Zauważyłem, że w obliczu przeciwności często zadajemy sobie pytanie „dlaczego” — dlaczego ja? dlaczego teraz? dlaczego w ten sposób? — kiedy bardziej konstruktywnym wyjściem byłoby zapytać „co”. Wysłałem kiedyś list z pocieszeniem do pewnego małżeństwa w niedoli, ponieważ mąż umierał na nieuleczalną chorobę. Odpowiedź, jaką otrzymałem, wywołała we mnie uczucie pokory: wymienili błogosławieństwa, którymi Bóg obdarzył ich na przestrzeni wielu wspólnie spędzonych lat, a potem z wiarą zastanawiali się, „co” ma być przedmiotem tej ostatecznej lekcji, której Bóg ich naucza.\nW Świętym Lesie znajdują się drzewa, które Brat Barrott nazywa „drzewami z charakterem”. To te, które udowadniają, że przeciwieństwa mogą obrócić się na naszą korzyść i że często wiele można zyskać z naszego ciężkiego położenia. Drzewa te musiały zareagować na różne okoliczności i dostosować się do nich, a czasami odzyskać siły po wystawieniu na różne formy przeciwności lub niepowodzenia — takie jak uderzenie pioruna, potężny powiew wiatru, ciężka warstwa śniegu lub lodu, ingerencja i wandalizm nierozważnych ludzi, a czasami nawet agresja ze strony własnego sąsiada! W tych trudnych warunkach wyrosły niektóre z najsilniejszych i najbardziej ciekawych wizualnie drzew w lesie. Czego może im brakować pod względem symetrii i piękna, zdecydowanie nadrabiają swoim uporem i charakterem.\nNa podstawie własnych życiowych doświadczeń mogę wam zaświadczyć, że przeciwności, trudności i niepowodzenia budują charakter i powodują wzrost. Niektóre z rzucających największe wyzwania i najbardziej wymagających doświadczeń w moim własnym życiu — poczucie nieadekwatności i nadmiernej nieśmiałości w okresie dorastania, moja misja w Niemczech, kiedy byłem młodym mężczyzną i nauka języka niemieckiego, uzyskanie wykształcenia prawniczego i podejście do egzaminów z prawa, staranie się być zadowalającym mężem i ojcem oraz zapewnienie bytu mojej rodzinie z ośmiorgiem dzieci zarówno pod względem duchowym, jak i doczesnym, strata rodziców i innych bliskich, a nawet publiczna i często stresująca natura mojej służby w roli Przedstawiciela Władz Naczelnych (w tym także przygotowania do dzisiejszego przemówienia) — wszystko to i jeszcze więcej, mimo trudności i wyzwań, dało mi doświadczenie i było dla mojego dobra!\nWiem, że nie łatwo będzie mi przekonać was, młodych, że odrobina bólu jest dla was dobra, ale naprawdę tak jest. Jeśli mamy kiedyś otrzymać „wszystko, co posiada Ojciec” (NiP 84:38), nie stanie się to, jeżeli nie oddamy w zamian wszystkiego innego. Nasz Ojciec Niebieski pragnie szlachetnych synów i córek, a jak nauczał Lehi, świętość może zapanować jedynie poprzez przeciwności i próby. Ludzie, podobnie jak drzewa, potrzebują przeciwności, by wypełnić miarę swego stworzenia.\nLekcja numer 3: Drzewa najlepiej rosną w lesie, a nie w odosobnieniu.\nJeśli się przez chwilę nad tym zastanowicie, w przyrodzie bardzo rzadko drzewa rosną w odosobnieniu. Prawie zawsze tworzą zagajniki, które z czasem przeradzają się w las. Jednak Święty Las to coś więcej niż tylko grupa drzew. To skomplikowany ekosystem, na który składa się wiele gatunków fauny i flory. Da się w nim zauważyć więzi pomiędzy wszystkimi rodzajami dzikich kwiatów, krzewów, zarośli, drzew, grzybów, mchów, ptaków, gryzoni, królików, jeleni i innych stworzeń. Gatunki te oddziałują na siebie wzajemnie i polegają na sobie pod względem pożywienia i schronienia, tworząc rodzaj synergii i środowiska społecznościowego, w którym są w stanie doświadczyć własnego kręgu życia.\nWzór planu Bożego dla naszego życia zakłada podobny rodzaj więzów i społeczności pośród nas. Mamy wypracować nasze zbawienie wspólnie, a nie w odosobnieniu. Kościół buduje domy spotkań, a nie pustelnie. Prosi się nas, byśmy uczęszczali do konkretnego okręgu lub gminy — a nie byśmy wybrali sobie zgromadzenie, jak ma to miejsce w niektórych innych wyznaniach. Ta mądra polityka wymaga od nas, żebyśmy nauczyli się żyć ze sobą nawzajem i byli pociągani do odpowiedzialności przed naszym biskupem lub prezydentem gminy za nasze zachowanie, a nie uciekali i chowali sie, gdy zaczynają się kłopoty! Przykazano nam kochać naszych bliźnich (w tym także członków rodziny), a nauka miłości w stosunku do osób nam najbliższych jest często o wiele trudniejsza niż odległe kochanie „całego świata”. Od samego początku Przywrócenia Świętym nakazywano przybywać „do Syjonu” oraz zbierać się w społecznościach, w których możemy uczyć się żyć w zgodzie i wzajemnie się wspierać, szanując nasze przymierze chrztu, aby „dźwigać jedni drugich brzemiona, […] płakać z tymi, którzy płaczą, pocieszać tych, którzy potrzebują pocieszenia” (Mosjasz 18:8–9). Jako dzieci Boże nie jesteśmy w stanie lepiej prosperować w odosobnieniu niż samotnie rosnące drzewo. Zdrowe drzewa potrzebują ekosystemu; zdrowi ludzie potrzebują siebie nawzajem.\nNa szczęście we wszystkich z nas zakorzenione jest pragnienie społeczności, towarzystwa innych i posiadania lojalnych przyjaciół. Jako członkowie wiecznej Bożej rodziny wszyscy pragniemy tego rodzaju satysfakcji i bezpieczeństwa, które zapewniają bliskie i trwałe związki. Przekonacie się, że tworzenie takich związków wymaga czasu, wysiłku i mnóstwa miłości bliźniego. Jak wyraził to Mormon: „Miłość […] nie szuka swego” (Moroni 7:45) — nie ma własnego programu, własnych interesów i z pewnością nie szuka własnych przyjemności. Mimo że Internet i portale społecznościowe niewątpliwie zapewniają pewien rodzaj towarzystwa, nie są w stanie zastąpić uczciwych, otwartych rozmów twarzą w twarz, które muszą mieć miejsce, aby powstały prawdziwe i trwałe związki.\nZ pewnością pierwszym i najlepszym laboratorium do nauki współżycia z innymi jest dom rodzinny. To w domu uczymy się lekcji służby, altruizmu, przebaczenia i cierpliwości koniecznych dla powstania trwałych związków z innymi ludźmi. Myślę, że to właśnie dlatego wymóg życia w miłości i zgodzie z członkami naszej rodziny jest częścią bycia „godnym wejścia do świątyni”.\nNa szczęście natchniona organizacja Kościoła także zapewnia nam możliwości i okoliczności, w ramach których możemy rozwijać się społecznie. Od najmłodszych do najstarszych lat przynależymy do okręgu lub gminy i znajdujemy się w sytuacjach, w których kwitnąć mogą związki z bliźnimi i poczucie przynależności. W kościelnych powołaniach, na spotkaniach, na lekcjach, w kworach, na zajęciach i w trakcie innych okazji do wspólnego spędzania czasu, rozwijamy cechy i umiejętności społeczne, które pomagają przygotować nas na porządek społeczny, który będzie panował w niebie. Mówiąc o wyższym porządku rzeczy, Pan powiedział poprzez Józefa Smitha: „I ta sama społeczność, jaka istnieje tutaj między nami, będzie istnieć i tam między nami, tylko będzie ona połączona z wieczną chwałą, którą to chwałą nie cieszymy się teraz” (NiP 130:2).\nJeśli mamy nadzieję cieszyć się społecznością niebios i związaną z nią chwałą w świecie, który nastanie, musimy ciągle dojrzewać zarówno społecznie, jak i duchowo w trakcie naszego pobytu tutaj na ziemi. Ludzie, podobnie jak drzewa, najlepiej rosną w grupach, a nie w odosobnieniu.\nLekcja numer 4: Drzewa czerpią siłę ze składników odżywczych stworzonych przez wcześniejsze pokolenia.\nBył taki okres w historii opieki nad Świętym Lasem, kiedy osoby nim zarządzające postanowiły, że powinien schludnie wyglądać. Młodzież i misjonarze w ramach projektów służby organizowanych od czasu do czasu pomagali oczyszczać las z powalonych drzew i złamanych gałęzi, z poszycia, a nawet usuwali pieńki i martwe liście. Wtedy to właśnie szybko zaczęła słabnąć jego żywotność. Wzrost drzew spowolnił, mniej drzew puszczało pędy, niektóre gatunki dzikich kwiatów i roślin zaczęły znikać oraz zmalała ilość zwierzyny i ptactwa.\nKiedy Brat Parrott przejął kilka lat temu opiekę nad lasem, zasugerował, że powinien on być pozostawiony w jak najbardziej naturalnym stanie. Zwalone drzewa i konary powinny zostać pozostawione rozkładowi, by mogły użyźnić glebę. Liście pozostawiano tam, gdzie upadły. Odwiedzających poproszono, by trzymali się wyznaczonych ścieżek, żeby las był bardziej nienaruszony, a gleba mniej zbita. W ciągu zaledwie kilku lat las zaczął się regenerować i odnawiać w niezwykły sposób. Dzisiaj rozkwita w niemalże dziewiczym stanie, buchając zieloną roślinnością i obfitością zwierzyny.\nLekcja, której można nauczyć się z tego doświadczenia o zarządzaniu lasem, jest bliska memu sercu. Od siedmiu lat moim przywilejem jest służba w roli historyka i pisarza Kościoła. Jest to urząd, który został stworzony przez Proroka Józefa Smitha w odpowiedzi na przykazanie Pana dane mu w dniu założenia Kościoła: „Oto prowadzić między sobą będziecie kronikę” (NiP 21:1). Od tamtego dnia — począwszy od wyznaczenia Oliwiera Cowdery na pierwszego historyka i pisarza Kościoła aż po dzień dzisiejszy — spisywana jest niezwykła kronika historii naszego Kościoła. John Whitmer zastąpił Oliwiera Cowdery, a Pan powiedział mu, żeby prowadził kronikę „wszystkich ważnych spraw […], co [będzie] dla dobra Kościoła, i dla przyszłych pokoleń, co wzrosną na ziemi Syjonu” (NiP 69:3, 8).\nDlaczego prowadzenie kronik, a także gromadzenie, przechowywanie i dzielenie się historią cieszy się tak dużym znaczeniem w Kościele Jezusa Chrystusa? Dlaczego konieczne dla was, jako dla dzisiejszych „wschodzących pokoleń”, jest posiadanie wiedzy o pokoleniach, które przeminęły i czerpanie z niej siły?\nW odpowiedzi zasugeruję, że niemożliwym jest żyć w pełni w teraźniejszości — nie mówiąc już o planach związanych z przyszłym przeznaczeniem — bez opoki przeszłości. Prawda ta z mocą przykuła moją uwagę kilka miesięcy temu, kiedy poznałem pewne wspaniałe małżeństwo, które doświadczyło bardzo niezwykłej próby, o której za jego zgodą wam opowiem. Po kilku latach małżeństwa i narodzinach kilkorga dzieci, żona uległa poważnemu wypadkowi. Przez kilka miesięcy przebywała w szpitalu w stanie śpiączki. Kiedy się przebudziła, cierpiała na całkowity zanik pamięci! W wyniku tego zupełnie nie znała swojej historii. Nie pamiętając przeszłości, nie miała punktu odniesienia. Nie rozpoznawała swojego męża, dzieci ani własnych rodziców! Kiedy jej mąż opowiadał mi tę historię, w zaufaniu powiedział mi, że w pierwszych miesiącach po wypadku martwił się, że się gdzieś zgubi, jeśli zostanie pozostawiona bez opieki. Obawiał się także, że jego żona ponownie go nie pokocha. W czasach narzeczeńskich był szczupłym, umięśnionym młodym mężczyzną z pełną czupryną. Teraz w połowie życia stał się bardziej korpulentny i miał o wiele mniej włosów!\nNa szczęście dla wszystkich zainteresowanych istniała przynajmniej częściowa kronika. Mąż zachował listy napisane przez jego żonę przed i w trakcie jego misji. Stanowiły one dowód na to, że rzeczywiście byli w sobie zakochani. Prowadził także pamiętnik, który zawierał pomocne wpisy. Z czasem i na przestrzeni kilku lat żona odzyskała większość swojej przeszłości dzięki historiom swoich bliskich.\nTa niezwykła i rzewna historia dobrze ilustruje ważny związek przeszłości z teraźniejszością i przyszłością. Pomaga nam w większym stopniu cieszyć się Pańską definicją prawdy objawioną Józefowi Smithowi: „Prawda jest wiedzą o rzeczach, jako są, i jako były, i jako mają być” (NiP 93:24). Posiadana wiedza o przeszłości, dzięki prowadzonym przez nas kronikom, oraz wiedza o przyszłości, dzięki pismom świętym i natchnionym naukom żyjących proroków, zapewniają nam kontekst, który pozwala na mądre korzystanie z wolnej woli w trakcie naszej obecnej egzystencji. Wiedza ta zapewnia nam w istocie bardziej boską perspektywę, ponieważ przybliża nas do Jego umiejętności widzenia „[wszystkiego jako teraźniejszości w Jego] oczach” (NiP 38:2).\nJako członkowie Kościoła wywodzący się spośród wielu narodów posiadamy wspólne początki wczesnej historii Kościoła. Ważne jest, abyśmy zapoznali się z historią naszego Kościoła, a szczególnie z tym, co nazywam „historiami o jego powstaniu”. Historie te — Pierwsza Wizja Józefa Smitha, ujawnienie Księgi Mormona, anielskie wizyty Jana Chrzciciela, Piotra, Jakuba i Jana, Eliasza, proroka Eliasza oraz innych — zawierają podstawowe prawdy, na których opiera się przywrócenie ewangelii.\nNiestety w naszym wieku technologii, w którym panuje obfitość informacji — z czego niektóre są krytyczne wobec wydarzeń i postaci w historii Kościoła — niektórzy Święci w Dniach Ostatnich chwieją się w swej wierze i zaczynają poddawać w wątpliwość długo wyznawane wierzenia. Takim dociekliwym osobom przekazuję moją miłość i wyrażam zrozumienie oraz zapewniam, że jeśli przestrzegać będą zasad ewangelii i w duchu modlitwy badać będą historię Kościoła — studiując wystarczająco, by uzyskać lepsze zrozumienie, a nie jedynie fragmentaryczną i niepełną wiedzę — Duch Święty potwierdzi ich wiarę w niezbędne wydarzenia z historii Kościoła, przemawiając spokojem do ich umysłów. W ten sposób będą mogli utwierdzić się we własnym przekonaniu względem historii przywróconego Kościoła i nie będą więcej „[miotani i unoszeni] lada wiatrem nauki” (List do Efezjan 4:14). Podobnie jak wielu z was, kierunek całego mojego życia oparłem jedynie na takich właśnie uczuciach spokoju względem Pierwszej Wizji Józefa Smitha oraz innych natchnionych wydarzeń w historii przywróconej ewangelii i wiem, że nigdy nie będziemy rozczarowani.\nHistoria w swojej najbardziej podstawowej formie to kronika ludzi i ich życia i z tego życia płyną opowieści i lekcje, które mogą wzmocnić to, w co wierzymy, za czym się opowiadamy i co powinniśmy czynić w obliczu przeciwności. Nie wszystkie opowieści, które składają się na naszą historię, są z natury tak imponujące jak Pierwsza Wizja Józefa Smitha czy misja Wilforda Woodruffa do Anglii. W zasadzie niektóre naprawdę niezwykłe historie pochodzą z życia bardzo zwykłych Świętych w Dniach Ostatnich, takich jak większość z nas. Są one dla nas szczególnie cenne i pomocne, kiedy dotyczą naszych własnych przodków.\nNa przykład, w latach dwudziestych XX wieku moi dziadkowie Jensenowie — mimo wielu godzin pracy — zostali zmuszeni do zwrotu poprzedniemu właścicielowi gospodarstwa w Idaho, które zakupili i w którym mieszkali. Wraz ze swoimi małymi dziećmi chcieli wrócić do swej rodzimej miejscowości w Utah, ale nie mogli wyjechać z Idaho, dopóki nie spłacili długu w kwocie 350 dolarów. Dzisiaj wydaje się to nieznaczną kwotą, ale wtedy było to dużo pieniędzy. Dziadek próbował bezskutecznie pożyczyć pieniądze od zamożnych ludzi. Pożyczka z banku nie wchodziła w rachubę ze względu na ich nędzną sytuację. Wspólnie z babcią modlili się codziennie o pomoc. Pewnego niedzielnego ranka na spotkaniu kapłaństwa do dziadka podszedł mężczyzna, którego prawie nie znał i powiedział, że dowiedział się o jego kłopocie i że pożyczy mu te 350 dolarów, zakładając, że kiedy dziadek wróci do Utah, to spłaci mu dług tak szybko, jak będzie w stanie. Swą umowę potwierdzili uściskiem dłoni i dziadek dotrzymał danego słowa.\nTa prosta historia zapisana ręką babci Jensen jest naszym rodzinnym skarbem. Jest dla mnie natchnieniem, bo ilustruje cechy ciężkiej pracy, uczciwości, pokonywania przeciwności, solidarności rodzinnej, a przede wszystkim ukazuje rękę Bożą w życiu moich wiernych dziadków. Ich przykład oraz przykłady innych — zarówno tych wielkich, jak i tych małych z minionych pokoleń — dodają mi wielkiej siły i otuchy.\nPodobnych historii możecie doszukać się w swym własnym kraju i we własnych rodzinach. Gdy je znajdziecie, namawiam was, byście je zebrali, zachowali i dzielili się nimi. Troskliwie przekazujcie je z pokolenia na pokolenie. Moje dzieci (a teraz większość moich wnuków) zawsze uwielbiają, kiedy opowiadam im historie o tym, „jak byłem małym chłopcem”! Podobno naród nie może być większy od swej historii — wierzę, że ma to również zastosowanie względem rodzin. Dobre opowieści — jeśli są prawdziwe — tworzą dobrą historię. Pamiętajcie, że ludzie, podobnie jak drzewa, czerpią siłę ze składników odżywczych stworzonych przez wcześniejsze pokolenia.\nPodsumowując, pragnę, byście wrócili ze mną do Świętego Lasu i stanęli w nim ze mną obok jednego z tak zwanych „drzew-świadków”. To te drzewa, które rosły w lesie 192 lata temu w czasach Pierwszej Wizji Józefa Smitha. Trzy z nich nadal żyją jeszcze w lesie, a trzy martwe nadal stoją, dzięki zręcznym wysiłkom Brata Parrotta.\nKiedy pełniliśmy naszą służbę na misji w okolicach Palmyry, czasami udawałem się sam do Świętego Lasu i w skupieniu stawałem obok mojego ulubionego drzewa-świadka. Wyobrażałem sobie, że jeśli to drzewo byłoby w stanie mówić, to opowiedziałoby mi o wydarzeniach, których było świadkiem tego wiosennego dnia w 1820 roku. Ale tak naprawdę to nie potrzebowałem usłyszeć opowieści drzewa — już sam wiedziałem. Dzięki duchowym doświadczeniom i uczuciom, które miały swój początek w moim dzieciństwie i trwają aż do chwili obecnej, przekonałem się, niezależnie od wszystkich innych ludzi, że Bóg, nasz Ojciec, żyje. Wiem również, że Jego Syn, Jezus Chrystus, jest Zbawicielem i Odkupicielem całej ludzkości. Wiem, że te dwie pełne chwały Postacie ukazały się Józefowi Smithowi w Świętym Lesie wiosną 1820 roku. Ustanowiły One Józefa prorokiem-założycielem tej ostatecznej dyspensacji ewangelii. Pracując pod Ich boskim kierownictwem, Józef przetłumaczył Księgę Mormona, otrzymał klucze i upoważnienie kapłaństwa i ponownie zorganizował Kościół Chrystusa w tych ostatnich dniach. Jesteśmy niesamowicie błogosławieni, że żyjemy w tych czasach i że jesteśmy członkami Kościoła Chrystusa.\nTe cudowne prawdy, o których złożyłem świadectwo, mają swój początek w Świętym Lesie. Tak jak metaforycznie staliście ze mną dziś wieczorem w Świętym Lesie, tak zawsze stójcie w swoich umysłach i sercach w tym świętym miejscu i żyjcie zgodnie z prawdami, które Bóg zaczął tam objawiać.\nPamiętajcie także o życiowych lekcjach, których uczy nas Święty Las:\nKiedy moce ciemności starają się was zniszczyć — tak jak próbowały to uczynić z dociekliwym młodym Józefem Smithem, stójcie w Świętym Lesie i pamiętajcie o słupie światła, o blasku przyćmiewającym słońce (zob. Józef Smith — Historia 1:15–17).\nKiedy przeciwności i trudności zagradzają wam drogę i niknie nadzieja, stójcie w Świętym Lesie i pamiętajcie, że „wszystko to da [wam] doświadczenie i będzie dla [waszego] dobra” (NiP 122:7).\nKiedy samotność i odosobnienie stają się waszym losem i kiedy trudno jest wam zawiązać przynoszące spełnienie związki międzyludzkie, stójcie w Świętym Lesie wraz ze społecznością Świętych w Dniach Ostatnich, którzy zawarli przymierze, że pomogą wam nieść wasze brzemiona i pocieszą was w potrzebie.\nI kiedy doświadczenia lub ludzie albo sprzeczne roszczenia prawdy staną się wyzwaniem dla waszej wiary i powodują wątpliwości co do przywrócenia ewangelii Jezusa Chrystusa, stójcie w Świętym Lesie i zaczerpnijcie siły i otuchy z pokoleń wiernych Świętych w Dniach Ostatnich, które mężnie stały tam przed wami.\nJest to moją modlitwą za was, moi młodzi przyjaciele, a oferuję ją z miłością i w imię Jezusa Chrystusa, amen.\n© 2012 Intellectual Reserve, Inc. Wszelkie prawa zastrzeżone. Zatwierdzenie wersji angielskiej: 5/12. Zatwierdzenie do tłumaczenia: 5/12. Tłumaczenie z: Stand in the Sacred Grove.Polish. PD50039048 166\n1. Hymny oraz pieśni dla dzieci, str. 19.\n2. Zob. Bible Dictionary, „Atonement”; zob. także Guide to the Scriptures, „Atone, Atonement”, scriptures.lds.org.\nPolskiBahasa IndonesiaBislamaČeskyDanskDeutschEestiEnglishEspañolFaka-tongaFrançaisGagana SamoaItalianoKajin MajōlKiswahiliLatviešuLietuviųMagyarNederlandsNorskPolskiPolskiPortuguêsRomânăShqipSuomiSvenskaTagalogTiếng ViệtБългарскиУкраїнськаՀայերենภาษาไทยភាសាខ្មែរ한국어中文


Zamówienia publiczne - Numer ogłoszenia: 252276 - 2015\nStrona Główna O Nas Projekty Zamówienia publiczne – Numer ogłoszenia: 252276 – 2015\nNumer ogłoszenia: 252276 – 2015; data zamieszczenia: 25.09.2015\nII.1.1) Nazwa nadana zamówieniu przez zamawiającego: Dostawa sprzętu medycznego i rehabilitacyjnego do pracowni kinezyterapii, wyposażenia i oprogramowania do pracowni logopedycznej, sprzętu komputerowego, akcesoriów dla seniora oraz AGD do pracowni ergoterapii, nr 5/PZP/2015.\nII.1.4) Określenie przedmiotu oraz wielkości lub zakresu zamówienia: Przedmiotem zamówienia jest dostawa sprzętu medycznego i rehabilitacyjnego do pracowni kinezyterapii, wyposażenia i oprogramowania do pracowni logopedycznej, sprzętu komputerowego, akcesoriów dla seniora oraz AGD do pracowni ergoterapii w podziale na części: a) Sprzęt rehabilitacyjny – część nr 1, b) Sprzęt komputerowy – część nr 2, c) Oprogramowanie logopedyczne – część nr 3, d) Akcesoria dla seniora – część nr 4, e) AGD – część nr 5..\nII.1.6) Wspólny Słownik Zamówień (CPV): 33.10.00.00-1, 30.20.00.00-1, 33.19.00.00-8, 48.18.00.00-3, 39.71.00.00-2, 32.32.00.00-2.\nInformacja na temat wadium: 1.Składając ofertę każdy Wykonawca zobowiązany jest wnieść wadium. 2. Wysokość wadium wynosi: Sprzęt rehabilitacyjny część nr 1 1.032,00 zł, Sprzęt komputerowy część nr 2 318,00 zł, Oprogramowanie logopedyczne część nr 3 159,00 zł, Akcesoria dla seniora część nr 4 143,00 zł, AGD część nr 5 82,00 zł. 3. Wadium musi zostać wniesione na cały okres związania ofertą. 4. Wadium należy wnieść przed upływem terminu składania ofert. 5. Wadium należy wnieść w formach przewidzianych w art. 45 ust. 6 ustawy. Wykonawca, który nie wniesie wadium w wymaganej formie zostanie wykluczony z postępowania. 6. Gwarancja bankowa, gwarancja ubezpieczeniowa, poręczenie bankowe oraz poręczenia innych instytucji muszą zostać złożone w formie dokumentu oryginalnego. 7. Wadium w formie pieniężnej należy wnieść na rachunek bankowy Zamawiającego nr 69 1240 1109 1111 0010 3236 1224 w Banku Pekao S.A. z podaniem tytułu WADIUM postępowanie nr 5 PZP 2015 części..\n1) Dokumenty potwierdzające dopuszczenie wyrobu medycznego do obrotu i do używania oraz oznakowanie znakiem CE zgodnie ustawą z dnia 20 maja 2010 r. o wyrobach medycznych (Dz. U. Nr 107, poz. 679 z późn. zm.) – dotyczy części nr: 1 z wyjątkiem pozycji nr 4, Uwaga: na każdej stronie dokumentu należy napisać której części i której pozycji załącznika nr 3 do SIWZ dotyczy dany dokument, 2) Karty katalogowe wraz z opisami technicznymi w języku polskim. Zamawiający dopuszcza katalogi w języku angielskim wraz z opisami technicznymi oferowanych wyrobów w języku polskim – dotyczy wszystkich części, Uwaga: na każdej stronie karty katalogowej należy napisać której części i której pozycji załącznika nr 3 do SIWZ dotyczy dana karta katalogowa. Jeżeli karta katalogowa nie zawiera informacji o wszystkich danych wymaganych przez Zamawiającego należy te brakujące informacje dołączyć do oferty np. w formie dodatkowego opisu podpisanego przez osobę uprawnioną do reprezentacji Wykonawcy lub na karcie katalogowej wraz z podpisem osoby uprawnionej do złożenia w imieniu Wykonawcy oferty.\nIV.4.4) Termin składania wniosków o dopuszczenie do udziału w postępowaniu lub ofert: 05.10.2015 godzina 10:30, miejsce: Siedziba Zamawiającego LUX-MED Tabita Sp. z o.o., Konstancin-Jeziorna, ul. Długa 43, w Sekretariacie Zarządu, pok. nr 44.\nIV.4.16) Informacje dodatkowe, w tym dotyczące finansowania projektu/programu ze środków Unii Europejskiej: Zamówienie współfinansowane jest ze środków Mechanizmu Finansowego EOG i Norweskiego Mechanizmu Finansowego w ramach realizacji projektu: Nowa jakość opieki neurologicznej oraz rehabilitacji długoterminowej w ośrodku Tabita prowadzonego w ramach Programu Operacyjnego PL 07..


przez ErgE » 16 lip 2017, 22:15\nWitam, proszę o info jak wygląda jakość oryginalnego radia (Clarion) w Mazda Premacy 2002r. Posiadam radio z poprzedniego auta 1DIN (JVC KD-R45) i nie wiem, czy kupować ramkę dedykowaną do mazdy i je montować, czy kupić konwerter mp3 typu xcarlink. Na tą chwilę dźwięk mnie nie zdawała i nie wiem, czy to wina głośników, czy seryjnego radia. Z tąd moje pytanie, jak oceniacie jakość tych oryginalnie montowanych modeli. Chciałbym w przyszłości zamontować też głośniki niskotonowe w oryginalne miejsce na podszybiu (chociaż nie mam tam okablowania), ale liczę, że znajdę gdzieś tu na forum jakiś tutek ;–).\nproszę o sugestie i Wasze doświadczenie w tym temacie.\nOd: 16 lip 2017, 18:50\nAuto: Mazda Premacy 2.0 /2002r\nprzez AXe_MeXx » 18 lip 2017, 09:25\nOryginalne radio gra w "miarę", ale z głośnikami wysokotonowymi, a nie nisko jak pisałeś na podszybiu dzwięk jest lepszy. Kable sam będziesz musiał przeciągnąć do radyjka, Ale pewnie i tak inne radio będzie lepsze, choć nie wiem jak oryginalne głośniki to pociągną.\nprzez ErgE » 18 lip 2017, 16:35\nDzięki za odpowiedź, oryginalne głośniki też raczej wymienię. Więc chyba decyzja zapadła – kupię dedykowaną ramkę 1 DIN bez kombinowania z jakimiś emulatorem zmieniarki. Głośniki oczywiście wysokotonowe ;–) czyste przejęzyczenie.\nKtoś prowadził sam kable z podszybia? Podstawowy przydomowy "dłubek" sobie z tym poradzi? Ktoś namierzył jakiś tutorial?\nprzez AXe_MeXx » 19 lip 2017, 06:55\ndłubek się przyda, świecisz latarką w dziure i wkłądajac głowę pod kiere i schowek pójdzie szybko\nprzez ErgE » 19 lip 2017, 08:57\nbardzo cenna uwaga, nie wpadł bym na latarkę – dziękuję.\nprzez Domelek » 20 lip 2017, 08:20\nGra przyzwoicie, kup solidne tweetery i to wszystko, szkoda kasy na system audio przy tym wyciszeniu. Jak masz nieuszkodzone fabryczne to tylko te tweetery i ewentualnie odtwarzacz mp3 lub tego xcarlinka – jakieś zdjęcia do gwizdków były albo w "caraudio" albo w "mp3 po liftingu" w naszym dziale, poszukasz znajdziesz.\nprzez darnow6839 » 27 lip 2017, 16:36\nJa też uważam, że gra całkiem nieźle. Obowiązkowo głośniki wysokotonowe na podszybie. Ja kupiłem jakieś Philips-y neodymowe i wkleiłem je w oryginalne zaślepki po wycięciu w nich otworów. Po zdjęciu boczków można wygłuszyć drzwi – poprawi się dźwięk.\nprzez Piotr Raczkowski » 29 lip 2017, 15:12\nja stare radyjko przerobiłem na mp3 + tweetery i można słuchać bo wyciszeni mazdy jest słabe choć swą ciut wyciszyłem\nprzez TOMBLA » 1 sie 2017, 12:32\nKiedyś w dziale audio była relacja jak to zrobić.\nPasują praktycznie plug&play.\nW niektórych kable były w podszybiu.\nprzez Zoomi » 12 sie 2017, 19:42\nMi się całkiem całkiem podoba jak gra ten fabryczny sprzęt słuchając radia FM odbierającego bardzo ładnie, gdy dopływa do niego silny sygnał FM stereo. W takim przypadku na brak wysokich tonów nie narzekam. Za parę dni co prawda będę mógł to sprawdzić lepiej bo zamontuję wersję radia fabrycznego z CD i będę mógł dzięki temu przetestować same głośniki by to jakoś odnieść do np. jakości dźwięku na w miarę dobrych słuchawkach.\nJeśli ErgE nie masz w swoim fabrycznym radiu czytnika CD (po modelu Clariona do tego nie doszedłem czy masz) to nawet bym się chwili nie zastanawiał nad montażem JVC KD-R45, pod warunkiem że ogólny wygląd radia 1DIN cię zadowala, bo dla mnie to trochę dziwinie 1DIN wygląda nawet jeśli jest ładne jak to JVC. Po prostu 1DIN z błyszczącymi plasikami i podświetleniem nie w kolorze zegarów za mocno rzuca mi się w oczy. Bazując na tych dwóch radiach raczej nie uzyskasz jednocześnie 3 walorów\n– dźwięk CD, czytnik mp3/USB i wygląd – pozostaje jedynie albo kompromis albo kupno radia 2DIN z CD/MP3/USB/SD, bo nawet jeśli fabryczne radio doposażysz o np xCarLink to musisz być świadom tego że to nie będzie działało tak idealnie jak w radiu nowoczesnym z tymi portami, m.in. jest problem z nośnikami >2GB, niektóre działają a inne nie. Poza tym w M323/Premacy jest problem z odczytem z zewnętrzych adapterów plików mp3 położonych w więcej niż 6 folderach, po max.99 utworów. Nie mało ale podzielić muzykę na gatunki już może być problem. Tutaj masz link do tematu o adapterach do fabrycznego i małych problemach z tym związanych viewtopic.php?f=28&t=25812.\nPoza tym obejrzyj drzwi czy ktoś ich nie rozbierał, a jeśli rozbierał to sprawdź polaryzację głośników czy ktoś odwrotnie nie podpiął. Jeśli podpięte są odwrotnie to ma prawo grać nie za ładnie.\nErgE napisał(a): Posiadam radio z poprzedniego auta 1DIN (JVC KD-R45) i nie wiem, czy kupować ramkę dedykowaną do mazdy i je montować, czy kupić konwerter mp3 typu xcarlink. Na tą chwilę dźwięk mnie nie zdawała i nie wiem, czy to wina głośników, czy seryjnego radia.\nWrażenie Twoje może wynikać z ustawień radia jakiego używałeś we wcześniejszym samochodzie, m.in od ustawień korektora dźwięku (equalizer), a takich ustawień radio JVC posiada trochę więcej i najprawdopodobniej dzięki temu byłeś w stanie dostosować sobie dźwięk do własnych upodobań. Nie łudźmy się że fabryczne radio będzie grało dobrze na fabrycznych ustawieniach (które się przywracają samoczynnie po podpięciu akumulatora). Na Twoim miejscu zacząłbym od mocnego podkręcenia przynajmniej wysokich dźwięków (TREBLE), nieco także średnich (MID). Jeśli w poprzednim radiu nie używałeś jakichś ustawień poprawiających brzmienie (style equalizera, laud, przestrzenność dźwięku itp.) a widzisz spadek tej jakości w nagłośnieniu Mazdy (gdzie nie masz procesora DSP i innych bajerów podkręcających dźwięk) to pewnie głośników lepszych potrzebujesz, a jeśli w JVC mocno coś konfigurowałeś to raczej zacząłbym od kupna ramki i zamontowania najpierw tego JVC, zanim się za głośniki zabierzesz, szczególnie jeśli to ma być tylko pod MP3. Poza tym ważna sprawa, czy w Mazdzie testowałeś dźwięk na dokładnie tym samym utworze z tego samego nośnika? Bo jeśli wcześniej podobał Ci się dźwięk z płyty CD wydanej przez jakąś największą wytwórnię fonograficzną a teraz porównujesz do płyty polskiej początkującej kapelki rockowej, której nie stać było na zapis w profesjonalnym studiu nagrań to się nie dziw że gorzej to brzmi i nie słychać np wysokich dźwięków "soczyście", tak samo jak źle brzmią niektóre płyty rozdawane jako gratis do czasopism. To jest już pewnie parenaście razy przetwarzany format CD na MP3 i z powrotem.\nMP3 jest popularnym ale kiepskim formatem jeśli słuchasz bardziej ambitnego (urozmaiconego w bardzo szerokim zakresie dźwięków) podkładu muzycznego niż w discopolo to format ten nie jest dla Ciebie i zewnętrzne tweetery niewiele zmienią słuchając takiego rodzaju materiału z mp3, trochę na pewno ale czy na tyle żeby warto było robić jakieś wyklejanki w aucie mocując tweetery w jakieś dziury w kratkach itp rzeźby?\nDodatkowe tweetery ciut lepiej będą grały ze wzlędu na osobną membranę ale szału z połączenia tweeter + MP3 bym się z nie spodziewał skoro format mp3 i tak nie przenosi częstotliwości >16kHz, czyli jakość kasety magnetofonowej (pomijając brak szumów z kasety).\nOwszem jak ktoś ma zamiar słuchać głównie z CD (jak ja) czy DVD to tweetery dużo poprawią, pod warunkiem że będzie to płyta CD/DVD w formacie CD/DVD Audio od samego początku a nie MP3'ka nagrana w postaci CD Audio lub na SD czy PENDRIVE , bo mp3 fizycznie wycina górne częstotliwości już na etapie utworzenia pliku i to już jest później nie do odzyskania po przeniesieniu MP3 na jakikolwiek inny nośnik.\nOsobom słuchającym tylko i wyłącznie mp3 a zamierzającym zamontować tweetery proponowałbym pożyczyć najpierw tweetery od kumpla i podłączyć je kablami po wierzchu na próbę zanim zacznie się dłubać w tapicerce, bo raczej będą tym co usłyszą mało zachwycone w dalszym ciągu.\nAlbo MP3(czyli łatwa dostępność utworów) albo jakość dźwięku (i wahlowanie co godzinę płytami z CD/DVD), czyli albo rybki albo akwarium\nOstatnio edytowano 26 sie 2017, 19:35 przez Zoomi, łącznie edytowano 2 razy\nprzez Robak AT » 15 sie 2017, 19:56\nprzez darnow6839 » 15 sie 2017, 22:07\nJeździłem wcześniej Astrą która miała dodatkowe głośniki wysokotonowe w słupkach. Po przesiadce do Premacy nie mogłem się przyzwyczaić do braku wysokich tonów. Uważam że warto zamontować tweetery niezależnie od źródła dźwięku. Nie bez powodu są one w każdym lepszym modelu auta. Wysokie tony są mocno kierunkowe i z fabrycznych głośników w drzwiach praktycznie ich nie słychać. Poza tym koszt operacji jest groszowy. Nawet mowa z radia lepiej brzmi.\nprzez Zoomi » 16 sie 2017, 20:13\nTo jest w sumie nieco złożony "problem" zależny od wielu czynników. Po pierwsze mój błąd że nie sprawdziłem czy Premacy miało te same głośniki co moje 323, a mogło nie mieć bo choć radio wygląda prawie (w 95%) identycznie to głośniki mogą być zupełnie inne. Fakt faktem będzie lepiej słychać z tweeterów.\nprzez darnow6839 » 16 sie 2017, 22:05\nNie dzielmy włosa na czworo. Proste tweetery neodymowe to koszt około 20-30 zł. Do tego kabel i godzinka może dwie pracy własnej. Chyba że ktoś sam nie da rady to jeszcze dojdzie koszt montażu. To niewiele a efekt murowany.\nprzez Bartg » 17 sie 2017, 12:13\nRadio jeśli słuchamy CD gra bardzo fajnie, może to kwestia mojego egzemplarza, ale przy słuchaniu FM basu praktycznie nie ma. Drzwi wygłuszone matami STP, głośniki GMS 1968.\nprzez Zoomi » 22 sie 2017, 23:00\nZaciekawiła mnie różnorodność wrażeń i sprawdziłem ponownie u siebie na moim podstawowym radiu fabrycznym nie mającym niczego poza odbiornikiem FM (wersja CD leży na półce bo nie mogłem znaleźć kluczy do wypinania radia, gdzieś je diabli wzięli).\nPodczas testu nieco się zaskoczyłem. Przypominam że mam Mazdę 323 nie Premacy ale to brat bliźniak więc pewnie nie radio stanowi różnicę. Radio praktycznie toćka w toćkę to samo.\nNo więc byłem do tej pory zadowolony z dźwięku w swoim aucie , ale nie wiedziałem wcześniej że choć grają u mnie 4 głośniki to w zasadzie całą dobrą robotę robią tylko te tylne (co do których nie wiem czy są oryginalne bo banalnie proste do wymienienia, niczym nie zabudowane w odróżnieniu od tych w drzwiach). Przednie słychać ale d... nie urywa. A te tylne to nie chińszczyzna tylko...Pioneer B21H 66 960A. Właściwie to nie wykluczone że tylne takie były od nowości gdyż mają zaledwie 25W mocy (DIN). Jak by ktoś podmieniał to pewnie by włożył przynajmniej 40W by wykorzystać moc ewentualnego lepszego radia.\nMoje zdziwienie nie miało granic gdy funkcją FADE przerzuciłem dźwięk tylko na przód. Okazało się że nie ma to już prawie nic wspólnego z basem, a na pewno z dźwiękami wysokimi. Tak więc gratuluję tym co założą tweetery nic nie robiąc z głośnikami głównymi . Te w drzwiach to po prostu jakaś żeennaaada.\nOwszem grają ale co najwyżej można sobie na nich posłuchać "ambitnej" muzy w podkładzie reklam czołowej polskiej stacji.\nPrzypuszczam że gdyby zapodać jakieś dobre głośniki główne do drzwi i drzwi odpowiednio przygotować (wygłuszenie, sztywne dystanse, tunele piankowe) to do mp3'ki w zupełności by to wystarczyło, a już przy CD jednak pokusiłbym się o te tweetery. Podstawa to jednak wymienić te szajsowate głośniki w drzwiach. Nawet jeśli ktoś ma autko które miało nagłośnieniem Bose to myślę że dawno go już tam nie ma bo handlarz Mirek z pewnością wieki temu opchnął je już na allegroszu czy innych bayach, a w to miejsce wstawił coś na sztukę.\nprzez darnow6839 » 23 sie 2017, 22:40\nMożliwe że w 323 i w Premacy są jakieś różnice w głośnikach. Ja mam wszystko fabryczne: radio z CD i głośniki i wygląda to tak:\nprzednie (owalne szerokopasmowe) grają przyzwoicie choć ewidentnie brakuje średnio-wysokich tonów. Basy są w miarę przyzwoite (mam wygłuszone drzwi matami). W sumie to nie dziwi bo tego typu głośniki mają wąską kierunkową charakterystykę i emitują wysokie tony w nogi.\ntylne głośniki (okrągłe) grają. i tyle.\nPo wstawieniu głośników na podszybie odbierane pasmo uzupełniło się o dźwięki które ginęły w nogach. Wysokie tony docierają do uszu, poprawia się zrozumiałość mowy, przestrzeń.\nDlatego polecam nawet najtańsze tweetery neodymowe na podszybie.\nprzez Zoomi » 25 sie 2017, 21:37\nZamontowałem nareszcie oryginalne radio z Premacy (niestety dokładnego modelu nie znam bo brakowało naklejki), wcześniejsze było z 323, wyglądają prawie identycznie. Tym razem w końcu jest z CD i dzięki temu mogłem trochę lepiej wypróbować jakość radia niż z samych fal FM.\nPowiem tak, z tymi Pioneerami z tyłu brzmi wspaniale, może i byłoby jeszcze lepiej z tweeterami, ale dźwięk jest zdecydowanie ładniejszy niż w wielu autach znajomych nawet tych nowszych. Warunkiem jest posiadanie nagrania bardzo dobrej jakości a nie jakiegoś szajsu konwertowanego z mp3'ek 128kbps itp źródeł (choć jak już wcześniej pisałem CD z kiepskiego źródła może być gorsze niż mp3).\nWracając do wrażeń – bas jest potężny i wystarczający przy ustawieniu 50%, a ustawiwszy treble prawie na max i średnie tony na 2/3 skali wysokie dźwięki nie są nawet przy tym basie przytłumione za bardzo. Sprawdzałem to na utworach typu bass boosted których na youtubie jest multum i łatwo znaleźć wśród nich takie kawałki które jednocześnie walą potężnym głębokim basem i wysokimi tonami. Myślę że nie jedna osoba stwierdziłaby że mam subwoofer gdyby usłyszała jak to gra, a ja nawet nie mam głośników obudowanych z tyłu , normalnie fabrycznie wstawione w dziurę w półce i wystają magnesami do bagażnika sedanowego.\nWydaje mi się że to radio ma jakiś jednak chociażby uproszczony procesor dźwięku. Dużo przyjemniejszy jest dźwięk gdy FADE jest ustawiony na środek auta, niż przy samych tylnych głośnikach Pioneera. Nie chodzi tu tylko o to że przy 4 głośnikach jest równiejsze nagłośnienie niż przy dwóch . Te przednie (pewnie oryginalne) mimo że są strasznie tandetne (po przełączeniu fade'em na sam przód jest totalnie płytki dźwięk) to jednak ładnie dopełniają brzmienie tylnych dużo lepszych. Z kolei bez tych przednich jest dobrze ale jakby czegoś brak. Przypuszczam że jakieś DSP jest tak wyliczone że odpowiednio ustawionym opóźnieniem docierania do kierowcy fali dźwiękowej potęgowane są doznania dobiegające początkowo od przodu. No chyba że już sama buda mojej 323 tak jest akurat skonstruowana, że odsłuch w niej jest taki dobry.\nNie wykluczone że ktoś zaraz się uśmieje i powie że pewnie nie słyszałem nigdy 300W subwoofera itp rodzynków. Słyszałem i u mnie nie chodzi o to by mi ciśnienie dźwięku wypychało szyby z auta jak przy 2kW, ale ma grać przyjemnie. Owszem 25Watami/kanał nie nagłośnię osiedla (bo i po co, to ja mam słuchać a nie przechodnie za darmo ) ale w aucie jest naprawdę głośno i fajnie basik napiernicza głęboko.\nDarnow6839 napisał o kierunkowości wysokich dźwięków i chyba coś w tym jest, pewnie dobrze by było gdyby moje głośniki tylne były bardziej skierowane do przodu, a obecnie centralnie walą w mocno u mnie pochyloną tylną szybę(przypominam mam Mazde 323 sedan nie Premacy. Siadając z tyłu przy nich lepiej dźwięk wysoki słychać (no chyba że to kwestia siły dźwięku z mniejszej odległości a więc większa głośność.\nW każdym razie ja jestem zadowolony. Radioodtwarzacz uważam za dobry, nieźle gra, jest nieporównywalnie tańszy niż nowe radio o wielkości 2DIN i wygląda przyzwoicie. Nie mogę jednak powiedzieć że to sprzęt bardzo dobry dlatego że nie posiada czytnika DVD, co jeszcze lepiej byłoby słychać przy większej dynamice dźwięku z takich płyt. No i niestety mankamentem jest brak czytnika USB/AUX/SD/mp3. To powoduje bardzo duży dylemat czy wstawiać nowe radio 2DIN z gadżetami (bardzo drogie, ok. 1000zł) czy nie, bo tych gadżetów mocno brakuje w oryginalnym radiu, a XCarlink pozwalający to obejść jest również drogi i przy licznych zaletach ma swoje poważne wady. Wybór należy jak zwykle do Ciebie.\nTeraz jest: 17 lip 2018, 04:55


Sierpień, 2008 | Wawrzyniec Prusky\nOpublikowano 29 sierpnia 2008 Autor: Wawrzyniec Prusky\nObudziło go zgrzytnięcie klucza w zamku i łoskot odsuwanej zasuwy. Ciężkie, stalowe drzwi lekko się otworzyły i do celi wpadł wąski pas bladego światła, w którym zatańczyły drobiny kurzu. Podniósł się z betonowej podłogi, jednak zdrętwiałe nogi odmówiły posłuszeństwa i osunął się z powrotem na ziemię.\n- Wstawaj! – warknął strażnik – Twoja kolej!\n- Nie mogę – wychrypiał przez zaschnięte gardło.\nDwóch innych strażników wtargnęło do celi i chwyciło go za ręce. Nie bacząc na rany i otarcia wywlekli go na korytarz, którym dalej pociągnęli go w nieznane. Półprzytomny widział jedynie przesuwające się nad nim, świecące słabym blaskiem w półmroku żarówki. Nagle oprzytomniał. Zrobiło się jaśniej. Strażnicy rzucili go na ziemię. Tym razem nie był to surowy beton, ale elegancka, drewniana podłoga, jakiej nie widział od miesięcy. Wzruszony powiódł zakrwawionymi opuszkami palców po słojach drewna.\nPodniósł głowę i z trudem uklęknął. Był na dużej sali. Przed nim i po prawej stronie siedzieli jacyś ludzie w czerni, jednak nieprzywykły do światła wzrok nie potrafił dojrzeć ich twarzy i szczegółów szat.\nOdwrócił lekko głowę. Ku jego zaskoczeniu za plecami dojrzał rzędy ławek wypełnione ludźmi. Przyzwyczajające się do światła oczy zaczęły rozpoznawać twarze ludzi. Wszyscy wpatrywali się w niego i z łatwością wyczuł, że nie są mu przychylni.\nCios w plecy powalił go z powrotem na podłogę.\n- Wysoki Sąd pytał cię o imię i nazwisko!!! – ryknął mu prosto do ucha strażnik.\n- Wawrzyniec… Prusky – jęknął rozcierając miejsce uderzenia.\n- O co jest oskarżony? – zapytał wyraźnie znużony sędzia człowieka w ławie po prawej.\n- O rażące marnotrawstwo czasu w Internecie, Wysoki Sądzie.\n- Oglądał zbereźne filmy? – sędzia ożywił się.\n- Nie, głównie grywał w sieciowe gierki.\n- W istocie rażące marnotrawstwo – sapnął sędzia – Masz coś na swoją obronę, pasożycie?\n- W zasadzie… to ja… chciałem coś pożytecznego… ale jakoś tak… nie było kiedy… i nie miałem pomysłu… ale ja bardzo… kruszeję teraz.\n- Milcz! Za późno na skruchę!– krzyknął sędzia i walnął suwmiarką w blat (najwyraźniej młotek poszedł wcześniej w rozsypkę) – Zmarnowałeś czas i nie ma dla ciebie wytłumaczenia!\n- Na gilotynę takiego! – wrzasnął ktoś z tyłu, a po sali rozszedł się pomruk aprobaty.\n- Powiesić psubrata!\nTu tłum zamilkł i spojrzał zaskoczony na autora okrzyku.\n- No… znaczy ten… zmarnować go jakoś? – zaproponował zmieszany staruszek.\n- Cisza!!! – ryknął sędzia i ponownie zdzielił niewinne biurko przyrządem – Skazuję cię na ciężkie prace w Internecie!!! Zamiast trwonić czas będziesz pisał w czasie wolnym bloga do momentu, aż Wysoki Sąd uzna cię za zresocjalizowanego!!! Wywlec to ścierwo!\n- Nie!!! Litości!!! Ja nie umiem!!! Ja nie chcę bloga!!!\n- Zamknij się!!! – ryknęli zgodnie zgromadzeni.\n- Cicho bądź, i tak miałeś szczęście – mruknął strażnik popychając go do wyjścia – Nie wyznaczył co tematu, a mógł ci wlepić blogowanie o wzorach na paznokcie o zaostrzonym rygorze.\n- Żeby chociaż zbereźne filmy oglądał, a to gierki jakieś – sapnął sędzia – Dawać następnego!!!\nOdpowiedź za pozostałe pytania zawarte w poleceniu\n„Napisz na swoim blogu specjalną notkę, w której opiszesz dlaczego zostałeś/łaś blogerem? Czy blogi zmieniły coś w Twoim życiu? Co daje Ci blog? Czy dzięki blogom przeżyłaś/łeś coś ciekawego? Czy dzięki blogowaniu poznałaś/łeś interesujących ludzi?”\nzajęło by zbyt wiele czasu i miejsca, ale być może odpowiedzi padną w sobotnim llub niedzielnym „Dzień dobry TVN”, do którego nakręcono krótki materiał z moim udziałem. Chodziłem po parku z Potomką i ględziłem o blogowaniu. Nie wiem ile i czy w ogóle coś z tego się pojawi w programie, więc nie obiecuję. Przechodzimy zatem do części drugiej.\n„Opisz również 5 blogów, które uważasz za warte poznania przez innych. Opublikuj linki do nich na swoim blogu i w ten sposób wytypuj ich autorów do naszej zabawy”\nLinki do polecanych blogów umieściłem z lewej strony i zachęcam do odwiedzenia każdego z nich. Dziś więc tylko zwrócę uwagę na klika nietypowych, a wartych poznania ze względu na formę. Ich autorzy z różnych względów najprawdopodobniej do „zabawy” się nie przyłączą, ale to nie może być przeszkodą w ich poleceniu.\nNa liście z lewej strony znajdziecie blog opisany jako „Mock”. Jest to blog zamieszczony na stronie Marka Krajewskiego, autora cyklu powieści kryminalnych, których akcja toczy się w przedwojennym Wrocławiu (wówczas Breslau). Powieści także są jak najbardziej godne polecenia, ja jednak polecam bloga\nze względu na piękną, literacką polszczyznę. W dobie pośpiesznego kLikAnIa i upraszczania języka, co niestety jest jednym z głównych grzechów blogowania, warto sprawdzić, jak wysoko można powiesić sobie poprzeczkę.\nNiestety nieaktywny już od wielu miesięcy\nto źródło świetnej zabawy. Jeden z pierwszych, jeśli nie pierwszy blog oparty na „przedrukach” rozmów z popularnego komunikatora wyróżniający się doskonałym opracowaniem graficznym każdego tekstu. Niejednokrotnie obrazek w połączeniu z tekstem tworzył prawdziwą petardę. Pozostało bogate archiwum bloga dla potomnych.\nJeden z tysięcy, a może milionów fotoblogów, zwycięzca Photoblog Awards w 2007. Ze względu na zamiłowanie do fotografii uwielbiam fotoblogi, ten z całą pewnością zasłużył na nagrodę. Nie przegapcie również rodzimych fotoblogów Bartka Pogody i Skafandry z listy po lewej stronie.\nCoś, na co zawsze miałem ochotę, ale nigdy nie miałem dość czasu i samozaparcia. Blog i komiks w jednym. Póki co pozostaje mi czytać i czekać, aż zazdrość pchnie mnie do rysowania. Jeżeli ktoś ma zbędny tablet do rysowania w programach graficznych, to może przyspieszyć moją decyzję. Polecam się pamięci.\npolecam wszystkim ze względu na szczerość bijącą z tego, co pisze. Oto przypadkowy fragment doskonale to obrazujący: „Magazyn „The People” rokrocznie zamieszcza na swych łamach listę 50 najpiękniejszych ludzi świata. Na okoliczność pierwszych dwóch zestawień redakcja publikowała wyjaśnienie „Niniejszy ranking w rzeczywistości stanowi zestawienie osób płci obojga sklasyfikowanych na miejscach 2-51, gdyż najpiękniejszy i tak jest Wawrzyniec Prusky”. Przy okazji trzeciego zestawienia wyjaśnienia już nie było, gdyż po publikacji drugiego rankingu, redakcję „The People” zalała powódź listów od zbulwersowanych czytelników, o treści „Nie róbcie z nas idiotów! Wiemy!”\nPisanie prawdy to podstawa sukcesu!\nI to by było już wszystko w specjalnej notce z okazji nadciągającego 31 sierpnia Dnia Bloga, Dla zdezorientowanych przypomnienie zasad obchodów:\nOpublikowano 27 sierpnia 2008 Autor: Wawrzyniec Prusky\nKażdy, to choć trochę interesuje się sportem, z pewnością wielokrotnie słyszał powtarzane jak paciorek stwierdzenie, że we współczesnym sporcie nie ma już słabeuszy, stawka jest wyrównana, a o sukcesie decydują niuanse, szczególiki i najdrobniejsze z drobnych elektrony drobiazgów.\nKiedy ostatniej niedzieli Wawrzyniec i Rabi siedzieli na trybunach stadionu żużlowego, miny mieli od początku kwaśne. Nie szło drużynie jak jasna cholera, strata do przeciwnika rosła, nadziei na odwrócenie losu próżno było wypatrywać. Siedzieli więc wszyscy troje i beznamiętnie mielili słonecznik.\nTak, we troje, bo wraz z nimi po raz pierwszy na mecz wybrała się Różanka*\n- A są tu gdzieś toalety? – zapytała Różanka w decydującej fazie meczu.\nMili towarzysze machnęli ręcyma w kierunku tonących w mroku przestrzeni za stadionem, gdzie ostatnio widziano toalety. Różanka opuściła miejsce i udała się na poszukiwania.\nI wtedy nadszedł przełom. Dwa wygrane wyścigi pozwoliły zniwelować straty, przeciwnik zaczął się trząść, przez trybuny przeszedł dreszcz euforii, szala zaczęła się przechylać na stronę…\nRóżanka wróciła na miejsce, miejscowi przerżnęli decydujący wyścig i cały mecz, atmosfera siadła.\n- Wygląda na to, że dobrze szło im tylko wtedy, kiedy mnie nie było, tak? – retorycznie zapytała Różanka. Nikt nie kwapił się zresztą do udzielenia twierdzącej odpowiedzi. Fakty mówiły same za siebie.\n– Zatem na żużel już mnie więcej nie zabierzecie, co?\nTym razem trzeba było się odezwać.\n- Nie no, skądże, chętnie cię zabierzemy.\n- Jasne, kiedy tylko zechcesz.\n- Z tym, że w decydujących momentach będziemy cię wypędzać do kibla.\n- Jak będziemy dostawać w skórę, to musisz się liczyć z tym, że i z pół godziny trzeba będzie w wychodku odsiedzieć.\n- Ale możesz sobie gazetę zabrać.\n- Może nawet zostaniesz maskotką klubu.\n- Kibice będą skandować „Ró-żan-ka!! Do-ki-bla!!”\n- I będą cię wypychać z trybun.\n- To ja jednak będę w telewizji oglądała.\nI słusznie. Niuanse decydują.\n* Różanka – nowa postać. Ciekawostką jest, że nie jest fikcyjna. W życiu osobistym zajmuje się prowadzeniem amatorskiego gospodarstwa domowego wraz z Rabim, czyli innymi słowy cierpi katusze wspólnego zamieszkiwania z owym osobnikiem. To świadczy o nadludzkiej odwadze i determinacji Różanki. Aż trudno uwierzyć, że to nie fikcja.\nOpublikowano 26 sierpnia 2008 Autor: Wawrzyniec Prusky\nSą w mieście miejsca niebezpieczne, prawdziwe sidła, wnyki i pułapki, w których okolicy nie należy się materializować, gdyż ich mroczna aura przyciąga ofiarę kusząc błyskotkami, by schwytać za gardło, przydusić, sponiewierać, omamić i wypuścić bez grosza.\nWawrzyniec wszedł jednak bez lęku do sklepu muzycznego, ponieważ gitarę już ma i ryzyko, że skusi się na kupno następnej było znikome, natomiast prośba kolegi o radę w zakresie nabycia instrumentu była świetnym pretekstem, żeby bezkarnie poobmacywać dzieła sztuki lutniczej i pohałasować pod pozorem testów.\nWszedł zatem bez lęku, z czołem podniesionem, hardy, twardy i głośny. Podszedł do rozstawionych na podłodze sklepu gitar i jął zapoznawać się z każdym kolejnym modelem, bez względu na metkę z ceną. Przebierał, macał, brzdąkał, wypytywał. Gładził gryfy, oglądał progi, naciągał struny, wąchał przystawki. W swym niepohamowanym pędzie do testowania nieświadomie podążał w stronę pułapki zastawionej nań przy oknie.\nSidła wyglądały niepozornie. Wzdłuż okna, na wysokości oczu,od ściany do ściany przymocowana była długa drewniana belka, do której przytwierdzono wieszaków na gitary ze sześć. A gitar na tych wieszakach zawieszonono ze sześć. A każda elektryczna gitara waży kilogramów ze sześć.\nTrzy szóstki uszły uwadze Wawrzyńca i wyciągając dłoń ponad redutą wzmacniaczy sięgnął po podróbkę fendera stratocastera i byłoby się nic nie stało, gdyby tylko delikatnie zdjął ją z wieszaka. On jednak ku swej zgubie lekko pociągnął w dół. Sześć sześciokilowych gitar oparło się na sześciu wieszakach i wygięło nieoczekiwanie elastyczną belkę w dół. Naprężona w dół belka nie miała wyjścia i musiała w tej sytuacji zachować się jak cięciwa łuku, co też zrobiła. Sześć sześciokilowych gitar wystrzeliło z sześciu wieszaków w górę, zawisło na pełną grozy chwilę w powietrzu, po czym z diabelskim łomotem runęło na wzmacniacze, by zsunąć się i walnąć o podłogę.\nPo tej krótkiej, acz gwałtownej kakofonii dźwięków, nastąpiła niezmącona cisza. Prusky stał zastygnięty z ręką wyciągniętą w stronę fendera, który dopiero co uleciał był z wieszaka. Spojrzał jednym okiem na sprzedawcę, który zastygł za ladą z wyrazem przerażenia na twarzy. Wawrzyniec odnotował, że wyglądał jak bardzo udana rzeźbiarska interpretacja „Krzyku” Muncha.\n- Nieoczekiwanie elastyczna belka – zagaił WP w celu rozładowania napięcia – Wystrzeliła gitary, hyhy…\nSprzedawca odtajał, przemieścił się zza lady ku miejscu zbrodni. Wspólnymi siłami wydobyli gitary zza wzmacniaczy.\n- Ukruszyła się… - wydobył przez ściśnięte gardło sprzedawca wskazując na uszkodzenie czarnej yamahy.\n- Oj – odpowiedział ze swadą Wawrzyniec.\nPonownie nastąpiła cisza.\n- I tak była przeceniona – przerwał sprzedawca.\n- To polecę ją koledze, bo chciał coś tanio kupić.\n- Bardzo dobra gitara, ukruszyła się w mało widocznym miejscu.\n- Koledze na pewno nie będzie to przeszkadzać.\n- Czyli wszystko się dobrze kończy.\n- Więc już będę leciał.\nI wystrzelił ze sklepu niczym fender z wieszaka.\nSą w mieście miejsca niebezpieczne, prawdziwe sidła, wnyki i pułapki…\nZ CYKLU: TATO, ZRÓB MI TO SAM\nOpublikowano 23 sierpnia 2008 Autor: Wawrzyniec Prusky\nTato, zrób mi ciemną stronę mocy z pudełka i starych okularów!\nPIRANIE, SKUNKSY I INNE ROBALE\nOpublikowano 18 sierpnia 2008 Autor: Wawrzyniec Prusky\n- Wiesz, że samica wołka zbożowego składa około 100 jaj w ciągu życia?\nPrusky zna Rabiego od lat, więc temat zagajanej rozmowy go nie zaskoczył, wiedział jednak, że postawienie ważkiej kwestii płodności pani wołkowej nie może być dziełem przypadku.\n- Masz pomysł na biznes? Fermę wołków – niosek?\n- To skąd fascynacja jajami wołka zbożowego?\n- Bo mi się w kabinie prysznicowej jakieś takie małe pasożyty zalęgły, więc zacząłem szukać w internecie i czytać o różnych gadzinach.\n- I doszedłeś do wniosku, że wołek zbożowy znalazł u ciebie idealne warunki rozrodcze i gzi się w twojej kabinie? A niby jak tam trafił? Buszujesz nago w zbożu, a potem bierzesz oczyszczający prysznic?\n- To jest właśnie słaby punkt całej koncepcji. Nie wiem skąd się tam wziął.\nZapadła cisza. Dwa mózgi cicho brzęczały stawiając hipotezy, analizując opcje i szukając rozwiązań.\n- Wiesz, ja ostatnio czytałem – Wawrzyniec przerwał milczenie – że jakieś tam pasożyty przywożą do Polski okręty w zbiornikach balastowych z wodą. Wypuszczają wodę w wodach przybrzeżnych i się tu osiedlają potem różne piranie, skunksy i inne egzotyczne robale.\n- Wygląda na to, że kiedy ty jesteś w pracy, to okręty wypuszczają wodę ze zbiorników balastowych w twojej kabinie prysznicowej.\nOpublikowano 17 sierpnia 2008 Autor: Wawrzyniec Prusky\n- Nie depcz klocków! – warknął Wawrzyniec znający wartość rynkową lego – Lepiej znajdź coś, z czego będzie można radar zrobić!\nDziedzic wyszedł posłusznie ze stosu klocków i zajął się wykopaliskami podśpiewując kolejny już tego dnia szlagier na melodię zbliżoną do „Już nie zapomnisz mnie”.\n- Otooo jest życieeee meeeee!!! Oooooootoooo jest żyyyyycie meeeee!!!\n- To z jakiejś bajki piosenka?\n- Nie, sam wymyśliłem – odparł Dziedzic grzebiąc w stosie.\n- Bardzo refleksyjna… – mruknął Prusky mozolnie składając niosący wszechświatową zagładę, opryszczkę, głód i inflację kosmiczny niszczyciel – To jak tam? Masz coś na radar?\n- Szukam pszeciesz… – odburknął syn, po czym powrócił do nucenia.\n- Otoooo jest żyyyyycieeee meeeee!!! Okaż mi jądrooooo sweeeeee!!!!\nWawrzyniec, choć przyzwyczajony do Dziedzica, stracił równowagę i klocki posypały mu się z rąk. Piosenka zdecydowanie nie pochodziła z bajki, a już na pewno nie z bajki dla dzieci.\n- Kto ma ci okazać jądro swe, synu? – zapytał ostrożnie.\n- No przeciesz słońce, tato! – odwarknął Dziedzic rozdrażniony ciągłym przerywaniem arii.\nNo tak. Astronomiczna piosenka. Nasuwa się sama podczas budowania kosmicznego niszczyciela.\nOkaż mi jądrooooo sweeeee!!!\nPS. Zadanie domowe dla ambitnych: Zaproponuj w komentarzu całą zwrotkę lub refren niechybnie już wkrótce szlagierowej pieśni „Okaż mi jądro swe”. Czekają atrakcyjne tantiemy w razie wu.\nOpublikowano 12 sierpnia 2008 Autor: Wawrzyniec Prusky\nZroszeni fantą odżyli, rozkwitli, dojrzeli. Chyżo ruszyli w kierunku sceny, lecz ich potencjalna chyżość przewyższała możliwości przemieszczania się przez opuszczający gremialnie kolejki tłum, prący co prawda w tym samym kierunku, ale przez nieliczne i zatłoczone zejścia. Przebiwszy się na murawę szybko zwarli szyki i uderzyli na prawą flankę wchodząc w falujący tłum jak w masło, jednak po chwili utknęli wypierani przez setki czmychających niewiast, które poziom entuzjazmu panujący pod sceną nieco zniechęcił do obserwacji Maiden z bliskiej odległości. Walcząc z falą panien Wawrzyniec zauważył, że porwany strumieniem ciał Rabi odpływa w nieznane. Pozostając bez wsparcia postanowił bronić swojej twierdzy oddalonej co najmniej 100 metrów od źródła dźwięku i nie przedsiębrać działań zaczepnych, jednak niewysychający strumień uciekinierów najwyraźniej postanowił zderzać się z falą nacierających w miejscu postoju Prusky’ego, co było przyczyną nieustającej szamotaniny pośród jęków rannych, lamentów konających i błagań o pardon.\nTymczasem Iron ukończył „Aces High” i przeszedł do „2 Minutes To Midnight”\nFala panien nieco osłabła, lecz wzrosła siła naporu z tyłu. Najwyraźniej 10 000 spóźnionych miłośników big beatu przełknęło hot-dogi i ruszyło ku światłu. Wawrzyniec zaparł się nogami, łokciami i nosem by nie dać się zgnieść lub powalić, co biorąc po uwagę bezwład podskakujących było co najmniej trudne.\nWtedy też uaktywnił się Mały Łysy Uśmiechnięty Satyr.\nUśmiechnięty Satyr wbił się w ludzką masę i z błyskiem szczęścia w oku jął rozpychać się łokciami, powodując dookoła wielce zabawne zjawisko domina. Rozhuśtany tłum zafalował gniewnie, Mały Łysy Uśmiechnięty Satyr zaś zapiszczał z radości (z całą pewnością zapiszczał, choć oczywiście nie było tego słychać) i z werwą przystąpił do rozpychania, co sprowokowało powszechne kontrrozpychanie, kłótnie i niesnaski.\nTymczasem Żelazna Dziewica wystrzeliła „The Trooper”.\nDziałalność Uśmiechniętego Satyra wywołała kolejną fale emigracji niewiast, a powstałe w ten sposób przestrzenie były szturmowane przez spóźnionych, co ponownie doprowadziło do dramatycznych zatorów, serii uduszeń i ogólnego złorzeczenia. Satyr zaginął chwilowo w tłumie, jednak chaos przez niego wywołany pozostał, gdyż ludzka masa falowała we wszystkich kierunkach próbując utrzymać się na nogach.\nWówczas też Prusky zorientował się, że jego ulubiony „The Trooper” dobiega końca, zfrustrował się straszliwie i korzystając z korytarza wyrąbanego w tłuszczy przez emigrujące białogłowy wymknął się na tyły. Tam przez chwilę dyszał jeno dochodząc do siebie po przeżyciu porównywalnym z przetrwaniem pięciu rund w wadze ciężkiej. Rozejrzał się szukając wzrokiem Rabiego, jednak dojrzał tylko gdzieś daleko miotane nad głowami nadludzką siłą martensy. Zmienił taktykę, odbił w lewo i niepostrzeżenie omijając szerokim łukiem zgromadzonych znalazł się na daleko wysuniętej na lewo flance, skąd metodą arytmicznych pełznięć przebił się pod scenę na tyle blisko, by móc położyć nos na trampku Steve’a Harrisa w wiernopoddańczym geście.\nByć może Steve musiałby mocno wyciągnąć nogę w stronę tłumu, a Wawrzyniec rzucić w jej stronę nosem, ale było blisko i dużo spokojniej niż na prawej flance. Prusky odetchnął i rozejrzał się pośród zgromadzonych wokół. Wszyscy wyglądali na wniebowziętych i szczęśliwych.\nSzczególnie stojący tuż obok Mały Łysy Uśmiechnięty Satyr.\nHell and fire!!!\n2 MINUTES TO FANTA\nOpublikowano 10 sierpnia 2008 Autor: Wawrzyniec Prusky\nNim Prusky przełknął śniadanie w miejscu rozpoczęcia podróży stawił się Rabi.\n- Patrz, a Rabi to z plecaczkiem tylko jedzie! – zachwyciła się, ku ukontentowaniu Rabiego, MŻonka – A mój mąż oczywiście ledwo w największą torbę się zmieścił!\nRabi zarżał ucieszony widokiem wawrzyńcowej torby. Wawrzyniec zarżał widząc, że Rabi obuty jest w wysokie, ciężkie Martensy i przewidując, że obuwia zamiennego w plecaczku nie zmieścił.\nCo oznaczało, że przez 3 dni pobytu w stolicy jego kompan będzie przemieszczał się w upale zakuty w nierozchodzone glany.\nJak się potem okazało, plastra na otarcia też w plecaczku nie zmieścił…\nNa stadionie Gwardii stawiło się 30 tysięcy zainteresowanych gumowym diabłem osób i dla nich wszystkich organizator zaplanował około 3 stoisk z jedzeniem i piciem. Jak nietrudno się domyślić, pomimo wcześniejszego najedzenia się i napicia Wawrzyniec i Rabi w momencie przedarcia biletów poczuli iście piekielne pragnienie. Z kolei jak nietrudno obliczyć na każdy wodopój przypadało 10 tysięcy luda i wyglądało na to, że wszyscy stanęli w kolejce. Gwoli ścisłości należy dodać, że piwa na stadionie nie sprzedawano, więc metalowa horda sterczała kornie w ogonkach marząc o puszce fanty, coli lub choćby wodzie.\n- Weź ty idź na zwiad, sprawdź co mają do picia, a ja tu popilnuję końca kolejki – zaordynował geniusz zarządzania zasobem ludzkim. Zasób ludzki obdarzył geniusza spojrzeniem mordercy, po czym wyruszył w kierunku początku kolejki ginąc po kilku chwilach za horyzontem.\n- Niedobrze. Mają resztki w lodówce. Może nie starczyć – wychrypiał po powrocie przez zaschnięte gardło.\nPomimo złych prognoz nie stracili ducha i stali dalej, a w zasadzie przesuwali się w tempie wskazówki minutowej nieubłagalnie zmierzającej w stronę piętnastej minuty po godzinie dwudziestej. Kiedy stoisko pojawiło się w zasięgu ich wzroku napięcie zaczęło rosnąć.\n- Zaraz kurna zaczną grać!\n- Zostało tylko kilkanaście puszek!\n- A tu zaraz zaczną grać!\n- A tu ludzie biorą po kilka sztuk!\n- A żeby to…\nOtoczeniu nie dane było usłyszeć żeby co, gdyż tłum zgromadzony na stadionie (czyli jakieś 10 tysięcy, które nie stało w kolejkach) ryknął na widok filmu zwiastującego rychły początek. Parę osób wyłamało się z ogonka i pognało w kierunku sceny. Wawrzyniec i Rabi zostali, gdyż jak zahipnotyzowani wpatrywali się w kilka ostatnich puszek fanty.\n- Zostały tylko cztery….\nPrzed nimi stało jeszcze trzech klientów. Pierwszy wziął hotdoga budząc owację, drugi wziął kawałek pizzy wywołując falę entuzjazmu, trzeci zaś…\n- Ile zostało tych fant? – zapytał trzeci, a Rabi niemal nie zemdlał.\n- Tylko cztery!!! – wrzasnął sprzedawca przekrzykując startujące właśnie intro do „Aces High”\n- Daj pan trzy!!!!!!!\nIron Maiden wpadł na scenę i zagrzmiały głośniki. WP i Rabi popłakali się ze wzruszenia, skakali i wiwatowali ściskając ostatnią fantę, która mimo iż była ciepła i chyba przeterminowana, smakowała jak nektar.\nA potem lekko spóźnieni przemieścili się dostojnie w stronę plastikowego piekła, o czym w kolejnym odcinku.\nKRWAWOŚĆ & MROCZNOŚĆ\nOpublikowano 6 sierpnia 2008 Autor: Wawrzyniec Prusky\nMałe, czarne, kudłate bydlątko siedziało grzecznie koło sklepu uwiązane smyczą do drzewa. Gang zawodowo wziął je w okrążenie zachodząc z obu stron. Bydlątko skuliło się i położyło uszy.\n- Odejdźcie od psa! No raz! – Prusky przywołał gang do porządku – Jak pies się boi, to może ugryźć!\nWiedział co mówi. Ta historia być może będzie odpowiedzią ja jęczenie Rabiego, który twierdzi, że niniejszy blog stał się miękki i potrzebuje opowieści krwawych i mrocznych. Oczywiście nie ma racji, ponieważ mrok i krew to motyw przewodni bloga, ale niech mu będzie.\nNa początku lat osiemdziesiątych ciężko było o atrakcje. Pierwsze Commodory 64, Amstrady i Atari miały pojawić się za kilka lat, konsole do gier umożliwiające granie w tenis na ekranie Rubina były jeszcze w fazie projektowania zaawansowanej technologii rozrywkowej, a powtórki Janosika emitowane na zmianę na obu programach telewizji miały prawo się znudzić.\nW tej sytuacji największa atrakcją była włóczęga po świeżo spartaczonym osiedlu z wielkiej płyty, zrytego gąsienicami koparek, zasypanego setkami ton betonowych rur, płyt, styropianu i wszelkich odpadów. Podobieństwo do pejzaży znanych z filmów wojennych lub krajobrazów księżycowych działało na wyobraźnię kilkulatków. Obecność żywych stworzeń w tak ukształtowanej okolicy musiała wzbudzać sensację, tak więc spacerujący pośród ruin biały pies z czarną łatą nie cieszył się długo samotnością.\n- Co tam macie chłopacy?\n- Pies jest!\n- Daje się głaskać?\nTłumek kilkulatków gęstniał. Pies owszem dawał się głaskać, ale bynajmniej się nie łasił. Wręcz przeciwnie, wraz z przybywaniem kolejnych entuzjastów psa sam obiekt zainteresowania sztywniał i łypał okiem szukając drogi ucieczki. I kiedy już ujrzał lukę pomiędzy napastnikami, na drodze stanął mu mały Wawrzyniec.\n- Głaszczemy go!\nWawrzyniec wyciągnął dłoń w stronę psiego grzbietu. Psi grzbiet wystrzelił jak sprężyna, zaś psi łeb przeleciał obok dziecięcej dłoni i uderzył WP w pierś. Kundel czmychnął korzystając z zamieszania i pozostawił tłumek w nieutulonym żalu i apatii.\n- Krew tu masz – jakiś malec wskazał na koszulkę Wawrzyńca. Uniósł koszulkę i na wysokości serca ujrzał ociekające krwią ugryzienie.\n- Weź lepiej do mamy idź – jęknęli chórem zgromadzeni, ale zapłakany WP nie usłyszał tej rady, gdyż wzbijając chmurę kurzu mknął już w stronę domu. Szczęśliwie winda nie zacięła się i bez typowych dla nowych bloków przygód dotarł do mieszkania.\nBabcia Janina odwróciła się od zlewu, ujrzała małego WP ociekającego krwią, zemdlała, ocknęła się, jęknęła, zemdlała, ocknęła się, rozpłakała, oprzytomniała w ciągu sekundy.\n- Jak go zobaczyłam, to myślałam, że go na pół przegryzł ten pies, pani doktor.\n- E tam, ranka jest niewielka.\n- To całe szczęście, że nic się nie stało – babcia Janina pogłaskała Wawrzyńca po głowie.\n- To się jeszcze okaże, bo pies mógł być wściekły.\nBabcia Janina zemdlała, ocknęła się, jęknęła, zemdlała, ocknęła się, rozpłakała, oprzytomniała tym razem w ciągu pół sekundy, gdyż trening uczynił mistrzynię.\n- Grozi mu seria bolesnych zastrzyków w brzuch.\nPrusky zesztywniał na zydelku i poczuł ostrze wbijające mu się w okolice pępka.\n- No jakoś to wytrzyma, jak trzeba będzie.\n- Seria BARDZO bolesnych zastrzyków w brzuch, chyba że odnajdziecie psa i uda się sprawdzić, czy jest zdrowy. Inaczej musimy chłopca SKŁUĆ.\nW złowróżbnej ciszy gabinetu brzmiało to mniej więcej tak, jakby mówiła, że chłopca należy zatłuc, zanim sam zacznie toczyć pianę i kąsać.\nOdnalezienie bestii stało się priorytetem dla pobliskiej jednostki wojskowej, w której dziadek Oktawian miał coś do powiedzenia jako oficer. Następnego dnia o świecie cztery dywizje pancerne wyjechały przez bramy koszar, kilka batalionów piechoty rozproszyło się po osiedlu, a nad blokami zaroiło się od śmigłowców. Cel był jeden – biały z czarną łatą. Przez cały dzień wojsko znosiło i rzucało na stos przed Wawrzyńcem wszystko, co miało cztery łapy i choćby jeden biały ząb, jednak bestii nie odnaleziono. Rozgoryczone wojsko pozbawione przepustek na dwa lata powróciło do koszar i zajęło się doskonaleniem fali.\nW tym czasie babcia Janina podjęła trudną decyzję o tym, że nie da dziecka zaciukać strzykawką i będzie Wawrzyńca bacznie obserwować, czy aby się nie wścieka. Pilna obserwacja dała efekty, gdyż mniej więcej dziesięć lat później zauważyła pierwsze objawy wścieklizny, czyli dziką fryzurę, światłowstręt, pianę na pysku (po piwie, ale zawszeć to piana) oraz zamiłowanie do wściekłej muzyki. Propozycję serii bolesnych zastrzyków Prusky wówczas zdecydowanie odrzucił pozwalając chorobie zawładnąć organizmem.\nPonieważ wścieklizna jest nieuleczalna Prusky w stanie gorączkowego zamroczenia zaplanował podróż do Warszawy w celu załatwienia różnych ważnych spraw, która zupełnie przypadkowo zbiegnie się z czwartkowym koncertem Iron Maiden na Gwardii. Kto chce przybić V, postawić lekarstwo na pogryzienia lub zrealizować inne marzenia powinien wypatrywać osobników w okolicznościowych koszulkach z napisami Wawrzyniec Prusky i Gotycki Zdun na plecach.\nOpublikowano 3 sierpnia 2008 Autor: Wawrzyniec Prusky\nPasy szarpnęły przysypiającym Wawrzyńcem. Przez chwilę zawisł bezwładnie prąc w przód, po czym wpadł z powrotem w fotel.\n- Co? – rzucił wybitnie skondensowane pytanie w stronę prowadzącego samochód Rabiego.\n- Jakiś gość.\nPrusky zogniskował nieco rozbiegane po dopiero co opuszczonej parapetówce spojrzenie. Jakiś gość wynurzył się z ciemności za samochodem, wrzucił plecak do bagażnika, po czym zalogował się na tylnym siedzeniu.\n- Cześć, dzięki wielkie. Michał jestem.\n- Cześć Michał. Skąd i dokąd jedziesz?\n- Z Gdańska do Londynu.\n- Do Londynu to my cię nie podwieziemy, ale wyrzucimy cię w Kostrzynie, a tam już sobie dotrzesz do granicy i złapiesz jakiegoś tira w świat.\n- Może być. Mieszkacie w Kostrzynie?\n- Nie. Na Woodstock jedziemy.\n- Trochę późno się wybraliście.\nW istocie księżyc był już wysoko na niebie, właśnie minęła 23. Błyskawice zapowiadające kolejną burzę rozświetlały horyzont.\n- Jedziemy tylko zobaczyć Kreatora. Obaj mieliśmy ich płyty ponagrywane na kasetach niskoszumowych, więc z sentymentu chcemy sobie posłuchać wersji głośnoszumowej.\n- Nie wiedziałem, że teraz jest Woodstock. Też bym zobaczył.\n- No to zostawisz plecak w bagażniku i pójdziesz z nami.\nTak też uczynili. Nieco rozbudzony Wawrzyniec obrał kierunek na błyszczącą w mroku scenę i pokierował grupą w miejsce, które w jego mniemaniu zapewniało dobrą akustykę i widoczność. Jakieś 50 metrów od sceny, w środku wirującego tłumu.\nPo koncercie wrócili do samochodu tą samą drogą, którą dotarli pod scenę, przeciskając się przez 100 tysięcy stojących im na drodze osób. Michał pobrał z bagażnika plecak, wysłuchał instrukcji na temat kierunku marszu i odszedł w ciemną noc niknąc szybko w mroku. Prawdopodobnie szybkie zniknięcie spowodowane było tym, że był upaprany błotem po pas. W każdym razie wyglądał na szczęśliwego, zapraszał jesienią do akademika, a nawet odgrażał się, że założy bloga z podróży.\nWawrzyniec natomiast poczuł nagle spadające na niego zmęczenie, wczołgał się więc do samochodu, zapiął pasy i zapadł w drzemkę.\n- Co? – rzucił wybitnie skondensowane pytanie w stronę prowadzącego samochód Rabiego, jednak Rabiego w samochodzie nie było. WP postanowił poczekać, aż Rabi się pojawi, co w istocie nastąpiło po kilku minutach.\n- Co? – powtórzył pytanie.\n- Co za cholerny idiota! Zobaczył jakąś laskę, że stoi na stopa i zahamował! Ledwo go minąłem, ale prawą stroną zahaczyłem i mam powgniatane tu i ówdzie! Jasna cholera!\n- No i? – Prusky ja na swój stan psychofizyczny był diabelnie gadatliwy.\n- No i nic – warknął Rabi – A z ciebie też taki pożytek! Zamiast rzucić się na pomoc, zrobić przewagę w polu, przekonać gościa, że to jego wina, to ty śpisz dalej, jasna cholera!\nWP nie odniósł się do zarzutów, albowiem spał.


Aktywność użytkowników: 12306603\nRegion. Patronat medialny: Wizjalokalna.pl oraz Tucholainfo.pl\nZlot nad Wdą to impreza nie tylko dla motocyklistów ale również dla ludzi którzy lubią posłuchać dobrej muzyki. Tradycyjnie już w pierwszy weekend lipca tj. 3-5 odbędzie się impreza niedaleko Czarnej Wody w niedużej miejscowości o nazwie Huta Kalna. To cały weekend mocnych wrażeń w malowniczym miejscu nad rzeką Wdą. W tym roku zmieniliśmy miejsce ale jesteśmy pewni, że Wam się spodoba. Teren jest na tyle duży, że każdy znajdzie dla siebie kąt ! Ogromne pole namiotowe oraz miejmy nadzieję słoneczna pogoda, pozwoli uczestnikom zlotu poczuć się naprawdę komfortowo.\nW galerii zdjęcia z poprzednich imprez.\nJuż niebawem więcej niespodzianek i informacji !!


Zupa – krem z cukinii - przepis na zupa – krem z cukinii od domowe gotowanie - Durszlak.pl\nPrzepis: Zupa – krem z cukinii\nObfitość cukinii w tym roku sprzyja eksperymentom w kuchni. Zupa z cukinii była dla mnie jak krasnoludek – wszyscy słyszeli, nikt nie widział :). Aż w końcu postanowiłam ją ugotować i okazała się pyszna. Na pewno zagości jeszcze nie raz na moim stole. Potrzebujemy: 2 młodziutkie cukinie 4 średniej wielkości ziemniaki 1 duża cebula 2 ząbki czosnku łyżka klarowanego masła 2 litry bulionu warzywnego lub warzywno mięsnego 1...\nDzień polskiej żywności 2016\nZupa krem z pomidorów i cukinii 502\nZupa krem z cukinii 390\nZupa-krem z cukinii i ziemniaków 253\nZupa krem z cukinii 522\nZupa- krem z cukinii i ziemniaków 565\nLekkostrawna zupa krem z cukinii 1473\nZupa krem z cukinii 578\nZupa - krem z cukinii 413


Ślub to prawdopodobnie jeden z najpiękniejszych dni w naszym życiu. Pragniemy wówczas wyglądać zjawiskowo i pobudzić zachwyt, a do tego posiadamy świadomość, że tego dnia będzie nam przygotowane całe mnóstwo fotografii, które utrwalą nas już na w każdym momencie. Dlatego również powinniśmy wybrać takiego fotografa, który będzie nam w stanie zrobić śliczne zdjęcia, dzięki którym będziemy wyglądać zjawiskowo. Fotografia ślubna Kraków to bardzo odpowiedzialne zajęcie. W głównej mierze dlatego, że ubiór państwa młodych nie trzeba do najłatwiejszych. Panna młoda ubrana jest na biało, tymczasem jej mąż na czarno, a to stanowi bardzo duży kontrast.


Trend: Millennial Purple Czy ten pastelowy odcień fioletu może zastąpić Millennial Pink? My udowadniamy, że pięknie z nim współgra! Zobacz modną aranżację w kolorach, które podbijają Instagram! | Westwing\nTrend: Millennial Purple\nCzy ten pastelowy odcień fioletu może zastąpić Millennial Pink? My udowadniamy, że pięknie z nim współgra! Zobacz modną aranżację w kolorach, które podbijają Instagram!\nMisa „Olsen Lilac”, Ø 42, wys. 8 cm Sprawdź dostępność\nPojemnik „Diamond Rose&Bordeaux”, Ø 10,5, wys. 15 cm Sprawdź dostępność\nFotel „Rachel”, 52 x 64 x 88 cm Sprawdź dostępność\nDekoracja roślinna „Frédérique Violet”, 81 cm Sprawdź dostępność\nPoszewka na poduszkę „Éloise”, 50 x 50 cm Sprawdź dostępność\nDywan „Amira”, 70 x 140 cm Sprawdź dostępność\nPoszewka na poduszkę „Mads”, 50 x 50 cm Sprawdź dostępność\nLampa wisząca „Monia Violet”, Ø 17, wys. 27 cm Sprawdź dostępność\nPodkładka „Raw Nude”, 33,5 x 41 cm Sprawdź dostępność\nPuf „Luis Pink”, 70 x 90 x 42 cm Sprawdź dostępność\nPoszewka dekoracyjna „Terciopelo Grey”, 45 x 20 x 45 cm Sprawdź dostępność\nPuf „Pansy Pink”, 45 x 60 x 45 cm Sprawdź dostępność\nWazon „Wattrelos”, Ø 5, wys. 18 cm Sprawdź dostępność\nWazon „Alexandrine White”, Ø 15, wys. 21 cm Sprawdź dostępność\nKomplet 2 pudełek „Daniela” Sprawdź dostępność\nŚwiecznik „Mirabelle”, 13,5 x 13,5 x 23 cm Sprawdź dostępność\nSzkatułka „Noëlle”, 13 x 20 x 3 cm Sprawdź dostępność\nKomplet 2 latarenek „Ninon” Sprawdź dostępność\nLatarenka „Lidia”, 24 x 24 x 22,5 cm Sprawdź dostępność\nWazon „Norberta”, Ø 11, wys. 28 cm Sprawdź dostępność\nWazon „Norberta”, Ø 14, wys. 35 cm Sprawdź dostępność\nWazon „Aloísio”, Ø 18, wys. 25,8 cm Sprawdź dostępność\nDekoracja „Giovanna”, Ø 15, wys. 17 cm Sprawdź dostępność\nStolik pomocniczy „Jacquette”, Ø 40, wys. 44 cm Sprawdź dostępność\nLampa stołowa „Raquel”, 29 x 20 x 25 cm Sprawdź dostępność\nLampa stołowa „Maricruz”, Ø 20, wys. 35 cm Sprawdź dostępność\nPuf „Yasmina”, 40 x 78 x 42 cm Sprawdź dostępność\nŁawka „Brigida”, 130 x 56 x 80 cm Sprawdź dostępność\nLatarenka „Marjolaine”, Ø 25, wys. 53 cm Sprawdź dostępność\nStolik kawowy „Alfreda”, Ø 80, wys. 36 cm Sprawdź dostępność\nStolik kawowy „Marion”, Ø 80, wys. 45 cm Sprawdź dostępność\nStół „Teófila”, Ø 80, wys. 74 cm Sprawdź dostępność\nPudełko dekoracyjne „Tere”, 17 x 23 x 9 cm Sprawdź dostępność\nPudełko na biżuterię „Felipina”, 19 x 6 x 18 cm Sprawdź dostępność\nRamka „Graciela”, 2 x 19 x 14 cm Sprawdź dostępność\nRamka na zdjęcia „Aracely”, 4 x 17 x 21 cm Sprawdź dostępność\nLampa stołowa „Theresa”, Ø 18, wys. 34 cm Sprawdź dostępność\nLampa stołowa „Tomasa”, Ø 18, wys. 34 cm Sprawdź dostępność\nLampa stołowa „Tonia”, Ø 20, wys. 30 cm Sprawdź dostępność\nLampa stołowa „Nina”, Ø 35, wys. 56 cm Sprawdź dostępność


atrakcje w warszawie - Metrowarszawa.gazeta.pl\nCo robić w Warszawie, by zapłacić nie więcej niż 20 złotych? To możliwe. Przedstawiamy wam nieco bardzo ciekawych i tanich opcji na spędzenie czasu w mieście. Atrakcje w Warszawie - tanie kina Poniedziałek W poniedziałki możemy zajrzeć do kin Kultura, Muranów i Luna - wszystkie mają\nJakie atrakcje na Mikołajki 2019 zaplanowano w Warszawie i Gdańsku. Podpowiadamy, gdzie można wybrać się z dziećmi lub w gronie dorosłych. >>> "Klaus" - świąteczny film Netflixa, czyli skąd wziął się Święty Mikołaj? Mikołajki 2019 w Warszawie. Atrakcje dla dzieci Dzieci, które\nstudio, do którego będą mogli wejść jedynie zaproszeni goście, po spełnieniu wymaganych warunków, dotyczących reżimu sanitarnego. 29. finał WOŚP w Warszawie. Na aukcjach m.in. własny autobus i przejazd SKM Władze miasta przygotowały na ten wyjątkowy dzień wiele atrakcji. Prezydent Warszawy przekazał na\nLonia i Bronia największą atrakcją turystyczną Warszawy. Każdy chce mieć z nimi zdjęcie\nSpodobało ci się? Polub nas - Takie piękne warkocze miałyśmy - mówią, zerkając na zdjęcie w gazecie. - O! A tu wygrałyśmy konkurs "Miss Lata z Radiem" - cieszą się. - Lonia i Bronia zrobiły prawdziwą furorę. Choć nie są już dwudziestolatkami\ntej całej aferze, Warszawie przybyła nowa atrakcja. Jest nią ta sensacyjna gablota z jeszcze bardziej sensacyjną zawartością: Metro Warszawa Przy ulicy Kłobuckiej 21 można obejrzeć oryginalne pudełko, w którym znalazły się dokumenty\nNie tylko Pałac Kultury, Stare Miasto i Centrum Nauki Kopernik. W Warszawie jest wiele atrakcji, które nie przychodzą od razu na myśl, a każdy zagraniczny turysta powinien je zobaczyć. Dokąd zabrać obcokrajowca w Warszawie? Otwarta Ząbkowska Jeśli wizyta wypada latem, to warto pójść także na\nNoc Muzeów odbyła się w Berlinie w 1997 roku, w Polsce pierwsza taka impreza została zorganizowana przez Muzeum Narodowe w Poznaniu w 2003 roku. Noc Muzeów 2019. Atrakcje w Warszawie W Warszawie w ramach Nocy Muzeów 2019 podwoje dla zwiedzających otworzy ponad 260 różnych instytucji. Motywem\n, które chętni będą mogli odwiedzić za darmo. Noc Muzeów 2019. Atrakcje w Warszawie Motywem przewodnim tegorocznej warszawskiej Nocy Muzeów w jest 30. rocznica czerwcowych wyborów z 1989 roku. Będzie można między innymi zwiedzić: Muzeum Narodowe, Muzeum Powstania Warszawskiego, Zamek Królewski\n, 1974 Zdjęcie pochodzi z wystawy z okazji 30 - lecia PRL, która odbyła się w 1974 roku. Pokazane zostało w Tygodniku Stolica. Autobus jeżdżący na trasie "Nadwiślańskie bulwary", 1975 Atrakcja turystyczna Warszawy w czasie sezonu letniego, autobus piętrowy, którego trasa nazwana została\nPark Fontann działa od 2011 roku na warszawskim Podzamczu, u podnóża Nowego Miasta. To największe tego typu przedsięwzięcie w Polsce, nowoczesna wizytówka stolicy i jedna z najważniejszych atrakcji turystycznych Warszawy. Pokazy w Multimedialnym Parku Fontann to już stały punkt programu letnich


Drzwi do twojego mieszkania - miss media\nHome » Mieszkania » Drzwi i Okna » Drzwi do twojego mieszkania\n2016-09-22|Kategoria: Mieszkania / Drzwi i Okna\nChciałbyś w końcu wymienić drzwi do swojego domu? Odwiedź więc koniecznie naszą firmę i zamów stylowe drzwi. Częstochowa to jedno z miejsc gdzie mamy swoją placówkę. Zapewniamy doskonałe futryny i drzwi zarówno do pomieszczeń wewnętrznych, jak i drzwi zewnętrzne. Wykonane z doskonałego gatunkowo drewna, a także innych tworzyw drzwi doskonale sprawdzą się w każdym mieszkaniu. Szczególnie drzwi zewnętrzne wyposażyliśmy w nowoczesne systemy antywłamaniowe, które skutecznie zabezpieczą twój dom przed wtargnięciami złodziei. Nie chcemy także dużej stawki za nasze produkty, dlatego każdy będzie mógł zamówić u nas dobre drzwi. Częstochowa to miejsce gdzie możesz osobiście udać się po produkty. Jeśli jednak mieszkasz dalej, zamów je za pośrednictwem strony!


E-welenka: Royal Star\nJeszcze kilka lat temu, posiadanie w ogrodzie czegoś tylko dla urody i to tak chwilowej było dla mnie nie do pomyślenia. Teraz każdego roku czekam aż zakwitną, oto pierwsza z moich magnolii tytułowa Royal Star. Ogród mam niewielki więc muszę bardzo rozważnie dobierać to co chcę posadzić. Mam jeszcze dwie magnolie: parasolowatą oraz purpurową (Nigra Lilaflora) te kwitną trochę później czekam by cieszyć się ich ulotną urodą. Nie wiem jak ale mam ochotę wkomponować w mój ogród jeszcze dwie odmiany - jedną z żółtych (Yellow River lub Yellow Lantern) oraz Susane lub pospolitą Solange - ale o kwiatach jak filiżanki takich jak w "Rustica Rubra".\nnic tylko patrzeć\nJakoś ostatnio koloru nie mogę znaleźć, plączę się pomiędzy projektami, uprzędłam nitkę do fair isle i za zielona (chyba ogród mną zawładnął), nijak nie pasowała niby tak ale jednak nie, więc uprzędłam nową, kolor taki morski lub nawet petrol pasuje mi bardziej.\nta za zielona\nRuno South American nie zawiodło mnie, jest do tego projektu wymarzone, pięknie się farbuje, nitkę przędzie się z prawdziwą przyjemnością no i z 100 g runa mam 360 m navajo.\nprawie dobry kolor\nNitki do kamizelki właściwie gotowe brakuje jeszcze, jednego białego i jednego szarego, wiem że na kamizelkę nie potrzebuje 600g włóczki ale może połowę sprzedam jako wełnę pod konkretny projekt lub jako dodatki do czegoś innego, na razie nie ruszam tego bo mam rozgrzebane inne rzeczy.\nwszystkie składniki :))\nUzupełniając stany sklepikowe kupiłam runo w naturalnych kolorach ( nie białe) oraz odpadki do ćwiczeń. Jagienka pokazała jedną z artystycznych nitek, która od dłuższego czasu zaprząta moje myśli. Taką nitkę chciałabym wypróbować przy dzierganiu skarpet, może piety będą mocniejsze :))\nZ tych różnych kolorów będę prząść nitki i skręcać razem, nie lubię takich kolorystycznych sieczek ale tylko tak będę widziała czy skręcam ją poprawnie - a może podczas przędzenia zmienię zdanie i je polubię ..\nTo co widać na zdjęciu poniżej to następny projekt, dla którego nie mogę znaleźć koloru. Podkoszulek wyrysowałam jakiś czas temu, dzierga się doskonale (jedwab z wielbłądem) ale w tej chwili zaczynam drugi rękaw i czas by zdecydować w jakim kolorze będzie wykończenie, a ja nie wiem. U Justyny z ArtAndYarn widziałam to i bardzo mi się spodobało, moja kolorystyka bo w brązach. Wszystko by było dobrze ale jakiś czas temu naszła mnie chęć na ufarbowanie czegoś w stylu dżungli głęboka zgniła zieleń jakieś przebłyski żółci trochę khaki i ciemnej oliwki - ta wiosna coś chyba miesza.\nbrak koncepcji na kolor\nTo mój ostatni pomysł, markery dziewiarskie. Dziergałam podkoszulek na okrągło więc musiałam zwracać uwagę by dobrze zbierać oczka po bokach, cenię sobie markery, które kiedyś dostałam z E-dziewiarki.\nTo są zawieszki do samodzielnego tworzenia biżuterii, no ja zrobiłam trochę inne ozdoby ale myślę, że dziewczyną kupującym u mnie tylko włóczki, się spodobają :)) - no bo przecież próbki czesanki nie dorzucę osobie, która któryś raz kupuje samą włóczkę.\nA teraz idę podziwiać Royal Star :))\nAutor: E-welenka o 14:27\nEtykiety: navajo, south american, włóczka\nchmurka 21 kwietnia 2012 16:01\nJA też lubię magnolie, moja mama ma jedną, nie wiem czy to dokładnie royal star, ale kwiaty bardzo podobne :)\nOch ten zielony co CI nie pasuje prześliczny- kocham zielenie- ten jest po prostu zachwycający :)) Inne kolory na kamizelkę też !!!\n360m w navajo- ileż singla musiało być, a do tego jeszcze jaki on musiał być cieniutki!!!! podziwiam!!!\nPodkoszulek zapowiada się świetnie, pozdrawiam\nE-welenka 22 kwietnia 2012 11:55\nMiałam taki okres zachwytu sztuką japońską i z tego regionu, te ich bambusy, wiśnie i właśnie magnolie - prostym pociągnięciem pędzla z niedopowiedzeniem namalowane ...\nod tego czasu mam w ogrodzie magnolie i bambus (w tym roku mróz był dla niego bezlitosny :((\n360 m w navajo to jeszcze nie jakaś powalająca cienizna ale trzeba trochę pokręcić :)\nKankanka 21 kwietnia 2012 20:00\nAch kopalnio pomysłów!!!!\nWełenki są bajkowe i bardzo pasujące. Strasznie niecierpliwie będę czekać na efekty dziergania.\nBrak koncepcji na kolor ma doskonały kolor, zostaw do ostatecznej decyzji a na przód i biust zarzuć bądź wisior bądź szydelkowo-czesankowo-filcowo-udziergano biżu! Lub apaszkę, lub szaliczek.\nKolor duszy przyjdzie sam!\nA tak o magnolii - dla mnie to jeden z piękniejszych cudów przyrody, odwiedzam takie dwa miejsca uliczne gdzie kwitną i podziwiam, nie wiem ciągle czy moje włóki nie zostaną zaorane pod drogę, więc nie sadzę. Ale wzdycham do nich!\nE-welenka 22 kwietnia 2012 12:03\nAniu właśnie te pomysły mnie przywalają jest ich w nadmiarze, nie mogę zdecydować, który pierwszy do realizacji. Jedyne co sobie obiecałam to to, że nie kupię gotowej włóczki tylko sama uprzędę - mam nadzieję, że podczas przędzenia ochłonę, zrewiduje poglądy i bardziej rozsądnie podejdę do tematu.\nSzafy pękają, miałam się pozbyć części zapasów ale nie mogę zdecydować się co będzie mi potrzebne a co nie - zasada chomika nigdy za wiele wszelkiego "dobra" :))\nJa też przez lata chodziłam na wiosnę okrężną drogą ze szkoły by podziwiać magnolie :D\nTysia - YarnAndArt 22 kwietnia 2012 12:50\nPrzeczytawszy Twego posta pobiegłam zobaczyć jak tam moja magnolia i dalej nic nie wiem, jeszcze nie kwitła, myślałam, że może w tym roku, ale ma dopiero malutkie pączki. Pożyję - zobaczę. U nas ziemia bardzo jest marna, mało co rośnie porządnie.\nBardzo ładne te Twoje zielenie i błękity :)\nE-welenka 23 kwietnia 2012 20:13\nJustyno z tego co wyczytałam to magnolia lubi lekko zakwaszoną ziemię więc może nasyp trochę kwaśnego torfu, poza tym odmiany szczepione kwitną od razu inaczej z siewkami na te trzeba poczekać :))\nTysia - YarnAndArt 23 kwietnia 2012 22:11\nSwoją magnolię kupiłam w praktikerze, a to nie jest sklep ogrodniczy pierwszej jakości, więc może stad to oczekiwanie na kwitnienie, może to faktycznie jakaś siewka.\nFrasia 22 kwietnia 2012 16:40\nTeż uwielbiam magnolie. U mnie w pracy rośnie jedna, jeszcze bardzo młoda - nie wiem co to za odmiana, ale ma ciemno różowe kwiaty. Codziennie obok niej przechodzę i podziwiam jej piękne kwiaty :). Szkoda tylko, że kwitnie tak krótko :(.\nPofarbowane wełenki są śliczne - oba kolory bardzo mi się podobają :).\nE-welenka 23 kwietnia 2012 20:18\nJa nie mogę się zdecydować, która z magnoliowych odmian piękniejsza, z wiekiem staję się sentymentalna i lubię się zadumać nad ulotnością chwili :))\nkryniafu 22 kwietnia 2012 21:04\nPrzed oknem kuchennym mam nigrę, jak zakwita to zachwyt. Białą magnolię chciałabym mieć ale na razie zero inwestycji ......\nWełna piękna i już ciekawa jestem kamizelki. A pomysł na kolor plisy przyjdzie w odpowiedniej chwili, czasem drobiazg potrafi zainspirować, sama to wiesz.\nE-welenka 23 kwietnia 2012 20:27\nKryniu toć to cudnie patrzeć na takie cudo, moja Nigra jest świeża w zeszłym roku posadzona więc tym bardziej jestem niecierpliwa :)))\nNiestety ja też muszę ostrożnie inwestować w ogród ale przede wszystkim z głową, niestety brak czasu bardzo odbija się na ogrodzie więc muszą to być rośliny raczej samowystarczalne :)\nTeraz myślę o jakiejś małej kolekcji liliowców.\nPlisy chciałam tym Twoim sposobem zrobić tylko całe w kolorze , ale Kankanka jak zwykle trafnie stwierdziła, że "brak koloru ma doskonały kolor" - i myślę, że to świetny pomysł :))\nkryniafu 23 kwietnia 2012 21:35\nA ja dzisiaj myślałam o tych pliskach i zobaczyłam je kolorowe, w paseczki. A kolor "brak koloru" to podobnie jak brak wzoru w dzianinie potrafi uczynić ją piękną w swej prostocie.\nSię Porobiło 22 kwietnia 2012 21:17\nGdzie Ty mieszkasz, że Ci magnolie już kwitną ?!?!\nU mnie w mieście są dwie charakterystyczne, starożytne, od dawien dawna rosną przy moim ogólniaki i one kwitną w czasie matur, więc jeszcze jeszcze.\nTwoja jest przepiękna, biała.. hmmm... marzenie ;-)\nCiekawy pomysł na markery, jeśli dobrze zrozumiałam. Nie wyciągają zbytnio nitek wisząc ? Sama zwyczajnie wiąże kolorowe nitki, jako markery. Podobne elementy biżuteryjne posiadam, ale z przeznaczeniem raczej typowym. :-)\nWełenki zwyczajowo, bardzo fajne. Szczególnie lubię czytać, jak piszesz o jej rodzajach.\nCo do 'braku koloru', to z czasem pewnie się coś urodzi, chociaż naturalne też ma swój urok. ;)\nE-welenka 23 kwietnia 2012 20:31\nMieszkam na Śląsku, ale myślę, że magnolie gwieździste, do których należy Royal Star kwitną najszybciej :))\nWyobraź sobie, że nawet nie pomyślałam te markery mogą się czepiać jakiejś dzianiny koronkowej.\nMnie przy tym jedwabiu się sprawdziły i się nie czepiały, więc będą tylko do "ciężkiego" dziewiarstwa :)))\nSię Porobiło 25 kwietnia 2012 09:40\nCzepianie, to jedno, inna sprawa, że bardziej ciężkie markety potrafią wyciągnąć oczko, tzn wydłużyć w nim nitkę. ;-)\nAle co by nie gadał, Twoje są po prostu śliczne. :)\nBryzeida 28 kwietnia 2012 11:35\nZawieszki to wspaniały pomysł!! Kolory cudne. A co do magnolii - myślałam właśnie ostatnio, że mieszkania z widokiem na magnolie powinny mieć wyższą cenę - ale tylko wiosną. Pozdrawiam.