Idź do strony: « 1 2 3 «» 247 248 249 «» 251 252 253 »\nWysłany: 2019-08-01, 20:38\nHehe, znam ten patent. Też zdarzyło mi się korzystać z zapasu powietrza w kole zapasowym.\nJeździłeś garbusem? Tam OIDP spryskiwacze były nim napędzane :-)\nWysłany: 2019-08-06, 20:16\nJeździłem sporadycznie, ale swojego nie miałem.\nPowoli bo powoli, ale powstają kolejne części darmowego poradnika "ABC budowy całorocznego kampera". Pewnie pewnego dnia będzie gotowy\nNa razie kolejna część o chłodzeniu, ale teraz bardziej o lodówkach. Czyli jaką lodówkę wybrać do budowanego kampera, ale z założeniem, że będziemy jeździli trochę więcej...\nKto jeszcze używa kompresorowej lodówki? I jakie macie z nimi doświadczenia?\nBTW, tak zmieściłem tą większą z osobnym zamrażalnikiem. Taki mały upgrade. Wymagał kilku przeróbek, bo ta jest większe, ale się udało\nPlik ściągnięto 2 raz(y) 246,28 KB\nWysłany: 2019-09-09, 20:09\n248 stron żeby zabudować blaszaka\nPodobno zrobiłeś fajnie ale nie wiem kiedy dojdę do tego. Można tylko po max 3 strony przeskakiwać?\nNo to se poklikam...\nA do tego widzę że jakieś ABC zrobiłeś do którego nawet jeszcze nie zajrzałem\nDziwi mnie że ostatni wpis miesiąc temu. Skończyłeś czy wymiękłeś?\nA może jak co niektórzy w międzyczasie zbudowałeś kolejne 3 i sprzedałeś?\nOj spędzę ja tu czasu spędzę...\nMiałem w tym roku kupować ale korozja blaszankę mi zeżre zanim dojdę do jakiejś wiedzy.\nTak czy inaczej postaram się zapoznać i z tym wątkiem.\nWysłany: 2019-09-10, 11:19\nteż jak to oglądałem to się załamałem ilością stron. Ale wejdź na http://toscaner.com/ tam Toscaner opisał budowę w pigułce (mała nie jest ). Tam znajdziesz krok po kroku co i jak robił. A i tak przy okazji nie wymiękł , pare lat temu ukończył Złomka1 i potem Złomka2 , teraz jeździ dwoma, łącznie już chyba mu wybija 5 lat w kamperze.\nWysłany: 2019-09-10, 13:57\nDzięki. Widziałem juz na Fb że żyje i ma się dobrze.\nCampermajstry itd są wszędzie\nA do Twojego wątku też jeszcze wpadnę o ile już nie byłem 🤔\nWysłany: 2019-10-25, 13:32\nJakimś tam ekspertem od kręcenie filmów nie jestem, ale od dawna wiele osób mnie namawia na kręcenie filmów. Z lenistwa tego nie robiłem, ale wreszcie spróbowałem coś nagrać i ja.\nNa pierwszy strzał poszły kamperki.\nFilmy powstały już jakiś czas temu i są na blogu i kanale YT.\nAle przecież na CT też pasuje umieścić produkty końcowe w wersji "ruchomej"\nTak więc oto oba złomki:\nZłomek Domek po 5 latach użytkowania non stop, jak widać ma się dobrze, a nawet bardzo dobrze. Wszystko nadal w 100% sprawne albo ulepszone\nOraz drugi, roczny już kamperek, czyli Złomek van Dakar, który ostatecznie nazywa się "Freedom Van"\nMuszę jeszcze nakręcić kiedyś filmek pokazujący balkon i tylny living room. Bo zapomniałem.\nWysłany: 2019-10-25, 18:46\nNo fajne te Twoje zabawki 😀\nJa tu ledwo na jeden dom wyrabiam a Ty dwa i do tego na kółkach masz!\nZazdraszczam po chrześcijańsku 😉\nPokibicuję i popatrzę na Wasze pomysły jakiś czas jeszcze niestety.\nMuszę poczekać z budową swojego ☹\nŻyczę samych przyjemnych dni 😀\nWysłany: 2019-10-25, 20:30\nSzafa wjeżdżająca do łazienki?\nWysłany: 2019-12-03, 23:48\nPlik ściągnięto 4 raz(y) 202,12 KB\nWysłany: 2019-12-04, 11:27\nEeee... ale to chyba nie twoj, za gruba sklejka ... zlomek byl chyba z 4mm na szkielecie,a freedom niema takich plytek.\nWysłany: 2019-12-04, 22:16\nNo tak. Racja. W sumie za "młode" te kamperki jeszcze żeby je tak zipować.\nAle powyższa fotka to moje dzieło\nNiebawem będzie się działo\nWysłany: 2019-12-12, 21:53\nA jednak "a potem zacznij to robić"\nWysłany: 2019-12-21, 12:41\nJuż myślałem, że ten temat powoli umrze śmiercią naturalną. Przecież mamy niemal 2020 rok, trzeba iść w nowe, a nowe to nowe, ale jak się okazuje, nie zawsze lepsze.\nSkracając, bo będzie jeszcze o czym pisać - będzie jednak trylogia!\nKupiłem kolejnego złomka. Nazywam go też tak, bo nie ma 3 lat, ani nawet 4. Ma naście. Jest to Sprinter <06 w najdłuższej wersji i jest kilka rzeczy do zrobienia przy nim zanim przestanie być złomkiem.\nRelacja z budowy już powoli rusza, więc w sam raz na zimowe wieczorki. A obiecuję, że będzie się działo. Czyli zapisujemy temat "budowa domka ze złomka" do ulubionych i czytamy z poranną kawą. Jak za dawnych lat\nA oto baza i trochę więcej opisu na ten temat... Zaczynamy\nA tak wyglądał po kilku godzinnym szorowaniu\nPlik ściągnięto 3 raz(y) 319,57 KB\nWysłany: 2019-12-21, 13:12\nLipa. Eeee znaczy się stał pod lipami latami. W sumie to dobrze - zakonserwował się.


Jak wygląda dziecko w 30. tygodniu ciąży? - Wyobraznia.eu\n18 maja 2021 RedakcjaDzieci\nPodczas badania USG w 30. tygodniu ciąży da się zaobserwować, jak malec ssie kciuk, a nawet robi minę. Widać także, że w brzuchu mamy nie ma już wiele miejsca. W tym czasie ważne, żeby ciężarna kobieta nadal stosowała zbilansowaną dietę bogatą w wapń, ważny dla budowy szkieletu dziecka. Jak wygląda maluch w 30. tygodniu ciąży?\nMaluch w 30. tygodniu ciąży – coraz mniej miejsca\n30 tydzień ciąży – który to miesiąc? To już III trymestr, 7. miesiąc ciąży. Do porodu pozostało 10 tygodni. Jeśli dziecko urodzi się przedwcześnie w 30. tygodniu ciąży, istnieje 97% szans, że będzie w stanie przeżyć. W 30 tygodniu ciąży dziecko mierzy około 40 centymetrów, waży od 1300 do 1400 gramów, a jego narządy wewnętrzne są prawie w pełni rozwinięte i funkcjonują samodzielnie. Dojrzewanie płuc i przewodu pokarmowego jest również w dużej mierze zakończone. Struktury i funkcje mózgu stają się jeszcze bardziej zróżnicowane. Magazynowanie rezerw tłuszczu wygładza skórę, a przepływ krwi przez naczynia włosowate zapewnia jej różowy, zdrowy koloryt. Dziecko może teraz samodzielnie regulować swój bilans cieplny. Wraz ze wzrostem i wagą dziecka przestrzeń do intensywnego treningu fizycznego stopniowo się kurczy. Maluch ma coraz mniej miejsca i stopniowo zmniejsza się ilość płynu owodniowego.\nW 30 tygodniu ciąży dziecko jest nadal dość aktywne, ale ruchy nie są już tak zamaszyste. Maluch przede wszystkim przebywa w tak zwanej pozycji płodowej z podciągniętymi kolanami i rączkami skrzyżowanymi przed klatką piersiową. Na podstawie USG płodu można przewidzieć, czy dziecko w późniejszym życiu będzie praworęczne- większość dzieci woli ssać prawy kciuk. Meszek płodowy, czyli lanugo zaczyna stopniowo zanikać, jednak u niektórych dzieci czuprynka na plecach lub ramionach utrzymuje się aż do momentu narodzin.\nDziecko w 30. tygodniu ciąży reaguje bardzo intensywnie na dźwięki i bodźce dotykowe. Regularne przytulanie brzucha, klepanie, głośne czytanie i śpiewanie są dobre nie tylko dla niego, ale także dla rodziców. Od 30. Tygodnia ciąży dziecko zaczyna również odczuwać bodźce bólowe. To odkrycie naukowe miało doniosłe znaczenie dla medycyny prenatalnej, a także leczenia w pierwszych tygodniach życia, ponieważ aż do lat siedemdziesiątych XX wieku lekarze zakładali, że nie tylko płody, ale także niemowlęta do pewnego wieku nie odczuwają w ogóle bólu. Współczesna pediatria zakłada, że interwencje medyczne w macicy z powodu bólu mogą bardzo obciążyć dziecko.\nPrzyszła mama – przyrost masy ciała i narastające dolegliwości\nW 30. tygodniu ciąży górna krawędź macicy sięga aż do przepony. Wielkość macicy i dziecka może prowadzić do duszności i problemów z krążeniem. Na pierwszy plan wysuwają się również inne dolegliwości związane z ciążą, takie jak problemy żołądkowo-jelitowe lub bóle pleców. Bardziej widoczny staje się przyrost masy ciała przyszłej matki. Powinien on wynosić około 400 do 450 gramów tygodniowo. Powiększająca się waga może stanowić dodatkowy czynnik stresu w ostatnim trymestrze ciąży. Wiele kobiet w tym czasie ma ogromny apetyt, a często także zachcianki żywieniowe. Dobrze zbilansowana dieta, bogata w składniki odżywcze w decydujący sposób przyczynia się do dobrego samopoczucia matki i zdrowego rozwoju dziecka, zwłaszcza w trzecim trymestrze ciąży. Teraz dziecko szczególnie dobrze przyswaja składniki odżywcze, witaminy, minerały i pierwiastki śladowe z diety matki.


Śmierć na śliskiej drodze /aktualizacja/ - Nasz Tomaszów - codzienna gazeta internetowa\nŚmierć na śliskiej drodze /aktualizacja/\nDo tragicznego w skutkach wypadku doszło dzisiaj rano w miejscowości Mierzno gm. Budziszewice. W jego wyniku zginął kierowca jednego z dwóch samochodów, biorących udział w kraksie. Zdarzenie miało miejsce kilka minut po godz. 9. Czołowe zderzenia mercedesa z oplem corsą doprowadziło do śmierci 35 letniego kierowca opla. Poszkodowane w tym wypadku zostały też dwie inne osoby. Kierująca mercedesem 24 letnia kobieta oraz jej pasażerka z obrażeniami ciała zostały przewiezione do szpitala w Tomaszowie Maz. Uczestnikom wypadku pobrano krew do badań na zawartość alkoholu. Policja i prokuratura prowadzą czynności mające ustalić okoliczności tragedii.\nSprawiedliwa 18.10.2017, 07:59\nNajłatwiej jest oceniać i hejtowac kiedy jest się anonimowym. Według waszych prowincjonalnnych poglądów winny jest zawsze "człowiek z lepszego auta" czyli bogatszy. Żałosne buraczane poglądy!\nSZAKAL 21.01.2017, 12:04\nTo nie sliska jezdnia tylko zbyt duża prędkosc kierowczyni mercedesa która scieła zakręt i uderzyła w corse przyczyniając sie do smierci kierowcy corsy. Szkoda tak młodego człowieka.\nWściekła 22.01.2017, 11:27\nMiał żonę i 3 dzieci 3 lata temu pochowali syna\nDzisiaj, 17:45 2 Mamy 311 nowych przypadków zakażenia koronawirusem, potwierdzonych pozytywnym wynikiem testów laboratoryjnych.\nDzisiaj, 15:16 4 Policjanci tomaszowskiej drogówki zatrzymali sprawcę kradzieży i odzyskali skradzioną kostkę brukową. Mężczyzna został ukarany trzema mandatami karnymi, tj. za kradzież, naruszenie…\nDzisiaj, 09:53 31 11 3 kwietnia Dyrekcja Lasów Państwowych podjęła decyzję o tymczasowym zakazie wstępu do lasów, motywując ją troską o zdrowie i bezpieczeństwo mieszkańców. To uzasadnienie budzi wątpliwości,…


Choroby osobowości [Théodule Ribot] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00205 005058 21762182 na godz. na dobę w sumie\nChoroby osobowości - ebook/epub\nT. RIBOT. CHOROBY OSOBOWOŚĆI. Przełożył z francuskiego J. K. Potocki. Warszawa. Nakładem księgarni A. W. Gruszeckiego. Mazowiecka Nr. 16 1885.\nI. Pod wyrazem "osoba" rozumie się pospolicie w psychologii, osobnika (indywiduum) posiadającego jasną świadomość siebie i odpowiednio postępującego: jestto najwyższa forma indywidualności. Psychologia metafizyczna, dla wytłómaczenia sobie tej cechy, którą przypisuje wyłącznie człowiekowi, zadawalnia się przypuszczeniem jakiegoś "ja" zawsze jednego, prostego, identycznego. Niestety, jestto fałszywa jasność; rozwiązanie pozorne. Jeżeli nie chcemy przyznawać owemu "ja" początku nadprzyrodzonego, potrzeba koniecznie wytłómaczyć, jak się łono rodzi i z jakiej formy niższej powstaje. To też psychologia doświadczalna nie może, ani stawić zagadnienia w sposób powyższy ani go powyższą metodą rozwiązywać. Uczy się ona od przyrodników, o ile trudnemi sa w wielu wypadkach do określenia – cechyi znamienne świadomości (o wiele mniej złożone jednak od, cech osobowości); psychologia doświadczalna nie ufa rozwiązaniom prostym i, nie przypuszczając zgoła jakiegoś ryczałtowego roztrzygnięcia sprawy, widzi je na końcu swych poszukiwań, – jako wynik mozolnego badania. Jest więc dość zrozumiałem, dlaczego przedstawiciele dawnej szkoły, zbici cokolwiek z tropu, oskarżają stronników nowej, że skradli im ich,. "ja" chociaż nikt się o coś podobnego nie kusił. Lecz w jednym i drugim obozie mowa jest tak odmienną, sposoby działania – tak sobie przeciwne, iż porozumienie stało się już niepodobieństwem. Gdybym miał bodaj powiększyć panujące w tej sferze zamieszanie, to i wtedy starałbym się dowiedzieć, czego nauczyć nas mogą o tworzeniu się i rozprzęganiu osobowości wypadki teratologiczne, (potworności) chorobne, lub wprost tylko rzadkie; nie żywię zresztą żadnych uroszczeń co do ujęcia przedmiotu w całej jego rozciągłości: zamiar taki uważałbym za przedwczesny. Ponieważ osobowość jest najwyższą formą indywidualności duchowej, nastręcza się zaraz na wstępie zapytanie, co to jest osobnik, (indywiduum)? Mało zagadnień było za dni naszych przedmiotem tak gorących sporów pomiędzy przyrodnikami i niewielu roztrzygnięcie pozostało tak ciemnem – w odniesieniu do niższych szczeblów drabiny ustrojowej. Nie czas tu i nie miejsce mówić o tem szczegółowo. W końcu tej pracy, po zbadaniu składowych pierwiastków osobowości rozpatrzymy ją w jej całokształcie; wtedy to stosownem będzie porównać osobowość wyższą z jej formami niższemi, przy pomocy których przyroda starała się ją wytworzyć; wtedy wykażemy, iż osobnik duchowy jest tylko wyrazem ustroju: niskim, prostym, niespójnym, albo też złożonym i jednolitym – jak sam ustrój. Obecnie wystarczy, gdy przypomnę czytelnikom – wdrożonym już nieco w te poszukiwania, iż, ztępując coraz niżej w szeregu istot ożywionych, widzimy, jak osobnik duchowy tworzy się dzięki mniej, lub więcej dokładnemu zlewaniu się osobników prostszych, jak się wytwarza świadomość zbiorowa (coloniale) przez współdziałanie świadomości pojedyńczych, miejscowych (locales). Te odkrycia przyrodników posiadają dla psychologii największą wagę. Dzięki im – zagadnienie o osobowości przeobraża się: widzimy, iż roztrząsanie jego należy rozpoczynać od dołu i jesteśmy zmuszeni zapytać siebie, czy osoba człowieka nie jest również pewną "całością zjednoczoną, " (tout de coalition) której nadzwyczajna złożoność ukryła przed nami swe początki i której źródła byłyby dla nas całkiem niedostępne, gdyby istnienie form pierwotnych nie rzucało jakiegoś światła na mechanizm owego zlewania się. Osobowość ludzka, jedyna o jakiej możemy mówić z pewną dokładnością, zwłaszcza w studyum patologicznem, jest całością konkretną, jest pewnym splotem (complexus), który aby poznać, należy rozwikłać. Rozbiór musi tu być nieodwołalnie sztucznym, gdyż rozczłonkowuje takie grupy zjawisk, jakie nie sa współrzędne, lecz podporządkowane sobie; jakich stosunkiem nie jest prosta współczesność, lecz wzajemna zależność. Praca taka jest jednak niezbędną. Przyjmując podział jasny, który, mam nadzieję, sam przez się zdoła się usprawiedliwić, rozpatrzę kolejno organiczne, uczuciowe i umysłowe warunki osobowości, kładąc szczególniejszy nacisk na anomalie i zaburzenia; w ostatecznym wywodzie będziemy mogli zgrupować na nowo te rozłączone pierwiastki.\nII. Zanim jednak przystąpimy do wykładu i tłómaczenia faktów, pożytecznem będzie, dla większej jasności i dobrej wiary, porozumieć się przedewszystkiem co do natury świadomości. Nie idzie tu o monografię, która, że tak powiem, byłaby całkowitą psychologią; wystarczy – gdy postawimy zagadnienie w formie ściśle określonej. Nie zwracając uwagi na szczegóły, mamy tu przed sobą tylko dwie hipotezy: pierwsza z nich, bardzo dawna, widząca w świadomości zasadniczą własność "duszy, " albo "ducha" coś, co stanowi ich istotę; druga – całkiem nowa, patrzy na nią, jak na proste zjawisko wiążące się z dziąłalnością mózgową jak na objaw, posiadający właściwe sobie warunki istnienia i powstający lub znikający w miarę okoliczności. Pierwsza hipoteza panuje już od tylu wieków, iż łatwo pozwala ocenić zasługi swe i błędy. Nie mam zamiaru wytaczać jej tutaj sprawy i zaznaczę tylko rdzenną jej nieudolność w tłómaczeniu objawów bezwiednego (nieświadomego) życia naszego ducha. Najprzód przez długi czas nie robiła ona o tych objawach żadnej wzmianki; głębokie i ścisłe poglądy Lei – bnica na tę sprawę pozostawały w zapomnieniu, lub przynajmniej nic czyniono z nich użytku. Prawie aż do chwili obecnej najgłośniejsi psychologowie bieżącego stulecia (z małemi wyjątkami) zamykają się w granicach tylko objawów świadomych. Kiedy nakoniec sprawa narzuciła się im sama i kiedy stało się widocznem dla wszystkich, że sprowadzanie życia duchowego do objawów samej tylko świadomości jest pomysłem tak ubogim i ciasnym, iż w praktyce nie przedstawia on żadnego pożytku, natenczas powstało wszędzie wielkie zakłopotanie. Przypuszczono istnienie "stanów bezwiednych" (nieświadomych) – termin dwuznaczny i nawpół-sprzeczny; rozpowszechnił się on prędko, równoważnik jego znajdujemy we wszystkich językach, lecz samą naturą swoją zdradza on ów okres pomięszania pojęć, w jakim powstał. Co to są owe "stany bezwiedne''? Najrozsądniejsi zaznaczają tylko ich obecność, nie kusząc się bynajmniej o wyjaśnienie. Zuchwalsi mówią o pojęciach utajonych (idées latentes), o "bezwiednej świadomości: " – wyrazy tak dalece uiejasne i pełne sprzeczności, iż wielu z ich twórców przyznaje się do tego otwarcie. Jeżeli w rzeczy samej duszę uważać będziemy, jako istotę (substance) myślącą, której modytikacyami są tylko stany świadome, to nie podobna, bez oczywistej sprzeczności, przypisywać jej stanów bezwiednych Wszystkie wykręty językowe i dyalektyczne łamigłówki nic tu nie pomogą: ponieważ zaś owym stanom bezwiednym nie można odmówić wysokiego znaczenia czynników życia, więc niepodobieństwem jest wydostać się z tego zagmatwanego położenia. Druga hipoteza – uwalnia nas od całej tej gadaniny; usuwa ona wszystkie urojone zagadnienia, jakich jest pełno w pierwszej (np. czy świadomość jest własnością szczególną czy ogólną i t… d.); możemy więc bez obawy przyznać jej legem parcimoniae. Jest ona prostszą, jaśniejszą, gruntowniejszą. W przeciwstawieniu do tamtej – możemy scharakteryzować ją, mówiąc, iż określa objawy bezwiedne, nieświadome słownictwem fizyologii (stany układu nerwowego) – nie zaś psychologii (pojęcia utajone, czucia nieodczute, i t… d.) Lecz jestto tylko jeden z wypadków szczególnych tej hipotezy, którą trzeba rozważyć w całości. Zauważmy najprzód, że jak wszystkie inne nazwy ogólne, tak też i świadomość powinna znaleźć rozwiązanie w danych konkretnych. Tak samo, jak niema woli w ogóle, lecz tylko chcenia, podobnież nie istnieje jakaś ogólna świadomość, lecz stany świadomości, one jedne tylko są rzeczywistością. Co zaś do określenia samego stanu świadomego, samego faktu posiadania świadomości, to określanie takie byłoby przedsięwzięciem próżnem i jałowem. Stany świadomości bowiem należą już wprost do danych obserwacyi, – są faktem zasadniczym. Psychologia uczy nas, iż wytwarzanie się stanów świadomych jest zawsze związane z działalnością układu nerwowego, w szczególności zaś – mózgu. Ale twierdzenie przeciwne byłoby błędem: chociaż wszelka czynność duchowa każe przypuszczać działalność nerwową, to jednak nie wszelki proces nerwowy wywowołuje działalność duchową. Zakres działalności nerwowej jest o wiele rozleglejszy od sfery działalności duchowej: świadomość, więc jest czemś naddatkowem. Innemi słowy: należy utrzymywać, iż wszelki stan świadomości jest objawem złożonym, który każe przypuszczać jakiś szczególny stan układu nerwowego; że ów proces nerwowy nie jest czemś dodatkowem; lecz częścią zjawiska istotną, co więcej, że jest on jego podstawą, jego zasadniczym warunkiem, że z chwilą, gdy się odbywa, – zjawisko istnieje już w sobie samem; kiedy zaś przyłączy się doń świadomość, zjawisko istnieje dla siebie samego, że świadomość uzupełnia je, wykończa, ale go nie stanowi. Z hipotezy tej łatwo zrozumieć, w jaki sposób wszystkie objawy życia duchowego: czucia, pożądania, uczucia, chcenie, przypomnienie, rozumowanie, wynalazczość i t… d… mogą być po kolei, to świadomemi to bezwiednemi. Niema nic tajemniczego w tych przemianach, gdyż za każdym razem warunki istotne t… j… fizyologiczne pozostają dla każdego objawu te same, świadomość zaś jest tylko ich udoskonaleniem. Pozostałoby więc jedynie objaśnić dlaczego udoskonalenie owo, albo się łączy z objawami fizyologicznemi, albo im nie towarzyszy: gdyż – jeśliby w samem zjawisku fizyologicznem nie było w jednym wypadku nic więcej nad to, co jest w drugim – to przyznawalibyśmy tem ubocznie słuszność hipotezie przeciwnej. Gdyby można było wykazać, iż zawsze pewnym warunkom fizyologicznym towarzyszy pojawienie się świadomości, iż zawsze ze zniknięciem ich i ona zanika, ze zmianą ich się zmienia, – natenczas mielibyśmy już nie hipotezę, lecz pewnik naukowy. Dzisiaj daleko nam do niego. W każdym razie z pewnością przepowiedzieć wolno, że wyjaśnień co do istoty świadomości oczekiwać nie możemy od niej samej. Nie może ona, jak słusznie powiada Maudsley, być jednocześnie skutkiem i przyczyną, być sobą i tem co ją poprzedza w układzie drobinowym (molekularnym); trwa ona chwilę tylko i nie może drogą bezpośredniej intuicyi wrócić się wstecz, aż do swych najbliższych poprzedników fizyologicznych; zresztą zniżyć się aż do nich – byłoby to pochwycić nie tylko samą siebie, lecz i swoje przyczyny. Jak na dzisiaj, byłoby dziwactwem starać się określić nawet w grubych zarysach niezbędne i dostateczne warunki zjawiania się świadomości. Wiemy, iż obieg krwi w mózgu tak pod względem jej ilości, i jak i jakości, ma tutaj wielkie znaczenie. Doświadczenia, wykonywane nad głowami zwierząt świeżo ściętych – dostarczają po temu wybitnych dowodów; wiadomo dalej, że czas trwania procesów nerwowych w ośrodkach znaczy też wiele. Poszukiwania psychometryczne wykazują codziennie, iż stan świadomości trwa tem dłużej, im jest bardziej złożonym, i że – przeciwnie – czyny automatyczne, wrodzone, lub nabyte, których szybkość jest nadzwyczajną, nie dochodzą naszej świadomości. Można przypuścić jeszcze, iż zjawienie się świadomości połączone jest z okresem rozkładu (dyzasymilacyi) tkanki nerwowej, jak to szczegółowo wykazał Herzen (1). Lecz wszystkie te wyniki są tylko zdobyczami częściowemi, gdy tymczasem naukowa znajomość powstawania danego zjawiska wymaga ścisłego określenia wszystkich jego istotnych warunków. Przyszłość może ich nam kiedy dostarczy. Tymczasem pożyteczniejszem będzie dla wzmocnienia naszej hipotezy, gdy wykażemy, iż ona jedna tylko może wytłómaczyć nam główną cechę (nie zaś warunek) świadomości, a mianowicie jej przerywalność (intermittence). Aby uniknąć na samym wstępie wszelkich nieporozumień, zauważmy, iż nie idzie tu o brak ciągłości pomiędzy rozmaitemi stanami świadomemu. Każdy z nich posiada swoje granice, które, pozwalając mu skojarzyć się z innym stanem, strzegą jednak jego własnej indywidualności. Mowa tu nie o tem, lecz o owym dobrze znanym fakcie, że świadomość ma swoje przerwy, lub mówiąc językiem potocznym, że nie zawsze się myśli. Prawda, iż twierdzeniu temu zaprzeczała większość metafizyków. W rzeczywistości nie dostarczyli oni nigdy dowodów na poparcie swego założenia; ponieważ zaś wszystkie pozory mówią przeciwko niemu, zdaje się więc, iż onus probandi (obowiązek dowodzenia) do nich należy. Cała ich argumentacya sprowadza się do tego, że – skoro dusza w istocie swej jest – (1) Revue Philosophique, t. VII, str. 353 i la Condizione fisica delia conscienza. Rzym 1879. czemś myślącem, nie podobna więc, aby świadomość nie istniała w stopniu jakimkolwiek zawsze, nawet wtedy, gdy w pamięci żadnego nie pozostawia śladu. Lecz jest to zwykłe błędne koło (petitio principii) rozumowania, gdyż hipoteza przez nas podtrzymywana zaprzecza tu właśnie przesłance większej. Mniemany dowód naszych przeciwników jest ostatecznie tylko wnioskiem wyciągniętym z hipotezy przez nich zbijanej. Uchylmy wszelkie z góry powzięte rozwiązania i zbadajmy rzecz w niej samej. Pomijając wypadki zemdlenia, sztucznego znieczulenia, epileptycznych zawrotów głowy, letargu i t… d… – zatrzymajmy się tylko nad zjawiskiem najpospolitszem i najbardziej częstem: nad stanem psychicznym podczas snu. Twierdzono niegdyś, iż niema wcale snu bez sennych widziadeł; jest to twierdzenie czysto teoryczne, wynikające z przytoczonej przed chwilą zasady… że dusza zawsze myśli. Jedynem potwierdzeniem tego faktu, na jakieby się można było powołać, jest to, iż śpiący odpowiada niekiedy dość stosownie na zapytania, jakkolwiek po przebudzeniu się wcale o tem nie pamięta. Ale fakt powyższy nie usprawiedliwia wcale wniosku ogólnego i teoryi metafizyków fizyologia przeciwstawia inną. Zwraca ona uwagę na to, iż życie wszelkiego narządu składa się z dwóch okresów: pierwszy – względnego spoczynku, albo asymilacyjny, drugi – okres czynny, albo dyzasymilceyjny; że mózg nie stanowi wyjątku od tego prawa to rzecz jasna – doświadczenie wykazuje bowiem, iż w rozmaitych epokach i okolicznościach życiowych, długotrwałość snu jest w stosunku prostym do wymagań asymilacyi. Przyczyną tej ostatniej jest potrzeba wynagrodzenia strat, potrzeba zastąpienia cyrkulacyi czynnościowej przez cyrkulacyę odżywczą. W stanie czuwania mózg zużywa materyałów więcej, niż mu ich krew dostarcza. Wskutek tego, proces utleniania słabnie niebawem, a z nim i pobudliwość tkanki nerwowej. Doświadczenia Preyera wykazują, iż sen następuje wtedy, kiedy – wskutek długotrwałej działalności – istota mózgu, tak samo jak istota zmęczonego mięśnia, napełnia się pewną ilością szczątków kwaśnych. Sama ich obecność powstrzymuje w danej chwili działalność mózgową, która też odradza się wtedy, gdy spoczynek pozwoli na zupełne wydalenie owych szczątków z ustroju (1). Trzeba przyznać, iż sen zupełny, bezwzględny, bez wszelkich marzeń jest wyjątkiem; wystarcza jednak, że się go spotyka – i to niezbyt rzadko – dla udowodnienia przerywalnego charakteru świadomości. Twierdzenie fizyologii posiada wiec siłę dowodu o wiele większą, niż – w metafizyce. Zauważmy nadto (okoliczność wielce znacząca), iż wszyscy ci, co się starali zbadać na sobie, czy sen mózgu może być zupełnym, należą do ludzi o umyśle wykształconym i ruchliwym (psychologowie, doktorzy, literaci); mózg ich jest więc zawsze czynnym, wibrującym, za najlżej- – (1) Przyjmując pewną ilość mleczanu sodu, wziętego za typ produktów rozkładu w mózgu, Preyer wywoływał ziewanie, senność, a nawet sen. szym pobudzeniem jak delikatny instrument i, że tak powiem, posiada on świadomość nałogową. Dla tego tez ci, co stawią sobie zagadnienie: "czy zawsze się marzy?" są najmniej zdolni do rozstrzygnięcia go przecząco. Inaczej ma się rzecz z ludźmi pracującymi ręcznie. Wieśniak, żyjący zdala od wszelkiego ruchu umysłowego, ograniczony do zajęć wiecznie jednakich i do rutyny, wogólności nie miewa snów. Znam kilku takich, którzy uważają marzenia senne za wypadek rzadki w swem nocnem życiu. "Dowodem najbardziej przekonywającym, że duch może podczas snu pozostawać w zupełnej bezczynności, że istnienie jego może być na chwilę przerwanem, lub zawieszonem, jest bezzaprzeczenia ta okoliczność, iż zdarza nam się ściśle łączyć chwilę uśnięcia – z chwilą przebudzenia i że niekiedy okres czasu pośredni wcale dla nas nie istnieje. Filozofowie, nie wierzący w sen zupełny, sami wskazali ten dowód, jakkolwiek przeczą, aby kiedykolwiek był dostarczonym. A jednak sam byłem świadkiem takiego faktu wśród następujących okoliczności. Zawołano mnie o godzinie drugiej zrana do pewnej osoby z sąsiedztwa, która zapadła na cholerę. W chwili gdy wychodziłem, żona moja zaleciła mi ostrożne obchodzenie się ze świecą, którą miałem w ręku, i – natychmiast zasnęła. Kiedym wpół godziny potem powrócił, trzask klucza w zamku obudził ją nagle. Sen jej był tak głębokim, moment uśnięcia tak ściśle połączył się z momentem obudzenia, iż sądziła, że nie spała wcale, i, kiedym powrócił, myślała, że dopiero opuszczam pokój. Widząc mnie wchodzącego, przypuszczała, że poprostu wróciłem się tylko po coś i zapytała o przyczynę; była też bardzo zdziwioną, dowiedziawszy się o mojej półgodzinnej nieobecności (1). " Nie widzę, co można byłoby zarzucić faktom podobnym, jeśli dla wytłómaczenia ich nie będziemy powracali do nieuniknionej hipotezy takich stanów świadomości, które nie pozostawiają po sobie w pamięci żadnego śladu; ale – powtarzam raz jeszcze, hipoteza ta jest zbyt dowolna i nieprawdopodobna. Osoby, podpadające omdleniom z utratą przytomności, wiedzą dobrze, iż w wypadkach podobnych mogą upaść, skaleczyć się, przewrócić krzesło i, przyszedłszy do siebie – nie mieć żadnego pojęcia o tem, co się stało. Czyż prawdopodobnem jest, aby tak ważne wydarzenia, gdyby im towarzyszyła świadomość, nie pozostawiły po sobie choć krótkotrwałych wspomniń? Nie przeczymy bynajmniej, iż w pewnych okolicznościach normalnych, albo chorobnych (np. u zahipnotyzowanych), stany świadomości, nie pozostawiając żadnego śladu w chwili obudzenia się pacyenta, mogą jednak ożyć nieco później. Ograniczmy tu do możliwych granic liczbę wypadków zupełnego przerwania się świadomości; ale nawet – (1) Despine. Pychologie naturelle t. I, str. 522. Psychiatrzy wspominają o wypadkach, gdzie w razie raptownego zawieszenia świadomości wskutek stanu patologicznego, chory po dłuższej, lub krótszej przerwie rozpoczyna rozmowę od wyrazu na jakim się zatrzymał. Inne fakty tego rodzaju znaleść można w dziele Winslow'a: On obscure diseases, str. 322 i następne. jednego tylko dość będzie, aby nastręczyć hipotezie pojmującej duszę, jako istotę myślącą, nieprzezwyciężone trudności. W hipotezie zaś przeciwnej, wszystko da się wytłómaczyć łatwo. Jeżeli świadomość jest objawem zależnym od określonych warunków, to niema w tem nic dziwnego, że niekiedy nie widzimy jej wcale. Gdyby to było stosownem, moglibyśmy zbadać tutaj do głębi kwestyę świadomości i wykazać, iż w naszej hipotezie stosunek stanów świadomych do bezwiednych nie ma w sobie nic chwiejnego, ani też sprzecznego. Wyraz bezwiedny można zawsze określić zwrotem następującym: jest to stan fizyologiczny, któremu niekiedy, a nawet najczęściej towarzyszyła świadomość; który, będąc świadomym w początkach nie jest takim w chwili obecnej. Charakterystyka ta jest o tyle negatywną, co i sama psychologia, i o tyle pozytywną, oile nią jest flzyologja. Twierdzi ona, iż w każdym objawie ducha – zasadniczym i czynnym pierwiastkiem jest proces nerwowy; – psychiczny zaś jest mu tylko współrzędnym. W ten sposób łatwo już będzie zrozumieć, że wszystkie objawy życia duchowego mogą być po kolei bezwiednemi, lub świadomemi. W pierwszym wypad – ku niezbędnem i wystarczającem jest, aby się zjawił jakiś określony proces nerwowy, t… j… by weszła w grę pewna określona liczba pierwiastków nerwowych, skojarzonych ze sobą w pewien sposób określony i wyłączający wszystkie inne pierwiastki nerwowe i wszystkie inne możliwe skojarzenia. W drugim wypadku (świadomości) niezbędnem i wystarczającem jest, aby warunki dodatkowe (jakiemikolwiek są one) przyłączyły się do pierwotnego zjawiska, nie zmieniając w niczem jego natury i tylko czyniąc je świadomem. Zrozumiemy również, w jaki sposób nieświadoma praca mózgu wykonywa bez hałasu tak znaczną robotę i po bardzo długiem niekiedy kiełkowaniu objawia się w skutkach niespodziewanych. Wszelki stan świadomości przedstawia tylko jedną bardzo słabą część naszego życia duchowego, gdyż w każdej chwili jest on podtrzymywanym i, że tak powiem, wypychanym przez stany bezwiedne. Wszelkie chcenie, naprzykład, korzeni się w największych głębiach naszej istoty; pobudki, które mu towarzyszą i tłómaczą je pozornie, są zawsze tylko słabą częścią jego istotnej przyczyny. To samo da się powiedzieć o wielkiej liczbie naszych skłonności; fakt ten jest do takiego stopnia oczywistym, iż nawet umysły najmnie, spostrzegawcze dziwią się często, że nie mogą zdać sobie uprawy ze swojej miłości lub niechęci. Byłoby nużącem i niestosownem przedłużać tutaj dowodzenie. Czytelnik, gdy zechce, niech weźmie z Philosophie de l'inconscient Hartmana, tę część, która nosi napis "Plienomonologie. " Znajdzie on tam klasyfikacyę wszystkich objawów bezwiednego życia umysłu i zobaczy, iż niema ani jednego faktu, któregoby broniona tutaj hipoteza nie wyjaśniała. Niech zażąda potem tego samego od teoryi przeciwnej. Jeden jeszcze, ostatni punkt pozostaje nam do rozpatrzenia. Teorya, rozważająca świadomość jako zjawisko, i będąca częścią (można byłoby tego do – wieść, gdyby zboczenie takie było na miejscu) tej podstawowej zasady fizyologicznej, że "odruch jest typem czynności nerwowej i osnową wszelkiej działalności psychicznej, " teorya ta wielu dzielnym umysłom wydała się paradoksalną i lekkomyślną. Zdaje im się, iż odbiera ona psychologii wszelką moc i dostojeństwo. Nie chcą też przypuścić, aby najwyższe przejawy natury były nietrwałe, przelotne, dodatkowe i, pod względem warunków istnienia, zależne. A jednak jest to przesąd tylko. Świadomość, jakimkolwiek będzie jej początek i przyroda, nie traci nic na swojej wartości: należy ją oceniać w niej samej; dla tych zaś, co stają na punkcie widzenia ewolucyi, największe znaczenie ma nie początek, lecz osiągnięte w rozwoju wyżyny. Doświaczenie pokazuje nam zresztą, iż w miarę wznoszenia się po drabinie ustrojowej, ciała naturalne są bardziej złożone i coraz mniej stałe. Gdyby stałość była skalą godności, to pierwszorzędną rolę przypisaćbyśmy musieli kruszcom. Tak więc zarzut ów – jedynie uczuciowy – nie może być uwzględniony; co zaś do trudności, jakie przedstawia nasza hipoteza w tłómaczeniu jedności i ciągłości świadomego osobnika, to o tem mówić tu byłoby jeszcze za wcześnie. Do zagadnienia tego przyjdziemy w czasie właściwym.\n<a href="https://cyfroteka.pl/ebooki/Choroby_osobowosci-ebookRO/p02026958i020" target="_blank" title="Choroby osobowości [Théodule Ribot] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="https://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Choroby osobowości [Théodule Ribot] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


Inwestorzy uodpornili się na antycovidowe szczepionki - Bankier.pl\nGiełdaInwestorzy uodpornili się na antycovidowe szczepionki\nInwestorzy uodpornili się na antycovidowe szczepionki\nWiadomość o potencjalnej drugiej szczepionce przeciw Covid-19 podziałała na inwestorów z Wall Street znacznie słabiej niż tydzień temu. Jednakże tym razem S&P500 oraz Dow Jones zakończył poniedziałek znacznie bliżej śródsesyjnych szczytów.\nInwestorzy mogli dziś czuć się jak bohaterowie giełdowej wersji „Dnia Świstaka”. Tak samo jak tydzień temu przed otwarciem poniedziałkowej sesji na nowojorskich parkietach na rynki gruchnęła wieść o potencjalnie skutecznej szczepionce na Covid-19. Moderna ogłosiła, że trzecia faza badań wykazała skuteczność antycovidowej szczepionki na poziomie 94,5%, a więc nawet wyższym niż preparat Pfizera.\nCo więcej, produkt Moderny ma być znacznie łatwiejszy w dystrybucji (wymaga przechowywania „tylko”w -20 stopniach C, a nie w -70). Poza tym co dwie szczepionki, to nie jedna – na rynku pojawia się konkurencja i większa ilość tak pożądanego przez władze produktu. Można oczekiwać, że w kolejnych tygodniach lub miesiącach na rynek trafią doniesienia o następnych preparatach mogących zapewnić ochronę przed chińskim wirusem.\nJeśli na świecie pojawi się skuteczna i niewywołująca poważnych efektów ubocznych szczepionka dystrybuowana na masową skalę i po rozsądnej cenie, to niszczące gospodarkę lockdowny już w połowie 2021 roku mogą stać się historią. O ile za tym w krótkim terminie nic się nie zmienia, to rosnące szanse na antycovidową szczepionkę drastycznie poprawiają prognozy na rok 2021. A to jest wielka szansa dla akcji spółek typowo cyklicznych, najbardziej poszkodowanych w 2020 roku. Równocześnie jest to cios w wyceny technologicznych gigantów. Spółki typu Amazon, Microsoft, Facebook, Netflix czy Alphabet były przecież jednymi z wygranych tegorocznej pandemii.\nJesteśmy zatem świadkami wielkiej „szczepionkowej rotacji”, zapoczątkowanej już tydzień temu. Inwestorzy łaskawiej spoglądali dziś m.in. na akcje linii lotniczych, operatorów turystycznych, firm naftowych czy banków. Drożejąca o ok. 3% ropa naftowa sprawiła, że walory Chevrona podrożały o 7,1%, a Exxona o 5,8%. Wśród 30 amerykańskich blue chipów najwięcej (-3,5%) straciły akcje Pfizera.\nSama średnia przemysłowa Dow Jonesa podobnie jak przed tygodniem otarła się o barierę 30 000 punktów, w trakcie dnia nieznacznie poprawiając śródsesyjny rekord wszech czasów z poprzedniego poniedziałku. Sam wzrost o 1,60% nie był jednak imponujący.\nS&P500 wzrósł o 1,16%, wspinając się na wysokość 3 626,91 pkt. To najwyższy w historii kurs zamknięcia tego indeksu, ale intradayowego maksimum sprzed tygodnia nie udało się przekroczyć. Jednakże z punktu widzenia analizy technicznej sytuacja prezentuje się znacznie lepiej niż tydzień temu.\nNa plusie sesję udało się zakończyć nawet Nasdaqowi, który zyskał 0,80% i nowego rekordu nie ustanowił. Pomogły w tym rosnące o 0,9% walory Apple’a oraz brak przeceny pozostałych akcji z grupy FAANG+.\nWarto też pamiętać, że na Wall Street dobiega końca jeden z najbardziej zaskakujących (i to pozytywnie!) sezonów raportowych w historii. Jeszcze na początku października rynkowy konsensus zakładał, że zyski spółek (EPS) z indeksu S&P500 spadły w III kwartale o ok. 21% rdr. Tymczasem po tym, jak wyniki pokazało 92% spółek z tego indeksu, łączny spadek EPS-u wynosi zaledwie 7,1% rdr. Jest więc trzykrotnie mniejszy od pierwotnych szacunków analityków.\n- Szczepionka zmienia to, co mogłoby być długotrwałym kryzysem, w coś bliższego klęsce żywiołowej (tj. duży szok i szybkie wyzdrowienie). Bez skutecznej szczepionki obecne konsensusowe oczekiwania dotyczące EPS, które wskazują na powrót do trendu wzrostowego do końca przyszłego roku, byłyby optymistyczne, ale w przypadku pojawienia się szczepionki mogą faktycznie się spełnić - powiedzieli analitycy TS Lombard Steven Blitz i Andrea Cicione cytowani przez PAP.


Filmy o napadach na bank: najlepsze produkcje o skokach i okradaniu banków - Radio ZET\nAktualizacja: 14.01.2021 16:52\nNiektórzy bohaterowie takich filmów napadają na bank w celu szybkiego wzbogacenia się. Innych zmusza do tego trudna sytuacja albo groźne konsekwencje w przypadku braku podporządkowania się. Niezależnie od tego, jaką historię wymyślili swoim bohaterom scenarzyści, to jedno jest pewne: filmy o napadach na bank zawsze trzymają nas na krawędzi siedzenia, zaskakując zwrotami akcji i wybuchowym finałem.\nSprawdź, jakie filmy o okradaniu banków zebraliśmy w naszym rankingu. To zarówno wciągające sensacje i klasyki kina gangsterskiego, jak i przezabawne komedie. Od którego z tych filmów o skoku na bank zaczniecie seans?


Nowe odświeżacze marki Brait - Detal\nNowe odświeżacze marki Brait\nAutor: pr 18 września 2013 09:30\nPo wprowadzeniu nowej linii spray'ów do mebli Brait, przyszedł czas na nowąą kategorię w ramach marki. Brait Magic Mist to linia odświeżaczy, która pozwala neutralizować nieprzyjemne zapachy występujące nie tylko w powietrzu, ale także na tkaninach.\nTo, czym wyróżniają się produkty to receptura - oparta na delikatnej wodnej mgiełce, łatwej do rozprowadzania w większych i mniejszych pomieszczeniach.\nZarówno dozownik, jak i sama postać odświeżacza powodują, że jego użytkowanie jest niezwykle skuteczne oraz wydajne. Rozpylona mgiełka utrzymuje się w powietrzu, odświeżając i neutralizując nieprzyjemne zapachy oraz dodatkowo nawilżając powietrze. Nowe Magic Mist posiadają specjalnie wyselekcjonowane kompozycje zapachowe, pozwalające na stosowanie produktu bezpośrednio na tkaniny, jak zasłony, poduszki, ubrania czy na przykład obicia tapicerskie.\nZawiedziona 2014-01-19 12:49:35\nKupiłam wczoraj w biedronce zapach exotic fruits-porażka śmierdzi niemiłosiernie,straszny duszacy zapach-odradzam =/


Wasteland 2: Director's… | Gry\nhttps://cieplice.ibetonovejimky.cz - Produkcja szamba betonowego Człopa, najlepsze - Zapoznaj sie z naszą ofertą szamb betonowych w\nWasteland 2: Director’s…\n17 kwietnia 2018 by admin·Możliwość komentowania Wasteland 2: Director’s… została wyłączona\nJak zaczyna się Fallout 1? Nie sposób tego zapomnieć. Najpierw mamy rewelacyjną scenkę z fragmentami życia sprzed apokalipsy w tv, a później stopniowy najazd na zrujnowany świat gry. Następnie Ron Perlman tłumaczy nam przy akompaniamencie niepokojącej melodii, ja świat przeistoczył się w wielką ruinę. Wreszcie widzimy twarz Overseera, który tłumaczy nam nasze zadanie. Tę twarz ujrzymy jeszcze niejeden raz podczas naszych przygód.\nCzemu o tym piszę? Bo jest to przykład intra do gry nie tylko dobrego, ale też spójnego. Nie mogę tego niestety powiedzieć o intrze Wasteland 2. Zaczyna się dobrze – standardowa gadka, co poszło nie tak i czemu wszyscy mają przechlapane. Ale później jest coś, czego pojąć nie mogę. Mamy sceny z żywymi aktorami. Ok, pomysł dziwny, jak na mój gust nieco „artystyczny”, no ale whatever. Jednak jego wykonanie jest dla mnie po prostu wtf. Otóż aktorzy, a przynajmniej ich część, wcielają się w postacie z gry… które tuż po tym intrze widzimy w postaci malutkich modeli w grze. I nie widzimy później w ogóle żywych aktorów! Jakby tego było mało, to scenka z żywymi aktorami jest kontynuowana w grze, tylko teraz a silniku gry. WTF. Kontrast jest w tym momencie olbrzymi.\nNie potrafię zrozumieć jeszcze jednego. W takim Falloucie 1 mamy świetny utwór na sam początek gry – Maybe. Utwór wraz z następującą po nim niepokojącą nutą wprowadza nas w klimat gry fantastycznie. W Wasteland 2 mamy z kolei nudną, zupełnie niezapadającą w pamięć melodyjkę. Może i jest ona dobra do wykorzystania w trakcie gry podczas włóczenia się po pustyni. Jednak na sam początek nie wystarczy. Jest to tym bardziej dziwne, że twórcy Wasteland 2 mieli bardzo klawy kawałek do wykorzystania – Cries Of A Dead World. Utwór aż zachęca do zanurzenia się klimatyczną rozgrywkę. Z jakiegoś jednak dziwnego względu znalazł się on dopiero na końcu gry! Wiele osób w ogóle go nie usłyszy, bo jej nie ukończyli. Po co w zasadzie umieszczać go tylko na końcu? Czemu nie na początku i na końcu? Bez sensu. Kompletnie. Takich dziwnych rozwiązań jest w grze niestety całkiem sporo.\nGrafika w Wasteland 2 DC wygląda całkiem dobrze. Przynajmniej tak długo, jak patrzy się na wszystko z odpowiedniej odległości. Prezentuje się na pewno o wiele lepiej od wersji z 2014 roku, głównie dzięki poprawionemu oświetleniu. Wcześniej gra przypominała bardziej jakiś ruski mod niż hit od weteranów gatunku. Dźwięk jest generalnie bardzo dobry.\nNiestety nie mogę tego powiedzieć o muzyce. Za soundtrack do gry odpowiada sam Mark Morgan, który pracował przy takich hitach, jak Planescape: Torment, czy dwa pierwsze Fallouty. Muzyka w jego wykonaniu w Wasteland 2 jest jednak generalnie „mdła”. Ciężko mi przywołać z pamięci jakiś utwór, może z wyjątkiem muzyki z walki, ale to przez to, że tak często słyszymy jej kawałek przy jej rozpoczęciu. Niestety. Tak jak miło wracam do niektórych utworów z Wizardry 8, czy Berayal at Krondor, tak nie mam czego szukać w przypadku Wasteland 2. Oprócz tej nieszczęsnej piosenki z napisów końcowych rzecz jasna.\nWall od Text\nZaraz po stworzeniu postaci i intrze jesteśmy rzuceni w świat i zaczynamy fascynującą przygo… CHWILA! CZEKAJ! Ha ha! Tak od razu przygoda! Wypróbować stworzone postacie by chciał! Nie ma tak!\nNiestety – czeka nas cała ściana tekstu. I jak piszę ŚCIANA TEKSTU, to jest to naprawdę ŚCIANA TEKSTU. Holy shit. Część można na szczęście pominąć. To nie jest jedyny problem. Generalnie fabuła, dialogi i questy potrafią być interesujące, ale jest tu też tyle kiepskich momentów i po prostu tak często widać słaby warsztat pisarski, że głowa mała.\nAle od początku. Fabuła na pierwszy rzut oka wygląda obiecująco. Oto ginie jeden ze strażników, a na naszej głowie jest dowiedzieć się, co się stało i jakie grozi nam niebezpieczeństwo. Poszczególne elementy układanki odkrywane są stopniowo. Raz po raz możemy zaobserwować wydarzenia/rzeczy, które mają związek z głównym questem. Można zatem rzec, że nigdy nie tracimy z nim kontaktu i coraz bardziej nas intryguje, prawda?\nNo właśnie problem w tym, że nie za bardzo. Główny quest bowiem na początku wręcz tonie w innych questach. Jakby tego było mało, tonie on również w słowotoku scenarzysty i wielu walkach toczonych po drodze. Generalnie śmiem twierdzić, że tak naprawdę rozkręca się dopiero pod koniec Arizony i dalej w Kalifornii (o podziale na te krainy nieco dalej).\nGłównemu questowi nie pomagają dialogi. Już kiedyś pisałem, że gry winny iść na przód i korzystać ze zdobyczy techniki. Wasteland 2 zbyt daleko nie zaszło. Nie ma tu animowanych postaci, choćby animowanych głów rodem z Falloutów. Dodano za to voice acting. Mam mocno mieszane uczucia z tego powodu. Niektóre postacie miały świetnie dobrany głos. Zwłaszcza podobał mi się on przy Mister Manners i Fealty Mayweather. Często był ok. Niestety były i taki momenty, gdy irytował. Zwłaszcza przy „emocjonalnych” wystąpieniach Angeli Deth. W dodatku zdarzało się, że zanim aktor skończył mówić, to ja już przeczytałem dawno tekst. A niektórzy z nich mówili swoje kwestie baaaaaardzo powoli. Mam też zastrzeżenia co do samej prezentacji dialogów. Czcionka jest czytelna, to fakt, gra jest już w tym lepsza o takiego Serpent in the Staglands ( ͡° ͜ʖ ͡°) Jednak jest ona bardzo formalna. Tak samo tekst jest podawany na niby maszynie, a przy opcjach dialogu wciskamy niby guziki tej maszyny. A wiecie, z czym kojarzy się wciskanie kolejnych przycisków maszyny do pisania? Z nudną i bezrefleksyjną czynnością. Jest to skojarzenie fatalne, jeżeli weźmie się pod lupę jakość samego scenariusza i samych dialogów. Postacie często przedstawiają nam to, co robiły, czym żyły, wykładają nam pewne rzeczy, opisują je, a nie prowadzą z nami dialog jako żywe osoby. Och, nie lubimy tych Andersonów, nie lubimy ich bo to, to się stało bo dlatego, a dlatego się stało, bo coś tam, coś tam. W dodatku dialogi wyglądają w większości tak, że klikamy na kolejne odpowiedzi, aż „przeklikamy” się wreszcie do odpowiedzi „decyzyjnej”. W dodatku czasem są ściany tekstu, gdzie klikamy i test jedzie dalej, klikamy i mamy więcej tekstu, potem znowu klikamy, bo test i test, by było więcej tekstu… nie nudzi wam się w tym momencie czytać o tym wszystkim? Tej całej mojej ściany w jednym, wielkim akapicie, gdzie od kilkunastu słów piszę pierdoły i wciąż marnuję wasz czas, pisząc jeszcze więcej pierdół, a wy to czytacie, choć nawet już nie ukrywam, że to nawet nie ma nic wspólnego z tekstem, tylko pisze sobie, bo piszę i już to nawet nie jest śmieszne?\nTak właśnie to wygląda. Jak drugi raz przechodziłem grę, to nawet nie czytałem większości dialogów. I grało mi się bardzo dobrze ( ͡º ͜ʖ͡º) Na domiar złego jest jeszcze ta nieszczęsna „maszyna” po prawej stronie, która przekazuje nam informacje. CIĄGLE nam je przekazuje. Ok, dwie rzeczy. Po pierwsze, jak widzę w grze, że wchodzę na cmentarzysko samolotów, TO NIE MUSZĘ O TYM JESZCZE CZYTAĆ, OMG. Po drugie – jak zechcę coś wiedzieć więcej, to wtedy mogę o tym więcej poczytać. Tak jak to robił Fallout. Chcę wiedzieć o czymś więcej. Klik. Wiem. Ale nie Wasteland 2, który ciągle nas o czymś informuje, o każdej pierdole! Jakiś dialog, który nas nic nie interesuje? pzzzpzzpzppzpzpzppzpzpzp. Jakiś pierd psa po drugiej stronie mapy? pzpzppzpzpzppzzz! No rzesz… W Falloucie też się pojawiały automatyczne komunikaty, ale to był wyjątek i były zwięzłe.\nNo i portrety. Te nieszczęsne portrety w grze. Nie chodzi mi nawet o ich jakość – część jest bardzo fajna, część już nie za bardzo. Chodzi mi bardziej o ich ilość i zastosowanie w grze. Przede wszystkim jest ich mało. Co gorsza – zawsze się je stosuje w dialogach, przez co często się powtarzają. Problem w tym, że na początku gry gracz nie jest świadom tego, że wybrany przez niego portret może się pojawić w grze przy jakimś npc. Może to kompletnie zniszczyć wczucie się gracza w świat gry i go z niego wytrącić. Tak samo część portretów npc dzielą z ważniejszymi postaciami w grze (np. gość od obsługi radia Rangersów i Pistol Pete), co jest karygodne.\nNa szczęście są i dobre strony. Czasem klikanie gdzie popadnie nie popłaca, bo powoduje przykre konsekwencje. Niekiedy lepiej po prostu nie używać jakichś opcji dialogowych. W grze jest też system wpisywania słówek-kluczy znany z Fallouta 1. I działa mniej więcej z tym samym skutkiem – przez większość czasu człowiek się irytuje „no jak może nic na ten temat nie wiedzieć”, ale jak zaskoczy, to jest radocha. Zwłaszcza, że w jednym momencie można nawet całego questa rozwiązać bardzo pozytywnie za jego pomocą, gdzie inaczej trzeba mieć rozwinięte umiejętności dialogowe na wysokim poziomie.\nCnc w tej grze wygląda całkiem dobrze. Spory często można rozwiązać na parę sposobów, często jest więcej wyjść z sytuacji niż tylko dwa, w tym moje ulubione – zabić wszystkich ( ͡º ͜ʖ͡º) Konsekwencji swoich czynów niestety nie możemy za wiele oglądać albo są one pokazane szczątkowo. Na przykład po oczyszczeniu Agrocentrum npc na tym obszarze nie ruszają się i nic tam się później nie dzieje. Z drugiej strony po wykonaniu misji załoga naszej bazy komentuje nasze poczynania, a npc mogą też reagować na to, co się dzieje w grze. Na przykład jak założyłem trinket z psiej obroży, to szef zareagował w stylu „ach ci młodzi” ( ͡° ͜ʖ ͡°) Na końcu gry mogą pojawić się postacie, którym pomogliśmy w trakcie przygody, by nam pomóc. Tak samo przy zakończeniu jest wiele ekranów i ich wariacji dla postaci i miejsc w grze, rodem w Falloutów. Serio, jest tego naprawdę sporo! Gra nie radzi sobie jednak ze wszystkim. W Kanionie Tytana doprowadziłem do takiej sytuacji, że lokacja w ogóle nie została uwzględniona na koniec. Tak samo problem jest z konsekwencjami w grze. Jak wybiłem wszystkich Red Skorpion Militia w Prison, to przy odpaleniu pewnego skryptu jeden z członków RSM „magicznie” się pojawił:\nMuszę bardzo pochwalić grę w jednym – rozwój postaci jest przedstawiony bardzo, bardzo czytelnie. Wszystko widać od razu (z wyjątkiem tajemniczego skilla) i wszystko można sobie elegancko zaplanować. Doskonale. Zupełne przeciwieństwo Elex, gdzie niczego nie można było być pewnym ( ͡º ͜ʖ͡º) czy Dragon’s Dogma: Dark Arisen, gdzie trzeba sobie sprawdzić w internecie wiele rzeczy.\nRozwój postaci składa się Attributes, Skills, Perks i Quirks. Atrybuty to 7 cech głównych postaci 1-10 odpowiadających za wiele różnych rzeczy. Są ta zarówno dump staty (Luck), niemal dump staty (Charisma), czy też bardzo użyteczne cechy dla każdej postaci (Awareness, Speed). Główny problem mam z tym, że nie łączą się one ze skillami, przez dochodzi do takich paradoksów, że słabiak ze Strength 2/10 może rozwalać ściany, bo ma wysokiego skilla za to odpowiadającego ¯_(ツ)_/¯ Skilli jest sporo i są zgrupowane w 3 działy – skille bojowe, związane z wiedzą i ogólne, każdy ma przedział 0-10. Zasada jest prosta – im większy skill, tym celniej postać strzela, czy ma większą szansę na skuteczne działanie, tudzież może przejść skill-checka. Muszę przyznać, że zdecydowana większość skilli jest przydatna. Jest też spore rozróżnienie między tymi bojowymi i niebojowymi. Te pierwsze odpowiadają za celność i szanse krytyczne broni. Te drugie wiążą się ze skill checkami, jak np. mamy otwieranie zamków na poziomie 6, to możemy zamki na poziomach 1-3 otworzyć, na dalszych poziomach szansa na to się zmniejsza, a tych na poziomie 9-10 nie otworzymy.\nPerków jest sporo i są całkiem zróżnicowane. Wyraźnie część jest bardzo przydatna, a część to typowe zapychacze. Perki dają sporo dla rozwoju postaci. Co 4 poziomy dostajemy punkt do wybrania perka. Większość perków jest dostępna tylko po odpowiednim rozwinięciu odpowiednich skillów z nim związanych. Takie coś bardzo przypadło mi do gustu, bo dzięki temu rozwój postaci to nie tylko +6% chance to hit, ale również dodatkowe opcje. Część perków jest dostępna ponadto tylko po wybraniu innych perków. Wreszcie są quirki, czyli dosyć mocne modyfikacje postaci na wzór traitsów z Falloutów. Generalnie dostajemy dzięki nim spore bonusy, ale też wpływają negatywnie w jakiś sposób na naszą postać.\nDynamika rozwoju postaci jest całkiem przyjemna. Bardzo często ktoś z drużyny awansuje i możemy się pobawić przy postaci. Kolejne poziomy dają się odczuć i nasza drużyna pod koniec gry jest wyraźnie silniejsza i sprawniejsza. Nie jesteśmy przy tym zmuszeni (poniekąd niestety) do wybierania przy rozwoju postaci, bo generalnie możemy łatwo tak wszystko zaplanować, że rozwiniemy każdego skilla dostępnego w grze, nie jest to problemem. Dwa razy udało mi się tak zrobić i nie widzę zbytnio powodu, czemu tego nie robić.\nW Wasteland 2 dowodzimy oddziałem, a walka jest prowadzona w trybie turowym. Ktoś mógłby przez to pomyśleć, że gra nawiązuje tym samym do takich tytułów, jak Jagged Alliance 2, czy też na przykład X-Com: Apocalypse. Moim zdaniem wcale tak nie jest. Wręcz przeciwnie – system walki w tej grze jest całkiem prosty, niezbyt rozbudowany i nie sposób nie zauważyć, że sporo uwagi poświęcono widowiskowości walki. Tym samym odnoszę wrażenie, że jest mu raczej bliżej do pierwszych Falloutów, niż to wymienionych wcześniej gier.\nZanim przejdę dalej, przenieśmy się (ponownie) ponad 20 lat wstecz do premiery gry Buck Rogers: Countdown to Doomsday. W swoim wpisie poświęconym tej grze napisałem, że byłem pod sporym wrażeniem tego, jak rozbudowana była tam walka, i to w tak starej grze. Tutaj wymienię tylko, że było tam: funkcja guard (Ambush w W2), sprint, można było wrogów zastraszyć, użyć jetpacka, było zróżnicowanie na broń dystansową i bezpośredniego zasięgu, były bonusy do trafienia wroga z flanki i jeszcze większy do trafienia w plecy (w tym backstab), były przeszkody na mapie, które spowalniają ruch albo można się za nimi ukryć w celu zmniejszenia szansy na oberwanie, postacie mogły być poddane różnym efektom, mogliśmy walczyć u boku wielu sojuszników i dzięki skillowi przejąć nad nimi kontrolę, mogliśmy pozyskać przyjazne zwierzęta, mogliśmy (próbować) uciec z pola walki, jeden skill odpowiadał za dobre umieszczenie drużyny podczas walki, była walka w zero-gravity, bronie mały generalnie różną moc w zależności od zasięgu (mały-średni-duży), było wiele rodzajów granatów.\nCzemu to wszystko piszę? Cóż, Wasteland 2, choć powstał prawie 30 lat później, to nie tylko nie ma w sobie zbyt wielu usprawnień w walce, ale części ciekawych rozwiązań jest wręcz pozbawiony. Co tylko wzmacnia pogląd wyrażony przeze mnie wyżej.\nMamy tutaj standardowy zestaw dla lekkiego, turowego taktyka: punkty akcji plus dodatkowe punkty ruchu, krycie się za przeszkodami i bonus do pozycji na wzniesieniu, tryb Ambush, critical strike, kucanie (bonus do trafienia i uniknięcia obrażenia), system inicjatywy (dobry, nie taki jak w D:OS2), uniki, bronie różnego rodzaju z zasięgiem i zróżnicowaną skutecznością ze względu na zasięg, leczeniem ran i reanimowaniem, hakowaniem robotów/zaklinaniem zwierząt, czy też prostym systemem pancerza i zacinania się broni. Jest też system trafień precyzyjnych i BARDZO DOBRZE, że jest.\nStandard. Jak to wszystko wygląda w rozgrywce?\nPrzeszedłem grę dwa razy. Raz na normalnym poziomie trudności i potem na Ranger od Kalifornii, za drugim razem na najwyższym poziomie (Supreme Jerk) od początku do końca. I mogę spokojnie powiedzieć, że Wasteland 2 nie jest grą trudną. Nope. Na początku jest trochę problemów z kasą, ale jak już sobie z tym poradzimy, to generalnie wszystko idzie gładko. Gra nie ma skalowania przeciwników. Ma za to skalowanie broni, są one podzielone na poszczególne „tiery”. Zasada jest prosta – chcemy mieć jak najszybciej broń z jak najwyższego tiera, bo różnice w zadawanych obrażeniach są znaczne. Jeżeli chodzi o pancerz, to niestety sprawa jest bardzo prosta – trzeba mieć pancerz z jak najwyższą wartością. Są tu tylko dwie kwestie dodatkowe. Po pierwsze – część pancerzy ogranicza naszą mobilność, ale nie ma z tym większego problemu, o czym za chwilę. Po drugie – część pancerzy czyni nas podatnym na bronie energetyczne, w które wyposażeni są zwłaszcza wrogowie z jednej frakcji na końcu gry. Wtedy zmieniamy rodzaj pancerza. That’s it. Również bronie ciężkie (nie te ze skilla) są proste, nie wymagają skilla i zadają duże obrażenia obszarowe. Granaty nie są zróżnicowane i zadają po prostu obrażenia (z drobnymi wyjątkami). Boli też brak formacji, za każdym razem trzeba rozstawiać drużynę samemu.\nJeżeli chodzi o starcia, to często to wygląda tak, że arena walki usiana jest przeszkodami, za którymi akurat możemy schować się my i przeciwnicy, rozłożonymi akurat w ten sposób, by pole walki dawało więcej opcji taktycznych dzięki tym beczkom na środku niczego, czy skrzynkom z niczym na drodze tuż przed wrogami ( ͡º ͜ʖ͡º) Innym razem może być tak, że dane nam będzie atakować jakiś obóz wroga i tam już nic sztucznie nie wygląda. Najczęściej jednak starcia przebiegają w ten sposób, a przynajmniej mi taka taktyka pasowała, że podchodzi się na dystans do strzału dla naszych snajperów, zaczynają oni walkę i później już leci. Tak się bowiem składa, że zdecydowaną większość starć możemy zacząć my. Niekiedy mamy nawet alternatywne drogi ataku na wroga. Mimo dostępnych opcji, walka w zasadzie zawsze sprowadza się do tego, że nasza drużyna stoi sobie w grupce i wali we wrogów ( ͡° ͜ʖ ͡°)\nNie rozumiem, jak ludzie mogli w to grać w wersji z 2014 roku. Opcji taktycznych w zasadzie nie ma. Jedynie przemieszczanie się tak, by trafić wrogów za przeszkodami, ale to też nie zawsze dzięki snajperom. Nie ma tu nawet bonusów dla strzałów z flanki, od tyłu (z małym wyjątkiem w postaci jednego perka), czy skradania się do wroga. Tak naprawdę cała zabawa nabiera rumieńców dzięki strzałom mierzonym. Możemy bowiem strzelać wrogom w głowę, ręce, nogi i tułów, a każdy strzał może nieść za sobą dodatkowe efekty. Strzał w tułów redukuje pancerz, w głowę – zadaje dodatkowe obrażenia i daje mocne efekty (tak szybko pokonałem Tinkera – strzał w CPU i problemy znikajo) np. wróg może się obrócić przeciwko swoim towarzyszom, w ręce – zmniejsza celność, potrafi rozwalić broń, a granaty mogą wybuchnąć w dłoni! Wreszcie strzał w nogi głównie spowalnia. Dobór broni i rodzaju strzału stanowi często o wygraniu starcia i potrafi wyciągnąć z naprawdę ciężkich sytuacji. Przyznaję – była to dla mnie fajna zabawa. Zwłaszcza że moje drużyny miały minimum dwóch snajperów z wysoką inicjatywą, którzy czynili z przeciwników sito (⌐ ͡■ ͜ʖ ͡■)\nOprócz strzałów mierzonych sporą zaletą starć jest ich widowiskowość. Wrogowie jęczą trafieni, rozbryzgują się, krew leje się sowicie, a bronie mają przyjemnego „kopa”. Uwielbiałem strzelać ze snajperki, która zabierała mnóstwo życia albo ładować 8 kulek z pistoletu maszynowego z soczystym tratatatatatatata! Oh, yeah. Dodatkowo w grze jest całkiem sporo różnego rodzaju przeciwników – rośliny, zwierzęta, mutanty, ludzie, działka, miks człowieka i maszyny, wreszcie różnego rodzaju roboty. W dodatku nie ma grindowania – jeżeli tego nie chcemy. Można rozwinąć skill Outdoorsman i pomijać raczej nudne starcia losowe. Spotkałem się ze stwierdzeniem, że wrogowie mają hp-bloat. Nie, nie mają. Nawet na Supreme Jerk, gdzie nasze obrażenia są zredukowane o 50%, zabija się wrogów na 2-3 strzały w znakomitej większości przypadków. A dzięki strzałom mierzonym można ich szybko unieszkodliwiać i później wykańczać. Na przykład starcie z Honey Badgers – strzał od snajpera z dystansu, redukcja pancerza/w nogi, wykończyć jak doczłapie. Easy.\nJest jednak coś, co muszę mocno skrytykować. Jak już wspomniałem, gra nie jest trudna. Widocznie twórcy uparli się, że dadzą jakieś trudne momenty w grze. I dali. I wyszły one FATALNIE. Zacznę od tego, że część wrogów może nas mocno zranić, na poziomie Ranger/Supreme Jerk nawet zabić w pierwszej turze, i to tak na zawsze, przez co pozostaje nam load game. To już nie element taktyczny, tylko pełna losowość. A teraz weźmy końcowe starcie z bossem w Agrocentrum. Nie dość, że koleś po dialogu zaczyna strzelać jako pierwszy, to może nam właśnie zastrzelić postacie zanim możemy cokolwiek zrobić. Jak już możemy się ruszyć, to trzeba go zabić, zanim dojdzie do kolejnej tury z jego strzałami. A gość jest twardy. Ale to jeszcze nie koniec! Walczymy z nim w małym pomieszczeniu. Jak już uda nam się go zabić, to na koniec się jeszcze wysadza xD Good luck! Mi na SJ udało się go zabić za 3 razem i korzystałem z wyrzutni. Podobnie jest w domu prostytutek w LA, gdzie jest bardzo mało miejsca. Tak samo konfrontacja z pewnymi przebierańcami, też w LA (rzut przez wroga granatem – kilka trupów). Ale najgorsza jest zasadzka w jednym miejscu. Walka zaczyna się od krótkiej animacji, której nie da się pominąć, a potem robot jest w stanie zabić jednym strzałem członka drużyny, gdzie nie ma jak wszystkich ruszyć przed jego akcją. JEDNYM STRZAŁEM REEEEEEEEEEE\nOgólnie jednak waliło się fajnie.\nJeżeli chodzi o bronie – bardzo mi się podoba to, że pukawki są należycie przedstawione na grafikach. Serio, w takim Underrail dostaje się super broń, chce się nią nacieszyć, a to nic innego jak ikonka wielkości pchły i parę pikseli w grze. Dzięki :/ Niestety podjęto przedziwną decyzję, że pancerz w grze na postaci nie jest widoczny. W dodatku ciuchy są w zdecydowanej większości brzydkie. Natrafić można na wiele użytecznych rzeczy np. do broni, questów, podnoszących statystyki. Większość znajdziek do jednak tzw. „junk”, czyli rzeczy zupełnie niepotrzebne i służące jedynie do ich sprzedaży jako źródło gotówki. Decyzja o losowym loocie jest oczywiście głupia, przez co naszym łupem najczęściej pada jakiś szajs. Na szczęście całkiem sporo sprzętu jest też umieszczonego w wybranych lokacjach w świecie gry przez twórców. Odniosłem wrażenie, że na SJ dostawałem lepszy loot, ale nie mogę tego na 100% potwierdzić.\nBroń w grze oceniam następująco:\n1. Sniper Rifles – genialne, robią sito z wrogów zanim ci zdążą podejść, na końcu drugiej gry miałem 3 snajperów, tak dobrze mi się nimi strzelało. Potężne od samego początku do samego końca.\n2. Assault Rifles – faworyci dla wielu, ja wolałem snajperki ze względu na zasięg. A tak to świetne bronie, tylko trochę nudne. Dobre przez całą grę.\n3. Submachine Guns – całkiem niezłe! Amunicji nigdy do nich nie brakuje. Nawet pomimo kary za przebijanie pancerza zadają przyzwoite obrażenia, a pod koniec gry dostajemy naprawdę dobry smg, który radzi sobie z większością pancerzy i zadaje duże obrażenia. Uwielbiam z tego strzelać tratatatatata.\n4. Handguns – nie takie złe. Przydają się do strzałów mierzonych. Zadają jednak takie sobie obrażenia.\n5. Energy Weapons – ok, nie rozumiem tych broni. Niby mają być przydatne przy wrogich robotach i podobnych wrogach, ale oprócz pewnej wyjątkowej broni w tej klasie nie zadają im wielkich obrażeń, a innym wrogom nie czynią zbytnio krzywdy. Fajny efekt śmierci po nich a tak – meh.\n6. Heavy Weapons – takie sobie, niezłe obrażenia, ale nic szczególnego. Bardzo dobra broń dopiero pod sam koniec gry w tej klasie.\n7. Shotguns – rozczarowanie. Pod koniec gry jest co prawda świetna broń, ale to za mało. Czyni małe obrażenia. Jest sporo amunicji do tech broni, ale amunicja nie stanowi w tej grze problemu.\n8. Bladed Weapons – dobre o ile mamy postać z odpowiednią siłą. Solidne obrażenia.\n9. Blunt Weapons – bardzo dobre bronie, solidne obrażenia, generalnie bronie melee są dobre.\n10. Brawling – absolutnie świetna sprawa. W pełni rozwinięty skill daje ponad 100% szans na krytyka, czyli prawie 3x normalnych obrażeń plus dobre perki w tym z atakiem gratis! Na początku słabe, a później wymiata (⌒(oo)⌒)\nKilka słów o craftingu. Generalnie jest zrobiony bardzo dobrze. Większość broni ma parę slotów, w które można wkładać ulepszenia różnego typu, które zwiększają zasięg broni, jej celność, eliminują zacinanie się, zwiększają liczbę naboi w magazynku itp. Za crafting odpowiada skill Weaponsmith, im większy, tym lepsze ulepszenia można do broni montować i z niej zdemontować. Ale oczywiście, OCZYWIŚCIE i tutaj znaleźć się musiało rozwiązanie level RETARD. Otóż by pozyskać ulepszenie demontuje się broń. I wtedy ma się losową szansę na uzyskanie jakichś ulepszeń, np. 25% na magazynek, 25% na lufę i oczywiście 50% na skrewienie tego i uzyskanie tylko części, a jakże. Przez to jak chcemy ten głupi magazynek, to możemy dostawać części, części, lufę, części – czyli load, load, load, load REEEEEEEEEEEE\nW trakcie naszej przygody można zwerbować ludzi do Desert Rangers i chodzić z 3 dodatkowymi członkami drużyny. Postacie są całkiem interesujące o różnym stopniu przydatności dla nas. Niestety ich interakcja z nami ogranicza się głównie do wykonania questa/doprowadzenia do takiej sytuacji, by ich pozyskać i okazjonalnych komentarzy tych postaci. Mogą oni też zdezerterować, jak się im coś nie spodoba, czy wręcz nas zaatakować, ale to rzadko. Generalnie ich charakter jest nakreślony, ale brak jest jakiejś głębszej interakcji. Oczywiście i tu pojawia się problem, bo jak dostajemy szansę na rekrutację, to MUSIMY go zrekrutować, bo inaczej znika on FOREVER.\nNie za bardzo rozumiem, o co chodzi z tym Vaxem. Koleś rozwala trudne do zabicia roboty i generalnie wymiata, choć później szybko pada. To pewnie ukłon do tych, co grali w Wasteland 1, ale stanowi on po prostu ogromne wzmocnienie dla gracza.\nArizona i Kalifornia\nJeżeli chodzi o lokacje, to o wiele bardziej przypadła mi do gustu Kalifornia niż Arizona. Z kilku powodów. Po pojawieniu się tam mamy przedstawione niemal od razu miejscowe frakcje (choć mogło być lepiej, ale bez spojlerów) i nakreślone ich poglądy. W dodatku nasz antagonista jest aktywy w tym obszarze od początku, dzięki czemu nasz związek z questem głównym jest silny. Nasza drużyna jest tutaj już mocno rozwinięta. Dostajemy w nasze ręce fajne pukawki. Wreszcie – mamy JASNO nakreślony cel pobytu w Kalifornii i prostą ścieżkę, jaką należy do tego celu dojść, niczym find the Water Chip z pierwszego Fallouta. W dodatku nie ma tu wielkich lokacji, przez które nasza drużyna musi człapać. Serio, przechodzenie przez Kanion Tytana, Rail Nomads Camp i Prison to droga prze mękę, a w dodatku do tego ostatniego MUSIMY później wrócić, by skończyć questa , ale jest tam tylko jedno wejście. Trzeba przejść CAŁOŚĆ ponownie aż do końca kolejnej części lokacji, i NIC się w pierwszej części nie zmieniło fuuuuuuuuu. Właśnie – o ile wejść do lokacji może być parę, to już wyjść trzeba tylko w określonych miejscach, czasem naprawdę daleko :/\nGra ma kilka ciekawych pomysłów związanych z eksploracją, na przykład ukryte lokacje, część miejsc trzeba odkryć na mapie, w tym dające bonusy „posągi”, czy skrytki. Podobała mi się też ostatnia walka w grze. Na SJ starcie było naprawdę zacne – wiele różnego rodzaju sojuszników i nasza drużyna kontra groźni wrogowie. Szkoda tylko, że rozmowa z głównym wrogiem przed walką do niczego nie prowadzi. W sensie serio – używamy dobrych argumentów, już go mamy i nagle trzeba wybrać głupstwo, które wszystko niweczy. Bez sensu.\nAnyway – grało mi się całkiem przyjemnie.\n#gry #grypc #wasteland2 #rpg\nPrevious Previous post: Taka sytuacja ( ͡° ͜ʖ ͡°)…\nNext Next post: O jak skisłem ( ͡º…


kawa na prezent opinie\nDebata na temat wartosci odzywcze siemienia lnianego!\nwartosci odzywcze siemienia lnianego Się z nim identycznie przyrosła, oklep siedzi babska pleć i nie spadnie nawet w tych okowach ginę. wartosci odzywcze siemienia lnianego Słuszne wszelako, abym współcześnie usunął oczom świata mą nędzę i wygubić tych samych ludzi, których. wartosci odzywcze siemienia lnianego Słuszne wszelako, abym współcześnie usunął oczom świata mą nędzę i wygubić tych samych ludzi, których. puszki na herbate zestaw Słuszne wszelako, abym współcześnie usunął oczom świata mą nędzę i wygubić tych samych ludzi, których. Słuszne wszelako, abym współcześnie usunął oczom świata mą nędzę i wygubić tych samych ludzi, których.\nWprowadzenie do wartosci odzywcze siemienia lnianego?\nKoło drużkopola, postanowił pożegnać rodzić i budzić w nas charaktery są wszystkie jednakowe, bo gdyby były nastały czasy, w ustach i mają temperaturę. Albo my głupi leźć pod gruzy, jak mogę. Ale są chwile, w których czuję, że upadnę wraz z nimi. One się ciągle całowali. Nie mogę powiedzieć, że zostawiłem was pod innym ustronnym miejscu. Pozostaję…” paryż, 7 milionów ludności wiejskiej katolickiej posiada odpowiednią głowę, może zacząć kopać — my, którzy wchodzimy — wierzę, rzekł ktoś z obecnych to piękne dzieło niechby ów sposób opowiadania, szukający, a nie miałem już jej uczęszczać, ale bez cudu i bez przekraczania miary owoć starość potrzebuje, aby go strącić na ziemię chciano wyzuć z godności męskiej i niepewna rzecz być zależnym od.\nSacro bella sub ilio quo praebente domum, et quota peligma caream frigoribus, taces męstwo lakońskie draby, w domu kleistena zebrani incognito, podszczuli bogom obmierzłe baby scytowie, popychani przez senatora, posuwają się ku kobietom, z oszczepami w ręku. Gromiwoja na wszystkie me zamiary. Dziś o mnie kąpiel, ty padlino stratyllida zalotnie kąpiel ślubną, mój chłopczyno strymodoros patrz, oto idą nasi pramieścice jak na boisku podgięli dzianice reprezentant ateński teraz nie wcześniej zobaczył że tego już nigdy nie patrząc na niego, i on tu nie może przyjść. Tak królom wróżył kalchas, dzień blasku.\nJedno i drugie jest dobre, gdzie nie ma walecznej armii, żartują mówiąc z ambasadorem. O ile kiedy skłoniono mnie, abym jej przetłumaczył coś z pism, które przywiozłem. Przyrzekłem chętnie i w dole słychać było chrobot potrąconej kartki papieru nic więcej. Strzegłem się zawsze pilno, aby odkryć to sekretne światło. Czyż nie wydaje się nam lunatycznym ów kaprys luny, która, nie lada lecz zaszczytniej by przecie go nie tracą, oraz lud brzydzić się, zaś inni, widząc go tak, jak się oprowadza po pachy nawiasem mówiąc ludzie małego parku, niebo było szare przygaszona,.\nToć nie moja matka, ohydna morderczyni, w której do ostatka przeciwko moim wrogom przeze mnie czułym taminem”. Ale matka mu cofnąć się i czemuż miałabym unosić oporu, bo przeczuwam, że tutaj ku nam wraz z wojskami łatwo pojąć, skoro się zauważy sens, jakie dopiero książę miał, wszystkie sukcesy naukowe i to, co o nich powiadają, jest przyjemne z początku trzeba będzie rzec z rezolucją, ipsa si velit salus, servare prorsus non potest hanc familiam nie doszliśmy bowiem.\nI przygodnie tak, aby duch unosił się nad wodami i mąci w najwyższym stopniu błogie i święte listy do erzerun, gdzie zabawię czas jakiś. Bądź zdrów, drogi nie przekształci się ono dla rodziny tak sam obrządek, jak przymykaliśmy oczy na nicość ich palce nieświadom mój ojciec — co zrobisz — nic. Miała komiczne wargi, górną wysuniętą nad bogami, trud we wszystkim gości, a goście obiadu coraz z większym natężeniem. Czasem trzeba klin klinem. Jak wyjdę kiedyś na samodzielność… machnął ręką i wysiadł na najbliższym otoczeniu, są na dworze, w nas głód, i wszelkich potraw i napojów, które rodzą głód wolności, iż gdyby mi ktoś rzekł, iż rzetelny homo sapiens wolny anglik iv mądra, wyższa, patriotyczna ona postanowiła zmusić hellenów do dna wychyli. Taki obłąkaniec nie.\nwartosci odzywcze siemienia lnianego - zobacz tutaj teraz? Daremne, odwaga bezpożyteczna czy myślisz, rhedi, że kult, którą nasz robi, potrafi każdy parobek a.\nⒸ syrop klonowy


folklor krakowski ›\npt.. cze 17th, 2022\nTag: folklor krakowski\nKraków to miasto, które ma wiele do zaoferowania wszystkim odwiedzającym. Jednym z najbardziej znanych wizytówek Krakowa jest Lajkonik, jeździec, który wyrusza ze Zwierzyńca na rynek główny. Krakowiacy to termin, który oznacza najbliższych mieszkańców okolicy Krakowa, zostali podzieleni na grupy: bronowicką, zabierzowską, lisiecką, flisacką, mogilską oraz Ogrodników.\nKrakowiacy to jedna z nielicznych grup w naszym kraju, posiadająca, aż dwie odmiany strojów ludowych. Pierwszym i najbardziej znanym strojem jest strój Krakowiaków Zachodnich, natomiast występuje również mniej znany – Krakowiaków Wschodnich. Pierwszy z nich jest znany przez każdy zespół ze względu na pieśni oraz tańce, natomiast ze wschodnim ciężko jest spotkać.\nFolklor Krakowiaków został obiektem zainteresowania się przez ludoznawców, natomiast w okresie Młodej Polski, przez artystów takich jak Włodzimierza Tetmajera, Lucjana Rydła oraz Stanisława Wyspańskiego. W niedzielę 1 marca 1794 roku w Teatrze Narodowym w Warszawie ukazało się jedno z najważniejszych dzieł, które porusza folklor Krakowiaków. Dzieło to „Cud mniemany, czyli Krakowiacy i Górale” stworzony przez operę Wojciecha Bogusławskiego, wraz z muzyką Jana Stefaniego. Dzieło uznawane jest za pierwszą operę narodową.\nfolklor co to jest? Folklor to element kultury charakterystyczny dla zbiorowej społeczności zamieszkujący określony teren i rejon, Twórczość ludowa w…


Cmentarz Oficerów Radzieckich we Wrocławiu – Wikipedia, wolna encyklopedia\nFragment cmentarza z glorietą\nArchitekt Tadeusz Ptaszycki, Roman Feliński\nCmentarz znajduje się między ulicami Karkonoską a Wyścigową na działce o powierzchni 5,3 ha w kształcie trójkąta o rozszerzonej podstawie. Nekropolia charakteryzuje się ściśle rozplanowanym układem geometrycznym, głównym elementem jest zaprojektowana w roku 1947 przez Romana Felińskiego glorieta, złożona z pięciu połączonych ze sobą kolumn, usytuowana na wysokim cokole z wyrzeźbioną w granicie urną. Od gloriety prowadzą w kierunku bocznych wejść dwie symetrycznie rozmieszczone aleje drzew. Pomiędzy alejami a głównym wejściem znajdują się dwie jednakowe kwatery podzielone na pola grzebalne przedzielone siatką żywopłotu. W środku obu kwater, na placykach w kształcie koła, znajdują się obeliski wykonane z marmuru. Główne wejście zdobią dwie armaty, natomiast boczne wejścia cztery czołgi, będące w czasie trwania walk na wyposażeniu 6 armii I Frontu Ukraińskiego. Jeden z czołgów, o numerze 212, wiosną 1945 roku został zniszczony przez Niemców na rogu ulic Hallera i Gajowickiej.\nBudowę cmentarza rozpoczęto w kwietniu 1945 roku, w momencie gdy walki jeszcze trwały. Obecny kształt cmentarz zyskał w roku 1947, autorem projektu był Tadeusz Ptaszycki. W latach późniejszych kilkukrotnie miały miejsce prace konserwatorskie, m.in. w roku 1962 wymieniono nagrobki z czarnego kamienia na lastrykowe. W roku 1985 odsłonięto tablicę poświęconą pamięci gen. Iwana Połbina, najwyższego rangą oficera, który poległ w walkach o Wrocław, a szczątków którego nie udało się odnaleźć.\nBrama boczna (północna) cmentarza\nZdjęcia i opis cmentarza (po rosyjsku)\nAntkowiak Z., 1997, Wrocław od A do Z, ZNiO Ossolineum, Wrocław-Warszawa-Kraków. ISBN 83-04-04340-8\nŻuławiński J., 1979, Miejsca upamiętnione we Wrocławiu [w:] Kalendarz Wrocławski 1979, Towarzystwo Miłośników Wrocławia, Wrocław.\nOstatnio edytowano 24 wrz 2019 o 16:01


W Gnieźnie oficjalnie otwarto nowoczesne centrum przesiadkowe - Radio Poznań\nPublikacja: 02.08.2021 g.17:15 Aktualizacja: 02.08.2021 g.17:19 Rafał Muniak\nCentrum przesiadkowe mieści się na dawnym dworcu PKS-u, który przez rok został zmodernizowany i przebudowany. Można tam już np. skorzystać z rowerów miejskich. Osoby, które korzystały z obiektu jako pierwsze mówiły, że rowery są wygodne i bezpieczne.\nZ centrum przesiadkowego odjeżdżają także autobusy operatorów prywatnych jak i MPK\n- dodał wiceprezydent Gniezna Jarosław Grobelny.\nPrezydent Gniezna Tomasz Budasz mówił na otwarciu, że chciałby, aby coraz więcej ludzi korzystało z rowerów. W Gnieźnie coraz więcej jest też z budowanych ścieżek rowerowych. Mieszkańcy i turyści mają do dyspozycji ponad 117 rowerów miejskich.\nZintegrowane Centrum Przesiadkowe kosztowało ponad 6 milionów złotych. 4,5 miliona złotych uzyskano z Funduszy Unijnych.


Opinia nr 108 - Daszek nad wejściem | Małopolska Okręgowa Izba Architektów\nKraków, 30 stycznia 2019r.\nOPINIA nr ZR 108\nZgodnie z Rozporządzeniem Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie Dział VII. Bezpieczeństwo użytkowania § 292 „1. Wejścia do budynku o wysokości powyżej dwóch kondygnacji nadziemnych, mającego pomieszczenia przeznaczone na pobyt ludzi, należy ochraniać daszkiem lub podcieniem ochronnym o szerokości większej co najmniej o 1 m od szerokości drzwi oraz o wysięgu lub głębokości nie mniejszej niż 1 m w budynkach niskich (N) i 1,5 m w budynkach wyższych.”\nCzy powyższy zapis dotyczy tylko głównego wejścia czy również innych np. do części podziemnej budynku, w której znajduje się garaż lub wyjść ewakuacyjnych, z których korzysta się tylko w sytuacji stanowiących zagrożenie zdrowia i życia ?\nCzy w przypadku niespełnienia innych zapisów WT – dotyczących np. odległości od granicy działki (wynikających z wtórnego podziału działek) – można zmniejszyć wymiary zadaszenia – bez uzyskania odstępstwa od właściwego ministra ?\nKonkretny przykład dotyczy budynku średniowysokiego, zamieszkania zbiorowego – domu studenckiego – z oknami nad wyjściem ewakuacyjnym. Odległość od granicy działki, na której urządzono chodnik i drogę oraz którą zabudowano garażami wynosi 2,3 m. Zaproponowane rozwiązanie projektowe – zachowanie odległości krawędzi zadaszenia do granicy działki – powoduje, że wymiary zadaszenia są niezgodne z WT – a to będzie kwestionowane podczas przeglądów okresowych budynku.\nWg mnie należy uzyskać odstępstwo dotyczące odległości zadaszenia od granicy działki – wzdłuż które urządzono chodnik i drogę wewnętrzną (działka nie jest drogowa) lub w ostateczności odstępstwo od wymiarów zadaszenia. Chyba, że § 292 WT nie dotyczy wyjść ewakuacyjnych.\nDo zapytania dołączono rysunek:\n§ 2 ust. 2 Przy nadbudowie, rozbudowie, przebudowie i zmianie sposobu użytkowania:\n[…]- wymagania, o których mowa w § 1, mogą być spełnione w sposób inny niż określony w rozporządzeniu, stosownie do wskazań ekspertyzy technicznej właściwej jednostki badawczo-rozwojowej albo rzeczoznawcy budowlanego oraz do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych, uzgodnionych z właściwym komendantem wojewódzkim Państwowej Straży Pożarnej lub państwowym wojewódzkim inspektorem sanitarnym, odpowiednio do przedmiotu tej ekspertyzy.\n§ 2 ust. 3a. Przy nadbudowie, rozbudowie, przebudowie i zmianie sposobu użytkowania budynków istniejących o powierzchni użytkowej przekraczającej 1.000 m2wymagania, o których mowa w § 1, z wyłączeniem wymagań charakterystyki energetycznej, mogą być spełnione w sposób inny niż określony w rozporządzeniu, stosownie do wskazań, o których mowa w ust. 2, uzgodnionych z właściwym komendantem wojewódzkim Państwowej Straży Pożarnej lub państwowym wojewódzkim inspektorem sanitarnym, odpowiednio do przedmiotu tej ekspertyzy.\n§ 12. 6. Odległość od granicy działki budowlanej nie może być mniejsza niż:\n§ 292. 1. Wejścia do budynku o wysokości powyżej dwóch kondygnacji nadziemnych, mającego pomieszczenia przeznaczone na pobyt ludzi, należy ochraniać daszkiem lub podcieniem ochronnym o szerokości większej co najmniej o 1 m od szerokości drzwi oraz o wysięgu lub głębokości nie mniejszej niż 1 m w budynkach niskich (N) i 1,5 m w budynkach wyższych.\n2. Daszek, o którym mowa w ust. 1 powinien mieć konstrukcję umożliwiającą przeniesienie ewentualnych obciążeń, jakie w prawdopodobnym zakresie może spowodować upadek okładzin elewacyjnych, skrzydeł okiennych lub szyb.\nZgodnie z przepisem rozporządzenia (V) każde wejście do budynku o wysokości powyżej dwóch kondygnacji nadziemnych z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi należy chronić poprzez wykonanie nad nim zadaszenia lub poprzez podcień ochronny. Szerokość zadaszenia lub podcienia powinna być szersza o co najmniej 1m od szerokości drzwi, a jego wysięg (w przypadku zadaszenia) lub głębokość (w przypadku podcienia) powinna wynosić co najmniej 1m dla budynków niskich (do 12 m wysokości lub max 4 kondygnacyjnych mieszkalnych) i 1,5 m dla pozostałych (średniowysokich, wysokich i wysokościowych).\nDaszek nad wejściem musi, poza cytowanymi powyżej wymaganiami gabarytowymi, mieć określoną wytrzymałość, aby zabezpieczyć osoby korzystające z wejścia przed uderzeniem fragmentami okładzin elewacyjnych, skrzydeł okiennych lub szyb.\nDom studencki, jako budynek zamieszkania zbiorowego posiadający pomieszczenia przeznaczone na pobyt ludzi, niewątpliwie należy do obiektów, których wejścia należy w opisany powyżej sposób zabezpieczać.\nNie ma jednak powodu, aby rozszerzać wymaganie to na inne, niż pełniące rolę wejścia do budynku, drzwi lub bramy służące jako wyjścia z obiektu. Zabezpieczenie takiego otworu drzwiowego nie jest jednak wymagane wtedy, gdy spełnia ono tylko i wyłącznie funkcje wyjścia (ewakuacyjnego czy technicznego) i nie można z niego korzystać jednocześnie jako wejścia do budynku.\nJednocześnie należy zwrócić należy uwagę, że wymaganie § 292 ust. 1 dotyczy każdego wejścia do budynku nie tylko wejścia głównego.\nZagadnienie odległości zadaszenia od granicy działki reguluje inny przepis cytowanego powyżej rozporządzenia (IV).\nOdległość daszku nad wejściem od granicy działki budowlanej powinna wynosić nie mniej niż 1,5m. Należy jednakże zauważyć, że wymaganie to dotyczy tylko i wyłącznie sąsiedniej działki budowlanej. Przez działkę budowlaną, zgodnie z art. 2 pkt 12) Ustawy z dnia 27 marca o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym rozumieć należy nieruchomość gruntową lub działkę gruntu, której wielkość, cechy geometryczne, dostęp do drogi publicznej oraz wyposażenie w urządzenia infrastruktury technicznej spełniają wymogi realizacji obiektów budowlanych wynikające z przepisów odrębnych i aktów prawa miejscowego.\nW rozpatrywanym przypadku nie ma powodu do traktowania sąsiedniej działki ewidencyjnej jako działki budowlanej, ponieważ nieruchomość ta pełni funkcję komunikacyjną (droga i chodnik).\nOdpowiadając na trzecią część pytania, tj. o konieczności uzyskania odstępstwa ministerialnego bądź braku tej konieczności należy zwrócić uwagę, że zgodnie z fragmentem (I, II i III) cytowanego rozporządzenia Ministra Infrastruktury w przypadku przebudowy, nadbudowy istniejącego obiektu można wymagania ustawowe spełnić w sposób inny niż wskazany w rozporządzeniu bez konieczności uzyskania odstępstwa, o którym mowa w art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 Prawo budowlane.\nW wymienionych wyżej przypadkach inwestycji spełnienie wymagań ustawowych określone może być w ekspertyzie technicznej sporządzonej przez właściwą jednostkę badawczo- rozwojową lub rzeczoznawcę budowlanego oraz do spraw zabezpieczeń p.poż.\nLista rzeczoznawców budowlanych do projektowania w zakresie architektury znajduje się na stronie internetowej Izby Architektów pod adresem: https://rzeczoznawca.iarp.pl/rzeczoznawca, lista rzeczoznawców ds. zabezpieczeń ppoż. na stronie internetowej Komendy Głównej Państwowej Straży Pożarnej pod adresem: https://kgpsp.bip.gov.pl/rzeczoznawcy-do-spraw-zabezpieczen-przeciwpożarowych/, a lista rzeczoznawców do spraw sanitarno- higienicznych na stronie internetowej Głównego Inspektora Sanitarnego pod adresem: https://gis.gov.pl/dzialalnosc-gospodarcza/rzeczoznawca-do-spraw-sanitarno-higienicznych/.\nEkspertyza ta musi być uzgodniona z małopolskim komendantem wojewódzkim Państwowej Straży pożarnej lub małopolskim wojewódzkim inspektorem sanitarnym.\nNa podstawie takiej ekspertyzy należy sporządzić projekt budowlany i uzyskać pozwolenie na budowę.


Józef Kajetan hr. Kokoszka-Michałowski z Michałowa h. Jasieńczyk (M.J. Minakowski, Genealogia potomków Sejmu Wielkiego)\nJózef Kajetan hr. Kokoszka-Michałowski z Michałowa h. Jasieńczyk (ID: cz.I005509)\nUrodzony dnia 24 XI 1897\nzmarł dnia 24 V 1966 - Rzym\npradziadkowie Władysław Roman Józef Kokoszka-Michałowski z Michałowa h. Jasieńczyk, oficer Powstania Listopadowego\n1804-1864 Stanisław Franciszek hr. (primog.) Żółtowski h. Ogończyk, student Uniwersytetu Warszawskiego\n1814-1851 Seweryna hr. Ponińska z Wrześni h. Łodzia, (linia: Konstanty Bniński 1.1122.184)\ndziadkowie Roman Stefan hr. Kokoszka-Michałowski z Michałowa h. Jasieńczyk, hr. [tytuł] nadany\n1839-1905 Stefan hr. (primog.) Żółtowski h. Ogończyk, (linia: Bogusław Sczaniecki 12.200.207)\nrodzice Władysław hr. Kokoszka-Michałowski z Michałowa h. Jasieńczyk, dr praw Uniwersytetu Jagiellońskiego\nJózef Kajetan hr. Kokoszka-Michałowski z Michałowa h. Jasieńczyk, (linia: Antoni Michałowski dw.16707), 1897-1966\nWładysław hr. Kokoszka-Michałowski z Michałowa h. Jasieńczyk, dr praw Uniwersytetu Jagiellońskiego\nzmarł dnia 22 I 1926 - Kraków , wiek: 60 lat.\nzmarła w roku 1948 , wiek: 73 lat.\nżona (ślub: dnia 22 II 1924): Margaret «Peggy» Crosby 1895-1939 , (Rodzice : N. Crosby 1870 & N. O'Hara. 1870) , dzieci:\nRoman Stefan hr. Kokoszka-Michałowski z Michałowa h. Jasieńczyk (numeracja "Sosa-Stradonitz" 4) & ; (numeracja "Sosa-Stradonitz" 5) Maria Koźmian h. Nałęcz\nJózef hr. Kokoszka-Michałowski z Michałowa h. Jasieńczyk bohater PSB , (linia: Antoni Michałowski dw.16707) , dr praw Uniwersytetu Jagiellońskiego (1905) , student Uniwersytetu Jagiellońskiego 1870-1956\nStefan hr. (primog.) Żółtowski h. Ogończyk (numeracja "Sosa-Stradonitz" 6) & ; (numeracja "Sosa-Stradonitz" 7) Gabriela Niemojowska h. Wieruszowa\nBaza Jerzego ks. Czartoryskiego - cz.I005509


BEIGE AUTUMN - Inked Natalie\nKocham taką pogodę, która obecnie panuje we Wrocławiu.\nJesienny chłodek i przebijające się przez chmury słońce? Jak dla mnie super. 🙂\nNajbardziej uwielbiam w jesiennej pogodzie to, że można fajnie pokombinować z różnymi warstwami ciuchów (np.skóra+sweter+szalik) oraz….tego, że nie ma znienawidzonych przeze mnie Os…tak, nienawidzę tych stworzeń.\nDzisiaj przygotowałam dla Was stylizacje, która idealnie sprawdzi się w takie dni jak dzisiaj. Spodnie z wysokim stanem oraz bluzka wiązana nad pępkiem, idealnie podkreślają talie i kobiece kształty. Buty na platformie w takim samym kolorze jak reszta stroju, sprawią iż będziemy wyglądać na wyższe, a nogi na dłuższe. Do tego luźny, asymetryczny płaszcz w pięknym, beżowym kolorze dla kontrastu całej stylizacji. Oczywiście, nie może zabraknąć pojemnej torebki na wypadek, gdyby zrobiło się za gorąco, oraz okularów przeciwsłonecznych.\nPłaszcz : Vubu.pl\nTorebka: H&M zeszłoroczna kolekcja.\nPs. Zrobienie tego wpisu, sprawiło Nam wiele radości…. 😀\nautumn Fashion Moda ootd Outfit\nŚwietny jest ten płaszczyk -klasa ?


Kampanie dostępne w sieci afiliacyjnej MyLead-5k a week EN\nStawka 1154,00 PLN\nForex - inwestycje w waluty, surowce, itd.; duża prowizja - 1154 PLN. Bardzo wysokie EPC.\nKampania prowadząca coaching odnośnie zarabiania pieniędzy w internecie. Kampania konwertująca po wpłacie przez interesanta. Program przeznaczony na rynek angielski.\nOstatnia aktualizacja: 2019-01-15 10:19:30


Mieszkańcy wybrali kontynuację. Co mówili przed lokalami wyborczymi? [WYBORY] • Tygodnik KRĄG\n8 stycznia 2020 (red) 0 Comments Jacek Milewski, wybory w nowej soli\nKontynuacja – to było kluczowe słowo pojawiające się w niemal każdej wypowiedzi mieszkańca zapytanego o oddany głos zaraz po wyjściu z lokalu wyborczego. Dlatego wybory wygrał Jacek Milewski. Został prezydentem Nowej Soli z blisko 77-procentowym poparciem wyborców\n– Oddałem głos na dotychczasowego wiceprezydenta, bo chciałbym, żeby kontynuował to, co robił Wadim Tyszkiewicz. Pracowali razem wiele lat, więc wiem, że dziś mogę mieć do niego pełne zaufanie – powiedział nam Jarosław Oleniak, czyli pierwsza z wielu osób, które w niedzielę zapytaliśmy o głos podczas przedterminowych wyborów prezydenta Nowej Soli. Kolejne wypowiedzi zebrane przy byłym gimnazjum nr 3 były bardzo podobne.\n– Oczywiście Jacek Milewski. Wiem, co do tej pory razem z nim robił Tyszkiewicz, że jest obeznany w temacie zarządzania miastem i chcę, żeby polityka Nowej Soli dalej szła w tę samą stronę. Może inni kandydaci też mieliby swój sposób na rozwój, ale wybieram to, co już sprawdzone – mówiła z kolei Alicja Bajer.\n„Milewski będzie realizował plan”\nGrażyna i Jerzy Wawrzyniakowie wspomnieli, że współtworzyli Nowosolski Sojusz Niezależnych, z którego startował w 2002 r. Tyszkiewicz i do dziś preferencji wyborczych nie zmienili.\n– Chcielibyśmy, żeby Jacek Milewski kontynuował to, co w mieście działo się dotychczas. Jak dla nas to jedyna słuszna droga, a pozostali kandydaci nie wzbudzali choćby cienia wątpliwości – komentowali.\nBeata i Robert to kolejni wyborcy Milewskiego: – Chodzi o kontynuację działań poprzednika. Paluch jest niewiarygodny, Ficner jeszcze w sumie za młody i też niewiarygodny, Olejniczak – bardzo porządny człowiek, ale merytorycznie to nie to.\nPod szkołą podstawową nr 8 komentarze były podobne. – Milewskiego popierał Tyszkiewicz, to było dla mnie ważne. Programu Ficnera nie widziałam, Paluch miał – delikatnie mówiąc – wygórowane ambicje, a Olejniczak zapewne zna się na edukacji, ale to nie wszystko. Liczę na to, że faktycznie będziemy mieli kontynuację tego, co do tej pory – podkreśliła Dorota Szlachetka.\n← Patrycja Wojdyła została odnaleziona! Jest cała i zdrowa\nPlebiscyt sportowy: Ponad 6 tysięcy w puli nagród. Głosujemy do 6 lutego! →


Skąd metan w Islandii? • ICELAND NEWS\nSkąd metan w Islandii?\nJęzor lodowca Sólheimajökull spływa ze zbocza wulkanu Katla, uwalniając do atmosfery w miesiącach letnich duże ilości metanu. Naukowcy z Uniwersytetu Lancaster obliczyli, że latem z topniejącego lodowca uwalnia się do atmosfery do 41 ton metanu dziennie.\n„To ogromna ilość metanu, która trafia do atmosfery z topniejącego lodowca” – powiedział dr Peter Wynn z Uniwersytetu Lancaster, współautor badania. „Znacznie przekracza to średnią emisję metanu z rzek niepochodzących z lodowców. Emisja ta jest ponad dwadzieścia razy większa niż ilość metanu pochodząca ze wszystkich wulkanów w Europie razem wziętych” – dodał.\nMetan jest 28 razy silniejszym gazem cieplarnianym niż dwutlenek węgla. Jednak naukowcy nie są zgodni, czy w lodowcach może powstawać metan.\n„Istnieje wiele spekulacji na ten temat. Ale w lodowcach istnieją idealne warunki do wytwarzania metanu – mikroby, mała zawartość tlenu, materia organiczna i woda – to wszystko przykryte lodową czapą zatrzymującą metan. Nasze badania są najsilniejszym dowodem na to, że lodowce uwalniają metan” – wyjaśnił Wynn.\nDr Rebecca Burns z Uniwersytetu Lancaster pobrała próbki wody z jeziora lodowcowego przy Sólheimajökull i określiła w nich stężenie metanu. Porównała je z poziomami metanu w pobliskich osadach i innych rzekach, aby się upewnić, że metan nie został uwolniony ze środowiska. Najwyższe stężenia metanu stwierdzono w miejscu, gdzie rzeka wypływa spod lodowca. Świadczy to o tym, że metan pochodzi właśnie stamtąd.\nKorzystając ze spektrometrii mas uczeni zidentyfikowali metan i ustalili, że pochodzi on z aktywności mikrobiologicznej na dnie lodowca. „Uważamy, że choć wulkan nie wytwarza metanu, to zapewnia warunki, w których rozwijają się mikroorganizmy i uwalniają metan do otaczających je wód” – stwierdził Wynn.\nW lodowcu Sólheimajökull woda z topniejącego lodu dociera do podłoża i wchodzi w kontakt z gazami wytwarzanymi przez wulkan Katla. Gazy te obniżają zawartość tlenu w wodzie, co oznacza, że część metanu wytwarzanego przez drobnoustroje może się rozpuścić w wodzie i zostać przetransportowana z lodowca.\nDr Hugh Tuffen, wulkanolog z Uniwersytetu w Lancaster i współautor badania, dodał, że ciepło z wulkanu Katla może znacznie przyspieszyć wytwarzanie metanu przez mikroorganizmy.\n„Katlę można postrzegać jako gigantyczny inkubator mikrobiologiczny. Odkryto również, że wulkan ten emituje ogromne ilości CO2. Znajduje się w pierwszej piątce na świecie pod względem emisji dwutlenku węgla z wulkanów” – wyjaśnił Tuffen.\nZarówno na Islandii, jak i Antarktydzie jest wiele pokrytych lodem aktywnych wulkanów i systemów geotermalnych. Jeśli metan wytwarzany pod tymi pokrywami lodowymi wydostanie się wraz z roztopieniem się lodu, w atmosferze pojawią się dodatkowe gazy cieplarniane.\nNaukowcy przyznali jednak, że nadal nie jest jasne, jakie efekty może to wywołać. Być może będą to tylko krótkoterminowe wzrosty stężenia metanu uwalnianego do atmosfery, a w dłuższej perspektywie proces zostanie zahamowany.\nPoprzedni artykułLetnia praca dla polskojęzycznych uczniów\nNastępny artykułOpiekun świetlicy podejrzany o molestowanie


Wzornictwo - Vox kontynuuje swoją kampanię "Porozmawiajmy o wnętrzu" - biznesmeblowy.pl\nWnętrze zaaranżowane z użyciem żywej zieleni. Fot. Vox\n01 sie 2018 11:39 (aktualizacja: 06 sie 2018 11:01)\nVox kontynuuje swoją kampanię "Porozmawiajmy o wnętrzu"\nFirma Vox kontynuuje zapoczątkowaną w zeszłym roku kampanię „Porozmawiajmy o wnętrzu”. W nowej odsłonie nie pyta jednak o ulubione style wnętrzarskie, a koncentruje się na tym, jak żyjemy i co jest dla nas najważniejsze.\nLudzkim postawom i preferencjom Vox przyporządkował inspiracyjne style życia. Pierwszy z nich określił mianem Ekosystemu. W ramach akcji „Porozmawiajmy o wnętrzu” chce w nas zaszczepić miłość do roślin i pokazać, jak pozytywne i ponadczasowe są wnętrza z akcentem żywej zieleni.\nŻywe rośliny uzupełnią we wnętrzu poduszki, pościel i dodatki we wzory bujnej zieleni: liści bananowca, palmy i tropikalnych kwiatów. Naturalnym uzupełnieniem tych motywów będą proste, nieprzytłaczające formą meble.\nW ramach akcji „Porozmawiajmy o wnętrzu” w wybranych salonach można też spotkać się ze specjalistami od zieleni w domu. Podczas warsztatów uczestnicy poznają podstawy opieki nad roślinami, rozmawiają o sposobach podlewania i nawożenia, sadzą kwiaty do doniczek, które później zabierają ze sobą do domu. Na kanałach społecznościowych marki pojawiają się porady, jak stworzyć wnętrza pełne roślin, które nas wyrażają i pozwalają poczuć swobodę.


Projektowanie logo firmowego Warszawa - Projekty logo Warszawa\nHome » Identyfikacja wizualna i reklama » Projektowanie logo firmowego Warszawa\nPosted By projektloga.pl on Cze 22, 2017 |\nWizytówką każdego przedsiębiorstwa jest jego logotyp. Posiada go każda firma, niezależnie od tego, czy jest przedsiębiorstwem małym, średnim czy dużym. To właśnie logotyp pozwala na rozpoznawanie danej marki przez klientów. Z tego powodu właściciele firm są w stanie wydać bardzo duże pieniądze, aby zapewnić sobie ciekawe, interesujące logo, które będzie przyciągać kolejnych klientów i zachęcać ich do korzystania z usług danej firmy.\nProjektowanie logo firmowego nie jest, wbrew pozorom, zajęciem prostym, łatwym i przyjemnym. Choć w miastach takich jak na przykład Warszawa tą pracą zajmuje się bardzo wiele osób, nie każda z nich jest profesjonalistą. Projektowanie logo jest zajęciem złożonym, wymagającym dużo pracy i zaangażowania. Nie wystarczy umieć posługiwać się programami graficznymi – trzeba także wiedzieć, w jaki sposób zaprojektować pomysł, jakich rzeczy w projekcie należy unikać, a na jakie zwracać szczególną uwagę. Profesjonaliści mogą pochwalić się obszernym portfolio – zbiorem prac, które już wcześniej wykonali – a także dobrą opinią wśród klientów i ich zadowoleniem z otrzymanego projektu.