny temu.\nLeo całuje mnie, następnie całuje Thiago w czoło i wychodzi.\nEhh, co ja mam tu sama robić? Pójdę z małym na spacer. Tak, to będzie najlepsze rozwiązanie. Podejrzewam, że Jess i San są na takim kacu, że nawet odgłos ich własnych kroków będzie je denerwować. Wkładam Thiago do wózka i podaję mu jedną z jego zabawek. Zabieram klucze i wychodzę wraz z małym.\nIdę chodnikiem pchając wózek. Nagle, Thiago odzywa się do mnie:\n- Co chcesz? – Pytam.\n- Iść. – Odpowiada i wskazuje palcem na park.\nJak mi każe, tak robię. Przechodzę pasami na przeciwną stronę ulicy i wchodzę przez bramę do parku. Thiago znowu zaczyna mówić:\nWyciągam go z wózka i kucam, by postawić Thiago na ziemi. Chyba o to mu chodzi, skoro już jesteśmy w tym parku, w którym chciał być. Łapię go za rączkę i idziemy wolnym krokiem przed siebie. Thiago na początku przewraca się. Na szczęście nic mu się nie stało, bo samodzielnie się podniósł i idzie dalej. Coraz lepiej mu to wychodzi. Patrzy na mnie. Uśmiecham się do niego, a Thiago zaczyna się uroczo śmiać.\nDziesięć minut później zmęczył się, więc z powrotem wsadziłam go do wózka. Zaczął bawić się swoją zabawką. Nagle, ktoś kładzie rękę na moim ramieniu. Odwracam się, by zobaczyć, kto to. Zamieram. Muszę GO spotkać nawet na spacerze z dzieckiem w parku??\n- Hej, kochanie. – Mówi, akcentując drugie słowo.\n- Nawet w parku nie dasz mi spokoju?? – Pytam, starając zachować spokój ze względu na Thiago.\nMateusz nie odpowiada na moje pytanie, tylko wymija mnie i podchodzi do wózka. Synkowi Leo znika uśmiech z twarzy i patrzy na niego, nadal bawiąc się zabawką.\n- Odejdź od niego. – Warczę.\nMój eks nadal mnie ignoruje i głaszcze główkę Thiago. Mały patrzy to na mnie, to na niego.\n- Nie masz prawa go dotykać. – Syczę i ściskam rękę Mateusza, by zostawił synka mojego chłopaka.\n- Spokojnie, nie mam zamiaru go krzywdzić.\n- Nie wiem, czego mam się po tobie spodziewać. – Mówię, a on odpowiada śmiechem. – Jak mnie znalazłeś?!\n- Nie musiałem cię szukać. Wystarczy, że wiem, w jakiej dzielnicy mieszka ten twój piłkarzyk. Akurat przechodziłem koło waszego… – To słowo wypowiada, nie ukrywając obrzydzenia. – … gniazdka i widziałem, jak twój piłkarzyk razem z kolegami z drużyny odjeżdża swoim Ferrari. Potem zauważyłem, jak wychodzisz z wózkiem. Można domyślić się, gdzie wybrałabyś się na spacer z dzieckiem.\n- Gratuluję, „detektywie”. – Mówię, z sarkazmem w głosie.\n- Dziękuję. A może powiesz mi, jak tam u ciebie? Dawno się nie widzieliśmy.\n- Wiesz co? Tak jakoś, nie chciałam cię widzieć do… Końca mojego życia? Daj mi w końcu spokój.\nZaczynam odchodzić, pchając wózek. Mateusz zatrzymuje nogą przednie koło.\nPrzewracam oczami i czekam, aż powie, czego chce.\n- Wszystko było świetnie, aż do zobaczenia twojej twarzy.\n- Jakie to miłe… Zrujnowałem twój dzień, jakże się cieszę.\n3 godziny później ~\nTrzy godziny minęły od tej sytuacji w parku… A ja nadal nie mogę się pozbierać. No kuźwa, ten człowiek mnie śledzi czy co?! W spokoju nie mogę wyjść z dzieckiem na spacer?! Zaczynam bębnić palcami w ławę, nie spuszczając wzroku z Thiago. Odwraca się do mnie, przerywając tym gestem zabawę z piłką i patrzy, co robię. Uśmiecham się do niego, przestając pukać w blat, a więc Mały powrotem zajmuje się piłeczkę. Z kolejnego zamyślenia wyrywa mnie odgłos otwierających się drzwi. Leo.\n- Hej kochanie. – Mówi i podchodzi, by mnie pocałować. Thiago korzysta z mojej nieuwagi i rzuca we mnie swoją pluszową piłeczką, zabawnie się przy tym śmiejąc. Leo również nie może powstrzymać się od chociaż krótkiego wybuchu śmiechu. Mały szybko wstaje i podbiega do mnie, omijając ławę, po czym próbuje wspiąć się na kanapę.\n- Widać, jak mnie kocha. – Mówię z udawanym wyrzutem.\n- To spróbuj go przekonać do siebie w ciągu godziny.\n- Antonella dzwoniła i dzisiaj go ode mnie zabiera.\n- Szkoda. – Odpowiadam z uśmiechem. – To lecimy sami…\nLeo idzie do sypialni. Odwracam się do synka snajpera Barcelony. Ku mojemu zdziwieniu, siedzi koło mnie i patrzy wprost w moje oczy.\n- Tak. – Odpowiedział i zszedł, by pokazać mi jak wszedł. Uśmiecham się, widząc jego starania.\nSala weselna, godz.: 15:32\nZ punktu widzenia Lary ~\n- Ehh… Ty to masz szczęście, że Kubie udało się znaleźć tak świetną salę. – Mówi do mnie Ala, gdy oprowadzam ją po budynku.\n- On jest cudowny. – Odpowiadam rozmarzona.\n- Już myślałaś, jak to będzie?\n- Co jak będzie?\n- No… Te wasze życie po ślubie.\n- Będzie co ma być. Jednak, podejrzewam, że będzie tak samo jak wcześniej. Tylko, że teraz w urzędzie będziemy przedstawiani jako małżeństwo i zmienię swoje nazwisko.\n- Lara Wiśniewska… Słodziuchnie.\nWychodzimy na „taras” i opieramy się o barierkę. Patrzymy w morze.\n- Trzeba będzie jakoś powiększyć tą barierkę, albo przed północą trzeba będzie zamknąć drzwi. Nie chcę ryzykować, żeby ktoś upadł na moim weselu.\n- A czemu nie? Ciekawe wspomnienie, haha.\nWchodzimy z powrotem do środka. Kuba i Alan zawzięcie o czymś rozmawiają. Zatrzymuję Alę. Chłopaki jeszcze nas nie dostrzegli. Ze słów, które udaje mi się usłyszeć, wnioskuję, że będą chcieli robić coś na swoim wieczorze kawalerskim. Jednak, często pojawia się imię moje, Ali i pozostałych dziewczyn. Co oni już knują? Podchodzimy do nich. Gdy nas dostrzegają, przerywają rozmowę.\n- O czym tak gadaliście? – Pyta Ala.\n- O wieczorze kawalerskim. – Szybko odpowiada Alan.\n- Tylko…? – Dopytuję.\n- Tak. – Odpowiada mój przyszły mąż.\nWidzę po nich, że nie chcą już dalej ciągnąć tego tematu. Zaczynają wypytywać się nas, czy wszystko się nam podoba, bo do ślubu jeszcze dużo czasu i można pozmieniać. Przytakiwałyśmy i wiele razy podkreślałam, że wszystko jest idealne. Tak, jak chciałam.\nAttiki Odos (lotnisko), godz.: 1:00, 5 dni do ślubu\n- Hej, mój Dziuśku! – Krzyczy do mnie Lara, gdy biegnie w kierunku moim i Leo. W końcu jest przy nas, a na powitanie przytulam ją.\n- Hej, mój kochany Dziśku! – Odpowiadam.\nNazwy „Dzisiek” i „Dziusiek” powstały, gdy zamiast napisać do Lary „Dziadu” napisała „Dziśku”. Ona zaczęła się ze mnie śmiać i chciała napisać moje wymyślone słowo, tylko, że ona przekręciła to na „Dziuśku”. Ach, te kochane rozmowy przez Facebook’a.\nW końcu, uwalnia się z mojego uścisku. Teraz nie pewnie na mnie patrzy. No tak, mój zapłon.\n- Laro to jest Leo, mój partner. Leo, to jest moja przyjaciółka Lara.\n- Miło mi cię poznać. – Mówi Lionel i ściska dłoń Polce.\n- Mi też. – Odpowiada moja przyjaciółka.\n- Naprawdę, nie mogliście wybrać jakiegoś samolotu w dzień>\n- No nie koniecznie. – Odpowiadam i kiwam głową w stronę Leo. – I tak w samolocie jakieś dzieci go dopadły.\nWychodzimy z terenu lotniska.\n- Chodźcie, już widzę samochód Kuby.\n- Skąd macie tutaj auto? – Pytam, lekko zdziwiona.\nPrzytakuję jej. Podchodzimy do srebrnego opla. Witam się z Kubą, a następnie przedstawiam go Messiemu. Chłopaki wkładają walizki do bagażnika. Chwilę później jedziemy do hotelu.\nHotel, godz.: 10:00, 5 dni do ślubu\nOgromnie się cieszę, bo Leo, Alan i Kuba znaleźli wspólny język oprócz piłki nożnej. Teraz wybierają razem ostatnią rzecz potrzebną do ślubu – auto. Mój ukochany chciał jeszcze wynająć jakiś samochód dla nas.\nNatomiast ja, zostałam u Lary. Siedzę w jej pokoju razem z nią i Alą. Przyszła panna młoda chciała pochwalić się suknią, więc poszła do łazienki się przebrać.\n- I jak tam Twój związek z Alanem? – Pytam, uśmiechając się.\n- Jest cudownie. Nawet nie spodziewałam się, że będziemy się tak świetnie dogadywać.\n- Chciałam ci życzyć szczęścia w związku, ale jak widzę, niepotrzebnie. Lara opowiedziała mi, że jesteście jak „papużki-nierozłączki”.\n- Może troszeczkę… – Odpowiada Ala, śmiejąc się.\nZ łazienki wychodzi Lara. Już przebrała się w suknię ślubną. Uśmiechnięta, obraca się wokół siebie, pozwalają, by falbany swobodnie unosiły się na utworzonym wietrze, parę centymetrów nad ziemią.\n- Wyglądasz przepięknie… – Mówię. Alicja bez użycia słów potakuje mi.\n- Nie przesadzaj. Zwykła, biała kiecka.\n- Ty chyba dawno nie dostałaś w łeb. – Odpowiadam jej ze śmiechem.\n- Nie, dziękuję. – Odpowiada i wystawia do mnie język.\n- A co to miało być?! – Pytam, podniesionym tonem. Oczywiście, dziewczyny wiedzą, że tylko żartuję. Ala zaczyna się z nas śmiać.\n- To, co widziałaś! – Mówi, również podniesionym tonem.\n- Bić się chcesz?!\n- No pewnie! Na gołe klaty od razu!\nW tym momencie do pokoju wchodzą Leo, Alan i Kuba. E… Chyba.. Pff, jakie chyba. Na pewno słyszeli ostatnie zdanie, które wypowiedziała Lara. Ich miny są bezcenne.\n- To kiedy? – Pyta Alan z głupim uśmieszkiem, za co obrywa od Kuby uderzeniem w ramię.\nWszyscy zaczynamy sie śmiać. Po dość długiej chwili, uspokajamy się. Dzwoni telefon Lary. Odbiera.\n- Hej San. Już jesteście? Super. Będziemy czekać przed hotelem.\nLara poszła do łazienki, przebrać się z sukni ślubnej. Razem z Leo, Alą i Alanem idziemy przed hotel. Kuba jeszcze został, by poczekać na swoją przyszłą żonę.\n- A co to miało być> No wiecie, to wasza „rozmowa” w pokoju? – Pyta z głupkowatym śmiechem Alan.\n- Larze odwala przed ślubem. Już boję się, co będzie podczas wieczoru panieńskiego. – Mówi Ala i przytula się do swojego chłopaka. Uroczy widok.\nOto kolejny rozdział! Udało mi się napisać coś dłuższego, więc nie narzekajcie ;]\nKontynuuj czytanie Dwudziesty-dzięwiąty rozdział. »\n3 comentarzy do Dwudziesty-dzięwiąty rozdział. »\nNapisane 3 listopada 2013 o 17:30\nDom Leo i Violety, godz.: 21:50\nTak, niby zwykły grill a jednak to była zabawa w najlepsze. Sandra już się całkiem spiła. Pamiętam, że przed godziną 21 spytała się Leo: „Leo, a jakbyś zareagował, gdyby Thiago w przyszłości był gejem?” i zrobiła taką minę, że trudno było się nie śmiać. Razem z Jessicą zaczęłyśmy się śmiać, a mój ukochany nie wiedział co odpowiedzieć. Ehh… Rozumiem go. No ale czemu San go o to spytała? Chyba, alkohol jej zbytnio nie służy. Chyba? Na pewno. Pół godziny później wpadła na „genialny” pomysł i sama wskoczyła do basenu. Ta, a to ze mnie się śmiała. Ja wpadłam do basenu przez przypadek, a dziewczyna Łukasza z rozbiegu wskoczyła do wody. Nie mam normalnych przyjaciółek. Żeby potwierdzić słuszność mojego zdania, dodam, że Jessica wskoczyła za nią. Normalne? Nie sądzę.\nA, no tak. Zapomniałam jeszcze wspomnieć o Ney’u i Blance… A więc, Ney – jak poradziłam, tak też zrobił. Na samym początku spotkania, ku zdziwieniu pozostałych, a ku uciesze Jessici (uciesze w sensie, że nie musiała na nią patrzeć), Neymar poszedł z Blancą na spacer. 10 minut później wrócił. Sam. Skinął do mnie potwierdzająco głową. Chyba nikt tego nie zauważył. No, oczywiście, oprócz mnie. Jasno to stwierdzało, że rozstał się z Blancą.\nNie wiem, dlaczego tak łatwo mu to przyszło. Może po prostu, jej nie kochał? Gdybym to ja miała z kimś zerwać, długo zbierałabym odwagę na taką rozmowę. Jednak teraz nie mam się czego bać. Kocham Leo i jestem z nim szczęśliwa.\n- Ej, może lepiej będzie, jak wejdziemy do środka? – pytam moich znajomych. – No wiecie, zaraz będzie cisza nocna…\n- Pff, ja się będę kłócić! – Mówi San.\n- Ale po co i z kim? – Pyta Cesc, który również ‚troszeczkę’ wypił.\n- A z tymi, co wezwą policję, a potem z policjantami. – To zdanie ledwo co wypowiedziała, gdyż dostała czkawki. Ponownie – nie można było się z niej nie śmiać.\n- Ej, ej. Nie szalej za bardzo, bo zaraz odwiozę cię do hotelu. – Mówię.\n- Tss, no na pewno.\n- No dawaj, dawaj! – Mówi.\nNie chcę się z nią dalej kłócić, widząc, w jakim jest stanie. Nawet nie zauważyłam, kiedy tyle wypiła. W ogóle, skąd tu się wziął ten alkohol? Pamiętam, że Ney przyniósł jedną butelkę. Ta, ukryli przede mną, bo wiedzą, że nie pozwoliłabym im tyle wypić. W końcu, jutro rano piłkarzy czeka kolejny trening. Teraz, patrząc na ich ‚stan’, w mojej głowie pojawia się jeszcze jedno pytanie. Jak oni pokażą się Tacie Martino? Współczuję im, ale to oni się tak upili. Ich problem, tak?\nTeraz, nasze wszystkie tematy stały się rozmową o klubie. Cesc zaczął przypominać Messiemu:\n- Ej, a pamiętasz jak razem z Gerardem podpaliliście ten motor w kontenerze na śmieci?\nMoje spojrzenie, jak i San, Jess oraz Ney’a przeniosło się na Leo.\n- Co zrobiliście z Gerardem?! – Pytam i krzyżuję ręce na piersi.\n- Eee… Po pierwsze, to dzięki Cesc.\nFabsiu śmieje się.\n- Nie masz się z czego śmiać. – Mówię. – A ty, Leo, lepiej gadaj, co zrobiliście.\n- No bo… Jeden z pracowników przyjeżdżał do pracy motorem, który strasznie hałasował… No i ja z Gerardem mieliśmy tego dość, więc w końcu wzięliśmy ten motocykl i wrzuciliśmy go do kontenera na śmieci…\n- I podpaliliście? – Pyta Ney, który również jest zaskoczony tą informacją. Pewnie, ta sytuacja miała miejsce, gdy Ney nie nosił trykotu Barcelony.\n- Tak… – Odpowiada niepewnie Leo. – Ale spokojnie, razem z Gerardem i resztą drużyny złożyliśmy się i kupiliśmy mu nowy, lśniący motocykl.\nSan i Jess zaczęły się śmiać. Zakładam pasmo włosów za ucho i pytam:\n- Który z was wpadł na ten genialny pomysł?\n- Obaj jakoś do tego doszli. – Wtrąca się Cesc.\n- Shakira wie? – Pyta Jess.\n- Tak. – Odpowiada Leo.\nOdpowiednia ilość alkoholu sprawiła, że wszyscy zaczęliśmy się śmiać. Wiem, to ja miałam nic nie pić, no bo w mieszkaniu jest przecież Thiago. Wypiłam tylko 2 kieliszki, więc to nie jest aż tak dużo.\nPo 22:10 przenieśliśmy się do domu. Piłkarzom zachciało się grać w Fifę. Sandra usiadła na jednym z fotelu wraz z dużą misą popcornu. Od jej strony, na kanapie siedzieliśmy tak: Ney, Jess, ja i Leo. Drugi fotek zajął Fabsiu. Zrobiłam jeszcze dwie, duże miski z popcornem i objadając się, oglądam pierwszy mecz: Leo – Neymar, czyli Argentyna – Brazylia. Chłopaki grali swoimi postaciami w grze.\nChciałam być bezstronna… Eh, nie udało się. Ney’a bardzo lubię, ale to w końcu Lionel jest moim chłopakiem. Jessica zaczęła kibicować Neymar’owi. To było takie zaskakujące… Sarkazm.\nPo dwóch minutach prowadzenie objął mój ukochany, co bardzo nie spodobało się Jessice. Rzuciła popcornem w Leo.\n- Co ty robisz? – Pytam i łapię garść popcornu z miski, którą trzyma Cesc. Po chwili, ziarenka lądują w jej włosach.\n- Gowno. – Odpowiada ze śmiechem, wyjmując po jednym ziarenku.\n- Może trochę ciszej, Thiago śpi. – Przypominam przyjaciołom.\nPrzytakują mi. Po chwili uwagę wszystkich ponownie przykuwa mecz, gdyż Ney trafił bramkę. Wykorzystał moment, gdy Leo nie patrzył na ekran.\nDom Leo i Violi, godz.: 11:27\nBudzę się przytulona do Leo. Spałabym jeszcze dłużej, ale ktoś notorycznie dzwoni do mojego ukochanego i nie przestaje, mimo iż nikt nie odbiera. Niechętnie wstaję z łóżka i sięgam po komórkę, która leży na szafce po stronie Leo.\n- Viola? – Pyta męski głos.\n- Tak to ja… – Mówię i błyskawicznie wstają z łóżka, budząc przy tym Leo. Poznaję ten głos. Przecież to Tata Martino. Ups… Chłopakom się oberwie.\n- Czemu nie ma dzisiaj Leo na treningu?\nZanim zdążyłam cokolwiek odpowiedzieć, trener Blaugrany pyta dalej:\n- Albo widziałaś gdzieś Ney’a i Cesc’a? Ich również nie ma. Zaczynam się niepokoić, w końcu jutro gramy z Atletico. Ich nie można odpuszczać, przecież wiesz, że zaczęli sezon równie dobrze co nasza drużyna.\n- Wiem, wiem, wiem… Spokojnie. Postaram się, by przyjechali na boisko za jakieś piętnaście minut. Tylko nie każ im za dużo ćwiczyć przez to spóźnienie – dodaje z prośbą w głosie.\n- Wiesz, że to byłoby do mnie nie podobne.\nŚmieję się. Żegnam się z Tata’ą i rzucam telefon na łóżko. Leo już zaczął się ubierać, więc postanawiam, że pobiegnę obudzić resztę. Cesc’owi i Neymar’owi nie chciało się wczoraj wracać i zostali u nas. Wchodzę bez pukania do pierwszego z pokoi gościnnych. Neymar słodziutko wygląda gdy śpi… No to czas go wkurzyć. Dostrzegam jego telefon na szafce nocnej. Zabieram go, odblokowuję i włączam pierwszą lepszą piosenkę. Oczywiście, trzymam komórkę przy jego głowie, głośnikiem zwróconą w stronę jego ucha.\n- CO JEST ?! – Krzyczy Neymar nagle się odwracając w moją stronę. Złowieszczo się śmieję.\n- TRENING, CZŁOWIEKU! – Odpowiadam.\n- Jaki… – Po chwili go olśniewa. – Boże… Nie będę mieć życia.\nJak oparzony wyskakuje z łóżka, a ja wychodzę i idę do kolejnego pokoju gościnnego. O-o… Fabsiu również uroczo wygląda. Taki zmęczony i zaspany. Trudno. Nie widzę nigdzie telefonu Cesc’a. Wpadam więc na inny, „genialny” pomysł. Łapię za końce poduszki, na której śpi. Szybkim ruchem wyciągam ją spod niczego nie spodziewającego się Fabregasa. Piłkarz uderza głową o drewniane oparcie. Podnosi się, przecierając oczy. Ta, ten to już kompletnie nie pamięta o treningu.\n- Po co mnie budzisz…?\n- Pośpiesz się, bo będzie więcej dodatkowych ćwiczeń na treningu.\nFabsiu „wytrzeszczył oczy”, a ja z głupim uśmieszkiem schodzę do kuchni. Zaczynam robić śniadanie dla piłkarzy. Po chwili, z góry schodzi mój ukochany z Thiago na rękach. Kładę talerz z naleśnikami na stole i zabieram małego od jego taty. Napełniam butelkę ciepłym mlekiem i daję mu wypić. Leo siada przy stale i zaczyna jeść. Moment później dołączają do niego Cesc i Fabsiu.\n„Współczuję im” – mówię sobie w myślach, na samą myśl o ich godzinnym spóźnieniu.\nProszę, nowy rozdział. Napisany wczoraj, ale dopiero dzisiaj mogłam go dodać. No, wczoraj były urodzinki Thiago. Sto lat słodziaku ! <3\nKontynuuj czytanie Dwudziesty-ósmy rozdział. »\n5 comentarzy do Dwudziesty-ósmy rozdział. »\nNapisane 28 października 2013 o 20:59\nDom Leo i Violety, godz: 19:30\n- I.. Jak się czujesz? – Pytam Jessici. Siedzi w pokoju gościnnym, na parapecie i patrzy przez okno. Gdy słyszy mój głos, odwraca głowę w moją stronę.\n- No wiesz, bywało lepiej. – Odpowiada.\n- Zaraz przyjdzie Ney i Cesc. Chcesz posiedzieć z nami czy wolisz jeszcze zostać sama?\n- Pójdę do was, przecież nie spędzę tu reszty mojego życia. – Uśmiecha się. Wow, chyba pierwszy raz od czasu, gdy rozstała się z Robertem.\n- Ok. zawołać cię jak przyjdą, czy idziesz już ze mną?\n- Zawołaj mnie, lepiej pójdę zmyć tusz z policzków. – Odpowiada z uśmiechem.\n- Jak chcesz, moje kosmetyki, tak jak i moja szafa są dla ciebie otwarte. Tylko wiesz, ma tam być porządek jak jutro zajrzę. Dzisiaj sprzątałam. – Również się uśmiecham.\n- Okay, postaram się.\nWychodzę z pokoju. Kieruję się schodami na dół, potem na taras.\n- I co z nią? – Pyta Sandra, która trzyma na kolanach Thiago. Widać, że go polubiła… Uroczo.\n- Zaraz do nas przyjdzie. - Odpowiadam zadowolona.\n- Znam ją od przedszkola i pierwszy raz widziałam, że tak bardzo cierpi… Może jednak źle jej doradziłyśmy? Może ona kocha Roberta, a Ney to chwilowe zauroczenie? Boże, jeśli to prawda, nigdy sobie nie wybaczę. – Mówi, smutniejąc.\nLeo wchodzi przez drzwi. W ręku trzyma worek z węglem. Grill stoi jak najdalej od stolika, by w Thiago nie leciał dym. Troskliwy tatuś. Uśmiecham się do siebie, chociaż przez pytania mojej przyjaciółki, wcale nie jest mi do śmiechu.\n- Czemu przestałyście rozmawiać, gdy do was przyszedłem? – Pyta Lionel i rozpala ognień.\n- Nic ważnego. – Odpowiadam.\nNastępuje chwila ciszy, przerywana słodziuchnym śmiechem Thiago.\nJessica wychodzi z mieszkania i podchodzi do mnie. Ha, ha. Widzę, że wolała przeszukać moją szafę. Wybrała świetną kieckę. Chyba oddam ją Jessice, wygląda o niebo lepiej niż ja. Już uspokoiła się. Łatwo domyślić się, z czyjego powodu.\nNatomiast Leo idzie do środka, podejrzewam, że do kuchni.\n- Weeeź… I już nie czuję się najładniejszą dziewczyną w tym ogrodzie. – Mówię i prycham. Oczywiście, żartuję.\n- Twój problem. Życie, tak? – Odpowiada mi Jess. Sandra nie może powstrzymać się od śmiechu.\n- LEWY, LEWY ! – Mówi San.\nMoje przyjaciółki się śmieją, a ja jak zwykle nie wiem, o co im chodzi.\n- Ja już wolę nie pytać. – Komentuję. Zabieram Thiago na ręce.\n- Ja otworzę. – Mówię i idę do drzwi.\nNawet gdy jestem w przedpokoju słyszę, jak Jessica i Sandra śmieją się.\n- Hej wam! – Mówię z uśmiechem na widok Ney’a i Cesc’a. Przytulam ich na powitanie, chociaż jest to trudne z dzieckiem na rękach. Nawet nie zauważam, że koło nich stoi jakaś blondynka. Sądziłam, że Leo zaprosił tylko chłopaków i nie wiem, co to za laska.\nLeo podchodzi do nas. Wita się z chłopakami. Neymar daje mojemu chłopakowi butelkę wina. Oczywiście, Messi mówi, że „nie trzeba było” i takie tam.\n- Chciałem wam przedstawić Blancę. Od pewnego czasu się spotykamy. – Oznajmia Ney, co wyprowadza mnie z równowagi.\nJessica zrywa dla niego z Robertem. Facetem, który chciał się jej oświadczyć. Który niejednokrotnie powtarzał, jak to ją kocha. Który nie chciał pozwolić jej odejść… A ten ma jakąś inną dziewczynę? Walnąć takiemu w łeb, używając 3 razy więcej siły, by zrozumiał, że laska, do której pasuje przyjaźni się z dziewczyną jego przyjaciela. Ale ja rozumiem, gdyby się jeszcze nie znali. Ale znają się! Neymar przecież mówił, że Jess mu się podoba. A teraz? Znalazł sobie inną? Oj, będzie mi się tłumaczyć.\n- Miło mi cię poznać. – Mówię z udawanym uśmiechem.\n„A teraz z dala od Neymara.” – Pomyślałam.\n- Mi ciebie również. – Odpowiada.\nWchodzimy do środka. Teraz muszę porozmawiać z Neyem.\n- Leo, weźmiesz Thiago? – Pytam.\n- Jasne. – Odpowiada i zabiera go z moich rąk.\nNawet nie pomyślałam, co się stanie, gdy Jess zobaczy Blancę… Żeby nie doszło do tego spotkania… Ha! Łatwiej powiedzieć, trudniej zrobić.\n- Neeey… – Zaczynam. – Mógłbyś ze mną na chwilę pójść?\nGdy odpowiada mi twierdząco, idę z nim na górę. Wchodzimy do pokoju gościnnego. Zamykam drzwi, żeby nikt na dole nie usłyszał naszej rozmowy.\n- Po co miałem z tobą tu przyjść? – Pyta Ney, jeszcze niczego nie świadomy.\n- Ee… – Nie pomyślałam, jakby tu z nim porozmawiać. – Od kiedy jesteś z Blancą razem?\n- Od niedawna… A po co mnie o nią wypytujesz?\n- Hmm… Niedawno, to mówiłeś, jak bardzo podoba ci się Jessica. – Mówię. Po co wszystko komplikować, wymyślać „co by tu powiedzieć”? Lepiej powiedzieć wprost o co chodzi.\nNey nie wie, do czego zmierzam.\n- Ale ja doskonale pamiętam, jak to mówiłeś, że Jessica ci się podoba… – Powtarzam. A on nadal nie rozumie. Jak na piłkarza jest mało kumaty.\n- Nie wiem do czego zmierzasz. Muszę przyznać ci rację, Jessica mi się podobała. – Unoszę brew. Pff, przecież widać po nim i po ostatnim jego zachowaniu, że nadal go coś do niej ciągnie. – No okay, nadal mi się podoba. Nawet jeszcze bardziej niż wcześniej. Ale co to za różnica? Jessica ma chłopaka i widzę, że ona go kocha. Nie chcę się w to mieszać, a tym bardziej, nie chce niczego pomiędzy nimi zepsuć.\nNie wytrzymuję. Znaczy wiem, że Ney nie jest świadomy tego co zdarzyło się raptem godzinę czy półtorej temu.\n- Człowieku! Ona z nim ZERWAŁA – przeliterowuję to słowo – DLA CIEBIE! -Te słowa podkreślam głośniejszym tonem.\nNeymar łapie się rękami za głowę.\n- No to. Ty też podobasz się Jessice, tak? Wyobraź sobie, że Robert chciał się jej nawet OŚWIADCZYĆ, ale ona z nim zerwała. DLA CIEBIE – powtarzam, by do niego dotarło.\nSłyszę, jak cicho przeklina pod nosem.\n- Wiesz, chciała dzisiaj ci o wszystkim powiedzieć, no ale jest Blanca. Kochanie, nie pomyślałeś. – Dodaję z ironią w głosie.\n- Nie denerwuj mnie…\n- No widzisz, jeśli chodzi o sprawy sercowe to nie należy się poddawać, bo inaczej to będzie tak wyglądać.\n- Dziękuję, kochanie, za dobrą radę.\n- Przestańmy nazywać się ‚kochanymi’, bo Leo będzie się na mnie dziwnie patrzył. – Mówię, próbując trochę rozluźnić panującą w tym pokoju atmosferę.\n- A mi się nawet podobało. – Odpowiada ze śmiechem i tym swoim uroczym uśmieszkiem.\n- Nie szalej, już dwie dziewczyny się w tobie zabujały, a ja kocham Leo.\n- Nie znasz się na żartach. – Mówi z wyrzutem.\n- Oczywiście, kochanie. Wracając do tematu. Co ja ci mogę poradzić? To ty podejmujesz wybór, ja ci tylko stwierdziłam fakt dotyczący Jess. A teraz chodź, bo czekają na nas na dworze.\nWychodzimy z pokoju. Mimo tych żartów pod koniec naszej rozmowy, Ney jest widocznie przybity. Boże. on i Jessica są dla siebie stworzeni. Tak samo przyciągają do siebie problemy.\n- Viola… – Ney łapie mnie za nadgarstek, zanim jeszcze zeszliśmy ze schodów.\n- Powiedzieć Blance teraz czy później?\nYAY! Zobaczycie, za niedługo zrezygnuję z zawodu modelki i będę psychologiem. „Psycholog Violeta Garay”. Ewentualnie, „psycholog Violeta Messi” ale to troszeczkę później.\n- Eee… Wiesz, im wcześniej tym lepiej. Ale trochę to byłoby dziwne, gdybyś rozstał się z nią na grillu u przyjaciół.\n- Powiedz, że chciałbyś pójść z nią na spacer. Tylko pamiętaj. Nie baw się w jakieś układanie sensownych zdań, tylko powiedz delikatnie, że z wami koniec.\n- Z kim koniec? – Pyta Cesc, który patrzy się na nas.Dopiero teraz zauważyłam, że Ney jeszcze nie puścił mojego nadgarstka.\nPodchodzę do Fabregas’a i kładę mu dłoń na ramieniu.\n- Sorka Fabsiu, ale nie zrozumiesz.\nOdchodzę z uśmiechem. Słyszę jeszcze jak Ney się śmieje i mówi do Cesc’a, że „go zgasiłam”.\nWychodzę do ogrodu. Dziewczyny siedzą przy stoliku i rozmawiają ze sobą. Znam Jess na tyle długo, że widzę iż nie ma ochoty rozmawiać z Blancą. Ale dostrzegam, że działa to w dwie strony. Blanca poczuła zagrożenie? Uuu.. Będzie się dziać. Odwracam głowę w stronę Leo.\nTrudno nie odpowiedzieć na ten jego uroczy uśmiech. Podchodzę do mojego ukochanego i całuję go w policzek.\n- Za co to? – Pyta, nadal się uśmiechając.\n- Za nic, po prostu cię kocham.\nLeo całuje mnie. Odstawia też nóż, żeby objąć mnie w talii.\n- Serio? Nawet przy jedzeniu? – Pyta Cesc, ciągle się śmiejąc. – Czy wy musicie wszędzie ‚okazywać’ swoje uczucia? O maj gad, jakież to romantyczne.\nPodnoszę piłkę, która leży na ziemi i trafiam nią z w brzuch piłkarza. Sandra, Jessica, Blanca, Ney i Leo śmieją się.\nTAM, TARADADAM! Nowy rozdział, dzisiaj napisany =]\nZachęcam do komentowania moich wypocin. <3\nKontynuuj czytanie Dwudziesty-siódmy rozdział. »\n3 comentarzy do Dwudziesty-siódmy rozdział. »\nNapisane 17 października 2013 o 16:04\nAeropuerto Internacional de Barcelona (lotnisko w stolicy Katalonii), godz. 18: 43\n- Nie chcesz, żebym wracała z Tobą do Polski? – Pytam.\nSiedzimy na krzesełkach pod ścianą, czekając aż ‚zawołają’ pasażerów lotu 36, którym to ma lecieć Robert.\n- Nie. – Odpowiada z uśmiechem. – Nie mam się czego bać, w końcu Ci ufam.\nBoże, ja tu zaraz umrę. Robert mówi mi o tym, że Mi ufa. Ta, żeby Mnie jeszcze dobić nich powie: ‚Kocham Cię’. Nie wytrzymam psychicznie tej całej sytuacji, muszę to zrobić. Powiedzieć Mu o ‚nas’…\nStaję naprzeciwko Niego.\n- Robert… – Głos łamie mi się na samą myśl, co mam zaraz powiedzieć.\nPatrzy na Mnie czekając, aż dokończę.\n- B-bo… – Łzy zaczynają napływać Mi do oczu. – My musimy… Znaczy, powinniśmy…. – Biorę głęboki wdech. – rozstać się…\nKompletnie się tego nie spodziewał. Rozumiem Go. Gdyby ktoś trzy tygodnie temu powiedział mi, że się rozstaniemy… Nie uwierzyłabym. Ale to prawda.\n- Dlaczego? – Pyta. – Przecież świetnie się między Nami układa! Jessica, ja Cię kocham!\n- To nie przez Ciebie… To, to przeze Mnie. – Odpowiadam, powstrzymując się od płaczu. – To moja wina…. Przepraszam – rzucam.\nChcę jak najszybciej stąd pójść. Nie chcę patrzeć Mu w oczy. Widzieć, że przeze Mnie cierpi. Że to JA Go skrzywdziłam…. Wiedziałam, że to będzie trudne, ale nie sądziłam, że aż tak.\nOdwraca się i odchodzę, szybkim krokiem. Nawet nie zauważyłam, że Robert jest tuż za mną. Chwyta moją dłoń.\n- Jessica… Nie rób tego. Dlaczego już nie chcesz ze mną być? Zrobiłem coś nie tak?\n- Proszę, przestań. Dla Mnie to też nie jest łatwe. Nie utrudniaj tego. Pozwól Mi odejść…\nNie mogę powiedzieć niczego więcej przez łzy. Robert również jest bliski płaczu… Przez ten widok, moje serce łamie się na pół.\nWyjmuję z torebki pudełko, w którym znajduje się pierścionek. Podaję Mu je. Matko, wcześniej nawet nie zauważyłam, jak bardzo trzęsą Mi się ręce.\n- Przypadkowo znalazłam je, jak byłam sama w pokoju.\nOdwracam się i idę. Robert już wie, że Mnie nie powstrzyma…\nTak. Oficjalnie, nie jesteśmy już razem. To ja z Nim zerwałam, a boli Mnie, jakby to On zakończył nasz związek. Teraz, czuję się, jakbym była wredną suką… Ale gdyby to się nie stało, cierpiałabym gdybym była z Nim, a nie Neymarem. Ehh… Teraz jeszcze pozostaje Mi powiedzieć Neymarowi o tym, co do niego poczułam…\nDom Leo i Violi, godz.: 18:50\n- Nie wrzuć tej kamery do wody! – Śmieje się Sandra.\n- Nie wrzucę. – Odpowiadam z uśmiechem.\nJesteśmy w ogrodzie. Leo postanowił, że Thiago pouczy się pływać. Teraz jest z Nim w basenie. Trzyma Go, a mały ciągle się śmieje.\nNagrywam ten uroczy moment, aby mieć świetne wspomnienie.\n- Ej! – Krzyczy Sandra. – Stoisz na krawięd…\nI w tym momencie wpadam do wody. Na chwilę zanurzam się pod powierzchnię, ale zaraz wypływam. Uff… Jak dobrze, że dzisiaj się nie malowałam. Gdy Sandra widzi, że nic Mi nie jest, nie może powstrzymać się od śmiechu. Thiago, próbuje podpłynąć do mnie, ale coś Mu nie wychodzi. Zabieram Go z rąk Leo. Fajne, nawet Messi się ze mnie śmieje.\n- Dziękuje Wam za to, jak jesteście dla Mnie mili. – Mówię z udawanym wyrzutem.\n- Nie ma za co! – Droczy się Sandra, a Leo uśmiecha się do Mnie.\n- Idź się przebierz, przecież dzisiaj mają przyjść Neymar i Cesc.\n- A po co? Powiem im, że Mnie wrzuciłeś. – Mówię i wystawiam język.\n- Dzięki. – Odpowiada.\nPodaję Mu Thiago. Sandra podchodzi, oczywiście, nie przestając się śmiać i podaje rękę, by pomóc Mi wejść. Gdybym mogła, wrzuciłabym Ją do wody. Ale Ja jestem ta miła.\n- Szkoda, że tego nie nagrałam. – Mówi moja przyjaciółka.\n- Pff, dzięki. – Odpowiadam i zabieram ręcznik z leżaka. Przykrywam się nim i wchodzę do mieszkania. Przebieram się w sukienkę, która jako pierwsza wisi w szafie. Wycieram włosy ręcznikiem i zaczynam je suszyć. Kurde, czemu ja muszę mieć aż tak grube włosy? Trochę mi to zajmie.\nJakieś pięć minut później schodzę na dół. Tym razem już się pomalowałam. Poprawiam jeszcze włosy przed lustrem wiszącym w przedpokoju. Wychodzę na dwór. Olśniewa Mnie.\n- Ej, a tak w ogóle, to gdzie jest Nasza kamera? – Pytam Leo, który już wyszedł z basenu, a teraz siedzi na krześle przy stole. Sandra trzyma Thiago na kolanach i widzę, że bardzo się z tego cieszy.\n- Pewnie w wodzie. – Odpowiada, nie kryjąc, że śmieszy Go ta sytuacja.\n- Kto ją wyłowi? – Pytam, unosząc brew.\n- Ehh… – Wzdycha San. – Teraz się umalowałaś. Myślałam, że znowu wskoczysz w ubraniu.\n- Ha, ha. Bardzo śmieszne. – Odpowiadam.\n- Ale to właśnie jest bardzo śmieszne. W szczególności ten moment, gdy patrzyłaś, jak lecisz wprost do wody.\nSłyszę jak odzywa się dzwonek do drzwi. Pewnie to Neymar lub Cesc. Idę do drzwi. Otwieram je.\n- JESS? CO SIĘ STAŁO? – Pytam zdenerwowana stanem przyjaciółki.\n- Zerwałam z Nim… – Udaje Jej się wybełkotać przez łzy.\nPrzytulam Ją. Nawet nie wyobrażam sobie, co Ona teraz czuje.\n- Ej, spokojnie. -Szepczę.\nSłyszę, jak Sandra wchodzi do środka przez taras.\n- Jess…? Co jest…? – Pyta.\nDziesięć minut później, już wszystko wiemy.\nRozumiem, że kolejny rozdział jest bardzo krótki. Ale o pomysły trudno i mam jakąś blokadę, bo nie wiem, co tu dalej napisać.\nKolejny postaram się dodać dłuższy.\nTen rozdział dedykuję mojej przyjaciółce Pauli (Zapraszam na jej bloga)\nPamiętajcie o komentowaniu ! To dla mnie bardzo ważne. <3\nKontynuuj czytanie Dwudziesty-szósty rozdział. »\n6 comentarzy do Dwudziesty-szósty rozdział. »\nzmyślone opowiadanie o byciu 'częścią' Barcelony. ♥\nNapisane 14 października 2013 o 11:02\nHotel, godz.: 16: 43\nJestem z Sandrą przed moim pokojem. Wiem, że Robert jest w środku. Potwornie się stresuję. Mam ochotę wybiec z hotelu i uciec najdalej, jak się da.\n- Uda Ci się! Tylko pamiętaj, nie owijaj niczego „w bawełnę”, czy jak tam to się mówiło.\n- Postaram się… Ale ja skrzywdzę Roberta! – Zaczynam panikować. – Po dwóch latach związku, a znajomości to jeszcze więcej…\nSandra łapie mnie za ramiona i mną lekko potrząsa. Dodaje, patrząc mi prosto w oczy:\n- Jestem Twoją najlepszą przyjaciółką i mówię Ci: OGARNIJ SIĘ KOBIETO! Zacznij myśleć o tych sytuacjach, gdy był dla Ciebie niemiły, i tak dalej.\n- Pff… Gdybym pamiętała taką sytuację.\nSandra puszcza moje ramiona.\n- On… E… Nazwał Lewandowskiego Ukraińcem! – San się śmieje. Ja również.\n- Lara Go tak nazwała. A ja powtarzam Ci, że do tej pory nie wiem dlaczego.\n- Bo wygląda jak Ukrainiec! – - Odpowiada, ciągle się śmiejąc.\n- Nie wygląda jak Ukrainiec!\n- Dokończymy tą kłótnię kiedy indziej.\nSłyszę, jak za mną ktoś otwiera drzwi. Odwraca się. Mój uśmiech znika z twarzy. Teraz będę musiała z Nim porozmawiać.\n- Jess, czemu nie wchodzisz do środka? – Pyta Robert.\n- Zagadałam się z Sandrą. – Kłamię.\nNie znoszę kłamać. Ale co miałabym Mu powiedzieć? „Sorry, zastawiałam się, jak z Tobą zerwać!” Czemu ja muszę mieć takie problemy? Dupa, zaraz ucieknę na Stamford Bridge. Ewentualnie, na Signal Iduna Park. Na Camp Nou niekoniecznie, bo Robert jest w Barcelonie. Domyśliłby się, gdzie zwiałam.\n- Jess? – Pyta Robert, przerywając moje rozmyślania.\n- Przepraszam, nie słuchałam Cię teraz. – Odpowiadam z niewinnym uśmieszkiem. Odruchowo, robię krok do tyłu. Myślałam, że wpadnę na San. Jednak ona postanowiła mnie zostawić samą. W sumie, to ma rację. To ja muszę z Nim porozmawiać.\n- Za dwie godziny jest mój samolot. Muszę wrócić do Polski, pojutrze mam mecz.\n- A spakowałeś się już? – Pytam, nie chcąc zmieniać tematu.\n- Tak. Ej, wchodź do środka. Nie będziemy rozmawiać na korytarzu.\nPrzytakuję Mu i po chwili siadam na łóżku. Nawet nie zauważam, że siadam na spodniach Roberta. On jest teraz w łazience. Przez przypadek kładę dłoń na prawej kieszeni jeansów. Ej, wyczuwam jakieś pudełeczko. Nie zastanawiając się ani chwili dłużej, sięgam po nie. To materiałowe, czarne pudełeczko. Obracam nim, by znaleźć otwarcie. Chwilę potem jestem w takim szoku, że gdybym musiała i tak nic nie powiedziałabym. Umrę, umrę, umrę… W pudełku jest PIERŚCIONEK ZARĘCZYNOWY. Moje serce zaczyna bić jak głupie. Zajebiście! Ja chcę z Nim zerwać, a On chce mi się oświadczyć! Mam wrażenie, jakby serce miało mi zaraz wypaść z klatki piersiowej. A co jeśli wyjdzie z łazienki z butelką szampana i uklęknie przede mną? Pff, moja wyobraźnie. Ale jeśli tak będzie? Muszę schować to pudełko. Bez pierścionka nie będzie zaręczyn, prawda?\nZabieram pudełko i wrzucam je do mojej torebki. Tu, na pewno, nie będzie go szukał. Odwracam się w stronę drzwi od łazienki. Nadal są zamknięte. Jezu, okropnie się teraz czuję. Po co ja w ogóle schowałam to pudełko? Za chwilę padnę tu na zawał… Jessica, kobieto, myśl!\n- Po co modlisz się do tej torebki? – Pyta mnie Robert i chowa coś do swojej walizki.\nJezu, nawet nie zauważyłam, że nadal trzymam ją w rękach.\n- Szukałam błyszczyka. Ale chyba go zgubiłam, no wiesz. Cała ja.\nOdpowiada mi uśmiechem.\nDo pomieszczenia wpada Sandra.\n- Powiedziałaś Mu już? – Pyta. Chyba nie zauważyła Roberta.\n- O czym? – Pyta zdziwiony, zasuwając zamek od kieszeni walizki.\n- E… – San nie wie co Mu odpowiedzieć.\n- Bo… – Mówię głośno, by Robert spojrzał na mnie: – …Bo ja z Sandrą idziemy zaraz do Violi.\n- Tak, właśnie o to Mi chodziło. – Potakuje Sandra.\n- Ale skoro już dzisiaj wyjeżdżasz, to pojadę do Violi gdy już będziesz w samolocie.\n- Okay. – Odpowiada Robert.\n- Zaraz wrócę. – Mówię i podchodzę do drzwi, w których stoi San. Gdybym umiała zabijać wzrokiem, leżałaby już martwa. Ale to przecież moja przyjaciółka… Phh…I tak powinna dostać w łeb.\nWchodzimy do pokoju San.\n- Dziewczyno, myślisz, że to takie łatwe z kimś zerwać, jeśli ten ktoś nic Ci nie zrobił?!\nSandra kręci przecząco głową.\n- Właśnie. A, i wyobraź sobie, że znalazłam pierścionek zaręczynowy w Jego spodniach.\n- Co?! Ale nie oświadczył Ci się?!\n- Nie. Nawet nie wiem dlaczego, ale schowałam to pudełko wraz z zawartością do mojej torebki.\n- Bez pierścionka Mi się nie oświadczy. Jeśli będzie go teraz szukać, na pewno nie wpadnie na to, że obrączka może być w mojej torebce.\n- A jeśli, przez przypadek Twoja torba upadnie na podłogę. Wtedy zawartość razem z pudełeczkiem wypad…\nNie daję jej dokończyć. Biegnę z powrotem do mojego pokoju. Hamuję dopiero przed drzwiami. by ‚spokojnie’ wejść do pomieszczenia. Zauważam, że moja torebka leży nietknięta. Wzdycham z ulgą. Gdy patrzę na Roberta, widzę, że czegoś szuka. Łatwo domyślić się, czego.\n- Kochanie… – Jezus, po co ja to powiedziałam? Teraz ;kochanie’,apotem zerwanie. Boże, w takim momencie rymować mi się zachciało. Pytam, jakby nigdy nic: – Czego szukasz?\n- Nie wiem gdzie położyłem mój zegarek. – Mówi i na chwilę przerywa poszukiwania. – Widziałaś go może?\nRobert z powrotem wraca do poszukiwań. Podchodzę do torebki i zabieram ją.\n- Wybierasz się gdzieś? – Pyta mnie.\n- Myślałam, że już jesteś gotowy i będziemy iść.\n- Okay. Poczekam przed hotelem.\nWychodzę, zamykając drzwi. Pukam do pokoju San. Po chwili mi otwiera.\n- Choć. – Mówię.\nMoment później siedzimy na ławce przed hotelem.\n- W tej torebce masz pierścionek? – Pyta moja przyjaciółka. Odpowiadam jej twierdzącą. – Pokaż.\nZaczynam szukać pudełeczka. Po chwili na nie trafiam, więc podaję go Sandrze. Ona otwiera pudełko i przygląda się obrączce.\n- Wow. Postarał się. – Komentuje moja przyjaciółka.\n- To ma mnie pocieszyć?\n- Znam Twoją sytuację i wiem, że to nie jest pocieszające. Ale sama przyznaj. Jak dla Ciebie, ten pierścionek jest idealny.\nSandra szybko zamyka pudełko i chowa je do mojej torebki. Patrzę na nią pytająco.\n- Idziemy? – Pyta Robert. I już znam powód takiego zachowania mojej przyjaciółki.\n- Pewnie. San, idziesz z nami?\n- E… Zostawię Was samych, umówiłam się z Violą. Zaraz mam do niej iść.\n- Okay. – Odpowiadam i patrzę na nią z wyrzutem. – Idź, złapać taksówkę.\nSandra żegna się z Robertem. Mój, jeszcze, chłopak idzie zrobić to, o co Go prosiłam.\n- Powiedz Mu jak najszybciej. Im dłużej czekasz, tym bardziej Go ranisz. – Powtarza mi Sandra, nawet już nie liczę, który to raz.\n- Wiem, wiem, wiem. – Odpowiadam. – Ale teraz?\n- Współczuję Ci. Ale lepiej będzie, jeśli powiesz Mu to teraz, niż później przez telefon.\nEhh… Długie męczarnia i mamy króciusieńki rozdział 25 ! :3\nZachęcam do komentowania. ~ Jedna z Cules ♥\nKontynuuj czytanie Dwudziesty-piąty rozdział. »\n10 comentarzy do Dwudziesty-piąty rozdział. »\nwymyślone życie w FCB xD\nNapisane 10 października 2013 o 17:13\nGdzieś w centrum miasta, godz.: 16:00\n- Na serio? Zaczynam bać się o Twoje życie po tym incydencie z oknem… – Komentuje Sandra.\nSiedzimy we trzy w małej, przytulnej kawiarence. Podobno, są tu najlepsze kawy. Zamówiłam latte, a moje przyjaciółki po capuchinie.\n- Dołączam do twoich obaw, San… No na prawdę, co to za psychol? – Mówi Jess.\n- Policja się tym zajmie. Nie chcę o tym kimś myśleć. – Po chwili ciszy dodaję z uśmiechem: – A co u was? Dawno się nie widziałyśmy… Tak same, tylko we trzy.\nW tym momencie, san wybucha śmiechem. Nie wiem zbytnio, o co jej chodzi. Przenoszę wzrok na Jess. Widać po niej, że jest odrobinę zawstydzona, ale najlepiej sama zaczęłaby się śmiać.- Może któraś z was wyjaśni mi, o co chodzi? – Pytam.\nKelnerka przynosi zamówione kawy.\n- Opowiedz jej. – Nalega Sandra.\n- No dobra. – Odpowiada Jess i upija trochę swojego capuchino. – Więc tak.. Ostatnio nie wiem, co się ze mną dzieje.\n- I to jest takie śmieszne? – Pytam, podnosząc brew.\n- No to akurat nie za bardzo… Siedziałam z Robertem w naszym pokoju. Jakimś cudem, zaczęłam myśleć o tej kolacji, na której byłam z Neymarem… Wtedy Robert zapytał mnie, czy chcę z nim dzisiaj, gdzieś pójść. Odpowiedziałam mu, że: ” No nie wiem, Ney. Ty coś wymyśl.” Dopiero po dłuższej chwili zdałam sobie sprawę z głupoty mojej wypowiedzi. Nie ma to jak nazwać swojego chłopaka, imieniem innego.\n- No dzięki. – Dodaje Jess i krzyżuje ręce. ‚\n- Przepraszam Cię już. Po prostu, chciałabym zobaczyć minę Roberta.\n- Oj, na moim miejscu nie chciałabyś. Oczywiście, zaczęłam Go przepraszać, nawet nie wiem za co. Tylko mi się pomyliło, tak?\n- No wiesz… To tak, jakbym nazwała Łukasza „Moim kochanym Pedro” lub „Moim kochanym Reus’em”. – Wtrąciła San z głupim uśmieszkiem.\nPonownie zaczęłam się śmiać.\n- To nie jest śmieszne! – Oznajmia Jess. Po chwili zastanowienia, dodaje: – No troszeczkę jest.\n- Właśnie. – Mówi San. – Tylko mam do Ciebie jedno, krótkie pytanko.\n- A tak w ogóle, to czemu myślałaś o Neymarze?\nWłaśnie. Mnie też to zastanawia.\n- No nie wiem… – Oznajmia, patrząc w podłogę.\nRazem z San uśmiechamy się do niej.\n- Może… Tak jakoś… Za nim tęsknisz? – Komentuję. – Tego nie da się inaczej wytłumaczyć.\n- Już sama nie wiem… – Mówi Jess. – Myślałam, że to Robert jest tym jedynym. A tu Ney’a i już nic nie rozumiem.\n- Zakochałaś się. – Podsumowuje Sandra.\nWidać po Jess, nawet nie chce próbować zaprzeczać. Niepewnie się teraz uśmiecha.\n- Problem jest w tym, że ja chyba kocham ich obu.\nNareszcie przyznała się, że czuje coś do Naymara.\n- Hej, gdybyś naprawdę kochała Roberta, to do Ney’a poczułabyś co najwyżej przyjaźń.- Mówię i kładę dłoń na jej ramieniu, by przekonała się do słuszności moich słów.\n- Myślisz tak? – Pyta, patrząc to na mnie, to na San.\n- Obie tak myślimy. – Odpowiada San.\n- No to teraz, muszę zebrać w sobie jak najwięcej odwagi i powiedzieć im o tym.\n- Uda Ci się. – Mówię.\n- na pewno. – Dodaje Sandra.\n- Powiem Wam jeszcze, że bardziej chciałam pójść z Wami na imprezę do Neymara niż na kolację z Robertem. – Jess zaczyna się przez chwilę śmiać.\nHotel, godz.: 18:25\n- Naprawdę? Jesteście już w Grecji? – Pytam.\n- Tak, tak. Nawet mamy pokój w tym samym hotelu co Wy. – Odpowiada Alicja.\n- Jezu. Nawet nie wyobrażasz sobie, jak się cieszę. I to z dwóch powodów.\n- Jakich dwóch?\n- Właściwie, to nawet z trzech. Po pierwsze: Nareszcie pokonałaś strach przed lataniem. Jestem z ciebie dumna! – W tym momencie Ala się śmieje. – Po drugie: Jesteś już w Grecji. Po trzecie: NARESZCIE jesteś z Alanem.\nAla ciągle się śmieje.\n- Zmieniając temat, za ile będziecie w hotelu?\n- Za długo, gdyż jeździmy jeszcze po mieście. Pozbieram katalogi z salonów ślubnych i pomogę wybrać Ci kieckę, skoro jeszcze jej nie kupiłaś.\n- Dziękuję. – Odpowiadam i uśmiecham się do siebie.\nZnudziło mi się siedzenie, więc podchodzę, by oprzeć się o barierkę i nadal zachwycać się widokiem tego pięknego miasta.Siłą będą musieli mnie z niego wyciągać.\n- Nie musisz. W końcu, jestem świadkową i przydałoby się, gdybym pomogła Ci w sprawie ślubu. O! Widzę kolejny salon sukni ślubnych. Zadzwonię do Ciebie, gdy już będziemy pod hotelem. Pa, mój dziadu.\n- Pa pa, Dziadu. – Odpowiadam z uśmiechem.\nRozłączam się i chowam telefon do moich krótkich, żółtych spodenek.\nPo dwóch godzinach ~\nSiedzę w pokoju, na kanapie obok Kuby.\n- Myślałaś ju o Twoim wieczorze panieńskim?\n- E-e…. A co?\n- Tylko się pytam.\n- A ty o Twoim myślałeś?\n- Powiesz mi, czy to jakaś tajemnica, której lepiej mnie opowiadać przed swoją przyszłą żoną? – Pytam z głupim uśmieszkiem na twarzy.\n- Myślałem, że może pójdę z kumplami na kręgle, a potem na piwo czy coś w tym stylu. Tak bez dużych szaleństw.\nDzwoni mój telefon. Wyjmuję go z kieszeni. Na wyświetlaczu pojawia się zdjęcie Ali. Odbieram.\n- Jesteśmy pod hotelem.\nJak na rozkaz wstaję i wybiegam z pokoju. Krzyczę jeszcze do Kuby, że Ala już przyjechała. Ten odpowiada śmiechem i słyszę, jak zamyka drzwi.\nNie chce mi się czekać na windę, więc z telefonem w ręce biegnę po schodach. O matko, ja biegnę z własnej woli. Co te Ateny ze mną zrobiły? Uśmiecham się. Wychodzę przez drzwi wejściowe i podchodzę do moich przyjaciół.\n- Wiem, że nie lubisz się przytulać. – Podbiegam do mojej przyjaciółki, stojącej przy drzwiach taksówki. Przytulam ją i dodaję: – Ale dawno Cię nie widziałam.\n- Ej, ale mnie nie uduś? – Komentuje Ala ze śmiechem, odwzajemniając uścisk\n- Miło Cię widzieć. – Mówi Alan, który trzyma ich walizki.\n- Hej. – Odpowiadam z uśmiechem.\nAla otwiera swoją torebkę i podaje mi katalogi. Tak bez liczenia, myślę, że jest ich z osiem.\n- Na serio nie musiałaś.\n- Musiałam. Ale czy Ty nie zauważyłaś, że dzisiaj jest już czwartek, 19 września?\n- Naprawdę? Straciłam poczucie czasu. No wiecie… Jak się jest w Grecji… Z facetem Twojego życia…\nAlicja się śmieje, Alan również. Potrząsam głową, żeby wyrwać się z tego zamyślenia.\n- Przepraszam Was. ja tak mam. – Dodaję z uśmiechem.\n- Wiemy. – Odpowiada Alan, a jego dziewczyna mu przytakuje.\nEh… Zawsze świetnie się dogadywali. A teraz? Para tak idealna, tak dobrana jak dwie krople wody. Nawet nie potrafię opisać tego, jak cieszę się ich szczęściem.\n15 minut później ~\nAla odkłada czwarty katalog i sięga po następny.\n- Ta jest niczego sobie. – Oznajmia moja przyjaciółka, powstrzymując się od śmiechu.\n- Serio? Wyobrażasz sobie MNIE w TAKIEJ sukni? – Patrzę na nią. Teraz widzę, że tylko się nabija. – Sorry, ale nie chcę wyglądać jak jakaś… No wiesz.\n- Wiem. O! Ta jest śliczna. I akurat krótka.\n- Phh… Już nie chcę krótkiej.\nAlicja łapie się rękami za głowę, a ja zaczynam się wrednie śmiać.\n- To może ta? – Pyta i wskazuje na tą kieckę:\n- E-e… – Kręcę przecząco głową.\n- To jest czwarty piąty katalog! Zdecyduj się w końcu.\n- Pokazuj dalej. Jak mi się jakaś spodoba, powiem Ci.\n- Patrz! Ta jest urocza.\n- Nie w moim stylu.\nAla przerzuca na kolejną stronę.\n- TA, TA, TA! – Krzyczę.\n- Nareszcie! Chwała Ci Panie! – Mówi Ala i patrzy w sufit, unosząc ręce do góry. Z powrotem przenosi wzrok na mnie. – Chcesz przeglądać dalej?\n- Nie, bo jak mi się jeszcze jakaś spodoba to będę mieć problem.\n- Okay. To wstawaj. – Mówi Ala i ciągnie mnie za rękę. – Idziemy ją zobaczyć.\nNareszcie! Proszę, oto nowiutki rozdzialik.\nPamiętajcie o komentowaniu :*\nKontynuuj czytanie Dwudziesty-czwarty rozdział. »\n9 comentarzy do Dwudziesty-czwarty rozdział. »\nNapisane 19 września 2013 o 18:34\nDom Leo i Violi, godz. 00:50\nWyrywa mnie ze snu jakiś hałas na dole. Jak oparzona, podnoszę się i odwracam głowę do Messiego.\n- Leo… – Mówię szeptem. Muszę przyznać, że jestem przerażona. No bez przesady. Zwykle, gdy śpię to nic nie może mnie obudzić. A teraz? To było głośne. I to bardzo. Za bardzo.\nW całym mieszkaniu rozlega się płacz synka Messiego.\n- Sprawdzę, co się stało, a ty idź do Thiago. – Oznajmia, próbując zachować spokój.\nNerwowo odpowiadam mu skinieniem głowy. Nawet nie staram się ukryć, że strasznie się denerwuję. Gdy Messi powoli otwiera drzwi, mówię:\n- Leo… – Odwraca się w moją stronę. – Tylko na siebie uważaj.\nPosyła mi uśmiech. Widok jego uśmiechu troszeczkę mnie uspokaja, ale tylko trochę. On powoli wychyla się na korytarz i rozgląda się. Moment później, idzie w stronę, z której dobiegł hałas. Wstaję z łóżka i wbiegam do pokoju naprzeciwko. Podchodzę do łóżeczka i zabieram Thiago na ręce. Kołyszę nim przez chwilę, Na szczęście, na samą moją obecność się uspokoił.\n- Cholera! – Krzyczy Leo z dołu, tym samym przerywając koszmarną ciszę panującą w całym domu.\nNa tyle mnie wystraszył, że podskoczyłam w miejscu.\nSchodzę na dół, nadal trzymając Thiago na rękach. Od razu zauważam Leo, który łapie się obiema rękami za głowę. On patrzy… W stronę okna? Na podłodze leży pełno odłamków szkła… Schodzę na sam dół i idę w stronę Leo.\n- Co tu się stało? – Pytam prawie piskiem. Gdy jestem bardzo zdenerwowana, mój głos zawsze jest o pół tonu wyższy.\n- Nie podchodź, tu jest pełno potłuczonej szyby.\n- Trzeba zadzwonić na policję, czy coś!\nLeo odpowiada skinieniem głowy. Gdy podchodzi do ławy, mówię:\n- Uważaj na szkło!\nAch, ten mój opóźniony zapłon.\nLeo podnosi komórkę i po chwili wybiera numer.\n- Policja? Tu Lionel Messi. W moim domu – tu podaje adres – ktoś wybił szybę. Dobrze, czekam.\nTa, jestem ciekawa miny policjanta, który odbierał to zgłoszenie. Haha, pewnie była bezcenna.\nPo chwili słychać było policyjną syrenę. Leo poszedł otworzyć drzwi, a ja zanoszę Thiago do pokoju. Gdy schodzę na dół, próbuję nie śmiać się, zauważając miny policjantów. Hahaha, fani Barcelony? Czyli moim bracia. : )\n- Witam. Komendant Rodrigo Soldano, a to jest aspirant Jorge Jurano.\n- Witam. – Odpowiadam razem z Leo.\n- Przepraszam, że przerwę – mówię. – Czy w pana rodzinie jest Roberta Soldano?\nChyba zaskoczyłam policjanta moim pytaniem. Gdy przez moment spoglądam na Leo, on również nie wie o co chodzi.\n- Tak, to córka mojej siostry. A czemu pytasz?\n- Dlatego, że ja jestem jej przyjaciółką. – Odpowiadam z uśmiechem.\n- Ach, no tak. Roberta o tobie mówiła.\n- Teraz proszę abyście wskazali miejsce, gdzie ten ktoś wybił szybę.\nLeo wskazuje policjantom miejsce, a ja idę do kuchni zrobić sobie herbaty. Po chwili wracam z kubkiem i przyglądam się, co robią. Jorge Jurano fotografuje miejsce ‚zbrodni’, ekhm, a wujek mojej przyjaciółki rozmawia z Leo.\nCo za noc! Jakiś kretyn wybił szybę w moim domu. Naprawdę, czy ten ktoś nie ma co robić? Żeby szybko dowiedzieli się, co to za debil.\nPodchodzi do mnie komendant Soldano i mówi:\n- Co widziałaś dzisiejszej nocy?\n- Spałam, to co miałam widzieć? – Pytam z ironią.\n- A wcześniej zauważyłaś coś podejrzanego?\n- Tak, gdy wracałam od moich przyjaciółek ktoś za mną jechał. Myślałam, że to ktoś z tego osiedla, więc za bardzo się tym nie przejęłam. Ale dziwniejsze już było, że gdy zaparkowałam samochód pod domem, ten ktoś również za chwilę się zatrzymał. Uprzedzając pytanie, nie widziałam jego twarzy.\nDom Maćka, godz. 16:25\nZ punktu widzenia Maćka ~\n- Serio ? Jesteście parą? – Pytam, pstrząc w stronę Ali i Alana.\n- Tak. Ciesz się, jesteś pierwszą osobą, która o tym wie. – Mówi Alan.\n- Lara nie odbierała telefonu. – Dodaje Ala ze złośliwym uśmiechem. – To dlatego.\n- Dzięki. Ty to potrafisz zniszczyć marzenia. – Odpowiadam, udając smutną minę.\n- Wiem. – Oznajmia Ala z uśmiechem, ale już przyjaznym.\n- Wiecie, co jest szczere w tej sytuacji?\nAla i Alan patrzą na mnie, nie wiedząc o co mi chodzi.\n- Razem z Larą już od czasów podstawówki powtarzaliśmy wam, że powinniście być razem. A wy ciągle zaprzeczaliście. Teraz będę się z was ciągle śmiał. – Dodaję z uśmiechem.\n- Ludzie się zmieniają. – Odpowiada Alicja.\n- My już będziemy iść. – Oznajmia Alan.\nŻegnam się z nimi. Po chwili wychodzą, a ja zostaję sam.\nCo się ostatnio dzieje? Alan i Alicja są parą, Lara i Kuba za niedługo się ożenią, Viola, Jess, San mają już chłopaków, Emilia też się zaczęła z kimś spotykać, Marek również poznał jakąś dziewczynę… Co tu się dzieje? Fajnie, jako jedyny jestem sam.\nNie chce mi się oglądać telewizji bądź wykonać podobne czynności. E… Może zadzwonię po Marka, żebyśmy spotkali się w naszej ulubionej pizzerii? To chyba będzie najlepszy pomysł. Wyjmuję telefon z kieszeni spodni i wybieram jego numer.\n- Halo? – Pyta.\n- Hej, tu Maciek.\n- Ej, a może pójdziemy na piwo i pizzę do naszej ulubionej pizzerii? Siedzę sam i nie mam co robić.\n- Spoko. O której?\n- Za piętnaście minut?\n- Okay, mi pasuje. To cześć.\nWychodzę z domu i zamykam drzwi wejściowe. Idę na przystanek autobusowy, w końcu będę pić piwo, a ja lubię jeździć samochodem.\nDwadzieścia minut później, pizzeria ‚Bukówka’\nSiedzę przy jednej z ław na dworze i patrzę na wyświetlane na ścianie teledyski. Upijam jeszcze jeden łyk piwa. Nie zamawiałem jeszcze pizzy.\nGdzie on, do cholery, jest? Mówił, że będzie za dziesięć minut. A teraz? Mija kolejne dziesięć. Wiem, często zdarzało mu się spóźnić, ale nie aż tyle. Przeważnie były to dwie-trzy minuty. Co go zatrzymało? Mógłby chociaż wysłać SMS’a.\nNareszcie, dostrzegam go. Wchodzi do pizzerii. Ale nie sam. Jak on mógł przyprowadzić tu swoją dziewczynę? Fajnie, wychodzę na frajera bez dziewczyny. Nie dając po sobie nic poznać, uśmiecham się im na powitanie i wstaję, by uścisnąć dłoń Markowi, a potem tej jego dziewczynie. Nawet nie wiem, jak ma na imię.\n- Siema. – Mówi Marek. - Poznajcie się. Maćku, to jest Weronika.\n- Cześć. – Odpowiadam mu.\n- Hej. – Dodaje, ta jego nowa dziewczyna.\n- Idę po piwo. Wera, też chcesz?\n- Możesz wziąć.\nNo prawdziwy przyjaciel po prostu. E tam, co z tego, że twój przyjaciel i dziewczyna w ogóle się nie znają. Zostaw ich i idź po piwo. Jego rozumowanie czasem mnie rozwala.\n- Jak się poznaliście? – Pytam, przerywając niezręczną ciszę.\n- Pracuję w tej samej kwiaciarni co Ala. Marek przyszedł ją odwiedzić i przy okazji zamówić kwiaty dla swojej mamy, bo za niedługo ma urodziny. Ale ja byłam na zapleczu i wyszłam dopiero, gdy Marek i Alicja zaczęli ze sobą rozmawiać. Od razu mi się spodobał, a Ala mnie dobrze zna i to od razu po mnie poznała. Zaproponowała, byśmy się razem gdzieś spotkali, bo według niej do siebie pasujemy.\nOna lubi dużo gadać. Ciekawe, ile Marek z nią wytrzyma. Znam go i nie lubi, gdy dziewczyny tak długo gadają. A jeśli taka gadka będzie o butach lub innych takich rzeczach… Oj, będzie się działo.\n- Tak też zrobiliśmy. Od razu nasza rozmowa zboczyła na temat sportu. Dokładniej, na nasz ulubiony klub – Real Madryt. Zaczęliśmy rozmawiać o poprzednim meczu i tak nam zeszło… Naprawdę świetnie się rozumiemy. – Dodała na koniec.\nNa szczęście wraca Marek z piwem dla niego i Weroniki. Uff…\nRozmawiamy jeszcze o sporcie. Super, oni ciągle gadają o Realu. ‚Dzięki mój kochany przyjacielu’ – Pomyślałem.\n- Mamy dla ciebie niespodziankę. – Mówi Marek.\nPodnoszę pytająco jedną brew do góry. O co mu chodzi?\n- No bo przyjaciółka Werki, ona… Lubi gotować. A ja wiem, że ty też to lubisz…\nEkhm, już wiem do czego zmierza.\n- No, i ona jest w twoim typie…\n- Zaprosiliście ją tu? – Pytam zirytowany tym, że Marek tyle przedłuża.\n- Tak. Ale o nic się nie martw. Zaraz pójdziemy.\nMam ochotę mu przywalić.\nNo wiem, wiem. Nudny ten rozdział i very krótki.\nPostaram się, by w następnym więcej się działo\nCzytacie = komentujecie !\nNawet nie zdajecie sobie sprawy, jak te wasze komentarze mobilizują do pisania. Więc proszę, jeśli to czytasz, podziel się ze mną swoją opinią.\nKontynuuj czytanie Dwudziesty-trzeci rozdział. »\n8 comentarzy do Dwudziesty-trzeci rozdział. »


przez Żurek 11 kwi 2006, 12:19\npsychiatra u którego byłem uważa że na początek trzeba leczyć przyczynę\na możliwe że jestem alkoholikiem ...\ntylko nie wiem czy to nie jest troszke na odwrót czy wcześniej zanim zacząłem taki imprezowy styl życia nie miałem już podobnych problemów\nuzależnienie musi mieć przecież podatny grunt\nbibi : chodziło o to zdjęcie właśnie ( pan odwrócony plecami)\nwidziałem je w darmowej legnickiej gazecie i było tam jak byk "bibi"\nprzez bibi 11 kwi 2006, 19:44\nŻurek napisał(a): bibi : chodziło o to zdjęcie właśnie ( pan odwrócony plecami)\nw takim razie to moje:D:D:D\nfajnie wiedzieć że tym razem to moja ksywka :D\nroccola napisał(a): Oj Bibi yto ostro dawałaś\nja byłam od wielu rzeczy uzalezniona\npo dawaniu w kanał miałam parę lat przerwy i potem brałam 3 lata amfę , paliłam papierosy 17 lat i piłam piwo, dośc namiętnie\nnerwica mnie wyleczyła ze wszystkiego za co jestem jej wdzięczna.\nŻurek napisał(a): psychiatra u którego byłem uważa że na początek trzeba leczyć przyczynę\nmnie mimo tylu uzaleznień nikt 3 lata temu nie wysyłał do monaru\ncoś tu jest nie tak. może za ciebie się biora na poważnie a mnie zbyli , a może cię w jajo robią?\nprzez Moniaczek18 03 sie 2006, 00:33\nPowiem szczerze, ja paliłam kilka razy marihuanę i wszystko było w porządku, jednak ostatnim razem muszę przyznać że było to okropne, nie czułam ciała i języka, nie mogłam oddychać, czułam tak straszny lęk że krzyczałam całe szczęście że obok był mój chłopak który starał się opanować sytuację... Od tego czasu nigdy nie wzięłam tego świństwa do ust (płuc? )\nMyślałam na początku że poprostu sobie coś nawkręcałam, ale później okazało się że mam nerwicę, więc nie wiem czy miałam ją cały czas i przez palenie się ujawniła czy może samo palenie wywołało tą chorobę? Zdziwiłam się że mogę sobie "wkręcać" dziwne rzeczy bez żadnych używek na trzeźwo, no ale dowiedziałam się że to właśnie nerwica... Zdarza się że czuję to samo co wtedy, tylko że z nieco mniejszym nasileniem.\nGdzieś na forum czytałam, że ktoś się z tej choroby wyleczył marihuaną, ale jakoś wydaje mi się to mało prawdopodobne skoro ziele potęguje doznania i lęki.\n02 sie 2006, 20:21\nprzez Anula1_1 05 sie 2006, 17:59\nja mialam taka opcje...w zasadzie chyba od tego sie zaczelo tak sobie teraz przypomnialam. Zapaliłam marichuane z fajki wodnej...Nie będąc do tego przyzwyczajona...Kilka razy wczesniej palilam ale normalnie blanta albo z fifki i nie mialam zadnych jazd.ale wtedy z tej wodnej...to był chyba najgorszy dzien w moim zyciu a raczej najgorsze doswiadczenie. Nie ogarniałam w ogole co sie dzieje. w przełyku tak mnie paliło ze starciłam głos, dostałam chrypy.Przeraziłam sie tym okropnie. zaczelam panikować. ludzie do mnie cos gadali a ja nic nie ogarniałam, dopeiro po jakis 30 sekundach sie pytałam"co?" a on isie smieli. Dla nich to bylo normalne...ale ja spanikowałam. Czułąm ze nie mam nad sobą kontroli. dostałam drgawek az moj chlopak nie wiedzial co sie ze mna dzieje. bylo mi zimno i goraco na przemian. Denerwował mnie nawet jego głos, chcialam zeby w ogole sie nie odzywał, nie pytał jak sie czuje. Nieświadomie wkręcałam sie w muzyke, choc tego nie chcialam i starsznie mnie wkurzalo ze nie mam w ogole podzielności uwagi.Glos odzyskałam po niedlugim czasie a "otrzeźwiałam" po 3 godzinach spania. Ale jak sie obudzialm głowa mnie bolała, płuca bolały i jakby serce.Ale cieszyłam sie ze wreszcie normalnie wszystko ogarniam. Ten ból w płucach i głowy utrzymywał sie przez jakis tydzien. Czesto czulam sie w tamtym czasie zle. bylo mi nieodbrze i slabo. Pamietam ze starsznie sie bałam wtedy. Od tamtej pory nie moge wdychac nawet dymu PAPIEROSOWEGO bo mi źle a co dopeiro palić zielsko...Na alkohol tez nie mam w ogole ochoty.Na żadne używki. I przestrzegam wszystkich przed tym gównem. To jest niepozorne ale czasem naprawde potrafi zawładnać mózgiem i nieźle go sfiksować. Pozdrawiam\nprzez F 02 wrz 2006, 23:55\nWitam jestem tu nowy i szukam własnie informacji nt wplywu zielska na lęki. Im wiecej opinii tym lepiej ...\nPalilem ziolo przez ok 4-5 lat i zauwazylem negatywne skutki po takim wlasnie czasie. Byla to pewna schiza, która tłumacze sobie ze powstala w wyniku mojej podatnosci na chorobe i połączenia nadmiernego palenia marihuany i nieodpowiednich warunków palenia. Otóż marihuana jest potężnym psychodelikiem i niewiele ma wspólnego z niegroźną trafką którą palono w latach 60tych. Teraz mozna powiedziec w skrócie że holandia wychodowala mutanta który nazywa sie skun i jest on o wiele mocniejszy niz zwykla siejka. Jest to najchetniej sprzedawana odmiada przez dilerow i najczesciej chodowana przez profesionalnych growerow marihuana. Ale nie o tym...\n... poszedłem do psychologa i dostalem 2 leki Asentrę i Rispolept (w sumie do tej pory nie wiem co mi jest) mój stan zdrowia uległ poprawie i zazurziłem palenie na pewnien czas. Wszystko pieknie do czasu kiedy znow zaczalem ostro palić zioło. Pojawiły sie stany depresyjne. Pozniej zazucilem leki (na moje nieszczeście) po powrocie do psych nie bylo kolorowo, teraz mam zwiekszaną dawke leku a pojawiły sie od jakiegos czasu napady... lęku. Obecnie palę sobie raz na jakis czas, powiedzmy tydzień dwa, lecz największe lęki pojawiają sie po alkoholu. I myśle że alkohol jest tutaj gorszym wrogiem.\nTeraz staram sie nie pić, chociaż mam słabą wolę... lecz zioła nie chcę przestawać palić, po prostu raz na jakiś czas chcę może musze , poprostu bardzo to lubie, nie wiem czy to jest uzależnienie, na pewno jest to mniejsze uzależnienie jak od alko lub nikotyny, ale w umiarkowanych ilosciach dziala na mnie jak zastrzyk energii i optymizmu, w nadmiarze bardzo szkodzi...\nprosze o waszą radę a najlepiej jak jest tu jakis terapeuta... nie zniosę krytyki,, nie róbcie tego w stosunku do siebie. Jezeli chodzi o informacje nt. marihuany to mam duze doswiadczenie, chetnie słuzę radą ...\npozdrawiam, czekam na odzew. Zna ktoś dobry osrodek dla uzaleznionych od narkotykow? chciałbym zaczerpnąć fachowej wiedzy...\nprzez pitek 03 wrz 2006, 13:38\nPrawda jest taka ( i bron boże nie namawiam nikogo narkotyki są ze, bo prowadza do chorób psychicznych), że czysta marihuana THC jest mniej szkodliwa od papierosa, ale czysta THC nie chemiczna ma dużo pozytywnych właściwość, ale takiej trawki niekupicie nigdzie niestety wiekrzość jest zaprawiana min. PCP fenycyklina, która ma właściwości halucynogenne a zarazem jest b.doksyczna,trawkę zaprawia się tez kateminą działa podobnie do fenycykliny. A co do narkotyków syntetycznych moim zdaniem najgorsza jest >amfetamina< jeśli trafi na właściwą osobowość uzależnia bardziej niż heroina i co za tym idzie wyniszcza cały organizm w przeciągu 24 miesięcy codziennego brania człowiek jest tak zdegenerowany, że większości zmian nieda się już cofnąć - organicznych uszkodzeń - Extasy powinno być MDMA - metylendioksymetamfetamina ale przeważnie niejest. Jest to amfetamina wymieszana z rózymi substancjami takimi jak kofeina PCP a nawet Strychnina lub inne pochodne amfetaminy wiec towar czarno rynkowy jest bardzo niepewny w większości przypadków ludzi uzależnionych od narkotyków większość uszkodzeń strat zdrowotnych wyrządzają właśnie te substancje, które są dodawane do narkotyku a nie sam narkotyk a zresztą jest to używka i jak wpadnie w ręce kogś nieodpowiedzialnego zpewnością zrobi sobie krzywdę - nieodwracalną.\nprzez gabi82 03 wrz 2006, 18:47\nprzez Krilan 03 wrz 2006, 21:05\npitek napisał(a): Prawda jest taka\ntak naprawde niewiadomo jaka jest prawda bo cały czas są prowadzone badania nad tymi sóbstancjami, amerykańscy spcjaliści mówią tak a belgijscy mowią jeszcze coś innego. To są tylko newsy którymi jeseśmy "faszerowani" nieznamy dokładnych szczegółów tych badań "co, jak, kiedy, ile,". Faktycznie wiadomo że wiele sóbstancji jest toksycznych i szkodliwych dla zdrowia ale nie należy pakować wszystkiego do jednego wora, znam ludzi którzy palą regularnie trawę od 17 roku życia a teraz mają 2x tyle i czują sie wyśmienicie. To tak jak z lekami, na każdego może inaczej działać, ja naprzykład nielubię marihuany. Druga sprawa to skąd wiecie czym niby jest zakrapiana ta trawa, chyba że sami to robicie naprawde to jest śmieszne jeszcze jak słyszę o tych substancjach tupu eter itp. itd. albo z czego robione są pigóły - śmiech na sali, sami specjaliści, może co niektóży mają jakieś małe tajne laboratoria w zaciszacz swoich pokoików.\nAha żeby nie było - narkotyki są złe\nprzez F 03 wrz 2006, 23:21\nTak, trawa wyzwala pewne ukryte skłonnosci do chorob psychicznych. Nerwica była prawdopodobnie ukryta a ziolo pokazało ci ze masz problem. Mozna tez powiedziec że trawa byla główną przyczyną zachorowania, lecz mozliwe ze choroba sama by wyszla w trudnej sytuacji bez zapalenia najmniejszej dawki narkotyku.\nCo do szkodliwosci ziola to ja jestem zdania ze problem wynika z braku wiedzy i umiejetnosci dawkowania tego narkotyku. Jednym zdarza sie wypalic cala torbe slabego stuffu i nic nie czuja oprocz bolu glowy a inni po zaciagnieciu sie 1 chmura maja ataki paniki i omamy wzrokowe. Wszystko zalezy co palisz i w jakiej dawce. Nie wierze zeby diler namaczal ci ziolo warte 30 zł w PCP heroinie czy innym twardym narkotyku bo to sie NIE OPŁACA. Placilbys wielokrotnie wiecej. Slyszalem rozne teorie : od maczania w domestosie do wsypywania mielonego szkla, ale jak do tej pory nie wierze w zadną. To jest po prostu skun ktory ma w sobie do 20% THC, to juz nie jest trafka. To jest prawdziwy narkotyk. Co innego haszysz, po tym mozna miec dziury w pamieci ale do halunow trzeba juz ostrego palenia. Tak jest..\nMa ktoś jeszcze jakies doswiadczenia kto pali marihuane i ma nerwicę? Jaki jest wpływ palenia (nie czestego) na ataki lęku. Ja zauwazylem ze alkohol to wrog nr.1, czy ziolo bedzie wrogiem nr.2?\nprzez Krilan 04 wrz 2006, 15:14\nF napisał(a): Ja zauwazylem ze alkohol to wrog nr.1, czy ziolo bedzie wrogiem nr.2?\nwidzisz z tym jest różnie bo mnie np. alkochol bardzo uspokaja\nprzez F 04 wrz 2006, 15:51\nmiewasz moze czasem irracjinalne lęki? Zauwazylem ze leki i alkohol to niedobre polączenie. Jakie leki bierzesz?\nprzez Cannabis22 04 wrz 2006, 16:12\nKrilan napisał(a): F\nJa zauwazylem ze alkohol to wrog nr.1, czy ziolo bedzie wrogiem nr.2?\nJa myśle, że wszystko jest dla ludzi ( o ile nie krzywdzi to w żaden sposób drugiej osoby ), że każdy ma swój rozum ( przynajmniej powinien ) i powinien wiedzieć co dla niego dobre a co złe\nprzez pitek 04 wrz 2006, 18:34\nCannabis22 widziałeś jak wygląda prowizoryczne laboratorium do wytwarzania syntetycznych narkotyków - wygląda jak kibel na dworcu brud i syf parę garkow i stara aparatura - żeby jak cos to zwijka i niema śladu amfa jest tak kurewsko zanieczyszczona ze szok tak samo trawa jest hodowana w sztucznych warunkach na chemii, bo normalna potrzebuje czasu i naturalnych źródeł światła a przy produkcji chodzi o ilość a nie o jakość, dlatego tak szybko wyhodowana trawka nie ma takich właściwości, jakie powinna mięć, dlatego dla oszustwa sa dodawane do niej zwiazki chemiczne. Chyba ze sobie sam wyhodujesz w prawie każdej nabytej marihuanie sa związki chemiczne najszesciej PCP i inne trucizny...\n[ Dodano: Pon Wrz 04, 2006 6:45 pm ]\nF - jeśli chodzi o fenycykline czy katemine dodawana to marihuany uwierz mi ze skrócenie procesu wyhodowania im się opłaca tu chodzi o ILOSC a anie jakosc im więcej im się da w krótkim czasie zrobić tym więcej maja kasy i terminy wchodzą w gre.Pozniej to się już kreci towar trafia na ulice do odbiorców później jest dzielona trafia do dilów i chodzą dzieciaki zjarane tym syfem....\nprzez F 04 wrz 2006, 19:18\npitek napisał(a): [ Dodano: Pon Wrz 04, 2006 6:45 pm ]\nNie wiem skąd takie informacje masz, moze sam chodujesz? Nie bede sie klocil, to jest forum o nerwicy a nie o cannabis, wazniejsze dla mnie jest czy ktos pali ziolo przy nerwicy i lekach.\nWiem ze ziolo uprawiane w sztucznych warunkach jest bezlitośnie mocne. Chodzi o nawozy chemiczne i duzą dawkę światla.


44 dni za nami, więc najwyższy czas przedstawić kolejną porcję nowości w testowych odsłonach Windows 10 – kompilacje 18922, 18932, 18936, 18941, 18945 oraz 18950 - blogi użytkowników portalu dobreprogramy\nAntyHaker 31.07.2019 21:30\nPonad miesiąc minął od mojego ostatniego wpisu blogowego na temat Windows 10, toteż doszedłem do wniosku, że najwyższy czas zebrać do kupy wszystkie informacje i co nieco naskrobać. Co prawda nie ma ich dużo, ale nie będę też czekać w nieskończoność, tak więc do roboty – na warsztat bierzemy kompilacje 18922, 18932, 18936, 18941, 18945 oraz 18950.\nW tym aspekcie poczyniono spore zmiany, implementując przejrzysty przegląd naszych preferencji dotyczących języka poszczególnych elementów Windows (mowa, wprowadzanie tekstu, interfejs, itp.). Poszczególne kategorie są oczywiście również odnośnikami, więc w razie chęci naniesienia korekty szybko przeniesiemy się w stosowne miejsce. Usprawniono przy tym cały proces dodawania nowego języka, by użytkownik mógł się lepiej zorientować w tym co zawiera dany pakiet i ewentualnie dostosować go pod siebie – po prostu zerknijcie na poniższe zrzuty.\nUsunięto jednak możliwość instalacji z pliku lokalnego, toteż skazani jesteśmy na łaskę i niełaskę stałego połączenia z siecią. Oczywiście mowa tutaj o klasycznym scenariuszu, przygotowanym dla typowego, domowego użytkownika – „informatyk” wciąż może nieco więcej.\nSystem, wyszukiwarka i centrum akcji\nPrzede wszystkim wypada odnotować, że zrezygnowano z indeksowania „powszechnych folderów deweloperskich”, takich jak .git, .hg, .svn czy .Nuget. Wszystko w imię zwiększenia wydajności podczas kompilowania czy synchronizowania dużych partii kodu w domyślnych lokalizacjach, np. biblioteki użytkownika.\nBanery otrzymały bezpośredni odnośnik do ustawień aplikacji (zaktualizowanych o „wyjaśniające” grafiki), od której pochodzą, natomiast do centrum akcji wrzucono podobny, lecz do tych „ogólnych”. Osoby niezainteresowanie tego typu „bajerami” niewątpliwie docenią globalny przełącznik włączający / wyłączający wszystkie powiadomienia – niezależnie od funkcji Skupienie. Na koniec dodam, że listę oprogramowania wysyłającego powiadomienia wreszcie możemy posortować filtrami „nazwa” lub „najnowsze”.\nDopuszczono połączenie z aplikacjami sieciowymi uruchomionymi w WSL 2 poprzez localhost. Dodano przy tym kilka globalnych opcji konfiguracyjnych i co ciekawe, dano użytkownikom możliwość skorzystania z niestandardowych jąder Linuksa. Osoby chcące poznać nieco więcej faktów odsyłam tutaj.\nInterakcja za pomocą wzroku\nNaprawdę mocno pochylono się nad obsługą systemu za pomocą ruchów gałek ocznych. Dodano mechanizm przeciągnij-i-upuść oraz zaktualizowano zachowanie przybornika w trybie pauzy – od teraz zniknie całkowicie, by umożliwić niczym nieskrępowane przeglądanie wyświetlanej treści, np. wideo. By go przywrócić wystarczy zamknąć na chwilę oczy lub odwrócić wzrok od ekranu. Pojawiła się również obsługa joysticków / urządzeń emulujących joysticki, używanych do wywołania „kliknięcia” – dotychczas odpowiadało za to dłuższe „zawieszenie” wzroku na danym elemencie.\nUaktualniono również ustawienia tego mechanizmu, by zapewniały większe pole do personalizacji / konfiguracji.\nOd teraz automatycznie zacznie odczytywać treść maila / stron zaraz po tym jak się załadują. Poprawiono również jego wydajność podczas przeglądania e-maili, szczególnie w przypadku otrzymania wiadomości reklamowej czy newslettera. Jak podkreśla Microsoft, są one bardzo często sformatowane w formie tabeli, a fakt ten raczej średnio interesuje osoby korzystające z ekranowego czytnika. W związku z tym narrator jest w stanie (choć też nie w 100% przypadków) rozpoznać taki scenariusz i poprzez pomijanie informacji dotyczących tabeli upraszcza nawigację po tekście.\nPływające okienko lupy zyskało obsługę systemowych „kolorów”, tj. jasnego i ciemnego – różnica subtelna, ale dobre i to.\nNie wiem co się stało i dlaczego, lecz z jakiegoś powodu przywróciło mi stary wygląd obszaru roboczego Windows Ink. No ale gdyby tak się nie stało, powinienem ujrzeć uaktualnione ikony, kształtem przypominające elipsę.\nMicrosoft ogłosił wdrażanie nowego silnika synchronizacji ustawień, w związku z czym wyłączono ten stary. Część dotychczas synchronizowanych elementów jeszcze nie została zmigrowana, co warto mieć na uwadze – więcej szczegółów znajdziecie tutaj.\nWreszcie zaimplementowano długo zapowiadaną opcję znoszącą użycie haseł > „passwordless sign-in for Microsoft accounts”. Po jej aktywowaniu wyłącznymi opcjami logowania będą PIN lub zabezpieczenia biometryczne, o ile takowe posiadamy. Jakby ktoś był ciekawy „dlaczego PIN dla Windows Hello jest bezpieczniejszy od hasła” to podrzucam link.\nZ poziomu pływającego okienka kalendarza od teraz stworzymy wydarzenia, więc jeśli ktoś często z tego korzysta, to jest to spore ułatwienie względem przymusu każdorazowego uruchomienia aplikacji kalendarza. Co ciekawe, choć oficjalnie zaprezentowano to dopiero teraz, na swoim komputerze tą nowość zauważyłem już jakiś czas temu.\nW końcu zniesiono wymóg używania uprawnień administratora podczas korzystania z Windows Sandbox – naprawdę nie wiem, dlaczego do tej pory było inaczej.\nTo co prawda nie jest żadna nowość, lecz warto odnotować, że uaktualniona wyszukiwarka eksploratora plików, integrująca się z systemową, trafiła już do wszystkich Insiderów.\nPojawiło się też kilka usprawnień i nowości dla koreańskiego, chińskiego oraz japońskiego IME, ale raczej mało kogo to interesuje. Jeśli jednak znalazłby się ktoś zaciekawiony tematem, to niestety, ale trzeba samodzielnie przejrzeć wyżej podlinkowane wpisy blogowe Microsoftu.\nCortana Polaków raczej nie interesuje, dlatego też nie będę się nad nią jakoś szczególnie rozwodzić – udostępniono mocno uaktualnioną, testową odsłonę, która opiera się na czacie. Interakcja z asystentem ma przez to przebiegać naturalniej, w czym dodatkowo pomoże uaktualniony model języka oraz mowy – przyczyniający się do zauważalnego wzrostu wydajności działania Cortany. Nie zapomniano przy tym, zgodnie z aktualnie panującym trendem, o obsłudze ciemnego motywu kolorystycznego.\nCiekawostki – pobieranie / instalacja z sieci\nNiedawno pojawiły się w sieci informacje, jakoby Microsoft opracowywał nowy sposób pobierania systemu w celu przywrócenia ustawień fabrycznych. Przy okazji udostępnienia najnowszej kompilacji potwierdzono to oficjalnie, lecz poskąpiono jakichkolwiek konkretów. W związku z tym ciężko stwierdzić jak miałoby to działać i wyglądać, a jedyna wzmianka w systemie (notabene nic nie robiąca) nazywa się „Cloud Download”.\nKolejny miesiąc za nami, więc wypadało zebrać i opisać udostępnione nowości – Windows 10 w kompilacji 18898, 18908, 18912 oraz 18917 Kolejny miesiąc minął, więc najwyższy czas podsumować nowości w programie Windows Insider – kompilacje 18956, 18963, 18965 oraz 18970


THORN+FIT Wałek do Masażu Pro Roller - 1 szt. - 69,00 PLN - sklep odżywki i suplementy\nStrona główna \_ Akcesoria \_ THORN+FIT Wałek do Masażu Pro Roller - 1 szt.\nTHORN+FIT Wałek do Masażu Pro Roller - 1 szt.\nOpinie (0) o THORN+FIT Wałek do Masażu Pro Roller - 1 szt.\nOpis THORN+FIT Wałek do Masażu Pro Roller - 1 szt.\nWYKONANY Z WYSOKIEJ JAKOŚCI TWORZYWA ABS POKRYTEGO GUMOWĄ PIANKĄ\nZAPROJEKTOWANY Z MYŚLĄ O WALCE Z NAPIĘCIEM I ROZBIJANIEM SPLOTÓW MIĘŚNIOWYCH\nBARDZO DOBRY WYBÓR DLA OSÓB WYKONUJĄCYCH TRENINGI MOBILITY\nProfesjonalny wałek do masażu, który został zaprojektowany w taki sposób by skutecznie rozbijać sploty mięśniowej i ograniczać napięcie mięśni. Sprawdzi się idealnie do treningu mobility. Wykonany został z tworzywa ABS oraz lekkiej i wytrzymałej gumowej pianki. Postaw na jakość!\nTHORN+FIT Wałek do Masażu Pro Roller – jest to specjalistyczny roller, dzięki któremu wykonanie rozluźniającego masażu będzie nie tylko prostsze, ale także skuteczniejsze. Warto zwrócić uwagę na ukształtowanie powierzchni opisywanego wałka – to dzięki niej tak łatwo rozbić splot mięśniowe oraz ograniczyć ich napięcie. Powinny zainteresować się nim także osoby dopiero rozpoczynające treningi „mobility” (ze względu na poziom intensywności). Wykonany został z trwałych i wytrzymałych materiałów takich jak: tworzywo ABS oraz gumowa pianka (bardzo lekka). Jest łatwy w czyszczeniu i zmieści się w praktycznie każdej torbie treningowej.\nTHORN+FIT WAŁEK DO MASAŻU PRO ROLLER – SIĘGNIJ PO SPRAWDZONE ROZWIĄZANIA!


Gabinety VITARS – chirurg, proktolog, dermatolog, medycyna estetyczna » Mezoterapia mikroigłowa DermaFrac\nDermaFrac to innowacyjny zabieg mezoterapii mikroigłowej twarzy, szyi i dekoltu, dłoni oparty na pierwszym na świecie systemie wykorzystującym technikę mikronakłuć skóry z jednoczesną infuzją aktywnego serum. Mezoterapia to działający miejscowo, biorewitalizujący niechirurgiczny zabieg medyczny polegający na dostarczeniu substancji leczniczych bezpośrednio do skóry właściwej. Dla maksymalnej precyzji aplikacji, nakłuwana skóra jest zasysana wytwarzanym przez aparat podciśnieniem. Zasysanie skóry jest doskonałym drenażem, który pobudza krążenie i zapewnia lepsze odżywienie tkanek. Zabieg jest bezkrwawy i praktycznie bezbolesny więc nie wymaga znieczulenia, trwa około godziny i nie wyłącza pacjenta z życia codziennego, jest przy tym wyjątkowo skuteczny. Maksymalny czas gojenia mikroranek nie przekracza jednej doby, a korzystne efekty odczuwalne są już po pierwszym zabiegu. Na cały cykl odnowy składa się 3-6 zabiegów wykonywanych w dwutygodniowych odstępach czasu. Metoda pozostaje na szczycie popularności od 1998, co samo w sobie jest doskonałą rekomendacją w czasach dynamicznego rozwoju technologii anti-aging.\nMikronakłuwanie DermaFrac jest bezpieczną, małoinwazyjną metodą odmładzania i rewitalizacji skóry. Zazwyczaj, właściwy zabieg poprzedzony jest bezpyłową mikrodermabrazją korundową, wykonywaną przy użyciu jednorazowej końcówki. Pozwala to usunąć rogową warstwę naskórka wraz z zanieczyszczeniami, bakteriami i nadmiarem łoju. Następnie, płynne składniki aktywne zawarte w specjalnie dobranym serum są dostarczane bezpośrednio w głąb naskórka i skóry właściwej poprzez tysiące mikrokanalików powstałych w wyniku drobnych nakłuć. Służy do tego ręczna głowica z rolką ze 160-cioma igiełkami, wykonanymi z nierdzewnej stali, o długości 0,25 lub 0,5 mm. Jest to długość konieczna do przebicia się przez barierę naskórkową, jednocześnie bez uszkodzenia głębszych warstw skóry właściwej. Dzięki terapii mikroigłowej możemy zwiększyć przenikanie aktywnych substancji w głąb skóry nawet 100 tys. razy w porównaniu z bezpośrednią ich aplikacją na skórę.\nWynikają z tego typowe wskazania do zabiegu. DermaFrac jest szczególnie polecany w celu: niwelowania zmarszczek mimicznych, przywracania jędrności skóry, leczenia blizn, rozstępów, cellulitu, nawilżania i rewitalizacji skóry, usuwania przebarwień, łagodzenia zmian trądzikowych. Ponadto, co istotne i wyróżnia metodę, skóra opalona i naczynkowa nie stanowią przeciwwskazania do zabiegu. We wprowadzonej przez nas modyfikacji procedury postępowania, efekt podrażnienia skóry po nakłuciach jest łagodzony nowoczesnym laserem biostymulacyjnym, który w odróżnieniu od popularnych lamp LED, charakteryzuje się znacznie większą skutecznością i dodatkowo wzmaga produkcję nowego kolagenu.\nDermaFrac to propozycja zarówno dla osób, które nie chcą lub nie mogą czekać na efekty klasycznych pielęgnacyjnych zabiegów kosmetycznych, jak i dla tych, które nie chcą poddać się bardziej inwazyjnym i kosztownym zabiegom laserowym lub tradycyjnym iniekcjom. W łagodnieszych dysfunkcjach skóry, w odróżnieniu od bolesnych zabiegów wykonywanych laserem frakcyjnym lub falami radiowymi, mikronakłuwanie przy porównywalnych efektach niesie zdecydowanie mniejsze ryzyko działań niepożądanych, brak jest silnych podrażnień pozabiegowych, nie występuje też zjawisko hiper- lub hipopigmentacji skóry. Zabieg może być wykonany na każdym typie cery i nie wywołuje nadwrażliwości skóry na światło, można więc wykonywać go przez cały rok. Rolki do mikronakłuć, strzykawki z płynami infuzyjnymi oraz końcówki do mikrodermabrazji są jednorazowego użytku, co zabezpiecza pacjentów przed niebezpieczeństwem krzyżowego przenoszenia skórnych zakażeń grzybiczych, wirusowych i bakteryjnych.