Hongkong, czyli pokusa manipulacji - Giełda - rp.pl\nAktualizacja: 12.05.2017, 13:41\nHongkong, czyli pokusa manipulacji\nChiński rząd jest gotowy wesprzeć rynek akcji w tej byłej kolonii brytyjskiej by stworzyć korzystny klimat przed wizytą prezydenta Xi Jinpinga.\nXi odwiedzi Hongkong 1 lipca tego roku z okazji 20 rocznicy przywrócenia suwerenności Państwa Środka nad tym terytorium i wspierane przez chińskie państwo instytucje zarezerwowały już fundusze by zagwarantować stabilny handel na tamtejszej giełdzie, informuje Bloomberg.\nPomijając zasoby finansowe konieczne do wsparcia rynku o kapitalizacji wynoszącej 4,4 biliona dolarów i dziennych obrotach rzędu 9 miliardów dolarów, warto zauważyć, że giełda w Hongkongu jest inna niż parkiety w Chinach kontynentalnych zdominowane przez inwestorów indywidualnych podatnych na stadne zachowania.\nNa giełdzie w Hongkongu 44 proc. akcji z indeksu Hang Seng kontrolują instytucje. Dla zarządzających funduszami każda irracjonalna, krótkotrwała panika byłaby okazją do kupna. Radzą sobie nawet z ostatnią wyprzedażą w Szanghaju czy Shenzhen wywołaną przez obawy związane z polityką rządu ograniczania zadłużenia w chińskiej gospodarce.\nNiepotrzebna ingerencja w rynek akcji w Hongkongu może skutkować zwiększeniem premii za ryzyko na tym parkiecie, ostrzega Bloomberg.\nNajboleśniejszy szort świata


Jak zdać prawo jazdy « Super Dobre Newsy\nJeśli chcemy uzyskać prawo jazdy, to należy koniecznie zdecydować się na takie rozwiązania, jakie będą dla nas najbardziej korzystne i pozwolą nam cieszyć się tym, co dla nas najbardziej odpowiednie w takim momencie.\nPrzede wszystkim prawo jazdy to ważne umiejętności i oczywiście odpowiedzialność, więc należy koniecznie wziąć to wszystko pod uwagę i zdecydować się na takie opcje, z jakich będziemy całkowicie zadowoleni w takiej właśnie sytuacji. Dzisiaj warto postawić na takie rozwiązania jak dobra szkoła jazdy, a wtedy będziemy mogli cieszyć się takim przygotowaniem, na jakim nam najbardziej zależy. Niezwykle istotne jest to, żebyśmy nauczyli się przepisów oraz opanowali teorię. Później możemy postawić na ćwiczenia praktyczne, więc należy koniecznie wziąć to wszystko pod uwagę i zdecydować się na takie rozwiązania, jakie będą dla nas najbardziej przystępne w takim momencie. Dzisiaj warto stawiać na takie przygotowanie w dobrej szkole, a wtedy nauka jazdy będzie przebiegać w naprawdę komfortowy sposób, a to ma przecież wielkie znaczenie w takim przypadku.\nMożemy poczytać opinie w internecie, a także popytać znajomych, więc należy koniecznie zastanowić się nad tym, co dla nas najbardziej korzystne. Szkoła jazdy to podstawa, jeśli chcemy wzbogacić swoją wiedzę i w ogóle móc zdawać później egzamin państwowy, więc koniecznie należy wziąć to wszystko pod uwagę i zdecydować się na takie rozwiązania, jakie będą dla nas najbardziej przystępne w takiej sytuacji. Jeśli w odpowiedni sposób przyłożymy się do nauki i jednocześnie będziemy mieć dobrego instruktora, to rzeczywiście będziemy mogli zapewnić sobie takie rozwiązania, na jakich nam najbardziej zależy w takim momencie, a to ma przecież wielkie znaczenie w takim przypadku. Dzisiaj mamy wiele możliwości do wykorzystania, więc warto się zdecydować na uzyskanie takich uprawnień jak prawo jazdy, a na pewno będziemy bardzo zadowoleni z tego, co uda nam się osiągnąć właśnie w takiej sytuacji. Dobra szkoła jazdy to dzisiaj podstawa.


Polityka prywatności – Komputery.pl\nAdres naszej strony internetowej to: https://komputery.pl.\nAdministratorami Twoich danych osobowych będzie Komputerobranie sp. z o.o.z siedzibą w Kalisz, ul. Polna 92-96 a także nasi partnerzy, czyli firmy i inne podmioty, z którymi współpracujemy w zakresie marketingowym, operacyjnym lub technologicznym.\nAby skorzystać ze swoich praw, skontaktuj się z nami, pisząc na adres e-mail: rodo@komputery.pl.


Układy złożone rekrutacja uczestników — Centrum Zastosowań Matematyki\nStart » Warsztaty » Układy złożone: 8-10 maja 2014 r. »\nMamy przyjemność poinformować, że rozpoczynamy rekrutację uczestników warsztatów „Matematyka dla przemysłu i gospodarki” – edycja IV „Układy złożone”, organizowanych przez Centrum Zastosowań Matematyki.\nTematyka warsztatów dotyczyć będzie układów złożonych oraz ich zastosowań do opisu i badania procesów fizycznych, biologicznych, społecznych i innych. Warsztaty skierowane są do naukowców różnych specjalności.\nTermin warsztatów: 8-10 maja 2014 r.\nDokumenty należy w terminie do 16.04.2014 r.\norganizator zapewnia częściowe wyżywienie podczas warsztatów oraz noclegi dla uczestników zamiejscowych w jednoosobowych pokojach hotelowych ze śniadaniem (liczba noclegów ograniczona)\nW razie wszelkich pytań prosimy pisać na adres lp.ad1621276823g.gp.1621276823fim@m1621276823zc.ro1621276823tanyd1621276823rook1621276823


Rozszerzenie pliku .OP4 - Jak otworzyć plik OP4? File Extension OP4 - FileTypes\nJeżeli trafiłeś w to miejsce, to wysoce prawdopodobne jest, że masz problem z plikiem OP4. Jeżeli chcesz otworzyć plik OP4, bądź rozwiązać inny problem dotyczący tego typu pliku, zapoznaj się szczegółowo z informacjami na tej stronie.\nInformacje o pliku OP4\nNajczęstszy problem, który występuje w momencie gdy nie możesz otworzyć pliku OP4 jest kuriozalny - brak zainstalowanej opdpowiedniej aplikacji na Twoim urządzeniu. Rozwiązanie jest badzo proste, wystarczy wybrać i zainstalować jednen (bądź kilka) program do obsługi OP4 z listy którą znajdziesz na tej stornie. Po poprawnej instalacji koputer powinien sam powiązać zainstalowane przed chwilą oprogramowanie z plikiem OP4 którego nie możesz otworzyć.\nProgramy, które otworzą plik OP4\nInne problemy z plikiem OP4\nPobrałeś i poprawnie zainstalowałeś jeden z programów a problem z plikiem OP4 nadal występuje? Może być kilka przyczyn takiej sytuacji - przedstawiamy kilka powodów, które tworzą najwięcej problemy z plikami OP4:\nplik OP4 którego dotyczy problem jest uszkodzony\nw "Rejestrrze Windows" nie istnieje odpowiednie powiązanie pliku OP4 z zainstalowanym programem do jego obsługi\naplikacja, która obsługuje plik OP4 nie posiada odpowiednich zasobów komputera, albo nie zostały zainstalowane odpowiednie sterowniki które pozwolą programowi się uruchomić


Droga mamo.. - Dysharmonia - Wilcze forum RPG PBF\nMiejsce: Oczko wodne.\nCzas: Krótko po polowaniu na kozicę.\nInformacje dodatkowe: Wieczór.\nSzło jej się wyjątkowo ciężko, dawno nie miała tak pełnego brzucha. W dodatku kozica. Co za posiłek! Dotychczas nie miała możliwości skosztować takiego mięsa, ale gdy już okazja się nadarzyła to samiczka nie mogła przestać się oblizywać. Jeszcze długo, długo będzie jej ślina ciekła na myśl o tym smaku. Teraz jednak miała dużo większy problem. Czarnofutra wadera o ciepłym uśmiechu i zielonobrązowych ślepiach siedziała w jej głowie od chwili polowania. Lyvarris miała żal do siebie, że na rzecz Zięby niemal zupełnie zapomniała o swojej rodzicielce. Einarris szybko pożegnała się z życiem, praktycznie nic nie zdążyła nauczyć swoje potomstwo, w dodatku nie była w stanie okazać im tyle miłości ile chciała. Wmieszana w różnorakie intrygi zajęła się obroną swojego imienia, jak i życia dzieci, ale tylko tym. Głęboko wzdychając, biała wpatrywała się w oczko wodne. Choć trudno było się tu dostać, nie żałowała. Malownicza okolica zapierała dech w piersi. Było tu tak wyjątkowo. Jednak cały urok miejsca psuło odbicie w jeziorze. Jej własne odbicie. Wpatrując się w zakrwawioną postać samica czuła obrzydzenie. Nie przypominała matki, była jej całkowitym przeciwieństwem, nie to co jej rodzeństwo. Ona wdała się w ojca, ojca którego nawet nie znała. Tylko w oczach Lyv gościła Eina, biała jako jedyna odziedziczyła ślepia po matce, co jednak nie dawało jej szczęścia. W końcu kto by się cieszył z posiadania martwych ślepi? Uderzając gwałtownie w taflę wody, stęknęła z bólu. Nie powinna się na razie tak nadwyrężać. Wciąż czując na sobie zapach krwi, wolnym krokiem szła wgłąb oczka wodnego zanurzając się coraz bardziej. Gdy woda sięgała jej łopatek poczuła delikatne szczypanie, nie zniechęcając się jednak zanurkowała by ukryć łzy cisnące się do ślepi.\nPo oczyszczeniu sierści, wyszła na trawę. Kolejnym planem wycieczki było stworzenie mieszanki. Melisa i aloes znajdowały się w jej zbiorach, jedyne czego brakowała to była szałwia. Rozglądając się po okolicy dostrzegła potrzebną roślinę, a nawet więcej, bo krwawnik jak i arnika również prosiły się o zerwanie. Bez zastanowienia zdecydowała się zebrać trzy zioła i przejść do tworzenia. W planach miała zapomnieć, zupełnie oczyścić umysł i pójść spać.\nNie chcąc przedłużać wadera wpakowała do pyska szałwię, melisę jak i aloes. Miała tylko nadzieję, że tworzenie uda się szybko i bezproblemowo.\nczwartek 10 sie 2017, 17:59\nID rzutu: 483567\nTak proste połączenie nie mogło się nie udać. Najważniejszy, bo pierwszy krok, samica miała za sobą. Stworzenie mieszanki to była już tylko kwestia czasu, waderka musiała jednak uważać. Zmęczenie mogło sprawić, że nawet tak proste zestawienie ziół przyniesie jej same kłopoty.\nczwartek 10 sie 2017, 18:10\nMieląc zielska krzywiła się niemiłosiernie, nie lubiła tego smaku. Choć osobno aż tak jej to nie przeszkadzało, w połączeniu ta mieszanka miała okropny smak. Co rusz wystawiając na wierzch jęzor pokryty zielonką paką wzdychała i jęczała błagając w myślach o jak najszybsze zakończenie tej męczarni. Nadzieja jej nie opuszczała ani na moment, w końcu mieszanki były prostsze jak polowania, prawda? Wystarczyło trochę pogryźć, nawodnić i już! Jedyne czego mogła żałować Lyvarris to to, że smak kozicy pozostanie tylko w jej pamięci, bo niestety mocne smaki roślin niemalże zupełnie zlikwidowały z pyska pozostałości po poprzednim posiłku.\nczwartek 10 sie 2017, 18:33\nRzut Lyvarris na tworzenie:\nID rzutu: 483593\nEliksir zyskuje 8 PM.\nID rzutu: 483594\nEliksir zyskuje 8PM.\nID rzutu: 483595\nEliksir odbiera wilkowi 7 PŻ.\nRzut na unik Lyvarris:\nID rzutu: 483596\nLyvarris otrzymuje 7 punktów obrażeń.\nMieszanka 8 PM (z wymaganych 5) - stworzona\nLyvarris 67 PŻ\nTak szybko jak się zaczęło, tak też się skończyło. Choć pośpiech waderki sprawił, że połączenie roślin szybko zyskało swoje właściwości, to mieszanka pozostawiła ślad na języku samicy. Nieusunięte kolce aloesu na koniec tworzenia dały się we znaki raniąc podniebienie jak i ozor Lyvarris. Teraz to i tak już nieważne, w końcu zioła działały sprawiając, że Białą ogarnął błogi spokój, a z jej głowy zniknęły wszystkie zbędne myśli.\nczwartek 10 sie 2017, 18:45\nPrzez krótką chwilę bała się, że zapomniała jak to się robi, ale jednak nie. Wciąż całkiem dobrze sobie radziła z mieszankami, a z czasem miała nadzieję, że zyska jeszcze większą wprawę i wtedy przyczyni się stadu. W końcu nawet mocny charakter Opiekunki nie był w stanie sprawić by samiczka chciała porzucić żywot dobrej duszy dla stania się bezlitosnym mordercą.\nPowoli zamierzała opuścić tą malowniczą okolicę. Dodatkowo, może to dziwne, ale miała jakieś dziwne wrażenie, że już kiedyś tu była.


Władza w epoce chaosu. Część I: zrozumieć globalny kapitalizm - Nowa Konfederacja\nPolska może zostać Tygrysem!\nLegitymizacja władzy opartej na realnej i bezalternatywnej mocy, a jednocześnie na mniemanych ogólnoludzkich racjach moralnych, ma oczywisty walor i wymiar teologiczny. Tak eksplikowana, przybrana w pozór nauki, a przy tym metafizyczna, mitologiczna i quasi-religijna formuła uprawomocnienia globalizacji prowadzi do faktycznego zniesienia polityczności i należy do władczego repozytorium symbolicznej monopolizacji. Stanowi kardynalny składnik planetarnej pedagogiki „naturalizacji” ponadpaństwowych i pozapaństwowych struktur dominacji i kontroli w dzisiejszym świecie.\nDo obowiązującego idiomu analizy współczesnego świata należy kategoria globalizacji. Paradygmat globalizacyjny wnosi do debaty intelektualnej diagnozę i opis świata jako jedności, nie stroniąc przy tym od prognoz jego ewolucji i propozycji doskonalenia. Globalizacja to rzeczywistość, ale jednocześnie postulat: globalne zderegulowane rynki, transkontynentalne korporacje, gęsta wirtualna i materialna sieć planetarnej komunikacji, wyposażone w apokaliptyczną moc środki militarne oraz właściwe im wszystkim reguły funkcjonowania; a zarazem ideologia nowego światowego porządku. Ma ona przy tym dwojakie: deterministyczne i emancypacyjne oblicze – oferuje pogodną rezygnację w obliczu „samolegitymizującej się oczywistości” coraz bardziej jednorodnego, współzależnego świata, oraz wieszczy indywidualne i społeczne wyzwolenie (przebóstwienie) ludzkości poprzez powszechną aplikację wolnego rynku, demokratyzację stosunków społecznych i kulturową uniwersalizację.\nRezygnacja i emancypacja\nJako rezygnacja globalizacja jest w istocie inwersją, odwróceniem mitu. Klasyczny mit przesłaniał, ale i kompensował bezradność człowieka w obliczu sił natury, gdy tymczasem w przypadku kontrmitu globalizacji, stanowiącej wynik mniemanego historyczno-dziejowego samorództwa, mamy do czynienia z ekspozycją ludzkiej bezradności, z perswadowanym – na ideologicznym poziomie – désintéressement globalnego przedsiębiorcy-konsumenta wobec innych niźli czysto gospodarcze aspektów planetarnej rzeczywistości.\nJako emancypacja globalizacyjny projekt to swoiście prometejska opowieść o finalnym przezwyciężeniu opresyjnych i dysfunkcjonalnych struktur społecznych oraz ufundowaniu uniwersalnej rzeczywistości dobrobytu przez zradykalizowaną wolność samoświadomego demokratycznego człowieczeństwa.\nZ jednej strony mamy więc sugestywny, pozornie opisowy, w rzeczywistości zideologizowany i normatywny, uprawomocniający światowy porządek, pogląd, zgodnie z którym historia ludzkości jest – mówiąc słowami Petera Sloterdijka – „sprawozdaniem z dziejów globalizacji”; z drugiej strony, obcujemy z dziejową i optymistyczną wersją antropogenezy, z projektem wspólnotowego i pokojowego współzamieszkiwania, jako zwieńczeniem „dramatu zdobywania Ziemi”.\nInspirującą ilustrację tezy o globalizacji jako nieuniknionym produkcie historii stanowi „Imperium” Michaela Hardta i Antonio Negriego. Książka jest opowieścią o światowym Imperium, które powstaje – jak chcą autorzy – z odmętów powestfalskiej historii, na cmentarzysku postsuwerennych nowoczesnych państw: za sprawą, niedającego się okiełznać, znoszącego granice czasu i przestrzeni, rozpętania techniki, w szczególności technologii informatycznej. Imperium jest planetarną strukturą i relacją zdecentralizowanej władzy, wielogłowym, dynamicznym, pulsującym organum, regulującym i nadzorującym globalne rynki, światowe inwestycje, handel i finanse. Jego władcza, aterytorialna i równocześnie uniwersalna natura zostaje uznana przez autorów za kulminacyjną fazę dziejów człowieka politycznego – obywatela świata. Za sprawą strukturalnego „poddania globalnego społeczeństwa kapitałowi”, dzięki logice i dynamice gospodarczych, komunikacyjnych, medialnych, finansowych i militarnych środków, zintegrowanych i skumulowanych na interkontynentalną skalę – Ziemia na naszych oczach staje się areną „globalnej polityki wewnętrznej”. Planetarna rzeczywistość władzy – hierarchiczna i elitarna, lecz jednocześnie rozproszona i niejednorodna, płynna i intelektualnie niepochwytna, wymykająca się kanonom nowoczesnego myślenia o regułach polityki, złożona z centralnych państw-metropolii, transkontynentalnych organizacji i korporacji oraz zależnych od nich funkcjonalnych struktur i reguł światowego porządku – bierze w zarząd i władanie węzłowe sieci i pola społecznej aktywności, rozporządzając przy tym, jako warunkiem możliwości istnienia Imperium, instrumentem globalnej i egzystencjalnej kontroli biopolitycznej.\nPoglądową, aczkolwiek intelektualnie drugorzędną, lekcję emancypacyjnego dyskursu globalizacyjnego, odnaleźć można z kolei w wizji „Końca historii” Francisa Fukuyamy – projekcie wolnościowym, przedstawionym jako możliwie najszersza formuła planetarnej restrukturyzacji i konsolidacji, zarówno rzeczywistości gospodarczej, jak i polityczno-państwowej. Autor wywodzi, że liberalna demokracja i gospodarka rynkowa pełnią rolę wehikułu przemian i postępu, umożliwiającego zwycięski pochód, zwolnionego z dysfunkcjonalnych administracyjnych ograniczeń i wyrywającego świat z inercji, kapitału. Ów pochód zaś wiedzie do stopniowej konwergencji świata, konstytuując najdoskonalszy z dających się urzeczywistnić ziemskich porządków. Konstatowany przez Fukuyamę „koniec historii” to rodzaj propagandowego fantazmatu, opowiadającego o triumfie wolnego handlu, o dobroczynnych finansach i elastycznych rynkach pracy, o iście mandevillowskim świecie globalnego ula z nowej „bajki o pszczołach”, gdzie, zwielokrotnione na planetarną skalę, prywatne motywy i kalkulacje niosą na zasadzie boskiego coincidentia oppositorum wzrost zamożności i powszechną wolność.\nTeologia globalizacji – próba opisu\nObie propozycje, pierwsza – napisana głównie w kategoriach władzy i z perspektywy władców; oraz druga – sformułowana w kategoriach wolności i z perspektywy konsumentów, quasi-obywateli, właśnie dlatego, że autorzy inaczej sytuują adresatów swoich wypowiedzi, dobrze się dopełniają. Legitymizacja władzy, opartej na realnej i bezalternatywnej mocy, a jednocześnie na mniemanych ogólnoludzkich racjach moralnych, ma oczywisty walor i wymiar teologiczny. Tak eksplikowana, przybrana w pozór nauki, a przy tym metafizyczna, mitologiczna i quasi-religijna formuła uprawomocnienia globalizacji prowadzi do faktycznego zniesienia polityczności i należy – mówiąc kategoriami Pierre’a Bourdieu – do władczego repozytorium symbolicznej monopolizacji. Stanowi kardynalny składnik planetarnej pedagogiki „naturalizacji” ponadpaństwowych i pozapaństwowych struktur dominacji i kontroli w dzisiejszym świecie. Globalizacja jako ideologia i doktryna podniesiona zostaje do poziomu szczególnego rodzaju teologii predestynowanej globalnej konwergencji.\nRodzi się więc pytanie o źródła, przesłanki i charakter otaczającej nas rzeczywistości po „Imperium” i po „Końcu historii”. Czy paradygmat globalizacyjny pozostaje i czy w ogóle od samego początku był adekwatny dla opisu współczesnego świata? Czy globalizację da się odwołać? Gdzie szukać słownika, który pozwoli zrozumieć pędzącą w zawrotnym tempie, nieznającą historycznego precedensu rzeczywistość?\nTeza, którą, poszukując na powyższe pytania odpowiedzi, zamierzam rozwinąć w dwóch pierwszych częściach rozważań poświęconych globalizacji, ma charakter porządkujący: globalizacja jako dynamiczna społeczna rzeczywistość, jako mechanizm konstytuowania i przekształcania rzeczywistości, i jako siła napędowa podboju czasowo-przestrzennych horyzontów świata, to – w moim przeświadczeniu – synonim, a ściślej pseudonim historycznego kapitalizmu, z organizującym jego ekspansję imperatywem niewyczerpanej akumulacji, który nie pozwala zamknąć generowanych i reprodukowanych przez kapitalizm społecznych struktur w zawsze za ciasnych dla poszukującego zysków kapitału ramach politycznej, państwowej władzy. Jednocześnie, kapitalizm potrzebuje struktur politycznych, które stać będą na straży tak rozumianej akumulacji, stabilizując szeroko rozumiane jej brzegowe warunki społeczne.\nW moim przekonaniu globalizacyjny dyskurs znakomitej większości opracowań ostatnich trzydziestu lat, użyteczny w warstwie opisowej, niepokojąco zacieśnia historyczną perspektywę poznawczą, a tym samym uniemożliwia dokonanie dystynkcji pomiędzy tym, co w obecnej fazie globalizacji rzeczywiście nowe, a tym, co jest jedynie dalszym ciągiem tej samej – wynikającej z istotowych cech kapitalizmu – historii ekspansji i podboju niekapitalistycznych sektorów społecznej rzeczywistości poprzez postępującą ich kapitałową i monetarną aneksję. Doraźna, liczona w latach, czasem w dziesiątkach lat, perspektywa zastosowana do analizy globalnych zjawisk społecznych nie pozwala na dogłębne rozpoznanie istotnych przyczyn, charakteru i możliwych konsekwencji, opisywanych przez teoretyków i protagonistów globalizacji, zjawisk i zdarzeń. Uważam, że adekwatnych ram teoretycznych dla konceptualizacji współczesnych procesów globalizacyjnych dostarczają historycy i myśliciele, którzy, jak Fernand Braudel, Immanuel Wallerstein czy Giovanni Arrighi, dokonują analizy tych procesów w sekularnej, a zatem liczonej setkami lat, perspektywie powstania i rozwoju świata jako swoistego metaregulatora życia społecznego. A zatem świata, konstytuowanego przez wewnętrzną dynamikę kapitalizmu – jednolitego systemu, domeny czasowo-przestrzennej, społecznej i moralnej jedności „ludzkiego zwierzyńca”.\nKolejna teza, którą zamierzam postawić, brzmi: globalizacja to nie fatum, lecz wynikająca z fundamentalnej racjonalności kapitalistycznego systemu, który ją rozpętał, spotęgowana do wymiaru kuli ziemskiej, nowa teologiczna i metafizyczna formuła polityki, bez polityczności jako etycznego światowego społeczeństwa. Stąd – jak sądzę – bierze się silnie polemiczny, antypolityczny impet i kierunek globalistycznej „mowy autoryzowanej”, ze wszystkimi stąd wynikającymi teoretycznymi i praktycznymi implikacjami dla państwa, polityki, władzy i rozumienia suwerenności.\nGlobalizacja, jaką znamy, to rewia światowych, zderegulowanych i przekraczających wszelkie polityczne i społeczne bariery rynków, na czele z tzw. rynkami finansowymi, należącymi do najtwardszego jądra wielowymiarowej światowej struktury dominacji. To o rynkach finansowych właśnie powiada Slavoj Żiżek, że „bazują na przekonaniach”, podczas gdy – jak dodaje – rynki polityczne bazują „na przekonaniach o przekonaniach rynków finansowych”. Mamy zatem do czynienia z sytuacją, w której można i należy stawiać pytanie, kto tu kogo prosi o decyzję?, oraz kolejne: kto kontroluje, a kto jest kontrolowanym? Innymi słowy: dociekać istoty i reguł stanowienia porządku społecznego, rozważać zagadnienie realnej struktury i mechanizmów dominacji w globalnym i zuniformizowanym świecie współczesności.\nW końcowej części rozważań na temat globalizacji będę poszukiwał odpowiedzi na powyższe pytania, a zarazem, na wyłączną i własną odpowiedzialność, wskażę na możliwe scenariusze dopełnienia i przesilenia obecnego, w wielu wymiarach odmiennego niźli znane nam z historii, cyklu globalnej akumulacji światowego systemu kapitalistycznego. Postawię przeto pytanie, czy kapitalizm fazy finansowego przesilenia świata przetrwa rozwód z państwem jako instytucjonalnym gwarantem i strażnikiem historycznej reprodukcji kapitalistycznej gospodarki-świata? Jakiego rodzaju zmiana nas czeka – czy jedynie zmiana paradygmatu (o ile wciąż jeszcze jest to możliwe), czy jednak zmierzch i „upadek” rzeczywistości historycznego kapitalistycznego systemu-świata? Jaką cenę przyjdzie zapłacić za ustanowienie postkapitalistycznego światowego imperium, względnie postkapitalistycznej światowej anarchii rynkowej?\nZamierzam także podjąć problematykę nowego paradygmatu globalnego życia, epistemologicznego projektu i modelu człowieczeństwa (z jego aksjologią, antropologią, a także poglądami na naturę i wolność), z jego panekonomizmem, prymatem techniki, dyktatem rzeczowości, kultem konsumpcji i kredytu – jako zasadniczego metafizycznego obrazu świata, wyznaczającego kulturowe horyzonty czasów finansowej instrumentalizacji świata.\nW niniejszych rozważaniach niejednokrotnie korzystam z dorobku myślicieli dezawuowanych z racji mniemanej i rzeczywistej przynależności do szeroko pojętej ideowej lewicy, nie stroniąc przy tym od filozofów polityki, historyków czy publicystów przyznających się do intelektualnego długu wobec Karola Marksa i uznawanych za postmarksistów. W ich pracach znajduję wiele inspirujących, otwierających nowe horyzonty poznawcze, dotykających istoty rzeczy diagnoz i analiz.\nGlobalizacja, czyli kapitalizm\nProcesy, dla których przed kilkudziesięciu laty wymyślono termin „globalizacja”, w rzeczywistości występują od półtysiąclecia, czasem dłużej, toteż aby zrozumieć ich naturę i ocenić znaczenie, musimy przyglądać się im z właściwej, ponadlokalnej oraz czasowo-historycznej perspektywy. Prace autorów, którzy wywarli decydujący wpływ na moje spojrzenie na globalizację, których nieco umownie przypisuję w tym miejscu do mniemanej „szkoły historycznej kapitalizmu” – potwierdzają słuszność takiego stanowiska. Rozważania ograniczone do obszaru państw i zamknięte w czasowych ramach jednego czy kilku pokoleń, oferują jedynie pozór zrozumienia. Nie tylko zresztą sam historyczny fenomen globalizacji, ale i „rozwój” poszczególnych społeczeństw i państw podlegających globalizacyjnemu „ciśnieniu” mogą zostać zrozumiane jedynie w szerokim kontekście, jako złożony skutek interakcji lokalnych i regionalnych społeczeństw z rozprzestrzeniającą się na świat, konstytuowaną przez europejskie centrum, „światową” gospodarką.\nKiedy myślę: „globalizacja”, przesuwają się przed moimi oczami obrazy niezwykłego geo-ekonomicznego i technologicznego spotęgowania ponadlokalnych, ponadnarodowych, kontynentalnych i transkontynentalnych interakcji gospodarczych, wraz z rozszerzeniem ich pól na domenę „realnej wirtualności”. Lecz kiedy w fenomen globalizacji wnikam, gdy go rozważam i analizuję, tak naprawdę przychodzi mi na myśl jedno słowo: „kapitalizm”. To właśnie historyczny kapitalizm jako społecznie ustrukturyzowany system organizacji życia jednostek i grup społecznych stoi za nowymi technologiami oraz za ich planetarnym zasięgiem – zarówno, gdy mowa o skali i wielkości zasobów czy korporacyjnej formule biznesowej organizacji, jak i o szybkości operowania kapitału, w szczególności globalnych rynków finansowych.\nZe ściśle ekonomicznego punktu widzenia z kapitalizmem mamy do czynienia tam, gdzie stawką w życiu gospodarczym jest niekończąca się akumulacja kapitału. W takim systemie produkcja, handel i finanse, kierowane motywem akumulacji, szukają dróg ciągłej ekspansji, tak aby nieustannie zwiększać swoje zyski. Na skutek zmniejszającej się w wiodących sektorach i ośrodkach realnego kapitalizmu stopy zysku, poszukujący większych profitów kapitał przenosi się w kierunku sektorów i ośrodków (krajów) o mniejszym stopniu akumulacji. Tym sposobem „oplata” coraz większe przestrzenie świata, zaś jego funkcjonalna racjonalność organizuje i strukturyzuje życie społeczne coraz większej masy ludzi na coraz rozleglejszym obszarze Ziemi.\nPośród zapobiegliwej krzątaniny kupców, przedsiębiorców, finansistów, wykształca się swoisty etos, nazwany przez Maxa Webera „duchem kapitalizmu”, rozumiany jako „właściwe kapitalizmowi postawy życiowe, sposoby postrzegania świata, umiejętności i wzorce postępowania”. Wzmiankowane postawy i wzorce podlegają stopniowej instytucjonalizacji i krystalizują się w szeroko rozumiane prawne i organizacyjne środowisko, w którego centrum sytuuje się instytucja państwa – warunkująca i umożliwiająca ekspansję oraz dyfuzję reguł kapitalizmu. Także struktura i organizacja rodziny zostaje podporządkowana nowej racjonalności gospodarczej, która w coraz większym stopniu staje się sposobem jej życia. Świat zaczyna być postrzegany „przez pryzmat istniejących możliwości inwestycyjnych i gospodarczych”, jako wyabstrahowany od pobocznych okoliczności, wolny od niekapitałowych kontekstów, abstrakcyjny i otwarty Mega-Rynek.\nTo kapitalizm jako historyczny system społeczny, przekraczający topograficzne i konceptualne ograniczenia oraz nieustannie rozszerzający pole swej ekspansji w celu akumulacji kapitału stoi u podłoża strukturalnych przemian świata nazwanych globalizacją, zarówno w materialnych, jak i finansowych fazach cyklów rozwojowych. Tak rozumiany system nie może być systemem równości, funkcjonuje dzięki budowaniu napięć i różnicy potencjałów, poszukiwaniu coraz to nowego rezerwuaru i sposobów cyrkulacji towarów, pracy i pieniądza, rozsadza zbyt ciasne i (cyklicznie) dysfunkcjonalne, blokujące „akumulacyjny impet”, „własne” ramy gospodarcze i społeczne. Istnieje strukturalny mechanizm, zgodnie z którym ci kierujący się odmiennym niźli maksymalizacja zysku motywem ponoszą konsekwencje swojego „nieracjonalnego” działania w postaci niskiego statusu, biedy czy marginalizacji społecznej, ale także w postaci bankructwa, „wypadnięcia” z rynku czy degradacji społecznej, podczas gdy ci działający zgodnie z „właściwymi” regułami kapitalizmu są nagradzani i otrzymują premię w postaci dobrostanu, awansu w społecznej hierarchii oraz powszechnego uznania. W obrębie konkurencyjnej rywalizacji, batalii o pierwszeństwo w akumulacji kapitału, bankructwo jednych jest koniecznym warunkiem wzrostu profitów innych – gdyby bowiem wszystkie firmy były zyskowne, sam zysk byłby minimalny.\nTajemnica witalności i kapitalistyczna socjodycea\nTajemnicą witalności kapitalizmu jest jego eklektyczny i elastyczny charakter, niedościgła zdolność adaptacji – Braudel powiada, że kapitalizm „zawsze może zmienić konie pośrodku potoku” i wieszczy takie jego metamorfozy i mutacje, które – pomimo kryzysów, recesji i stagnacji – zapewnią mu dalszy wielopokoleniowy żywot. Myślę, że poglądy współtwórcy szkoły Annales, wypowiadane w historycznej perspektywie longue durée, pełne ambiwalencji wobec dziejowego kapitalizmu, dobrze oddaje osiemnastowieczne dictum o kapitalizmie, który „często choruje, ale nie umiera nigdy”, pewnego amsterdamskiego przedsiębiorcy.\nAutor „Civilization and Capitalism”, podobnie jak Wallerstein, twórca koncepcji systemu-świata, czy Arrighi wskazujący w „Długim dwudziestym stuleciu” na znaczenie i przemienny charakter cyklów akumulacji kapitalizmu, dzielą przeświadczenie, iż powstanie europejskiego kapitalizmu nie jest rezultatem prostej ewolucji feudalizmu, ale historycznego przełomu, nowego europejskiego podziału pracy, koniecznego dla zapewnienia warunków wzrostu gospodarczego w sytuacji strukturalnego kryzysu i wyczerpania się rezerw systemu feudalnego. Do konstrukcji nośnej kapitalistycznego europejskiego przełomu należą, tak ekspansja terytorialna (zapoczątkowana przez Portugalię i Hiszpanię), jak i powstanie silnych organizmów państwowych w Europie Zachodniej. Zarazem, to właśnie wraz z wejściem na arenę dziejów motywu akumulacji kapitału po raz pierwszy w historii system gospodarczy przekracza polityczne i terytorialne granice państw. Cała europejska historia, oglądana z ponadlokalnej perspektywy, przedstawia się jako seria drgań, ekspansji i skurczów akumulacji kapitału, od rozwoju Śródziemnomorza i Flandrii (XII–XIV w.) w czasach zmierzchu potęg bliskowschodnich i zrzucania przez Europę „arabskiego jarzma”, poprzez geopolityczny i geoekonomiczny transfer pól ekspansji z północnowłoskich państw-miast w kierunku Portugalii i Hiszpanii, a następnie Holandii, Anglii, aż po Stany Zjednoczone.\nWymienieni autorzy wskazują przy tym na fakt, iż (co do zasady) nawet okresowe kryzysy – immanentna cecha kapitalistycznych stosunków społecznych – przyczyniają się do dalszego rozwoju samego społecznego systemu kapitalizmu: każda recesja czy stagnacja, bezrobocie czy krach finansowy, dostarczają kolejnych argumentów na rzecz koncentracji i spotęgowania reguł konstytuowania porządków i reguł kontroli życia społecznego przez kapitalizm. Kapitalizm, w każdym razie historyczny kapitalizm, jaki znamy, posiada zdolność rewitalizacji i „przegrupowywania środków dominacji i wpływu”, wciąż na nowo reprodukując niedościgłe instrumentarium akumulacji zasobów, oparte o indywidualny, zwielokrotniony społecznie, motyw maksymalizacji zysku.\nOdmiennie na sprawę witalności i trwałości kapitalizmu zapatrują się Wilhelm Röpke i Joseph Schumpeter. Pierwszy stawiając w „Kryzysie społecznym naszych czasów” pytanie o pozagospodarcze warunki i przesłanki powstania, jak ją nazywa, „gospodarki rynkowej”, odpowiada, że niezbędna dla właściwego jej funkcjonowania jest moralna i polityczna osnowa: minimum uczciwości w interesach, silne państwo, rozsądna policja rynkowa oraz przemyślane prawo, stawiające „opór przypływom kapitalistycznego indywidualizmu, chciwości i konsumeryzmu, narzucającym ludziom formy egzystencji”. Konkurencja musi być trzymana w ryzach, obwarowana, nie należy brać „za twór przyrody czegoś, co jest wysoce kruchym i sztucznym tworem kultury”. Röpke, bez wątpienia jeden z autorów niemieckiego powojennego „cudu” gospodarczego, uznał paradygmat czystej maksymalizacji zysku za zgubny społecznie, przerywający „delikatne nici społecznej symbiozy”. Świadom tego, że społeczeństwo „deponuje swoje rezerwy moralne poza sferą gospodarczą, która jest konsumentem, nie dostawcą moralności”, odwoływał się przy tym do państwa, „jako strażnika ładu, etycznego gwaranta porządku”, tracąc pod koniec życia wiarę w możliwość zaaplikowania przez państwo realnemu kapitalizmowi etycznej, ozdrowieńczej kuracji. Z kolei Schumpeter, wskazujący w „Kapitalizmie, socjalizmie i demokracji” na „wykonane z pozakapitalistycznego budulca” podpory porządku kapitalistycznego, dodawał przy tym, że te podpory kapitalizm „musi kiedyś zniszczyć”.\nPorzucając na moment perspektywę gospodarczą i polityczną, warto – jak sądzę – wskazać na głębsze, antropologiczne fundamenty żywotności kapitalizmu, a mianowicie na jego socjodyceę: odwołanie się do utylitarnie rozumianego interesu własnego jako równoczesnego motywu indywidualnej ludzkiej aktywności oraz ogólnej społecznej pomyślności. Zaryzykuję twierdzenie, iż jako społeczna filozofia i etyka, jako zasadnicze, skierowane do wszystkich ludzi i każdego indywidualnego (co podkreślam) człowieka, przesłanie na temat doczesnego kierunku i celu ludzkiego bytowania, kapitalizm jest rodzajem światowej, wielkiej, nowej i materialnej nowiny, i przez to formalnym odpowiednikiem swoiście kosmicznej i zaświatowej, duchowej nowiny chrześcijaństwa. Chrześcijaństwo także kieruje swoje teologiczne i wieczyste przesłanie do indywidualnego człowieka jako osoby ludzkiej, rozpoznając przy tym inny niż kapitalizm wymiar człowieczeństwa – sferę, gdzie śmiertelny człowiek staje wobec otchłani niebytu. W tym ujęciu chrześcijaństwo jest teodyceą, na której rusztowaniach wspiera się, pełen transcendentalnej trwogi człowiek, w obliczu niedającego się zanegować i oswoić horyzontu nicości – jako nieodwołalnego granicznego constans ludzkich dziejów.\nNatomiast w historycznym wymiarze gospodarczym kapitalizm jest nie do pomyślenia bez polaryzacji i hierarchizacji procesów produkcji i wymiany: bez tych, którzy sięgają po pozycję wiodącą, oraz tych, którzy zostają wykluczeni. Imperatyw niekończącej się, nieznającej ograniczeń, akumulacji oznacza, że „firmy i ludzie akumulują kapitał w celu dalszej akumulacji kapitału”, co składa się na stale reprodukowany społecznie motyw i proces. Powstaje ekspansywny system społeczny, dla którego podstawowym czynnikiem integrującym jest podział pracy, podczas gdy granice tego systemu podlegają ciągłemu rozszerzaniu, zarówno w sensie geograficznym, to jest aż po „krańce świata” (do których wędruje, poszukujący zysków i kolejnych źródeł akumulacji, kapitał), jak i w sensie przedmiotowym. Imperatyw niekończącej się akumulacji „stoi” bowiem, nie tylko za znoszeniem granic stricte geograficznych, ale generuje też potrzebę ciągłej zmiany technologicznej oraz pokrewne jej potrzeby przesuwania granic psychologicznych, ekonomicznych, intelektualnych, moralnych czy naukowych.\nMistyfikacja wolnego rynku i prawda kapitalizmu\n„Elastyczny” i „eklektyczny” kapitalizm, na poziomie społecznej pedagogiki i percepcji, utożsamiany jest z wolnym rynkiem. Dali się uwieść takiemu jego wizerunkowi nie tylko klasycy myśli ekonomicznej, ale także myśli socjalistycznej, bo przecież Marks i Fryderyk Engels łączyli powstanie kapitalizmu ze wzrostem konkurencyjności, a kapitalistyczny system społeczny uznali za postępowy i konieczny etap w millenarystycznej drodze ludzkości do osiągnięcia komunistycznego raju. Mamy zatem do czynienia z powszechnie obowiązującą wykładnią kapitalizmu, z porządkującą naszą percepcję siatką ocen i znaczeń oraz nieodłącznym katalogiem domniemanych i rzeczywistych kapitalistycznych cnót oraz zasług. Wszystkie one legitymizują kapitalizm (z wolnym rynkiem jako gwarantem jednostkowej i społecznej wolności) jako naturalny, czasem wręcz prawno-naturalny porządek – poprzez rozliczne realistyczne apologetyki, uzasadniające „mądrością struktury i etapu” nierówność społeczną, biedę, bezrobocie, niskie lub wysokie podatki, emigrację, upadek przedsiębiorstw i sektorów gospodarki, monetaryzację życia itd.\nPogląd, iż globalizacja to po prostu światowy wolny rynek, neutralny planetarny system ekonomiczny, racjonalny i bezalternatywny mechanizm rozwoju, uważam za fundamentalnie błędny. Takie rozumienie kapitalizmu jest rodzajem mistyfikacji i pozostaje w zasadniczej sprzeczności z jego istotą i historycznym charakterem. Wolny rynek jako fantomiczny koncept i sugerowana funkcjonalna rzeczywistość, gdyby kiedykolwiek istniał, uniemożliwiłby w rzeczywistości niekończącą się akumulację kapitału. Celem działalności kapitału jest nieodmiennie przekształcenie niepewnego zysku w stałą rentę – poprzez wyeliminowanie konkurencji. Kapitaliści potrzebują rynków kontrolowanych, gdyż rynki całkowicie wolne i doskonale konkurencyjne doprowadziłyby do lawinowego spadku stopy zysku i w efekcie epidemii nieopłacalności.\nA zatem zasadniczą funkcją dyskursu o gospodarce rynkowej i w ogóle wolnorynkowej mitologii byłoby „służenie za wygodny instrument przesłaniania potęgi korporacji jako narzędzia społecznej pedagogiki” – jak to wyraził w „Nowym państwie przemysłowym” John K. Galbraith. Zdaniem autora struktura korporacyjnej monopolistycznej władzy istnieje w interesie ekspansji i akumulacji wpływów oraz bogactwa oligarchii gospodarczej, w niezgodzie z regułami demokracji. W systemie industrialnym (i postindustrialnym), złożonym z tysięcy korporacji, nie może być mowy o konkurencji cenowej, ale o wyrafinowanych sposobach budowania wpływów i monopoli. Funkcją konkurencyjnego sektora z dolnego piętra kapitalistycznej struktury jest wdzięcznie brać na siebie ciężar i znój zadań podwykonawcy, podczas gdy monopole koncentrują się na dbałości o utrzymanie i możliwe wzmocnienie swej pozycji, zabiegając u państwa o przywileje i specjalne względy. Nieprawdą jest – konstatuje autor – że, jak utrzymywał Włodzimierz Lenin, „kapitalizm rozpoczyna się na wiejskim bazarze”.\nPrzypadek Röpkego, wybitnego ekonomisty i historyka, jednego z najznakomitszych myślicieli swoich czasów, odwołującego się do państwa, „jako strażnika ładu, etycznego gwaranta porządku”, powinien być intelektualnym memento dla wszystkich, którzy podejmują problem moralnego uzdrowienia kapitalizmu. Choć kapitalizm daje się pomyśleć w oderwaniu od państwa, to w rzeczywistości historycznego kapitalizmu, jako społecznej zuniwersalizowanej struktury-systemu, państwo jest nieodłączną częścią kapitalistycznego porządku. Nowoczesne państwo jest konstytuowane przez kapitalizm, toteż – w przekonaniu piszącego te słowa – jego formalnie neutralny i zewnętrzny wobec funkcjonalnych reguł kapitalizmu etos zostaje oswojony i zdekonstruowany przez paradygmatyczny imperatyw nieograniczonej przez nic akumulacji.\nPoznawczo zapładniająca i pomocna w zrozumieniu hierarchicznego charakteru oraz „cieniowej” natury, konstytuowanej przez motyw niekończącej się akumulacji kapitału, struktury społecznej świata kapitalizmu jako systemu, jest – zaproponowana przez Braudela w fundamentalnym „Civilization and Capitalism” – charakterystyka kapitalizmu jako najwyższego poziomu trójwarstwowej struktury społecznej. Najniższą, aż do czasów współczesnych najrozleglejszą, warstwą jest najbardziej elementarny poziom gospodarki samowystarczalnej, nazwany przez autora „poziomem życia materialnego”. Jest to terytorium z istoty nieekonomiczne, „gleba, w którą kapitalizm z impetem zapuszcza swe korzenie”, lecz której jednocześnie nigdy do końca nie jest w stanie spenetrować. Ponad tą dolną warstwą rozpościera się popularne terytorium gospodarki rynkowej, z niedościgłą maszynerią automatycznej koordynacji podaży i popytu za pomocą mechanizmu cenowego (o której tak wzruszająco rozpisywali się Ludwig von Mises i Friedrich Hayek) oraz niezliczoną ilością horyzontalnych relacji (wymian). W rzeczywistości, ogromne przestrzenie życia społecznego, dostępne naszemu codziennemu doświadczeniu, pozostawione są (lokalnej) gospodarce rynkowej, przynależą do lokalnych porządków społecznych (małe i średnie przedsiębiorstwa, lokalny handel, usługi). Jednakże na samym szczycie, ponad powszechnie rozpoznawalną, dostępną społecznej percepcji rzeczywistością rynku, rozciąga się „zona antyrynku”, w której prym wiodą „wielcy drapieżnicy” (tu „bycie drapieżnikiem należy do obowiązków”) i gdzie „króluje prawo dżungli” . To właśnie – wywodzi Braudel – tak dzisiaj, jak i w przeszłości był i jest „prawdziwy dom kapitalizmu”.\nWespół kapitalistyczni „wielcy drapieżnicy” i służebna, otwarta na ich sugestie klasa nowoczesnych mandarynów, zarządzająca operacyjną częścią światowych podsystemów, dokładają wszelkich starań, aby poziom, który konstytuuje ów „dom prawdziwy”, był możliwie nieprzejrzysty i nierozpoznany, inaczej niż środkowa, kokietowana i chętnie opisywana przez nauki społeczne czy media rynkowa warstwa społecznej struktury kapitalizmu. Warstwy najniższa i najwyższa przynależą do „sfery cienia”: życie materialne nie dostarcza adekwatnych z punktu widzenia badań społecznych danych i świadectw, zaś terytorium anty-rynku spowija kokon zależności i przepływów zakodowanych w niezwykle złożonych, wyrafinowanych, procesach, przedsięwzięciach i operacjach.\nWarto dopowiedzieć w tym miejscu, że kapitalizm jako sektor monopolistyczny nie jest sektorem innowacyjnym – innowacje, jak to przekonująco wykazał Schumpeter, pochodzą z zewnątrz właściwego terytorium kapitalizmu. Siłą kapitalizmu jest natomiast to, że te pomysły i zamierzenia są szybko „oswajane” i przejmowane przez wielki kapitał, który je przyciąga, zawdzięczając im rewitalizację i wzrost efektywności. Dzieje się tak za sprawą zasadniczego przywileju właściwego, antyrynkowego sektora historycznego kapitalizmu, jakim jest prawo wyboru (wynikające z jego dominującej pozycji społecznej), wielkości zasobów kapitałowych oraz sieci nieformalnych związków i obowiązujących (choć niepisanych) reguł wymiany przysług pomiędzy światem istotnej polityki a potężną plutokratyczną mniejszością.\nLawina społecznej dyslokacji\nLaissez-faire, dość swobodnie parafrazuję w tym miejscu Johna Graya, został „centralnie zaplanowany” jako instrument symbolicznej przemocy i jako element brytyjskiej, a potem amerykańskiej polityki kolonizacji i subordynowania państw, społeczeństw i gospodarek. Poprzez przyjęcie rynkowej logiki i kategorii postrzegania świata, poprzez wbudowanie w nasze światoobrazy swoistego rynkowego filtra, to nie gospodarka zostaje osadzona w relacjach społecznych, ale stosunki społeczne w systemie gospodarczym. Tym sposobem, istniejące instytucje, obyczaje, relacje społeczne stają się – to z kolei główna teza „Wielkiej Transformacji” Karla Polanyiego (książki, która wywołała późniejsze o pół wieku refleksje autora „Po liberalizmie”) – „przybudówką rynku” i znajdują pod presją nowych, zasadniczo odmiennych, rynkowo zracjonalizowanych rozwiązań i motywów, organizowanych przez dążenie do nieograniczonej akumulacji kapitału. Kiedy maksymalizacja zysku zajmuje centralną pozycję w społeczeństwie, następuje „wielka transformacja”. Motywy działania ludzi podlegają radykalnej zmianie: w miejsce motywu utrzymania przy życiu, wchodzi motyw osiągania zysku. A zatem, zamiast gospodarki „zakorzenionej w relacjach społecznych”, otrzymujemy –– „relacje społeczne zakorzenione w systemie gospodarczym”.\nPolanyi stawia tezę, iż gospodarka przedkapitalistyczna przez wiele stuleci rozwijała się spętana pancerzem powiązań, zależności i ograniczeń życia społecznego, w którym dominowały reguły gospodarowania rodzinnego. Kapitalizm radykalnie przeciął te zależności, a samoregulujący się rynek zakwestionował prawomocność i zniósł użyteczność zewnętrznych względem racjonalności kapitalizmu motywów wzajemności i solidarności. Widzimy zasadniczą zmianę, którą przyniósł kapitalizm, a która dotyczy motywów kierujących życiem społecznym: zysk stopniowo, ale nieuchronnie i nieubłaganie wypiera niemerkantylne względy. Społeczne racje, wokół których zorganizowane były lokalne wspólnoty w przedkapitalistycznym świecie, z dnia na dzień, z roku na rok, tracą regulatywny walor i integrującą moc. Następuje dekompozycja wspólnoty traktowanej dotychczas, mimo wszelkich przejawów niesprawiedliwości, jako lokalna „rodzina rodzin”: obecnie okazuje się ona brzemieniem i zawalidrogą w dążeniu ambitnych, wybijających się na indywidualność jej członków, do osiągnięcia zysku i potwierdzenia własnej wartości na „wolnym i nieuprzywilejowanym rynku”. W ciągu stu sześćdziesięciu lat pomiędzy końcem XVIII w. a początkiem II wojny światowej chłopi stają się rzemieślnikami, kupcami, proletariuszami, masowo migrują do miast – „rozległych, anonimowych i otwartych świeckich molochów”. Równocześnie następuje zauważalna deklasacja tradycyjnych warstw ziemiańskich: w społeczeństwach preindustrialnych, lokalnych, chłopskich, zamożni właściciele ziemscy, notable, arystokraci, poprzez kontrolę nadań ziemi i tworzenie zapasów żywności na gorsze czasy dbali o bezpieczne minimum egzystencji zależnych od siebie ludzi (i swoją kontrolną pozycję). Wraz z rozwojem kapitalizmu bezpieczeństwo bezpowrotnie mija. Poczucie przynależności i związana z nim ochrona najbiedniejszych ustępują miejsca wszędobylskiej anomii, graniczącym z pewnością przeczuciu mieszkańców wielkich miast, iż nikogo nic nie obchodzą, nikt nie przyjdzie im z pomocą, nikt (poza urzędem podatkowym) nawet nie dowie się o ich istnieniu.\nW tradycyjne struktury społeczne uderza z rosnącym impetem – jak ją nazywa autor – „lawina dyslokacji społecznej”, podmywając zamknięte, przykościelne, jawnie hierarchiczne lokalne społeczności. Ziemia, która stanowiła fundament bezpieczeństwa gospodarczego i rodzinnego chłopów, ale była zarazem dla nich trwałym i solidnym oparciem i punktem orientacji w świecie, staje się towarem, którym właściciele ziemscy dysponować mogą wedle uznania – coraz częściej kierując się motywem zysku – i nie oglądając się na (związany z pracą i obsługą rolniczą „oswojonego” już kawałka ziemi) los zależnych dotąd od nich włościan.\nA zatem większość z tych, którzy służyli dotychczas wsparciem dla podległych sobie i zależnych od siebie ludzi, może obecnie z czystym, koncesjonowanym przez pedagogikę wolnego rynku, sumieniem zrezygnować ze współczucia, powołując się na rzeczywistą (bo rynkową, a więc racjonalną i obiektywną) sprawiedliwość, a także na wolność i ogólnoludzki postęp. Następuje rozdzielenie władzy (wynikającej z gospodarczych przywilejów) od (poczucia) obowiązku. Odtąd robiące interesy przedsiębiorcze jednostki zażywają, społecznie prawomocnej, wolności od obowiązku przyczyniania się do poprawy losu i trwania wspólnoty. Ci jednak, którzy – na przekór dominującym tendencjom nowych czasów – decydują się gospodarować „po staremu”, w warunkach coraz powszechniejszej komodyfikacji życia społecznego, tracą możliwość efektywnej konkurencji, a jednocześnie zdolność zapewnienia godziwych warunków utrzymania zależnym od siebie pracownikom i pomocnikom. Jeśli nie pójdą (myśląc w kategoriach maksymalizacji zysku) po przysłowiowy „rozum do głowy”, wkrótce zostaną „wykupieni” przez przedsiębiorczych, wolnych od skrupułu konkurentów i zasilą szeregi rodzącej się inteligencji. Inna sprawa, że nie minie kilka pokoleń, kiedy także i ta, krnąbrna wprzódy i nieprzejednana w swej negatywnej ocenie społecznych skutków przemian kapitalistycznych, inteligencja ulegnie regułom, obłaskawiającej ją na wiele wyrafinowanych sposobów, organizowanej przez pieniądz, jako formę „umysłowej, kulturowej energii, w której koncentrują się wola władcza, siła twórcza, tęsknota za życiem na wielką skalę” – rzeczywistości historycznego kapitalizmu.\nPrzypadek Polski – ideologia transformacji jako narzędzie peryferyzacji\nWarto może przy tej okazji zwrócić – pro domo mea – uwagę na wolnorynkowy rys dominujących w naszym kraju poglądów na globalizację, w szczególności na zadziwiająco pokrewne (mimo wszelkich pozorów kategorialnej opozycji) i silnie stabuizowane słowniki i aparaty pojęciowe, zarówno socjalliberalne, jak i wolnorynkowo-konserwatywne, oraz neoliberalne. Podczas gdy liberałowie socjalni wskazują na społecznie negatywne skutki „wolnego rynku” i oczekują podjęcia stosownych socjalnych interwencji w celu przyozdobienia go w ludzkie oblicze, liberałowie odnowieni, na spółkę z konserwatywnymi, przy skwapliwej asyście konserwatystów integralnych, z reguły wskazują na odstępstwa i wypaczenia gospodarki względem wolnorynkowego ideału. Takie nastrojenie odbiera zainteresowanym zdolność przeprowadzenia strukturalnej analizy systemu kapitalistycznego i stygmatyzuje samo użycie terminu „kapitalizm” jako podejrzane i nieprawomocne. Tym sposobem myślenie społeczno-gospodarcze w kraju zostaje pochwycone w obcęgi fałszywych i pozornych opozycji, alternatyw i dylematów. W mojej ocenie, w przypadku konserwatywno-prawicowych środowisk intelektualnych, wyparcie ze słownika analizy zjawisk społecznych problematyki kapitalizmu jako takiego, wynika z rutynowego, konwencjonalnego i schematycznego rozumienia najnowszej historii, szczególnie historii Polski, opisywanej przez proste opozycje: PRL kontra wolna Polska; socjalizm realny kontra (idealny) kapitalizm; marksizm kontra prawda i demokracja; kryptosocjalizm kontra wolny rynek itp., jak również z indywidualnych biografii pokolenia, które wyobraźnię polityczną oraz styl politycznego myślenia kształtowało w dobie rewolucji konserwatywnej (reaganomiki i thaczeryzmu), zaś obecnie, w znakomitej większości, „odcina kupony” od tamtych zmistyfikowanych przez polityczną neokonserwatywną i neoliberalną propagandę, potraktowanych niegdyś jako miarodajne i naukowe, terminologicznych dystynkcji.\nJest przy tym znamienne, że w myśleniu reprezentatywnej części środowisk prawicowych (podobnie jak neoliberalnych) życie gospodarcze stanowi rodzaj odrębnej „mechanicznej struktury”, zamkniętej całości, organizowanej przez niezmienne i obiektywne prawa przyczynowo-skutkowe (prawa rynku). Tym samym obraz gospodarki i życia gospodarczego zyskuje autonomiczny, wyłączony z szerokiej panoramy stosunków społecznych, wyróżniony i nabożny status (jakże często rozprawia się w Polsce o „świętej własności prywatnej”). Jednoznacznie i doktrynalnie wolnorynkowy „światopogląd” prominentnych prawicowych intelektualistów (ze znaczącym i zasługującym na podkreślenie wyjątkiem środowiska związanego z Instytutem Sobieskiego oraz nielicznych profesorów i publicystów) zaświadcza z całą mocą o wtórnym i intelektualnie niesamodzielnym charakterze ich poglądów na gospodarkę i życie społeczne.\nWarto więc przypomnieć, że „wolny rynek” jako ideał, przepis na wolność i modelowy punkt odniesienia, „stał” u progu transformacji przełomu lat 80. i 90., organizowanej przez „naszych zachodnich przyjaciół” wespół z Mieczysławem Wilczkiem, Mieczysławem Rakowskim i im podobnymi czempionami transformacji rynkowej w Polsce. Był i pozostaje instrumentem adaptacji polskiej gospodarki i polskich elit społecznych do stanowionych w ośrodkach centrum systemu-świata, a zatem w światowej wielopaństwowej metropolii, warunków i reguł porządku społecznego (skodyfikowanych w ramach tzw. Konsensusu Waszyngtońskiego i zaaplikowanych, anektowanej przez światowy system historycznego kapitalizmu Polsce, poprzez Plan Balcerowicza). W istocie rzeczy, to za sprawą tych – zadanych krajowym i lokalnym, legitymizowanym przez „wolny świat”, elitom – warunków i reguł przepływu globalnego kapitału, zgodnych z racjonalnością najbardziej rozwiniętych rynków, wygenerowano w Polsce konieczną „przemoc strukturalną”. Owa „konieczność” była warunkiem możliwości efektywnego przejęcia kontroli nad polską peryferią. Stąd jej „zatopienie” w globalnej i asymetrycznej logice wolnego przepływu, poszukujących nowych źródeł rentowności kapitałów, owo – tak wnikliwie opisane przez Jadwigę Staniszkis – wtargnięcie „globalnego wiru”, utrata sterowności, rozbrojenie instytucjonalne, „sprasowanie” radykalnie odmiennych czasów historycznych.\nTo właśnie za sprawą mitologii i mistyfikacji wolnego rynku funkcję lokalnego gwaranta reguł nowego światowego porządku przejęły krajowe „struktury warunkujące zaufanie” – istniejąca i przeorientowana, „świadoma” cześć PRL-owskiego establishmentu oraz nowa solidarnościowa elita, przyjmujące rolę depozytariusza zaufania i gwaranta bezpieczeństwa transakcji. To rzeczywisty i zakumulowany przez lata kapitał polityczny pozwolił dwójnomenklaturze na stworzenie patologicznej sieci gospodarczych związków, stanowiącej rezerwuar wymiernych finansowych zysków.\nPrawdopodobnie jednak transformacja nie przybrałaby tak bezkolizyjnego charakteru, gdyby nie fundamentalna rola, jaką w procesach akomodacji społecznej odegrał kapitał symboliczny, pochodzący od „związanego” materialnymi koncesjami i obietnicami nowej władzy Kościoła, ale nade wszystko od „Solidarności”. Dokonany przez jej przywódców „akt narzucenia schematów postrzegania dziejących się zmian” pozwolił na zneutralizowanie poczucia społecznego zagrożenia i przywrócenia ludziom „bezpieczeństwa ontologicznego”. Było to możliwe dzięki zapewnieniu, iż bolesne zmiany są konieczne, a także obietnicy, że cierpliwość społeczna zostanie wynagrodzona. Fakt, iż to właśnie (wolny) związek zawodowy dokonał „konsekracji nowego ładu” jest tu absolutnie podstawowy. Mówiąc w kategoriach Bourdieu, „Solidarność” jako podmiot konsekrujący (związek zawodowy oraz walka o wolność i sprawiedliwość) była możliwie najdalej położona od przedmiotu konsekrowanego (kapitał i kapitalizm) – stąd akt konsekracji miał szczególną i trwałą moc.\n P. Sloterdijk, Kryształowy pałac. O filozoficzną teorię globalizacji, Warszawa 2011\n M. Hardt. A. Negri, Imperium, Warszawa 2005. Próbę autorskiej eksplikacji niektórych tez autorów przynosi tekst T. Gabisia, Imperium Mundi jako polityczna forma globalizacji, [w:] Globalizacja i my. Tożsamość lokalna wobec trendów globalnych, red. R. Piekarski, M. Graban, Kraków 2003\n „Broń termojądrowa z jej absolutną zdolnością zniszczenia jest ultymatywną formą biowładzy, zaś jedyną odpowiadającą jej strukturą polityczną jest imperium światowe, które dysponując monopolem użycia tej broni, ma powód, aby jej nie użyć, gdyż używając niszczyłoby samo siebie” – konstatują autorzy.\n F. Fukuyama, Koniec historii, Poznań 1996, tegoż: Ostatni człowiek, Poznań 1997\n W języku polskim ukazały się m.in. następujące prace P. Bourdieu: Dystynkcja. Społeczna krytyka władzy sądzenia, Warszawa 2005; Medytacje pascaliańskie, Warszawa 2006; Rozum praktyczny. O teorii działania, Kraków 2009; O telewizji. Panowanie dziennikarstwa, Warszawa 2009. Interesującym wprowadzeniem do „przemocowych” wątków „antropologii refleksyjnej” Bourdieu jest tekst B. Radziejewskiego: Dyskretny urok przemocy, „Rzeczy Wspólne”, nr 4 (2/2011).\n Dalsze części tekstu pod wspólnym tytułem Czy chaos ma swojego zarządcę? zamieszczone zostaną w kolejnych numerach „Rzeczy Wspólnych”.\n S. Żiżek, W obronie przegranych spraw, Warszawa 2008\n Umowny charakter takiego przypisania wynika z faktu formalnego nieistnienia takiej szkoły. Jednakże każdy z wymienionych przeze mnie twórców wyraźnie podkreśla pokrewieństwo z dokonaniami pozostałych. Pomimo odmiennych strategii analitycznych i odrębnych periodyzacji łączy ich metodologiczny sceptycyzm dotyczący miarodajności lokalnej i krótkookresowej perspektywy badawczej oraz jej walorów poznawczych, a przede wszystkim rozumienie i przedstawienie kapitalizmu jako historycznego systemu społecznego.\n M. Weber, Etyka protestancka i duch kapitalizmu, Warszawa 1994\n F. Braudel, Kultura materialna, gospodarka i kapitalizm XV–XVIII wiek, t. I–III, Warszawa 1992\n W. W. Röpke, Kryzys społeczny czasów obecnych, Wrocław 1986\n J. Schumpeter, Kapitalizm, Socjalizm, Demokracja, Warszawa 1995\n Jeszcze w XVIII w., w okresie odrzucenia przywilejów „bezczynnej” arystokracji i szlachty, gdy rosnące fortuny kupieckie można było potraktować jako zasłużoną nagrodę za pracowitość, takie złudzenia i nadzieje były najzupełniej zrozumiałe. Ale w stuleciu angielskiej i holenderskiej Kampanii Wschodnioindyjskiej, wielkich korporacji i monopoli – marksowska dialektyczna apologia kapitalizmu nie przekonuje.\n J.K. Galbraith, The New Industrial State, 1967\n F. Braudel, op.cit.\n J. Schumpeter, Kapitalizm, Socjalizm, Demokracja, op.cit.\n J. Gray, Po liberalizmie: eseje wybrane, Warszawa 2001\n K. Polanyi, Wielka Transformacja, Warszawa 2011. Zauważalną słabością pracy autora jest (co jedynie sygnalizuję w tym miejscu) literalne potraktowanie „wolnego rynku” jako rzeczywistości gospodarczej XIX-wiecznej Europy, w szczególności Anglii. Wskazując na skutki „społecznej lawiny dyslokacji” struktur indywidualnego i zbiorowego przedkapitalistycznego życia, badacz obarcza odpowiedzialnością za nie „wolny rynek”. Dało to asumpt do wielu krytycznych uwag sformułowanych pod adresem Polanyiego. Między innymi G. Arrighi czyni mu zarzut „naiwnej wiary”, podkreślając, że idea wolnego rynku to fikcja sfabrykowana przez Brytyjczyków na użytek swej kolonialnej hegemonii, jako instrument podboju i rządów nad niecywilizowanym światem.\n O. Spengler, Zmierzch Zachodu. Zarys morfologii historii uniwersalnej (skrót dokonany przez H. Wernera), Warszawa 2001\n Konsensus Waszyngtoński to porozumienie dotyczące nowego ładu światowego, sformułowane w oparciu o dokument przedstawiony przez amerykańskiego ekonomistę Johna Williamsona pod koniec lat 80. Stanowi ono podstawę polityki gospodarczej Międzynarodowego Funduszu Walutowego oraz Banku Światowego. Zawiera dziesięć wytycznych dla stabilnego i zrównoważonego wzrostu i rozwoju gospodarczego, pośród których wymienić należy: utrzymanie dyscypliny finansowej, liberalizacja rynków finansowych, utrzymywanie jednolitego kursu walutowego, liberalizacja handlu; likwidacja barier dla zagranicznych inwestycji bezpośrednich; prywatyzacja przedsiębiorstw państwowych, deregulacja rynków, gwarancja praw własności.\n Na ten temat: J. Staniszkis, Postkomunizm. Próba opisu. Warszawa 2002\nTęskniąc za Kadafim


Z jakiego rodzaju obowiązkami trzeba liczyć się jak chcemy mieć swoje zwierzaka? O jakich rzeczach warto wiedzieć nim zdecydujemy się na taki krok? | Zdrowa rodzina\nZ jakiego rodzaju obowiązkami trzeba liczyć się jak chcemy mieć swoje zwierzaka? O jakich rzeczach warto wiedzieć nim zdecydujemy się na taki krok?\nWłaściciele czworonoga wiedzą już, iż posiadanie zwierzaka to obowiązek. Wiedzą jak dużo trzeba włożyć pracy w to żeby takim zwierzęciem się zaopiekować dobrze. Osoby zastanawiające się nad posiadaniem własnego zwierzaka często nie biorą wielu rzeczy pod uwagę. Tak chcą mieć jakieś zwierze, iż nie myślą za bardzo o tym co ich czeka. A prawda jest taka, że lepiej pomyśleć o takich kwestiach nim dokonamy ostatecznego wyboru, byśmy później nie byli zdziwieni. Z czym zatem jest związane posiadanie własnego zwierzaka?\nTrzeba wiedzieć, że zwierze to wydatki. Musimy się z nimi liczyć już na wstępie kiedy trzeba zakupić potrzebne artykuły, to znaczy całą wyprawkę dla psa lub kota. Miejsce do spania, miski, smycz, zabawki, suplementy diety. Sama karma to spory wydatek, tym bardziej jeśli chcemy aby nasze zwierze odżywiało się zdrowo oraz posiadało zbilansowaną dietę. Na wstępie dochodzi też kastracja, która jest niemałym wydatkiem. Oczywiście nie jest to tak częste u psów jak w przypadku kotów. Posiadając swojego zwierzaka musimy liczyć się też z nieprzewidzianymi wydatkami w przypadku zachorowania. Wtedy należy zadbać o wizyty u weterynarza. W dużym mieście nie będzie z tym problemu. Tym bardziej jak potrzebny nam weterynarz (zapoznaj się z cenom - http://www.vetan.wroclaw.pl/) wizyty domowe warszawa oferuje bez problemu. Natomiast jest to większy wydatek niż przywiezienie zwierzaka do kliniki. Natomiast czasami sytuacja wymaga od nas szybkiej reakcji i na zabranie psa lub kota do kliniki jest już za późno. Jeszcze większą ilość pieniędzy możemy zapłacić gdy zwierze wymaga hospitalizacji, w takim wypadku potrzebna będzie klinika weterynaryjna warszawa w tego typu przypadkach zapewnia dużo takich miejsc. Natomiast trzeba wziąć pod uwagę koszty.\nWydatki to jedna rzecz, a opiekowanie się zwierzakiem to następna rzecz. W przypadku psa szczególnie musimy liczyć się z obowiązkiem wychodzenia na spacer chociaż trzy razy w ciągu dnia. Na to potrzeba czasu, lecz także systematyczności. Nie można się wykręcać złą pogodą, tym że nam się nie chce, albo też spotkaniem ze znajomymi w knajpie. Zwierze musi pójść na dwór i załatwić potrzeby fizjologiczne niezależnie od tego czy nam się chce z nim wyjść czy nie. Trzeba również brać pod uwagę to, że musimy mieć jakiś plan na wypadek jakbyśmy wyjeżdżali na wakacje. Albo bierzemy zwierze ze sobą, lub też organizujemy dla niego jakąś opiekę. Czasami zajmie się psem albo kotem ktoś z rodziny, natomiast nie wszyscy mają taką możliwość. Wtedy trzeba liczyć się z dodatkowymi kosztami związanymi z zapłaceniem za opiekę.


Demony Dextera - Jeff Lindsay • BookLikes (ISBN:8324132570)\nDexter Morgan: za dnia sumienny pracownik policyjnego laboratorium kryminalistycznego,w nocy seryjny morderca, który wymierza własną sprawiedliwość...innym seryjnym mordercom.Nagle pojawia się naśladowca. Zabija dokładnie w stylu Dextera - z tą samą maestrią, z tą samą finezją. Dexter jest... show more\nDexter Morgan: za dnia sumienny pracownik policyjnego laboratorium kryminalistycznego,w nocy seryjny morderca, który wymierza własną sprawiedliwość...innym seryjnym mordercom.Nagle pojawia się naśladowca. Zabija dokładnie w stylu Dextera - z tą samą maestrią, z tą samą finezją. Dexter jest najpierw dumny, że ktoś czerpie inspirację z jego niepowtarzalnych pomysłów. Potem pełen podziwu dla artyzmu tego drugiego. A w końcu zaczyna wątpić, czy w ogóle jest jakiś drugi...\nISBN: 9788324132577 (8324132570)


Gentoo Forums :: View topic - [SOLVED][OT] Ukochana konsola dla tych co zmuszeni do WIN :)\n[SOLVED][OT] Ukochana konsola dla tych co zmuszeni do WIN :)\nPosted: Wed Dec 14, 2005 11:15 am Post subject: [SOLVED][OT] Ukochana konsola dla tych co zmuszeni do WIN :)\nPytanie straaasznie dziwaczne ale tak się zastanawiam, czy nie ma czegoś takiego. Denerwuje mnie uboga konsola Windowsowa a niestety jestem "zmuszony" korzystać w pracy z XP. Czy slyszal ktoś z was o czymś co symulowaloby konsolę linuxową pod Windą?\nInna sprawa - czy mogę spod xp uruchomić Linuxa? A dokladniej rzecz ujmując drugi system znajdujący się na tym samym dysku?\nLast edited by rzabcio on Fri Dec 16, 2005 9:26 am; edited 1 time in total\nPosted: Wed Dec 14, 2005 11:29 am Post subject:\nPosted: Wed Dec 14, 2005 11:48 am Post subject: Re: [OT] Konsola linuxowa pod XP\nMozesz w emulatorze Vmware przekazać start systemu z fizycznej partycji lub dysku, ale jest to komercyjny progzik, chyba mozna pobrac 30dniowy trial.\nFirma M$ Dollar miała kiedys taki produkt Virtual PC, ale jest to gorsze od vmware\nPosted: Wed Dec 14, 2005 11:54 am Post subject:\nJa korzystałem kiedyś z MinGW (Minimalist GNU for Windows), były tam takie rzeczy jak find, grep, make.\nPoza tym jest coś takiego jak Monad (wersja beta), coś dla administratorów Windowsów (coś jakby taka konsola). Kiedyś to ściągnąłem i zainstalowałem, ale szybko wywaliłem. Tak czy inaczej może Ci sie przydać.\nPosted: Wed Dec 14, 2005 12:25 pm Post subject:\nPosted: Wed Dec 14, 2005 12:54 pm Post subject:\nColinuxa próbowalem, ale - wstyd się przyznać - nie wychodzila mi konfiguracja a nie mialem akurat serca się do niej przylożyć...\nPosted: Wed Dec 14, 2005 1:28 pm Post subject:\nPytanie: po co Ci taka konsola pod Windows? Przecież w tym ograniczonym systemie możesz sobie doskonale większość rzeczy wyklikać. A tą mniejszość, której nie wyklikasz masz w helpie do wiersza poleceń.\nMoże jako odpowiedź podam konkretny przyklad...\nCzęsto muszę przeglądać logi serwera (glowny serwer i tak chodzi na linuksie ale na lokalu mam kopię serwera). No i od razu dochodzimy do takiej komendy jak tail. W tych logach czasem wyszukuję logów z konkretnej klasy lub pakietu (loguje przez log4j), a to idealne zadanie dla grep'a, choćby w taki prymitywny sposób:\ncat log | grep pakiet.podpakiet.[...]\nalbo po godzinie albo po czymkolwiek innym. I wiele innych tego typu wygodnych polecen (ze nie wspomnę ile razy dziennie zamiast dir wpisuję ls ). Częsciowo także dlatego, że czasem trzeba szybko napisać i wykorzystać przeróżne narządka - a więc przeważnie są konsolowe. Uzupelnianie (TAB) też pozostawia wiele do życzenia...\nPewnie, że się czepiam. Można to zrobić na wiele innych sposobów (choćby przez gvima windowsowego). Ale przyzwyczajenie robi swoje...\nBetaNoire: A klikanie mnie wkur...denerwuje... Tymbardziej, że mam glaskadelko.\nPosted: Wed Dec 14, 2005 4:44 pm Post subject:\nMozesz sobie posciagac windowsowe wersje linuxowych programow takich jak np vim ls czy mc(bo sa takie) i wrzucic do windows\_system32. Kiedys tak zroilem ze swoim windowsem jak go jeszcze uzywalem.\nPosted: Wed Dec 14, 2005 7:38 pm Post subject: Re: [OT] Konsola linuxowa pod XP\nWiem, że istnieją wersje Linuksów działające pod kontrolą Windowsa - nawet testowałem kiedyś coś takiego. Odpalasz ikonką jak normalny program i tym sposobem uruchamiasz sobie konsolę działającą pod Windowsem... ale nie przypominam sobie nazw takich dziwactw... nie mam Windowsa i temat mało mnie interesuje\nPosted: Wed Dec 14, 2005 10:00 pm Post subject:\nJa widziałem ostatnio bash'a działającego pod windowsem... Podejrzewam, że był pobrany z tej strony: http://www.steve.org.uk/Software/bash/. Sprawował się całkiem fajnie (jak na Windows).\nPosted: Thu Dec 15, 2005 7:17 am Post subject:\nalbo po godzinie albo po czymkolwiek innym.\nJa kiedyś musiałem przeglądać pliki logów (log4j) pod Windowsami. Używałem do tego mTail (http://ophilipp.free.fr/op_tail.htm). Coś jak tail, tylko okienkowy, można ustawić filtr, żeby pokazywał tylko te linie, w których występują określone ciągi znaków itp. Fajna rzecz. Acha, i jest darmowy :) (ale nie Open Source)\nPosted: Thu Dec 15, 2005 8:25 am Post subject: putty\nPosted: Fri Dec 16, 2005 7:27 am Post subject:\ngeneralnie 4dos to fajny.... hmm... "shell" dla windows. ma calkiem spore mozliwosci i nawet przypomina basha niektorymi funkcjami\nobecnie jest 4dos dla win9x i 4NT dla win xp/2xxx/NT\nPosted: Fri Dec 16, 2005 9:25 am Post subject:\nDzięki serdeczne za wszystkie podpowiedzi. Przetestowalem kilka rozwiązań kilka nie. Podsumowanie dla "tych co później":\nGeneralnie nie trzeba szukać jakiejś nowej specjalnej konsoli. Wystarczy zrobić tak, jak to opisal (l)user. Adres, który podal YANOUSHek przynosi kilka podstawowych komend (ls,grep,rm...). Najlatwiejszym rozwiązaniem będzie instalacja cygwin'a - przy odpowiednim doborze opcji - komendy, które zainstaluje cygwin dostępne są także spod zwyklej konsoli windowsowej (cmd).\nNa prawde bajerancko wygląda VIM spod konsoli dosowej.\nPosted: Fri Dec 16, 2005 1:18 pm Post subject:\nZycia w windows nie wyobrazam sobie bez tego: http://unxutils.sourceforge.net/\npobrac, odpakowac gdzies (u mnie c:/program files/unixutils/bin/ ) i dodac te sciezke do path\nuzywalem tego duuzo wczesniej niz zainstalowalem linuksa Zycie bez cata lessa i grepa jest bez sensu, bez pclip i gclip jest trudne (btw jest pclip i gclip na linuksa?)\nW komplecie sportowany zsh, ale jakos nie moge sie na niego przestawic i wciaz uzywam stanadrdowego cmd.exe (z doskeyem jesli win98)\nPosted: Fri Dec 16, 2005 7:49 pm Post subject:\nwarto byłoby poszukać też jakieś megashelle z wbudowanymi poleceniami typu grep, cp, tail itd. Jeśli jest wersja dla Win, to myślę, że by się sprawdził, przyznam, że na Cygwinie też można poszaleć zwłaszcza odpalając sobie BASHa czy ZSH bo masz dostęp do normalnych plików w systemie (wiem, bo kiedyś ktoś szalał na uczelni )


Obrzęk Na Kości - Styl\nJesteś tu: Kobieta Styl » obrzęk na kości\nArtykuły na temat: obrzęk na kości\nNam miejscem złamania może być widoczny obrzęk, może występować nienaturalna ruchomość lub ułożenie kości, niekiedy wyczuwalny "próg", silne bóle; przy otwartym złamaniu przebicie skóry, krwawienie; zaburzenia czucia lub niedowłady przy złamaniu kręgów; wstrząs, możliwość nagłego zatrzymania krążenia.\n...ciemiączka, wiotkich mięśni szyi i miękkich kości czaszki. Rozwijający się dynamicznie mózg jest w tym czasie wyjątkowo wrażliwy. Przy potrząsaniu, mózg porusza się w przestrzeni międzyczaszkowej(...) mocne bujanie wózkiem. Objawy SBS Wśród objawów zespołu dziecka potrząsanego wymienia się m.in. krwotok w siatkówce, krwiaki podtwardówkowe i podpajęczynówkowe, obrzęk mózgu, pogorszenie wzroku...\nDyskusje na temat: obrzęk na kości


Bakteryjne i wirusowe zapalenie zatok - różnice w objawach i leczeniu 👃 Portal Zatok I Innych. - 2019\nLeczenie wirusowego zapalenia zatok?\nLeczenie bakteryjnego zapalenia zatok\nZapalenie zatok jest nazywany zapalenie zatoki szczękowej, rozwijanie wskutek różnych przyczyn, Jest on podzielony wirusowe i bakteryjne zapalenie zatok, ponieważ nie tylko rozwijać się w wyniku ekspozycji na błonę śluzową zatok różny charakter czynników patologicznych, ale wymagają również zasadniczo odmienne leczenie.\nJakie są te różnice i dlaczego te dwa rodzaje zapalenia są traktowane inaczej, opisujemy poniżej.\nPodstawową przyczyną zapalenie zatok jest sprzeczne z odpływem, co prowadzi do nich wydzielanie śluzu. Tak więc rośnie w pachwina zapalny i obrzęk, co skutkuje wzrostem ciśnienia w zatoce.\nProcesy te są podstawą objawów zapalenia zatok - ból zatok, uczucie pełności w zatokach i przejawach ogólnoustrojowych, takich jak osłabienie i gorączka.\nWirusowe zapalenie zatok pojawia się zwykle na tle istniejącej ostrej niewydolności oddechowej o wirusowym3-5 dni po zakażeniu. Czynniki wywołujące wirusowego zapalenia zatok są takie same wirusy powodujące rozwój ostrej infekcji dróg oddechowych:\nwirusy grypy i paragrypy.\nWszystkie te wirusy infekują nabłonek górnych dróg oddechowych, a tym samym rozwój obrzęku błony śluzowej nosa, przewodów nosowych, tchawicy i oskrzeli. Tkanka obrzęku produkuje duże ilości śluzu wyładowania, w wyniku wydaje katar. I w zależności od wirusów przyczyną choroby, mogą dołączyć inne zjawiska SARS - zapalenie oskrzeli, zapalenie gardła, zapalenie krtani i migdałków.\nPonieważ błony śluzowej zatok przynosowych jest wyłożona tego samego typu nabłonka że inne części układu oddechowego, na jej ekspozycji na wirusa w ten sam sposób - błona śluzowa gęstnieje i zaczyna produkować ogromne ilości tajemnic, które pozostawiają zatok nie może.\nJest to spowodowane przez fakt, że łączący zatok zespolenie z jamy nosowej są również objęte przez błonę śluzową, która została poddana obrzęk i jego światło i zmniejszyła się znacząco lub całkowicie zamkniętym. Do głównych objawów form wirusowych są:\nBóle zatok, pogarsza się przy ruchu oraz przebiegającą do przedniej, skroniowej lub guzem regionu;\nWydzielina z nosa, a ciecz i przejrzystości;\nW wirusowej gorączki zatok rzadko powyżej 38 stopni.\nKiedy płuc wirusowe zapalenie zatok w ciągu kilku dni od początku choroby jest samoodpływowe i przywracanie zatok objawy ustępują.\nAby przyspieszyć przywrócenie odpowiedniej komunikacji między zatok i jamy nosowej, wystarczy tylko leki obkurczające naczynia krwionośne - zmniejszają obrzęk błony śluzowej nosa, jak i zespolenia, dzięki czemu możliwe staje się odpływ śluzu z zatok.\nPonadto, ta grupa leków zmniejsza tworzenie się śluzu w jamie nosowej, co dlatego jest oddech ulgę. Leki z tej grupy są:\nInną grupę leków, które mogą być stosowane w wirusowym zapaleniu zatok są roztwory soli, ich zwilżenia błony śluzowej nosa i skroplenia wydzielanie śluzu, co ułatwia jego usunięcie z jamy nosowej.\nMożna je wytwarzać samodzielnie, biorąc około 1/4 łyżeczki soli morskiej lub regularnie na szklankę wody, i kupić gotowe rozwiązanie, na przykład,akvalor, Aqua Maris lub tańszefluimarin.\nCo zrobić, gdy nie wirusowe zapalenie zatok - jest, aby spróbować leczyć antybiotykami. Skutkiem tego nie da w ogóle, ponieważ wirusy nie mają wpływu na te leki, ale w celu zwiększenia odporności na antybiotyki, już istniejący w organizmie bakterii, jest to możliwe.\nA jeśli nagle potrzebują leczenia infekcji bakteryjnej, jest testowany w wirusowym zatok antybiotyk będzie już nieskuteczne.\nTypowo, bakteryjne zapalenie zatok jest wirusem powikłaniem niepełnego utwardzenia;\nIstnieją przypadki, gdy bakteryjne zapalenie zatok rozwija się jako niezależny choroby:\nZ powodu naruszenia struktury anatomicznej nosa;\nWystępowanie tych cyst lub polipów;\nZe względu na choroby zębów;\nCzęsto alergiczne zapalenie zatok i uszkodzeń błony śluzowej nosa.\nObjawy bakteryjnego zapalenia zatok bardziej wyraźny niż w postaci wirusowego. Ponadto zmienia się charakter wydzielina z nosa - stają się nieprzezroczyste i barwione w kolorze zielonym, białym lub żółtawym kolorze.\nGorączka zatok bakteryjnych ogólnie większa niż w postaci wirusa i możedo 40 stopni Celsjusza. Również znacznie cięższe spływa syndrom odurzenia - opracowanie poważne osłabienie z obfite pocenie.\nBakteryjne zapalenie zatok jest choroba groźniejsza, niż jego postać wirusowego. Jest to spowodowane przede wszystkim oczywiście od nasilenia objawów, jak również fakt, że bakteryjne zapalenie zatok ma tendencję do przemieszczania się do postaci przewlekłej choroby leczenie jest znacznie trudniejsze niż w fazie ostrej.\nPonadto, przewlekłe zapalenie zatok, podobnie jak dowolnego innego procesu zapalnego płynie zaostrzeń i remisji, w tym przypadku, może wystąpić pogorszenie nawet z łagodną SARS.\nNajczęstszym zatok bakteryjnych powodowanych przez bakterie z rodziny enterobakterii, gronkowców, Haemophilus influenzae, Escherichia coli, Pseudomonas aeruginosa, Proteus mirabilis i Klebsiella.\nJest to trudniejsze niż w leczeniu zapalenia wirusowe i wymaga wykorzystania wszystkich możliwych środków ekspozycji na chorobotwórcze bakterie powodujące progresji choroby.\nPrzede wszystkim jest oczywiście to, aby stosować te same leki jak wirusowe zapalenie zatok, jednak w leczeniu zakażeń bakteryjnych nie może obyć się bez leków przeciwbakteryjnych.\nLepiej rozpocząć leczenie antybiotykami o szerokim spektrum działania, które w przeważającej części, penicyliny środków. Ze względu na fakt, że część przedstawicieli zatok szczękowych produkuje substancje, które niszczą cząsteczki penicyliny, jeśli to możliwe, należy użyć tzw chronione penicyliny -Augmentin lub amoxiclav.\nKolejny wybór antybiotykoterapii opiera się na danych naukowych absolutorium z nosa i obrazie klinicznym, robią to możliwe do ustalenia, które bakterie powodują zakażenia w każdym przypadku.\nJeżeli zapalenie zatok komplikuje alergii, oprócz terapii antybiotykowej, należy stosować środki odczulające -Claritin, Zyrtec, Erespal i inne.\nDobry efekt zakażenia bakteryjnego ma fiziolechenie - zatok regionu UHF lub terapii laserowej. Można również stosować różne inhalacyjne, masaż, płukanie nosa i podjąć środki usztywniania.\nAzytromycyny i jej odpowiednik w zatoce sumamed\nCzym jest hyperteloryzm i jak leczyć ten problem?


Relacja 3x5k cz.1 – Długie przygotowania i niesamowity Iran\nniedziela, 22 września 2013 21:56 | Wpisany przez Jarko | | |\nPomysł wyprawy powstał dawno. Myślę, że to było nawet dobrych kilka lat temu. Rozmawialiśmy sobie z Olem wcinając pizze w jednej z wrocławskich knajpek, że fajnie by było pojechać zdobyć wysoką górę. On był już po podróżach do Nepalu i Indii. Ja zarażony górami szukałem kolejnych wyzwań. Analizowaliśmy Chiny, Tybet, Kaukaz, a nawet Andy. Padały nazwy gór, były pomysły zrobienia czegoś większego, ale wszystko to jakoś umierało w czasie drogą naturalną. W końcu zdecydowaliśmy się pojechać na Elbrus (5642m n.p.m.). To miał być dobry początek. Zdobycie najwyższej góry Europy to by było coś. Niezły wpis do górskiego CV. Dla niewtajemniczonych: w górskim świecie zwykło się uznawać tę górę za „Dach Europy”. Nie jest nim Mont Blanc (4810m n.p.m.), jak większość ludzi uważa. A jeśli już wchodzić, to najlepiej na obie, żeby nie było kontrowersji. Taki był plan, szykowaliśmy się do kupna biletów.\nPech chciał, że grając ostatni mecz w sezonie (amatorska liga koszykówki) skręciłem kolano. To była poważna kontuzja. Wijąc się i płacząc na parkiecie myślałem o straconym Elbrusie, a nie o bólu, który odczuwałem w kolanie. Już mieliśmy kupować bilety, wyjazd był na wyciągnięcie ręki i w taki okrutny sposób go zabrano. Wszystkie nasze plany prysły jak bańka mydlana. Lekarz zawyrokował, że konieczna jest operacja kolana. Potem okazało się, że nawet dwie operacje, ale oddalone od siebie sporym przedziałem czasu. Czekanie na pierwszy zabieg i rehabilitacja zabrały ponad rok. W międzyczasie okazało się, że i tak byśmy nie pojechali. Dwa tygodnie po moim wypadku, doszło do zamachów pod samym Elbrusem. Rozstrzelano rosyjskich turystów, wysadzono filary kolejki linowej i podstawiono samochód z bombą pod hotelem w Azau. W konsekwencji zamknięto całą strefę i zakazano przyjeżdżać turystom. Nie podano żadnego terminu odwołania zakazu.\nPrzez ten cały czas, śledziliśmy co się dzieje w tym regionie. Myślami uciekaliśmy już od Elbrusa gdzie indziej, bo nie było pewne czy nas tam wpuszczą. Zamknięcie regionu trwało ponad rok. Gdy byłem po operacji (październik 2012) doszło do kolejnej rozmowy z Olem. Odżyły wszystkie marzenia i plany zdobycia Elbrusa. Olo gdzieś przy okazji stwierdził, że od zawsze chciał zobaczyć Iran. Wiele słyszał o tym kraju i bardzo go tam ciągnie. Wiedział, że ciężko mnie będzie namówić na samo zwiedzenie, więc od razu dodał, że najwyższa góra Iranu – Damavand – ma 5604m n.p.m. i może być ciekawym wyzwaniem. Niedługo po tej rozmowie siadłem do komputera i sprawdziłem wszystkie informacje na temat obu gór. Było to do zrobienia. Ale moje myśli szły dalej. Pomiędzy obiema górami, w bliskiej odległości były takie szczyty jak Ararat w Turcji (5137m n.p.m.) i Kazbek w Gruzji (5034m n.p.m.). Zlokalizowane były na tyle blisko, że na mapie wyglądało to bardzo zachęcająco. Tak powstał pierwotny plan wyprawy – zdobyć 4 pięciotysięczniki. Każdy znajdował się w innym kraju i co ciekawe, każdy był wygasłym wulkanem. Olo podchwycił pomysł, a ja zacząłem zarażać innych ludzi swoim pomysłem.\nPoczątki okazały się łatwe. Obawiałem się, że nie będzie żadnych chętnych na tak ambitny, a może wręcz poroniony pomysł. Zdobycie czterech wysokich gór wiązało się z bardzo dużym wysiłkiem fizycznym, sporą ilością czasu oraz znacznymi nakładami finansowymi. Szybko jednak wyszło, że bardzo się myliłem myśląc w ten sposób. W niecałe 2 tygodnie znalazłem ponad 10 osób chętnych na wzięcie udziału w wyprawie. Zaczęły się pierwsze spotkania organizacyjne (o których można poczytać w starych postach na blogu) i pierwsze przymiarki do wyjazdu. Po jakiś dwóch miesiącach skład zaczął się krystalizować. Ludzie odchodzili z różnych względów – osobistych, zawodowych czy też zdrowotnych. Tak pozostała nasza silna piątka. Trójka dobrych znajomych i dwoje nowych. Ja, Olo i Jajo znamy się od dawna – gramy razem w amatorskich ligach koszykówki. Domka i Remik zostali ściągnięci do nas przy pomocy forum górskiego. Zarażeni pasją gór bardzo szybko znaleźliśmy wspólny język.\nW trakcie pierwszych rozmów wyklarowała się także końcowa wizja wyprawy. Od początku o wszystkim decydowaliśmy razem, za pomocą prostego głosowania. Przy 5 osobach nie było sytuacji spornych. Każdy także mógł się wypowiedzieć na dany temat. Stworzyliśmy prywatne forum gdzie zamieszczaliśmy pomysły i je analizowaliśmy. W tym samym czasie powstał także blog. Powoli media lokalne zaczęły się o nas dowiadywać i opisywać całą akcję. Wyprawa przyjęła ostateczną nazwę – 3x5k Peaks Trekking Expedition. Zrezygnowaliśmy też z jednej góry, którą zakładaliśmy na samym początku. A mianowicie z Araratu. Niestety koszta zdobycia tego szczytu okazały się za wysokie. Ostatecznie zostały trzy góry, które mierzyły ponad 5000m. Po drodze odkryliśmy kilka ciekawych szczytów mierzących ponad 4000m. Jednak, ze względów czasowych, zdecydowaliśmy się ewentualnie wejść na Mount Aragats (4090m n.p.m.). Ale tylko jeśli to nie będzie kolidować z haromonogramem całej wyprawy.\nW ciągu 6 miesięcy przygotowań udało nam się nawiązać kontakty z firmami, które zaangażowały się w nasz projekt i wsparły nas najlepiej jak mogły. Byli to patroni medialni (gazety, magazyny, radio i portale internetowe), sklepy górskie i producenci asortymentu górskiego. Dodatkowo nawiązaliśmy kontakt ze studiem postoprodukcyjnym Render 305, dystrybutorem marki GoPro – Freeway, centrum ratownictwa MedServis, a także miastem Oleśnica. To dało nam całkiem niezłe pole manewru w trakcie organizowania wyprawy. Gdzieś na koniec lipca ostatecznie kupiliśmy wszystkie niezbędne rzeczy, spakowaliśmy się i byliśmy gotowi na podróż naszego życia.\nDokładnie 1 sierpnia o 6:00, razem z Jajem wyruszyliśmy autokarem do Krakowa, gdzie mieliśmy spotkać się z Remikiem i Domką. Olo już od 2 tygodni zwiedzał najpiękniejsze miejsca Iranu. Remik wyjechał z Poznania wcześniej niż my i koło 4 nad ranem był w Krakowie. Cała ekipa o 10 spotkała się w dworcowej kawiarni. Wszyscy mieliśmy na sobie nowe koszulki 3x5k. Wyglądało to profesjonalnie. W tym momencie zadzwonił telefon z portalu internetowego z prośbą o krótki wywiad. Miło mi się zrobiło, że ktoś śledzi nasze poczynania.\n(Spotkanie na Dworcu w Krakowie)\n(Tuż przed samym odjazdem do Lwowa)\nCo do transportu do Ukrainy, to nie ma co oszukiwać - spodziewaliśmy się porządnego, w miarę nowoczesnego autokaru. Miał on w końcu jechać ponad 9 godzin. Niestety zawiedziono nas po raz pierwszy i nie ostatni. Naszym oczom ukazał się stary, rozlatujący się pojazd. Myślę, że wyprodukowany był gdzieś w latach 90. Na całe szczęście okazało się, że ma klimatyzację. Tyle dobrego. Zapakowaliśmy się do środka i ruszyliśmy w drogę do Lwowa. Miejsca zajęliśmy na samym końcu co pozwoliło nam na swobodną komunikację między sobą. Na początku dziwiłem się, że z Krakowa do Lwowa autokar jedzie aż 9 godzin. Przecież to zaledwie 300km. Gdzieś na forum przeczytałem, że to wina przejścia granicznego. No i miał ktoś rację. Staliśmy na granicy kilka godzin. Kierowca niestety bardzo rzadko uświadamiał sobie do czego służy klimatyzacja, więc mieliśmy saunę. A było naprawdę gorąco. Na całe szczęście nie trzepali nas na granicy. A były takie obawy. Sama odprawa poszła dosyć sprawnie.\n("Komfortowa" podróż rozklekotanym autokarem)\nWidoki za oknem zaczęły się zmieniać. Miejskie i przemysłowe krajobrazu zastąpiły pola i lasy. Do Lwowa dotarliśmy około 21:00. Zdziwiłem się, bo myślałem, że miasto to wielka metropolia. Jednak w zasięgu wzroku nie widziałem żadnych wysokich budynków. Myślałem, że wysiedliśmy źle. Potem dowiedzieliśmy się, że Dworzec Stryjski, gdzie nas dowieziono, to przedmieścia miasta. Do centrum było ok. 20km. Nie było nad czym się zastanawiać. Zaczęliśmy iść główną drogą mając nadzieję zabrać się jakimś miejskim autobusem. Niestety każdy, który podjeżdżał był pełny. Trzeba dodać, że to były ledwo jeżdżące autobusy. Przeglądu to by w Polsce nie przeszły. Nie pojechaliśmy. Ale może po 500m marszu, spotkane dziewczyny wytłumaczyły nam, że będzie ciężko dostać się do centrum o tej godzinę. A na piechotę nie ma sensu. Szczególnie z naszymi 25kg plecakami. Byliśmy lekko zdezorientowani. Postanowiliśmy więc wrócić na dworzec i stamtąd kombinować jakąś taksówkę. Po drodze, między budynkami natrafiliśmy na wypasającą się krowę. Ku naszemu zdziwieniu stała sobie spokojnie na trawie przywiązana do słupka. Nie spodziewałem się takich widoków w mieście. Tym bardziej, że było to tuż przy ruchliwej ulicy.\n(Lwów - napotkana krowa przy głównej ulicy)\nNa dworcu nie udało nam się znaleźć żadnej taksówki. Było już za późno. Musieliśmy zostać na miejscu. Okazało się, że na ostatnim piętrze dworca jest wolny hol, gdzie można spokojnie zaczekać do rana. Hostel był tuż obok, ale był drogi, więc zrezygnowaliśmy z tej opcji. W holu było dosyć przytulnie. Przygaszone światło, długie ławki, w sam raz do wyciągnięcia kości. Niestety, po chwili przebywania na ławkach dowiedzieliśmy się, że ochrona nie pozwala spać i leżeć. Spaliśmy więc na siedząco. Czasem ktoś zaryzykował leżenie, ale wtedy gdy przychodziła ochrona trzeba było szybko się zbierać. Jakoś pospaliśmy, ale komfortowym snem tego nazwać nie można.\n(Lwów - nocleg na Dworcu Stryjskim)\n(Lwów - Dworzec Stryjski o poranku)\nZ samego rana wyszliśmy do taksówkarzy pytać o cenę transportu na lotnisko. Za dwie taksówki (inaczej byśmy nie weszli z bagażami) rzucono ceną – „240 Hrywien”. Dużo… Bardzo dużo. Odeszliśmy na bok i zaczęliśmy dyskutować. Gdzieś na uboczu, obok nas, stał sobie facet przy swoim taksówkowym vanie. Podeszliśmy do niego i zapytaliśmy o jego cenę. Tym razem usłyszeliśmy – „80 Hrywien”. Już lepiej. Pobiegliśmy po bagaże i zeszliśmy z nim na dół. A tam problem. Taksówkarze skrzyknęli się i powiedzieli, że nie możemy jechać vanem, bo tu obowiązuje kolejka. Stanęliśmy bezradni i chcieliśmy wracać na dworzec, gdy kierowca vana wykazał się odwagą i powiedział, że nas bierze mimo wszystko. Chyba miał potem przechlapane u reszty towarzyszy, ale to nie był już nasz problem. Niewiele myśląc wsiedliśmy do środka i pojechaliśmy na lotnisko.\nCzekał nas cały dzień czekania na odlot, który planowany był dopiero na 16:50. Terminal lotniska we Lwowie jest nowy. W końcu niedawno było tu Euro 2012. Usadowiliśmy się w kącie budynku i parami wyruszyliśmy na poszukiwanie sklepu spożywczego, aby móc zrobić zapasy na cały dzień. Jeść trzeba, a na lotnisku była tylko pizza. Do tego bardzo droga. Ponad kilometr od lotniska znaleźliśmy przyjemny lokalny sklepik. Po zrobieniu zakupów wróciliśmy na lotnisko. Czas mijał powoli. Dłużył się niemiłosiernie. Lotnisko zwiedziliśmy wzdłuż i wszerz. W końcu nadeszła chwila odprawy. Wszystko obyło się prawie bez problemów. Gdzieś w bramkach zatrzymali Remika, bo w bagażu podręcznym miał impregnaty, czyli liczne saszetki z płynami, których nie wolno brać na pokład samolotu. No, ale po chwili jakoś go puścili i wszyscy byliśmy w strefie bezcłowej. Chyba pomogła mu nieznajomość języka ukraińskiego.\n(Lwów - przed lotniskiem)\n(Lwów - oczekiwanie na wylot do Istambułu)\nPo odprawie jeszcze krótkie oczekiwanie i w końcu udało nam się wystartować. Lekki stresik mieli Jajo i Remik. To był ich pierwszy lot samolotem w życiu. Ja poczułem, że wyprawa zaczyna się naprawdę. Lot przebiegł bez żadnych komplikacji. Wysiedliśmy w Istambule, gdzie czekała nas kilkugodzinna przerwa między lotami. Na lotnisku w strefie bezcłowej zastaliśmy wielki tłum ludzi. Dało się zauważyć, że to lotnisko przesiadkowe. Nie było wielkiego wyboru w kwestii jedzenia. Byliśmy zmuszeni stołować się w jakimś fast foodzie. Zjedliśmy spaghetti, pizze, sałatki, wypiliśmy pepsi i kawę. W skrócie – sama sól i cukier. No ale jeść było trzeba. Po posiłku pozostało czekanie na kolejny lot. Przy bramce wejścia na pokład większość to byli Irańczycy. Turystów podobnych do nas bardzo niewielu. Kobiety jednak były ubrane jak Europejki. Ciekawą rzeczą było umieszczenie boksu, gdzie można było się przebrać. Ciszę oczekiwania przerywały krzyki i płacz dzieci. Czyli standardowy klimat poczekalni. Mimo wszystko gdzieś w środku czuło się obawę przed tym „innym” krajem i tymi „innymi” ludźmi. Stojąc w kolejce na pokład nasze koszulki zaczęły robić furorę. Małe dzieci wskazywały palcami rodzicom zamieszczoną na naszych plecach mapkę z zaznaczonym Iranem i Damavandem. O 3:30 w nocy wystartowaliśmy w kolejny lot. Tym razem prosto do Teheranu.\n(Istambuł - posiłek w fast foodzie)\nPilot ogłosił przygotowanie do lądowania. W tym momencie wszystkie kobiety jak na komendę wyciągnęły z torebek chusty i zaczęły je wiązać na głowie. Podobnie postąpiła Domka. Siedząca obok niej Iranka sympatycznie zaoferowała swoją pomoc i zawiązała Domie chustę na włosach. O poranku wysiedliśmy w stolicy Iranu. Nie wiem jakie było wrażenie innych, ale moje ciężko opisać. Ekscytacja pomieszana z wielkimi obawami. Bałem się odprawy na lotnisku, nie wiedziałem czy na pewno nas wpuszczą, czy wszystko gra. Na całe szczęście udało się bez problemów. Dodatkowego stresu nabawiliśmy się przy czekaniu na bagaż. Myślę, że minęło dobre 30 min zanim pojawiły się nasze zafoliowane plecaki. Początek to poszukiwanie kantoru. Rady Ola, żeby szukać na piętrze, okazały się bardzo trafne. Znaleźliśmy kantor, w którym cena w porównaniu z tym na dolnym piętrze, różniła się o kilka tysięcy riali przy wymianie dolarów. Poszukiwanie taksówki było ekspresowe. Przed lotniskiem można było wybierać modele samochodu jakim się chce jechać. Nasze plecaki ledwo weszły do bagażnika, ale jakoś się zmieściliśmy. Jeden plecak oczywiście wylądował na kolanach. Z lotniska do centrum było dobre 50km. Teheran okazał się być miastem niskiej zabudowy, ale za to bardzo rozległym. Myślałem, że Londyn jest wielki, ale Teheran zrobił na mnie większe wrażenie. W końcu mieszka tam ponad 12 milionów ludzi. Aglomeracja liczy 16 milionów. Te liczby robią wrażenie.\nDojechaliśmy pod adres wskazany przez Ola. Gdy tylko wysiedliśmy, pojawił się nasz brodaty kompan. Czekał na nas 2 godziny, bo nie wiedział dokładnie, o której godzinie będziemy. Zabrał nas do hostelu, gdzie się wcześniej ulokował. Jego pokój okazał się małą klitką z 2 łóżkami. Olo – burżuj, wynajmował cały pokój dla siebie. Ale nie zmieściły się tam więcej niż 3 osoby. I to na wcisk. Kupił nam także zapas gazu do palników. Śpiesząc się, przepakowaliśmy się na korytarzu i ruszyliśmy w stronę metra, żeby pojechać na dworzec skąd miał ruszać autokar pod Damavand. Po drodze natknęliśmy się na Irańczyka, który bardzo chciał pomóc. Znał angielski, więc tłumaczył nam każdą rzecz. W końcu zdecydowaliśmy się na transport taksówką. Zadecydował aspekt komfortu podróżowania. Metro było bardzo zapchane. Większość mieszkańców jechała w tych godzinach do pracy. Więc nie było co się pchać. Na całe szczęście udało nam się znaleźć małego vana do którego bez problemu weszliśmy wszyscy razem z bagażami.\n(Teheran - hostel gdzie ulokował się Olo)\nMuszę stwierdzić, że podróżując ulicami Teheranu naraża się swoje życie. A na pewno można dostać zawału serca. Nikt tam nie jeździ według przepisów. Wyprzedzanie bez kierunkowskazów, jazda na czerwonym świetle, nieprzepuszczanie pieszych, wymuszanie pierwszeństwa, to tylko niektóre z charakterystycznych cech ulic Teheranu. Ludzie przechodzący przez ulicę muszą uważać aby nie wpaść pod koła nadjeżdżających samochodów. Przy tym należy pamiętać, że szybkie poruszanie się po ulicy dezorientuje kierowców i naraża przechodnia na przejechanie. Trzeba więc iść powoli i przeskakiwać miedzy samochodami. Wchodząc pod maskę nie ma co liczyć, że kierowca się zatrzyma. Na ulicy są dwa pasy, ale to nie przeszkadza kierowcom, przecież można zmieścić na szerokości trzy lub nawet cztery auta. A pasy? Niezauważalne. Posiadasz mały motor w Teheranie? Możesz jechać całą rodziną, z dwójką dzieci. Nikt się tym nie przejmie. A naciskanie klaksonu jest tam chyba sportem narodowym. Tego nie da się opisać. To trzeba zobaczyć.\n(Teheran - przejażdżka taksówką)\n(Teheran - zakupy spożywcze)\nW ciągu 20min dojechaliśmy do dworca. Na parkingu, gdy wysiedliśmy i mieliśmy zapłacić, zdarzyła się pierwsza irańska afera. Cena za podwózkę podskoczyła 3-krotnie. Olo najbardziej zaznajomiony z kulturą zaczął się sprzeczać z kierowcą taksówki. Oczywiście zleciała się cała zgraja innych taksówkarzy. Udało nam się nie zapłacić całej żądanej kwoty, ale jednak było to więcej niż na początku założono. Na dworcu rozłożyliśmy się w poczekalni. Olo kupił bilety. Ja nie wytrzymałem i zasnąłem na siedząco. Ledwo się trzymałem. Natłok stresu i brak snu zrobiły swoje. Wszyscy byliśmy padnięci, a nie zapowiadało się na dłuższy odpoczynek. Moje ciało korzystało więc z każdej wolnej chwili. Przy okazji, Olo wytłumaczył nam, że autokary nigdy nie ruszają o wskazanym czasie. Mają mniej więcej 20min obsuwy. Zawsze. Taka kultura.\nGdy już nadszedł czas podróży, usadowiono nas na początku autokaru, bo to jest miejsca dla turystów. Tak nam powiedziano. A raczej tyle zrozumieliśmy. W Iranie bardzo ciężko znaleźć osobę mówiącą po angielsku czy niemiecku. Jeśli chodzi o miejsca to chyba chodziło tylko o to aby podziwiać piękno Iranu przez przednią szybę. Inne wytłumaczenie nie jest mi znane. W autokarze dostępna była woda i mały poczęstunek w postaci ciastek. Wszystko w cenie biletu, który nie kosztował za wiele.\nMyśleliśmy na początku, że pod Damavand dojedziemy w godzinę. Na mapie odległości były bardzo małe. W rzeczywistości okazało się, że droga jest bardzo kręta i długa. Jechaliśmy około 3 godzin. Większość z nas oczywiście poszła spać. W pewnym momencie kierowca zjechał na pobocze, zatrzymał się i z jego gestów wynikało, że mamy wysiadać. Lekko zdezorientowani wysiedliśmy nie za bardzo wiedząc czy jesteśmy na miejscu. Przy okazji pożegnał nas jeden z pracowników, który pojechał dalej nie wysiadając z luku bagażowego. Zwariowany kraj.\n(Droga do Damavandu)\n(Polour - wioska pod Damvandem)\nNa początku myśleliśmy, że wyrzucono nas w innej wiosce, a nie w Polour, gdzie mieliśmy dotrzeć. Szybko jednak okazało się, że jesteśmy tam gdzie trzeba. Ponad wioską, w oddali ukazał się wielki szczyt wygasłego wulkanu. Damavand spokojnie czekał na nasze przybycie. Przeraził mnie jego ogrom. Poczułem się przeraźliwie mały. Wszyscy czuliśmy, że właśnie zaczyna się prawdziwa przygoda…\n(Polour - dezorientacja w naszych szeregach)\n(Polour - widok na potężny Damavand)\nWkrótce kolejna część relacji z wyprawy 3x5k.\nAutor: Łukasz Wieruszewski