Północ. Jak odnalazłem siebie na szlaku Appalachów - ebook - Scott Jurek - bookto.pl\ncena od: 33.50 zł\n42.90 zł (z kodem: 42.90 zł)\nTytuł oryginalny: North. Finding my way while running The Appalachian Trail\nCopyright © 2018 by Scott Jurek\n© for the Polish edition: Galaktyka Sp. z o.o., Łódź 2018\nWydanie drukiem: 978-83-7579-676-6\nFotografie: Luis Escobar © 2018\nMapy: Jeremy Collins\nChoć autor i wydawca dołożyli wszelkich starań, aby zawarte w tej książce informacje były rzetelne i kompletne, nie ponoszą oni żadnej odpowiedzialności za mogące pojawić się błędy, nieścisłości, przeoczenia lub niezgodności i nie udzielają żadnej rękojmi ani gwarancji. Wydawca nie jest odpowiedzialny za jakąkolwiek szkodę będącą następstwem korzystania z informacji zawartych w niniejszej książce. Autorzy i wydawca nie mieli też zamiaru nikogo obrazić ani przedstawić w złym świetle miejsc i organizacji.\nRozdział 1. Dawaj i bierz\nRozdział 2. Żyj tym, co kochasz\nRozdział 3. Majstersztyk wabi sabi\nRozdział 4. Oto kim jestem, oto co robię\nRozdział 5. Zawsze stawiaj na mistrza\nRozdział 6. Nigdy nie jest tak, żeby nie mogło być gorzej\nRozdział 7. Południowa gościnność\nRozdział 8. Skubanie\nRozdział 9. Rocksylwania\nRozdział 10. Na szlaku do doskonałości\nRozdział 11. Będzie paskudnie\nRozdział 12. Vermud\nRozdział 13. Komandos\nRozdział 14. Taniec z dżinem\nRozdział 15. Stumilowy Koszmar\nRozdział 16. Rzutem na taśmę\nRozdział 17. Największa Góra\nNie tylko obcy ludzie odnajdowali mnie na szlaku. Robili to również starzy przyjaciele.\nBył ucieleśnieniem zrzędliwego proroka, samozwańczego szkoleniowca, który próbuje stymulować twój rozwój, ucinając ci nogi na wysokości kolan. Włączyłem go do grona tych moich znajomych, których towarzystwo bywa uciążliwe, ale za którymi zaczynam tęsknić, jak tylko się z nimi rozstaję. Był moim Yodą z Południa.\nNazywał się David Horton; niektórzy wołali na niego Horty, za czym nieszczególnie przepadał. Przydomkiem obdarzył go jeden z jego licznych uczniów, apostołów biegowego cierpienia. Horty brzmiało zapewne o niebo lepiej wypowiadane południowokarolińskim nosowym akcentem, ale nie wyobrażaliśmy sobie z JLu, że moglibyśmy nazywać go inaczej. Na pewno nie imieniem, które dali mu rodzice, bo przecież był kimś więcej niż po prostu Davidem: był Hortym. Sam wolał, a nawet wymagał, aby ludzie zwracali się do niego z szacunkiem per Doktorze Horton albo nawet Królu D-Ho.\nPoznaliśmy się w 1998 roku w Lynchburgu w Wirginii podczas spotkania organizacyjnego przed pięćdziesięciomilowym wyścigiem Mountain Masochist. Miesiąc wcześniej przybiegłem jako drugi w Angeles Crest, swoim pierwszym stumilowcu, a jeszcze wcześniej wygrałem trzy pięćdziesięciomilowce i w trzech innych zająłem miejsce na podium. Miałem dwadzieścia cztery lata i włosy do ramion. Dopiero zaczynałem nadbudowywać swoją ultramaratońską karierę nowymi rodzajami rywalizacji – po to przyjechałem do Lynchburga w Paśmie Błękitnym. Uznałem, że pora zmierzyć się z biegową konkurencją na wschód od Missisipi. Wyróżniałem się z towarzystwa. Kierownik zawodów, który prowadził spotkanie tamtego piątkowego wieczoru, obrzucił mnie wzrokiem, łypnął na miseczkę ze stali nierdzewnej, z której jadłem kolację: komosę ryżową z czarną fasolą, i uśmiechnął się z wyższością. Był chudy i muskularny. Jeszcze nie tak posunięty w latach, by zacząć siwieć, ale niewiele mu brakowało. Rzut oka na jego białą koszulkę polo i starannego jeża na głowie wystarczył, bym się zorientował, że moje długie kędziory i luzacka postawa Zachodniego Wybrzeża, którą emanowałem, nie pasują do tych okolic.\n– Ej, Juuurek – odezwał się, mocno przeciągając samogłoski; z czasem nieźle się osłuchałem z tym akcentem. – Wyglądasz, dziewczyno, pieeerwsza klasa! Co tam chowasz w tej miseczce? Psiego bełta?\nTak brzmiały pierwsze słowa wypowiedziane do mnie przez Horty’ego. (Znacznie później przedstawił się Jenny w równie dziwaczny sposób). A potem dorzucił w swoim stylu:\n– Myślisz, że będziesz pan gnał jak ta strzaaała w Appalachach, panie Jurek? Tu, na wschodzie, mamy góry dla prawdziwych twardzieli!\nSądziłem, że nie jestem typem człowieka, który ocenia innych na podstawie opinii, jakimi się cieszą, ale w przypadku Horty’ego reputacja zdecydowanie go wyprzedzała. Może to była próbka ciętego południowego humoru albo sposób na zabawienie się moim kosztem. W każdym razie wiedziałem, że pod tą pozornie grzeczną powierzchownością kryje się niezły szelma. Mimo że dzieliło nas niemal wszystko, zostaliśmy kumplami od biegania i chętnie spotykaliśmy się na trasach górskich wyścigów.\nMiał doktorat z pedagogiki i wykładał fizjologię treningu na Liberty University w Lynchburgu, uczelni założonej przez telewizyjnego kaznodzieję Jerry’ego Falwella. Oprócz teorii treningu uczył też biegania – przez semestr jego studenci do krwi taplali się w błocie na szlakach, które Horty wyznaczył w sąsiedztwie Liberty. W swoim stylu każdemu studentowi, który ukończył ultramaraton, podwyższał ocenę końcową z zajęć.\nNa tworzonych przez siebie trasach, zwłaszcza na długich podbiegach, umieszczał tabliczki z hasłami typu: „Tłuszcz wrogiem szybkości”. Od ponad piętnastu lat organizował i prowadził rocznie pięć imprez ultra. Nie znam nikogo, kto tak jak on ukochałby biegi terenowe i skupioną wokół nich społeczność. Większość ultramaratończyków bała się Króla D-Ho. Albo szanowała go. Albo unikała. Albo wszystko naraz.\nUwielbiał deptać mi po piętach. Był jednym z niewielu, którzy mogli mnie przegonić, jeśli chodzi o doświadczenie. Wygrał dwadzieścia pięć ultramaratonów, w tym kilka imprez wytrzymałościowych na najbardziej osławionych i szalonych trasach na świecie. Zajmował trzecie miejsce w zestawieniu najszybszych biegaczy transkontynentalnych: przebiegł Amerykę wszerz w sześćdziesiąt pięć dni, pokonując średnio siedemdziesiąt dwa i pół kilometra dziennie, przy czym jego tempo wynosiło przeciętnie pięć minut i czterdzieści pięć sekund na kilometr – niezły wynik, jeśli uwzględnić liczne utrudnienia w postaci Sierra Nevada, Wielkich Równin, Gór Skalistych, Appalachów i całej reszty atrakcji na liczącej cztery tysiące dziewięćset trzydzieści pięć kilometrów trasie. W 1991 roku ustanowił rekord prędkości AT. W 2005 roku, na późnym etapie swojej kariery, osiągnął FKT na mierzącym cztery tysiące dwieście siedemdziesiąt kilometrów PCT, rysując na mapie Stanów Zjednoczonych, jak to ujął „wielkie H jak Horton”: zaliczył dwa szlaki prowadzące z północy na południe (albo odwrotnie) i bieg transkontynentalny z zachodu na wschód przez środek kraju.\nHorty nie był najwybitniejszym sportowcem, ale chełpił się mianem jednego z najwytrzymalszych. Dwa razy zwyciężył w Hardrock, będącym zarówno jeśli chodzi o reputację, jak i rzeczywistość, najbardziej wyczerpującym wyścigiem stumilowym w Ameryce Północnej. Trasa biegu, który ma start i metę w Silverton w Kolorado, w sercu gór San Juan, prowadzi przez szczyt wznoszący się na wysokość czterech tysięcy dwustu osiemdziesięciu jeden metrów, sześć zaśnieżonych przełęczy powyżej trzech tysięcy dziewięciuset metrów każda, wartkie, lodowate rzeki i stoki piargowe tak strome, że nawet biegacze, którzy wspinają się na czworakach, tracą przyczepność i zsuwają się po kamieniach. Suma przewyższeń na trasie to ponad dziesięć tysięcy metrów; w ulotce na temat wyścigu można przeczytać, że to jakby wbiec na Mount Everest i z powrotem.\nJednakże nie same zwycięstwa w Hardrock przydały Horty’emu odporności, lecz to, w jaki sposób je wywalczył.\nKiedy podczas zawodów w 1998 roku Horty wbiegał na zbocze przełęczy Grant Swamp, potrącony przez znajdującego się wyżej zawodnika kamień wielkości melona uderzył go w prawą dłoń. „Nieco później – napisał pięćdziesięciojednoletni wtedy Horty we wspomnieniach z biegu – zauważyłem, że rękawiczka jest cała we krwi”. Po zawodach okazało się, że doznał złamania wieloodłamowego. W 2001 roku Horty i Blake Wood dołączyli do nielicznego, bo jednoosobowego (mowa o Marku Williamsie, zwycięzcy z 1995 roku) grona osób, które ukończyły Barkley Marathons, bieg zaprojektowany tak, by dotarcie na metę graniczyło z cudem; hasło zawodów brzmiało: „Wyścig, który pożera swoje młode”.\nNie jestem pewien, jak to nazwać: zaciętością, głupotą czy może hartem dzikusa, ale w 2011 roku Horty jakimś sposobem zdołał przekonać swojego kardiologa, żeby ten przesunął operację na otwartym sercu Horty’ego o trzy dni po to, aby Horty mógł spełnić obowiązek kierownika stukilometrowego wyścigu Hellgate. Niczym kot o dziewięciu życiach, przetrwał biegowy weekend, by w poniedziałek położyć się do szpitala na operację wszczepienia siedmiu bypassów. Oczywiście konieczność wykonania zabiegu zrzucił na karb genów, a nie podłego jedzenia ze stacji benzynowych, jakim się żywił.\nOstatni raz widziałem się z nim podczas Hardrocka w 2014 roku. Krótko przed zawodami przeszedł wymianę stawu kolanowego w lewej nodze; kursował między punktami odżywiania na rowerze górskim. Od tamtej pory niewiele złagodniał.\n– Ładniutko tu na górze, co nie? – dobiegł głos z ciemności.\nOdnalazł mnie późnym wieczorem piątego dnia niczym szlakowy posokowiec, którym w istocie był, i zaskoczył na trawiastym szczycie Max Patch* na wysokości tysiąca czterystu dziesięciu metrów. Spoglądaliśmy na wielopoziomowe północnokarolińskie doliny, skąpane w łagodnym świetle księżyca. Niezwykłe, wzniosłe chwile – dla każdego, nawet dla mnie, przez cały dzień przedzierającego się przez zlany deszczem Zielony Tunel i mającego za sobą mordercze siedemdziesiąt dwa kilometry na postrzępionych jak zęby tępej piły graniach Smokies. Przed nami rozciągał się wysoki, samotny raj o kantach i nierównościach wygładzonych przez rozproszony księżycowy blask, przełamany jedynie tu i tam niebieskawo-zieloną bioluminescencją grzybów, która sprawiła, że butwiejące drewno zaczęło świecić.\nHorty kochał AT i uwielbiał przebywać w górach, ale nie dla niego upajanie się pejzażami i pławienie w nastroju. Nie przepadał za dłużyznami. Bo przecież musiał załatwić to i tamto, spotkać się z tym i tamtym. To jego wieczne, nomen omen, zabieganie, to nieustające parcie do przodu, nie dotyczyło wyłącznie szlaku, ale każdego aspektu życia.\nSzybko zrozumiałem, że nasze podejście do Szlaku Appalachów różni się diametralnie. Obu nam zależało, żebym ustanowił FKT, ale odmiennie postrzegaliśmy sposób, w jaki miało się to odbyć. Horty pojawił się akurat wtedy, kiedy zdobyłem szczyt w Appalachii, który po zachodzie słońca prezentował się szczególnie pięknie. Miękkie, pulsujące barwy, cisza, chłodne wieczorne powietrze, gwałtowny skok dopaminy – wszystko to sprawiło, że zapragnąłem godzinami chłonąć ból nocy, kąpać się w morzu endorfin, na które zasłużyłem wysiłkiem. Horty niczego nie chłonął. Horty się nie rozkoszował. Nie sądzę, aby kiedykolwiek to robił. Miał za to w zanadrzu garść porad. Powiedział, że powinienem zakończyć dzień na Lemon Gap*. Powiedział, że jeśli na serio myślę o FKT, muszę biegać wydajniej. Powiedział, że powinienem wcześniej kłaść się spać, żeby nie musieć biegać po ciemku. A potem ruszył na południe, tam skąd przybył, na początek szlaku, gdzie zostawił swoją hondę element. Kiedy odwróciłem się od rozświetlonej grzybami doliny i skierowałem na północ, krzyknął za mną:\n– Tylko uważaj, chłopcze, na oznaczenia trasy! Tam na dole szlak nieeeźle daje w kość!\nMiał rację: szlak dał mi w kość. Mokra, kamienista ścieżka okazała się sporym obciążeniem dla moich stawów. W trakcie zbiegania czułem nasilające się ukłucia bólu w prawym kolanie. Nieustanny nacisk na kostki i golenie wytrącał mnie z równowagi i osłabiał krok, zamieniał nogi w niepewną podstawę. Nie wiem, co było przyczyną, ale ból kolana pojawił się już wcześniej tego dnia, na czterdziestoośmiokilometrowym odcinku w dół, prowadzącym poza granicę parku narodowego, i na szesnastokilometrowym fragmencie szlaku, po tym jak dołączyła do mnie JLu. Zorientowałem się, że coś jest na rzeczy, kiedy zacząłem zostawać w tyle podczas zbiegania: to się nigdy nie zdarza, nawet gdy mam w nogach prawie pięćdziesiąt kilometrów. Skwitowaliśmy problem śmiechem, biegnąc radośnie pośród popołudniowej burzy, a potem pochłonąłem rozmiękłe wegańskie chipsy serowe. Nieco później JLu spróbowała podnieść mnie na duchu i jednocześnie zakpić sobie ze mnie: widząc, że ciągnę ostatkiem sił, puściła na telefonie motyw przewodni z Rocky’ego. Dzięki krótkim przerwom na śmiech podczas tych na pozór niekończących się wspólnych błotnych kilometrów Jenny i ja wiedzieliśmy, że znajdujemy się we właściwym miejscu. A przeszywający ból kolana? Na pewno nie zepsuje nam przyjemności. Tak jak każdy zaprawiony w boju biegacz starałem się o nim nie myśleć, kiedy zbliżałem się do mety odcinka na Lemon Gap; liczyłem, że przez noc po prostu przejdzie.\nRano kolano było opuchnięte, wrażliwe i obolałe. Jako fizjoterapeuta podejrzewałem, że podrażniłem chrząstkę znajdującą się pod rzepką. Ta dolegliwość dotyka biegaczy tak często, że zyskała dość oczywistą nazwę: kolano biegacza.\nPrzypadłość była bolesna i denerwująca, ale nie przekreślała szans na ukończenie trasy; na pewno nie zamierzałem pozwolić, by mnie powstrzymała. Znałem ultramaratończyków, którzy docierali na metę z ledwo wydolnymi nerkami albo którzy tracili kontrolę nad jelitami. W 1998 roku Joel Zucker, weteran górskich biegów, pokonał ostatnie trzydzieści parę kilometrów Hardrock z paraliżującym bólem głowy. Po wyścigu, jadąc samochodem na lotnisko, żeby zdążyć na samolot do domu w północnej części stanu Nowy Jork, zmarł wskutek pęknięcia tętniaka mózgu. Kolano biegacza nie było zatem najgorszą rzeczą, jaka mogła mi się przytrafić. My, biegacze, nie kapitulujemy przed tym.\nPrzez początkowe trzynaście kilometrów pierwszego czerwca, szóstego dnia wyprawy, musiałem wbiec dwieście metrów, potem zbiec trzysta sześćdziesiąt, następnie znów wbiec i ponownie zbiec. Pocieszało mnie to, że deszcz wreszcie przestał padać, a po kilku kilometrach kolano rozluźniło się i jakby przypomniało sobie, do czego służy; wymagałem od niego, żeby pozwalało mi wędrować i biegać osiemdziesiąt kilometrów dziennie. Interesujące w kolanie biegacza (zespole bólu rzepkowo-udowego, jak brzmi oficjalna nazwa schorzenia) jest to, że częstokroć ból łagodnieje, kiedy się ruszasz, oczywiście o ile ograniczysz nacisk chrząstki na spód rzepki. Chrząstka stawowa, która została podrażniona albo jest w stanie zapalnym, nie lubi, kiedy się ją trąca albo pociera; jest jak świeży bąbel. Raczej nie dojdzie do siebie, jeśli będziesz gnał zbyt szybko, sporo zbiegał albo zaliczał przesadnie dużo kilometrów. Jeśli chodzi o kilometry, nie miałem wyboru, ale postanowiłem spróbować przenieść choć część obciążenia z prawej nogi na lewą. Ryzyko chyba się opłaciło i poranna ulga od bólu podziałała zachęcająco.\nKiedy dotarłem do północnokarolińskiego odcinka autostrady 212, byłem nieźle obolały i do tyłu z czasem. Obłożyłem prawe kolano workiem z lodem i nie tyle biegłem, co szedłem, kuśtykając. A przecież pokonałem dopiero niecałe pięćset kilometrów trasy AT.\nMimo to chłonąłem ducha szlaku. Kilka kilometrów wcześniej minąłem mogiłę, w której spoczywają ofiary masakry, jakiej w styczniu 1863 roku dopuścili się konfederaci, brutalnie mordując rodzinę Sheltonów oraz trzynaścioro innych rzekomych sympatyków Unii, w tym kobiety i dzieci. (Do zdarzenia nawiązuje jedna ze scen w filmie Wzgórze nadziei).\nDalej: bezkresny grzbiet, a za nim ponad sześćset metrów w dół ku Devil Fork Gap (przełęcz Diabelskie Widły) i spotkanie z JLu. Pokonałem osiemdziesiąt kilometrów. Słońce zachodziło i klimat stuletnich grobowców, mgły, deszczu i ciemności robił upiorne wrażenie – jak z horroru. Jakby tego było mało, kiedy dotarłem do JLu i vana, Horty poinformował nas, że okolica słynie z mieszkańców wrogo nastawionych do szlaku i wędrowców. Korzenie ich urazy tkwią w czasach, gdy rząd Stanów Zjednoczonych dokonywał rekwizycji ziemi w celu ustanowienia służebności drogi na nowo utworzonym szlaku turystycznym. Kiedy w 1991 roku Horty bił rekord AT, na tym odcinku roiło się od pułapek; na przykład rozwieszano żyłki zakończone haczykami z zadziorami, które zaczepiały się o skórę i rozrywały ją. Obok skrzyżowania, przy którym JLu postawiła nasz Czarny Zamek, znajdowała się tabliczka z napisanym odręcznie oskarżeniem pod adresem wszystkich „tfu!rystów”, ponoć odpowiedzialnych za śmierć psa, który pobiegł za nimi i został potrącony przez samochód. Określenie „tfu!rysta” zaczęło krążyć wśród wędrowców jako mem; zaczęli mówić tak jeden na drugiego, jakby byli bandą wyjętych spod prawa wyrzutków toczących spór z miejscowymi Południowcami.\nDokuśtykałem do Czarnego Zamku, uchylając się przed wyimaginowanymi haczykami. Stawało się dla mnie jasne, że przegrałem konfrontację z prawym kolanem. W dodatku pojawił się kolejny problem: kłujący ból w lewym udzie. Tak bardzo starałem się oszczędzać prawą nogę, że nadwerężyłem i najprawdopodobniej uszkodziłem mięśnie lewej. Szybka diagnoza: naderwany mięsień czworogłowy uda.\nNa szczęście – i niestety – wiedziałem, co mi pomoże: RICE, czyli R jak rest (odpoczynek), I jak ice (lód), C jak compression (ucisk), E jak elevation (uniesienie) – akronim, który równie dobrze mógł wyglądać tak: PRZERĄBANE. Łagodne nadwyrężenie przechodzi z reguły po jakichś dziesięciu dniach, średnie potrzebuje do czterech tygodni, natomiast mocno naciągnięty mięsień może uziemić biegacza nawet na dwa miesiące.\nCzas nie pracował na moją korzyść. Leżałem na łóżku w vanie, zimna woda ściekała mi po nogach, w jednym ręku trzymałem rondel z pływającym w oliwie z oliwek pełnoziarnistym makaronem, a w drugim przewodnik po AT. Dwadzieścia cztery godziny po pojawieniu się bólu w prawym kolanie uszkodziłem sobie również lewą nogę, próbując zrównoważyć nacisk na kończyny. Okazało się, że oprócz wygranej z czasem, przydałaby się też nagroda specjalna w postaci pary nowych nóg.\nZasypiając, pomyślałem o pokrzepiających słowach Horty’ego: „To coś w sam raz dla ciebie, stary!”, które wypowiedział w Waszyngtonie na PCT dwanaście lat wcześniej. A potem przypomniała mi się wędrówka z Hortym ostatniej nocy. Żałuję, że nie zostałem tam, na górze, w świetle księżyca.\nPoprzednie dwa dni upłynęły pod znakiem kolejnych kilometrów, kolejnych opadów deszczu, kolejnego bólu i kolejnych wątpliwości. Podróż poślubna zdecydowanie dobiegła końca. Pod koniec szóstego dnia natrafiłem na ustawioną w poprzek Zielonego Tunelu barierę z pozoru nie do pokonania...\n...która z każdym dniem zdawała się coraz wyższa.\nWyruszyłem wczesnym rankiem, samotnie, kuśtykając i krzywiąc się z bólu, ale jakoś parłem do przodu, dopóki...\nZamrugałem i odchyliłem głowę nieco do góry.\nNajpierw usłyszałem, a potem zobaczyłem.\nWysoko ponad sufitem z dębowych gałęzi, ponad szmaragdowym tunelem, który stał się całym moim światem, niebo pękło z donośnym trzaskiem. Wędrowałem AT dopiero od tygodnia, ale już wiedziałem, jak trudno pozostać suchym pod powałą szlaku.\nW miarę jak deszcz nabierał intensywności, strop z listowia okazywał się coraz bardziej dziurawy. Wystarczyło kilka chwil, by ścieżka zamieniła się w płynącą niespiesznie rzekę błota i bym przemókł do suchej nitki. W szumie deszczu ginęły wszelkie inne dźwięki: oddech, bicie serca, plusk wody w kałużach, w których lądowały moje stopy. Ucichły nawet śpiewające ptaki. Znowu byłem sam. Znowu mokry od stóp do głów.\nBywały chwile, w których bezkresny szlak na północ wydawał się przytulny jak ciepły szałas, ale zdarzało się też, że był niczym ciemna jaskinia-samotnia. Od czasu do czasu miałem wrażenie, że powoli spadam ku czemuś odległemu. Nie wiedziałem, co takiego pchało mnie do przodu.\nTo była jedna z takich chwil. Minęły zaledwie trzy dni, od kiedy stanąwszy na wysokiej polanie, poczułem falę zwątpienia co do wyprawy, na którą wreszcie zdecydowałem się wyruszyć, i zacząłem się użalać nad sobą. Jak się miałem wielokrotnie przekonać na AT, trzy dni w zupełności wystarczą, by ze szczytu znaleźć się w dolinie.\nBrnąłem przez błoto, kamienie i korzenie, biegłem wijącym się jak wstęga szlakiem, który wznosił się i opadał do rytmu jakiejś niepoznawalnej przedwiecznej geologii tego regionu. Zmierzałem na północ.\nNie to, żeby brakowało urozmaiceń. Bieg Szlakiem Appalachów w Karolinie Północnej nie przypomina bynajmniej jednostajnej, nieciekawej wędrówki traktem bólu i cierpienia. Jest w nim poezja i są też, rzecz jasna, atrakcje. Na przykład każda z moich nóg doświadczała obrażeń zupełnie innego rodzaju.\nKuśtyk. Utyk. Kuśtyk. Utyk.\nSzarpnięcie. Ból. Szarpnięcie. Piekący ból.\nMinęło dopiero siedem dni wyprawy, a ja zdążyłem się dorobić naderwanego mięśnia czworogłowego lewego uda i wściekle bolesnego zapalenia rzepki w prawym kolanie. Kiedy lądowałem na prawej nodze, przechodził mnie prąd i czułem się, jakby dentysta borował mi w kolanie; kiedy lądowałem na lewej, udo przeszywał palący ból i wyobrażałem sobie wtedy, jak ktoś próbuje przekroić mi mięśnie nożem do masła.\nPrzez całe życie wystawiałem swój organizm na ciężkie próby. Doznawałem urazów, które śmiało mógłbym porównać ze średniowiecznymi torturami. Cierpiałem. Dwukrotnie przebiegłem dwieście siedemnaście kilometrów przez Dolinę Śmierci w temperaturze sięgającej pięćdziesięciu dwóch stopni Celsjusza. W zestawieniu z pustynią Mojave, Szlak Appalachów to była sielanka.\nWszystko to było prawdą – i zarazem nie miało żadnego znaczenia.\nNigdy nie czułem takiego bólu jak teraz. Nigdy. Bywałem kontuzjowany, dopadało mnie zniechęcenie i poczucie porażki. Ale tym razem to było coś innego.\nPo siedmiu dniach zmagań z FKT na szlaku zaczęło do mnie docierać, że istnieją dwa rodzaje bólu. Jeden to ten, który znałem od lat: katalityczny, gwałtowny i wściekły, taki, co sprzedaje ci kopniaka w żebra i wali otwartą dłonią w twarz, żebyś dźwignął się z ziemi i parł przed siebie. Wrzeszczy na ciebie, kiedy zbliżasz się do przeszkody niemożliwej do pokonania – i sprawia, że odpowiadasz mu krzykiem. Ten ból cię wypełnia. Dodaje skrzydeł. Czyni cię wielkim.\nDrugi jest jego przeciwieństwem.\nTen ból odbiera, wydrąża, sprawia, że człowiek czuje się pusty. Miałem wrażenie, jakbym zostawiał na szlaku fragmenty siebie. Rozpadałem się. Traciłem siły, i to w szybkim tempie.\nPrzez ponad dwadzieścia lat nogi były moim drugim co do ważności atutem. Dzięki nim startowałem w zawodach na całym świecie i pokonywałem tysiące kilometrów. Nigdy wcześniej mnie nie zawiodły. Jednakże moim najważniejszym atutem – który traciłem tylko od czasu do czasu – była głowa.\nSiódmego dnia wyprawy, kiedy nogi bezdyskusyjnie zaczęły odmawiać posłuszeństwa, deszcz się nasilił, a wątpliwości odzywały się coraz mocniejszym głosem, zrozumiałem, że pośród przygotowań i uwagi, jaką poświęciłem odpowiedniej diecie, zaniedbałem pracę nad motywacją, nad odpowiedzią na pytanie o to, co ja tu właściwie robię.\nMam na swoim koncie wiele sukcesów. I wiem jedno: kiedy wygrywasz, rzadko zadajesz sobie pytanie o to, dlaczego. Możesz to słowo przyćmić osiągnięciami, możesz przykryć triumfami. Burza oklasków sprawia, że nie słyszysz nawet własnych myśli. Ale to, że je zignorujesz, nie oznacza, że „dlaczego” przestanie istnieć. Ono się nie starzeje, nie męczy. Dogania cię, gdy przed nim uciekasz, i staje się głośniejsze. Naprzykrza się, mąci myśli, które najchętniej położyłbyś spać w ciemnym kącie.\nMoże jestem na to za stary?\nZżerany wątpliwościami i osamotniony spojrzałem na zegarek i pokuśtykałem dalej.\nNawet jeżeli wszystko pójdzie zgodnie z planem, czeka mnie jeszcze conajmniej trzydzieści pięć dni na szlaku. Trzydzieści pięć dni na wyścig z czasem, na próby przegonienia duchów wędrowców i biegaczy, którzy przede mną dowiedli swojej wartości na AT. W teorii byłem mocnym kandydatem na rekordzistę szlaku. Ścigałem się w górach, na pustyni, na szosach i szlakach, pokonałem wiele przeciwności.\nI wcale nie byłem sam.\nWiedziałem, że JLu czeka na mnie, zastanawia się, co się ze mną dzieje, i zapewne czuje się równie samotna jak ja. Postanowiliśmy zmierzyć się z tym zadaniem razem, we dwoje, ale przecież jej obowiązki i wyzwania wyglądały zupełnie inaczej od moich. Przygoda, którą przeżywaliśmy, była tak samo moja, jak i JLu – była nasza. Pomysł wyszedł ode mnie, ale szybko go podchwyciła. Początkiem naszej współpracy przy wyprawie na AT była kłótnia na pustyni Mojave.\nMiałem czterdzieści jeden lat, wkraczałem w wiek średni. Niektóre spośród dróg, którymi szedłem, były gładkie i pozbawione przeszkód; inne wymagały pospiesznego wycinania ścieżki przez busz. Śmierć matki, rozwód, częste zmiany pracy, niezrealizowane plany założenia rodziny – wszystko to zaczęło się ostatnio nawarstwiać. Na zmianę wpadałem w długi i wychodziłem z nich, niedawno po raz pierwszy w życiu zaciągnąłem kredyt hipoteczny, musiałem spłacać pożyczkę na samochód, miałem do uregulowania rachunki za leczenie – wszystkie te troski finansowe odczuwałem jak dokuczliwą kontuzję, której nie umiałem się pozbyć.\nAle przecież miałem doświadczenie w starciach z bólem i jakoś dawałem sobie radę, a nawet więcej – byłem zadowolony. Wytrzymałość odpłaciła głęboko zakorzenionym ciepłem; wiele osiągnąłem, zaś wyboista droga mojego życia uczyniła mnie człowiekiem takim, a nie innym. Wraz z wiekiem średnim pojawił się paradoksalny spokój duszy: nagromadzenie wspomnień, zarówno dobrych, jak i złych, złagodziło ból związany z pamięcią i tymi pojedynczymi jej przebłyskami, które wiązały się z cierpieniem. Czym jest jeszcze jeden kilometr, kiedy przebiegło się ich siedemdziesiąt dziewięć?\nMiałem również wiele powodów do wdzięczności. Przede wszystkim byłem wdzięczny JLu, mojej najlepszej przyjaciółce i żonie za gotowość współpracy i za to, że dała mi możliwość zastanowienia się nad tym, dlaczego robię to, co robię.\nNa pustyni odpowiedź wydawała się oczywista, najpierw mnie, potem jej. Uznaliśmy, że starcie w bitwie charakterów ze Szlakiem Appalachów było mi po prostu pisane.\nCharakter, czy też siła woli, to jednak tylko jeden z wielu składników przepisu na sukces, tak jak wykonanie i zdolności adaptacyjne. Dowolna osoba może kupić składniki z listy, ale nie każdy potrafi upichcić z nich smaczne danie. Na przestrzeni trzech tysięcy kilometrów wszystko się może zdarzyć. Taki dystans opiera się wszelkim próbom ustalenia jakiegokolwiek planu działania. W początkowej fazie wyprawy uważałem to za zaletę. Zdawałem sobie sprawę, że moją tajną bronią będzie doświadczenie w radzeniu sobie z nieprzewidzianymi trudnościami. Przeżyłem już wiele kryzysów, dlatego wiedziałem, że w razie czego potrafię po raz kolejny odwołać się do tego, co we mnie najlepsze, i stawię czoło wyzwaniom, których z pewnością nie unikniemy przez te sześć tygodni.\nMusiałem jedynie odnaleźć w sobie to, co najlepsze. I to szybko.\nDocierało bowiem do mnie, że u podstaw mojej podróży na północ leży konflikt. Owe dwa powody, które na początku wydawały mi się jasne i przejrzyste, zaczęły się rozmywać na deszczu i tracić wyrazistość. Co więcej, zaczęły mi się jawić jako sprzeczność.\nWyprawiłem się na szlak w poszukiwaniu przygody, bo chciałem się sprawdzić, odkryć siebie i napełnić tą pozytywną energią, którą znajdę po drodze, abym mógł z otwartym umysłem i sercem zmierzyć się z wiekiem średnim?\nCzy może zwyczajnie zależało mi na wygranej?\nPonad sufitem Zielonego Tunelu przetoczył się grzmot i wyrwał mnie z zamyślenia. Szlak nie dbał o to, dlaczego nim wędrowałem. Ale uświadomiłem sobie, że skoro mam w perspektywie jeszcze co najmniej trzydzieści pięć dni wyprawy, to ważne jest – najważniejsze, od tego wszystko zależało – abym ja sam to wiedział.\nDeszcz, błoto, kamienie i wątpliwości, o które mogłem się potknąć boleśniej niż o wystający korzeń, przypominały, jak bezwzględny i groźny potrafi być AT. Zarazem był uosobieniem piękna.\nWcześniej tego samego dnia, w miejscu zwanym Przełęczą Samsów, gdzie autostrada międzystanowa I-26 przecina podbrzusze Smokies, dołączył do mnie Will Harlan, stary kumpel z tras ultramaratonów. Szlak przez wiele kilometrów wiedzie tam wzdłuż granicy Karoliny Północnej z Tennessee. Will znał te góry jak własną kieszeń. Mieszkał w Asheville w Karolinie Północnej, był więc praktycznie u siebie. Przyłączywszy się do biegu, opowiedział mi o historii tego regionu, o florze i faunie, o tubylczych ludach, których członkowie jako pierwsi wędrowali po Smokies, i o tajemniczych preriowych szczytach, na które się wspinaliśmy. Wdrapaliśmy się na mierzącą tysiąc sześćset siedemdziesiąt metrów górę Big Bald – i na niższą o sto metrów Little Bald, by ujrzeć przestwór traw i niewysokich krzewów.\n– Tutejsze balds, czyli „łysiny”, to ekologiczna zagadka i dylemat służb ochrony przyrody. Naukowcy nadal nie potrafią stwierdzić, skąd się właściwie wzięły – powiedział Will, kiedy moje obolałe ciało usiłowało dotrzymać kroku przewodnikowi.\nUraczył mnie zestawem podstawowych informacji na temat małych zielonych traszek w czerwone kropki – ich oficjalna nazwa brzmi: atlantotryton zielonawy – które co rusz przemykały po szlaku, i wyjaśnił, że na tym w sumie niewielkim wycinku Appalachów żyje kilkanaście gatunków płazów, których nie spotkam nigdzie indziej na świecie. Lekcja biologii w wykonaniu Willa pozwoliła mi na chwilę zapomnieć o bólu, ale mimo to przez cały ranek czułem, że stan naderwanego mięśnia czworogłowego w lewym udzie nie poprawia się, a wręcz pogarsza. Ból najwyraźniej wpływał na moją zdolność prowadzenia rozmowy, bo Will co rusz przerywał wykład i przypominał mi, że kto jak kto, ale ja pewno dam radę.\nMiał chyba rację i byłem mu wdzięczny za te słowa, tyle że akurat wtedy wcale nie czułem, że były prawdziwe.\nW chwilach ciszy mój umysł porzucał traszki i trawiaste balds, by skupić się na bólu. Chcąc odzyskać kontrolę nad myślami, zacząłem powtarzać sprawdzone mantry: „Czasami po prostu trzeba. W końcu po to tu przyjechałeś”. Zdecydowałem się pójść tą drogą. Postanowiłem poddać ciało i umysł ciężkiej próbie. Wiedziałem, że na nawozie ze znoju wykiełkuje przemiana i że pod koniec wędrówki dostąpię pouczającej błogości, która będzie dla mnie najlepszą nagrodą, bo nic nie jest w stanie zagwarantować tego uczucia: ani pieniądze, ani władza – ani zdrowe mięśnie czworogłowe. Istnieje ono w każdym z nas. „Trzymaj się kursu – mówiłem sobie. – Ciśnij dalej”. Sęk w tym, że część mnie – znaczna część – uparcie kwestionowała wybory, których dokonałem i które przywiodły nas tutaj.\nHarmonogram biegu i logika FKT dodatkowo pogarszały moje kłopotliwe położenie. Nie potrafiłem pojąć, jak to się stało, że tak szybko wpadłem w przygnębienie i zacząłem się nad sobą rozczulać. Zaledwie po tygodniu. A przecież na początku szło tak dobrze. Zanim uszkodziłem sobie mięśnie i rzepkę, wydawało mi się, że powoli łapię rytm i że razem z JLu ogarniamy tę przygodę, biorąc ją taką, jaka jest.\nPrzerzuciłem winę na Smokies i strome zbocza, po których musiałem zbiegać. I Horty’ego, gdziekolwiek go poniosło. Powinienem był pozostać na szczycie Max Patch i podziwiać świecące grzyby, zamiast słuchać jego rad.\nNadal czekałem, aż mi się zmaterializują nowe nogi. Dzieliło nas zaledwie kilka kilometrów od najbliższego skrzyżowania przez Przełęcz Spiveyów, gdzie miała czekać JLu. Widząc, że kuśtykam i poruszam się coraz wolniej, Will postanowił pobiec przodem i poszukać wędrowca, który poczęstowałby mnie ibuprofenem. Był zaskoczony, że nie mam leku przy sobie, a nie miałem, bo nigdy nie używałem.\nStrumień myśli wysechł i znów zacząłem czuć deszcz na skórze. Gdyby tylko to jego miarowe bębnienie na baldachimie z liści choć trochę mnie uspokajało... W Seattle nawet udało mi się polubić szum wody i stukanie kropel o parapet. Ale w Seattle deszcz nie sprawiał wrażenia niewygodnej metafory załamującego się świata, którego pozostałości płyną wezbranym szlakiem.\nW naprawdę trudnych chwilach moje myśli instynktownie wędrowały ku Jenny. Doszedłem do wniosku, że jeśli zrezygnuję, JLu będzie chyba bardziej zawiedziona ode mnie. Przyznałem się przecież, że podjąłem się tej wyprawy dla niej. Wiedziałem niemal co do słowa, jak zareaguje, jeśli się zwierzę, że zastanawiam się nad wywieszeniem białej flagi, i myśl o tej rozmowie jeszcze bardziej mnie dobijała.\nSkrzyp. Łup. Przeszywające szarpnięcie. Łup.\nCzułem się fatalnie, jak nigdy wcześniej, i nie potrafiłem sobie wyobrazić, że może być jeszcze gorzej. Wtedy usłyszałem znajomy głos.\n– Oto i nasz biegacz! Jak się trzymasz, chłopaku?\nSzczerze mówiąc, nie byłem w nastroju na Horty’ego i jego nieokiełznaną energię. Nie jestem pewien, czy w ogóle miałem ochotę na cokolwiek, ale jeśli już, to na pewno nie na słuchanie go. Tyle że Horty znał szlak. Ćwierć wieku wcześniej, niemal co do dnia, zmierzył się z rekordem AT. Dziś ten sześćdziesięciosześciolatek był skarbnicą wiedzy i doświadczenia, o czym – niestety – doskonale wiedział.\n– No co jest?! – zagrzmiał tak, że usłyszał go cały las. – Wyglądasz jak połamaniec!\nPokręciłem głową, krzywiąc się z bólu. Niech zobaczy, w jakim jestem nastroju. „Nawet nie zaczynaj” – pomyślałem, a na głos powiedziałem:\n– Jest źle, i to bardzo. Nigdy wcześniej tak mocno nie naderwałem czworogłowego. Ledwo mogę kuśtykać. Pokonanie ostatnich trzech kilometrów zajęło mi dwie godziny, a czuję się coraz gorzej i biegnę coraz wolniej.\nHorty wiedział, na jakim etapie się znajduję, zarówno fizycznie, jak i psychicznie, i muszę oddać mu sprawiedliwość, że zamiast zalać mnie słowotokiem, podał mi pomocną dłoń.\nNa szczęście nie mieliśmy daleko do krzyżówki.\n– Zaprowadzę cię do vana. Jenny zrobiła kanapki. Przebierzesz się w suche ciuchy. Will załatwił ibuprofen. Przed nami długa, przyjemna wspinaczka. Poczujesz się lepiej. Najgorsza dla mięśni czworogłowych i dla kolana jest praca ekscentryczna. Zbieganie potrafi napraaawdę dać w kość!\nWestchnąłem z rozdrażnieniem i powiedziałem:\n– Horty, słuchaj, sam nie wiem, co mam robić.\nRuszył przodem. Pokuśtykałem za nim, próbując poprawić przekrzywioną maskę twardego zawodnika, ale nad moimi emocjami zbierały się ciemne chmury. Poczułem, że łzy napływają mi do oczu. Akurat kiedy pomyślałem, że nie zdołam ich dłużej powstrzymywać, Horty odwrócił się i zajrzał w głąb mojej duszy.\n– Zapamiętaj sobie, chłopcze: „Oto kim jestem, oto co robię”.\nW innych okolicznościach słowa starego, stukniętego Horty’ego zabrzmiałyby jak bajdurzenie starego, stukniętego Horty’ego. Ale tu i teraz odebrałem je jak doskonałą odpowiedź na pytanie, którego nie potrafiłem wyrzucić z głowy.\nPonieważ oto kim jestem.\nI oto co robię.\nSięgnęłam po atlas leżący na fotelu pasażera, otworzyłam go i przesunęłam palcem po przerywanej czerwonej linii, którą oznaczono Szlak Appalachów. Od dwóch dni jechałam na północ wzdłuż granicy Tennessee z Karoliną Północną. Nie wiedziałam, w którym stanie formalnie się znajduję, jedynie tyle, że najbliższym miastem jest Erwin w Tennessee.\nPo raz ostatni widziałam Jurkera na Przełęczy Samsów. Chwilę po tym, jak go tam zostawiłam, nagle się rozpadało. Chlusnęło z chmur tak niespodziewanie i mocno, że wyglądało to jak sztuczny, tandetny deszcz ze starych filmów. Jurek w Parku Jurajskim. Scott miał na sobie szorty i koszulkę bez rękawów, spod której było widać gęstą jasnoczerwoną wysypkę, która wystąpiła z dnia na dzień i rozprzestrzeniła się na cały tors. Oprócz tego miał ślady po oparzeniu sokiem sumaka jadowitego sprzed wyjazdu w Appalachy. Dodatkowo duża wilgotność powietrza sprawiała, że ubrania bez przerwy podrażniały mu skórę. Tkaniny bardzo łatwo nasiąkały i długo trzymały wilgoć. Przyzwyczailiśmy się, że w Kolorado ciuchy błyskawicznie wysychają. Tutaj było inaczej.\nPrzemieszkałam na Północnym Zachodzie wiele lat i deszcz nie był dla mnie niczym niezwykłym. Właściwie to nawet darzyłam go sympatią, lubiłam zwłaszcza biegać w strugach. Co innego w Appalachach; tutaj człowiek przemakał, nawet kiedy siedział pod dachem. Wilgotność sprawiała, że po wewnętrznej stronie kolan nieustająco spływały mi kropelki potu, choć przecież to nie ja pokonywałam biegiem osiemdziesiąt kilometrów dziennie. Nie było ucieczki przed wilgocią. Atakowała wszystko, również to, co się znajdowało wewnątrz vana. Torba z brudnymi ciuchami Scotta cuchnęła jak zmokły kundel, pieczywo pleśniało w kilkanaście godzin, owoce psuły się równie szybko, dodając swoją szczególną woń do wachlarza zapachów na tych niespełna sześciu metrach kwadratowych, które nazywałam domem.\nMimo to nie zamieniłabym się miejscami z Jurkerem.\nGdziekolwiek teraz był.\nScenariusz działania ekipy wsparcia biegacza wygląda następująco: zwijasz sprzęt, pędzisz na następny przystanek, przygotowujesz wszystko, co trzeba, i przez resztę czasu wślepiasz się w szlak, wyciągając szyję i wypatrując oznak ruchu. Mówi się, że to robota z gatunku „spiesz się i czekaj”. Spoglądając na zegarek, jedynie dodawałam sobie trosk. Bałam się, że jakimś cudem nie zdążyłam na spotkanie albo że rozminęłam się ze Scottem, choć to było mało prawdopodobne. Przecież niemożliwe, żeby zdążył dotrzeć na miejsce przede mną – chyba nie biega aż tak szybko? W większości wypadków ustawialiśmy się w miejscach nieobjętych zasięgiem sieci komórkowej, więc nawet nie mogłam sprawdzić wskazań lokalizatora GPS, a przecież umawialiśmy się, że będę to robiła. Najzabawniejsze, że wszyscy ci ludzie, którzy śledzili postępy Scotta na ekranach komputerów, lepiej ode mnie znali jego aktualną pozycję.\nWiedziałam tylko tyle, że z Jurkerem biegnie Will Harlan, którego nie znałam osobiście. Przed wyprawą Jurker nie chwalił się, dokąd się wybiera – zdradził swoje zamiary garstce osób – ale gdy tylko zamieścił na swoim profilu zdjęcie białego prostokątnego oznaczenia, posypały się propozycje pomocy.\nOkazuje się, że „pomoc” jest słowem o wielu tonacjach.\nWiem, że ludźmi kierowały dobre chęci, ale niestety nie byłam ani tak przystępna, ani cierpliwa jak Jurker. Ostatnia rzecz, jakiej potrzebowałam, to żeby tłum przyjaciół, biegaczy i nieznajomych próbował jeden przez drugiego uzgadniać ze mną swoje plany, zwłaszcza tutaj, gdzie komunikacja z kimkolwiek znajdującym się poza zasięgiem głosu była mocno utrudniona.\nZgubić się na AT jest prawie niemożliwe, ale jeżdżenie po tych wszystkich wiejskich dróżkach, które przecinają szlak, i odnajdywanie właściwych to zupełnie inna para kaloszy. Jak dotąd wyglądało to tak, że na każde przebiegnięte przez Jurkera piętnaście kilometrów pokonywałam samochodem pięćdziesiąt. Ilekroć wydawało mi się, że zbliżam się do szlaku, musiałam zwalniać i, jadąc w żółwim tempie, wypatrywać na drzewach śladów maźnięć białą farbą.\nPodjechałam kawałek dalej, wzięłam kolejny zakręt na wąskiej drodze i zobaczyłam charakterystyczną hondę element należącą do Horty’ego, zaparkowaną przy skrzyżowaniu ze szlakiem. Ulżyło mi. Wiedziałam, że prędzej czy później znajdę właściwe miejsce.\nPrzyznaję: wzdrygnęłam się, kiedy usłyszałam, że spotkamy się z Hortym na szlaku. Jedyny raz miałam z nim do czynienia w 2003 roku, kiedy to na starcie mojego pierwszego w życiu pięćdziesięciomilowca zaczął się nabijać z mojego piskliwego głosu. Zaczęłam biegać raptem dwa lata wcześniej, byłam przejęta i denerwowałam się, a tu jeszcze uwziął się na mnie ten słynny David Horton.\n– Ginny! – odezwał się, naśladując mój głos. – Ginny, będziesz się ścigała? Ale to przecież wyścig dla facetów, Ginny!\nOdsunęłam się od niego i pomyślałam: „Jak to, u diabła, możliwe, że ten krzykacz wykłada na chrześcijańskiej uczelni?”. Kiedy wpadłam na metę (raptem piętnaście miejsc za Hortym, gdyby ktoś pytał) i zobaczyłam, jak leży na łóżku w namiocie medycznym, zrozumiałam, że ten stary pies więcej ujada, niż gryzie. Drwiną wyrażał sympatię. Jeśli potrafiłeś ją przyjąć albo – jeszcze lepiej – samemu odciąć się szyderczą uwagą, wówczas byłeś w dechę. Pomimo mentalności klasowego zakały Horty okazał się całkiem uczynnym gościem.\nZaparkowałam Czarny Zamek za jego autem i zobaczyłam, że Horty siedzi pochylony za kierownicą wozu. Studiował swoje stare zapiski z AT i uzupełniał je o nowe spostrzeżenia. Pomyślałam, że pewnie wraca pamięcią do własnej próby ustanowienia FKT, i stwierdziłam, że mógłby mieć w zanadrzu jaką pożyteczną radę dla Jurkera.\nZostawiłam Horty’ego z jego planami i wzięłam się do szykowania kanapek dla Jurkera i przygotowywania ekwipunku. Deszcz tłukący o dach vana wywoływał senność. Podkręciłam muzykę, bo nie wolno mi było zmrużyć oka. Na chwilę udało mi się pozbyć trosk. Nagle zobaczyłam, że ktoś biegnie w moją stronę.\n– Cześć! Scott zaraz tu będzie – oznajmił Will. – Boli go, kiedy obciąża lewą nogę, a z prawą wcale nie jest lepiej.\nJakieś pięć minut później spomiędzy drzew wyłonił się Jurker. Szedł, podpierając się kijami trekkingowymi, jakby poruszał się o kulach. Nie zdążyłam powiedzieć, żeby usiadł i wyspowiadał się z tego, co się dzieje, bo Horty natychmiast przejął inicjatywę.\n– Kiedy byłem na tym odcinku AT, golenie bolały mnie tak, że myślałem, że odpadną, więc zamiast biec, po prostu szedłem i tak zaliczałem kilometry.\nChciałam powiedzieć: „Jurker, zaczekaj. Porozmawiaj ze mną. Nie biegnij dalej tylko dlatego, że Horty sobie tego życzy”, ale ugryzłam się w język. Horty znał AT. Za to ja znałam Jurkera i widziałam, że myśli o przerwaniu wyprawy. Wgramolił się do auta i usiadł po stronie pasażera. Gapił się tępo przez przednią szybę, przez strumienie wody.\nHorty zastukał w okno. Miał plan. Postanowił, że zostawi tu swój wóz i przemaszeruje z Jurkerem kolejny piętnastokilometrowy odcinek. Uznałam to za fatalny pomysł. Wiedziałam, że latem rok wcześniej Horty przeszedł zabieg wymiany stawu kolanowego i od tamtej pory nie pokonał piechotą więcej niż osiem, może dziesięć kilometrów naraz. Mimo to znów powstrzymałam się od komentarza. Może towarzystwo Horty’ego pomoże Scottowi ukoić ból. Jeśli nie, będę miała pod opieką dwie kaleki na szlaku.\nZabrakło czasu na zastanowienie. Od razu wyruszyli. Dwaj starzy kumple przecięli drogę i zniknęli między drzewami. Słyszałam ich głosy długo po tym, jak straciłam ich z oczu.\nHorty zostawił mi instrukcje przepisane ze starych notatek.\nPojechałam do Erwin i wynajęłam pokój w hotelu stojącym najbliżej szlaku. Nazywał się Mountain Inn and Suites. Nie chciałam kończyć tam dnia, bo wtedy zaliczylibyśmy opóźnienie. Niemniej przemówiła do mnie wizja gorącego prysznica – pierwszego od prawie tygodnia – i szansy na wysuszenie ciuchów. Potem poszłam do Walgreens i kupiłam najsilniejszy lek przeciwzapalny, jaki mieli na składzie. Dopiero wtedy dotarło do mnie, że jest naprawdę źle. Jurker nigdy nie przyjmował leków. Poważnie: nigdy. Stojąc w sterylnym, rozświetlonym lampami fluorescencyjnymi wnętrzu Walgreens, które raptem wydało mi się obce, doszłam do wniosku, że nasza podróż dobiegła końca. „No to pięknie. Jak on się teraz wytłumaczy przed internetem?” – zastanawiałam się. Może: „Za szybko się wyprztykałem... i tyle”. Albo: „Następnym razem się uda; to była tylko próba generalna”.\nNie, nie byłoby następnego razu. Temat Szlaku Appalachów zostałby zamknięty.\nZałatwiwszy sprawunki, pojechałam na krzyżówkę ze szlakiem w pobliże hostelu Uncle Johnny’s. Dostałam wiadomość od Horty’ego, w której napisał, że są z Jurkerem bliżej drogi, niż się spodziewałam. Jakimś sposobem, jakimś cudem, poruszają się miarowym tempem. Odpisałam słowami: „Doskonale! Mam tu dla was, chłopaki, koktajl z witaminek dla seniorów i dwa wózki inwalidzkie!”.\nWyszłam im naprzeciw. Akurat przestało padać. Horty bawił się w przewodnika, tłumacząc, którędy dawniej przebiegał szlak, a kiedy naszym oczom ukazał się rozległy widok na Erwin, nasz towarzysz krzyknął ile sił w płucach „Heeej”, a dolina mu odpowiedziała. Jurker wciąż skręcał się z bólu. Na chwilę udało mi się jednak zapomnieć o niemożliwości tego, co tu robimy, i odgrzebać uczucie, które stało się udziałem nas obojga, kiedy jechaliśmy przez pół kraju, żeby dotrzeć do Appalachów. Przeżywaliśmy przygodę. Nieco bardziej burzliwą, niż się spodziewaliśmy, ale jednak przygodę.\nScott i Horty spiknęli się z wędrowcem o przezwisku „Bezkij”, który utykał jak Jurker, bo miał okropnie niewygodne buty. Kiedy cała nasza czwórka dotarła do vana, Jurker wyciągnął swoje nowiutkie brooks cascadia do biegów górskich. (Normalnie nosił rozmiar czterdzieści sześć, ale zabrał czterdzieści siedem na wypadek, gdyby spuchły mu stopy). Razem z Hortym złożyli autografy na obu butach, po czym wręczyli je Bezkijowi. Gdyby nasza wyprawa miała się tu zakończyć, Jurker i tak by ich nie potrzebował.\nOdwiozłam Horty’ego do auta, a potem całą trójką pojechaliśmy do hotelu. Zrobiłam kolację: makaron fusilli z czerwonym sosem i kawałkami wegańskiej kiełbasy. Horty był zbyt zmęczony, by żartować z mojego gotowania, i nawet poprosił o dokładkę.\nDwaj sterani szlakiem mężczyźni położyli się do osobnych łóżek, pomiędzy którymi stała szafka nocna ze staroświecką lampką, a ja zabrałam się do sprzątania po kolacji i szykowania rzeczy na kolejny dzień, który miał się dla nas rozpocząć wczesnym rankiem. Wtedy Jurker, który od pewnego czasu nietypowo milczał, przyznał się:\n– Nie wyobrażam sobie, żebym był w stanie pokonać choćby sześćdziesiąt kilometrów na bolących obu nogach. – Nie odpowiedziałam. Nie chciałam, żeby się skończyło, ale też wiedziałam, że to, czego chcę, nie ma znaczenia.\nScott wziął leki. Horty wychylił się z łóżka, wyciągnął dłoń i powiedział:\n– Rzuć no parę, co?\nTo nie było nic szczególnego, ot, chwila wspólnego bólu i rezygnacji, odrobina pokory ze strony dwóch stukniętych biegaczy. Mimo to wybuchłam śmiechem. Stoczyliśmy się na samo dno.\n– Twój organizm znajdzie sposób na uśmierzenie bólu. Bo dysponuje pamięcią – oświadczył Horty z przekonaniem. – Przypomni sobie – dodał, wyłączył lampkę i zasnął.\n* Nazwa góry, tak jak wiele innych w Appalachach, pochodzi od nazwiska farmera (tu: Max), który osiedlił się tam w XIX wieku i oczyścił teren pod pastwiska. Patch zaś to skrawek, spłacheć, innymi słowy działka położona na „łysym”, porośniętym jedynie niską, trawiastą roślinnością grzbiecie.\n* Nie ma zgody co do pochodzenia nazwy tej przełęczy. Jedni wywodzą ją po prostu od cytryn (lemon), inni od cieniasa, mizeraka (też lemon), potocznego określenia osoby o kiepskich możliwościach sprawnościowych.


Szósty odcinek programu „Poznaj LOTOS” - Wiadomości Znad Wilii Szósty odcinek programu „Poznaj LOTOS” - Wiadomości Znad Wilii\n24 stycznia, 2017 16:51\nW szóstym odcinku programu "Poznaj LOTOS" kontynuowaliśmy opowiadanie o drużynie siatkarskiej LOTOS Trefl Gdańśk.\nKlub Trefl Gdańsk SA powstał w 2005 roku i od tamtej pory prowadzi równolegle profesjonalną drużynę siatkarzy seniorów oraz szkolenie młodzieży w gdańskiej Szkole Mistrzostwa Sportowego. Grupa LOTOS po raz pierwszy wsparła finansowo gdańskich siatkarzy w sezonie 2009/2010, kiedy żółto-czarni występowali jeszcze w pierwszej lidze. Od 2010 roku firma jest tytularnym sponsorem drużyny LOTOS Trefl Gdańsk.\nTeraźniejszy skład ekipy dopiero nabiera kształty. Drużyna wierzy, że pod wodzą włoskiego szkoleniowca Andrea Anastasi uda się zbudować ekipę, która będzie stawiać przed sobą najwyższe cele.\nW obecnym składzie drużyny nie brakuje gwiazd: barw pomorskiej ekipy bronią byli reprezentaci kadry narodowej Piotr Gacek i Wojciech Grzyb. Wywiady dla Radia Znad Wilii udzielili również siatkarze drużyny Damian Schulz oraz Bartosz Gawryszewski.\nObecnie LOTOS Trefl Gdańsk prowadzi rozgrywki w PlusLidze i plasuje się w środku tabeli. PlusLiga jest najwyższą w hierarchii klasa męskich ligowych rozgrywek siatkarskich w Polsce, będąca jednocześnie najwyższym szczeblem centralnym.


Portal WRC - Problem z wodą w Kaliszanach zostanie niebawem rozwiązany\nProblem z wodą w Kaliszanach zostanie niebawem rozwiązany\nMieszkańcy wsi Kaliszany informują nas o problemach z dostępem do świeżej wody. Okazuje się, że problem jest złożony i dotyczy też innych miejscowości.\n- Gdy zaczyna się okres letni, jest problem z dostępem do świeżej wody. Wystarczy wysoka temperatura na dworze i w kranach wody brak. Woda najprawdopodobniej zakręcana jest przez spółkę. Myślę, że warto nagłośnić ten problem głównie ze względu na zwierzęta hodowlane, które są tu w praktycznie każdym gospodarstwie. Często są przez kilka godzin bez dostępu do wody — informują mieszkańcy Kaliszan.\nOkazuje się, że problemy z wodą występują też w innych miejscowościach. Z problemami borykają się wsie w obrębie stacji uzdatniania wody Kaliszany tj.: Kaliszany, Toniszewo, część wsi Grylewo, Kamienica.\n- W chłodniejsze dni woda jest zawsze. Problem pojawia się w gorące dni, wtedy albo nie ma wody wcale, albo jest ciśnienie tak niskie, że nie da się wykąpać dzieci, czy samemu skorzystać z prysznica — tłumaczy kolejna mieszkanka.\nProblem zgłosiliśmy do Gminnego Zakładu Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej w Wągrowcu. Okazało się, że problem jest im znany.\n- Gminny Zakład Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej w Wągrowcu jako przedsiębiorstwo wodociągowo – kanalizacyjne zaopatrujące w wodę mieszkańców gminy Wągrowiec, boryka się z problemami z zaopatrzeniem w wodę mieszkańców wsi w obrębie stacji uzdatniania wody Kaliszany tj.: Kaliszany, Toniszewo, część wsi Grylewo, Kamienica — poinformował Jarosław Kapałczyński, dyrektor GZGKiM.\nJeden z problemów, to zbyt mały zbiornik retencyjny w Kaliszanach.\n- Na Stacji Uzdatnia Wody w Kaliszanach, jest zbyt mały zbiornik retencyjny, jego pojemność to zaledwie 50 m3. Nie jest on wstanie zapewnić ciągłości dostaw, w okresach zwiększonego poboru wody. Nasilenie problemów występuje szczególnie w okresach letnich, gdy jest zwiększone zapotrzebowanie na wodę. Drugą przyczyną problemów są niewydajne pompy głębinowe, które nie nadążają z napełnianiem istniejącego zbiornika przy zwiększonych rozbiorach — tłumaczy Jarosław Kapałczyński.\n11 czerwca w sobotę, co też nam zgłaszaliście, awarii uległa jedna z pomp głębinowych. W trakcie awarii doszło do przerw w dostawie wody.\nGminny Zakład Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej w Wągrowcu w 2020 roku podjął działania mające na celu zwiększenie retencjonowania wody, poprzez budowę dwóch zbiorników retencyjnych po 150 m3 każdy.\nStacja Uzdatniania Wody w Kaliszanach znajduje się w obrębie zabytkowego parku dworskiego, dlatego GZGKiM wystąpiono o uzgodnienie lokalizacji ww. inwestycji do Wielkopolskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków.\nKonserwator Zabytków wydał postanowienie, w którym odmówił uzgodnienia projektu, uzasadniając, że zbiornik zakłócałby walory krajobrazowe parku. GZGKiM złożył zażalenie na postanowienie konserwatora do Ministra Kultury, Dziedzictwa Narodowego i Sportu.\nW sierpniu 2021 r. Minister Kultury, Dziedzictwa Narodowego i Sportu wydał swoje postanowienie, w którym utrzymał w mocy postanowienie Wielkopolskiego Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków. W związku z utrzymaniem w mocy postanowienia o odmowie uzgodnienia inwestycji GZGKiM w Wągrowcu skierował sprawę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Sąd również odrzucił skargę.\nZakład działając dwutorowo, podjął jednak działania mające na celu poprawę sytuacji.\n- Dokonaliśmy aktualizacji projektu poprzez zmniejszenie wielkości zbiornika ze 150 m3 do 100 m3. Po otrzymaniu decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego dla ww. inwestycji, 25 stycznia 2022 roku wystąpiliśmy do starosty wągrowieckiego z wnioskiem o wydanie pozwolenie na budowę. Dodatkowo 28 marca 2022 r. wystąpiliśmy też do Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków w Poznaniu z wnioskiem o wydanie pozwolenia na prowadzenie robót budowlanych na obszarze wpisanego do rejestru zabytków historycznego układu urbanistycznego, ruralistycznego lub zespołu budowlanego. Jeszcze w czerwcu planowane jest ogłoszenie przetargu na budowę zbiornika retencyjnego o pojemności 100 m3. Nowy zbiornik z pewnością poprawi bieżącą sytuację i problemy w dostawie wody — wyjaśnia dyrektor GZGKiM.\nDrugi poruszony problem, to wydajność pomp głębinowych.\nGZGKiM ogłosił postępowanie na wymianę pomp głębinowych wraz z orurowaniem, który został już rozstrzygnięty. Zadania to zrealizuje firma AQUANET Mieścisko Sp. z o.o. Wymiana pomp będzie realizowana w dniach od 20 do 22 czerwca. Nowe, bardziej wydajne pompy, będą szybciej napełniać istniejący zbiornik.\n- Przepraszamy za powstałe utrudnienia i zapewniamy, że podejmujmy wszelkie możliwe działania w celu poprawy sytuacji i nie bagatelizujemy problemu zaopatrzenia w wodę mieszkańców zaopatrywanych ze Stacji Uzdatniania Wody w Kaliszanach. Nie mniej jednak w dalszym ciągu apelujemy o rozsądne i oszczędne gospodarowanie wodą tak, aby starczyło jej dla wszystkich. Wystarczy powstrzymanie się, szczególnie w godzinach popołudniowo-wieczornych, od podlewania ogródka, napełniania basenów czy innych zbiorników, to właśnie w tych godzinach jest największe zapotrzebowanie na wodę — apeluje Jarosław Kapałczyński, dyrektor GZGKiM.\nGZGKiM w Wągrowcu informuje też, że zmuszony jest odmawiać nowym klientom przyłączenia nieruchomości (obiektów) do sieci. Obecnie priorytetem jest dostarczania wody o odpowiednich parametrach dla mieszkańców, z którymi wcześniej zawarto umowy, dopiero po rozwiązaniu istniejących problemów, możliwe będzie uzyskanie warunków przyłączenia do sieci wodociągowej zaopatrywanej ze Stacji Uzdatniania Wody w Kaliszanach.\n+8 #7 RE: Problem z wodą w Kaliszanach zostanie niebawem rozwiązany — Pani Magister 2022-06-17 16:36\nDziękujemy Panie Burmistrzu,za tak szybką interwencję!\n-4 #6 RE: Problem z wodą w Kaliszanach zostanie niebawem rozwiązany — PIS Janowy 2022-06-17 15:45\nTak, tak ...rosna chwasty ... Tyle tylko , ze nie maja one najmijeszego wplywu na twoje zycie i zawsze mozna je wyciac w kilka minut. A co o chwastach typu wislelec i ta banda kitlarzy przez ktora Polska wystrzelila do ich kieszeni ponad 500 mld zlotyc w ciagu dwoch lat wywolujac inflacje giganta? Pamietacie co wam te klauny w kitlach mowli - zamknijcie babcie, nie posylaljcie dzieic do szkol bo zabja babcie, nie chodzcie z zona pod reka bo smierc pewna!! Pamietacie to, barany covidowe?\nI teraz fakty -umarlo 24,5 tys Polakow na czysty cocid przez 2 lata srajdemii, podczas "walki z covidkiem" przy okazji zabito ponad 170 tys polakow (przez dwa lata - mamy wciaz ogromna nadwyzek w 2022). I to wszystko kosztem ponad 500 mld zlotyc (sama tarcza kosztowalo podatnikow 220 mld!!). Po to aby uratowac babcie i dziadkow (sreni wiek zgonow to 76 lat). W 2020 umarlo w Polsce 0,01 % Polaka na covid, w 2021 0,04% - (efekt szpryc sie ujawnil juz).\nUratowano!! Hura!!! BEEEE! BEEEEEEEEEEEEE!\nA teraz - w wyniku walki ze "srajemia" tona wegla kosztuje dla dziadka i babci 3000 zlotych. Minmalna emerytura dziejszej babci i dziadka ktorych uratowano za cene dodatkwo covidowych to niecal 1400 zl. To nawet dwie takie emeryturki nie starcza na kupke wegla. A wiecie barany ilu dziadkow i babc takie emerytury pobiera na dzien dzisiejszy? To jest blisko 340 tys osob!!\nAle wszystko jest OK, no nie? Uratowalismy wszakze dziadkow i bacie. A ze teraz z chlodu i glodu umra to niewazne - dodatki covidowe wziete, barany ostrzyzone a reszta sie nie liczy ..\nAle spojrzmy jeszcze na mlodych ktorych zmuszano do szprycowania sie na kazdym kroku. Mniejsz o to, ze wysysp chorob i smierci jest ogormny ale popatrzmy na ekonomiczna strone. Jesli mlodzi, z nadzieja patrzacy w przyszlosc bral kredyt nw 2020 na miekszanie w wysokosci 450 tys zlotych to na pocztaku placil 2100 raty miesiecznie. Na dzisiaj musi placici 3615zl !! Ilu z nich sie rozwiedzie, powiesi porzuci plany o posiadaniu dzieci? ALe jest przeciez OK!! Uratowalismy babcie i dziadkow!! Reszta sie nie liczy - grunt, zebyscie zgodnie beczeli podczas strzyzenia - BEEEEEEEEEE!! BEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEE! BEEEEEEEEEE!\n-10 #5 RE: Problem z wodą w Kaliszanach zostanie niebawem rozwiązany — Timon 2022-06-17 07:56\nCzy widzieliście jakie chwasty rosną między jezdnią a krawężnikiem na ul. Kościuszki?\nZ jednej strony miasto sadzi kwiaty, a zapomina o sprzątaniu.\nWstyd mi, włodarze zajmijcie się sprzątaniem.\n-20 #4 Brak wody — ... 2022-06-15 13:57\nTaki sam problem Dluga Wieś,Przysieczyn,Czekanowo,Wiatrowo od 5 lat\n+1 #3 Konserwator — Somsiad 2022-06-15 13:14\nKonserwator nie pojawiłby się tam nawet, gdyby nie życzliwy mieszkaniec owego parku dworskiego.\nTak samo poprzednie inwestycje w pobliżu parku - zawsze były problemy.\nWieś ma z zasady działać jak jedna wspólnota, ale jak widać, zawsze znajdzie się ten jeden wystający gwóźdź.\n-8 #2 RE: Problem z wodą w Kaliszanach zostanie niebawem rozwiązany — Kaliszany 2022-06-15 12:10\nKonserwator zabytków? Co on ma do zbiornika, stawiać i nie pytać, a jak mają pisowscy urzędnicy problem, to niech przyjadą i zobaczą jak to wygląda. Teraz decyzje podejmują siedząc za biurkiem w Poznaniu czy Warszawie, a tak naprawdę nawet nie wiedzą gdzie leżą Kaliszany. PiS-owi mówimy stanowcze NIE!\n-8 #1 RE: Problem z wodą w Kaliszanach zostanie niebawem rozwiązany — Jurass 2022-06-15 11:51\nMinister Kultury decyduje o wodzie w Kaliszanach. Boże widzisz i nie grzmisz. PiS już wszystko centralizuje, nawet stacje uzdatniania wody. Jakieś parki ważniejsze niż woda dla ludzi i zwierząt. Brak słów.


2012 Kwiecień 18 « Dziennik gajowego Maruchy\n84 092 898 hits\nArchive for 18 kwietnia, 2012\nBiskup Bernard Fellay w imieniu Bractwa św. Piusa X podpisał preambułę doktrynalną\nJak podaje Andrea Tornielli na stronie VATICAN INSIDER przełożony Bractwa św. Piusa X podpisał preambułę doktrynalną zaproponowaną przez Stolicę Apostolską we wrześniu ubiegłego roku. Podpisanie dokumenty było warunkiem osiągnięcia pełnej komunii i otrzymania przez Bractwo statusu kanonicznego w Kościele.\nW ciągu najbliższych kilku godzin należy spodziewać się oficjalnego komunikatu Stolicy Apostolskiej.\nTekst podpisanej przez biskupa Fellay’a preambuły zawiera kilka niewielkich zmian (poprawek) w stosunku do watykańskiej wersji dokumentu. Jak pamiętamy Komisja Ecclesia Dei nie chciała publicznej prezentacji tekstu preambuły (2 strony zapisane dość gęsto) ze względu na możliwość naniesienia drobnych poprawek nie zmieniających jednakże sensu dokumentu.\nPreambuła nie jest niczym innym jak „Professio fidei” czyli wyznaniem wiary jakie wymagane jest od osób, piastujących urzędy kościelne. [Przydałoby się raczej wyznanie wiary dużej części hierarchii kościelnej! – admin]\nW istocie wymaga ona uległości woli i rozumu nauczaniu papieża jak i Kolegium Biskupów, kiedy sprawują autentyczny Urząd Nauczycielski, nawet wtedy gdy głoszona nauka nie jest zdefiniowana dogmatycznie tak jak większość dokumentów Magisterium. [Czyli wymaga uległości w takich sprawach, jak papieskie nauki prywatne o wspaniałości Unii Europejskiej, jak postępowe podejście do kary śmierci itd. Zdawało się nam, że nauczanie prywatne katolików nie musi obowiązywać, lecz pewnie coś się nam pokiełbasiło – admin]\nJednakże podpisanie preambuły nie zamyka uzasadnionych dyskusji, studiów i teologicznych wyjaśnień konkretnych wyrażeń i niejasności obecnych w dokumentach Soboru Watykańskiego II.\nTekst preambuły zostanie przekazany Ojcu świętemu Benedyktowi XVI.\nIstnieje możliwość, że podpisany przez biskupa Fellay’a dokument zostanie zbadany przez Kongregacje Doktryny Wiary na jej posiedzeniu na początku maja.\nPrzewidywaną formą kanoniczną dla Bractwa będzie prawdopodobnie prałatura personalna, którą wprowadził Kodeks Prawa Kanonicznego z 1983 r. i stosowana było dotychczas w stosunku do Opus Dei. Prałatura personalna bezpośrednio podlega Stolicy Apostolskiej.\nBractwo św. Piusa X będzie w dalszym ciągu sprawować Mszę św. według ksiąg liturgicznych z 1962 roku oraz będzie kształcić przyszłych księży w swoich seminariach duchownych.\nTekst Tornielliego dostępny w dwóch wersjach językowych po angielsku i po włosku.\nChoroba, która zmienia brytyjskie koty w chodzące roboty – i na którą nie ma lekarstwa.\nThe disease which is turning British cats into living robots… and experts say there’s no cure\nArtykuł jest streszczeniem strony http://www.dailymail.co.uk/news/article-2130472/The-disease-turning-British-cats-living-robots–experts-say-theres-cure.html dokonanym przez gajowego Maruchę.\nNa artykuł zwróciła uwagę nieoceniona p. Ola Gordon, a gajowemu – choć to zagraża jego zbawieniu – koty są stworzeniami wyjątkowo bliskimi.\nPoczątkowo choroba dotyczyła kotów z tego samego okręgu rolnego w Szkocji, między Inverness i Aberdeen, mających dostęp do wychodzenia na dwór. Obecnie zanotowano jej przypadki w Szwecji i Austrii.\nKoty nią dotknięte zaczynają się zachowywać jak żywe roboty. Nogi stają się sztywne, chód dziwny i nienaturalny, ogon sztywnieje i staje się wystający. Kot zaczyna zachowywać się nadwrażliwie, choć czasami agresywnie, traci orientację i ma trudności z zadbaniem o siebie (tzw. grooming). Kot czasami nie potrafi opuścić kąta w pokoju, jakby zapomniał, w jaki sposób trzeba się odwrócić i odejść.\nNieznany jest żaden sposób leczenia. Gdy cierpienia kotów stają się nie do wytrzymania – np. nie mogą już przełykać jedzenia – muszą zostać uśpione.\nWeterynarze są zdumieni. Testy na obecność rozlicznych wirusów dały wynik ujemny. Najprawdopodobniejszą hipotezą wydaje się być, iż koty zaraziły się czymś podczas polowania, ponieważ nie stwierdzono, by zarażały się od siebie.\nOkoło 50 takich przypadków zanotowano w Szkocji w ciągu ubiegłych 10 lat, jeden w Liverpool, lecz badacze przypuszczają, iż o wiele więcej mogło przejść niezauważonych.\nW Austrii i Szwecji nie zaobserwowano sztywnienia ogona.\nChoroba dotyka starsze koty. Od chwili jej stwierdzenia, do uśpienia, mija najwyżej rok…\nŚwinoujska rada miasta apeluje do premiera o kontrolę w Morskiej Stoczni Remontowej. Zdaniem radnych, funkcjonowanie firmy, jednego z największych pracodawców w tym mieście stoi pod znakiem zapytania.\nW nadzwyczajnej sesji zwołanej w tej sprawie wzięli udział parlamentarzyści PiS i SLD. Świnoujska stocznia jest w jednej grupie kapitałowej ze szczecińską Gryfią i gdyńską Nautą. W efekcie wszystkie te spółki ze sobą konkurują, ponadto np. prezes MSR pracuje w szczecińskiej Gryfii i zasiada w radzie nadzorczej Nauty. Związkowcy rozpoczęli protest, o wytrwałość apelował poseł PiS Joachim Brudziński.\n– Nie ustępujcie ani na minutę, ten rząd boi się tylko i wyłącznie zorganizowanego protestu – mówił Brudziński.\nNie chcemy by powtórzyła się sytuacja Stoczni Szczecińskiej – mówił poseł SLD Grzegorz Napieralski. – Że władza zapewnia, że wszystko jest w porządku, a za chwilę będzie tragedia. Nie działamy na szkodę spółki – zapewniał Jacek Szafrański, prezes MSR. – Na każdym z członków zarządu ciąży odpowiedzialność materialna całym majątkiem. Prezes zapewnił też, że stocznia w porównaniu z innymi tego typu firmami jest w dobrej sytuacji – osiąga zyski i ma plany rozwoju.\nNie ma się co denerwować. Gdy już Świnoujście zostanie przejęte przez Niemcy, powróci porządek. I o zrozumienie tego prostego faktu apeluje, acz pośrednio, polskojęzyczny rząd. – admin.\nAbba chce Apokalipsy?\nZgodnie z medialnymi doniesieniami Szwecja ma być pierwszym krajem Europy, który całkowicie zrezygnuje z obrotu gotówkowego. Poza szwedzkimi politykami i ekonomistami w propagowanie tego planu zaangażowali się także tamtejsi celebryci.\n– Nie widzę żadnego powodu, dla którego mielibyśmy jeszcze drukować banknoty. Gdyby ludzie nie mieli przy sobie w ogóle pieniędzy, nikt by na nich nie napadał i nikt by ich nie okradał – przekonuje rodaków Björn Ulvaeus, nowy medialny autorytet ekonomiczny, przed laty bardziej znany jako członek grupy wokalnej Abba.\nByć może już wkrótce w wyniku działań medialno-politycznych elit bez zgody bankowych administratorów żaden Szwed „nie będzie mógł kupić ani sprzedać”.\nKreml zapowiada retorsje, jeśli nie dojdzie do porozumienia z NATO i USA w sprawie tarczy antyrakietowej w Europie.\n– Sytuacja w sferze obrony przeciwrakietowej nie jest najlepsza. Jeśli nie dojdziemy do porozumienia, to – niestety – może nadejść chwila wymagająca podjęcia konkretnych wojskowo-technicznych kontrposunięć, które 23 listopada ubiegłego roku zapowiedział prezydent Rosji Dmitrij Miedwiediew – ostrzegł podczas wczorajszej konferencji prasowej w Moskwie wiceminister spraw zagranicznych Federacji Rosyjskiej Siergiej Riabkow. – Zawsze trzeba się przygotowywać na najgorsze – dodał.\nBudowa tarczy antyrakietowej w Europie jest jednym z głównych punktów spornych w relacjach między Rosją a USA i NATO. Moskwa uważa ten projekt za zagrożenie dla swego bezpieczeństwa, choć Sojusz Północnoatlantycki zapewnia, że system nie jest wymierzony w Rosję. [Jak tu nie wierzyć takim zapewnieniom? – admin]\nOgłoszony przez prezydenta Baracka Obamę we wrześniu 2009 roku nowy amerykański program obrony przeciwrakietowej opiera się na okrętach wojennych wyposażonych w system AEGIS, którego elementem są rakiety SM-3. Umożliwia to przemieszczanie systemu z jednego regionu do drugiego. Rakiety SM-3 od lat używane są do ochrony wojsk USA w Europie. Z czasem mają do tego dojść radary rozlokowane w południowej Europie. Na razie wiadomo, że jeden z nich znajdzie się w Turcji. W dalszej fazie – około 2015 roku – USA przewidują umieszczenie lądowej wersji rakiet SM-3 w krajach sojuszniczych w Europie. W Polsce elementy projektowanej tarczy antyrakietowej USA zostaną rozmieszczone około 2018 roku. Instalacje te mają być ulokowane w bazie w Redzikowie koło Słupska. U nas ma też zostać zainstalowany radar naprowadzający.\nW odpowiedzi w listopadzie 2011 roku prezydent Miedwiediew zagroził, że w wypadku niekorzystnego dla Rosji rozwoju sytuacji z budową tarczy antyrakietowej w Europie Moskwa odstąpi od dalszych kroków w sferze rozbrojenia i kontroli zbrojeń, a także zastosuje inne rozwiązania. Gospodarz Kremla poinformował wówczas, że w odpowiedzi na budowę tarczy USA w Europie wydał Ministerstwu Obrony polecenie natychmiastowego wprowadzenia do służby radaru pod Kaliningradem. Podał też, że w ramach budowy systemu obrony powietrznej i kosmicznej Rosji w pierwszej kolejności wzmocniona zostanie osłona obiektów jej strategicznych sił jądrowych. Przywódca Rosji przekazał również, iż wchodzące do służby nowe strategiczne rakiety balistyczne będą wyposażane w nowoczesne systemy do pokonywania tarczy antyrakietowej, a także w efektywne bloki bojowe. Zakomunikował ponadto, że przed siłami zbrojnymi postawił zadanie opracowania planów pozwalających w razie potrzeby na zniszczenie ośrodków informacyjnych i dowódczych systemu instalowanego przez USA w Europie.\nMiedwiediew oznajmił, że jeżeli wymienione kroki „okażą się niewystarczające, Federacja Rosyjska rozmieści na zachodzie i południu kraju nowoczesne systemy uderzeniowe, pozwalające na niszczenie elementów tarczy antyrakietowej USA w Europie”. Rosyjski prezydent sprecyzował, iż jednym z takich kroków będzie ulokowanie rakiet Iskander w obwodzie kaliningradzkim, które – według rosyjskich mediów – mogą znaleźć się tu już w drugiej połowie 2012 roku.\nMarta Ziarnik, PAP\nW latach 70-tych ubiegłego wieku wśród młodzieży Zachodu popularna była idea jednostronnego rozbrojenia, lansowana przez agenturę sowiecką. Sytuacja się odwróciła. Dziś jednostronnego rozbrojenia wymaga się od Rosji. A USRael może mieć około 150 baz wojskowych poza granicami swego kraju, gdyż, jak wiadomo, służą one wyłącznie wprowadzaniu demokracji. – admin.\nDopisane dnia 19.04.2012 o godz. 00:15.\nWedług witryny http://www.occasionalplanet.org liczba amerykańskich baz militarnych poza granicami USA wynosi co najmniej 1180, a więc admin się ośmieszył, szacując potencjał demokracji na zaledwie 150 baz.. Liczba 1180 jest porażająca. Równie porażająca, jak bezdenna głupota arcykretynów, każąca im widzieć w Rosji zagrożenie dla świata. – admin\nINDECT pod monitoring\nMinistrowie spraw wewnętrznych oraz cyfryzacji będą musieli wytłumaczyć się przed sejmową Komisją Administracji i Spraw Wewnętrznych z prac nad projektem INDECT. Według posłów, jego realizowanie grozi totalną inwigilacją obywateli.\nObywatelu, nie masz się czego bać. Nie myśl, słuchaj władzy - a włos ci z głowy nie spadnie.\nProjekt inteligentnego systemu obserwacji ludzi i wykrywania zagrożeń w przestrzeni miejskiej, czyli INDECT, będzie przedmiotem nadzwyczajnego posiedzenia komisji. Wniosek o jego zwołanie z udziałem ministrów: spraw wewnętrznych Jacka Cichockiego i cyfryzacji Michała Boniego, złożyła poseł Barbara Bubula (PiS). Jej zdaniem, INDECT – w razie jego wdrożenia w miastach – niesie za sobą niebezpieczeństwo totalnej inwigilacji obywateli bez ich wiedzy, gromadzenia danych na temat poszczególnych osób i głębokiej ingerencji w naszą prywatność.\nSystem ma automatycznie analizować dane z monitoringu, sensorów wykrywania obiektów ruchomych, wykrywać treści kryminalne w internecie, identyfikować przestępców i odnajdywać dokumenty za pomocą techniki cyfrowych znaków wodnych, łącząc przy tym rozproszone systemy komputerowe w jedną sieć zdolną do efektywnego przetwarzania informacji.\nWniosek o nadzwyczajne posiedzenie złożony został w piątek, 13 kwietnia. Tego samego dnia szef MSW min. Cichocki niespodziewanie wydał komunikat, w którym poinformował, że MSW wstrzymuje prace przy projekcie INDECT. Cichocki zadeklarował też, powołując się na swoją rozmowę z komendantem głównym policji Markiem Działoszyńskim, że policja nie zamierza wykorzystywać w przyszłości efektów prac badawczych nad INDECT. Prace te prowadzi konsorcjum instytucji naukowych, publicznych i komercyjnych pod kierunkiem Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie.\nFragment książki Edwarda Prusa “Hulajpole – burzliwe dzieje kresów ukrainnych”\nUroczysta intronizacja Kyr Andreja we lwowskiej archikatedrze pod wezwaniem św. Jura odbyła się 17 stycznia 1901 r. Szeptycki był Polakiem z ojca i matki – córki Aleksandra Maksymiliana Fredry, ale już wojującym Rusinem z wyboru, a następnie zdeklarowanym Ukraińcem. Jednak w chwili szczerości do swojej kuzynki Zofii Szembek mówił:\nKocham Polskę, dzieje Polski, literaturę polską, ale mowa ludu, wśród którego wzrosłem, stała się moją mową, pieśń jego stała się moją pieśnią. Jestem jak św. Paweł, który był Żydem jak Żyd, a Grekiem jak Grek, dla wszystkich stał się wszystkim, aby wszystkich zbawił.\nInnego nieco zdania o władyce świętojurskim był ks. Nikodem Cieszyński, który w „Rocznikach Katolickich” 1938 r. pisał:\nStanowi on (Szeptycki) zagadkę psychologiczną, choć zaciekły z niego Ukrainiec, acz pochodzenia z polskich rodziców. Arcyzawiła jest sprawa metropolity. Już jego pochodzenie budzi kamień obrazy, i że syn Fredrówny może być patriotycznym Rusinem.\n„Patriotyczny Rusin” tylko raz przypomniał sobie o Polakach-grekokatolikach, a było to w 1904 r. w liście, i wiele im wtedy obiecał, obietnic nie dotrzymał, słowo hrabiowskie złamał – więcej – zaczął on brutalnie szkodzić tej grupie wyznaniowej i dążyć, nawet bezwzględnie, do jej likwidacji.\nByć może, iż ów list był odruchem jako swoista odpowiedź na głośne, międzynarodowe wydarzenie, które miało miejsce w 1903 r. Tym wydarzeniem była eksluzywa, to znaczy zwyczajowo uznawany przez Kościół katolicki sprzeciw monarchy – cesarza katolickiego. Łączyła się ona ze sprawami polskimi, a odnosiła się do kardynała Mariano Rampolliego di Tindaro, który przy końcu pontyfikatu Leona XIII był papieskim sekretarzem stanu. Później się okazało, że kardynał ów był masonem, i to bardzo wysokiego stopnia, oraz należał do Zakonu Świątyni Wschodu (Il ordre du Tempie d’Orient), uważanego za jedną z najważniejszych instytucji masońskich infiltrujących Kościół. Za namową sprzymierzonej z Rosją Francji usiłował on wprowadzić język rosyjski w metropolii mohylewskiej, obejmującej cały obszar byłego Wielkiego Księstwa Litewskiego. Istniało wówczas przekonanie, że Rampolli przy pomocy kardynałów francuskich zdobędzie papieską tiarę.\nW obawie, że taki papież swoim rusofilskim nastawieniem może zaszkodzić interesom polskim na tych ziemiach, hr. L. Plater w imieniu polskich katolików Witebszczyzny zwrócił się do krakowskiego metropolity, kardynała Jana Puzyny o wszczęcie kroków w celu niedopuszczenia do wyboru Rampolliego na papieża. Puzyna razem z Agenorem Gołuchowskim, ministrem spraw zagranicznych Austrii, przekonał cesarza Franciszka Józefa o celowości takiej decyzji. Sprzeciw cesarski Puzyna zawiózł do Rzymu, który w czasie konklawe został przez kardynałów uznany. Dzięki temu nie zasiadł na Stolicy Piotrowej Rampolii, mający wcześniej zapewnioną większość głosów, lecz Giuseppe Sarto, patriarcha Wenecji, który przybrał imię Piusa X.\nWalka elit o Polskę\nElita – słowo i pojęcie znane i używane codziennie, szastamy pojęciem elita, elity… Ale czym naprawdę są elity i jak zostaje się ich częścią?\nPlaton pisał o elitach, budował modele elitarnych struktur społecznych, wielu po nim posługiwało się pojęciem elit i używało go w swych pracach. Tak na serio zajął się tym zagadnieniem niespełna sto lat temu Vilfredo Pareto. Zajmowali się tym pisarze katoliccy, zarówno Chesterton, jak i Belloc, Burke, jak i ojciec Pesh. Poświecili temu jednak najwięcej czasu ezoterycy – teozofowie i masoni. Oni – zaraz po Żydach – zwrócili uwagę, że praktycznie historia świata wpływa na życie mas, ale tak naprawdę zależy od niewielkich grup zwanych elitami. To od nich zależy los wielkich grup społecznych, zarówno etnicznych, religijnych, jak kast i narodów. Pomijanie znaczenia tego zagadnienia, czy niewłaściwe jego rozumienie powoduje niepowetowane szkody dla całych dużych grup społecznych, w tym narodów.\nPoświećmy temu minimum uwagi i spróbujmy ten problem naświetlić na tyle, na ile pozwala nam krótka forma eseju ,żeby pojąć, jaki to ma wpływ na nasze życie. Zajmiemy sie tylko tzw elitą narodową, pomijając inne elity – w szczególności te, które są dla narodowych zaciekłym wrogiem, próbując odgrywać ich rolę. Są tu międzynarodowe elity organizacji globalistycznych, korporacyjnych, bankowo finansowych, religijnych i tzw elit zakonspirowanych.\nKażdy naród wydaje z siebie elitę, są to ludzie, którzy takimi się rodzą. Nie można nauczyć się bycia elitą narodu, nie można zostać wytrenowanym, owszem można zostać trenowanym i kształconym do udawania elity, bycia impostorem – ale nigdy do roli prawdziwego członka narodowej elity. Takim przychodzi się na świat!\nDlatego też o tym, ile i jaką jest ta elita narodowa, decyduje praktycznie tylko jeden czynnik, wielkość przyrostu naturalnego danej wielkiej grupy społecznej. Przyjmuje się mniej więcej, że procentowy skład elity danej społeczności nie jest nigdy większy, niż 1% do maksimum 3%. Jeśli elity sa mniejsze niż 1%, to takie grupy społeczne cechuje stagnacja i procesy zachowawcze, brak progresu, a nawet w wielu okolicznościach procesy regresyjne. Dzieje się tak dlatego, że ta grupa elitarna jest za mała, żeby stać się rozrusznikiem, czy transmisją zdolna do ruszenia masy społecznej w nowym kierunku, przyśpieszać działania i zbiorowy wysiłek.\nJeśli ta grupa jest większa ,natychmiast następuje wyraźne ożywienie całej masy społecznej i następują szybkie procesy progresywne. Pozbawiona wpływu właściwej, własnej elity, masa społeczna zachowuje się prezerwująco i konserwatywnie. Zachowawczo, skupia się na przetrwaniu i na zabezpieczeniu i pielęgnowaniu tego, co stanowi jej spuściznę, kulturowo-cywilizacyjną, odrębność, jej własną identyfikacje i paradygmat cywilizacyjny. Takie zachowania cechują duże grupy społeczne poddane zewnętrznemu zagrożeniu, czy to ze strony elit obcych, elit impostorów, czy po prostu elit stanowiących elitę okupacyjną narodu.\nPolskie państwa, o których nie słyszeliście\nZanim powstała II Rzeczpospolita, na jej terenach instalowało się mnóstwo różnych innych organizmów parapaństwowych. Wcale nie było powiedziane, że Polska, która jakiś czas później wybuchła, jest jedyną możliwą opcją, wyczekiwaną przez wszystkich.\nMapa zjednocznonej (a raczej – wymarzonej) Polski nakreślona w 1918 roku przez Wiktora Skargę-Dobrowolskiego.\n„Rzeczpospolita Tatrzańska”. Od Rużomberoku po Nowy Targ.\nAutorskie pomysły na przyszłość miało na przykład takie Zakopane. Choć trudno ocenić, na ile poważne.\n„Z końcem października 1918 roku […] rozpadła się do cna monarchia austro-węgierska” – pisze Rafał Malczewski w „Pępku świata”. – „Rodziły się nowe ojczyzny”.\n„W Zakopanem wrzało w kawiarniach. Rodziły się różne projekty przy gorzałce. Orkan z autorem tych bajań rozważał możliwości utworzenia osobnego kraiku pod opieką przyszłej Ligi Narodów składającego się z Podtatrza z Nowym Targiem i Słowackich Tatr z Popradem i Rużomberkiem. Jakaś taka Rzeczpospolita Tatrzańska. Powstałoby coś na kształt Monte Carlo plus St. Moritz plus Motmartre i Czerniaków, plus puszcze kanadyjskie.\nWyścigi konne na torach w Łomnicy tatrzańskiej, ruletka i bakarat w kasynach, kabarety, dansingi, music-halle, oberże, góralszczyzna do potęgi, polowania […], narciarstwo i turystyka, stumetrowe skoki na deskach, bobsleje, ślizgawki, ponadto hulanki na dołach i na wierchach” – pisał Malczewski. – „Kto by tu z czasem nie przyjeżdżał. Potentaty i rekiny kapitalizmu z nowych państewek, ministrowie i dyplomacja, premierzy, może i poniektóry król […]. Mówiło się o tym bez końca”.\nSicz i hajdamacy (5)\nJeszcze nieco o dość zagadkowej postaci M.Hruszewskiego, który również został “oddelegowany” przez lożę do prac nad utworzeniem narodu ukraińskiego.\nW tym samym czasie dużej miary ewolucja dokonała się pomiędzy nimi (Rusinami galicyjskimi), która była rezultatem wpływu i działalności pojedynczego człowieka. W 1894 r. profesorem historii Europy Południowo-Wschodniej na lwowskim uniwersytecie mianowany został Michajło Hruszewśkyj i szybko pozyskał sobie wielu uczniów i zwolenników. […] Hruszewski napisał Historię Ukrainy-Rusy, w której dał wyraz swemu poglądowi, że „Ukraina” była wyraźnie zarysowaną jednostką historyczną, narodową i geograficzną, o której można twierdzić, że wykazuje ciągłość rozwoju od czasów Wielkiego Księstwa Kijowskiego i że stanowi narodowość całkowicie obcą Polsce pomimo długiego z nią związku, ale także odrębną od Rosji, której kolebką nie jest Kijów, ale północne księstwo suzdalsko-moskiewskie. Choć była ona pierwotnie tylko jednym regionem, położonym nad Dnieprem, Ukraina odgrywała rolę czołową w historycznych przeobrażeniach wszystkich „Małorusów” i kierowała ich losami, mogła więc, jako pars pro toto, rościć sobie pretensje do obejmowania ich wszystkich, gdziekolwiek żyli, od Karpat do Kaukazu.\nTeoria ta napotkała na wiele sprzeciwów, także i ze strony Rosjan, ale jak wiadomo, nie same tylko teorie bez zarzutu zdobywają sobie największą popularność i osiągają największy sukces. Poglądy Hruszewskiego na temat Ukrainy zdobyły sobie od owego czasu rozległe uznanie, tak, że dzisiaj istnienie odrębnej „ukraińskiej” narodowości jest na ogół dość powszechnie przyjęte. To była dopiero kwestia czasu. Rusini galicyjscy w czasach Hruszewskiego nie tyle się kłopotali o to, czyjego dociekania są ścisłe, co dążyli do wyciągnięcia z jego poglądów konsekwencji politycznych. Tym sposobem nowa szkoła myślenia narodziła się wśród nich. Stara grupa świętojurska była pod wpływami panslawistycznymi, później politycy ruscy orientowali się w kierunku Wiednia, ale obecnie najbardziej wymowni i najradykalniejsi przywódcy rozwinęli program, którego ostatecznym celem była zjednoczona i niepodległa Ukraina. Ponieważ ogół społeczności (ruskiej) nie był jeszcze skłonny czy też zdolny przyjąć ten nowy punkt widzenia, sama nazwa Ukraińców pozostała w Galicji w dużym stopniu określeniem partyjnym. Bardziej umiarkowane i mniej wyraźnie zarysowane odłamy ludności znane były pod nazwą Starorusów, podczas gdy wielu z nich oskarżanych było przez swoich przeciwników o tendencje moskalofilskie. Ponieważ wszelki rodzaj rzeczywistej walki o zjednoczoną Ukrainę leżał poza zasięgiem możliwości praktycznych, aspiracje „ukraińskie” znalazły wyraz w rosnącej wrogości wobec Polaków, która w pierwszych latach nowego stulecia doszła do prawdziwego szczytu w zastosowaniu gwałtu. Kraj został ogarnięty walka narodową, taką, jakiej nigdy przedtem nie znał [Adam Żółtowski, Border of Europe, Londyn 1950].


Wstępna slekcja CV - porady dla pracodawcy - jobtime.pl\nPrzy dużej liczbie podań i zwykle ograniczonym czasie na analizę tych dokumentów, osoby przeprowadzające rekrutację oraz zajmujące się selekcją CV mają zazwyczaj kilkanaście sekund na przeczytanie życiorysu zawodowego kandydata. To czas, w ciągu którego można jedynie dosyć pobieżnie ?rzucić okiem? na jedną stronę tekstu. Wyspecjalizowanemu rekruterowi ten właśnie czas powinien wystarczyć, by stwierdzić, czy CV jest godne uwagi i zachęca do bardziej wnikliwej lektury, czy też nie.\nNa co zatem zwracać uwagę dokonując selekcji przysłanych aplikacji i w jaki sposób ?czytać? życiorysy zawodowe, by znaleźć idealnego kandydata?\nJakie korzyści przyniosą Państwu umiejętności posiadane przez kandydata?\nJak kandydat pracował dla różnych pracodawców? Uwzględnić wielkość i strukturę/systemy, wielkość zespołu, lokalizację i charakter działalności\nCzy podróżował i czy zdobywał doświadczenia międzynarodowe?\nJeśli jest absolwentem, czy był w stanie jednocześnie pracować i studiować?\nCzy wygrał jakieś staże?\nCzy umie działać zespołowo, czy działa samodzielnie?\nJakie cechy charakteru sugerują jego hobby i zainteresowania?\nWarto również zwrócić uwagę na to, czy analizowane przez nas CV jest uporządkowane ? zarówno pod względem merytorycznym, jak i formy. Czy w życiorysie zawodowym są zawarte informacje, które są istotne dla prowadzonej rekrutacji, czy są one adekwatne do stanowiska pracy i czy wskazują na konkretne umiejętności, które są dla Państwa kluczowe. Analizując aplikację należy również rozważyć, czy została ona przygotowana w odpowiedzi na Państwa ofertę pracy, czy też jest standardowym wzorem CV wysyłanym przez kandydatów często ?masowo? - do wielu pracodawców. Życiorysy zawodowe stworzone przy okazji innej rekrutacji niż Państwa świadczą o tym, iż kandydat nie zapoznał się dokładnie z daną ofertą, a ponadto nie jest zainteresowany pracą konkretnie w Państwa firmie, tylko na proponowanym stanowisku. Takie osoby często okazują się mało lojalnymi pracownikami, którzy nie przykładają wagi do miejsca i specyfiki pracy, ani też nie rozpatrują Państwa firmy, jako idealnego pracodawcy, z którym wiążą swoją karierę zawodową. Oczywiście nie należy traktować tego jako reguły, niemniej jednak warto przeanalizować i te argumenty.


Logitech Craft - MyApple.pl\nMac, iOS, Akcesoria, Recenzje\nO tym jaka jest klawiatura w nowych MacBookach Pro czy 12-calowych MacBookach pisałem już kilkukrotnie. Nie chodzi tylko o nieodporny na pył, kurz czy różne cząsteczki mechanizm motylkowy klawiszy, który co tydzień profilaktycznie przedmuchuję sprężonym powietrzem, ale i o wielkość klawiszy i ich skok. Duże rozmiar i niewielki skok powodują, że literówki zdarzają mi się znacznie częściej niż w przypadku innych klawiatur, o niełamliwych spacjach nie wspominając, wstawianych wskutek przypadkowego przyciskania lewego CMD razem ze Spacją (jestem dziwakiem przestawiającym sobie od początku mojej przygody z Macami klawisze ALT i CMD). Nic zatem dziwnego, że od jakiegoś czasu poszukuję optymalnej klawiatury, na której mógłbym pisać dłuższe teksty. W ostatnich tygodniach miałem okazję testować kolejny produkt marki Logitech, uniwersalną klawiaturę bezprzewodową Craft.\nMyślę, że firmy Logitech nie trzeba przedstawiać, słynie ona ze świetnych akcesoriów komputerowych, a już na pewno z myszek i trackballi. Ma w swojej ofercie także stosunkowo szeroką gamę klawiatur. Craft jest jednym z najdroższych modeli, nie tylko ze względu na wykonanie, ale z pewnością specjalne uniwersalne pokrętło, pozwalające na regulowanie różnych parametrów lub sterowanie jedną z funkcji funkcjami w systemie czy wybranym programie. Recenzja Logitech Craft pojawiła się już na MyApple rok temu, jej autorem jest Jacek Zięba. Moje odczucia co do tego produktu różnią się w pewnym stopniu. W jakim? Przeczytacie poniżej.\nNa pewno zgadzam się z Jackiem co do jakości wykonania tej klawiatury i tego, jak się ona prezentuje. Wygląda świetnie. Utrzymana w dwóch ciemnych odcieniach szarości, łącząca mocny plastik z aluminiową listwą na właściwą klawiaturą prezentuje się świetnie. Klawiatura jest ciężka leży więc stabilnie na biurku w miejscu, w którym ją położyłem. Klawisze są sporych rozmiarów, ale nie tak duże, jak we wspomnianej już klawiaturze MacBooka Pro, mają też wyraźnie większy skok (większy nawet niż w starszych klawiaturach wyspowych Apple), zdecydowanie rzadziej zdarza mi się więc nacisnąć któryś z nich przypadkowo. Dodam jeszcze, żę klawisze są wklęsłe i swoją formą przypominają mi trochę klawisze w ZX Spectrum +, choć oczywiście działają nieporównywalnie lepiej (przypomnę, że nie pierwszy raz klawiatura Logitech przypomina mi tę we wspomnianym komputerze z początku lat 80 ubiegłego wieku - tak było też w przypadku modelu K480).\nPoczątkowo musiałem się przyzwyczaić do tego większego skoku. Palce muszą uderzać mocniej i poruszać się dalej niż w przypadku klawiatury w moim obecnym komputerze. Cała klawiatura jest także nieznacznie pochyła. Przypomina mi tutaj trochę przewodową klawiaturę Apple A1243, choć jest od niej większa i jest też bardziej masywna. Pisze się na niej bardzo wygodnie i właściwie bezbłędnie.\nKlawisze są podświetlane białym światłem, co przydaje się podczas pracy w nocy. Na duży plus odbieram też blok klawiszy numerycznych i sterowania kursorem. Zwłaszcza ten ostatni, z wydzielonymi pełnowymiarowymi klawiszami kierunków przesuwania kursora bardzo sobie cenię.\nKlawiatura stworzona została z myślą zarówno o użytkownikach komputerów PC z systemem Windows jak i Maców. Niestety polscy użytkownicy tych ostatnich wprowadzający polskie znaki diakrytyczne z prawym ALT będą mieli duży problem. Prawy ALT został bowiem oddzielony od CMD dodatkowym i szerokim klawiszem FN. Szybkie wprowadzenie polskich znaków diakrytycznych jest po prostu niemożliwe. Jak już wspomniałem, ja nie mam z tym problemu, gdyż od ponad dziesięciu lat zamieniam miejscami klawisze ALT i CMD (początkowo robiłem to za pomocą dodatkowej aplikacji, a później bezpośrednio w ustawieniach systemowych). W moich Macach funkcje klawiszy ALT i CMD są zamienione miejscami, tak bym mógł wprowadzać polskie znaki szybko i bez zbytniego wyginania kciuka. Wielu moich znajomych użytkowników komputerów Mac, gdy na chwilę przesiada się na któryś z moich MacBooków gubi się totalnie, ale w moim przypadku ta zamiana sprawdza się znakomicie, jak widać także i na klawiaturze Logitech Craft. Mój ALT jest bowiem zawsze obok spacji.\nWspomnę tylko, że aby móc zamienić funkcjami klawisze ALT i CMD muszę podłączać tę klawiaturę do komputera za pomocą specjalnego odbiornika radiowego. Kiedy podłączam ją przez Bluetooth, taka możliwość nie istnieje.\nKlawiatura pozwala na podłączenie do trzech urządzeń jednocześnie i przełączanie się między nimi za pomocą klawiszy znajdujących się nad blokiem klawiszy sterowania kursorem (1, 2, 3). Wbudowana bateria wystarcza mi na kilka dni pracy. Ładowanie odbywa się przez złącze USB-C, co odbieram jako duży plus. Coraz mniej mam urządzeń ładowanych za pomocą microUSB lub tradycyjnego USB-A. Szkoda tylko, że wspomniany juz niewielki odbiornik radiowy wciąż dostępny jest tylko w wersji dla USB-A, muszę więc korzystać z przejściówki lub huba podłączanego do mojego MacBooka Pro.\nCraft to nie tylko klawiatura, ale i pokrętło sterujące. Spotkałem się z różnymi opiniami na jego temat. U mnie jednak sprawdza się świetnie, pamiętać jednak należy, że w zależności od programu, w którym się aktualnie pracuje, jego funkcja będzie inna. I tak w systemie macOS czy iTunes oraz programach, które nie korzystają z tego pokrętła, za jego pomocą można regulować natężenie dźwięku, w Safari przełączać się pomiędzy otwartymi kartami. Brakuje mi tylko wsparcia dla kilku popularnych aplikacji, jak choćby Pixelamtora. Podejrzewam jednak, że zależy to głównie od twórców tych aplikacji, a nie od Logitecha. Sam pokrętło sprawdza się znakomicie, ale nie zastąpi mi też Touch Bara, z którego intensywnie korzystam na moim MacBooku Pro.\nLogitech Craft to jedna z lepszych klawiatur na rynku, choć na pewno nie dla polskich użytkowników komputerów Mac, no chyba, że tak jak ja zamieniają oni funkcjami klawisze ALT i CMD. Jeśli piszecie dużo na komputerze z Windows, Linuksem i szukacie stabilnego, wygodnego i niezawodnego rozwiązania to na pewno Logitech Craft jest wartą rozważenia. Poza wspomnianym fatalnym umiejscowieniem prawego ALT i klawisza FN największą wadą tej klawiatury jest jej cena wynosząca około 700 zł. To sporo, ale dobra jakość nie jest tania.\nJa używam do iMaca też Logitecha ale model G Pro + aplikacja Karabiner\nDzięki za recenzje, tez sie nad nia zastanawiam. Czy jesli zasługujesz sie zdalnie do komputera z Windows możesz wówczas przestawić zeby klawiatura działał w trybie Windows?\nrzymcio9 dawiddawido 2019-02-24\n@dawiddawido raczej nie, poza tym weź pod uwagę, że strasznie krótko trzyma na barterii\ntomasz sz. 2019-02-25\nNie po to kupowałem komputer za ponad 10k żeby dokupować klawiaturę. Już raz mi wymieniali w serwisie. Jak teraz padnie to sprzedaję to badziewie\nClevland tomasz sz. 2019-02-25\nChuchać (na ekran by warstwy nie zetrzeć),\nDmuchać na klawiaturę by przyciski działały.\nA wszystko to za dwa razy więcej niż konkurencja...\na i za przejściówki trzeba dopłacić...\nTak magia Apple.\nefherwbervgbertiu Clevland 2019-02-26\n@Clevland I nie można nawet młotkiem uderzyć. Badziewie od Apple.