Jeśli szukasz kempingu w Normandii, CampGo ma dla Ciebie najlepszy wybór spośród kempingów nad morzem i kempingów glampingowych w najpiękniejszych miejscach Normandii.\nCamping w Normandii - baseny, skaliste wybrzeże i piaszczysta plaża, historia i styl życia\nOdkryj przyjazne rodzinom kempingi z wspaniałymi basenami, popularnymi plażami i wieloma atrakcjami sportowymi i rekreacyjnymi. Spacer po Deauville i starym portowym mieście Honfleur. Odkryj kulinarne specjalności Normandii i dom malarzy, którzy zmienili świat sztuki. Poznaj muzea D-Day, plażę Omaha i inne plaże, na których w 1944 roku lądowały wojska alianckie, aby wyzwolić Europę Zachodnią.\nPomiędzy kanałem La Manche, ujściem Sekwany i Saint-Malo znajdziesz wiele kempingów w Normandii\nDzięki Prądowi Zatokowemu, klimat jest tu zazwyczaj łagodny i ciepły od maja do września, dając bujną, kwitnącą roślinność. Ze względu na bliskość morza, pogoda często się zmienia. Kiedy tęcza rozpościera się na niebie pod normańskim słońcem, wiele kempingów może szybko zareagować: Niektóre baseny stają się wtedy wygodnym basenem krytym dzięki zmiennemu zadaszeniu. Wiele basenów na kempingach w Normandii jest również podgrzewanych.\nKemping z basenami i zjeżdżalniami\nWodne zjeżdżalnie, które wysyłają dzieci z radością do basenu, znajdują się w wielu parkach wakacyjnych w Normandii. Od wielu lat francuskie, angielskie, holenderskie, belgijskie i niemieckie rodziny cieszą się letnim wypoczynkiem w Normandii. Park wakacyjny w Normandii jest idealnym miejscem na relaks.\nRóżne możliwości spędzania wolnego czasu dla młodych i starszych\nSporty wodne, sporty z piłką, wędrówki, jazda na rowerze i po prostu dobra zabawa odgrywają ważną rolę obok zabawy w kąpieli. Kolejną zaletą jest bliskość zachodnich Niemiec: z Nadrenii Północnej-Westfalii można dotrzeć do Normandii w sześć do ośmiu godzin jazdy samochodem.\nWycieczki w Normandii - dla całej rodziny\nWyrafinowany nadmorski kurort Deauville zachwyca fasadami w stylu Belle Époque i piaszczystą plażą. Jeśli podróżujesz z dziećmi w Normandii, polecamy wycieczkę do Cherbourga: w akwarium morskim i muzeum morskim, młodzi i starsi wczasowicze Normandii będą zachwyceni. W Giverny odkryj dom Claude'a Moneta, muzeum i bujny ogród. Impresjonista uwiecznił staw z liliami wodnymi na swoich obrazach. Podziwiaj Mont Saint-Michel, wyspę klasztorną wznoszącą się prawie sto metrów od równiny pływów. Można do niego dotrzeć przez tamę lub wędrując z przewodnikiem po błotnistych równinach.\nOwoce morza, Calvados, Camembert i Pont L'Évêque - normandzkie kulinaria\nCzym byłyby rodzinne wakacje w Normandii i Francji bez dobrego jedzenia? Jabłka odgrywają dużą rolę w Normandii. Tarte aux pommes smakuje całej rodzinie. Dorośli delektują się Calvadosem. Prawie wszystkie kempingi w Normandii posiadają przytulną restaurację, bistro lub sklepik, gdzie można również dostać lokalne przysmaki. Kwiaty, żarnowiec, rododendrony i trawa na pastwiskach rozwijają się w łagodnie ciepłym klimacie - krowy są z tego powodu szczęśliwe. Nic dziwnego, że to właśnie z Normandii pochodzi Camembert, Pont L'Évêque i inne serowe klasyki. Odwiedź wioski, sklepy rolnicze i serownie o tej samej nazwie.\nMasz apetyt na wakacje w Normandii? Zarezerwuj teraz!\nNa CampGo znajdziesz duży wybór kempingów z 4 lub 5 gwiazdkami w Normandii. Bezpośrednio nad morzem lub w głębi lądu, mega zjeżdżalnia wodna i kryty basen lub przejażdżki kucykiem i boisko do piłki nożnej - wybierz swój wymarzony kemping. Na kempingach w Normandii z pewnością znajdziesz luksusowy mobile home, który będzie odpowiadał Tobie i Twojej rodzinie. "Bon appétit" i "bonnes vacances", miłych wakacji w Normandii!


Profesor w rządzie\nProfesor w rządzie.\nKanclerz Rzeszy Niemieckiej Otto von Bismarck mawiał: „.. jeden profesor w rządzie to zaszczyt, dwóch kłopot, trzech- katastrofa ..” Ponieważ krytyczna ilość profesorów w polskim rządzie ( w liczbie trzech ) została już dawno przekroczona, więc pozostaje nam już tylko czekać cierpliwie na katastrofę. Minister Finansów, pani profesor Zyta Gilowska, na zwołanej konferencji prasowej, przedstawiła dziennikarzom zarys reformy systemu podatkowego swojego autorstwa. Nie wnikając w szczegóły proponowanych przez panią profesor rozwiązań, powtórzę za nią, że proponowane zmiany zmniejszą wpływy do budżetu państwa o 11 mld. złotych. Na pytanie dziennikarzy w jaki sposób ten ubytek w budżecie zostanie uzupełniony, pani profesor z rozbrajająca szczerością odpowiedziała, że.... jeszcze nie wie. Nie od rzeczy będzie przypomnieć w tym miejscu, że zadłużenie budżetu polskiego państwa sięga już prawie 500 mld. złotych, i co roku przyrasta o kolejne 30 – 40 miliardów. Roczne wpływy podatkowe do budżetu to kwota rzędu 150 mld. złotych..... Pani minister będzie reformować nie tylko system podatkowy, ale i ubezpieczeń społecznych w taki sposób, że o 3 % zmniejszy składkę na ubezpieczenie chorobowe, co zmniejszy wpływy do kasy ZUS –u, o kilka miliardów złotych. W jaki sposób ZUS poradzi sobie uboższy o kilka miliardów złotych, skoro już obecnie jest zadłużony w bankach na kwotę 57 mld. złotych ?? Tego pani profesor też nie wie, ale obiecała popytać tu i ówdzie. Gdy tylko dowie się, poinformuje dziennikarzy i opinię publiczną. Nie trzeba być jasnowidzem, aby przewidzieć dalszy ciąg „ reform”. Oszczędności w kieszeniach podatników uzyskane w wyniku obniżenia podatków zostaną sfinansowane dalszym zadłużaniem budżetu państwa i ZUS –u, a więc zostaną im zabrane za jakiś czas ( wraz z należnymi odsetkami ), gdy wierzyciele upomną się o swoje . Kto i kiedy owe długi pospłaca ?? Ta kwestia nie jest przedmiotem zainteresowania obecnego rządu, tak jak i nie była przedmiotem zainteresowania żadnego rządu poprzedniego.\nPolscy profesorowie ekonomii – których w kraju wielka siła – również nie zaprzątają sobie głowy tak przyziemnym problemem jak sposobem spłaty gigantycznych długów, gdyż w celach poznawczych i naukowych chcą sprawdzić empirycznie przy jakim poziomie zadłużenia budżetu krajowego, zawalą się finanse państwa i runie gospodarka !. Na wyniki tych badań oczekują z niecierpliwością ekonomiści na całym świecie, chcąc zweryfikować własne hipotezy dotyczące przyczyn podobnych katastrof w Argentynie, Meksyku, Rosji, i innych państwach.\nW ciągu ostatnich 16 lat polskiej demokracji, przez kolejne polskie rządy przewinęło się kilkuset profesorów przeróżnych specjalności. Jak to się stało, że polska gospodarka przetrzymała ich wszystkich i jeszcze żyje ? Albo siła niszczenia polskich profesorów nie dorównuje destrukcyjnym talentom profesorów niemieckich z czasów Bismarcka, albo polska gospodarka i naród wytrzymają wszystko: okupację, zabory, komunę a nawet kilkudziesięciu profesorów w rządzie !.\n16. luty. 2006r.


Atrakcyjne obozy językowe dla młodzieży - Ślubny Plan\nStart » Gimnastyka » Zajęcia Sportowe i Rekreacyjne » Atrakcyjne obozy językowe dla młodzieży\nZajmujemy się nauczaniem języków obcych z wykorzystaniem skutecznych, innowacyjnych metod. Prowadzimy różnorodne zajęcia oraz wycieczki dla młodzieży w wieku gimnazjalnym oraz licealnym. Przygotowujemy obozy letnie, obozy narciarskie oraz wiele innych form zorganizowanego wypoczynku. Zajęcia te łączą wypoczynek z nauką języka, co stanowi wyjątkowo skuteczną i szybką formę nauki. Na naszych obozach wykorzystywane są najlepsze pomoce dydaktyczne, co dodatkowo ułatwia zdobywanie umiejętności władania językiem obcym, a także stanowi skuteczne przygotowanie do egzaminów.\nObozy łączące sport z nauką języków obcych\nOrganizowane przez nas obozy narciarskie oraz inne zajęcia przygotowane są dla grup uczniowskich o różnym poziomie znajomości języka obcego. Podczas obsługi każdej z grup zapewniamy indywidualne wsparcie oraz odpowiednio przystosowane formy nauczania. Podczas zajęć posługujemy się wyłącznie językiem angielskim, co stanowi bardzo skuteczną formę nauki języka obcego w krótkim czasie.\nAktywność fizyczna jest nie tylko świetnym sposobem na spędzanie wolnego czasu, ale jest też (czy raczej - powinna być) niezbędnym elementem naszego codziennego życia. Przy obecnym siedzącym ...\nZajmujemy się nauczaniem języków obcych z wykorzystaniem skutecznych, innowacyjnych metod. Prowadzimy różnorodne zajęcia oraz wycieczki dla młodzieży w wieku gimnazjalnym oraz licealnym. Przyg...\nAktywność fizyczna jest bardzo ważna, nie tylko dla atrakcyjnego wyglądu, ale również dla zdrowia. Jednym wystarczy jazda na rowerze, innym z kolei potrzebne są większe emocje i interesują ic...\nWiele osób lubi coś zbierać. Jedni zbierają pocztówki, znaczki, a inni monety. Sklep numizmatyczny, Warszawa, posiada szeroki wybór różnorodnych monet, które z pewnością ucieszą każdego k...\nTrudno policzyć pomysły na organizację firmowych imprez integracyjnych. Wymyślono ich tysiące. Imprezy taneczne, eventy tematyczne, przy grillu, przy ognisku, grzybobranie, akcje sportowe, paintb...


Wycieczki S'illot na 14 dni, wczasy, last minute, all inclusive Fostertravel.pl\nWycieczki na 14 dni S'illot\nS'illot Wybierz kierunek\n04.10 - 16.10.20 (12 dni) niedziela (ostatni dostępny termin)\nCatalonia Colombo od 889 zł\nAparthotel Playamar od 2 281 zł\nUniversal Perla od 3 199 zł\nHipotels Marfil Playa od 3 713 zł\nAktualne ceny ofert na 14 dni S'illot\nNa dzień dzisiejszy najtańsza oferta na 14 dni S'illot jest w październiku i kosztuje 1299 zł na 1 tydzień. Najtańsza wycieczka 2 tygodniowa jest we wrześniu za 1949 zł.\nNajwyższe ceny są w lipcu, wtedy ceny za na 14 dni S'illot zaczynają się od kwoty 1699 zł za 7 dni i od 3129 zł na 14 dni (w lipcu).\nMożesz zapłacić taniej nawet 1180 zł mniej za osobę decydując się na S'illot na 14 dni we wrześniu zamiast w lipcu co stanowi oszczędność aż 38%!\nHotel Universal Perla\nCena dla 7 dni: 1352 zł\nCena dla 7 dni: 1905 zł\nCena dla 7 dni: 1922 zł\nCena dla 14 dni: 3018 zł\nCena dla 7 dni: 1787 zł\nCena dla 14 dni: 3218 zł\nCena dla 14 dni: 3448 zł\nWykres przedstawia najniższe archiwalne ceny wycieczek lotniczych S'illot jakie zarejestrowaliśmy w kategorii "na 14 dni" dla 7 dniowego pobytu (pokój dwuosobowy). Najniższa cena była w marcu 2019, wynosiła 841 zł za osobę, zawierała śniadania i obiadokolacje i dotyczyła wyjazdu w maju do hotelu 3 gwiazdkowego. Najwyższa cena była w czerwcu, żaden z touroperatorów nie oferował wycieczek tańszych niż 2086 zł /os. do hotelu 4 gwiazdkowego ze śniadaniem i obiadokolacją (wyjazd nastąpił w październiku).\nDla opcji 14 dniowej najtańsza oferta S'illot w tej kategorii była zarejestrowana w czerwcu 2017, dotyczyła wyjazdu do hotelu 3 gwiazdkowego w lipcu i kosztowała 1455 zł /os. Najmniej korzystnym momentem zakupu wycieczki był maj 2019. W tym okresie koszt wycieczki na wyjazd do hotelu z 4 gwiazdkami w opcji ze śniadaniem i obiadokolacją nie był mniejszy niż 3785 zł za osobę dorosłą (oferta dotyczyła pobytu w październiku).\nNie znalazłeś taniej oferty "wycieczki na 14 dni S'illot"? Nic straconego!


00123 004057 21773498 na godz. na dobę w sumie\nAutor: Danielle Steel Liczba stron: 256\nISBN: 978-83-241-7657-1 Data wydania: 2021-04-01\nRedakcja stylistyczna Anna Tłuchowska Korekta Renata Kuk Halina Lisińska Projekt graficzny okładki Małgorzata Cebo-Foniok Zdjęcia na okładce © Mark Owen/Trevillion Images © Anthony Quintano/CC-BY-2.0 Tytuł oryginału In His Father’s Footsteps In His Father’s Footsteps Copyright © 2018 by Danielle Steel All rights reserved Wszelkie prawa zastrzeżone. Żadna część tej publikacji nie może być reprodukowana ani przekazywana w jakiejkolwiek formie zapisu bez zgody właściciela praw autorskich. For the Polish edition Copyright © 2018 by Wydawnictwo Amber Sp. z o.o. ISBN 978-83-241-7657-1 Warszawa 2021. Wydanie II Wydawnictwo AMBER Sp. z o.o. www.wydawnictwoamber.pl Konwersja do wydania elektronicznego P.U. OPCJA\n2 Trzy tygodnie później, kiedy Czerwony Krzyż i amerykańska organizacja humanitarna z Nowego Jorku skompletowały ich papiery, Emmanuelle i Jakoba wsadzono do pociągu do Calais. Stamtąd mieli przepłynąć promem do Anglii, wsiąść w kolejny pociąg do Southampton i następnie na pokład RMS „Queen Mary”, żeby popłynąć do Nowego Jorku. Na pokładzie miało być czternaście tysięcy żołnierzy, wracających do domu, po trzech w jednej kabinie. Ponadto pozwolono zaokrętować się dodatkowo pięćdziesięciu ośmiu cywilnym pasażerom, wśród nich, dzięki żydowskim organizacjom humanitarnym i znajomościom ich sponsorów, Emmanuelle i Jakobowi. Od siedmiu tygodni byli już wolni. Emmanuelle nadal miała krótkie, kręcone włosy, a Jakob nosił wojskowego jeżyka. Ze zdumieniem spostrzegł, że w jego włosach pojawiła się siwizna. Wyglądał na więcej niż dwa lata starszego od niej. Oboje przed wyjazdem podziękowali ludziom z Czerwonego Krzyża za pomoc. Wszystkie dokumenty mieli w porządku. Wojsko dostarczyło im dowody tożsamości na podróż przez Francję i Anglię. Te papiery zastępowały paszporty i przedstawiały ich jako przesiedleńców, ofiary wojny, szukające azylu w Stanach Zjednoczonych. Mieli oświadczenia złożone pod przysięgą od swoich sponsorów, Racheli i Harry’ego Rosenów z Nowego Jorku. Wynajęto dla nich małą kawalerkę i oboje dostali pracę w fabryce pana Rosena, który prowadził biznes odzieżowy i szył ubrania dla kobiet. Jakob nie miał pojęcia, co będzie tam robił, może coś z dziedziny finansów, bo w życiorysie zawodowym wspomniał o studiach z zakresu biznesu i finansów, na które uczęszczał w Wiedniu, wymienił też pracę w banku swojej rodziny jako doświadczenie zawodowe. Ale na razie nie musiał się o to martwić. Z Southampton mieli wypłynąć do Nowego Jorku na „Queen Mary”, statku, który w czasie wojny przewoził żołnierzy. Statek niedawno przemalowano z wojskowej szarości, chociaż nadal na pokładzie tkwiło sześciocalowe działo. Mimo że usunięto srebra, porcelanę i dzieła sztuki z czasów, kiedy pływali tu cywile, statek pozostał elegancki, a w czasie wojny był jednym z najszybszych jednostek pasażerskich. Nadal czuło się majestatyczną aurę, przypominającą Jakobowi podróże, które odbywał z rodzicami jako dziecko. Kiedyś płynął z nimi na „Normandie”. Był to przepiękny statek, pełen rozrywek. Jakob zdawał sobie sprawę, że tym razem podróż będzie prosta i spartańska, a ich kabina bardzo mała. Organizacja humanitarna zarezerwowała dla nich miejsce w najtańszej klasie, za którą płacili Rosenowie. Był pierwszy czerwca, przed tygodniem rabin udzielił im ślubu. Był to kapelan wojskowy, życzył im szczęścia i przypomniał, że po tym, co przecierpieli, zasługują na dobre życie. – Przeprawa przez Atlantyk będzie naszym miesiącem miodowym – powiedział uroczyście Jakob. Na statku płynęło czternaście tysięcy żołnierzy i tylko pięćdziesięciu ośmiu cywilów, oboje więc uważali, że zaokrętowali się wyłącznie dzięki szczęśliwemu przypadkowi. Na statku, trzymając w rękach małe, kartonowe walizeczki, zawierające ich skąpą własność, dowiedzieli się, że będą dzielić kabinę z jeszcze jednym małżeństwem. W kabinie było tak mało miejsca, że ledwie można było się po niej poruszać, zostawili więc walizki na kojach i wyszli na pokład, żeby zobaczyć, jak statek wypływa z portu. Ostrzeżono ich, że w wodzie nadal są miny i że załoga musi zachować czujność. U wejścia do portu nadal leżał zatopiony U-Boot, musieli go okrążyć. Jakob westchnął, kiedy wypłynęli na morze i wziął żonę za rękę. – Chyba płyniemy do Nowego Jorku – powiedział z ulgą, a Emmanuelle uśmiechnęła się do niego. Martwiła się bardziej niż on, ale podobało się jej to, że mąż się cieszy podróżą. Nadal ledwie się znali i nie mieli możliwości, żeby skonsumować małżeństwo. Skoro dzielili kabinę z jeszcze jedną parą, nie było to możliwe. Jakob był rozczarowany. Ale przeżyli wojnę i płynęli ku wolności. To wystarczało. Będzie czas, żeby poznać się w bardziej intymny sposób, kiedy znajdą się w Nowym Jorku. O tej porze roku rejs przebiegał bez przeszkód, pogoda była ciepła. Siadywali na podniszczonych krzesłach, stojących na małym skrawku pokładu i razem patrzyli na ocean. Następnego dnia zobaczyli delfiny, a na trzeci kapitan ogłosił, że minęli strefę zagrożenia i od tej chwili nie ryzykują wpłynięcia na minę. Wojna dla nich się skończyła. Wreszcie byli bezpieczni, w drodze do nowego domu. Rejs trwał jedenaście dni, znacznie dłużej niż normalnie. Statek był wyładowany po brzegi. Ostatniego wieczoru siedzieli razem, patrząc na gwiazdy. Jakob pocałował żonę i przytulił. Emma drżała na wieczornym chłodzie, więc okrył ją marynarką. Do Nowego Jorku mieli przypłynąć rano. Dalej poprowadzą ich holowniki. Spośród pięćdziesięciu ośmiu pasażerów tylko dziesięcioro było imigrantami. Pozostali byli Amerykanami, którzy utknęli w Europie podczas wojny i rozpaczliwie chcieli wrócić do domu. Jakobowi i Emmanuelle powiedziano, że przed wojną musieliby popłynąć na Ellis Island, ale teraz trzymano tam Niemców, Włochów i Japończyków. Posłano ich więc do starego obozu wojskowego w pobliżu Oswego w Nowym Jorku, który przeznaczono na załatwianie spraw imigranckich. Pojadą tam, żeby sprawdzono, czy ich papiery są w porządku. Mieli też przejść dodatkowe badania lekarskie. Potem, w Nowym Jorku, mieli się z nimi spotkać Rosenowie. Byli równie zainteresowani młodym małżeństwem, jak Jakob i Emmanuelle nimi. Jakkolwiek by było, Steinowie darzyli ich ogromną wdzięcznością. Bez amerykańskich sponsorów ich życie w Europie byłoby długo ciężkie, przy niewielkiej liczbie miejsc pracy i zrujnowanej gospodarce. Nowe życie w Ameryce było im bardzo potrzebne. Tamtej nocy Jakob prawie nie spał, czekał, aż dopłyną do nowojorskiego portu. Chciał zobaczyć ze statku Statuę Wolności, na dowód, że naprawdę tutaj są. Przed siedmioma tygodniami nawet nie marzył, że w Nowym Jorku będzie na nich czekał nowy świat. Wiedzieli, że po przybyciu lekarze państwowej służby zdrowia poddadzą ich pobieżnym badaniom na jaglicę, chorobę oczu, a także inne choroby zakaźne i umysłowe, a mniej więcej godzinę później wsiądą do małego autobusu z innymi imigrantami, żeby pojechać do obozu w Oswego. Po dniu, dwóch będą mogli stamtąd wyjść. W końcu zeszli do swojej kabiny głęboko we wnętrznościach statku i położyli się na kojach. Emmanuelle spała niespokojnie, a o piątej rano usłyszała, jak statek rzuca kotwicę. Jakob czekał tak długo, jak tylko mógł, potem włożył buty, zarzucił płaszcz na piżamę i wyszedł na pokład, żeby sprawdzić, czy widać już Statuę Wolności i światła Nowego Jorku. Z górnego pokładu zobaczył ją. Statua była prezentem z Francji i stała się symbolem pokoju i wolności, powitaniem Stanów Zjednoczonych, zanim postawi się stopę na amerykańskiej ziemi. Emmanuelle obudziła się później i poszła szukać Jakoba. Nietrudno było go znaleźć. Stał przy relingu i podziwiał swoje nowe miasto. Uśmiechnął się, kiedy zobaczył Emmanuelle. – Co robisz na pokładzie? – zapytała. – Nic – odparł odruchowo, ale poprawił się. – Pozdrawiam naszego nowego przyjaciela. – Wskazał statuę, a Emmanuelle wzięła go za rękę. Jak do tej pory była to najlepsza decyzja, jaką podjęli już wspólnie. Było nadal ciemno, gdy wrócili do łóżek, żeby pospać jeszcze godzinę czy dwie. Czekał ich długi dzień. Jakob wślizgnął się na wąską koję obok niej i objął ją. Drugie małżeństwo mocno spało. Jakob i Emmanuelle też zasnęli i obudzili się, kiedy statek znów zaczął płynąć, ciągnięty powoli przez holowniki. Szybko się ubrali i poszli na górę popatrzeć. Jakob miał łzy w oczach, kiedy sunęli pomału po wodach nowojorskiego portu. Walizki mieli już spakowane, czekali, tak jak im polecono. Wreszcie przyszedł urzędnik, żeby zabrać ich na badania lekarskie. Było z nim także małżeństwo, starsze od Steinów. Pasażerowie zeszli już z pokładu, a po badaniach Emmanuelle i Jakob zeszli za nimi po trapie do doku, gdzie czekał na nich autobus. Nieśli swoje małe walizeczki. Żołnierze schodzili ze statku przez cały czas, odkąd zacumowali. Paru cywilnych pasażerów zabrały samochody, które na nich czekały. Jakub poszedł z Emmanuelle do autobusu. Drugi mężczyzna z żoną też tak zrobili. Były jeszcze trzy małżeństwa, ale ich wcześniej nie widzieli. Podziękowali urzędnikowi, który im pomagał, a on wręczył im podstemplowane papiery, umożliwiające legalne przekroczenie granicy Stanów, i życzył im szczęścia. Nie wiedział, skąd są, ale łatwo było stwierdzić, że wiele przeszli. Żadne z małżeństw nie odzywało się, gdy jechali do Oswego, zastanawiali się, co tam znajdą. Okazało się, że to zwyczajny obóz wojskowy z barakami dla imigrantów i przesiedleńców, którzy chodzili bez przeszkód i rozmawiali ze sobą z ożywieniem. Napisy w kilku językach powiedziały im, dokąd mają się udać. Weszli do biura, w którym sprawdzono ich dokumenty i zwrócono je im. Emmanuelle miała wielkie oczy, kiedy wyszeptała po francusku do Jakoba: – A co, jeśli nam odmówią? – Ścisnął jej rękę i powiedział, że teraz to już niemożliwe. Miał rację. Emmanuelle przez całą drogę spodziewała się, że coś pójdzie źle, ale nic złego się nie zdarzyło. Cała podróż przeszła gładko. Ruszyli do wielkiej sali z papierami w dłoni. Wokół kręcili się ludzie, mówiono w każdym języku, jaki można sobie było wyobrazić. Słyszeli rosyjski, francuski, niemiecki, było tam wielu Włochów i parę grupek ludzi z irlandzkim akcentem. Znalazło się i trochę Polaków, i paru Czechów. Wszystkim wręczono broszury z informacjami, które im były potrzebne. Po południu znów ich zbadano pod kątem gruźlicy, syfilisu i trądu. Zostali też zaszczepieni przeciwko ospie, bo tego w Stanach Zjednoczonych wymagano. Emmanuelle spostrzegła, że podczas badań lekarz zobaczył numer na jej ramieniu. Wyglądał na zdumionego i zapytał ją o to łamaną francuszczyzną. Powiedziała, że to numer identyfikacyjny z obozu koncentracyjnego w Buchenwaldzie. Lekarz jeszcze czegoś takiego nie widział. Potem Jakob powiedział to samo lekarzowi, który go badał. – Może jesteśmy pierwszymi więźniami obozu, którzy tu przyjechali – powiedział. Nie wstydził się tego, ale Emmanuelle się krępowała. Nie znosiła tego wspomnienia po obozie i nosiła długie rękawy, odkąd przy wyjeździe dostali nowe ubrania. Szła pod prysznic w koszuli, żeby inne kobiety nie widziały jej ramienia. – Powinnaś być z tego dumna – mówił Jakob. – To znaczy, że przeżyłaś najgorsze, na co było stać nazistów. To odznaka odwagi, siły i zwycięstwa dobra nad złem. – Dla Emmanuelle jednak było to fizyczne świadectwo dwóch lat smutku, bólu i straty. Miała też blizny, które były tego dowodem. Jakob również je miał, ślady wielu pobić, kiedy okładano go kijem, pałką, pejczem. Miał złamane ramię, które nie zrosło się prawidłowo i było zauważalnie wyższe od drugiego i złamaną rękę, której lekarze obozowi nie złożyli, mówiąc, że Żydzi nie mają prawa do opieki medycznej. Potem nazwali go robakiem. Jego rany nie miały dla nich znaczenia. Nadal mu dokuczały. Następnego dnia zakończyli wszystkie procedury wjazdowe w Biurze do Spraw Cudzoziemców i pozostało im czekać na przybycie kogoś z organizacji humanitarnej, kto następnego dnia rano miał ich zabrać do Nowego Jorku. W wielkiej sali były setki ludzi, niektórzy czekali dłużej albo ze względu na stan zdrowia, albo czegoś brakowało im w papierach. Były kobiety i dzieci, które na zewnątrz miały plac zabaw i Steinowie widzieli je przez okno. Co za ulga zobaczyć znowu zdrowe, szczęśliwe dzieci. Od dawna tego nie widzieli. Steinom powiedziano, gdzie znajdują się sypialnie, a ponieważ byli małżeństwem, przydzielono im dwie prycze stojące jedna obok drugiej. Była też wielka jadalnia, w której podawano posiłki. Po jakimś czasie poszli odszukać swoje miejsca i zobaczyli długi rząd łóżek polowych i podwójnych prycz. Ich łóżka stały w kącie pod oknem, przez które widzieli obóz i krajobraz za obozem. Wokół nich spali ich rówieśnicy, ale Jakob i Emmanuelle trzymali się razem. Po jakimś czasie Emmanuelle zdrzemnęła się, a Jakob zaczął się rozglądać. Ponieważ Ellis Island była zajęta, wszyscy wjeżdżający do Stanów Zjednoczonych imigranci przechodzili przez ten obóz. Kiedy wieczorem po obfitej kolacji poszli spać, oboje byli wyczerpani emocjami związanymi z przybyciem do Stanów i obawą przed tym, co ich czeka. Następnego dnia, tak jak im obiecano, przyjechał ktoś z organizacji humanitarnej i przywiózł list z zaproszeniem od Rosenów. Emmanuelle i Jakob byli gotowi do odjazdu, gdy tylko pojawiła się pracownica tej organizacji. Miała ich zawieźć do kawalerki, którą Rosenowie wynajęli dla nich na Hester Street w dzielnicy Lower East Side. Dzielnica była żydowska, bo szyldy nad wszystkimi witrynami były po hebrajsku. Wokół byli tylko koszerni rzeźnicy, koszerne piekarnie i sklepy spożywcze, co dla Jakoba nie miało znaczenia. Jego rodzina była niepraktykująca i nie kupowała koszernego jedzenia. Przed wojną jego rodzice mieli przez wiele lat francuskiego kucharza i na ortodoksów patrzyli z góry. Emmanuelle twierdziła, że jej rodzina też nie była ortodoksyjna i matce było obojętne, co jedzą, chociaż w szabat zapalała świece i śpiewała modlitwy, bo lubiła tradycję, a Emmanuelle i jej siostra Françoise pomagały i śpiewały modlitwy razem z nią. Ich przewodniczka zatrzymała się pod wąskim, podniszczonym domem z długimi schodami przy wejściu. Weszli. Ich mieszkanie znajdowało się na piątym piętrze bez windy. W budynku panował hałas, słychać było bawiące się dzieci, płaczące niemowlęta. Emmanuelle i Jakob nie słyszeli tego od lat. Dzieci w obozie zachowywały się cicho, bojąc się zwracać na siebie uwagę. W Buchenwaldzie większość dzieci zabijano zaraz po przybyciu, bo były za słabe i za małe, żeby pracować. Pozostawały przy życiu, jeśli miały więcej niż dwanaście, trzynaście lat, były duże i wystarczająco rozwinięte, żeby pracować. Teraz oboje bez słowa słuchali głosów w budynku. W końcu dotarli do mieszkania. Był to jeden umeblowany pokoik. Wyposażenie było skromne i stare. Łóżko można było schować w ścianie – kobieta, która ich przywiozła, pokazała, jak to się robi. Był też komplet pościeli, kilka postrzępionych ręczników, dwa garnki i wgnieciony czajnik w kuchni, meble wyglądały na stare i zużyte. Ale tylko tego potrzebowali. Postawili walizki i się rozejrzeli. Mieszkanie wychodziło na podwórko, było ciemne, słońce nie dochodziło bezpośrednio do niego. Jakob zrozumiał, że czynsz musiał być bardzo niski, ale mieli dach nad głową i przynajmniej po roku, od kiedy sami będą musieli płacić, nie będzie drogo. Do tego czasu zaoszczędzą coś z zarobków, bo tak się umówili z Rosenami, którzy spodziewali się, że przez rok Jakob i Emmanuelle wyjdą na swoje. Ofiarowali im przejazd, papiery wjazdowe, kawalerkę na rok i pracę dla obojga. Sami Steinowie będą musieli płacić za wszystko inne, za jedzenie, lekarstwa, ubrania, przejazdy. W liście do nich Harry Rosen napisał, że tylko tyle mógł zrobić. Jakob był wdzięczny Rosenom. Uratowali ich przed życiem z dobroczynności w ich własnych krajach, gdzie pewnie nie mogliby znaleźć pracy i mieszkania za dostępny dla nich czynsz. Obejrzeli miniaturową łazienkę, która i tak była lepsza niż latryna, dzielona z tysiącem ludzi, i wrócili na dół do samochodu pracownicy organizacji charytatywnej. Zawiozła ich do dzielnicy przemysłowej, gdzie znajdowała się fabryka odzieżowa Harry’ego Rosena na Trzydziestej Siódmej ulicy w starym budynku z czerwonej cegły. Pojechali na górę windą bagażową, a kobieta, która ich podwoziła, powiedziała, że drugie małżeństwo, które sponsorowali Rosenowie, przyjechało dzień wcześniej i że dostało mieszkanie w budynku gorszym niż ten, w którym oni się zatrzymali. Mówiła też, że to pięknie ze strony Rosenów wziąć odpowiedzialność za dwa małżeństwa, a pan Rosen dał im także pracę. Czekali na niego w recepcji dwadzieścia minut. Wreszcie się pojawił. Był pulchny, niski, łysy i miał uśmiechnięte oczy. Nosił koszulę, krawat i lśniący, szary garnitur. Wyciągnął do każdego z nich rękę. Jakob mógł rozmawiać z nim płynną angielszczyzną, ale Emmanuelle umilkła, ledwie go zobaczyła. Bała się, że zmieni zdanie i odeśle ich z powrotem. Harry był zaskoczony, że Jakob tak dobrze zna język z lekkim brytyjskim akcentem, jakiego nabył w elitarnych szkołach, gdzie pobierał wykształcenie. Jakob zapewnił go, że Emmanuelle szybko nauczy się języka i będzie się bardzo starała. Sam dawał jej lekcje angielskiego. Harry powiedział, że pracę zaczną od jutra od ósmej rano. Zabrał Emmanuelle do szwalni, żeby pokazała, jak idzie jej z haftowaniem, naszywaniem perełek, delikatnym szyciem ręcznym i jak radzi sobie z maszyną do szycia. Miała zostać szwaczką. Jakob zapytał nowego szefa, jaką on dostanie pracę i dodał, że po praktykach w banku ojca jest dobry we wszystkim, co związane jest z matematyką i finansami. – Od tego wszystkiego jest księgowy – powiedział Harry. Wyglądał na zajętego. – Nie wiedziałem, że tak dobrze mówisz po angielsku. – Zabrzmiało to przepraszająco. – Napisałem o tym w moim życiorysie – powiedział rzeczowo Jakob. Chociaż żył z dobroczynności, nadal był człowiekiem godnym szacunku. – Chyba nie przeczytałem go dokładnie. W każdym razie należysz do personelu technicznego. Na więcej mnie nie stać. Ale to jest praca i dostaniesz za nią pieniądze. – Jesteśmy panu bardzo wdzięczni. – Jakob powtórzył to w imieniu ich obojga, a Emmanuelle kiwnęła głową. Zrozumiała. Jej angielski poprawił się podczas podróży statkiem, dzięki pilnym lekcjom, chociaż była zbyt nieśmiała, żeby się odzywać. Jakob mówił teraz do niej po angielsku, kiedy tylko mógł, Emmanuelle wkrótce się do tego przyzwyczai. Jakiś czas potem wyszli, pochodzili po okolicy, a potem pracownica organizacji charytatywnej podwiozła ich do domu i za niewielkie pieniądze, które od organizacji dostali, kupili trochę żywności. Potem wrócili do mieszkania, które czuć było stęchlizną od chwili, gdy weszli. Ale chociaż było małe, to jednak był ich dom. Emmanuelle zastanawiała się, ile czasu tutaj spędzą. Nawet mieszkanie, w którym mieszkała z matką i siostrą, było lepsze, większe, ale to już było poza nimi. Musieli się urządzić jak najlepiej, a jeśli będą ciężko pracować, może pewnego dnia będzie ich stać na coś lepszego. Przynajmniej teraz byli bezpieczni. Emmanuelle nigdzie jednak nie czuła się bezpieczna. To, co najgorsze, już im się przytrafiło, ale ona bała się, że może się to powtórzyć, nawet w Nowym Jorku. Tamtego wieczoru przyrządziła kolację i odkryła, że trzy palniki kuchenki nie działają, a jeden z rondli przecieka. Wyposażenie było spartańskie, ale nie myślała o tym, kiedy chowała skąpe resztki kolacji do maleńkiej lodówki. Jakob patrzył, jak się krząta i próbował nie myśleć o tym, jak inne miał życie. Od czasu do czasu nawiedzała go myśl o pięknym domu rodziców, o odwiedzinach u eleganckich, bogatych dziadków, o zameczku, który zajęli naziści, o służbie, jaką mieli w każdym ze swoich domów, o lokajach, dziełach sztuki, wystawnym życiu rodziców. A teraz musiał ograniczać się do tego. Ale żyli, a wszyscy jego krewni i znajomi nie. Był ostatnim rozbitkiem z utraconego świata. Będzie musiał polubić życie dzielone z Emmanuelle, która w Paryżu miała znacznie skromniejsze warunki. Pierwsza noc w mieszkaniu była też pierwszą nocą, którą spędzili razem sami od chwili zawarcia małżeństwa sześć tygodni wcześniej. Emmanuelle wyglądała na zawstydzoną, kiedy pomagał jej ścielić łóżko wystrzępionymi prześcieradłami z pocerowanymi rozdarciami, chwilę potem, po kąpieli, wślizgnęli się do łóżka i odkryli wzajemnie swoje ciała jako mąż i żona. Jakob był delikatny i czuły wobec niej, oboje uważali na swoje blizny. Potem leżała spokojnie w jego objęciach i po raz pierwszy od lat czuła się bezpieczna. Tej nocy jej koszmary nie były takie dojmujące. Jakob stał się jej bezpieczną przystanią i centrum całego świata. Po miłosnej nocy spędzonej razem wstali wcześnie. On zrobił kawę, ona tosty. Do pracy przybyli na czas, a Jakob był mocno zdziwiony, kiedy człowiek, któremu miał pomagać, wręczył mu kombinezon roboczy. Po chwili odkrył, że ma być pomocnikiem dozorcy, do czego nie były mu potrzebne talent, doświadczenie ani wykształcenie. Dostał szczotkę i kubeł, przydzielono mu najgorszą pracę, w tym sprzątanie ubikacji i całą naprawdę brudną robotę. Cały dzień spędził na myciu, szorowaniu i wyrzucaniu śmieci z koszy. Nie poskarżył się na to Emmanuelle, kiedy spotkali się podczas przerwy na lunch. Zapytał, jak jej idzie w pracy, ale o swojej nie powiedział nic. Odparła uczciwie, że ubrania są tandetne, a ona przyszywa perełki, paciorki i aplikacje do marnych bluzek, ale praca jest łatwa. Spostrzegła jego przybite spojrzenie i domyśliła się, jakie upokorzenia przechodzi, ale przeżył już coś o wiele gorszego, zresztą oboje nie mieli wyboru. Spotkali drugie małżeństwo sponsorowane przez Rosenów. Oboje byli Niemcami, przeżyli Auschwitz, też stracili rodziny, pobrali się przed deportacją i nie mieli dzieci. Ale w przeciwieństwie do Emmanuelle i Jakoba Hilda i Fritz z rozgoryczeniem i złością mówili o swoich nieszczęściach, czasie spędzonym w obozach i pracy u Rosenów. Twierdzili, że sponsor wykorzystuje ich jak niewolników. Ona została przydzielona do zmywania naczyń w fabrycznym bufecie, on pracował w brygadzie nadzorującej pracę maszyn. Kombinezon, ręce i twarz miał poplamione smarem i olejem. Przed wojną był inżynierem. Jakob chciałby dostać lepszą pracę niż sprzątanie, ale nie proponowano mu żadnej. Umacniało go to w przekonaniu, że trzeba się starać o dostatnie jutro i większe zarobki, żeby nie zostać na zawsze na łasce Harry’ego Rosena. Jakob zgadzał się z Fritzem: Harry wykorzystywał ich jak niewolniczą siłę roboczą, ale zamiast opłakiwać swój los, jeszcze bardziej starał się, by znaleźć lepsze zajęcie. Tego wieczoru, gdy jechali metrem do domu, milczał, potem pomógł Emmanuelle przyrządzić kolację. Nie znała się na gotowaniu, on zresztą nie był lepszy. Matka gotowała za nią, a dla niego, w Wiedniu, robiła to armia służących i szef kuchni. Zjedli trochę spaghetti i sałatki z pomidorów i to im wystarczyło. Ledwie starczało im pieniędzy na jedzenie. Emmanuelle pogodziła się z pracą w fabryce Rosena, ale domyślała się, że Jakob jest nieszczęśliwy. Lubił swojego szefa, ale nie znosił czarnej roboty, którą wykonywał. W Ameryce spodziewał się większych możliwości i wyzwań i dlatego namówił Emmanuelle do wyjazdu. Teraz czuł się odpowiedzialny za to, że nie ziściły się ich nadzieje. – Znajdziesz coś innego, kiedy wypełnimy zobowiązania wobec nich – pocieszała go Emmanuelle. Podpisali roczny kontrakt na pracę dla Harry’ego, który zamierzał się tego trzymać. Tak powiedział, kiedy się z nim spotkali. Dla Jakoba było jasne, że Harry upiekł dwie pieczenie na jednym ogniu: sponsorując ich, okazał się szlachetnym człowiekiem, ale płacąc im i drugiemu małżeństwu mniej niż wynosiły najniższe zarobki, wykorzystywał ich na całego. Chcieli ciężko pracować, ale Jakob chciał też jak najszybciej poszukać sobie lepszego zatrudnienia, gdzie mógłby wykorzystać swoje umiejętności. Mimo to przez najbliższy rok musiał sprzątać toalety i robić to, co mu kazano. Był lipiec, w fabryce i biurach bez klimatyzacji panowało przygniatające gorąco. W sierpniu spotkali się wreszcie z Rachel Rosen, żoną Harry’ego. Potraktowała Jakoba i Emmanuelle z pogardą. Była pretensjonalna i wystrojona. Patrzyła na nich, jakby byli istotami gorszego gatunku. To przeraziło Emmanuelle, która bała się, że Rachel wyrzuci ich z pracy i wtedy zostaną bez pracy i mieszkania. Już nie czuła się bezpieczna, mimo zapewnień Jakoba, że organizacje humanitarne pomogą im, gdyby tak się stało. Emmanuelle nie ufała nikomu poza nim. Po dwóch latach w obozie nie wierzyła już w łaskawe przeznaczenie, a nawet w litościwego Boga. Ale cokolwiek się stanie, musieli wytrzymać przez rok i nie narażać się sponsorom. Wpadli w pułapkę. Musieli być uprzejmi dla wszystkich w fabryce. Wykonywali swoją pracę bez narzekania i wszyscy ich lubili. Zbliżał się koniec rocznej pracy dla Rosenów. Jakob i Emma nadal byli w złej sytuacji finansowej, ledwie starczało im na jedzenie i podstawowe potrzeby. To był szok, kiedy odkryli, że Emmanuelle jest w ciąży. Wcale tego nie planowali. Nie mogli sobie pozwolić na dziecko z zarobkami u Harry’ego Rosena. A Emmanuelle bała się mieć dzieci. Co będzie, gdyby tamto miało się powtórzyć? Miała problemy z żołądkiem, więc na nalegania Jakoba poszła do lekarza, który powiedział jej, że jest w ciąży. Potwierdziły to badania. Była przerażona, kiedy wieczorem powiedziała o tym Jakobowi. On chciał mieć dzieci, ona jeszcze nie, i to przez wiele lat, póki nie będą mogli sobie na nie pozwolić. Jakob też się martwił, jak utrzymają dziecko, myślał o wzięciu drugiej pracy, na noc. Bez skutku próbował ukoić jej strach. Dwa tygodnie później powiedziała mu o okazji, o której wspomniała jedna z koleżanek w pracy. Niektóre szwaczki były Francuzkami i mogła z nimi pogawędzić. Tamta kobieta powiedziała jej, że hurtownicy jubilerscy i handlarze diamentów w West Forties ciągle szukają gońców, którzy dostarczaliby towar innym kupcom albo przynosili go od nich. Praca była odpowiedzialna, nie wystarczał tu zwykły chłopiec na posyłki. Przez ręce gońców przechodziły dziennie cenne kamienie warte tysiące dolarów. Wymagano solidności, a goniec mógł się przy okazji nauczyć biznesu jubilerskiego, całkiem zyskownego, gdyby płacono mu prowizje. Dla hurtowników pracowali głównie młodzi chłopcy, ale Emmanuelle zastanawiała się, czy jest to coś, czym mógłby zająć się Jakob, zamiast zamiatać podłogi i ubikacje w fabryce. Ich kontrakt z Harrym prawie się kończył, a zarabiali tyle, że ledwie starczyłoby im na czynsz za mieszkanie i w dodatku dziecko było w drodze. Jakoba zaintrygował ten pomysł, chociaż nie miał pojęcia o jubilerstwie, poza tym że widział, co przed wojną nosiły jego matka i babka. Przynaglany przez Emmanuelle podczas przerwy na lunch zaczął roznosić swój życiorys do wszystkich jubilerów w dzielnicy, gdzie handlowano diamentami. Znajdowała się o kilka przecznic na północ od dzielnicy odzieżowej, gdzie pracowali. Opuszczał lunch, żeby to robić, i po dwóch tygodniach wieczorem w domu zadzwonił telefon. Jeden z jubilerów, u którego zostawił swój życiorys, poprosił go, żeby następnego dnia przyszedł w czasie lunchu na rozmowę. Następnego dnia Jakob wziął do pracy swój jedyny garnitur, szybko się przebrał podczas przerwy na lunch i poszedł dziesięć przecznic dalej do jubilera z Czterdziestej Siódmej ulicy. Był to mały sklepik z nierobiącym wrażenia frontonem. Kiedy wszedł, jakaś starsza kobieta zapytała, w czym mogłaby mu pomóc. Przywołała z tyłu sklepu Israela Horowitza, gdy Jakob powiedział, że był z nim umówiony. Serce mu waliło, gdy tak czekał, chwilę później zza zamkniętych na klucz drzwi wyszedł siwowłosy mężczyzna i przyjrzał się mu, jakby chciał go ocenić. Miał ponad sześćdziesiąt lat, podał Jakobowi rękę i zaprosił do pokoju na tyłach sklepu. Mówił po angielsku z mocnym akcentem, według Jakoba czeskim albo polskim. Miał poważną minę i łagodne oczy, z uwagą przyglądał się Jakobowi. Przez chwilę obaj milczeli. – Dlaczego chce pan pracować jako goniec? – przerwał w końcu ciszę jubiler. Jakob patrzył na niego z respektem. – Jest pan na to za stary. Zazwyczaj korzystamy z usług piętnastolatków, szesnastolatków, czasem osiemnastolatków. Znajduje ich dla nas nasz rabin. Przyciągają mniej uwagi niż dorosły chodzący po mieści z brylantami w kieszeni. – Potrzebna mi lepiej płatna praca niż ta, którą mam – odpowiedział uczciwie Jakob. – Co pan teraz robi? – zapytał go Israel. – Nie napisał pan tego w swoim życiorysie. – Jestem pomocnikiem dozorcy w fabryce odzieżowej – odparł po prostu Jakob. – Rok temu przyjechałem tutaj z żoną z Niemiec. Właściciel fabryki był naszym sponsorem za pośrednictwem organizacji humanitarnej. – Straszy pan pokiwał głową, jego niebieskie oczy zrobiły się poważne, kiedy patrzył na młodszego mężczyznę. – Deportowali pana? – zapytał cicho. Jakob kiwnął głową. – Tak, z Wiednia. – A pańska rodzina? – zapytał z szacunkiem jubiler. – Wywieźli nas razem. Najpierw do Bergen-Belsen, potem do Buchenwaldu. Bergen-Belsen był obozem przejściowym, z którego deportowanych po jakimś czasie rozsyłano do innych obozów – wyjaśniał Jakob. – Buchenwald był jednym z najgorszych. To był obóz koncentracyjny, wszystkich przeznaczono do ciężkich robót. Mnie i moją żonę też. Ciągle zabijali ludzi, kiedy uznali, że za wolno pracują. Albo wysyłali do obozu śmierci, do komory gazowej. Wielu ludzi zginęło z głodu albo z chorób – powiedział cicho Jakob. – A pańska rodzina? – zapytał Israel. – Co teraz robi? W pokoju zapadła ciężka cisza, Jakob próbował zapanować nad sobą, zanim odpowiedział. – Tylko ja przeżyłem. Wszyscy zginęli: dziadkowie, rodzice i dwie młodsze siostry. Nie mam do czego wrócić w Wiedniu, chyba że do złych wspomnień. – Starszy pan pokiwał głową, miał łzy w oczach. Przez ostatni rok, od końca wojny, zbyt często słyszał takie historie o krewnych i przyjaciołach z Europy. Zbyt wielu czekało za długo, żeby przeżyć, a ich koniec był tragiczny. – Moja żona i ja pochodzimy z Warszawy. Przyjechaliśmy tutaj dwadzieścia lat temu, w 1934 roku, kiedy zobaczyliśmy, co nadchodzi. Nikt nie chciał z nami jechać. Nie wierzyli, że Niemcom uda się to, co zamierzali. Mieszkaliśmy w cywilizowanych krajach, nikt nie był w stanie sobie tego wyobrazić. Ale to były czasy barbarzyństwa. Do mojej rodziny należał największy sklep jubilerski w Warszawie. Kiedy tu przyjechaliśmy, mieliśmy z sobą niewiele i zaczynaliśmy skromnie. Nikt z mojej rodziny nie przeżył wojny. Wszystko, co tam było, to już dla nas przeszłość. Nasi krewni zostali wysłani do Auschwitz, niektórzy do Dachau. Co pański ojciec robił przed wojną? – zapytał z zainteresowaniem Israel. Podobał mu się ten szczery, najwyraźniej wykształcony, dobrze wychowany młody człowiek. Patrząc na niego, trudno było uwierzyć, że ma tylko dwadzieścia sześć lat. Był dojrzały ponad swój wiek, a przyprószone siwizną włosy były mylące. Wyglądał co najmniej na trzydzieści pięć. Ale łączyło ich to, co stracili. Różnica polegała na tym, że Jakob był w obozach koncentracyjnych, a Israel zdążył wyjechać i przeżył wojnę w Nowym Jorku. – Moja rodzina miała bank – odparł Jakob – który założył mój prapradziadek. Rzecz jasna, banku już nie ma. Naziści zabrali go zaraz po Anschlussie, kiedy jak pan wie, Niemcy zaanektowały Austrię i okupowały ją. Mówili, że to pokojowe rozwiązanie, korzystne dla Austrii. Ale wkrótce potem wszystkich Żydów wyrzucono z pracy i z domów, a w końcu deportowano. Teraz naszych domów też nie ma. Już nie mam nic. – Pańska żona też nic nie ma? – Jest Francuzką, również straciła rodzinę. Spotkaliśmy się w Buchenwaldzie. Tutaj przyjechała ze mną. Nasz pracodawca ręczył za nas oboje i za jeszcze jedno małżeństwo. To było trudne, ale znał kogoś w Biurze do Spraw Uchodźców. – I przez rok płacił państwu tyle co nic i traktował was jak niewolników. – Israel już słyszał takie historie. W niektórych wypadkach sponsorowanie uchodźców nie było tak dobroczynne, jak mogło się wydawać. – I tak jesteśmy mu wdzięczni – powiedział łagodnie Jakob. – Nasz kontrakt kończy się za miesiąc. Będziemy musieli płacić czynsz za mieszkanie. – Wahał się chwilę, nie chciał, żeby to zabrzmiało żałośnie, ale Israel Horowitz był wobec niego uczciwy i szczery, i wyglądał na dobrego człowieka. – I dziecko jest w drodze. Potrzebuję lepszej pracy. – Jubiler znów kiwnął głową i nie skomentował tego. – Co pan wie o diamentach? – zapytał Jakoba. – Nic, widziałem, jak je noszą moja matka i babka. Nigdy szczególnie nie interesowałem się ich biżuterią – odparł Jakob z uśmiechem. – Jeśli cokolwiek wiem, to tylko o finansach i ekonomii. Przygotowywałem się, żeby pracować w banku, kiedy skończę studia. – A po Anschlussie zmuszono pana do opuszczenia uniwersytetu? Jakob kiwnął głową w odpowiedzi. – Ale podczas wakacji pracowałem w naszym banku. Został mi tylko semestr do ukończenia studiów, kiedy musiałem odejść. Israel Horowitz znów kiwnął głową, przez chwilę wyglądał na zamyślonego. – Miałem syna w pańskim wieku – powiedział w końcu. – Zginął na wojnie. Zostaliśmy obywatelami amerykańskimi niedługo po przyjeździe. David zgłosił się do wojska na ochotnika zaraz po Pearl Harbor. Moja żona błagała, żeby tego nie robił. Zginął na Iwo Jimie. Nie mamy innych dzieci. Żona choruje, odkąd syn zginął. Wcześniej pracowała ze mną w sklepie, teraz nie może. Nie mamy innej rodziny po tym, co stało się w Europie. Młody człowiek, taki jak ty, mógłby mi pomóc, jeśli interesuje cię ten biznes. Czy szlachetne kamienie w ogóle cię interesują? To korzystny handel. Mógłbym cię wiele nauczyć, gdybyś chciał posiąść taką wiedzę. To mogłaby być micwa, błogosławieństwo dla nas obu. Czym się zajmuje twoja żona? – Zakładał, że jej pochodzenie i wykształcenie są podobne do pochodzenia i wykształcenia Jakoba, ale tak nie było. Obojgu młodym to nie przeszkadzało, a Jakob nigdy tak jeszcze nikogo nie kochał i nie szanował. Emmanuelle była dobrze wychowaną, wdzięczną osobą mimo prostego pochodzenia. – Jest szwaczką w fabryce Rosena. I jest mi bardzo przykro ze względu na twojego syna. Israel pokiwał głową, przyjmując te kondolencje. – Słyszałem, że Rosen prowadzi firmę, w której się źle zarabia i ciężko pracuje. Może w końcu znajdziemy jej tutaj pracę. Większość interesów prowadzę z hurtownikami diamentów. Sprzedajemy tylko kupcom. Pracuje dla mnie dwóch szlifierzy, pochodzą z Belgii i są tutaj już od dawna. Są bardzo dobrzy i w branży jesteśmy szanowani. Od kiedy możesz zacząć? – Za cztery tygodnie – odpowiedział Jakob. Serce biło mu mocno. Nie wiedział, ile Horowitz mu zapłaci, ale okazja wydawała się dobra. Chciał wypełnić kontrakt z Rosenami co do joty. Tak wydawało się honorowo. W końcu to oni sprowadzili go do Ameryki, chociaż warunki pracy i życia tutaj nie były idealne. Bez nich on i Emmanuelle nie trafiliby do Nowego Jorku. Israel Horowitz wstał i wyciągnął rękę. – Zatem masz pracę. Najpierw będziesz gońcem, reszty będziesz musiał się nauczyć. W tym biznesie trzeba dużo wiedzieć, nauczę cię wszystkiego, czego będę mógł. Jakoba przepełniała wdzięczność. Horowitz powiedział, ile Jakob będzie zarabiał, a to było dwa razy tyle, ile płacił mu Rosen. Jakob będzie mógł bez trudu zapłacić czynsz za ich małe mieszkanko i kupować lepsze jedzenie. Musieli tak robić, bo Emmanuelle, choć w ciąży, nadal była za chuda. On w ciągu roku przybrał na wadze, ale ona przytyła zaledwie kilka kilogramów. Jej żołądek sprawiał zbyt wiele kłopotów, a teraz, w ciąży, była po prostu chora, co bardzo go martwiło. Nie mógł się doczekać, kiedy jej powie o nowej pracy, którą właśnie dostał, i o możliwości zatrudnienia jej pewnego dnia. Będzie musiała pracować po urodzeniu dziecka, nie mogli sobie pozwolić, żeby zrezygnować z jej zarobków, chociaż Jakob żałował, że Emmanuelle nie zostanie w domu, ale nie wchodziło to w rachubę. Może kiedyś. Tymczasem muszą znaleźć i wypróbować opiekunkę z sąsiedztwa, która nie brałaby za dużo za opiekę nad dzieckiem, gdy Emmanuelle będzie w pracy. Israel odprowadził Jakoba do wyjścia, znowu podali sobie ręce. Obaj wyglądali na zadowolonych, a Jakob był tak podniecony nową pracą, że aż chciało mu się podskakiwać, kiedy biegiem wracał do fabryki. Spóźnił się, minął już kwadrans po lunchu, rozmowa zajęła dużo czasu, ale gdyby mieli go teraz wyrzucić z fabryki, nie miało to dla niego znaczenia. Miał nową, wspaniałą pracę! Nie mógł się doczekać wieczora, żeby powiedzieć o tym Emmanuelle. Kiedy wrócił, szef zbeształ go za spóźnienie, Jakob przeprosił i zaraz wziął się do pracy, którą ukończył na czas. Nie widział się z Emmanuelle aż do końca dnia, ale razem wyszli z pracy. Opowiedział jej o swojej rozmowie, kiedy wracali metrem do mieszkania. – I powiedział, że pewnego dnia może znaleźć pracę także dla ciebie. – Jakob uśmiechał się do niej promiennie. To było spełnienie ich marzeń. Miał dostawać dwa razy tyle pieniędzy właśnie wtedy, kiedy tego potrzebowali najbardziej. Ale Emmanuelle zmartwiła się, kiedy wspomniał o pracy dla niej. – Zupełnie się nie znam na diamentach i biżuterii. Znam się tylko na szyciu. Nie byłabym zbyt mądra, gdybym przyjęła pracę u niego. A jeśli zezłości się na ciebie i wyrzuci nas oboje? Znajdziemy się w rozpaczliwej sytuacji. – Teraz wszystko ją denerwowało, zawsze wyobrażała sobie najgorsze. Niczemu i nikomu nie ufała, poza Jakobem. Wojna pozostawiła w niej strach, że zdarzy im się coś złego. – No to może poszukasz lepszej pracy dla krawcowej? Nie musisz zostawać u Rosena. – I nie chciał, żeby tam została. Jej umiejętności były zbyt wysokie jak na fabrykę i Jakob miał pewność, że gdzie indziej Emmanuelle więcej zarobi. Nie mogła zarabiać mniej i Horowitz nie mylił się, twierdząc, że Harry Rosen prowadzi firmę, w której źle się zarabia i ciężko pracuje. Uratował ich z Niemiec, ale nie dowiódł, że jest dobrym człowiekiem i zawarł umowę bardzo dla siebie korzystną. – Teraz, kiedy jestem ciężarna, nikt mnie nie zatrudni. Muszę zostać, póki dziecko się nie urodzi. – Poród miał nastąpić w grudniu, ale jeszcze nie powiedzieli o tym Rosenom. Emmanuelle była w trzecim miesiącu i nie było tego po niej widać, ale taki stan nie mógł długo trwać. Szyjąc i siedząc przez cały dzień, mogła wytrwać w pracy do końca ciąży, chociaż Jakobowi to się nie podobało. Pierwszych kilka miesięcy było trudnych i dołożyło się do jej problemów żołądkowych, wyniesionych z obozu. – Może po narodzinach dziecka pan Horowitz będzie mógł znaleźć dla ciebie pracę? – powiedział z nadzieją Jakob. Nie mógł się doczekać, kiedy zacznie. Tylko cztery tygodnie. Będzie musiał szorować, czyścić i wynosić śmieci jeszcze przez miesiąc, potem zacznie wyglądać jak dżentelmen i będzie traktowany jak stworzenie ludzkie. To był dar od Boga. Uczcili ten wieczór prostą kolacją, którą przyrządził Jakob, chociaż Emmanuelle prawie nie mogła jeść. Oboje byli szczęśliwi. Podziękował jej, bo szukanie pracy u kupców hurtowo handlujących diamentami było jej pomysłem i to dobrym. O dziewiątej smacznie spała w jego ramionach. Była ciągle zmęczona, odkąd zaszła w ciążę. To było zbyt wyczerpujące dla jej delikatnego organizmu. Lekarz powiedział, że lata miną, zanim wyjdzie z tego, co się z nią stało w obozie, o ile w ogóle w pełni wyzdrowieje. Jakob psychicznie doszedł do siebie bez trudu w ciągu minionego roku. Miał pozytywne nastawienie do życia, którym nic nie mogło zachwiać, chociaż martwił się bardziej niż zazwyczaj. Ale Emmanuelle dręczył niepokój, że coś, co raz się stało, może się zdarzyć ponownie. Jakob pocieszał ją, ale strach stał się jej wiernym towarzyszem. Martwiła się o dziecko, że coś pójdzie nie tak, albo że umrze przed narodzeniem, albo że je zabiorą. Straciła wszystkich, których kochała, nie licząc Jakoba, i jej obawy skupiały się również na nim. Nie była w stanie tego powstrzymać. Koniec wersji demonstracyjnej.\n<a href="https://cyfroteka.pl/ebooki/W_slady_ojca-ebookRO/p00665748i006" target="_blank" title="W ślady ojca [Danielle Steel] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="https://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="W ślady ojca [Danielle Steel] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


DBR77 – Lean.db77.pl\nAutomatyzacja przemysłu z każdym dniem staje się bardziej dynamiczna i niesamowicie przyspiesza. Nieważne czy przedsiębiorca prowadzi małą, średnią czy dużą firmę, każdy już pewnie zastanawiał się nad zmianami. Właśnie nadszedł na nie wielki czas.\nProces wdrażania robotów zachodzi jednak bardzo powoli i wieloetapowo. Wpływ na to mogą mieć: obawa przed przestojami produkcji w przypadku awarii, opór zespołu zarządzającego przed zmianami czy konieczność finansowania CAPEX. Wymagana stopa zwrotu czy budowa kosztownego zespołu automatyków i robotyka to kolejne czynniki wpływające na opieszałość w podejmowaniu decyzji o robotyzacji. Jeszcze inny poważny problem to niedobór wykwalifikowanej kadry pracowników w różnych obszarach produkcji. W obecnym czasie wyzwaniem jest nawet znalezienie odpowiedniej kadry na linie produkcyjne.\nZakłada się, iż w najbliższym czasie wzrost dalszych wynagrodzeń będzie się utrzymywał na poziomie 7%, tak jak miało to miejsce w latach ubiegłych – 2016-2018.\nProblemy z jakimi borykają się przedsiębiorcy można wymieniać bez końca. Pojawia się wobec tego pytanie czy istnieje możliwość, aby część z nich wyeliminować? Na te potrzeby odpowiada platforma DBR77.com.\nW dzisiejszych czasach nie potrzebujesz samochodu, aby przemieścić się z punktu A do punktu B. Wystarczy, że masz aplikację Uber, natomiast kolekcja płyt zamieniła się w konto na Spotify. I taką właśnie formę innowacyjnego business modelu przyjęła nasza platforma.\nUsługa DBR77 ma na celu odejście od fizycznego posiadania rzeczy, w kierunku zaspokojenia potrzeby każdego przedsiębiorcy w wielu obszarach. Dzięki nam zamiast wszystkich kosztów oraz zobowiązań z zakupem robota, kupujesz tylko jego pracę. Prześledźmy ten proces krok po kroku. Startujemy od przygotowania stanowiska do pracy robota wykorzystując narzędzia lean manufacturing. Montujemy robota na stanowisku i programujemy go. W kolejnym etapie przeprowadzone zostają szkolenia operatorów. Cały proces jest nadzorowany online w czasie rzeczywistym. Analizujemy go na podstawie odczytów systemowych, wydajności czy video z kamery przemysłowej. Następnie rozliczamy efektywność pracy i przeprowadzamy przeglądy okresowe oraz ponowne programowania, jeśli występuje taka potrzeba. DBR77.com całościowo realizuje proces przygotowania stanowiska produkcyjnego oraz jego robotyzacji. Po uruchomieniu produkcji przedsiębiorca nie martwi się już o dane stanowisko, może skoncentrować się na swojej podstawowej działalności.\nSama idea przyciągnęła już niejednego. Sprawia, że człowiek zaczyna wierzyć w to, że robotyzacja może być prosta i przyjemna. Tak to przecież przedstawiamy. Nic jednak nie przekona przedsiębiorcy tak jak przykład z życia wzięty, realny projekt, który można samemu prześledzić na podstawie konkretnych liczb. Firma produkcyjna X. Zakładamy, że pracuje w systemie 3-zmianowym i wykorzystuje dwa stanowiska do robotyzacji. Na każdym etapie przewidziano zadania dla tylko jednego pracownika. Łatwo możemy wyliczyć efektywny koszt pracownika na stanowisku, uwzględniając całkowity koszt pracy pracownika. Dodatkowo uwzględniamy jego absencje chorobową, która jest średnio na poziomie 7% oraz dni urlopowe, które przewidziane są w Kodeksie pracy oraz święta ustawowo wolne. Wychodzi około 70 000 zł, a jak ustaliliśmy wyżej, koszt pracy z roku na rok tylko wzrasta, ze względu m.in. na wzrost kosztów minimalnego wynagrodzenia czy też inflację. Przechodząc krok dalej, DBR77 oferuje realizację usługi w okresie bazowym 3 lat za wynagrodzeniem określonym jako 90% aktualnego kosztu pracy operatorów na stanowisku. W całym okresie trwania umowy koszty usługi pozostają niezmienne na poziomie kosztów w roku zawarcia umowy. Na tym etapie już możemy zaplanować oszczędności, które szacuje się na 350 000 zł dla przedstawionego modelu.\nKategoria: Bez kategoriiPrzez Karolina Karpeta 16 kwietnia 2019 Zostaw komentarz\nPoprzedniePoprzedni wpis:Robot kolaboracyjnyNastępneNastępny wpis:5 powodów dlaczego LEAN jest ważny


Polska Agencja Kosmiczna POLSA - najnowsze wiadomości - Bankier.pl\nPolska Agencja Kosmiczna POLSA - Najnowsze wiadomości\nPolska Agencja Kosmiczna podpisała porozumienie z Dowództwem Strategicznym USA o wymianie danych dotyczących zdarzeń w kosmosie - podała PAK. Agencja uzyska dostęp do informacji związanych m.in. z niekontrolowanym wejściem...\nProjekt Polskiej Strategii Kosmicznej został zaakceptowany przez Stały Komitet Rady Ministrów - poinformowała "Rzeczpospolitą" Aleksandra Serkowska z Ministerstwa Rozwoju. Rząd ocenia, że segment kosmiczny może być jednym...\nPolska symulacja misji na Marsa - trwa nabór\nPolscy eksperci od kosmosu poszukują kandydatów na tak zwanych analogowych astronautów. Ochotnicy mają wziąć udział w symulacji lotu na Marsa. Ich baza powstanie latem niedaleko Nowego Sącza. Misję przygotowuje...\nPolska może już decydować o największej infrastrukturze i projektach astronomicznych na świecie. Zakończył się formalny proces ratyfikacji członkostwa Polski w Europejskim Obserwatorium Astronomicznym na Półkuli Południowej. To oznacza, że jesteśmy już krajem należącym do - tej organizacji.\nW ciągu ostatnich Polska zrobiła postępy w rozwoju technologii kosmicznych; udało się powołać Polska Agencje Kosmiczną i wysłać w kosmos satelity - podkreśla wiceminister nauki i szkolnictwa wyższego prof. Włodzisław...\nMusimy postawić na nowoczesne technologie, bo to oznacza nowe miejsca pracy - mówiła we wtorek wiceszefowa Ministerstwa Gospodarki Grażyna Henclewska, wskazując m.in. na sektor kosmiczny. ARP zapowiada, że chce inwestować...\nBezpieczeństwo kraju, ochrona przed klęskami żywiołowymi, rozwój technologii i wykształcenie kadr, które będą zajmować się kosmosem - takie korzyści może nam przynieść Polska Agencja Kosmiczna - mówi PAP prof. Marek...\nW ramach konkursu Europejskiej Agencji Kosmicznej (ESA) 13 podmiotów z Polski podpisało w piątek umowy na realizację projektów związanych z rozwojem technologii kosmicznych. Są wśród nich przedsiębiorstwa, instytuty badawcze,...\nPolska Agencja Kosmiczna będzie miała siedzibę w Gdańsku - zdecydował Sejm, przyjmując poprawkę Senatu do ustawy ustanawiającej Agencję. Sejmowe komisje rekomendowały odrzucenie poprawki, wskazując, że siedzibą Agencji...\nSejm uchwalił w piątek ustawę o utworzeniu Polskiej Agencji Kosmicznej. Dzięki niej polskim firmom ma być łatwiej pozyskiwać środki z Europejskiej Agencji Kosmicznej. Lepsza ma też być współpraca nauki z biznesem w tej...\nŻadnych poprawek nie zgłoszono w II czytaniu w Sejmie projektu ustawy o powołaniu Polskiej Agencji Kosmicznej POLSA. Wszystkie kluby opowiedziały się w piątek za przyjęciem projektu, który trafi pod głosowanie całego Sejmu...\nPosłowie chcą utworzenia agencji kosmicznej\nUtworzenie Polskiej Agencji Kosmicznej, koordynującej działania naukowe, gospodarcze i współpracę zagraniczną w zakresie badań i wykorzystania przestrzeni kosmicznej - zakłada ponadpartyjny, poselski projekt ustawy, złożony...


Archiwa: plastyka – Zacisze domowe\nAutor BasjaOpublikowano 15 listopada 2018 15 listopada 2018 Skomentuj prace Marcysi\nMarcelina ma ostatnio wenę twórczą i maluje na potęgę. Dla pamięci sobie zapiszę kilka prac.\nNie wpadłam jeszcze na to jak robić ich selekcję pt. 'na pamiątkę'. Ma ktoś jakąś metodę albo pomysł?\nDzień z życia akcja przedporodowa minął grudzień Baśkowy bigosik ;-)\nOpublikowano 15 listopada 2018 15 listopada 2018 Kategorie Blog, Edukacja domowa, Galeria prac, Marcelina, SztukaTagi ED, edukacja domowa, plastyka, StokrotkaSkomentuj prace Marcysi


Boot Camp Fitness | LifeFitness.pl\nStrona główna » Fitness i siłownia » Boot Camp Fitness\nIntensywne i przynoszące niezwykłe efekty ćwiczenia – tak w skrócie można opisać Boot Camp Fitness. Ta opcja podbiła już Stany Zjednoczone, teraz przywędrowała na Stary Kontynent, gdzie zdobywa kolejnych fanów. Boot Camp Fitness to prawdziwy wycisk. Kojarzy się z ciężkimi, wojskowymi treningami. A więc, jeśli poszukujesz naprawdę mocnego zestawy ćwiczeń, ostrego trenera i wielu litrów wylanego potu to koniecznie zapisz się na tego typu zajęcia.\nKorzenie Boot Camp Fitness wywodzą się od treningu amerykańskich komandosów, którzy przechodzą mordercze treningi, by dostać się do armii. Rekruci muszą uporać się ze szkoleniem potocznie określanym jako Boot Camp. Instruktorzy fitness postanowili stworzyć na wzór wojskowych ćwiczeń ogólnorozwojowy program dla każdego, kto lubi mocno się zmęczyć.\nBoot Camp Fitness opiera się na ćwiczeniach interwałowych. Podczas godzinnego treningu wykonuje się zarówno ćwiczenia siłowe, jak i wydolnościowe. Najlepsze efekty dają zajęcia w małych grupach, maksymalnie dziesięcioosobowych. Odpowiedni trening może prowadzić wyłącznie profesjonalnie wyszkolony trener. Zajęcia mogą odbywać się w sali gimnastycznej oraz na świeżym powietrzu. Właśnie ta druga opcja najczęściej spotykana jest w USA. Całkowite szkolenie kończy się po ośmiu tygodniach. Przez ten czas kursanci codziennie rano muszą stawić się na bardzo intensywnym treningu. W ciągu zajęć spala się bowiem nawet 1000 kalorii.\nPrzed rozpoczęciem treningu, każdy z uczestników musi zadeklarować się, na jakim poziomie sprawności się znajduje. Od tego zależy, jak będzie wyglądał jego trening. Standardowo najpierw jest 10 minut na rozgrzewkę. Następnie są główne ćwiczenia, które trwają maksymalnie 40 minut. Wykonuje się szybkie biegi, serie pompek, wiele wypadów, przysiadów oraz brzuszków, a także czołganie się i etc. Każdy trening to mnóstwo wylanego potu. Przerwy są krótkie, a ćwiczenia uczą przekraczania własnych barier. Zajęcia kończą się kilkuminutowym stretchingiem. Wszystko odbywa się w zespole, co dodatkowo mobilizuje do działania. Boot Camp Fitness to ćwiczenia dla osób o dużej sprawności fizycznej, które lubią pracować w grupie i nie boją się podejmować nowych wyzwań. Po dwóch miesiącach ciężkiej pracy nabiera się kondycji oraz rzeźby. Dobrą formę podtrzymywać należy regularnymi ćwiczeniami o różnym stopniu intensywności.\nPrzykładowe ćwiczenia Boot Camp:


Maltzanowie z Milicza i Sycowa należeli do najświetniejszych magnatów pruskich nie tylko w skali Śląska, lecz i całej Rzeszy, pełnili ważne funkcje w dyplomacji wilhelmińskiego Cesarstwa. Byli anglofilami mocno związanymi z kulturą brytyjską, także rodzinnie i towarzysko z tamtejszymi wysokimi sferami. Z przekonań politycznych przeważnie konserwatyści i monarchiści, po dojściu Hitlera do władzy niektórzy ? jak najstarszy brat autorki i dziedzic rodu Carlos ? ulegli ?zaczadzeniu? nazizmem. Maria von Maltzan (1908-1997) opowiada o swym życiu niezwykle lakonicznie, acz treściwie, nie ma tam ?przegadania?, nudnych dłużyzn i typowego dla wielu tego rodzaju wspomnień przysłowiowego ?ględzenia?.\nRzecz naprawdę czyta się ?jednym tchem?, co w moim akurat wypadku nie zdarza się często. Jest ona ważkim i cennym przyczynkiem do historii politycznej i obyczajowej Niemiec i Śląska począwszy od końca I wojny światowej aż po lata siedemdziesiąte minionego wieku. Uderza celność wielu obserwacji autorki, np. to, że katolicy niemieccy byli bardziej niż ewangelicy uodpornieni na nazizm (s. 109). Poza tym mnóstwo ciekawych, momentami zabawnych czy ironicznych (również autoironicznych) anegdot, dodaje tej książce dodatkowego kolorytu i jest źródłem do badań tzw. życia codziennego w III Rzeszy, i nie tylko. Znamienne jest, że autorka obracała się w ciągu swego długiego życia w diametralnie różnych sferach towarzysko-społecznych, począwszy od starej pruskiej arystokracji, związanej nawet z dworem cesarskim Wilhelma II w Berlinie, aż po slumsy i zakłady odwykowe (była okresowo uzależniona od narkotyków i leków) w tej samej metropolii? Jest to ? przyznajmy ? cokolwiek szokujące.\nMaria była najmłodszą, ulubioną córką swego ojca, człowieka wykształconego i szlachetnego, typowego ?wielkiego pana? w dobrym tego słowa znaczeniu, niestety przedwcześnie zmarłego. Matka i najstarszy brat natomiast ustawicznie krzywdzili ją i nie lubili, a w końcu wydziedziczyli z majątku . A ogromny pałac w Miliczu był wówczas prawdziwie wielkopańską rezydencją, w dużej mierze urządzoną na modłę angielską? Swoim przepychem przypominał chyba polski Łańcut Potockich, uznawany przez historyków i pamiętnikarzy za najbardziej olśniewającą rezydencję w Rzeczypospolitej. Intrygujący dla wielu czytelników może być opis dzieł sztuki, mebli i kosztowności tam nagromadzonych przez stulecia.\nSkonfliktowana z większością rodziny Maria idzie tedy własną drogą, wyjeżdża z Milicza do Wrocławia, Berlina i Monachium, uzyskuje doktorat z weterynarii. Wychodzi pierwszy raz za mąż, co wszak nie kończy się dobrze i młodzi rozwodzą się. Jak wynika z zamieszczonych w książce fotografii, nie była bynajmniej ? choć wysoka i postawna ? kobietą piękną, acz jej uroda była ciekawa, oryginalna, dlatego mogła podobać się wielu mężczyznom. Jej drugie małżeństwo także było dramatyczne, ponieważ ukrywała męża Żyda (jako rzekomo zmarłego) we własnym domu przez cały okres nazistowskiego koszmaru. Największą wszelako wojenną traumą było dlań to, że straciła maleńkie dziecko, po przedwczesnym i skomplikowanym porodzie.\nNajciekawsze dla mnie w tym wszystkim jest to, że od początku i konsekwentnie (nie ukrywając w dodatku tego specjalnie przed otoczeniem) nienawidziła Hitlera i nazizmu, która to postawa była w okresie III Rzeszy raczej ? delikatnie mówiąc ? nieczęsta. Stosunek zresztą starej pruskiej arystokracji do hitlerowców był dość skomplikowany. Z jednej strony dominujące w obrębie tej sfery postawy konserwatywne, często głęboko religijne, a także swego rodzaju kulturowy kosmopolityzm skutkowały głębokim dystansem wobec NSDAP, partii typowo drobnomieszczańskiej i prymitywnej w każdym aspekcie. Z drugiej wszak strony sporo arystokratów lojalnie pracowało w dyplomacji III Rzeszy. Ludzie owi, zgodnie ze starym, fryderycjańskim jeszcze i bismarckowskim, protestanckim w dodatku ethosem pruskim byli posłuszni każdej legalnie wybranej władzy, a zatem także nazistowskiej. Nie zapominajmy przy tym, że ziemie na wschód od Odry i Nysy Łużyckiej, Pomorze, Śląsk i Prusy Wschodnie były tuż przed 1933 rokiem wyborczymi ?matecznikami? NSDAP. Paradoksalnie bowiem to nie Bawaria (katolicka, a zatem tradycyjnie głosująca raczej na partię Zentrum), nie wielkie metropolie Berlin czy Hamburg (będące pod przemożnymi wpływami socjalistów i komunistów) zadecydowały o triumfie Hitlera i jego kamratów, lecz wyborcy z miast i miasteczek szeroko pojętych ówczesnych niemieckich ziem wschodnich?\nNa tym tle rzeczywiście tak radykalnie antynazistowska postawa naszej Maltzanówny była czymś zadziwiającym. Podziwiać trzeba cywilną odwagę tytułowej bohaterki, która mieszkała i pracowała w ?jaskini lwa?, w hitlerowskim Berlinie, w paskudnej aurze donosicielstwa, namolnej indoktrynacji propagandowej, pod okiem gestapo i SS. Spotykały ją rozmaite represje i szykany, przyjaciele ostrzegali przed naiwnością i błagali wręcz o powstrzymanie ostrego języka; pomagali czasami wyrywać się z policyjno-partyjnych sideł. W efekcie Maria szczęśliwie przeżyła wojnę w ojczyźnie, nie decydując się w stosownym czasie na emigrację (choć pewnie miałaby po temu możliwości przy np. swej świetnej znajomości angielskiego i Anglii).\nNa koniec coś bardziej osobistego. Uważam się poniekąd za związanego z Miliczem, ponieważ tak się złożyło, że sporo czasu w dzieciństwie i młodości spędziłem tam u moich dziadków (?repatriantów? wypędzonych przez Sowietów z Kresów Wschodnich). Mam sentyment do tej pełnej pięknych lasów i stawów rybnych, choć nieco zbyt zakomarzonej ziemi. Na przełomie lat 70. i 80. wiedziałem naturalnie o stojącym na północnych obrzeżach tego kilkunastotysięcznego miasteczka pałacu Maltzanów (a raczej jego pozostałościach), ale bliżej nie wnikałem w szczegóły. Tak naprawdę dopiero lektura omawianych obecnie przez mnie wspomnień uzmysłowiła mi bogactwo kulturowego dziedzictwa, związanego z Miliczem właśnie dzięki ostatnim przed 1945 rokiem przedstawicielom ?panów na Miliczu i Sycowie?.\nCzytelnicy ?Opcji na Prawo? zapewne domyślają się, iż pruscy arystokraci nie są bohaterami mojej bajki? Ale po lekturze tej intrygującej książki po raz pierwszy odczułem nieco sympatii do niektórych przedstawicieli tej grupy społecznej, jak np. do autorki czy jej ojca. Maria była w gruncie rzeczy człowiekiem głęboko nieszczęśliwym i poranionym przez życie, a mimo to zachowała nie tylko hart ducha, ale bezinteresownie pomogła bardzo wielu innym ludziom, jeszcze bardziej od niej nieszczęśliwym i prześladowanym, w tym wielu Żydom. Nawiasem mówiąc, miała relatywnie pozytywny ? jak na Niemkę ze wschodu i arystokratkę ? stosunek do Polaków. Nazizmu nienawidziła, ale za komunizmem też nie przepadała.\nDramatycznie brzmi opis, jak to bolszewicy po zajęciu jej ukochanego Milicza i splądrowaniu dworu (zimą 1945 r.) barbarzyńsko wywlekli na śnieg z mauzoleum trupy jej ojca i matki? Nigdy już później jej noga nie postała nad Baryczą, mimo że po 1956 r. wielokrotnie były takie możliwości. Wzruszająca są dla mnie nie tylko jej empatyczna postawa względem ludzi słabszych i w rozmaity sposób wykluczonych, ale także troskliwy stosunek do ? zwłaszcza chorych ? zwierząt. Raz jeszcze polecam wszystkim tę niewielką, acz wielce pouczającą i głęboko życiową książkę.\nMaria von Maltzan, Bij w werbel i nie lękaj się. Wspomnienia, Wrocław 2010, stron 272.\nWięcej w tej kategorii: « Próby wytrzymałościowe Świętość porażająca »


Jak wybrać hosting dla startupu? - Startuptools\nKiedy uruchamiasz swój startup zawsze musisz zadbać o hosting. Niezależnie, czy Twoja firma jest usługowa, czy masz fizyczny produkt, czy SaaS – w dzisiejszych czasach musisz mieć swoją stronę internetową, maile itp. Więc musisz wybrać usługodawcę, który udostępni Ci serwer wraz z niezbędnymi narzędziami. Rynek hostingowy zarówno w Polsce jak i na świecie jest bardzo nasycony. Jak więc dokonać wyboru w takim gąszczu ofert? Nie jest to łatwe, ale postaramy się pomóc.\nPierwsze pytanie jakie powinieneś sobie zadać to „Czego naprawdę potrzebuję?”. Nie zawsze musisz mieć usługę z górnej półki. Wręcz przeciwnie. W pierwszym okresie działalności firmy potrzebujesz przede wszystkim usługi, która Cię nie zrujnuje. Jednak pozostaje obawa, że skoro internet jest naszym głównym źródłem zdobywania Klientów i kontaktów biznesowych – nie można oszczędzać na serwerze.\nAle w przypadku hostingu nie zawsze tanie oznacza złe – wręcz przeciwnie. W tej chwili w większości przypadków nawet najtańsze usługi zapewniają zadowalający (jeśli nie bardzo dobry) poziom usług. Każdy hosting umożliwi Ci zakup i przedłużanie domen, założenie skrzynek pocztowych, czy trzymanie kilku(dziesięciu) serwisów internetowych. Więc tak naprawdę wybór musi być uzależniony od tego, do czego chcemy tak naprawdę (w ciągu najbliższego roku/dwóch lat) używać naszej strony internetowej.\nDrugim aspektem jest zastanowienie się czego potrzebujesz pod kątem technicznym. Oczywiście – każdy chce mieć możliwie najszybszą, najbardziej elastyczną i niezawodną usługę. Więc pozostaje pytanie: Serwer współdzielony? Dedykowany? A może własna maszyna?\nZacznijmy od końca – czyli opcji najdroższych do najtańszych:\nWielu przedsiębiorców w początkowym stadium tworzenia usług internetowych bardo obawia się o dane osobowe, czy możliwości jakie dają zewnętrzne usługi. Często spoglądają w stronę opcji kupna własnego serwera. Stwierdzają, że można wziąć na raty, czy w leasing… i w efekcie mieć własną maszynę i nie być uzależnionym od nikogo.\nOd razu możemy powiedzieć – to nie ma sensu. Na żadnym etapie działalności. Koszty przyzwoitego sprzętu, obsługi administracyjnej, wynajem miejsca w serwerowni, backupy… Trzeba pamiętać, że serwer to tylko sprzęt. Może się zepsuć, bardzo szybko się starzeje i trzeba będzie go modernizować…. ktoś musi nad nim czuwać, więc trzeba zatrudnić osobę. I wiele, wiele innych kosztów, których na start się nie widzi.\nTo po prostu nie ma szansy się kalkulować. W tej chwili nawet firmy hostingowe rzadko mają swój sprzęt, tylko wynajmują farmy serwerów od zewnętrznych dostawców.\nPrzejdźmy więc do kolejnej opcji.\nTo wydaje się bardzo sensowne. W uproszczeniu – płacimy za wynajem maszyny o konkretnych parametrach, którą dowolnie możemy sobie skonfigurować. Firma hostingowy dba, żeby wszystko działało – my się zajmujemy administracją. Niestety – dalej jest to usługa relatywnie droga. Pomińmy już fakt konieczności posiadania w zespole człowieka z wiedzą techniczną – problemem jest to, że najtańsze serwery dedykowane (koszt ok 50 zł miesięcznie) tak naprawdę średnio się nadają na maszyny produkcyjne. Po prostu ich parametry są zbyt kiepskie na udźwignięcie większego ruchu. Są świetne do prac developerskich i na potrzeby MVP, ale później trzeba mocno doinwestować, żeby utrzymać większy ruch. Więc jak wystartujemy – koszty mogą wzrosnąć do ok 1000 – 1500 zł miesięcznie.\nNa pewno są sytuacje, że takie wydatki będą uzasadnione… natomiast na początkowym etapie – wg nas szkoda zachodu.\nNajpopularniejsza opcja na rynku. Tak naprawdę wystarczająca w 99% przypadków. Firmy nazywają to różnie – serwer SSD, serwer hybrydowy… czy nazwy własne typu serwer Biznes. Nie zmienia to faktu, że wszystkie te usługi można wrzucić do jednego worka pod nazwą „serwery współdzielone”.\nUpraszczając działa to tak, że na jednej maszynie jednocześnie umieszczonych jest x kont hostingowych (czyli to co nam jest potrzebne). Wszyscy użytkownicy mają podobne parametry techniczne do wykorzystania i oczywiście nie widzą zawartości całego serwera (w tym usług innych firm). Natomiast dla większości przedsiębiorców nie ma to żadnego znaczenia, że dzielą miejsce na serwerze z kimś innym. Jeśli firma hostingowa jest dobra – będzie to niezauważalne zarówno dla zwykłych użytkowników jak i właścicieli usługi.\nOczywiście ma to pewne ograniczenia. Korzystać możemy z konkretnych technologii, a nasze skrypty i serwisy muszą wykorzystywać parametry serwera w określony sposób. Jednak wbrew pozorom nie jest to uciążliwe w większości przypadków. Jeśli nie korzystamy z egzotycznych technologii zawsze znajdziemy coś dla siebie.\nLokalizacja firmy hostingowej\nMimo, że internet jest globalny – fizyczna lokalizacja serwerów jest bardzo istotna. Po pierwsze – czym bliżej naszej podstawowej grupy docelowej – tym szybciej będzie im wszystko działać.\nDrugim aspektem jest prawo. O ile nie zamierzasz zakładać firmy poza Unią Europejską – podlegasz prawu unijnemu. Tak – mowa o RODO. Zazwyczaj mając serwis czy usługę internetową – przechowujesz i obrabiasz dane użytkowników. Co za tym idzie musisz mieć podpisaną umowę powierzenia danych z firmą hostingową. Niestety nie wszystkie firmy spoza Europy umożliwiają to. Więc dla zapewnienia spokoju – lepiej skorzystać z usług lokalnych.\nDodatkowym pozytywem takiego rozwiązania jest to, że kontakt w razie problemów (a zawsze jakieś będą) odbywa się w rodzimym języku. Wiec łatwiej jest wytłumaczyć o co chodzi – zwłaszcza osobom bez rozbudowanej wiedzy technicznej.\nA więc co w końcu wybrać?\nTak jak wspominaliśmy na początku – w pierwszych latach działalności (a często przez cały okres działalności) najlepiej skorzystać z serwera współdzielonego obsługiwanego przez rodzimą firmę hostingową. Tak naprawdę ogólna oferta wszędzie jest zbliżona.\nJedyne co możemy poradzić z punktu widzenia firmy wdrażającej od wielu lat serwisy Klientów na różnorakich serwerach to:\nRaczej unikaj rynkowych gigantów. Niestety największe firmy, które kiedyś służyły jako przykład tego, jak powinny wyglądać usługi hostingowe – teraz często ignorują mniejszych graczy. Ciężko załatwić coś z helpdeskiem (odpowiedzi na wiadomości po kilku godzinach, a oczekiwanie na rozmowę telefoniczną może trwać kilkadziesiąt minut), wszystko jest bardzo sformalizowane (np. żeby przenieść domenę na inny serwer trzeba wysłać podpisany i zeskanowany wniosek), a zasoby serwera działają jak chcą (jeśli współdzielisz serwer ze stroną o dużym ruchu – często okazuje się, że Twoja strona nie działa prawie wcale mimo prawidłowej konfiguracji). Dodatkowo giganci każą sobie płacić za każdą usługę, która w mniejszych firmach jest zazwyczaj dostępna za darmo (darmowe certyfikaty SSL, dostęp do serwera przez SSH, czy ograniczona liczba baz danych). Często też bywa, że duże firmy kuszą dając np. darmowe domeny – po czym okazuje się, że przedłużenie domeny na kolejny rok kosztuje 2 razy więcej niż wynosi cena rynkowa.\nSprawdź opinie o dostawcy usług hostingowych. Spytaj się znajomych – z jakich usług korzystają. Wejdź na profile firm hostingowych w sieciach społecznościowych i zobacz jak sobie radzą z kontaktem (pamiętaj, że na FB czy Twitterze zazwyczaj odzywają się ludzie niezadowoleni z jakiegoś aspektu usług – zobacz jak firma sobie z tym radzi).\nZobacz, co dokładnie oferują na start i w kolejnych latach. Cenniki i specyfikacje techniczne są dostępne na stronie każdego dostawcy. Można je porównać ze sobą i wybrać to co nam najbardziej odpowiada.\nCzyje usługi polecamy?\nJak już wspominaliśmy – na co dzień zajmujemy się tworzeniem stron internetowych oraz ich wdrażaniem. Poza posiadaniem usług hostingowych kilku firm (zarówno współdzielonych jak i dedykowanych) – mamy również styczność z usługami hostingowymi naszych Klientów (zarówno polskimi jak i zagranicznymi) jak i ich helpdeskami… więc przez ostatnie parę lat trochę doświadczeń mieliśmy (w sumie pewnie można by na ten temat nie tylko artykuł, ale i książkę napisać 😉\nJeśli chodzi o serwery dedykowane – tak naprawdę z czystym sumieniem chyba nie jesteśmy w stanie nic polecić. Nie dlatego, że gdzieś się zawiedliśmy, a wręcz przeciwnie – w każdym przypadku mieliśmy pozytywne odczucia. Więc tutaj wystarczy dobrać coś wg własnych potrzeb.\nNatomiast jeśli chodzi o serwery współdzielone – od lat jesteśmy wierni dwóm dostawcom:\nFirma, która już osiągnęła status legendarnej dzięki swojej obsłudze Klienta. Mimo, że nie ma możliwości zadzwonienia i porozmawiania z kimkolwiek – odpowiedzi na maila i rozwiązanie we problemów jest praktycznie natychmiastowe. Charakteryzują się ciekawym modelem biznesowym. Mianowicie jeśli chodzi o podstawowe parametry serwera (pojemność dysku, ilość baz danych, transfer itp.) są bez limitów. Reszta parametrów jest odgórnie określona (dość wysoko), ale umożliwia też rozszerzanie na podstawie zamówienia dodatkowych usług. Jedynym parametrem wg którego serwery są rozliczane jest liczba unikalnych użytkowników miesięcznie. W zależności od tego ilu użytkowników się spodziewasz – będziesz płacić od niecałych 200 zł rocznie (za 5000 UU miesięcznie) do niecałych 900 zł rocznie (za 100000 UU miesięcznie). W przypadku zapotrzebowania na większe ilości należy się z nimi skontaktować.\nOczywiście nie ma co się obawiać jeśli nagle ruch wzrośnie. Każdy plan posiada tzw. pakiet bonusowy (do wykorzystania przez rok) będący dwukrotną wartością bazowej ilości miesięcznej. W razie nagłego zwiększenia zainteresowania stroną – nie zostanie ona wyłączona, tylko będzie korzystać z pakietu bonusowego.\nSprawdź usługi Zenbox\nTo jest nasze odkrycie ostatnich lat i tutaj najczęściej stawiamy serwisy naszych Klientów. Na pierwszy rzut oka dhosting nie wydaje się czymś wybitnie ciekawym. Parametry serwera są przeciętne i są porównywalne do innych usługodawców. Oczywiście mamy tu hosting oparty o dyski SSD, nie ma limitu transferu, a bazowe 50Gb pojemności w zupełności wystarcza. Więc gdzie jest to coś, co powoduje, że tak chętnie z tego korzystamy?\nMianowicie jest to elastyczne skalowanie. W skrócie – doładowujesz konto konkretną kwotą i w razie potrzeby (zwiększenie zainteresowania stroną, chwilowe zwiększenie potrzebnej mocy obliczeniowej przez jakieś skrypty) dodatkowe środki z doładowania są pobierane w taki sposób, żeby użytkownik nie zauważył, że coś jest z serwerem nie tak. Działa to na tyle dobrze, że jeden z naszych Klientów posiadających kilka portali generujących kilka milionów unikalnych odwiedzin miesięcznie – w całości przeniósł swoje serwisy z serwera dedykowanego na dhosting.\nDodatkowym atutem – niby nie najważniejszym, ale zdecydowanie wpływającym na wygodę użytkowania – jest zdecydowanie najlepszy i najbardziej intuicyjny panel administracyjny z jakim mieliśmy od lat doczynienia.\nIle to kosztuje? Podstawa 200 zł rocznie. Elastyczne doładowanie – wg uznania i przewidywanego obciążenia. Na stronie znajdziecie kalkulator pomagający oszacować zużycie.\nPrzy okazji – korzystając z poniższego linku zyskacie dodatkowo 5% rabatu do pierwszego zamówienia:)\nSprawdź usługi Dhosting\nPoprzedniLandingi – landingpage bez programowania ??\nNastępnyWady i zalety gotowych motywów WordPress


77 rolników zginęło podczas pracy / Aktualne wiadomości z Polski, informacje rolnicze z kraju, wydarzenia / Agropolska\n16-02-2015,13:00\tAktualizacja: 16-02-2015,13:30\nW 2014 roku doszło aż do 21.939 wypadków podczas pracy na roli. Wypłacono 15.649 jednorazowych odszkodowań z tytułu uszczerbku na zdrowiu lub śmierci.\nPodczas pracy na roli wciąż dochodzi do zbyt wielu wypadków. Fot. Tytus Żmijewski\nChoć - jak informuje Kasa Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego - liczba wypadków spadła przez rok o 6,1 proc., to jednak wciąż dochodzi do zbyt wielu tragicznych zdarzeń.\nJak łatwo policzyć, prawie 22 tys. wypadków to ponad 1800 miesięcznie i 60 dziennie, a gdyby odliczyć okres, kiedy na polach panuje cisza, codziennie dochodziło do blisko 100 wypadków.\nNiestety, nie zmniejszyła się liczba tragicznych zdarzeń. W 2014 roku (tak samo jak rok wcześniej) aż 77 rolników straciło życie pracując na roli. Najczęściej zgonem kończyły się wypadki z grup: "przejechanie, uderzenie, pochwycenie przez środek transportu w ruchu" i "upadek osób" - po 15 ofiar, "upadek przedmiotów" - 14 ofiar oraz "nagłe zachorowania" - 11 osób.\nNajczęstszą przyczyną wypadków śmiertelnych była natomiast zła organizacja pracy.\nBiorąc pod uwagę wszystkie zdarzenia najwięcej osób zostało poszkodowanych z powodu upadku - 7 647 (49 proc. wypłaconych jednorazowych odszkodowań), "pochwyceń lub uderzeń przez części ruchome maszyn i urządzeń" - 2 047 (13,1 proc.) oraz "uderzeń, przygnieceń bądź pogryzień przez zwierzęta" - 1 867 (12 proc.).\n- Złamania i inne kontuzje rąk oraz nóg, jak utrata palców należą do najczęstszych wypadków. Dochodzi do nich przede wszystkim podczas obsługi maszyn i upadków. Wypłacamy też odszkodowania za rany powstałe w prozaicznych sytuacjach - jak poślizgnięcia czy przypadkowo powstałe rozcięcia - mówi Filip Przydróżny, dyrektor Biura Ubezpieczeń Osobowych Concordia Ubezpieczenia.\nW 2013 roku wypłacono 15 806 jednorazowych odszkodowań z tytułu uszczerbku na zdrowiu lub śmierci z powodu wypadku przy pracy rolniczej, zaś przed rokiem 15 649, czyli zaledwie o procent mniej.\nZe względu na charakter wykonywanej pracy rolnicy są bardziej narażeni na wypadki lub choroby, niż inne grupy zawodowe. A jakość ochrony w ramach społecznego ubezpieczenia rolników, czyli KRUS jest najczęściej niewystarczająca.\n- Ważne więc, aby ochrona indywidualna obejmowała zarówno zdarzenia, do których dochodzi w następstwie wypadków, jak i wskutek chorób. W przypadku śmierci w wyniku nieszczęśliwego wypadku w gospodarstwie, w następstwie choroby zakaźnej w rolnictwie oraz niezdolności do pracy rodzina ubezpieczonego otrzyma bowiem dodatkowe świadczenie - wyjaśnia Przydróżny.\nkrus concordia ubezpieczenia filip przydróżny wypadki na polu wypadki w rolnictwie ubezpieczenia


Kólisy czy kulisy? - JakSięPisze.pl\nKólisy czy kulisy?\nJeden komentarz do “Kólisy czy kulisy”?\nKólisy czy kulisy to częsta rozterka naszych użytkowników, na szczęście dzięki wizycie w naszym serwisie wiesz już, która z pisowni jest tą poprawną. Znaczna część naszych treści jest wzbogacona o informacje dodatkowe, takie jak kólisy definicja a także nie mniej istotne kólisy zasada pisowni, gdyby jednak powyżej ich zabrakło, a byłaby to dla Ciebie wiedza ważna, koniecznie poinformuj nas o tym pisząc komentarz, a niezwłocznie uzupełnimy występujące braki. Pamiętaj też, że na naszej stronie możesz znaleźć wiele informacji dodatkowych jak na przykład jak piszemy kólisy czy kólisy słownik. Posiadamy również rozbudowaną bazę informacji o języku polskim, a także praktyczne narzędzie do bezpłatnego i natychmiastowego sprawdzania pisowni. Dodatkowo udostępniamy bezpłatną wyszukiwarkę słówek pozwalającą szukać pary słów, dokładnie tak jak kólisy czy kulisy, dzięki czemu nie trzeba znać poprawnej pisowni - wprowadzenie błędnego zapisu również zwróci odpowiednie wyniki.\nOdświerzony czy odświeżony\nPhanie czy pchanie\nAkóstyczny czy akustyczny\nPotrzebowaliby czy potszebowaliby


Depresja kubraczkowa to nie mit - może być niebezpieczna - Koty.pl\nGdy rekonwalescencja kota staje się koszmarem...\nDepresja kubraczkowa, syndrom kaftanika, depresja kaftanikowa – weterynarze używają różnych określeń, ale za każdym razem chodzi o tę samą dolegliwość. Bywa obiektem żartów, a niektórzy traktują ją jak miejską legendę – jednak najczęściej do momentu, w którym sami się z nią nie zetkną. Wówczas wyraźnie widzą, że naprawdę nie ma się z czego śmiać…\nCzym jest depresja kubraczkowa u kota?\nSyndrom kaftanikowy dotyka koty, które przeszły jakiś zabieg lub operację (np. kastrację) i przez pewien czas muszą nosić pooperacyjne ubranko. Cel takiego działania jest oczywisty – kaftanik zabezpiecza szwy i uniemożliwia mruczkowi wylizywanie gojącej się rany (która zresztą często jest pokryta specjalistycznymi preparatami). O ile dla nas jest to logiczne, z punktu widzenia kota sprawa przedstawia się zgoła inaczej…\nTo, co my postrzegamy jako niezbędny element rekonwalescencji, niejednemu kotu jawi się wymyślną torturą. O ile część mruczków znosi tę dodatkową niedogodność bez większych protestów, niektóre koty dopada depresja kubraczkowa.\nKot dotknięty syndromem kaftanikowym jest bardzo osowiały – przez większość czasu śpi lub po prostu leży. Często odmawia przyjmowania pokarmów, a nawet przestaje pić wodę. Nie reaguje na próby kontaktu, a w skrajnych przypadkach, brany na ręce, jest bezwładny niczym szmaciana lalka. Wszystko z powodu silnego stresu, który powoduje założone wbrew jego woli pooperacyjne ubranko.\nDepresja kubraczkowa może być bardzo niebezpieczna – odmowa jedzenia i picia może szybko doprowadzić do odwodnienia i znacznego osłabienia organizmu kota, który i tak nie jest już przecież w pełni sił po przejściu operacji. Jeśli objawy utrzymują się dłużej niż jeden dzień, należy bezzwłocznie zdjąć kotu kaftanik, zamieniając go np. na kołnierz pooperacyjny. Jednocześnie warto powiadomić o problemie weterynarza, który doradzi odnośnie dalszego postępowania.\nZ syndromem kaftanikowym jest jeszcze jeden problem – wielu właścicieli mruczków nieświadomie bagatelizuje problem, biorąc jego objawy za oznaki naturalnego osłabienia kota po zabiegu w narkozie. Z drugiej strony widząc niepokojące zachowanie kota, niektórzy z góry zakładają najgorsze scenariusze, np. pooperacyjne komplikacje i z miejsca wpadają w panikę. Jakież jest później ich zdziwienie, gdy zdjęcie kubraczka skutkuje natychmiastowym „ozdrowieniem” ich pupila…\nBiorąc pod uwagę wszystkie czynniki, każdy odpowiedzialny właściciel kota powinien zdawać sobie sprawę z istnienia depresji kubraczkowej – wprawdzie nie występuje ona u wszystkich mruczków, ale zawsze trzeba liczyć się z możliwością jej zaistnienia. Każdy kot, który przeszedł zabieg bądź operację, wymaga szczególnie troskliwej opieki – monitorujmy zachowanie pupila i gdy tylko pojawią się jakieś niepokojące objawy, czym prędzej udajmy się po pomoc do specjalisty.


Wydarzenia for 7 lutego 2019\n2 lutego - 12:00 - 10 lutego - 12:00\n7 lutego - 13:00 - 14:00\nZapraszamy dzieci w wieku 5-8 lat na zajęcia plastyczne połączone z zabawą na tabletach, podczas których uczestnicy będą mieli okazję wyczarować sobie zimową scenerię. Czas trwania: około 60 minut. UWAGA! Obowiązują zapisy! osobiście w Filii 54 ProMedia, Al. Wojska Polskiego 2 mailowo: f54@mbp.szczecin.pl telefonicznie: 91 506 50 56 (informacja ze strony wydarzenia)\n7 lutego - 17:00\nDogoterapia dla najmłodszych - Pies nie ocenia, Pies docenia! Już od września uruchamiamy zajęcia z dogoterapią, czyli aktywnym uczestnictwem psa, dla najmłodszych dzieci, w dwóch grupach wiekowych: od 2,5-3,5 lat oraz od 4-6 lat. #Dogoterapia to czerpanie korzyści z obcowania z psem. Włączanie odpowiednio przeszkolonego psa do zajęć z dzieckiem, oddziałuje na jego sferę emocjonalną… Czytaj dalej Dogoterapia w Inku