Opowiadanie Czas Mroku 1 • Imperium Diablo • Wszystko o grach Diablo 3, Diablo 2 i Diablo 1\nOpowiadanie Czas Mroku 1\n... 5 lat po wydarzeniach w 'Fabule D2' ...\nKobieta o kruczych włosach wstała z łóżka. Odruchowo, bez "fazy przebudzenia", jaka ma miejsce, gdy człowiek powoli podnosi się na nogi, rozciąga, ziewa i próbuje z ogromnym wysiłkiem utrzymać stojącą pozycję, założyła ubranie. Z trudem znalazła je w ciemności nocy, chociaż księżyc swoim blaskiem przechodzącym przez okno naprzeciwko łóżka nieco jej w tym pomógł. Każdej ponurej nocy to samo. I pewnie zawsze o tej samej porze, wnioskując z podobniego położenia księżyca na niebie. Zabrała swoją broń, zawsze to robiła, gdy miała wychodzić ze swojej chatki, i wyszla z domostwa po paru chwilach szukania drzwi.\nZaczął padać deszcz, zupełnie jakby chmury, które prawie nigdy nie miały dość czelności by zakryć blask księżyca, chciały dodać dramaturgii sytuacji. Lub po prostu zmoczyć ubranie kobiety, co wydawało się lepszym celem niż jakaśtam "dramaturgia". Zresztą każdy by się zgodził z chmurami, gdyby tylko zaczął rozmyślać o tym, o czym mogą myśleć. Ale wtedy prędzej uznałby się za szaleńca.\nKobieta w każdym razie nie miała czasu, aby zastanawiać się nad pragnieniami chmur. Wystarczyła jej inna myśl, która mogła być równie szalona jak badanie chmur. Myśl budząca ją co noc w środku snu, tylko po to aby dać o sobie znać.\nAby nie zapomniała. Nie, teraz nie zapomni niczego.\nWiatr zawył, umówiony pewnie z chmurami na dadanie dramaturgii. Lub przybył tylko by podziwiać co w stanie są zrobić krople deszczu z ubraniem kobiety. Ale zarówno wiatr, jak i chmury, doskonale wiedzieli, że to nie o ubranie tak naprawdę tu chodzi. Zapewnie wiedziała również o tym kobieta, bo gdy ubranie zaczęło się robić mokre, użyła zniknięcia, psując pokaz, który ziścić tak bardzo starały się chmury. Gdyby chmury posługiwały się ludzkim dialektem, bez wątpienia powiedziałyby do siebie: "bez obawy, jutro znów będzie okazja...". Chmury były szalonie.\nKobieta tym razem nie miała zamiaru wrócić do chatki, jak to zwykła robić zawsze przy rytuale "przebudzenie, wyjście, powrót, sen". Nawet pół-demony czasem nudzą się monotonnością. Przebiegła się troszkę, jej chatka stała w środku lasu, który musiał być dość duży bo znikąd nie dobiegały światła palących się pochodni w miastach, które zawsze mieszkańcy zapalali na noc. Przynajmniej w tych czasach, kiedy ludzie panicznie bali się wszelkich stworów z zewnątrz swoich domostw. Przebiegała mijając kolejnie drzewa, łatwo unikała gałęzi, nawet jeśli przez mrok udawało je się zobaczyć zaledwie pół metra od siebie. Chmury, gdyby mogły ją widzieć, dostałyby zadyszki próbując dotrzymać jej kroku. Nawet z pomocą swojego kumpla - wiatru.\nPo paruset metrach kobieta zatrzymała się, wyraźnie wyczuwając coś. W świecie ludzi nazwanoby to czymś w rodzaju szóstego zmysłu, w tym świecie jednak, nazywało się to den - gdy den dawało o sobie znać, a uczucie to było podobnie do dźgnięcia nożem, tak wyraźnie, że niemożliwe do zignorowania, to coś miało się zdarzyć. Kobiecie den mówiło o kimś w pobliżu. Nie jakiejś wiewiórce czy krecie pod ziemią, lecz kimś.\nZeskoczył tuż przed nią, technika zniknięcia kobiety była przeszkodą dla jego oczu, ale oczy to tylko... oczy. Miał je teraz zamknięte. W ciemności trudno było określić jego wygląd.\nKobieta rozpoznała w nim wampira. I to na głodzie. Tak jak ludzie uzależniają się od przeróżnych używek i potem są na głodzie, gdy brakuje ich, tak wampir, który ma "wbudowanie" uzależnienie się od krwi, może być na głodzie. Głód. Ona też była na głodzie. Łaknęła. Chociaż nie była tego pewna, a wcześniej nawet nieświadoma.\nSzpon wampira wykonał machnięcie, którego kobieta uniknęła w ostatniej chwili, gdy den ponownie dało o sobie znać.\nWampir czuł głód krwi, a kobieta zupełnie inny. Łaknęła walki. Takiej prawdziwej. Lecz to nie ta myśl budziła ją każdej nocy. Ten pojawiający się znikąd wampir potwierdzał jej obawy.\nCzy to były obawy?\nNa to nie potrafiła jeszcze odpowiedzieć.\nKolejny cios przeciął powietrze próbując dosięgnąć brzucha napotkaniej kobiety. Ta była wyjątkowo zwinna. Szybko oddaliła się na około metr od napastnika. Wyciągnęła ręce łącząc dłonie na ich przegubach. To co ujrzał wampir nie zdołał już nikomu opowiedzieć. Z dłoni kobiety wyleciała jasna kula na chwilę rozjaśniając okolicę, dostatecznie aby zobaczyć twarz wampira. I to była znajoma twarz. Twarz czarodzieja, którego znała z Lut.\nKula rozniosła ciało napastnika na kawałki.\nChwilę później usłyszała donośnie syczenie, jakby stado węży zgromadziło się w tej części lasu. Z nieba pozeskakiwało wiele postaci, niewidocznych ze względu na ciemność. To prawdziwa kolonia - pomyślała kobieta. Była najwyraźniej otoczona. Den nieustannie ją o tym informowało. Wstrzymała oddech. Po chwili wypuściła powietrze z płuc, a wraz z tym, jak na znak, wszystko wokół rzuciło się na nią.\nTu nie będzie tak łatwo.\nOminęła pierwsze ciosy, parę następnych rozdarło skórę na jej ciele na ramieniu i brzuchu. Odskoczyła od kolejnych napastników. Jedno wiadomo, ci są szybsi od tamtego. Odskoczyła ponownie i wspieła się z gracją kota na szczyt jedniego z dębów. Zegłębiła swoje dłonie w opływającej w krwi ranie na brzuchu i jeszcze bardziej ją rozdarła paznokciami rozkoszując się zadawanym sobie bólem. Jej krew teraz znajdowała się również na rękach. To jednak nie była zwykła krew. Pokryła jej dłonie i przedramienną część rąk, twardniejąc. Skoczyła na kolejnie drzewo, gdy kreatury zdołały znów do niej się zbliżyć. Spojrzała ponownie na swoje ręce. Były pokryte czymś w rodzaju skrzępniętej gliny, a zamiast na koniuszkach palców, kończyły się na - jednym na każdej - ostrzu. Zza pleców doleciał do niej jeden z potworów. Czarnowałosa obróciła się i rozcharatała jego klatkę piersiową nim ten zdołał cokolwiek zrobić. Teraz to ona była agresorem. Nie potrzebowała wzroku aby wiedzieć gdzie znajdują się jej przeciwnicy. Den zastępowało jej wiele zmysłów. Zeskoczyła prosto na inniego, próbującego z trudem dolecieć do drzewa, runęli razem na ziemię, ale tylko ona wyszła z tego cało. Następnych pięciu poszarżowało w jej stronę. Pobiegła im na spotkanie, brutalnie przecinając tuławia czterech szybkim cięciem ostrzo-rąk, ostatniemu wbijając ostrze w krtań i podnosząc go do góry ów ostrzem, które ciągle tkwiło w jego gardle. Przez chwilę czerpała przyjemność z widoku duszącej się kreatury po czym zawirowała dłonią, co zaowocowało przedostaniem się ręki dalej miażdżąć od środka czaszkę, wypruwając rękę z tyłu głowy ofiary.\nSyczenie ustało. Den jednak nie uważało tego za koniec walki. I bez tego wiedziałaby, że coś postanowiło zmienić taktykę, albo wystawić cięższą artlerię.\nJakieś 20 metrów dalej zobaczyła błysk światła jaśniejszego od księżycowego, który wkrótce zaczął się robić jaśniejszy, aż zobaczyła co takiego go tworzy. "Co takiego" a nie "kto taki". Bo trudno inaczej określić coś, co wyglądało jak zniekształcające połączenie ludzkiej postaci z olbrzymią modliszką. Światło ruszyło w jej stronę pomijają konary drzew, które napotkało na drodze, zdążyła się odchylić nim zdołało dolecieć. Nie dostatecznie jednak aby wyjść z tego ataku bez szwanku. Lewa ręką chwilowo stała się tylko zbędnym balastrem, przypalona od światła, teraz bezwiędnie zwisając z lewego ramienia tworząc dodatkowe porcje bólu dla systemu nierwowego kruczowłosej. Ostrze, które znajdowało się na jej dłoni, znikło, pozostawiając za sobą rękę pozbawioną czucia. Czarnowłosa wrzasnęła z bólu. Wiatr zawył z ogromną siłą, lewa ręka bezwładnie poruszała się pod wpływem jego podchumów. Karykaturalny modliszko-człek, ponownie zaczął wytwarzać pocisk. Czarnowłosa była pewna, że drugiego takiego ataku nie jest w stanie przeżyć, przynajmniej nie teraz. Korzystając tylko z prawej ręki postanowiła wytworzyć coś do ochrony. Ostrze prawej ręki błyskawicznie przemieniło się znów w płynną krew, która rozpostarła się jak tarcza przed nią i zaschła. Pocisk już został wypuszczony. Tak jak za pierwszym razem ominął przeszkody lecąc ku swojemu celu. Potężnie uderzył w, stworzoną przez czarnowłosą, tarczę, niszcząc ją i przedostając dalej - do czarnowłosej, uderzejąc w nią z ogromnym hukiem, który zagłuszył krzyk cierpiącej.\nPadła na ziemię, zakrwawionie ciało uderzyło o grunt. Sekundę później maszkary, które zaprzestały wcześniej ataku, rzuciły się na nią.\nObudziła się w szałasie. Ból sprawiał, że nie mogła się skoncentrować ani nawet myśleć logicznie. Przywiązano ją do słupa grubym sznurem. Ciężko oddychała. Próbowała rozerwać sznur, bezskutecznie. Ledwo żyła. Zemdlała.\n- Żyjesz? - obudził ją głos mężczyzny - co oni z nami zrobią?\nOtworzyła oczy by zobaczyć parę metrów od siebie mężczyznę, z wyglądu przypominającego prostego chłopa pańszyźnianiego, przywiązaniego również do słupa.\n- Co ci jest? - nieznajomy zauważył, że otworzyła oczy - wyglądasz jak trup.\nDo chatki wszedli goście. Ten jeden, na czele, pewno był ich przywódcą. Wszyscy byli ubrani w białe sutanny, oprócz ostatniego, który nosił na sobie te same szaty co zwykły mieszczanin. Przywódca zaciekawiony spojrzał na czarnowłosą.\n- Nasza śpiąca piękność w końcu pofatygowała się otworzyć ślepia? - wypowiedział najzimniej jak był w stanie. Po chwili przyglądania się jej, wydał rozkaz osobom, z którymi przybył - wyprowadźcie ją na zewnątrz.\nPodszedli do niej, rozwiązali ją i wynieśli z chaty. Nie miała siły aby chodzić, przywlekli ją więc po ziemii na środek obozowiska, gdzie rozpalonie było ognisko. Inni mieszkańcy obozu przypatrywali się zdarzeniu. Większość również przypominała kapłanów, mając na sobie sutanny. Pozostawili ją na ziemi. Człowiek wyglądający na przywódcę powoli podszedł do niej, razem z innymi utworzyli wokół niej krąg. Do wnętrza kręgu wepchnął się ktoś. Modliszko-człek, oprawca czarnowłosej. Przemówił do przywódcy w nieznanym jej języku. Adresat kiwnął głową. Wszyscy zaczęli odmawiać jakąś modlitwę lub wypowiadać zaklęcie.\nPonownie zemdlała. Obudził ją znów głos inniego więźnia. Wróciła do szałasu, znów była przywiązana.\n- Co ci zrobili? - spytał przerażony mężczyzna - nie było cię tu przez parę godzin.\n- Kim jesteś? - odezwała się do więźnia.\n- Jestem zwykłym rzemieślnikiem - odpowiedział - wyrabiam dzbany. Złapali mnie wczoraj i przyprowadzili tu. Mam na imię Agharan. A ty?\n- Nie noszę żadnego imienia. Wcześniej zwałam się Natalią - przełknęła ślinę - później nazywano mnie Illuminati. Teraz nie jestem żadną z nich. Zwij mnie jak chcesz.\n- Moja żona miała na imię Eva, a troszkę mi ją przypominasz. Czy...\nDo szałasu znowu ktoś wpadł. Dwie postaci ubranie w zbroje ćwiekowanie, strażnicy. Jeden z nich powiedział do czarnowłosej:\n- Ty! Zostaniesz przesłuchana i osądzona przed trybunałem klasztornym. - ponownie została rozwiązana.\nW tej samej chwili szybko uderzyła strażnika, który ją rozwiązał, w twarz. Ten złapał się za nos, z którego trysnęła rzadka krew. Drugi sięgnął po swój miecz, a skończył na ziemii nim zdołał dobyć go z pochwy. Nie obchodziło jej nic poza ucieczką. Wybiegła z szałasu od razu zwracając na siebie uwagę innych strażników. Rozejrzała się po okolicy, obóz znajdował się w gąszczu drzew i inniej roślinności. Nagle, bez żadniego ostrzeżenia ze strony den, strzała jedniego z łuczników utknęła w udzie kobiety. Noga odmówiła posłuszeństwa i padła na ziemię, próbując drugą nogą podeprzeć się. Kolejnie strzały przeleciały tuż obok niej.\n- Wstrzymać ostrzał - wykrzyknął, jak podejrzewała, główny kapłan, który przyszedł po nią wcześniej do szałasu - musi być żywa aby cokolwiek nam powiedzieć.\nPodszedł w jej stronę.\n- Trybunał rozpoczyna się teraz! - natychmiast podszedli do niego inni kapłani, stając przed czarnowłosą, która ciężko dyszała. - Wpierw powiedz nam jak brzmi twoja nazwa - wypowiedział do niej.\n- ...Eva - po chwili namysłu odpowiedziała na pytanie główniego kapłana - i lepiej zapamiętaj to, bo długo będziesz przeklinać ten dzień, parszywy ukabor! - ostatnie słowo nie brzmiało jak pozostałe, dźwięk jej głosu zdawał się nie być dźwiękiem, do którego wydobycia zdolnie są ludzkie struny głosowe.\n- Odpowiedz! - wyjął swój zdobiony rubinami miecz i przystawił jej do gardła. - Jeśli nic nam nie powiesz, zginiesz. Czym jesteś?!\n- Twoim katem, gnido. - czarnowłosa wyrwała z uda strzałę.\nKrew, która ruszyła strumieniem z rany zdawała się sama kierować sobą. Rozprzestrzaniła się po całych nogach czarnowłosej, gdy kapłani zszokowani obserwowali zjawisko.\n- Co robisz?! - krzyknął jeden z nich.\nKrew szybko powędrowała po brzuchu kobiety.\nGłówny kapłan bez ostrzeżenia przeszył czarnowłosą swoim mieczem. Ostrze przebiło klatkę piersiową i wbiło się w grunt. Kobieta otworzyła usta aby krzyknąć, nie wydobyła z siebie jednak ani nuty dźwięku.\n- Natalio, czegoż dziś się nauczyła? - Kinka pytała ją podczas zachodu słońca, piątego zachodu słońca od wstąpienia do klasztoru zabójczyń.\n- Uderzenia Tygrysa, pani przeorko - Natalia odpowiedziała.\n- Bardzo dobrze, Natalio, robisz wielke postępy... i dlatego też postanowiłam już teraz wystawić cię na twoją pierwszą walkę.\nNatalia skinieła głową:\n- Tak jest. Z kim będę walczyła?\n- Z Rikku. Posłałam po nią. Zaraz powinna tu być.\nGdy słońce z żółtej barwy przybrało głęboką czerwień, przybiegła do nich inna zabójczyni, Rikku. Robiła wrażenie silniej, na ramieniu nosiła tatuaż o kształcie trójkąta, włosy miała blond, a blask zachodzącego słońca odbijał się od jej zbroi oraz ostrzy, które przymocowała do swoich rękawic, takich samych jakie zdobiły dłonie Natalii. Powiedziała do Kinki:\n- Dobrze - odpowiedziała przeorka - W takim razie walczcie!\nNatychmiast obie przybrały postawę do walki.\nNatalia ominęła parę ciosów Rikku i przeszła do kontrofensywy. Zgrabnie zaatakowała serią cięć, wszystkimi jednak chybiając, zakończoną silnym pchnięciem do przodu prawą ręką. Rikku obróciła się w bok unikając kończącego uderzenia i korzystając z chwilowej przewagi zraniła prawe ramię Natalii.\nTa jednak nie krzyknęła, nawet nie westchnęła. Uczyła się przezwyciężać ból. Obróciła się na pięcie tworząc ostrzami okrąg w powietrzu, prawie tak jak kiedyś pokazywał jej pewien barbarzyńca, a nazywał to chyba trąbą powietrzną. Rikku udało się uniknąć i tej techniki szybko kucając a zaraz potem podcinając nogą Natalię, która straciła równowagę i upadła na ziemię. Równie szybko jak runęła, zdołała wstać. Słychać było wyraźnie jej dyszenie ze zmęczenia. Nim zdała sobie z tego sprawę, noga Rikku uderzyła ją w pierś i znów znajdowała się na ziemi. Rikku pośpiesznie zadała kolejny cios, tym razem szponiem, w prawy bok Natalii.\nZagryzła wargi aby przezwyciężyć krzyk.\n- Koniec walki - oświadczyła Kinka - Rikku wygrała. Zostaniesz nagrodzona za swoje zwycięstwo - zwróciła się do Rikku, która bez słowa odeszła, kąciki jej ust zarysowały złośliwy uśmiech. - A ty - odwróciła się do Natalii - poproś kapłana o opatrzenie ran.\nNatalia wstała, dalej gryząc wargę, i ruszyła do klasztoru.\nChmury poszarzały i zbierało się na deszcz. Kropla po kropli przekazywały swój ciężar gruntowi.\nNie wiedziała dlaczego akurat to wspomienie przeleciało przez jej umysł w tym momencie, ale prawdę mówiąc ni cholery ją to obchodziło. Miała wielki miecz wbity w płuca, i jakby to powiedzieć, odrobinę jej to przeszkadzało. Wrzasnęła donośnie, prawdopodobnie ogłuszając wszystkich wkoło. Chwyciła za ostrze i powoli wysunęła je ze swojego ciała. Krew ochoczo trysnęła z nowej rany i błyskawicznie pokrywała powierzchnię kobiety. W sekundę cała pokryta była we włąsnym osoczu, które zaczęło twardnieć.\nW obozowisku pojawiły się modliszkostwory, które miała okazję już poznać. Wszyscy, jak jeden mąż, rzucili się na nią z całą determinacją jaką mieli w swych sercach. Na rękach kobiety zdołały się ponownie wykształcić ostrza, również na lewej ręce, która zdążyła się już zregenierować. Dwóch kapłanów rzuciło się na nią w wyskoku. Po jednym ostrzu na każdego, przeszyła ich brzuchy. Machnęła ręką, od której oderwały się ostrza zahaczając o wszystko co napotkały na drodze. Modliszkostwory zaczęły już tworzyć jaśniejące kule, które wcześniej powaliły ją nieprzytomną w lesie.\nNatalia stanęła, dystans był zbyt duży by podbiec do nich. Nawet nie zamierzała, teraz pokrywała ją dodatkowa ochrona, proporcjonanie do straconiej krwi. Pociski runęły w jej stronę. Wszystkie uderzyły ją, towarzyszący temu huk zatrząsł gruntem. A czarnowłosa dalej stała. Śmiała się. Chociaż nie wyglądała na osobę, której może być do śmiechu. Pomimo ochrony pociski mocno poturbowały ją. Jej powieki szybko mrugały. Ruszyła w stronę kreatur. Z bliska wyglądały znacznie gorzej niż z daleka. Cięła i siekała czerpiąc z tego większą przyjemność niż z czegokolwiek inniego.\n- Stój! - usłyszała głos główniego kapłana, gdy rozszarpywała kolejniego potwora - Zniszczyłaś mój obóz, zabiłaś moich ludzi i sługi. Proszę, odejdź, pozostaw... - nie dokończył, zakrztusił się a z ust wypłynęła mu krew.\nTeraz dopiero czarnowłosa zauważyła, że stoi za nim Agharan, a jego sztylet przeszył plecy kapłana.\n- Za wszystkie twe występki - Agharan powiedział do padającego trupem mężczyzny - Twoje czyny będą zapamiętanie. - Spojrzał teraz na czarnowłosą - Ej! Widzę, że sama nieźle sobie tu radzisz, Eva, wybierajmy się już stąd.\n- Tak, lecz osobno - odpowiedziała mu tym samym zimnym głosem, którym rozmawiała z kapłanami - nie potrzebuję towarzysza.\n- Potrafię ci pomóc, Eva - nie dawał za wygraną - wiem, co cię trapi i znam na to rozwiązanie. Są pewnie osoby, które umieją wyjawić ci wszystko, czego potrzebujesz.\n- A ty niby skąd wiesz, czego szukam?\n- Moja droga Evo, szukamy tego samego. Te głosy, myśli, które prowadzą do szaleństwa. To zbliżające się zjawisko. To wszystko to żaden przypadek.\n- Musimy skierować się troszkę na południowy-zachód. Tam znajduje się... człowiek, który potrafi to wytłumaczyć. Tylko ja znam do niego drogę.\nOpancerzenie z zaschniętej krwi rozpadło się i spadło na ziemię, znów wyglądała jak wcześniej. Rany zniknęły.\nAgharan schował nóż i pobiegł na południe, tuż za nim ruszyła czarnowłosa, która miała zamiar podążać za nim tak długo, aż doprowadzi ją do celu lub znajdzie lepszy sposób na rozwiązanie trapiących ją rozmyślań. Nie wierzyła mu, cóż za wieśniak może znajdować się w podobniej sytuacji co ona? Opcje jednak były wyczerpanie a to jedyny trop, który nie skończył się, tak jak innie, ślepo. Jeszcze.\nPozostawili za sobą martwy obóz, który później stać się miał cmentarzem, a ziemia na stulecia pozostała tam czerwoniego odcienia od krwi, którą musiała pochłonąć.\nPrzewędrowali parę kilometrów, zbliżał się zmierzch. Kruczowłosa, którą Agharan zwał Evą z trudem pokonywała kolejnie metry. Starała się to ukryć przed nowym towarzyszem. Straciła mnóstwo krwi. Była cała blada, bladsza niż kiedykolwiek. Ostrość jej wzroku pogorszyła się, a jedynie co była w stanie wychwycić ze słuchu to odgłosy ich kroków, pod którymi uginały się liście roślin. Teraz na horyzoncie widoczny był las, pustkowie, nie które weszli po wydostaniu się z gęstwin, kończyło się za około dwa kilometry, a rozpoczynał gąszcz puszczy. Słońce płonęło swoją czerwienią przed nimi, gdy podążali w stronę lasu. Agharan szedł przodem, w pewniej chwili się zatrzymał, odwrócił się do Evy. Zauważył w jakim jest stanie.\n- Powinniśmy się tu zatrzymać, nie wyglądasz najlepiej.\n- Jestem bardziej wytrzymała niż sądzisz, wieśniaku. Idziemy dalej, jeśli tylko podołasz.\nAgharan zaśmiał się i znów zaczął maszerować. Gdy pokonali następny kilometr, Słońce całkowicie skryło się za koronami drzew lasu naprzeciwko. Nie zatrzymali się jednak pomimo nastającej ciemności. Ona nie potrzebowała światła aby widzieć, a on po prostu dalej szedł jakby znał drogę doskonale na pamięć. Gdy zagłębili się w gąszczu, widać było światło w głębi lasu. W jego stronę podążyli, nie odzywając się nawet słowem do siebie.\nGdy księżyc znalazł się tuż nad nimi byli już zaledwie paredziesiąt metrów od tego punktu. Wtedy to Agharan, niszcząc całą to wspaniałą ciszę, zawrzeszczał:\nJakiś nieartykułowany dźwięk odpowiedział mu - dochodzący ze strony światła wrzask.\nObok nich pojawił się pentagram zawarty w kole, jego linie promieniowały purpurowym światłem coraz silniej, aż jego promienie uniosły się dwa metry nad ziemię. Z nich wyłonił się dziwny, jak dla Evy, osobnik. Czarniego zabarwienia skóry, miał na sobie dziwny ubiór, kapelusz, którego daszek miał tylko z jedniej strony, spodnie z materiału, którego nigdy nie widziała na oczy, w koszuli, na szyi miał parę złotych łańcuchów z ozdobami. Przemówił do Agharana grubym głosem:\n- Ileż to lat nie widziałem twej białej mordy?\n- Dwa tygodnie - odpowiedział Agharan.\n- Wiesz, że to co najmniej jak wieczność, białasie!\nPo czym obaj się roześmiali.\n- Chcę ci przedstawić Evę. Eva, to jest Shag - przedstawił ich sobie Agharan.\n- Gheghe, Aghie, widzę że przynosisz ze sobą towar "pierwsza klasa, miejsce przy oknie". Tylko troszkę blada, ale mam gdzieś samoopalacz i zrobię z niej taką laskę, że wszyscy poświrują gdy ją zobaczą. - zmierzył wzrokiem Evę.\nTa, co najmniej połowy z tego nie rozumiejąc, odrzekła:\n- Podobno znasz rozwiązanie na mo... - popatrzyła na Agharana - na nasze problemy.\n- No ba! Rozwiązywanie problemów to moja fucha, stary Shag załatwi wam visę i całkiem dobre dokumenty osobiste, kredyt i utulnie domowe gniazdko w...\n- Shag, nie tym razem. Potrzebujemy informacji.\n- Informacje. Wymów tylko słowo, tajnie dokumenty służb cywilnych, wojskowych, filmy z Hilary Clinton oraz...\n- nie o takie informacje nam chodzi. Eva chce poznać co zbliża się, przychodzi na ten świat, powoli przekraczając barierę.\n- Aghie, przestań pieprzyć, nieważnie której mafii teraz podpadłeś. Poradzimy se, stary. Shag nie pozwoli ci zginąć, człowielu - Shag wyjął z kieszeni spodni czarnie pudełko z kawałkiem materiały wystającym na górze i wcisnął na nim guzik - dawać mi tu troszkę sprzętu. - Grunt zatrząsł się i z piasku wydobyła się dziwna konstrukcja. - Podoba ci się? Nowa wyrzutnia. Wczoraj się nią bawiłem, rozpieprzyłem komuś wioskę. Człowieku, tak się dymiło - ten smog jest lepszy niż najlepszy stuff jaki kiedykolwiek jarałem.\n- Shag, to nie to o czym myślisz. Tym razem to może naprawdę oznaczać poważnie kłopoty.\n- Dobra, dobra, widzę, że czas spędzony na tym zadupiu historycznym poważnie zgwałcił ci psychę, stary. Ale OK, wporzo, niech ci będzie, wbijamy się do mnie. - spojrzał ponownie na Evę - Tyś chyba zdeczka zmęczona, nie? Pozwól, że trochę cię podreperuję.\nShag wysunął prawą nogę w stronę Evy, wyciągnął owartą prawą dłoń w jej stronę i zaczął recytować formuły dziwnym językiem.\n- Co to za dialekt - spytała Eva - nigdy takiego nie słyszałam.\n- A wiesz, tak sobie mamroczę pod nosem, bo to wygląda bardziej profesjonalnie. Szybka wersja raz!\nEva poczuła jak coś daje jej siłę, jej bladość momentalnie zamieniła się w zarumienienie, krew zaczęła szybciej płynąć w tętnicach i żyłach, czuła się jak nowa.\n- My to nazywamy odrodzeniem, złotko. Jeśli chcesz spróbować "prawdziwej Nirvany", to daj mi znać. Będzie ci lepiej niż k i e d y k o l w i e k, a mówiąc to myślę o przeszłości, jak i przyszłości. - zachęcił Shag po czym ruszył w stronę światła, które zauważyli wcześniej. Do jego chatki, lub jak on to zwał...\nROZDZIAŁ 6 :\n- Willa Shaga! Witajcie w moich nieskromnych progach. - na miejscu zachwycał przepych korytarza, pokój, do którego zmierzali zawierał materac, pomieszczenie było pełnie szafek i luster, w jednym z nich Eva zobaczyła swoją spoconą twarz, włosy, również mokre, opadały jej na ramiona, jej oczy jak zwykle mieniły się szmaragdowym blaskiem - Wyciszcie się tam na sofie, gdy ja skoczę po drinki a i może coś mocniejszego\n- Nie, stój tu i mów kim jesteście i to co mi obiecano usłyszeć - Eva była coraz bardziej zniecierpliwiona, dała to im do wiadomości.\n- Agharan, ty jej opowiedz, jesteś w tym lepszy.\nAgharan wzdychnął głośno i zaczął tłumaczyć Evie wszystko co był sobie w stanie przypomnieć:\n- Ci kapłani, któzi nas więzili są.. byli łowcami do wynajęcia. Ktoś chciał aby pojmano właśnie ciebie żywą lub martwą, ja tam się zjawiłem również z twego powodu. Da się ciebie wyczuć na kilometr, i nie chodzi mi bynajmniej o twój zapach. W Shagu i mnie, w nas również tkwią demony, jeśli nie zdążyłaś się jeszcze tego domyślić. Demony, z natury stworzonie do zła, tak jak niegdyś aniołowie do dobra, mają prawo wyboru, i niektóre stały się dobre, tak jak niegdyś niektórzy aniołowie stali się źli. Ja i Shag posiadamy w sobie dobre demony. Dają nam dodatkowe zdolności, na przykład Shag może podróżować w czasie, w ograniczony sposób jednak, nie potrafi dokładnie wymierzyć w którym czasie wyląduje. Nim trafił z powrotem tu zapewnie musiał metodą prób i błędów szukać naszego czasu. Ja potrafię wzmacniać siłę fizyczną i mentalną każdej żywej istoty. Tak jak Ty, wyczuwamy, że coś wkrótce ma się wydarzyć.\n- A ja? Jakiego demona ja noszę?\n- Nie wiem, nie wyczuwam w tobie wielkiego zła, ale również nie czuję dobra.\nCoś uderzyło w ścianę "willi". Deski chatki zaczęły się łamać pod dudniącymi uderzeniami czegoś z zewnątrz. Shag wyprostował się i podbiegł do szafki z kłótką, której pozbył się jednym machnięciem ręki. Z szafki wydobył długi sejmitar oraz coś co przypominało dwie metalowe rury złączonie drewnianą rękojeścią i pasem pełnym kulek. Shag na widok zdziwioniej tym wyposażeniem Evy, powiedział:\n- To shotgun, mała. Rozpierniczy każdą kreaturę, która będzie miała dość jaj aby stanąć w szranki z wielkim Shagiem!\nMiecz trzymał w prawej dłoni, zaś shotgun znalazł się w jego lewej ręce. Skierował się do drzwi, przez które wchodzili i wyważył je kopniakiem. Ujrzeli hordy nadnaturalnie wyrosłych wilków szarżujących w ich stronę. Parę już tu dobiegło i obijały się o ściany chatki. Shag wymierzył shotguniem do jedniego i strzelił. Zwierzę padło martwe. Zauważyła to reszta agresorów i rzuciła się w biegu na Shaga. Ten sejmitarem kosił kolejnych wrogów. Jeden z wilków zdołał się dostatecznie przybliżyć i ugryźć czarnoskórego w łydkę. Shag przechylił się, ale wpakował kulkę z shotguna w ciało wilka. Kolejnie, korzystając z zamieszania, wgryzły się w ramię wojownika wyrywając kawałki mięsa z ręki. Cięciem miecza padły martwe. Shag stanął twardo na ziemii, strzelił w kolejną gromadę nadbiegających agresorów. Skrzyżował shotguna i sejmitar, pochylił głowę w dół i ponownie pod nim pojawił się pentagram, a czerwonie światło jakby wydobywające się z niego leczyło jego rany.\nZiemia się zatrzęsła, drzewa w oddali zaczęły się pochylać. Nie widać było jednak kto lub co zbliża się do nich. Wilki zaprzestały ataku i się rozproszyły. Wiatr zawył, gdy zjawisko wyrywające pnie z ziemii było już tylko parę tuzinów metrów od nich. Shag pierwszy dostrzegł nowe niebezpieczeństwo. Osoba, którą dostrzegł wcale nie była ogromnych rozmiarów, a niewidzialnie pole wokół niej miażdżyło pobliskiej drzewa. Biegł do nich przechylając się do przodu. Miał na sobie płaszcz, który wyglądał - gdy biegł - jak skrzydła.\n- Agharan! - zawołał Shag - Rzuć na mnie wszystko, co masz!\nAgharan bez pytania wykonał parę ruchów rękoma zakreślając koło. Pod stopami Shaga pojawiła się aura składająca się z języków ognia, wokół niego bariery odbijające przez chwilę blask księżyca. Sejmitar zapłonął błękitnym płomieniem i wyglądał jakby składał się tylko z diamentów. Mięśnie zaczęły drgać od góry do doły i powiększyły się momentalnie. Shag wyrzucił shotgun'a i stojąc jak na baczność czekał, aż osoba zbliżająca się do nich znajdzie się bliżej. A jego cel już był bliżej niż Shag sądził.\nStał przed nim mężczyzna, płaszcz okalał jego ramienia. Włosy miał wzbite w górę, białe niczym śnieg. Uśmiech, który miał zarysowany na ustach przerażał. Wpatrzony był, nie w Shaga, lecz w Evę.\n- Nieładnie tak gapić się na kobietę - przerwał ciszę Shag, który gotów był podjąć walkę.\nPostać zaczęła mówić w obcym języku, jednak na wpół słowa przestała, jakby pomyliła się w wyborze dialektu i przemówiła w tym zrozumiałym dla nich:\n- Zwijcie mnie Vidatu, przybyłem po melancholijną duszę - i palcem wskazał na Evę - Oddajcie ją po dobroci a śmierć, która po was przyjdzie nie będzie zbyt bolesna.\n- A takiego wała! - Shag pokazał środkowy palec przybyszowi - Skopię ci dupsko, mroczny wykolejeńcu!\n- Zatem, aby walka była równa, pozwolisz, że również dobiorę swego miecza - Vidatu wydobył swój miecz, długi miecz samurajski pokryty runami. - Zaczynaj.\nShag błyskawicznie podbiegł do Vidatu i zadał cięcie mieczem, które została zablokowanie przez przeciwnika. Płomień zatańczył na ich ostrzach. Vidatu przeszedł do kontry, uderzył rękojeścią swojego miecza w brzuch Shaga z taką siłą, że ten skulił się do tyłu. Po kolejnym machnięciu miecza na ziemii lezał już sejmitar Shaga, razem z jego prawą dłonią. Shag krzyknął z bólu, krew wytryskiwała się z przeciątych tętnic. Vidatu, niemal natychmiastowo, obrócił się tworząc pełnie koło w powietrzu swoim mieczem wokół siebie (zupełnie jak kiedyś Eva podczas walki z Rikku). Zarysowanie w przestrzeni koło przecięło Shaga wpół. Korpus obsunął się i upadł na ziemię z dławiącym się własną krwią Shagiem. Vidatu dźgnął go w serce czubkiem miecza. Pocisk poszybował w jego stronę, rzucony przez Evę. Vidatu zatrzymał go w locie wyciągając lewą dłoń.\n- Takim marnym czymś nie zdołasz mnie powstrzymać - zadrwił przybysz.\nW jego stronę poszybowała dziesięć więcej. Te również się zatrzymały.\n- Twoja siła jest słabością twych przyjaciół - Vidatu sprawił, iż zatrzymanie przez niego pocisku ruszyły w stronę Agharana, który stał przerażony zdarzeniem. Shag, jego wierny przyjaciel od setek lat, został zmasakrowany na jego oczach. Pociski zatopiły się w Agharana i odrzuciły go do tyłu. Uderzył o ścianę chatki, słyszalnie chrupnięcie dowodziło, iż złamała mu się większość kości. Padł bezwładnie na ziemię.\nVidatu skierował się teraz w stronę Evy, kroczył powoli, rozkoszując się jej strachem.\n- Stój! - obcy głos dobiegł znikąd.\n- Nie możesz interweniować i wiesz o tym! - Vidatu wiedział, czyj to był głos.\n- Mylisz się - między Evą a Vidatu zmaterializował się anioł Tyrael. Jego skrzydła nie były już białe jak kiedyś. Stały się czarnie niczym smoła. - Teraz już nie obowiązują mnie tamte prawa. - Wokół nich pojawili się też inni aniołowie, ci również posiadali czarnie skrzydła. - Wielką cenę zapłaciłem za możliwość chronienia jej. Plan (Tyrael wymówił słowo, które Eva nie zrozumiała) nie dojdzie do skutku. Nie połączysz się z nią!\nWszyscy aniołowie ruszyli na Vidatu.\n- Uciekaj! - krzyknął Tyrael do Evy.\nJeszcze gdy były już na skraju lasu, słyszała za plecami odgłosy walki aniołów z Vidatu. Brzęk uderzających o siebie mieczy i krzyk zranionych. W pewnym momencie ziemia się zatrzęsła i Eva upadła na kolana rozdzierając skórę na nodze. Huk wybuchu chwilowo pozbawił ją słuchu. Gdy zmysł powrócił do niej było już cicho. Żadnych odgłosów. Walka się skończyła. Szybko wstała i jeszcze szybciej zaczęła biec. Zobaczyła coś przed sobą. Nagle zatrzymała się i stanęła jak wryta bowiem przed nią stał sprawca wydarzeń.\nVidatu stał przed nią uśmiechnięty. Jego włosy wyglądały jak unoszonie przez wiatr białe wstęgi.\n- Ucieczka jest bezsensowna - oświadczył krótko Vidatu.\nMiał w ręce swój miecz. Drugą - lewą - wyprostował i cisnął czarnym pociskiem w Evę. Pocisk trafił w cel, przewracając ofiarę. Wkrótce kolejnie poszybowały w stronę czarnowłosej. Całe serie zostały skierowanie w jej stronę uderzając w brzuch, nogi, ręce, twarz, aż bliska była skonania.\nObraz w jej oczach stawał się rozmazany. Wszystko działo się zbyt szybko. Vidatu zaśmiał się i wytworzył kolejnie pociski. Pierwszy ruszył w stronę głowy Evy. I trafiłby gdyby nie fakt, iż został strącony mieczem. Kryształowym mieczem, w którym zdawała się przepływać krew. Mieczem Tyraela. Anioł pojawił się ponownie, lecz teraz zdawał się wyczerpany, jedno ze skrzydeł było przechylonie w nienaturalny sposób, jakby zostało złamanie. Stał przed Evą odbijając bronią nadlatujące serie Vidatu, jednocześnie powoli zbliżając się do napastnika.\nVidatu zaprzestał ataku z dystansu i podbiegł do Tyraela. Ostrza ich mieczy ponownie się spotkały.\nEvo, zostawiłem coś dla ciebie, leży tam gdzie się pojawiłem - głos usłyszany wyłącznie przez czarnowłosą poinformował ją o znajdujących się blisko szponach. Nigdy wcześniej nie widziała takich ostrzy. Przypominały jej szpony, ale były znacznie silniejsze. Leżały w zasięgu ręki, wzięła je i powoli, dalej leżąc, nałożyła na ręce. Dostrzegła w nich obecność run. Po założeniu pojawiła się pod nią aura, czerwona jak krew z czystego serca oraz falująca jak linia morza podczas sztormu. Napawała ją siłą i zawziętością.\nVidatu przebił zbroję Tyraela, przeszywając jego bok mieczem. Anioł upadł i wzniósł skrzydła do góry. Jego ciało zniknęło, a pióra skrzydeł rozproszyły się ponoszonie przez wiatr.\nEva w szale ruszyła na wroga. Vidatu z trudem sparował mieczem jej pierwszy cios. A za pierwszym ruszyła setka kolejnych z zabójczą prędkością. Vidatu uniknął ich wszystkich albo uchylając się przed nimi, albo parując uderzenia mieczem. Aż Eva wykonała kończące uderzenie. Wróg nie zdążył się odchylić. Ostrze utknęło mu w ramieniu. Eva nie usłyszała jednak żadniego krzyku zranioniego, Vidatu stał z pazurami wbitymi w ciało i nie zamierzał krzyknąć z bólu. Chociaż go czuł.\nZaskoczenie dało mu przewagę, chwycił za rękę Evy i ścisnął ją gruchotając kości przedramienia. Klingą miecza uderzył ją w twarz i Eva znów runęła na ziemię. Aura przestała działać. Czarnowłosa leżała zaciskając zęby z bólu. Vidatu wbił miecz w jej drugą rękę. Tak mocno, że połowa ostrza utknęła w gruncie. Krew, która ledwo wypływała z rany zatkaniej ostrzem "nie ożyła", jak zwykła to robić, lecz powoli spływała.\n- Brak ci sił, Evo? - złośliwie rzucił Vidatu i usiadł obok niej. - Chyba nie zdajesz sobie sprawy z powodu jakiego tu przybyłem. Ale sądzę, że wkrótce sama to odkryjesz.\nEva odchyliła głowę w bok, była wycieńczona.\nPoczuła, że coś w nią wchodzi. Poczuła palący ból wewnątrz siebie. Zaczęła szybciej oddychać. Ból się nasilał, coś rozrywało ją, było coraz dalej. Głębiej.\nROZDZIAŁ 8 :\nObudziła się rano. Może to był następny dzień, a może minęło już ich kilka. Rana na ręce była na wpół otwarta, a złamana kość drugiej ręki zdawała się już zaczynać zrastać. Pomimo wyczerpania, nadnaturalna regenracja dalej działała. Wstała, jej ubranie było w strzępach. Po napastniku nie było śladu. Zachwiała się, upadła na klęczki i zwymiotowała.\nUsłyszała tupot kopyt. Spojrzała na południe gdzie zauważyła kogoś jadącego na rumaku, właściwie na zwykłym biednym koniu, w sumie to to był muł. Osoba wyglądała na starszą kobietę. Ciągle przyglądała się Evie, aż gdy dzieliło je zaledwie parę metrów powiedziała oschłym głosem:\n- To ty zapewnie jesteś Eva.\nCzarnowłosa zaskoczona, iż kobieta zna jej, noszonie zaledwie przez kilka dni, nowe imię spytała:\n- Zwą mnie pradawnym imiem, budzi ono grozę w sercach niewiernych mych nauk i stanowi znak potęgi mojej wiedzy. Jestem Mroczna Krystyna!\nGdzieś w oddali słychać było jak piorun uderza z impetem w ziemię.\nMroczna Krystyna ciągnęła dalej:\n- Wymawiaj je tylko wtedy, gdy naprawdę musisz, bo jest zaklęte złą mocą. A teraz wsiadaj na mojego muła i wyruszamy na południe. No dalej, dalej! nie mamy ani chwili do stracenia! - ponaglała Evę Mroczna Krystyna.\nCzarnowłosa zgrubsza nie miała wyboru, ich poprzedni "przewodnicy" zginęli, a zagadka pozostała bez rozwiązania. Wstała na nogi i usiadła na muła, za kobietą.\n- Wiem o czym myślisz - powiedziała Mroczna Krystyna. - Zastanawiasz się, jaki będzie skutek tamtej nocy. Gdy dotrzemy na miejsce, opowiem ci parę rzeczy i może nauczę paru sztuczek. Wiooo, Mefisto - krzyknęła do muła.\n- Mefisto? - Eva zdziwiła się. - Przecież Mefisto był...\n- Jednym z Mroczniej Trójcy, tak - nie pozwoliła jej dokończyć Krystyna. - Ten muł to JEST Mefisto. Spójrz - wskazała ręką na puste miejsce po jakimś kamieniu znajdujące się na czole zwierzęcia. - Biedak był ciągle dręczony, to jakaś czarodziejka zasypująca go zamieciami i meteorami, to jakaś grupka osób, która wykonuje quest. Skończył jako muł - na słowa te Mefisto zaryczał jak muł, którym się stał.\n- Skąd o mnie wiesz? - nagle zmieniła temat czarnowłosa.\n- Jestem szamanką, potrafię widzieć rzeczy niedostrzegalnie dla innych. Uprzedzając twoje następnie pytanie, pomagam ci, bo chcę aby równowaga świata była utrzymana. I ty właśnie posłużysz jako element do utrzymania tej równowagi.\nPodążały na Mefiście na południe. Coraz częstszym widokiem były uschnięte drzewa oraz złamanie pnie.\nW końcu dotarły na bagniste tereny, większość roślinności nie przejawiała, że jeszcze żyje. Odór pleśni i zgnilizny przesycał wilgotnie powietrze. Zsiadły ze zmęczoniego podróżą Mefista i Mroczna Krystyna poprowadziła Evę do dziwniej chatki, która przypominała zrośniętę ze sobą drzewa. W ich "paszcze" znajdował się mały kociołek na ogniu, z którego nieustannie wylatywały opary. Ściany chatki wypełnionie były torbami, płynami w fikuśnych butelkach, wszystkie zaczepionie na krótkiej linie, która przymocowana była do drewnianiej powierzchni ściany.\nMroczna Krystna w jednym z worków miała przygotowany opatruniek, który nałożyła na zranioną rękę Evy. Dała jej też do ubrania nowe szaty, bardzo podobnie do tych, które dotąd nosiła czarnowłosa.\nStaruszka sięgnęła ponownie do jedniego z worów i wyciągnieła z niego trochę owsa, który zanużyła zaraz w cieczy znajdującej się w kociołku i rzuciła mułowi do zjedzenia. Ten szybko chwycił pożywienie i zaczął je żuć.\n- Odkąd jest mułem czerpie radość tylko z jedzenia - stwierdziła Mroczna Krystyna.\n- Po co tu jesteśmy? - spytała Eva.\n- To część twojego przeznaczenia, Evo - odparła stara kobieta. Sięgnąła do jedniego z worków i wyciągnęła księgę w czarniej okładce. Wyrecytowała z niej kawałek - "Ta, która to rozpoczęła za dawna, ta i skończy to, jeśli zechce. A siły wszelakie próbować ją będą przeinaczyć na swoje upodobanie. Podwójnie brzemię nosić będzie i wybierać pomiędzy dobrem a złem. A decyzji jej najwięksi mędrcy przewidzieć nie będą mogli".\n- I chcesz powiedzieć, iż "ta, która to rozpoczęła za dawna" to ja? - z ironią spytała Eva.\n- niewątpliwie. Ty jednak nie czujesz tego wszystkiego, co powinnaś czuć. Jakiś inny szaman musiał cię pozbawić części mocy.\n- Ten rytuał w obozie kapłanów!\n- nie martw się - uspokoiła Mroczna Krystyna. - Łamanie takich amatorskich pieczęci kapłańskich to dla mnie pestka.\nKrystyna sięgnęła do kolejniego z worków, potem do następniego i część ich zawartości wrzuciła do kociołka. Opary momentalnie zamieniły swój szary kolor na błękit. Napełniła chochlę miksturą z kociołka i dała Evie do napicia.\nCzarnowłosa, choć troszkę niepewnie, opróżniła zawartość chochli. Poczuła palenie w gardle. Sekundę później nagle poczuła ogromny ból głowy. Nie z powodu cieczy, którą wypiła jednak, lecz z powodu dotąd uśponioniego den.\nDen natychmiast zaczęło ją powiadamiać o wszystkim, ciągłym niebezpieczeństwie, jakby za rogiem czaiły się setki wrogów. Z pewną trudnością opanowała "krzyk" swojego odzyskaniego zmysłu. Nie tylko den stało się znów aktywnie. Poczuła, że nabiera sił, które opuściły ją wcześniej. Teraz również myślała jaśniej. I zdała sobie prawę, chociaż w glębi swego ludzkiego serca nie chciała, iż została zgwałcona przez tamtego napastnika.\nZłość przepełniła jej umysł, a potem resztę ciała, napinając jej mięśnie do granic możliwości. Jakąż nienawiść teraz odczuwała, chęć zemsty. Krwawej kary dla oprawcy.\n- Błagam cię, uspokój się - Mroczna Krystyna próbowała opanować emocje Evy.\nCzarnowłosa były głucha na jej prośbę. Wrzasnęła pałając gniewem. Mefisto uciekł w popłochu ze strachu, a parę worków pospadało na ziemię. Włosy Evy powoli unosiły się do góry, jej złość ciągle rosła.\nKrystyna miała zamiar dalej próbować uspokoić Evę, jednak wniet zauważyła, że coś się do nich zbliża.\n- Evo! - głos brzmiał na znajomy dla Evy. Przestała wrzeszczeć po usłyszeniu go i odwróciła się.\nStał przed nią strzępek człowieka. Parę jego kości wyglądało na złamanie po wybrzuszeniach na skórze. Kość piszczelowa prawej nogi była otwarcie złamana, krew jeszcze wypływała z rany. Eva była przerażona widokiem. Ponownie odnalazł ją Agharan. Dysząc głośno zdołał przemówić jeszcze parę słów:\n- Przepraszam... Nie byłem w stanie... - spojrzał na Mroczną Krystynę - nie ufaj... jej... Nie możesz...\nPo czym padł na błocistą powierzchnię, z ust wypłynął mu strumień krwi i skonał.\nEva spojrzała na Krystynę:\n- Jesteś szamanką. Wskrześ go! - rozkazała, chociaż sama wątpiła w tak proste rozwiązanie.\nKrystyna nie odpowiedziała jej. Wpatrzona była w Evę, a raczej w jej włosy. Jeden z jej kosmyków stał się biały niczym krystalicznie czysty śnieg.


Komunistyczna Partia Indii: Za wcześnie na epitafium | Centrum Studiów Polska-Azja\n16 maja 2011 21:35 / przez Domyślny dla witryny\nPrakash Karat, CCBY\nPo porażce w wyborach do stanowego zgromadzenia ustawodawczego Bengalu Zachodniego, Komunistyczna Partia Indii (Marksistowska) deklaruje, że przeanalizuje, dlaczego wyborcy zagłosowali „za zmianą” i podejmie kroki, by odtworzyć z nimi kontakt.\n„Przyjmujemy do wiadomości swoją przegraną” – powiedział sekretarz generalny partii CPI(M), Prakash Karat. Jednocześnie lider zastrzegł, że ci, którzy „spisują już epitafium dla lewicy”, są w błędzie.\nKarat podkreślił, że koalicja partii lewicowych Left Front wciąż cieszy się poparciem ponad dziesięciu milionów obywateli stanu Bengal Zachodni.\nNie wystarczyło to jednak, by pokonać opozycyjną partię Trinamool Congress, która odebrała komunistom władzę po 34 latach nieprzerwanych rządów.\nLepszy wynik przyniosło lewicy podliczenie głosów z urn w Kerali. Left Democratic Front zaufało 45,13% wyborców, jedynie o niecały procent mniej, niż United Democratic Front.\nzob. też: Wyniki wyborów w Indiach\ntagi:Bengal Zachodni,Communist Party of India (Marxist),Kerala,Komunistyczna Partia Indii (Marksistowska),Left Front,wybory,wybory do stanowych zgromadzeń ustawodawczych,Wyniki wyborów\nRusza misja CSPA i polskich przedsiębiorców do Chin\nKomunistyczna Partia Indii: Za wcześnie na epitafium Reviewed by Domyślny dla witryny on 16 maja 2011 .\nPo porażce w wyborach do stanowego zgromadzenia ustawodawczego Bengalu Zachodniego, Komunistyczna Partia Indii (Marksistowska) deklaruje, że przeanalizuje, dlaczego wyborcy zagłosowali „za zmianą” i podejmie kroki, by odtworzyć z nimi kontakt. „Przyjmujemy do wiadomości swoją przegraną” – powiedział sekretarz generalny partii CPI(M), Prakash Karat. Jednocześnie lider zastrzegł, że ci, którzy „spisują już epitafium dla lewicy”, są


20 listopada 2016 r., Chauna, HP, Indie Pomyślnego dnia upamiętniającego powrót Buddhy z Tuszity, jednego z czterech najważniejszych świąt buddyjskich, Gjalłang Karmapa odwiedził Instytut Dzongsara Khjentse Ciekji Lodro, by wręczyć dyplomy czterem nowym khenpo (profesorom i przyszłym opatom). Zazwyczaj ceremonii tej przewodniczy zwierzchnik szkoły, ale tym razem, podkreślając bliskie relacje […]\n11-13 listopada 2016 r. – Delhi, Indie Podczas ostatnich nauk udzielonych w Delhi Gjalłang Karmapa skupił się na Buddzie Akszobhji (po tybetańsku Mitrukpa). Pierwsze dwa dni poświęcił omawianiu historii i praktyki Akszobji, zaś trzeciego dnia udzielił abiszeki. Karmapa rozpoczął od przedstawienia roli tej praktyki w tradycji kagju. Była ona jednym […]\n10 listopada 2016 r. – Chhattarpur, New Delhi, Indie Jego Świątobliwość Karmapa przybył do domu Sakja w Delhi, gdzie przywitali go wszyscy członkowie rodziny oraz inne osoby uczestniczące w modlitwach pogrzebowych. Karmapa najpierw udał się do świątyni, w której umieszczono ciało zmarłego i ofiarował mu katak i modlitwy. Potem zaś […]\nWieść o odejściu Jego Wysokości Bhumibola Adulyadeja, Króla Tajlandii, napawa mnie smutkiem, gdyż przez ponad siedemdziesiąt lat był on dla swego narodu prawdziwym przewodnikiem, źródłem nadziei i stabilizacji. Podczas swego panowania odgrywał kluczową rolę we wprowadzaniu i obronie demokracji. Wspierał również rozwoju królestwa Tajlandii, a jednocześnie walczył o zachowanie jego […]


Wymarzony czas: Ostatni kucharz chiński czyli jak jedzenie może odmienić życie\nOstatni kucharz chiński czyli jak jedzenie może odmienić życie\n"Ostatni kucharz chiński" wpadł mi w oko już jakiś czas temu. Opis sugerował, że będzie to powieść nie tylko o ludziach ale też o jedzeniu. To drugie sprawiło, że z miejsca zachorowałam na tę książkę. Wiedziałam, że prędzej czy później ją przeczytam no i jak się zapewne domyślacie dopięłam swego:). Ledwo zaczęłam lekturę, a już przekonałam się, że tak naprawdę głównym bohaterem tej powieści jest właśnie jedzenie. Wszystko co dzieje się w tej książce w rezultacie prowadzi nas do smakowicie zastawionych stołów, spożywania posiłków, poznawania historii kulinarnej Chin. Wszystko tu pachnie, smakuje, kusi i sprawia, że człowiek ma ochotę zasiąść do posiłku z najbliższymi. Ba, nawet zaczyna postrzegać spożywania jadła jako magiczny rytuał, który sprawia, że biesiadnikom otwierają się i serca i dusze...\nBohaterką Ostatniego kucharza jest Maggie, dziennikarka pisząca felietony o jedzeniu. Kobieta, która z dnia na dzień została wdową. Jej mąż ginie w wypadku samochodowym. Jego śmierć jest końcem pewnego etapu w życiu Maggie, ale jak to zwykle bywa to co jest końcem zarazem tworzy początek czegoś nowego. Tym nowym i spadającym na głowę nie mogącej się pozbierać po śmierci męża kobiety jest telefon od przyjaciela Matta (jej zmarłego męża) z Pekinu. Okazuje się, że do pekińskiej firmy, w której pracował Matt wpłynęło pismo o uznanie zmarłego za ojca małej chińskiej dziewczynki. Maggie nie ma wyjścia, musi pojechać do Chin i wyjaśnić sprawę. Jej przyjaciółka i zarazem szefowa zdając sobie sprawę jak bardzo będzie jej teraz ciężko proponuje Maggie napisanie artykułu o chińskim kucharzu - Samie. Ma nadzieje, że praca pomoże przetrwać Maggie trudny czas oczekiwania na wyjaśnienie sprawy o domniemanym ojcostwie. Jak się potem okaże pisanie felietonu nie tylko oderwie myśli naszej bohaterki od przykrych zdarzeń, ale sprawi, że jej całe życie ulegnie zmianie. Bo w Chinach Maggie odnajdzie swoje nowe "ja", a odkrywać je będzie za pośrednictwem smaków, zapachów i bliskości z ludźmi, bo jak się okaże będąc nawet w wieloletnim w związku i tak można być bardzo samotnym i nawet nie zdawać sobie z tego sprawy...\nOpowieść o prywatnym życiu Maggie to zaledwie mała część powieści. Tak jak już napisałam wcześniej jeżelibym miała wskazać głównego bohatera byłoby nim jedzenie. Autorka w fantastyczny sposób prowadzi nasz przez zawiłości kulinarne chińskiej kuchni, opowiada o pochodzeniu jedzenia zgrabnie przeplatając przeszłość z teraźniejszością. W książce nie ma przepisów ale mimo to i tak widzi się wszystkie potrawy, które przyrządza Sam, czuje się ich zapachy, a przy okazji poznaje się ich historię, która jest zarazem historią kraju, bo Chiny to miejsce, gdzie jedzenie to nie tylko sposób na podtrzymanie życia. To sztuka i to na najwyższym poziomie.\nOstatni kucharz chiński to smakowita opowieść o odnajdywaniu zapomnianych smaków, o dobroci wyrażanej na różne sposoby, o jedzeniu, które ma właściwości lecznicze, bo podane z odpowiednią dawką troski i miłości tworzy cudowną miksturę. To powieść o przywiązaniu, żegnaniu najbliższych o początku i końcu, który najpiękniej wyrażają kwitnące bambusy:\n"Kiedy zakwitają bambusy? Czasem ludzie czekają na to całe życie i nigdy nie udaje im się zobaczyć. Bambus potrafi zakwitać zaledwie raz na sto lat. Ale gdy już zacznie, wtedy zakwitają wszystkie bambusy w promieniu setek mil, w całym regionie. Wszystkie kwitną, wydają nasiona i umierają. Wydawałoby się zatem, że kwitnienie bambusa zwiastuje nieszczęście. Ale istnieje wiele opowieści o tym, jak zdarzało się, że panował straszliwy głód, dopóki nagle nie zakwitły bambusy. Na jego nasionach żerują bambusowce, rozmnażają się ponad miarę, a głodujący ludzie je zjadają i to ratuje im życie. Do gleby zaś dostaje się wystarczająca ilość nasion, żeby wyrosły nowe rośliny. I tak cykl pokarmowy zaczyna się na nowo. A więc czas kwitnienia bambusów oznacza zarówno koniec, jak i początek."\nJeżeli macie ochotę zanurzyć się w egzotycznym, zupełnie odmiennym od naszego, świecie, poczuć zapach krabowego tofu, żeberek wieprzowych w liściach lotosu, poznać historię ciasteczek xiao wo tou jadanych przez cesarzową Ci Xi i zasiąść do stołu z ludźmi czerpiącymi radość z jedzenia sięgnijcie po "Ostatniego kucharza chińskiego". Nie pożałujecie, choć nie mogę zagwarantować tego, że nie będziecie częściej niż zwykle zaglądać do lodówki:)\nAutor: Magdalena Kordel o 21:29\nEtykiety: Nikole Mones, przeczytałam\nAgaaa006 25 lutego 2013 22:49\nNiee znowu kolejna super książka!! dlaczego ja nie moge mieć dostepu do biblioteki? żebym chociaż mobilna byla:(\nciekawe jak kwitną bambusy:) musi pięknie wygladac kiedy grupami są obsypane kwiatami:)\nMadlen 26 lutego 2013 09:45\nTeż bym to chciała kiedyś zobaczyć:) Aga kurcze nie mam pojęcia jak bym sobie radziła bez możliwości czytania książek z biblioteki. A może gdzieś w sąsiedniej miejscowości jest lepiej zaopatrzona?\nasymaka 26 lutego 2013 10:24\nAguś, mogę Ci tylko napisać, że moja biblioteka jest cudownie zaopatrzona, szczególnie ostatnio! Sama wczoraj zdobyłam trzy świeżutkie książki, ,a zaczęłam od "Uroczyska"!!! Po chiński tytuł jednak nie sięgnę, bo przed oczami mam ruszające się krewetki i nie przebrnęłabym chyba przez tego typu opowieści!\nCzytałam i potwierdzam - bardzo smakowita i ciekawa książka. Chwilę mnie tu nie było i mam sporo do nadrobienia:)\nMadlen 26 lutego 2013 09:47\nZgadzam się książka pozwala nie tylko poznać kuchnię ale też ładnie nawiązuje do historii. Bardzo mi się podobała.\nMagda K-ska 26 lutego 2013 09:30\nNo tak jak o jedzeniu to Madlen od razu leci:) ehh też tak miałam w zeszłym roku, że jak tylko było w tytule jedzenie albo gotowanie to zaraz czytałam, teraz mi przeszło, ale ten tytuł sobie zapiszę!\nMadlen 26 lutego 2013 09:49\nPewnie, że lecę:) A potem grzebię w lodówce niczym opętana i moja dieta leży odłogiem:) Jedną z książek przy których non stop byłam głodna był "Klub Pickwicka" Dickensa. Matko, tam to dopiero jedli i jedli i jedli:)\nAgaaa006 26 lutego 2013 09:53\nTak mam niedaleko miasto z super biblioteką tylko,ze jestem bez auta a tam jest kiepski dojazd autobusowy:(\nMadlen 26 lutego 2013 10:02\nNo tak brak transportu to solidny problem. Może z wiosną będzie łatwiej, bo teraz myśl o jeździe autobusem i taplaniu się w tej brei pozimowej jest rzeczywiście zniechęcająca.


Mukowiscydoza jest to inaczej zwłóknienie torbielowate (łac. mucoviscidosis) wrodzona, genetycznie uwarunkowana choroba ogólnoustrojowa o różnorodnej ekspresji klinicznej. Mukowiscydoza jest najczęściej występującą chorobą genetyczną u ludzi. W klasycznej (pełnoobjawowej) postaci objawia się skłonnością do zapalenia oskrzeli i płuc, niewydolnością części zewnątrzwydzielniczej trzustki, niepłodnością mężczyzn oraz podwyższonym stężeniem chlorków w pocie. (...)\nSpecjaliści radzą Mukowiscydoza\nMukowiscydoza - objawy, diagnostyka i leczenie cz.2\nMukowiscydoza - Poprawa dostępności do leków na mukowiscydozę\nMukowiscydoza – jak rozpoznać chorobę?\nMukowiscydoza - czy z mukowiscydozy można się wyleczyć albo wyrosnąć?


Sprzedam działkę : Rumia , 2586 m2, 2190000 PLN - Domiporta.pl\nDziałka przemysłowo-handlowa na sprzedaż Rumia - 2586,0m2\n2 190 000 zł 846,87 zł/m2\nDziałka 2586,0m2, Rumia\nCena za m2 846,87 zł/m2\nPowierzchnia całkowita2 586 m2\nDziałka znajdująca się przy DK nr 6 na granicy Gdyni i Rumi, ul. Sobieskiego. Pierwsza linia zabudowy, bezpośredni wjazd na działkę z głównej trasy, w przyszłości z nowo projektowanej drogi dojazdowej. W bezpośrednim sąsiedztwie zabudowa usługowa m.in. sklepy, stacja paliw, hotel i mieszkalna. Działka nie objęta miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Istniejąca zabudowa przeznaczona do wyburzenia lub zagospodarowania przez inwestora. Wszechstronne możliwości zagospodarowania - zgodnie ze studium teren przeznaczony pod mieszkalnictwo z usługami, funkcje uzupełniające - usługi o zasięgu ponadpodstawowym, w tym funkcje produkcyjno-usługowe. Nie została wydana decyzja o warunkach zabudowy. Przewidywane parametry zabudowy: - powierzchnia zabudowy maks. 27%, - powierzchnia biologicznie czynna min. 30%, - wysokość zabudowy - do sześciu kondygnacji licząc od poziomu chodnika, dopuszcza się dwie kondygnacje poniżej poziomu terenu, z którego aktualnie odbywa się wjazd na działkę, - geometria dachu – dach płaski, - linia zabudowy – budynek można usytuować w odległości nie mniejszej niż 10 m od granicy obszaru kolejowego, odległość od skrajnego toru nie mniejsza niż 20 m. Możliwość zakupu dwóch sąsiednich działek dających ponad 7,5 tyś m2 powierzchni! Sprzedaż nie jest objęta podatkiem VAT. Cena i warunki sprzedaży do negocjacji. Link do filmu: https://youtu.be/0yJnyjXHafw Zapraszam do kontaktu i na prezentację. Niniejsze informacje zostały zestawione na podstawie oświadczeń i materiałów dostarczonych przez sprzedającego/wynajmującego i nie stanowią oferty w rozumieniu przepisów prawa. W celu ich weryfikacji prosimy o kontakt z opiekunem oferty. Oferta wysłana z programu dla biur nieruchomości - asariWEB\nNumer oferty: ATL01647\nJestem zainteresowany szczegółami oferty opublikowanej na domiporta.pl. Działka Pomorskie, Rumia Powierzchnia: 2586,0 m2 Cena: 2 190 000 PLN Proszę o kontakt\nOgłoszenie nr ATL01647\nWitam, poproszę o więcej zdjęć oraz rzut nieruchomości opublikowanej na domiporta.pl. Działka Pomorskie, Rumia Powierzchnia: 2586,0 m2 Cena: 2 190 000 PLN Proszę o kontakt


Ristorante Pizzeria Pepenero, Pinarella - recenzje restauracji - TripAdvisor\nAtrakcje w pobliżu obiektu Ristorante Pizzeria Pepenero\nNr 5 wśród 43 Restauracje w lokalizacji Pinarella\nViale Italia 135, 48015 Pinarella, Cervia, Włochy\nRistorante Pizzeria Pepenero nie ma wolnych stolików w wybranym terminie. Wybierz inny termin lub wyszukaj restaurację z wolnymi stolikami.\nNiesamowite owoce morza obiad\nByłem w Pepenero cztery razy i to zawsze było absolutnie niesamowite! Naprawdę polecam antipasto freddo i gnocchi krewetki i brandy i pizza jest bardzo dobra (pizza pepenero), to s na pewno nie za drogie i personel jest bardzo przyjazny.\nUzyskaj szybką odpowiedź od pracowników i klientów obiektu Ristorante Pizzeria Pepenero.\nNa wynos, Obsługa kelnerska, Dostęp dla niepełnosprawnych, Alkohol, Płatność kartami Mastercard, Płatność kartami Visa, Rezerwacje, Ogródek, Miejsca siedzące, Wysokie krzesła, Bar, Wino i piwo, Płatność kartą kredytową\nAdres: Viale Italia 135, 48015 Pinarella, Cervia, Włochy\nNumer telefonu: +39 0544 988623


Wosk Impregnujący do Skóry Licowej™ Nikwax może być bezpiecznie stosowany do oddychającego, wodoodpornego obuwia. Zapewnia natychmiastową trwałą hydrofobowość (DWR), utrzymuje właściwości oddychające i uzupełnia w skórze środki garbujące. Wosk Impregnujący do Skóry Licowej™ Nikwax został specjalnie zaprojektowany i zoptymalizowany dla obuwia ze skóry licowej. Preparat na bazie wody przemieszcza się w przemakające miejsca. Może on być stosowany na mokrą i suchą skórę, nie powodując jej nadmiernego zmiękczania.\nZostaw opinięWosk impregnujący do skóry licowej w tubie CZARNY 100ml Nikwax\nWosk impregnujący do skóry licowej w płynie NEUTRALNY GĄBKA Nikwax Następne Wosk impregnujący do skóry licowej w tubie NEUTRALNY 100ml Nikwax Poprzednie


Grób Ewy Szelburg - Zarębiny\nGrób Michała Andriolli\nPrzed nałęczowskim kościołem\nBrama wejścowa na nałęczowską nekropolię.\nZbiorowa mogiła Powstańców Styczniowych.\nGrób Fortunata Nowickiego\nGrób Oktawi Żeromskiej\nNałęczowska nekropolia wśród kasztanowców i lip.\n„Cmentarz ten był jak małe narodowe sanktuarium. Spomiędzy na jedną modłę odarnionych mogiłek, to zapadłych już środkiem ze starości, to nastroszonych śnieżna gliną ,wznosiły się gęsto kamienne grobowe pomniki, noszące na sobie nazwiska znane w kraju, nierzadko i za granicą, niektóre z nich rozsławione szeroko we świecie. Nazwiska a obok godności i stanowisk, i tytuły budzące w przechodniach mglistą zadumę nad klęskami i chwałą, zadumę zresztą krótkotrwałą i powierzchowną przy zwyczajowym westchnieniu, równie krótkim i powierzchownym ... w światłość wiekuista niechaj im świeci”.\n- tak pisała w 1959 roku Ewa Szelburg-Zarembina w „Miasteczku Aniołów” o nałęczowskim cmentarzu.\nSpacerując po Nałęczowie wielu ze znanych i sławnych kuracjuszy z Bolesławem Prusem,Stefanem Żeromskim i wielu innymi odwiedzali to miejsce. Pomniki i epitafia, ofiarowane zasłużonym, znanym, sławnym, darowane zmarłym aby pamięć o nich trwała.\nA Nałęczowska Nekropolia ?\nZałożenie cmentarza wiąże się z powstaniem parafii w Bochotnicy, o której pierwsza wzmianka pochodzi z 1350 roku. Przy kościele musiał być cmentarz dla grzebania zmarłych.\nGdy w 1816 r. zwiększyła się liczba parafian, cmentarz grzebalny został powiększony, a gdy i ten cmentarz, w okresie powstania styczniowego, okazał się za mały, został ponownie powiększony.\nNa cmentarzu wokół kościoła grzebani byli chłopi i drobna szlachta, natomiast osoby duchowne i właściciele wsi i ich rodziny grzebani byli w podziemiach kościoła i w kościele.\nMarianna z Potockich Małachowska została pochowana w kościele w 1772 roku. Innych grobów Małachowskich w kościele, ani w podziemiach kościoła nie ma. Późniejsi właściciele klucza nałęczowskiego grzebani byli na cmentarzu nowym. Tak np. Tytus Rakowski zmarły w 1858 r. pochowany został w nowej części cmentarza założonego w 1816 roku.\nW panoramie Nałęczowskich pagórków wśród licznych pnączy, krzewów i drzew, wiele artystycznie wykonanych pomników nagrobnych, gdzie z 1400 nagrobków, 218 jest sprzed 1939 roku, a wiele z wieku XIX. By wspomnieć tylko niektóre : nagrobek rodziny Wernickich, nagrobny pomnik Oktawii Żeromskiej,miejsca wiecznego spoczynku: powstańców- sybiraków, artystów malarzy i rzeźbiarzy ,\nlekarzy związani z uzdrowiskiem, właścicieli miejscowych dóbr, a także pisarzy, żołnierzy Batalionów Chłopskich oraz AK. I swoje miejsce na nim znaleźli również Ewa Szelburg-Zarembina, która wraz z mężem pozostała na zawsze w ukochanym Nałęczowie, wybierając tu na nim miejsce wiecznego snu, Tytus Rakowski, , Anita Baszanowskia - żona Waldemara, wybitnego ciężarowca, mistrza olimpijskiego i medalisty , Fortunat Nowicki.\nWielu z nich tworzyło uzdrowisko i miasto, inni przyjeżdżali tu by się leczyć. Nieraz zauroczeni tym miejscem tak bardzo, że zostawali i po śmierci spoczywając na nałęczowskim cmentarzu pozostawali w Panteonie zasłużonych. A więc i skromne wspomnienie chociaż o niektórych :\nRodzina Wernickich wywodzi się od Wierzynka, podskarbiego Kazimierza Wielkiego. Członkowie rodu na przestrzeni wieków brali udział w konfederacji barskiej, w powstaniu kościuszkowskim, w wyprawie Napoleona na Moskwę oraz w powstaniu styczniowym. Franciszek Wernicki po klęsce powstania styczniowego wyemigrował do Turcji, następnie osiadł w Odessie, a później w Warszawie, gdzie jego syn Romuald, a potem wnuk Wacław, prowadził magazyn futrzarski. Po likwidacji magazynu Wacław zostaje dyrektorem Banku Depkontowego w Warszawie. Żeni się z Elżbietą Lilpop, córką przemysłowca Stanisława Lilpopa. Werniccy zamieszkali w Alejach Ujazdowskich w wilii projektu Leonarda Marconiego. Po zakupie Czesławic budują tutaj pałac, urządzając wielkopańską rezydencję. Elżbieta Wernicka uchodziła za kobietę niezwykłej urody i elegancji. (Jej wizerunek uwiecznił Emilio Zocchii w figurze Archanioła Michała na grobowcu Wernickich. Ten pomnik z marmuru kararyjskiego zdobi nałęczowską nekropolię od 1904 roku.). Wacław był człowiekiem towarzyskim, o rozległych zainteresowaniach artystycznych. Brał udział w spotkaniach u doktora Karola Benniego w Warszawie. Doktor rewanżował się odwiedzając Czesławice. Bywali tu Bolesław Prus i Henryk Sienkiewicz. Werniccy często wojażowali po świecie, skąd przywozili liczne dzieła sztuki. Ich córka i zięć, Bronisław i Zofia Lilpopowie, angażowali się w wiele przedsięwzięć społecznych, gospodarczych i oświatowych, realizowanych na terenie Nałęczowa i Czesławic.\nPod koniec XIX wieku pojawił się w Nałęczowie światowej sławy malarz, grafik i ilustrator książek polskich, francuskich i amerykańskich, Michał Elwiro Andriolli, zauroczony widokami Nałęczowa, rysował je i umieszczał w prasie warszawskiej. A umierając kazał się pochować na miejscowym cmentarzu w cieniu owych lip. Dziś jego grób należy do najczęściej odwiedzanych.\nW końcu XIX wieku rysowała nałęczowskie budowle w parku młoda uczennica Stanisława Witkiewicza z czasów warszawskich, Oktawia Radziwiłłowiczówna, późniejsza żona Stefana Żeromskiego, pasierbica współzałożyciela Zakładu Leczniczego w Nałęczowie, a potem dyrektora, Konrada Chmielewskiego Tu w Nałęczowie, spotkała miłość swego życia Stefana Żeromskiego, przeżywała później śmierć swego synka Adasia, wiedziała, że spocznie na wieki na wzgórzu nałęczowskim. Oktawia spoczywa tu w znakomitym towarzystwie ludzi żyjących w jej czasach, zapisanych w historii miejscowości, a nawet i Polski.\nHenryk Radkiewicz - administrator Zakładu Leczniczego i pierwszy mąż Oktawii\nRadziwiłłowicz, późniejszej Żeromskiej.\nSpoczywają tu wskrzesiciele Zakładu Uzdrowiskowego: dr Fortunat Nowicki, dr Wacław Lasocki, dr Konrad Chmielewski, czy inż. Michał Górski – od 1880 roku właściciel Nałęczowa.\nTytusa Rakowskiego - oficer i powstaniec listopadowy, który w 1856 roku przejął część dóbr nałęczowskich, a po jego śmierci synowie: Henryk i Karol. Ukaz carski z 2 marca 1864 roku nadał na własność ziemię chłopom, a dziedzic utracił prawo własności nad wsią. Przy Rakowskich pozostał jedynie folwark Sadurki, który następnie zmienił kilku właścicieli. Folwark odpadł od klucza nałęczowskiego, kiedy w 1879 roku nabył go Władysław Zawadzki. Jego syn Bogusław zbudował tu piękny, klasycystyczny dworek istniejący do dzisiaj. Tu zaczynają się dzieje, do których\nsięga pamięć mieszkańców przekazywana przez kilka pokoleń.\nW tym dworku 18 sierpnia 1913 roku w wieku 80 lat zmarł następny właściciel Wincenty Bądkowski, oficer, powstaniec z 1863 roku, który otrzymał pchnięcie w brzuch piką kozacką i kilka cięć pałaszem w głowę, a później piechotą gnany był na Sybir. Po odbyciu katorgi w Sadurkach spędził ostatnie\nlata życia. Spoczywa na nałęczowskim cmentarzu. Po jego śmierci folwark odkupił Stanisław Śliwiński i przyłączył do Antopola, który nabył wcześniej.\nCzy miejsce spoczynku lekarza Wacława Lasockiego, sybiraka i prezesa Rady Zarządzającej Zakładu Leczniczego i współzałożyciela Muzeum Nałęczowskiego oraz wieloletniego kustosza muzeum.\nObok jest pomnik doktora Konrada Chmielewskiego, dyrektora Zakładu, także sybiraka,\ntwórcy Zakładu Leczniczego w Nałęczowie.\nSybirakiem był też Julian Morzycki, administrator Zakładu Leczniczego.\nSybirakiem był Mateusz Korwin-Wójcicki, a i inni powstańcy spoczywający tutaj: Władysław\nBończa - Fruszkowski, Gustaw Jasiński - kolega szkolny Bolesława Brusa, Bartłomiej Malicki z\nNałęczowa i Władysław Będkowski z Sadurek. Wszyscy oni spoczywają w Nałęczowie na\nnajstarszej części cmentarza.\nZmarli ze sfer zamożnych, posiadający bogato wyglądające pomniki to: Wacław Wernicki,\nwłaściciel folwarku Czesławice, Michał Górski, właściciel dóbr nałęczowskich, Stanisław\nŚliwiński, dziedzic Antopola, Tytus Rakowski, dawny właściciel folwarku Nałęczów, Julian\nMorzycki z Wołynia, Hrabia Iliński z Nałęczowa, Adolf Gorszyński z Galicji i rodzina\nKulikowskich z Kresów.\nW Nałęczowie spoczywają w mogiłach zbiorowych partyzanci z różnych obozów politycznych\noraz zakładnicy zamordowani przez Niemców w 1942 roku w Nałęczowie a pochowani w\nzbiorowej mogile: Henryk Imgront, Mieczysław Drozd, Jan Zimiński, Paweł Kręgiel, Franciszek\nBakier, Franciszek Komsta, Stefan Mikołajewski, Jakub Stanisławski, Jan Szutkowski, Józef\nFloriański, Czesław Kucharski, Henryk Szałański i jeden nieznany. Są tu też zbiorowe mogiły\npowstańców z 1863 r i uczestników rewolucji 1905 r.\nPrzedstawicieli sztuki -Józefa Abramowicza - malarza koni, Mieczysława Glińskiego.\nTen Nałęczowski Panteon, Sanktuarium Tych, co odeszli, to miejsce chętnie odwiedzane przez kuracjuszy, ale i miejsce spacerów w ciszy i w zadumie, nad naszym życiem, przemijaniem i pamięcią o tych, co odeszli.


Niemcy nadal się nie rozliczyli za wojenne zniszczenia. Mularczyk: To ostatni moment | Telewizja Republika\nNiemcy nadal się nie rozliczyli za wojenne zniszczenia. Mularczyk: To ostatni moment\nPR 12:02 1 września 2018\nWikimedia commons/Dąbrowiecki/Public domain\nW sobotę obchodzimy 79. rocznicę wybuchu II wojny światowej. Minęło tak wiele lat, a naród niemiecki nadal nie rozliczył się z Polską za zrujnowanie naszej infrastruktury, wymordowanie obywateli i grabież majątku. Arkadiusz Mularczyk, szef zespołu ds. reparacji ostrzega, że to ostatni moment by doprowadzić do zmiany nastawienia niemieckich władz i podjęcia rozmów.\n79. rocznicy wybuchu II wojny światowej to dobra okazja, by przypomnieć o tym, że Niemcy wciąż nie rozliczyły się rzetelnie z Polską za wyrządzone krzywdy.\nW Sejmie pracuje specjalny zespół mający oszacować poniesione przez Polskę straty wojenne. Przed piątkowym posiedzeniem poseł Arkadiusz Mularczyk, który kieruje pracami grupy ds. reparacji podkreślił, że w Polsce istnieje wielkie poczucie krzywdy i niesprawiedliwości w związku z tym, co robili Niemcy.\n- Jestem pewien, że to ostatni moment, aby konsekwentną i systematyczną pracą doprowadzić do zmiany nastawienia władz w Berlinie (do kwestii reparacji wojennych) i podjęcia poważnych bilateralnych rozmów o odszkodowaniach - powiedział przewodniczący zespołu, Arkadiusz Mularczyk.\n- Dziś wiedza o sytuacji Polski w czasie II wojny światowej jest niewielka (...) Znaczna cześć ludzi na świecie nie ma zielonego pojęcia i nic nie wie o tym, jak wyglądała II wojna światowa - ocenił.\nŹródło: GPC, IAR, Telewizja Republika\nTAGI: reparacje, wojna, Niemcy, Polska, straty, grabierz, odszkodowanie


Zeppelin 7038M-1 Hindenburg - zegarek.net\n7038M-1 Zegarek Zeppelin Hindenburg - męski\nOpis zegarka Zeppelin 7038M-1\nZeppelin 7038M-1 czerpie energię z baterii. Tego typu mechanizm cechuje się niezwykłą wygodą użytkowania i precyzją działania. Model objęty jest 2-letnią gwarancją producenta, respektowaną przez wszystkie autoryzowane serwisy.\nZeppelin 7038M-1 został zabezpieczony jedynie przed deszczem i niewielkimi zachlapaniami. Nie zaleca się zanurzania go w wodzie. W tym modelu zastosowano niezwykle elegancki i wyrafinowany złoty kolor koperty. Stal użyta do wykonania koperty zegarka jest odporna na korozję i nie wywołuje reakcji alergicznych.\nCiekawostką w tym modelu jest zapięcie G-Link, które daje użytkownikowi dodatkową możliwość regulowania długości bransolety. To szczególnie ciekawa opcja dla osób, które w zegarku szukają uniwersalność i estetyki. Wytrzymała stalowa bransoleta zapewnia pewne mocowanie zegarka na nadgarstku. Koniec ze zbyt luźnym albo zbyt ciasnym zegarkiem. Możliwość samodzielnej regulacji długości bransolety gwarantuje idealne i szybkie dopasowanie modelu do każdej dłoni.\nOpinie o zegarku Zeppelin 7038M-1 Hindenburg\nŁadnie się prezentuje na ręce, solidnie wykonany, ciekawy zegarek w mojej kolekcji.\nZegarek wprost piękny. Jeśli ktoś szuka czegoś klasycznego a zarazem takiego aby przykuwało wzrok to jest to odpowiedni wybór. Zegarek ma kopertę średnią więc nie wygląda jak busola i pasuję na każdą rękę. Polecam.\nZeppelin 7038M-1 1332.00zł


Kwiecień 2017 - Kino Sztuk Walki\n„Chiński Sprzedawca” – Seagal i Tyson w nowym filmie! (zwiastun)\n21/04/2017 17/07/2018 Andrzej Tomaszewski\tZostaw komentarz\nMamy wieści dla fanów Stevena Seagala. Aktor i mistrz aikido w zeszłym roku wypuścił aż siedem filmów i wygląda na to, że nie zamierza na tym poprzestać. Właśnie ukazał się zwiastun nowej – chińskiej produkcji – „China Salesman” („Chiński Sprzedawca”). Za reżyserię odpowiada Tan Bing, czyli debiutant – co niestety dobrze nie wróży. Nie wiemy również kto jest autorem scenariusza. Mamy za to dobrą informację dla fanów talentu aktorskiego samego Mike Tysona, otóż legenda wagi ciężkiej występuje w roli głównej.\n20/04/2017 17/07/2018 Andrzej Tomaszewski\tZostaw komentarz\nNumery nie z tej ziemi. To ostatnie czego się spodziewałem. Jakiś czas temu świat obiegła wiadomość, że ikona kina akcji – Sylvester Stallone zrezygnował z udziału w „Niezniszczalnych 4”. Wygląda na to, że to nie są żarty, chociaż sam do końca nie mogę w to uwierzyć. Przecież to był pewniak – zapowiedzi, spekulacje, zdjęcia miały się rozpocząć na jesień. Stallone i Statham spotykali się, dyskutowali o projekcie, Lundgren potwierdził swój udział. Eh…\n„Jackie Chan: Moje Życie To Akcja” – musical dostał zielone światło !\n19/04/2017 19/04/2017 Andrzej Tomaszewski\tZostaw komentarz\nPowstały „Nowe Przygody Jackie Chana” !\nJakby komuś było mało nadchodzących filmów od chińskiej gwiazdy filmów sztuk walki i akcji, to mamy dobre informacje, zwłaszcza dla tych najmłodszych. Powstała nowa animowana seria 104 odcinków „Nowych Przygód Jackie Chana” w technologii 3D. Serial animowany był emitowany w latach 2000-2005 i wraca z jeszcze mocniejszym uderzeniem.


WÓZEK DO SAMOLOTU I GADŻETY MAMY DO PODRÓŻY | Lolove\nJestem szczęściarą. Mam mnóstwo koleżanek, które są mamami. Każda jest oczywiście specjalistką od bycia mamą. Normalna sprawa. Podobnie jak ja. Nikt przecież nie wie lepiej ode mnie jak wychować moje własne dzieci, ale nie ma co zamykać się w swym "eksperckim" świecie ;) Vege mama może mnie nie przekona, że surowy ziemniak jest zdrowszy niż ugotowany, ale z chęcią przetestuję przepis na wegańskie ciasto bananowe. Podobie jest z gadżetami. Nikt mi nie wmówi, że będę dobrą mamą tylko wtedy, jeśli przetestuję na swoim dziecku wszystkie nowości dostępne na rynku, ale muszę się Wam do czegoś przyznać. Lubię pomysłowe rozwiązania. Jeśli coś może mi ułatwić życie, to z chęcią z tego skorzystam. Oczywiście kiedy tylko będę miała taką możliwość.\nOstatnio trafiło w moje ręce kilka bardzo pomysłowych gadżetów i pomyślałam, że zrobię dla Was taką moją subiektywną listę rzeczy, które zdecydownie ułatwiają mi życie lub które z chęcią bym przygarnęła :)\n1. Wózek spacerowy GB Pockit - podobno najmniejsza spacerówka na świecie. Od kilku dni go testujemy i rzeczywiście muszę przyznać, że jest najmniejszym wózkiem z jakim do teraz miałam do czynienia! Bez problemu zmieści się do walizki a nawet do większej torby i waży ok 4 kg. To czyni go idelanym wózkiem do samolotu, pociągu czy samochodu jeśli mamy ograniczoną ilość bagażu. Oczywiście nie zastąpi nam wygodnego, stabilnego wózka, ale jest idealny w podróży. Poza tym wbrew moim oczekiwaniom bardzo łatwo się go prowadzi i skręca (dużo łatwiej niż np. chicco snappy), a malutkie kółka jeżdżą naprawdę gładko po równych powierzchniach. Do niewielkich minusów mogę zaliczyć lekkie luzy na rączkach, które są prawdopodonie efektem ubocznym tak kompaktowo składającego się wózka. Do dużych plusów za to - miękkie piankowe rączki i możliwość regulacji ich wysokości w 2 pozycjach oraz ruchomy daszek ocieniający :)\n2. Wózek Chicco snappy – kiedy pojawiał się w naszych postach dostawaliśmy sporo pytań co to za wózek i jak się sprawdza. Używamy go prawie 2 lata. Jest bardzo lekki i w miarę szybko się składa. Wytrzymał już z nami podróże samolotem, pociągiem i promem. Nie jest na pewno tak mały i komfortowy w użyciu jak GB Pockit, ale stosunek ceny do jakości wypada naprawdę bdb :) To budżetowa wersja wózka do podróży, którego nie będzie szkoda w razie zagubienia/ obdrapania itd... Do minusów można zaliczyć brak regulacji wysokości rączek (ktoś wysoki będzie odczuwał dyskomfort prowadząc go). Dużym plusem jest za to możliwość niewielkiej regulacji oparcia za pomocą 2 zamków byłskawicznych.\nCena: ~ 250,00 zł\n3. Przenośne krzesełko do karmienia - przydatny gadżet na wakacjach, u znajomych i różnych miejscach, które akurat nie są przystosowane dla dzieci. Nie zabiera dużo miejsca, jest lekkie i można je łatwo zamontowac do każdego stołu.\nCena: ~ 360,00zł\n4. Składany nocnik turystyczny - jeśli podróżowałaś kiedyś z dzieckiem pociągiem to znasz to uczucie, kiedy nagle słyszysz: "Mamo, chcę kupkę". Załatwianie tych spraw w pociągu nie jest najłatwiejsze dla dorosłego, a co dopiero dla 3-latka... Taki nocnik składa się do niewielkich rozmiarów i jest higieniczny, ponieważ dziecko załatwia się do woreczków, których po prostu się pozbywamy jak pieluch. Świetne rozwiązanie dla rodziców, którzy sporo podróżują z dziecmi, nie tylko pociągiem. Nocnik można też używać jako nakładki na sedes :)\nCena: ~ 79,00 zł\n5. Laleczka z kiesznią na MP3 - może wydawac się zbędnym gadżetem, ale ile my się nagimnastykowalismy, żeby przymocowac do przyczepki rowerowej komórkę z ulubionymi słuchowiskami Leonarda podczas naszej rowerowej wyprawy do Szwecji... Lalka ma wbudowany głośnik, można ją bez problemu podłączyć do dowolnego odtwarzacza MP3, który umieszczamy w otworze zapinanym na rzepy. Lalkę można przyczepić do wózka czy łózeczka i włączyć dziecku kołysanki na dobranoc.\nCena: ~ 190,00 zł\n6. Chusta lub nosidło - dla wielu mam noszenie dziecka w chuście jest oczywistością, ale znam też sporo rodziców, którzy nie widzą potrzeby dźwigania dziecka skoro są wózki. Sama korzystam zarówno z wózka, jak i chusty oraz nosidła. Dla mnie chusta okazała się zbawieniem, kiedy dzieci były bardzo małe i cierpiały na kolki. To był jedyny sposób na uspokojenie cierpiącego maluszka. Nosidło przydaje sie również przy dwójce dzieci czy drobnych zakupach. Jego największą zaletą jest bardzo mały rozmiar po złożeniu i fakt, że na krótki okres może zastąpić wózek! Jest to więc najmniejsza możliwa opcja transportu dziecka w podróży :) Jest wiele marek na rynku oferujących chusty i nosidła. Ja korzystałam z nosidła ergonomicznego Tula.\nCena: ~ 485,00 zł\nKoniecznie dajcie znac czy macie swoje gadżety, które nie raz uratowały wam życie :)


G-Shock GA-735A-1AER Casio 35TH ANNIVERSARY LIMITED NO COMPLY Big Ban\nGA-735A-1AER Zegarek G-SHOCK Casio 35TH ANNIVERSARY LIMITED NO COMPLY Big Bang - męski\nPowiadom mnie o Casio GA-735A-1AER\nOpis zegarka G-Shock GA-735A-1AER\nMechanizm kwarcowy zastosowany w czasomierzu zasila bateria, co czyni go niemal bezobsługowym. Dodatkowym atutem jest bardzo wysoka dokładność pomiaru. G-Shock GA-735A-1AER posiada 3-letnią gwarancję z możliwością jej przedłużenia o kolejne 3 lata.\nCzasomierz wyprodukowano w ściśle określonej liczbie sztuk. Każdy egzemplarz zegarka opatrzono unikatowym numerem, który umieszczono na dekielku lub na boku koperty. G-Shock GA-735A-1AER jest produktem japońskim, co daje gwarancję wysokiej jakości komponentów, perfekcji wykonania i innowacyjnych rozwiązań. Dynamiczny wygląd zegarka spodoba się zarówno miłośnikom sportowych aktywności, jak i osobom lubiącym niezobowiązujący styl.\nW tym zegarku znakomicie wyczuwa się jego charakter. Jest to po części zasługa wyrazistej, czarnej tarczy, która nadaje mu prosty i uniwersalny wygląd. Producent zastosował dwa rodzaje odczytu wskazań: analogowy (wskazówkowy) oraz cyfrowy (wyświetlanie elektroniczne). Co ważne, wskazówki zegarka świecą w ciemności. Wszystko za sprawą powłoki Neobrite, którą zostały pokryte. Wykorzystany materiał absorbuje światło i oddaje je w ciemności. Dzięki temu uzyskanie widoczności wskazówek nie wymaga poboru energii z baterii. G-Shock GA-735A-1AER wyposażony został w intensywny system oświetlenia, gwarantujący odczyt czasu w każdych warunkach.\nCo ważne, dzięki solidnym zabezpieczeniom, mechanizm zegarka nie zostanie uszkodzony nawet podczas dłuższego pływania i pełnego zanurzania go w wodzie. Czarna koperta zegarka podkreśla klasę i styl posiadacza. Do stylizacji wprowadzi odrobinę tajemniczości. Do stworzenia koperty tego zegarka producent wykorzystał wysokiej jakości tworzywo sztuczne.\nG-Shock GA-735A-1AER posiada skalę 24-godzinną, dzięki czemu można w łatwy sposób określić, czy mamy do czynienia z czasem przed czy popołudniowym. Jeśli posiadasz znajomych lub krewnych za granicą, z którymi utrzymujesz kontakt, to bardzo praktyczna może okazać się funkcja czasu światowego, w którą G-Shock GA-735A-1AER został wyposażony. Pokazuje ona aktualny czas w wybranej strefie czasowej. Mając taką wiedzę można lepiej planować rozmowy międzynarodowe, lub podróże. Uzupełnienie funkcjonalności stanowi możliwość wyłączenia wszystkich dźwięków przy pomocy jednej komendy.\nAlarm w tym zegarku jest jedną z najciekawszych i najbardziej rozbudowanych funkcji. W tym konkretnym modelu można ustawić aż pięć dziennych alarmów przypominających o ważnych aktywnościach. Wyróżnikiem tego zegarka jest rozbudowany kalendarz – to więcej niż datownik, ponieważ pozwala na podgląd nawet dość odległych dat. Bardzo wysoka precyzja pomiaru czasu stopera daje możliwość odmierzania czasu z dokładnością 1/100 sekundy. Stoper może odmierzać czas o łącznej długości 24 godzin. Timer odmierza czas wspak. Długość pomiaru to jedna godzina.\nMęski, sportowy zegarek Casio G-Shock z numerem katalogowym GA-735A-1AER jest propozycją dla młodych, aktywnych panów ze sportowym zacięciem. Czarna, jednolita kolorystyka tworzy poczucie spójności całego urządzenia, a przejrzysty projekt tarczy zapewnia funkcjonalność. Zarówno pasek, jak i kopertę tego czasomierza wykonano z tworzywa sztucznego. To sprawia, że mimo dużych gabarytów urządzenie jest niezwykle lekkie i wygodne w noszeniu. Model Casio GA-735A-1AER jest zegarkiem cyfrowo-analogowym, łączy zatem wskazówki czasomierza z wyświetlaczem elektronicznym. Pozwala to na dostęp do wielu bardzo przydatnych funkcji. Zegarek ten wyposażono w datownik, timer i stoper, a także alarm i funkcję czasu dobowego w systemie 12 i 24 godzinnym oraz możliwość odczytu godziny w różnych strefach czasowych. Model ten charakteryzuje również doskonała wodoszczelność na poziomie 20 ATM, która umożliwia zanurzenia na duże głębokości. Niewątpliwą zaletą tego czasomierza jest wstrząsoodporność wynikająca z zastosowania opatentowanego systemu G-Shock, który gwarantuje bezawaryjność nawet w trudnych warunkach. Zegarek Casio GA-735A-1AER to świetny wybór dla mężczyzn, którzy szukają funkcjonalnego i atrakcyjnego wizualnie akcesorium w dobrej cenie.\nOpinie o zegarku Casio G-Shock GA-735A-1AER 35TH ANNIVERSARY LIMITED NO COMPLY Big Bang\nZegarek jest super , jednak nie posiada on Neobrite tak jak to jest napisane w opisie. Pozdrawiam\nwitam zegarek bardzo fajny otrzymalem to co chcialem\nCasio GA-735A-1AER 600.00zł


Fotografia aktu, Przasnysz, fotograf akty - porównanie 51 ofert, ceny\nFotografia aktu, Przasnysz, fotograf akty\nOferty 51 fotografów wykonujących fotografia aktu w Przasnyszu.\nWarszawa i okolice cena: 480 zł\nPiotr Schilling, rocznik 1977 spod Bliźniąt. Fotografuję od 2002 chociaż i wcześniej zdarzało mi się trzymać świadomie aparat w ręku. Na codzień specjalizuję się w fotografii aktu, w sezonie wykonuję dużo sesji ślubnych ale często wykonuję również zdjęcia reklamowe w bardzo szerokim zakresie. Posiadam dwa własne studia fotograficzne - w Warszawie i Olsztynie, ale jestem mobilny i dojeżdżam wszędzie tam gdzie mnie potrzebują. O doświadczeniu niech świadczą ciekawsze dokonania i wyróżnienia: * 3RD PSSA International Digital Salon Of Photography - Photographic Society of South Africa 2016, kategoria OPEN COLOUR, PSSA Gold Medal - Best Panel of Four Accepted Images * Moscow International Foto Awards 2016, Honorable mention, kategoria Fine Art - nudes * FOTOEROTICA 2007, FOTOEROTICA 2009, FOTOEROTICA 2015, Playboy Polska * XIII Biennale Plakatu Fotograficznego IV Konkurs Międzynarodowy — Płock 2005, * XVI Biennale Plakatu Fotograficznego — Płock 2011 * XVIII Biennale Plakatu Fotograficznego, IX Konkurs Międzynarodowy – Płock 2015 * Międzynarodowy Konkurs „AKT” Galeria Marquardt—Łódź 2008 * XIX Krajowy Salon Fotografii Artystycznej—Żary 2009, * XXI Krajowy Salon Fotografii Artystycznej—Żary 2011 Więcej


Bezpieczeństwo – ono powinno być dla nas najważniejsze zawsze. Jeśli masz rodzinę, na pewno chciałbyś uchronić ją przed wszystkim co złe i niebezpieczne. A czy pilnujesz, aby w twoim domu, mieszkaniu czy innym gospodarowanym miejscu odbywały się regularne inspekcje gazu? Każdego tygodnia gazownia Warszawa otrzymuje zgłoszenia o awarii gazu. Niestety niektóre z nich okazują się tragiczne w skutkach. Jak często powinno się dokonywać kontroli instalacji gazowej? Jak ona wygląda?\nGazownia Warszawa – Co ile powinno się dokonywać inspekcji instalacji gazowej?\nZaniedbane instalacje gazowe to najczęstsza przyczyna ich awarii. Każda gazownia w Warszawie wie, że nawet idealnie zrobiona instalacja gazowa może się z czasem „zepsuć”. Dlatego właśnie konieczne są regularne inspekcje. Gazownicy regularnie dostają zgłoszenia awarii. Czasem usterki są niewielkie, jednak nierzadko zostają usunięte o włos od tragedii. Ulatniający się gaz może spowodować wiele szkód. Mówimy o wybuchu, pożarze a w konsekwencji często śmierci wielu osób. Samo jego wdychanie jest bardzo szkodliwe. Wyciek gazu jest niebezpieczny nie tylko dla ludzi, ale także dla środowiska. Oprócz tego, taki ubytek wiąże się z dużymi kosztami. Widzimy zatem, że brak kontroli może przynieść wiele złego. Zależy Ci na dobru twoim i twoich bliskich? W takim razie zadbaj o inspekcje instalacji gazowe, Jak często powinno się je przeprowadzać?\nInspekcja instalacji gazowej łomianki – Jak często?\nKiedy powinno się dokonywać kontroli instalacji gazowej?\nGdy instalacja została odłączona na minimum 6 miesięcy.\nOprócz tego konieczne są kontrole w ramach prewencyjnych, które przeprowadza się raz w roku, a przypadku większych budynków dwa razy – w maju i listopadzie. Jak przebiega poprawna inspekcja instalacji gazowej Łomianki?\nBezpieczeństwo to podstawa, dlatego jeśli mija Ci termin takiej inspekcji, nie zwlekaj. Profesjonalny gazownik Warszawa Praga Południe może ocalić życie twoje i twoich bliskich.\nTagged instalacja gazu łomiankiinstalacja gazu Warszawainstalacje gazu Warszawa