Komputer włącza się tylko po resecie biosu - elektroda.pl\nkonrad_gom 27 Kwi 2011 17:43 5397 14\n#1 27 Kwi 2011 17:43\nwiem, że było kilka podobnych przypadków, ale...\nMam czyjś komputer, coś ktoś w nim grzebał, nie włączał się w ogóle. Zasilacz sprawny, daje prawidłowe napięcia. Zresetowałem więc bios przez wyjęcie baterii i przełożenie zworki. Komputer ruszył, po dwóch krótkich pipnięciach wyskoczył "CMOS Date/Time Not Set", ustawiłem bios i komputer włączał się za każdym razem. Po odłączeniu,podłączeniu przewodu zasilającego i próbie włączenia już nie wykazywał żadnej reakcji. Ponowny reset biosu - wszystko OK do ponownego odłączenia zasilania.\nWgrałem więc nowy bios. Problem zniknął, zostawiłem komputer całkowicie odłączony od zasilania na całą noc, rano podłączyłem, włączam i działa. Teraz stał odłączony kilka godzin od zasilania, chcę ponownie go sprawdzić, włączam i żadnej reakcji. I jest w kółko to samo - włączy się po resecie biosu (przez wyciągnięcie baterii albo przez zworkę, zależy...) aż do następnego odłączania przewodu zasilającego. Bateria biosu ma 3,08 V.\nPłyta główna jest na zejściu czy coś z kością biosu?\nGeForce 7300 GT (chłodzenie pasywne, bardzo mocno się grzeje mimo tego, że nie jest poddana żadnemu wysiłkowi)\nSamsung SATAII 250GB\n#2 27 Kwi 2011 17:52\nOdłącz wszystko poza procesorem, pamięcią RAM (jak najmniej), kartą graficzną i klawiaturą. BIOS na "Default" Podłączając kolejno "peryferia" zlokalizujesz problem.\n#3 27 Kwi 2011 17:54\nTak jak w poście wyżej + zmień baterię i podmień zasilacz, sprawdź też stan kondensatorów na płycie głównej.\n#4 27 Kwi 2011 19:08\nTo co radzi kolega nessusx robiłem wczoraj, nie tu leży przyczyna - czy coś podłączone czy nie, komputer startuje tylko po resecie biosu.\nWyczerpaną baterię raczej na pewno można wykluczyć - podmieniłem i dalej to samo. Zasilacz też - podmieniłem na prawie nowy Fortrona. Na nim komputer uruchomił się jeden, może dwa razy po całkowitym odłączeniu zasilania (tak samo na tym Feelu) i dalej to samo - włączy się tylko po resecie biosu.\nBios flashowałem już 2 razy - 0808 i 0902 beta ściągnięte ze strony ASUSa.\nKondensatory na płycie głównej wyglądają ładnie, w przeciwnym razie nawet nie zakładałbym tego tematu.\nZ płytą główną coś nie tak?\nEdit: teraz już któryś raz z rzędu włączył się bez żadnego "ale" po całkowitym odłączeniu i podłączeniu zasilania...\n#5 28 Kwi 2011 10:20\nTeraz włączał się za każdym razem po odłączeniu i podłączeniu zasilania, ale nie było nawet żadnego komunikatu dźwiękowego biosu. Dysk, procesor, grafika startowały a nic się nie działo dalej... Po resecie biosu zworką komputer uruchamia się.\n#6 28 Kwi 2011 10:49\nMiałem identyczny przypadek i w nim uszkodzeniu uległa karta graficzna co było przyczyną dziwnej martwicy po odłączeniu zasilania (przypadek jeden na 1000).\nChimeryczne zachowanie sugeruje jednak mikropęknięcie któreś ze ścieżek płyty głównej.\nHmm, może jeszcze sprawdziłbym starszą wersję BIOS'u, ale zdecydowanie którąś z wersji końcowych (nie beta).\n#7 29 Kwi 2011 19:22\nOd wczoraj nie chciał się w ogóle włączyć, ani po resecie biosu przez wyciągnięcie baterii ani przez zworkę - żadnej reakcji. Stał podłączony do zasilania i w pewnym momencie sam się włączył (na monitor nie został podany żaden sygnał). Przyglądnąłem się płycie i bardzo mocno i szybko grzeje się układ 1 i 3, a za nim także scalak 2 zaznaczone na rysunku. Grzeją się gdy zasilanie jest tylko podłączone do płyty głównej.\nZa co one odpowiadają? Możliwe, że skoro się tak grzeją to są uszkodzone i przyczyniają się do takiego zachowania?\n#8 29 Kwi 2011 21:37\nUkłady 1 i 3 to stabilizatory napięcia LDO, raczej będą ciepłe podczas pracy, więc z nimi wszystko OK, układ nr 2 przy dużej skali integracji raczej też będzie ciepły, tym bardziej, że nic dodatkowo nie odprowadza od niego ciepła. Wydaje mi się, że najlepiej byłoby w tej sytuacji tę płytę włożyć do innego zestawu i wtedy będzie jasne - jak nie ruszy to śmietnik, a jak się włączy to drogą kolejnych eliminacji, dodawać do tego "nowego" zestawu swoje peryferia.\nPoza tym warto sprawdzić czy kondensatory elektrolityczne wokół CPU nie są popuchnięte i się nie kiwają. Jeśli tak, trzeba będzie wymienić.\n#9 30 Kwi 2011 00:05\nCiepłe do tego stopnia, że można się nimi oparzyć po dotknięciu? Cały fragment PCB w okolicy tych układów jest gorący (nawet mimo tego, że komputer nie jest uruchomiony, jedynie podpięte jest zasilanie).\nPłytę uruchamiam tylko z procesorem oraz RAMem i takie rzeczy się dzieją. Po kilkunastu godzinach "śmierci" płyta znowu działa - czasem po resecie biosu czasem bez resetu komputer włącza się bez problemu... Wszystko niby wraca do normy po resecie biosu, więc to chyba na pewno wina płyty głównej? jeśli tak to czy można ją jakoś odzyskać? Te układy powinny grzać się aż do tego stopnia?\n#10 02 Maj 2011 06:41\nPrzyczyną mogą być wadliwe kondensatory elektrolityczne w zasilaczu.Zbyt mała ich pojemność.Pierwszą oznaką jest spuchnięcie .Dla pewności sprawdź pozostałe.\nCiąg dalszy wyjaśnienia : Przy słabych kondensatorach następują większe wahania się napięcia zależne od obciążenia .Włóż do nagrywarki płytę z filmem , jeśli komputer zresetuje się podczas odtwarzania tej płyty , to będzie świadczyło iż kondensator w zasilaniu stracił pojemność .\n#11 02 Maj 2011 22:51\nCzytaj co było już napisane kolego michallesz2\n#12 02 Maj 2011 23:13\nMoże to nie w temacie, jednak......\nSprawdzałeś stan chłodzenia chipsetu? (konkretnie, to czy pasta znajdujaca się pod radiatorem jest w dobrym stanie - czyli nie wyschnięta).\nNiekiedy przegrzewanie się chipsetu może powodować takie "cuda" w działaniu płyty.\nWypowiedzi wczesniejsze także mogą prawidłowo diagnozowac występujacy problem.\n#13 03 Maj 2011 01:58\npoczytaj linki.Według Twoich dzwięków jakie wydaje komputer wychodzi ,że są kłopoty z pamięcią.\n#14 03 Maj 2011 10:15\nObjawy, które opisałeś wskazują raczej na uszkodzenie chipsetu płyty głównej. To, że uruchamiał się po wyjęciu bateryjki, to czysty przypadek. Sam zresztą dalej napisałeś, że to już nie pomagało. Proponuję wygrzać chipset. W momencie kiedy:\nOd wczoraj nie chciał się w ogóle włączyć\nprzyduś palcem radiator na chipsecie i sprawdź efekt. Jeśli wtedy się uruchomi, to masz odpowiedź i w takim przypadku możesz wygrzać chipset, ale to pomoże zapewne na jakiś czas tylko.\nKilka dni temu podobną sytuację miałem z jedną płytą główną MSI opartą na chipsecie nVidii.\n#15 03 Maj 2011 22:00\nKomputer nie startuje nawet całkiem na zimno, gdy jest odłączony od zasilania dłuższy czas - to po pierwsze. Po drugie grzać się nie grzeje, jedyne co się grzeje i to bardzo mocno to ten fragment PCB oraz 3 elementy przedstawione w poście powyżej.\nDźwiękami BIOSu też się zajmowałem, problem właśnie z pamięcią wystąpił ze 2 razy. Ze 2 razy był przypadek, że BIOS zgłosił poprawność konfiguracji długim dźwiękiem, system chyba startował bo dysk ostro pracował, a nie został wyświetlony żaden obraz na monitorze (monitor pozostał w stanie uśpienia).\nObjawy, które opisałeś wskazują raczej na uszkodzenie chipsetu płyty głównej. (...)\nTeż prawda, całkiem zapomniałem o tym. Póki co nie ma mnie w domu i nie mam jak sprawdzić. Dam znać jak to zrobię.\nPodobne tematy Komputer włącza się tylko po resecie biosu\nWątpię że to procesor ale jeśli jakimś cudem to on to nie naprawisz. Objawy wskazują na płytę główną. Update BIOSu próbować możesz chociaż 2.7 to naj... (10)


Co nam daje własny blog? ~ Introwertyczka w sieci oraz 59 postów na temat promocji bloga. Nie poruszyłam za to jeszcze podstawowej kwestii: czym właściwie jest blog, do czego służy i jakie niesie ze sobą korzyści dla autora?\nIstnieje kilka cech, które wyróżniają blog spośród innych stron internetowych:\nCharakter niekomercyjny - nie jest prowadzony dla zysku, tylko dla pasji. Nie jest stroną firmową, nie ma na celu zdobywania klientów ani przedstawiania ofert przedsiębiorstwa. Nie służy nawiązywaniu relacji z kontrahentami ani reklamowaniu sprzedawanych produktów. Blog jest prowadzony hobbystycznie, bez nastawienia na zysk, w ramach czasu wolnego. Niekomercyjność jest najważniejszą cechą bloga, jego znakiem rozpoznawczym. Wprawdzie niektórzy mogą zarabiać na blogu, jednak nie jest to główny cel ich blogowej działalności (przynajmniej teoretycznie, nieoficjalnych motywów nie znam), robią to niejako przy okazji. Blog sam w sobie nie jest nastawiony na zysk, a blogowanie nie służy zarabianiu.\nUporządkowane chronologicznie, samodzielne i odrębne wpisy (posty) - to druga najważniejsza cecha bloga; uporządkowanie chronologiczne postów oznacza ich posegregowanie na blogu wg kryterium daty (przeważnie od najnowszych do najstarszych), samodzielność postów sugeruje, że są tworzone przez konkretnego autora, są jego dziełem, wyrażają jego osobę, zaś odrębność postów to stanowienie przez każdy post układu zamkniętego. Każdy post jest zamkniętą całością, opisuje inne zagadnienia, dotyczy innych spraw. Mówiąc kolokwialnie: każdy post jest o czym innym.\nOkreślona tematyka - autor poświęca blog zagadnieniom, które są dla niego ważne. Może przedstawiać jedynie suche fakty lub wyrażać własne opinie. Może prowadzić blog będący pamiętnikiem i zawierający zwierzenia, pierwiastek czysto emocjonalny. Może również publikować swoją twórczość, np. literacką, fotograficzną (tzw. fotoblog), malarską, rękodzielniczą. Wspólnym mianownikiem wszystkich blogowych tematów jest to, że są one istotne dla autorów tychże blogów. Zatem blog poświęcony jest pasji, czemuś, co żywo interesuje jego twórcę.\nJest prywatną stroną internetową - posiada personalny charakter, który wynika z poprzednich trzech punktów, m. in. z ww. samodzielności postów i tematyki bliskiej autorowi. Na personalny charakter bloga wskazuje niekiedy także możliwość skontaktowania się z autorem i wyrażenia własnej opinii, np. poprzez komentarze, księgę gości, sugester itp.\nPosiada archiwum lub kategorie - umożliwia gościom bezproblemowe dotarcie do innych wpisów.\nPrzeważnie umieszczony jest na platformie blogowej - po tym najszybciej można go rozpoznać. :-) Platforma blogowa poświęcona jest właśnie tworzeniu blogów. Usługodawca zapewnia możliwość założenia bloga i przestrzeń internetową do jego prowadzenia. Oczywiście istnieje możliwość utworzenia własnej domeny i tym samym skrócenia adresu, jednak jest to związane z kosztami.\nSkąd się bierze tak niesamowita popularność blogów? Wydaje mi się, że właśnie z ich niekomercyjnego i prywatnego charakteru. Wchodząc na czyjś blog wchodzi się do jego świata, na jego inny niż w "realu" teren. Poznaje się tę osobę prywatnie, osobiście, a czasem nawet intymnie. Taką, jaka jest naprawdę. Bez konwenansów i norm społecznych, bez tych wszystkich społecznych kajdan narzucanych nam każdego dnia. Dowiadujemy się nagle, że Krycha z działu kadr pięknie maluje, Józek z klatki obok fotografuje osiedla, Wiesiek ma radykalne poglądy polityczne, a jakaś kompletnie nieznana nam pani piecze wspaniałe ciasta i dzieli się przepisami na nie.\nCo w takim razie daje własny blog? Mnie osobiście daje przestrzeń internetową, na której mogę być w pełni sobą i nie muszę się dostosowywać do innych. Wielu osobom nie powiedziałabym prosto w oczy tego, co piszę o nich w wierszach lub opowiadaniach. Nie chodzi o fałsz, bardziej o odpowiedni dobór słów i takt. Wielu innym osobom w ogóle nie powiedziałabym o swoich poglądach, przemyśleniach i odczuciach, bo nie jest im to do niczego potrzebne. Jednym ludziom mówi się więcej, innym mniej, a część rzeczy najlepiej zachować tylko dla siebie. Albo podzielić się nimi na blogach. Skoro istnieje taka możliwość, to czemu z niej nie skorzystać? Pisanie do szuflady nie jest ekscytujące.\nTak więc blogi są dla mnie miejscem, w którym rządzę ja i w którym mogę być naprawdę sobą. Nie ograniczają mnie na nich żadne społeczne nakazy i etykiety. To moja oaza wolności. Mój własny pokój w ogromnym internetowym domu. Mój teren, mój kawałek podłogi.\nNawet, jeśli tworzę badziew, to jest to mój badziew, a komu się nie podoba, nie musi tego czytać. Przymusu nie ma i to jest właśnie jedna z zalet prywatnego charakteru bloga. Na portalu czy forum zawsze ktoś może skrytykować, obrzucić stosem wyzwisk, upokorzyć, bo przecież "jak się coś wstawiło, opublikowało publicznie, to trzeba się liczyć z krytyką". Na blogu raczej ostrej i chamskiej krytyki nie ma, ponieważ odbiorca jest tu tylko gościem. To trochę tak, jakby był na cudzym terenie, w obcym domu. Głupio atakować gospodarza. Nawet trolle, jeśli mają kogoś gnębić, to gnębią na forum publicznym, na portalu lub wortalu ogólnodostępnym, czyli tam, gdzie wszyscy użytkownicy są na równych prawach. Na blogach trolle występują bardzo rzadko albo wcale. Czują respekt, bo wiedzą, że nie są u siebie, że to obce terytorium. Poza ich jurysdykcją.\nWśród niektórych osób blogi i blogerzy nie cieszą się zbyt dobrą opinią, ale kto by się tym przejmował? U mnie na blogach takich osób nie ma. :-)


Masz niewykorzystany urlop? Sprawdź, jak możesz zamienić go na pieniądze! | Żnin Nasze Miasto\nMasz niewykorzystany urlop? Sprawdź, jak możesz zamienić go na pieniądze!\nredakcja 6 września 2021, 9:00\nSezon urlopowy już się skończył i być może wielu z nas nie zdążyło z niego w pełni skorzystać. Często pojawia się więc pomysł, by otrzymać pieniądze za dni urlopowe. Kiedy można wykorzystać taką możliwość? Sprawdźcie! WIĘCEJ NA KOLEJNYCH STRONACH>>>\nSezon urlopowy już się skończył i być może wielu z nas nie zdążyło z niego w pełni skorzystać. Często pojawia się więc pomysł, by otrzymać pieniądze za dni urlopowe. Kiedy można wykorzystać taką możliwość? Sprawdźcie!\nMasz niewykorzystany urlop? Oto jak możesz zamienić go na pieniądze!\nUrlop jest czymś, co należy się każdemu pracownikowi. Niezależnie od tego, czy ktoś jest zatrudniony na umowę na okres próbny, na czas określony czy bezterminowo to nabywa prawo do takiego odpoczynku.\nJednak często się zdarza, że pracownikowi nie udaje się wybrać w ciągu roku wszystkich przysługujących dni. Zwłaszcza gdy ktoś ma już staż pracy dłuższy niż 10 lat i przysługuje mu 26 dni zamiast 20. Wiele osób chciałoby więc, pod koniec roku, zamienić niewykorzystane dni wolne na gotówkę, przydatną w sezonie świątecznym.\nKodeks Pracy zakazuje jednak wykorzystywania urlopu wypoczynkowego w taki sposób. Przede wszystkim mówi o tym art. 14, który wskazuje, że:\n„Pracownik ma prawo do wypoczynku, który zapewniają przepisy o czasie pracy, dniach wolnych od pracy oraz o urlopach wypoczynkowych”\nDodatkowo w Kodeksie Pracy mamy cały rozdział poświęcony tylko i wyłącznie urlopom pracowniczym, w tym przede wszystkim tym wypoczynkowym.\nOznacza to, że nie można załatwić sprawy w taki sposób, że pracownik, który na przykład nie ma pomysłu na to, co zrobić z wolnymi dniami zrzeka się ich w sposób pisemny, a pracodawca przydziela mu za to premię.\nPrzepisy te są tak radykalne głównie po to, by taka metoda nie była wykorzystywana i by pracownicy nie byli „przekonywani” do zrzekania się dni wolnych, z czym mógłby być problem zwłaszcza w mniejszych zakładach pracy, gdzie nieobecność każdego z pracowników jest bardzo widoczna.\nOznacza to, że na dłuższą metę pracownik powinien wykorzystać przysługujący mu urlop. Przedsiębiorca musi tak zaplanować plan pracy, by nie było to zbyt problematyczne. Zwłaszcza że wszelkie badania potwierdzają, że pracownik wypoczęty, to pracownik lepiej pracujący.\nDodatkowo, jeżeli jakiś pracownik nie zdążył wykorzystać w danym roku swojego urlopu, to po te dni przechodzą na kolejny rok i są dostępne do wykorzystania. Pracodawca ma na to ograniczony czas. Warunkuje to art. 168 Kodeksu Pracy, który wskazuje:\n„Urlopu niewykorzystanego w terminie ustalonym zgodnie z art. 163 należy pracownikowi udzielić najpóźniej do dnia 30 września następnego roku kalendarzowego”\nPieniądze za dni urlopowe przysługują tylko, gdy pracownik odchodzi z pracy\nOkazuje się więc, że jedyną sytuacją, gdy za urlop mogą być przyznane pieniądze, to wypłata ekwiwalentu. Mamy z tym do czynienia, gdy pracownik odchodzi z pracy, a nie zdążył wykorzystać wszystkim przysługujących mu dni.\nNie ma tutaj znaczenia, czy to pracownik, czy pracodawca doprowadzili do rozwiązania umowy. Jeżeli na dzień jej zakończenia pozostał jakiś niewykorzystany urlop, to wtedy jest to jedyny przypadek, kiedy przedsiębiorca nie tylko może, ale też musi zapłacić byłemu pracownikowi za urlop.[/cyt]\nMateriał oryginalny: Masz niewykorzystany urlop? Sprawdź, jak możesz zamienić go na pieniądze! - Toruń Nasze Miasto\nSylwia 06.09.2021 13:13:54\nUrlopy rozpisujemy już na początku roku, w taki sposób, żeby każdy odpoczął a i zostało też kilka dni awaryjnych. Owszem mamy dużo pracy, zwłaszcza, że też jedziemy na targi reklamy do Nadarzyna. Szefowa chce pozyskać kilka kontraktów i takie wyjazdy delegacyjne również uzgadniamy z dużym wyprzedzeniem. To zależy tylko i wyłącznie od dobrej organizacji pracy.


Wydarzenia - Rok szkolny 2015/2016 cz. II\nAktualności > Wydarzenia 2015/2016\nTo było bardzo ciekawe przeżycie. Na miejscu przewodnik oprowadził nas po parku, w którym jest zasadzonych 280 gatunków roślin, ale co było najciekawsze, przy każdej roślince była tabliczka z jej nazwą i opisem, ale oprócz zwykłego opisu, był również opis językiem Braille`a, czyli specjalnie zapisana tabliczka alfabetem dla osób niewidomych i słabowidzących.\nMogliśmy każdą roślinkę dotknąć, ale wcześniej mieliśmy zamknąć oczy, żeby poczuć kształt i fakturę rączkami, poznawanie roślin przez dotyk.\nW parku były różne ciekawe przyrządy dydaktyczne, jak na przykład: karylion ziemny, czyli system ziemnych dzwonów rurowych, wydających dźwięki i wibracje, mogliśmy pobawić się na równoważniach, huśtawkach, ślizgach linowych, przeplotniach, mini-trampolinach, pajęczynach, na których poza rozwijaniem sprawności fizycznej, mogliśmy uczyć się orientacji przestrzennej.\nNa terenie Parku jest też wieża wiatrów, sygnalizująca kierunek oraz natężenie wiatru i molo oraz oświetlony mostek.\nWróciliśmy zmęczeni, po tak wielu atrakcjach, ale bardzo szczęśliwi i zadowoleni.\nDzieci przygotowały zupę ziemniaczaną.\nDzisiaj w ramach "kuchcikowa" gotowaliśmy zupkę ziemniaczaną.\nZaczęliśmy od pomieszczenia, które nazywa się "przygotowalnia", gdzie umyliśmy rączki i założyliśmy czepki na głowy. Następnie panie z kuchni Aurelka i Monika objaśniły nam, co po kolei będziemy robili oraz zasady bezpieczeństwa w kuchni. Wszyscy mieliśmy okazję poszatkować warzywa specjalną maszyną, do której wrzucaliśmy obrane ziemniaki, marchewkę, pietruszkę i seler. Jak już wszystko zostało poszatkowane pani Aurelka wzięła miskę z warzywami i zaprowadziła nas do kuchni. Ustawiliśmy się koło wielkich garnków i pani Aurelka pokazała nam, gdzie trafią nasze poszatkowane warzywa, musiała to jednak zrobić sama, ponieważ dba o nasze bezpieczeństwo, a w garnku gotował się już wywar i garnek był bardzo gorący. Przyszedł moment kulminacyjny, gdzie każdy mógł doprawić zupkę, wielu z nas wiedziało, że do zupki, żeby była smaczna należy dodać przyprawy, takie jak sól, pieprz, a nawet ziele angielskie, liście laurowe i koperek. Pani Aurelka i pani Monika odpowiadały na nasze pytania, zaprosiły nas również bardzo serdecznie na kolejne zajęcia "kuchcikowa" i podziękowały nam za ogromną pomoc w przygotowaniu pysznej zupki i za wspaniałe towarzystwo, oraz zachęciła nas, żebyśmy zjedli nasze wspólne dzieło.\nTeraz już wiemy, jak się gotuje taką zupkę i bardzo chętnie pomożemy rodzicom w domu :)\nPrzedszkolacy po raz kolejny mieli okazję uczestniczyć w muzycznym spotkaniu pt. "HEJA-HEJówka", przygotowanym przez grupę artystów z Filharmonii Pomysłów.\nTym razem naszych milusińskich odwiedził rymujący Pan Kot oraz goście specjalni - prawdziwi górale "spod samiuśkich Tater". Podczas koncertu dzieci wysłuchały znanych góralskich przyśpiewek przy akompaniamencie skrzypiec. Dowiedziały się co to są i jak wyglądają: ciupaga, kierpce, kapelus z kostkami, portki oraz inne elementy stroju podhalańskiego.\nDZIEŃ RODZICÓW w grupie "Maki"\n7czerwca 2016r. z okazji Dnia Mamy i Taty przedszkolaki z grupy "MAKI" wcieliły się w role aktorów i wystąpiły w przedstawieniu pt. „Kopciuszek”.\nWspaniała dekoracja i przebrania aktorów pomogły widzom przenieść się w bajkowy świat.\nPrzedszkolaki doskonale wcieliły się w swoje role, a piękna muzyka, profesjonalna gra małych aktorów oraz ciekawe i barwne kostiumy wprowadziły Rodziców w doskonały nastrój. W niejednym oku zakręciła się łza wzruszenia. Rodzice z podziwem i niedowierzaniem oglądali na scenie swoje pociechy.\nPo zakończeniu spektaklu – Kopciuszek, Królewicz, Macocha z Córkami oraz pozostali bohaterowie zaprosili wszystkich zgromadzonych gości na słodki poczęstunek przy gorącej kawie i herbacie.\nWspaniała zabawa, piękna pogoda, uśmiechnięte twarze dzieci i rodziców to obrazki, które można było zauważyć podczas Festynu Rodzinnego, który odbył się w piątek na terenie naszego przedszkola. Uroczystość otworzyła Pani Dyrektor Małgorzata Matusz, która powitała przybyłych gości oraz podziękowała rodzicom, pracownikom przedszkola i sponsorom za przygotowanie festynu. Po części oficjalnej dzieci z poszczególnych grup wiekowych zaprezentowały swoje umiejętności taneczne.\nNasi milusińscy spisali się rewelacyjnie, występ był przepiękny. Co roku na dzieci i ich rodziny czekało wiele atrakcji i niespodzianek. Na ziemi królowały różnej maści "dmuchańce", wielkie bańki mydlane i tory przeszkód. Śmiechu było przy tym co niemiara! Wielkim powodzeniem cieszyły się przejażdżki konne i malowanie twarzy. Po wyczerpującej zabawie można było zregenerować siły zjadając kiełbaskę z grilla.\nNie zabrakło smakowitych wypieków przygotowanych przez mamy naszych przedszkolaków. W festynie wzięli również udział strażacy z OSP. Dzieci miały okazję obejrzeć z bliska wóz strażacki i jego wyposażenie, a także wejść do środka wozu. Strażacy pokazali jak obsługuje się węże strażackie i w jaki sposób gasi się pożar. Przeprowadzili pokaz udzielania pierwszej pomocy.\nZ niecierpliwością czekamy na kolejny festyn już za rok !\nDZIEŃ RODZICÓW w grupie "Słoneczniki"\n2 czerwca 2016 roku dzieci z grupy SŁONECZNIKI zaprosiły swoich Rodziców na uroczystość z okazji Dnia Mamy i Taty. Wszystkie dzieci z bijącym sercem i rumieńcami na buziach pięknie recytowały wierszyki, śpiewały piosenki oraz grały na instrumentach.\nDzieci zaprezentowały także swoje umiejętności taneczne.\nPo części artystycznej były życzenia i całuski, po których dzieci wręczyły Rodzicom przygotowane upominki, które były wyrazem ich miłości i podziękowaniem za to, że są najlepsi na świecie!\nPo występie wszyscy Rodzice udali się na słodki poczęstunek.\nMamy nadzieję, że przez te kilka chwil Rodzice rozweselili się i zapomnieli o swoich codziennych sprawach.\nTo było piękne, wyjątkowe i pełne wrażeń święto\nDZIAŃ RODZICÓW w grupie "Chabry"\n31 maja dzieci z grupy CHABRY uroczyście obchodziły Dzień Mamy i Taty. Wszyscy przeżywali uroczystość już od samego rana. Wreszcie do przedszkola zaczęli schodzić się Rodzice. Wielka trema, trochę łez - ale występ się udał ! W tym roku przedstawienie artystyczne zaprezentowane przez dzieci rozpoczęło się od wpadających w ucho dźwięków rock&rolla oraz pięknego układu tanecznego do piosenki Chiquitita zespołu ABBA. W późniejszej części wiele wzruszeń dostarczyły wiersze oraz chwytające za serce piosenki, których bohaterami byli oczywiście mama i tata. Rodzice z dumą i wzruszeniem oglądali swoje pociechy. Za swoje popisy przedszkolaki zostały nagrodzone burzą braw. Po występie były życzenia, całusy, prezenty oraz wiele uśmiechów i radości.\nNie zabrakło również słodkiego poczęstunku dla dzieciaków i gości. To był wyjątkowy i pełen wrażeń dzień. Zarówno uśmiechnięte buzie dzieci, jak i Rodziców świadczą o tym, że uroczystość była udana i przyniosła dużo radości...\n"Stokrotki" i "Chabry"\nKUCHCIKOWO - surówka\nDzisiaj w ramach kuchcikowa przygotowaliśmy surówkę z marchewki i jabłka.\nOczywiście surówkę zjedliśmy ze smakiem.\nTegorocznym kierunkiem, autokarowej wycieczki, naszych przedszkolaków, był jedyny na taką skalę, Park Orientacji Przestrzennej, na terenie Ośrodka Szkolno-Wychowawczego dla Dzieci Niewidomych w Owińskach. Na ogromnej powierzchni Parku, dzieci mogły poczuć klimat ogrodu barokowego, oraz dotknąć kilka, z 280 gatunków nietypowych roślin! Później na wkomponowanych w park, specjalnych przyrządach dydaktycznych, takich jak: karylion ziemny (system dzwonów ziemnych dzwonów rurowych), równoważnie, huśtawki, ślizg linowy, przeplotnie, trampoliny, czy pajęczyny, mogły sprawdzić swoją sprawność fizyczną, a przede wszystkim - cudownie spędzić czas. Wszystkim dzieciom, ten dzień, na długo pozostanie w pamięci…\nEkipa DYLU-DYLotki opowiadziała dzieciom legendy i śpiewała piosenki warszawskie.\nOczywiście w asyście Pana Kota, który tym razem trochę bał się bazyliszka ...\nPiękne przestawienie, porywające piosenki, śliczna Łowiczanka, doskonały akordeonista i niezastąpiony aktor lalkarz uprzejemniły nam dzień.\nDzień Ziemi uczciliśmy, sadząc tuje szmaragdową w naszym ogródku przedszkolnym razem z Rodzicami. Świetnie się przy tym bawliśmy, mogliśmy kopać w ziemi, zasadzić drzewko, a potem podlewaliśmy tuje, żeby się przyjęły.\nNa koniec mogliśmy zjeść pyszne ciasto upieczone przez nasze panie kucharki i napić się herbatki.\nWykorzystaliśmy też czas na zabawę.\nDULI-DULIłąka to spotkanie z muzyką ludową ... na współcześnie. Kaśka to dziewczyna z wielkiego miasta, Janko - chłopak ze wsi, który próbuje przekonać ją, że na ludowo...to w zasadzie całkiem nowocześnie:)\nKUCHCIKOWO - zapiekanki.\nW ramach kuchcikowa zrobiśmy, wyśmienite i wspaniale pachnące zapiekanki.\nByły pyszne, że aż palce lizać.\n"3x Księżniczka , 3 x Smok"\nPoznaliśmy trzy historie o królewnach. Choć wszystkie bajki zaczynały się tak samo, to w zależności od charakteru królewny, Złośnicy, Beksy lub Roztropnej dalszy ciąg był zupełnie inny. Utożsamialiśmy się z bohaterkami bajki uczącej, że w różnych sytuacjach życia możemy zachować się bardzo różnie, a najlepszym orężem w walce z bajkowym Smokiem jak i codziennymi strachami jest uśmiech i rozwaga, a nie płacz i złość. Poznaliśmy różnorodne formy lalek: kukły, maski, lalke trikową.\nKwiecień 2016 - Czerwiec 2016 ←


DIY - pasta cukrowa do depilacji ciała - Creative Cosmetologie\nJest doskonałą alternatywą dla depilacji woskiem. Opanowując domową depilację pastą cukrową możemy pożegnać się z podrażnieniami wywołanymi goleniem maszynką. Dla niecierpliwych: podobno przyrządzenie idealnej pasty wymaga podjęcia trzech prób, ale nie zniechęcajcie się. Wszystko czego potrzebujemy to:\nStosuję tę metodę od niedawna i jak dotąd używałam pasty na wzór ciekłego gorącego wosku, czyli przy użyciu pasków. Ale bardziej zaawansowane zwolenniczki pasty rozprowadzają ją dłońmi, formując z niej kulkę. Jak dojdę do bezpaskowej perfekcji, to na pewno się tym podzielę, tymczasem przedstawiam to co opanowałam do tej pory. Jeśli chodzi o gotowanie pasty, na YouTube jest dobry filmik instruktażowy, na którym widać zmianę zabarwienia piany i konsystencji.\nW skrócie: wszystkie składniki łączymy w garnku i gotujemy na średnim ogniu. Gdy masa zagotuje się, zmniejszamy ogień i dalej gotujemy, stale mieszając. Pojawi się piana a całość będzie przypominać karmel przyjmując kolor bursztynowy. Czas gotowania jest różny. Robiłam ją na razie raz i trwało to około 15min, ale spotkałam się z informacjami że można ją przygotować w 7-8 min.\nGotową gorącą pastę przelewam do słoików, bo taka ilość wystarczy na kilka zabiegów. Żeby przejść do depilacji, trzeba poczekać aż wystygnie, bo można się łatwo poparzyć. Za każdym razem przed nałożeniem pasty na wybraną partię ciała sprawdzamy jej temperaturę na nadgarstku. Aby użyć pastę do kolejnego zabiegu, podgrzewam ją na kuchence w łaźni wodnej. Paski zrobiłam z płóciennej torby na zakupy (można też użyć stare jeansy, prześcieradła, generalnie materiał nieelastyczny) a do rozsmarowywania używam noża do masła (może to być też drewniana, wąska szpatułka). Nie używam talku, ale przy wrażliwej skórze można przysypać ją zasypką dla dzieci, tak jak jest to robione przed depilacją gorącym woskiem, w celu wyeliminowania ewentualnych podrażnień. Pastę nakładamy zgodnie z kierunkiem wzrostu włosa, a pasek odrywamy w kierunku przeciwnym (zdecydowanym, energicznym pociągnięciem), czyli pod włos 😉 Pierwszy zabieg przyprawiał mnie o zawroty głowy, ale porównując do wosku boli zdecydowanie mniej, oraz przy każdej następnej depilacji ból jest coraz słabszy. Różne źródła podają, że przy tej metodzie włoski nie mają prawa wrastać odrastając, tego jeszcze nie wiem, ale też nigdy wcześniej mi nie wrastały. Ponoć można usunąć włoski nawet tak krótkie jak 1-2mm, w moim przypadku to się nie sprawdza. Najbardziej optymalna długość włosa to raczej 5mm. Żałuję, że nie przekonałam się do tego specyfiku wcześniej. Gorąco polecam!\nTags: depilacjaDIYpasta cukrowa


Zmiana systemu rekrutacji do Wojska Polskiego | Nasza Mława\nnaszamlawa.plWażneZmiana systemu rekrutacji do Wojska Polskiego\nZmiana systemu rekrutacji do Wojska Polskiego\nKrótsza o 140 dni rekrutacja, z aplikowaniem do Wojska Polskiego przez Internet, oraz Wojskowe Centra Rekrutacji. Tam jednego dnia przyszli rekruci załatwią niezbędne formalności. To nowe rozwiązania, powstałe w wyniku reformy rekrutacji do Sił Zbrojnych RP, z których mogą skorzystać kandydaci do wojska.\nPortal rekrutacyjny www.zostanzolnierzem.pl dedykowany dla kandydatów do służby wojskowej. Po złożeniu dokumentów aplikacyjnych za jego pośrednictwem w ciągu w 14 dni kiedy i w którym Wojskowym Centrum Rekrutacji ma się stawić, na wymagane badania, oraz dokończenie formalności. Tam w ciągu jednego dnia kandydat do korpusu szeregowych zawodowych lub terytorialnej służby wojskowej stanie przed komisję lekarską odbędzie rozmowę z psychologiem. Ten, kto spełni wszystkie wymogi rekrutacyjne, na koniec dnia otrzyma kartę powołania na tzw. służbę przygotowawczą, trwającą 30, a nie 90 dni, jak wcześniej. Po jej zakończeniu i złożeniu przysięgi wojskowej żołnierz, zostanie przeniesiony do rezerwy. Następnie pozna wolne stanowiska w wybranych jednostkach i przydzielony na jedno z nich. Po reformie cały cykl przygotowawczy będzie trwał 50 dni, a nie 190 jak wcześniej.\nWszystko pieknie napisane.Nie moglem sie stawic w wysnaczonym terminie na rozmowe i napisalem maila do osoby prowadzacej,niestety jak dotad (5dni)brak odpowiedzi.komedia


Technologia Hybrid Core firmy MOOG\nstrona główna Materiałoznawstwo Technologia Hybrid Core firmy MOOG\n2021-04-23, ostatnia aktualizacja 2021-04-23 06:00\nDobór materiałów, metody produkcji, dokładność wykonania oraz jakość poszczególnych elementów układów kierowniczego i zawieszenia w samochodach podlegają ciągłej ewolucji. Opracowana przez firmę MOOG technologia hybrydowego rdzenia (Hybrid Core) przyczynia się do znacznego podniesienia trwałości i wytrzymałości produkowanych części. Obecnie produkty te dostępne są w szerokiej ofercie Inter Cars.\nTechnologia ta – obejmująca łożysko wzmocnione włóknem węglowym oraz trzpień kulowy hartowany indukcyjnie – znajduje zastosowanie w produkcji najbardziej obciążonych elementów, takich jak: przeguby kulowe, wahacze, drążki osiowe i końcówki drążków kierowniczych.\nDzięki zastosowaniu materiału PTFE ze wzmocnieniem z włókna węglowego znacznie zwiększa się trwałość łożyska. Trwałość tę oraz bezpieczeństwo dodatkowo poprawia hartowanie indukcyjne trzpieni kulistych. Proces obróbki cieplnej utwardza powierzchnię elementu w obszarach narażonych na duże naprężenia, co może nawet podwajać wytrzymałość sworzni i zapewniać ich dłuższą żywotność.\nNowa technologia redukuje o 40% wzrost ugięcia promieniowego (potocznie nazywanego „luzem”), któremu ulegają komponenty podczas eksploatacji. Zmniejszenie nadmiernego wzrostu ugięcia oznacza, że w czasie całego okresu użytkowania elementu zachowane jest precyzyjne prowadzenie pojazdu i kontrolowany ruch zawieszenia.\nCzęści MOOG wykorzystujące nową technologię Hybrid Core zostały przetestowane i porównane z ich poprzednią generacją, z częściami OE oraz wybranymi częściami klasy entry, mid-range i premium innych dostawców. Przeprowadzone badania obejmowały trzy aspekty: ugięcie promieniowe, ruch trzpienia i moment obrotowy trzpienia. Po 150 000 cyklach przy obciążeniu 50 Ksi nowa część MOOG wykazała prawie 40% mniejszy średni wzrost ugięcia promieniowego w porównaniu z poprzednią konstrukcją (wykres 1).\nWykres 1. Ugięcie promieniowe\nSprawdzono również wytrzymałość zmęczeniową, mierząc twardość powierzchni trzpieni kulistych (HV10 – twardość według skali Vickersa). Nowa technologia Hybrid Core znacznie przewyższyła testowane parametry części konkurencji, a nawet części OE (wykres 2).\nWykres 2. Wytrzymałość na zmęczenie\nMoment obrotowy ma wpływ na płynne poruszanie trzpieniem kulistym. Im niższy jest moment obrotowy, tym bardziej płynny jest ruch. Z kolei małe tarcie oznacza mniejsze zużycie materiału i dłuższą żywotność. Luz jest znacznie zmniejszony. Wartości momentu obrotowego trzpienia MOOG są znacznie bliższe wartościom OE niż u konkurencji, zapewniając lepszą precyzję kierowania, większą trwałość i szybszy czas reakcji. Tak więc, części MOOG z technologią Hybrid Core spełniają normy OE dotyczące wydajności, wytrzymałości i trwałości. (wykres 3).\nWykres 3. Moment obrotowy\nStal zastosowana w blaszanych wahaczach MOOG ma dwukrotnie wyższą granicę plastyczności niż stosowana poprzednio. Materiały do blaszanych wahaczy były testowane do momentu powstania pęknięcia. W ten sposób zmierzono granicę plastyczności w stosunku do poprzedniej generacji części MOOG, części OE i konkurencyjnych. Wyniki testów wykazały, że MOOG podwoił wytrzymałość materiału i uzyskał parametry zbliżone do OE. Wyniki testów pokazały, że MOOG przewyższa innych graczy na rynku wtórnym i jest w stanie zapewnić taki sam poziom wytrzymałości części jak OE (wykres 4).\nWykres 4. Granica plastyczności\nHybrid Core w wielu produktach\nPrzegub kulowy jest bardzo obciążonym elementem układu kierowniczego i ważne jest zapewnienie mu najwyższego poziomu ochrony przed warunkami atmosferycznymi i eksploatacyjnymi, zwłaszcza przed korozją. Przeguby kulowe MOOG posiadają obecnie – w zależności od typu konstrukcji – powłokę z chromu lub płatków cynku, dzięki czemu są wyjątkowo trwałe. Powłoka cynkowo-aluminiowa jest do trzech razy bardziej odporna na korozję niż standardowa. Powłoka z płatków cynku nakładana jest obecnie na wszystkie dodatkowe akcesoria firmy MOOG, co zwiększa ich zabezpieczenie przed korozją.\nKołnierzowy kształt nakrętek i śrub zapewnia większą powierzchnię, co poprawia siłę blokującą, a tym samym bezpieczeństwo. Zastosowanie nowego, syntetycznego smaru pozwala na płynną pracę, a warsztatom ułatwia montaż. Smar wykazuje dobrą skuteczność tłumienia i lepiej chroni części przed zużyciem. Specjalne dodatki zapobiegają również przenikaniu wilgoci, błota, kurzu do smarowanych miejsc.\nOsiowe drążki i końcówki drążków kierowniczych są narażone na siły działające w dwóch kierunkach (pull/push). Technologia Hybrid Core, nowy rodzaj smaru oraz nakrętki z powłoką z płatków cynku zapewniają trwałość tych części, zmniejszają hałas podczas pracy i zwiększają precyzję kierowania.\nWahacze wykonane z aluminium zostają poddane obróbce poprzez śrutowanie ich powierzchni w celu wygładzenia nierówności i uwolnienia powierzchni od lokalnych naprężeń. Przy dużych obciążeniach nierówności te mogą wywołać mikropęknięcia na powierzchni części, które z czasem przekształcają się w duże pęknięcia destrukcyjne.\nŁączniki stabilizatora otrzymały nowy rodzaj powłoki. Powłokę kataforetyczną zastąpiono powłoką chromową, zapewniającą lepszy wygląd i najwyższą jakość produktu. Materiał kapsli zabezpieczających również zmieniono z tworzywa sztucznego na stal, co przyczynia się do lepszej ochrony, zwiększa trwałość i niezawodność produktu. W elementach tych również zastosowano smar syntetyczny, metalowe pierścienie zabezpieczające i nakrętki kołnierzowe.\nWahacze trójkątne narażone są na duże obciążenia i uderzenia ciał obcych pochodzących z drogi. Poprawiono ich jakość przez zastosowanie nowego typu stali o dwukrotnie większej wytrzymałości na rozciąganie w porównaniu z poprzednią. Przeguby kulowe stosowane w wahaczach wykonano w technologii Hybrid Core. Mają one nowy rodzaj smaru, metalowe pierścienie zabezpieczające i nakrętki kołnierzowe. Ponadto wszystkie stalowe wahacze trójkątne MOOG powleczono powłoką kataforetyczną, zabezpieczającą przed korozją.\nOpracowanie na podstawie materiałów Inter Cars\nSKF przedstawia nową grupę produktów\nDelphi: nowe zestawy naprawcze


Wiadomości / Załęże\nMundurowi w formie zabawy uczyli dzieci bezpiecznych zachowań nad wodą.\nPomoc dla chorej Amelki. Sprawdź co możesz zrobić, by wesprzeć dzielną dziewczynkę\nZwracamy się o pomoc do wszystkich mieszkańców osiedla Witosa, dzielnicy Załęża oraz ludzi dobrej woli, którzy pragną wspomóc przelaniem złotówki dla Amelki.\nNa wodne place zabaw też poczekamy…\nDo tego, że inwestycje budowlane w Polsce zazwyczaj mają opóźnienia, wszyscy zdążyli się już chyba przyzwyczaić. Z wodnymi placami zabaw w Katowicach nie jest inaczej…\nKatowice - miasto marketów. Kolejny Lidl…\nKolejny sklep niemieckiej sieci powstaje w pobliżu centrum, przy ul. Przy ul. Gliwickiej i ul. Marii Goeppert-Mayer. Stanie w miejscu wyburzonych niedawno hal magazynowych. Stajemy się miastem dyskontów?\nKolejne spotkanie Lokalnej Grupy Urbact (LGU)\nCelem spotkania była analiza uwarunkowań przestrzenno-funkcjonalnych oraz określenie potencjału przestrzeni publicznych uznanych za istotne z punktu wzmacniania rezyliencji miejskiej w dzielnicy Załęże.\nDzielnicowi jak najbliżej społeczeństwa\nDzielnicowi Komisariatu Policji VII w Katowicach przeprowadzili pierwsze z cyklu spotkań z uczniami szkół mieszczących się na terenie osiedla Tysiąclecia oraz dzielnicy Załęże.\nJerzy Kukuczka patronem skweru?\nNazwisko Jerzego Kukuczki zna każdy. Wybitny polski himalaista, taternik, alpinista, Katowiczanin. Jego imię zdobi jedno z miejskich osiedli w dzielnicy Bogucice. Być może uświetni ono także jeden z lokalnych skwerów.\nDom Aniołów Stróżów wraz ze współorganizatorami serdecznie zaprasza wszystkich mieszkańców Katowic do udziału w niezwykłym wydarzeniu - ZAŁĘŻE STREET ART FESTIWALU 2014.


Strona główna Aktualności 25.09.2019 14:11\nNa Windowsa 10 można narzekać, ale fakt jest taki, że często ludzie po prostu nie widzą dla niego sensownej alternatywy. Tak oto Microsoft może świętować ponad 900 mln aktywnie wykorzystywanych instancji swojego wiodącego systemu.\nStatystykę poznajemy dzięki promocyjnej prezentacji, w której firma z Redmond przedstawia swoje aktualne dokonania w liczbach. Materiał jest aktualizowany w czasie rzeczywistym i w przeszłości był również źródłem informacji o 800 mln użytkowanych Windowsów 10, pochodzącej z marca 2019 roku. Można go znaleźć pod tym adresem.\nOczywiście liczba 900 mln obejmuje nie tylko komputery osobiste czy stacje robocze, ale także inne urządzenia z Windowsem 10 w mniej lub bardziej zmodyfikowanej formie, takie jak konsole Xbox One czy systemy wizyjne HoloLens.\nZ ciekawostek: W tej samej prezentacji Microsoft pochwalił się m.in. również zdobyciem 999 990 tys. pkt. w klasycznym Pac-Manie na Atari 2600 przy użyciu sztucznej inteligencji. Ponadto, jak czytamy, firma prowadzi liczne laboratoria mechaniki kwantowej, gdzie wykorzystując kriogenikę, utrzymuje niektóre składniki w temperaturach 200 razy niższych niż najdalsze obszary kosmosu. Do Microsoftu należy też aktualny rekord Guinnessa w kategorii najcichszej komory bezechowej, równy -20,6 dBA.\nJasne, że to PR-owe prężenie muskułów, ale daje dobry pogląd na skalę potęgi firmy. Uderza zarazem w twierdzenia tych, którzy jak mantrę powtarzają, że Microsoft regularnie zalicza regres.


NAIM Burndy Kabel - Sklep Audio Color\nStrona główna / Marki / NAIM / Akcesoria / NAIM Burndy Kabel\nNAIM Burndy Kabel\nilość NAIM Burndy Kabel\nKategorie: Akcesoria, Akcesoria, Marki, NAIM Tag: darmowa\nKable Burndy zaprojektowane są tak, aby przenosiły zarówno sygnał audio, jak i napięcie zasilające i wyposażone są w specjalny, multi-pinowy wtyk z blokującą nakrętką. Burndy można stosować z większością zasilaczy Naim. Należy przy tym zwrócić uwagę, aby do danej aplikacji zastosować przeznaczony do tego kabel – konfiguracja przewodów uzależniona jest od tego, z jakim urządzeniem mamy do czynienia. Modele, które wymagają połączenia kablem Burndy to: XPS, Superline, SNAXO, NAC 552 oraz 555 PS.\nOglądasz: NAIM Burndy Kabel 2 799,00 zł


'Femina mistica - obraz kobiety w prozie M. Bulatovicia' | JungPoland.org\n'Femina mistica - obraz kobiety w prozie M. Bulatovicia'\nPraca na cykliczny konkurs jungowski Pana Emiliana Prałata pt:\n'Femina mistica - obraz kobiety w prozie Miodraga Bulatovicia'\n*** Uwaga od redakcji. Ze względu na charakter publikacji, pominięte tu zostały dane bibliograficzne\nKobieta– symbol, tak należałoby rozpatrywać w twórczości Miodraga Bulatovicia kwestię pierwiastka żeńskiego oraz jego uwikłania w zagadnienia estetycznopsychoanalityczne. (...)\n„Kobieta” to słowo, które nosi w sobie wielorakie konotacje. Oznacza istotę wewnętrznie niejednolitą, zaprzeczenie i dopełnienie mężczyzny. Jest nieodłącznym elementem jego jestestwa. Przyjmuje postać matki, żony, córki. Jest natchnieniem poetów i ich przekleństwem. Dawczynią życia, ciałem, które często przesłania ducha; początkiem i końcem, obiektem zachwytu i przyczyną upadku, ucieleśnieniem tego, co apollińskie i dionizyjskie w człowieku. Podobne porównania można by wyliczać w nieskończoność. Pomimo tego, że takie wyliczanie mogłoby przynieść rozwiązanie w postaci odkrycia istoty kobiety i kobiecości, to jednak nie ta metoda będzie głównym naszym narzędziem. Zanalizujemy wyobrażenia kobiety w dziełach Bulatovicia, dzięki czemu możliwym stanie się wpisanie jej w dyskurs estetyki brzydoty aby w dalszej kolejności – odwołując się do teorii Junga – odczytać głęboko zakorzenione znaczenie „kobiety”.\nTwórczość Bulatovicia obfituje w symbole, odwołuje się do skarbca tradycyjnych metafor, wydobywa na jaw ukryte w głębi podświadomości wzorce zachowań. W Czerwonym kogucie lecącym wprost do nieba, Bohaterze na ośle, Wojna była lepsza widzimy dość tendencyjny obraz kobiety sprowadzonej do roli przedmiotu zaspokajającego męską chuć. Bohaterkami są zazwyczaj prostytutki, trudniące się tą najstarszą profesją w czasie działań wojennych w Czarnogórze, a także na Via Serpentia w Rzymie. Dwa typy kobiet najczęściej występują u Bulatovicia: obok nierządnic pojawiają się często mieszkanki wsi. Niezależnie od pochodzenia, miejsca zamieszkania, warunków ich życia Bulatović kreśli obraz istoty pełnej niepohamowanej żądzy, rozwiązłej, perwersyjnej, potężnej. Najsilniej zarysowane postaci kobiece pojawiają się w utworach Czerwony kogut leci wprost do nieba oraz Wojna była lepsza. Główne postaci kobiece w nich się pojawiające dzieli w zasadzie wszystko: od wyglądu począwszy, przez status społeczny, losy, na kreacji skończywszy. Kobiety Czerwonego koguta to mieszkanki wsi, chłopki: Mara i Ivanka. Mara – określana jest jako wariatka to młoda dziewczyna wykazująca znamiona choroby psychicznej; jest wzorem vitae contemplativa. Pierwsze strony powieści ukazują ją na tle natury, z którą łączy ją silny emocjonalny i spirytualny związek. Kolejne strony przynoszą opis popełnionego na niej zbiorowego gwałtu. Dziewczyna utożsamiająca topos dziewicy zostaje brutalnie wyrwana ze swojego na poły dziecięco-naiwnego jeszcze świata. Jej przeciwieństwem jest Ivanka – którą poznajemy w momencie zamążpójścia i weselnej zabawy – kobieta w pełni sił, rozkwita, ukazywana jako pełna witalności i siły heroina, obiekt pożądania wszystkich mężczyzn ze wsi. Ciało pierwszej jest wątłe, efemeryczne. Druga zaś to kobieta posągowa, bogini płodności. Wcielenie vitae activa. Pojawi się tutaj pewien paradoks. Obiekt pożądania staje się żoną mężczyzny, który nie jest nią zainteresowany. Ucieleśnienie seksualności, które stanowi Ivanka, zostaje wraz z nią wydane za mizogina. Przeciwnie dzieje się z Marą. Niepozorna, staje się łupem, rozrywana męską żądzą. Bohaterka Wojny prezentuje jeszcze inny typ kobiety. Jest prostytutką, markietanką, która świadczy swe usługi okupantowi. Ten typ kobiecości, odarty z szacunku, bierny, tkwiący w marazmie i korzystający bez skrupułów i wyrzutów moralnych z walorów fizycznych, jest często spotykany w prozie Bulatovicia. Cena oddania własnego ciała za doraźne korzyści nie jest dla nich zbyt wygórowana. Wojna usprawiedliwia wszystko. Często zakażone chorobami wenerycznymi nie przykładają troski do zdrowia własnego i mężczyzn, z którymi sypiają. Nawet w sytuacji kiedy mają możliwość zaprzestania swego procederu lub kiedy mogą odmówić, nie robią tego. Pierwiastek cielesności bierze górę, akt płciowy i przyjemność z niego płynąca [czasem nawet jej brak] stają się wartością samą w sobie.\nW twórczości Bulatovicia uwidacznia się szereg podświadomie zakodowanych i przewijających się od stuleci stereotypów, mitów i przeświadczeń dotyczących kobiety. Zakodowane w zbiorowej mneme naszego kręgu kulturowego obrazy, wizje kobiety sprowadzić zasadniczo można – opierając się uprzednio na teorii behawiorystycznej, psychoanalizie, teorii archetypu z kluczowym dla niego mitem matki, dyskursie feministycznym oraz symbolizmie – do kilku wniosków, umożliwiających częściową przynajmniej analizę symbolu kobiety i aspektu cielesności.\nKluczową rolę w poznaniu istoty kobiety stanowi jej macierzyństwo. Zdolność wydania na świat potomstwa stanowi oś, wokół której rozwinął się złożony system znaczeń przypisywanych kobiecie. Macierzyństwo wiązać się będzie z przedłużeniem gatunku, zapewnieniem grupie trwania; odwoływać się będzie do kultu płodności, ale i dziewictwa zarazem. Sprowadzenie na świat nowej istoty to także cierpienie i ból – odczucia, które wyabstrahowane i odłączone na drodze przeniesienia, obejmują wszystkie kobiety. W skrajnym wypadku to także śmierć. W kobiecym macierzyństwie widoczny jest dualizm, który cechować będzie każdą stronę jej osobowości.\nWszystko w kobiecie jest zagadką i wszystko w kobiecie ma jedno rozwiązanie:\nzwie się ono brzemiennością.\nOkoło 40 tysięcy lat temu, w górnym paleolicie, pojawili się pierwsi przedstawiciele gatunku Homo sapiens. Społeczności ludzkie prowadziły koczowniczy tryb życia, zajmując się myślistwem i zbieractwem. Z tego okresu pochodzą figurki Wenus paleolitycznej oraz malowidła naskalne ją przedstawiające. Najstarsze znaleziska występują na obszarze od Francji przez Europę Środkową aż po wschodnią Syberię. Wszystkie mają podkreślone cechy płciowe – narządy płciowe, biodra, pośladki, piersi a także masywną budowę ciała – świadczące o witalizmie i płodności. Najlepszym namacalnym przykładem pożądanych u kobiety cech są wyobrażenia tzw. Wenus neolitycznej. Najsłynniejsze jej przedstawienie doskonale opisujące wszystkie cechy prabóstwa kobiecego to Wenus z Willendorfu.( Jest to figurka wysokości 11 centymetrów, rzeźbiona w drobnoziarnistym, porowatym wapieniu, doskonale zachowana, z nieregularnie rozmieszczonymi śladami czerwonej farby. Przedstawia nadmiernie rozwinięta tęgą kobietę, z ogromnymi piersiami, wydatnym brzuchem, pełnymi biodrami i udami, lecz bez właściwych wałów tłuszczowych. Części rodne są silnie podkreślone, plecy anatomicznie prawidłowe, z wieloma wiernie odtworzonymi szczegółami. Włosy na głowie są przedstawione w postaci wałków okalających większą część głowy koncentrycznymi kręgami. Rysów twarzy absolutnie nie uwydatniono. Oczy, usta, uszy, broda - nie są w najlżejszym nawet stopniu zaznaczone. Ramiona są skrócone, przedramiona i ręce wyrażone jedynie pasem na piersiach, kolana bardzo dobrze ukształtowane, podudzia posiadają wprawdzie łydki, lecz są mocno skrócone, przednia część stóp została w ogóle pominięta. Nie ma na figurce ani śladu jakiegoś odzienia czy czarnymi kudłami spleciona z trawą i kwiatami — patrzyła wiecznie ozdoby z wyjątkiem grubych, zębatych bransolet na każdym przedramieniu - opis Josefa Szombathy’ego)\nWskazuje to na cześć oddawaną bóstwu żeńskiemu patronującemu rozrodczości i procesowi wegetacji. Poszukiwanie tych cech u kobiet związane było z przekonaniem (uwarunkowanym biologicznie), iż tylko taka kobieta zdolna jest wydać zdrowe i silne potomstwo, a tym samym zapewnić grupie przetrwania. W okresie neolitu w związku z rozwojem uprawy roli kult kobiecego bóstwa – Bogini Matki – wysunął się na plan pierwszy. Stała się ona nie tyle matką i opiekunką zwierząt, ile boginią ziemi i wegetacji.\nAnalizując sferę religii, sztuki przedstawiającej i pisanej, szeroko pojętej kultury, nie sposób pominąć ciągle pojawiającego się w niej motywu matki. Idea macierzyństwa ulega deifikacji. Jego ucieleśnieniem staje się postać Bogini Matki (Wielkiej Macierzy, Pramatki, Rodzicielki). Kult rodzenia nierozerwalnie splótł się z kobietą. Szczególnie w zamierzchłych czasach prowadził do matriarchatu, z dominującym bóstwem kobiecym na szczycie. Wokół niego gromadzą się bóstwa i istoty pomniejsze – często przez Nią zrodzone (jak chociażby potomstwo egipskiej Nut czy greckiej Rei). Jak powszechnym był kult matki-rodzicielki, świadczy pojawianie się wątku rodzenia u podstaw każdej religii, a poprzez nią w sferze całej kultury. Jest to archetyp, który przenikając do kolektywnej nieświadomości – by odwołać się do sformułowania Junga21 – stał się podstawą procesu socjalizacji na wczesnych etapach rozwoju zorganizowanych społeczności ludzkich. Nierzadko kobieta utożsamiana jest z prazasadą, z której wyłonił się świat i człowiek. Wiąże się to z ideą misterium narodzin, niepowtarzalnym aktem kreacji. Demiurgicznej roli kobiety często towarzyszył ból wypływający z jej zdolności do rodzenia. Podkreśla się często związek Bogini Matki z Ziemią, czy to ukazując tożsamość obu, czy też sprowadzając Ziemię do roli przestrzeni, w której Bogini się objawia lub w której egzystuje. Niejednokrotnie o związku kobiety, Bogini Matki, z naturą świadczą atrybuty takie, jak wieńce roślinne, kwiaty, zwierzęta, woda, ciała niebieskie czy też symbole falliczne. W przytoczonym poniżej fragmencie odnoszącym się do Mary wariatki dostrzegamy bardzo wiele z wyżej wymienionych motywów:\nMara wariatka leżała na łące bosa, półnaga i rozczochrana. Leżąc na wznak, zapłakanymi oczyma w otchłań nieba; wydawało jej się, że jest ono bezkresne, tak jak bezkresną była twarda ziemia pod jej plecami. (…)\nPołudniowy upał przenikał jej skronie i mącił myśli. Przesuwała rękoma po młodych, jędrnych jeszcze piersiach, ściskała je i gniotła wilgotnymi dłońmi w przekonaniu, że w ten sposób złagodzi bóle w brzuchu. Dłonie zsuwały się w dół ciała, przyciskały je, dręczyły, jakby było obce. Ale bóle nie ustawały i Mara dygotała w milczeniu. W końcu dłonie spotykały się na brzuchu, splatały się i gniotły go. Ale ból w żaden sposób nie chciał przejść na nie. I wówczas te dobre dłonie o połamanych paznokciach rozłączały się i konwulsyjnie zaciskały na pachwinach. Ostre, zrogowaciałe paznokcie kaleczyły skórę, wpijały się w ciało, rozdzierały je. Ale ból w okolicy pępka był silniejszy. (…) Pragnęła zawsze tak leżeć na wznak, z rozłożonymi nogami i głową odrzuconą do tyłu. (…) W miarę jak ból się wzmagał, Mara obiema rękoma chwytała źdźbła trawy, pęczki kwiatów i dmuchała w nietknięte, okrągłe główki mlecza. Patrzyła, białe nasionka unoszą się i znowu wracają do niej. Dmuchała mocniej i niezliczone mnóstwo białych nasionek wpadało w prąd wiatru wznosząc się coraz wyżej i wyżej. Dmuchała jeszcze i jeszcze, podczas gdy bóle stawały się coraz ostrzejsze; dmuchała płacząc i poprzez łzy widziała, jak całe niebo przesłoniło się nagle nasionkami mlecza-dmuchawca.\nJuż pierwsze wersy mówią nam o nagości, a więc ukazują stan pierwotny, stan stworzenia. Włosy – w tradycji wiązane z seksualnością, namiętnością – splecione z trawą podkreślają związek z ziemią, naturą. Kwiaty to metafora witalności, zdolności do rodzenia, zapłodnienia i czystości jednocześnie. Ból wywołany menstruacją Mara próbuje zmniejszyć poprzez pobudzanie stref erogennych. Cierpienie ma zostać zastąpione doznaniem cielesnym. Gdy stymulacja piersi (kolejnego nacechowanego znaczeniowo elementu ciała) nie przynosi ukojenia, kobieta przenosi swą aktywność w okolice genitaliów. W tym fragmencie warto skupić szczególną uwagę na wersy mówiące o ranieniu, zadawaniu bólu. Nie bez znaczenia jest fakt, iż czynności te powiązane zostały ze strefą narządów płciowych. Implikuje to skojarzenie z inwazją, przeniknięciem, wdarciem przy użyciu siły i przemocy. Dalsze zdania mówią o szukaniu pomocy w naturze poprzez bezpośredni kontakt z nią (chwytanie się źdźbeł trawy) oraz o, zawoalowanym w opisie dmuchania w główki mlecza, akcie uwalniania, eksportowania życia (nasion mlecza). W powyższej krótkiej i pobieżnej interpretacji uwidacznia się wielość znaczeń, jakie zawiera fragment prozy Bulatovicia. Fakt, iż pochodzi on z początkowych stron utworu, świadczyć może o stosunku pisarza do kobiety. Autorowi zarzuca się mizoginizm. Jednakże dalsze stronice tekstu zdają się świadczyć o zjawisku wręcz odwrotnym – Bulatović dokonuje apoteozy kobiety. Podkreśla jej związek z siłami natury, z witalnością i wydawaniem na świat życia. Silny akcent kładzie na niemożność jej całkowitego poskromienia i zrozumienia. Jednocześnie mówi o nieustannie towarzyszącym jej stygmacie bólu. Czytając o bohaterkach Bulatovicia, pojawiają się skojarzenia jeszcze z dwoma postaciami: Kybele i Demeter. Kybele pierwotnie była boginią urodzaju i płodności, jednak wraz z rozwojem kultu jej znacznie się rozszerzyło. Czczono ją jako istotę wszechmocną, nazywano Wielką Macierzą. Jej kult miał charakter orgiastyczny. W jej wizerunkach kultowych akcentowano szczególnie piersi. (Zazwyczaj miała ich od kilku do kilkunastu. W okresie późniejszym utożsamiona została z grecką Artemidą. I tu pojawia się pewna sprzeczność. Jak wiemy, Artemida była Boginą-Dziewicą, wyrosła jednak z tradycji kultu płodności. Daje to kolejny asumpt do podkreślenia wieloaspektowości, wielowymiarowości recepcji postaci kobiecej w naszej sferze kulturowej.) Drugą postacią jest Demeter, dobroczynna bogini płodności, rolnictwa, urodzaju. Dostojna, poważna, zasmucona. Z jej kultu wyłoniła się idea nieśmiertelności duszy, życia pozagrobowego, ciągłego odradzania się wszystkiego, co żyje. Spekulatywne połączenie obu tych wzorców osobowych i idei z nimi związanych spowodować może powstanie bóstwa kobiecego, odpowiedzialnego za najbardziej rudymentarne potrzeby człowieka, a więc za zdolność przekazywania życia potomstwu, wegetację, świat przyrody, urodzaj, rozkosz i ekstazę. Za ucieleśnienie takiej istoty uznać można bohaterki prozy Bulatovicia. Doskonałą ilustracją idei karmicielki, przystrojonej niczym lejmoniada czy driada, jest postać Ivanki:\nStała spokojnie nieruchomo, jak przed chwilą. Za nią widniał stół z wielkimi,\nokrągłymi bochnami chleba, plackami i obgryzionymi jagnięcymi łbami.\n(…) Przystrojona wieńcami i zielskiem, barwna i nieruchoma, Ivanka stała\ntrzymając na brzuchu skrzyżowane ręce.\nZ omówionego powyżej mitu matki wyłania się ważki problem kobiecej seksualności. W poniższej części nieco bliżej przyjrzymy się jej przejawom, zwracając uwagę na fakt, iż kreacja kobiety w prozie Bulatovicia prawie nigdy nie jest jednolita. Każda z nich łączy w sobie wiele twarzy, które wzajemnie się uzupełniają, często sobie zaprzeczają. Kobieta przypomina wieloelementową układankę, której ostateczny wzór nie jest z góry określony. Zmysłowość łączy z wulgarnością, czystość z wyuzdaniem, rodzicielstwo z kazirodztwem, bycie oglądaną z oglądaniem, bierność i poddanie z postawą czynną.\nByła to rozczochrana kobieta w wieku trzydziestu, może czterdziestu lat. W oczach miała coś szalonego, nieukojonego, epileptycznego. (…) jej piersi przelewały się przez balkon, a usta nabrzmiały od pożądania w tym krzyku (…) - Slavo, chcę dosiąść ciebie i twojego osła!\nKobieta, jako ucieleśnienie pierwiastka dionizyjskiego, przejęta orgiastyczną namiętnością pragnie dać upust swej żądzy. W powyższym fragmencie Bulatović ukazuje całkowicie odmienną wizję kobiety. Nie jest już ona dostojną mater, ale pełną niepohamowanych pragnień bachantką, nieustannie gotową na kontakt z mężczyzną. Pisarz dokonuje obrotu o 180 stopni swojego poglądu na aspekt cielesności. Wcześniej zmysłowość i „fizyczność” były pewnymi kategoriami idealistycznymi, darzonymi największą estymą, teraz ukazuje je jako wyraz próżności, chęci zaspokojenia, niemożności znalezienia umiaru. Deprecjonuje cielność, ukazuje jej wulgarne i prostackie oblicze. Dewaluując tę kategorie, degraduje postaci nimi obdarzone. Pokazuje jednak, że w obliczu wojny, najeźdźcy i miłości zachowanie takie jest w pełni usprawiedliwione, czego uprawomocnieniem staje się myśl, iż nic, co ludzkie, nie powinno być nam obce. Kobieta wyzwolona z więzów obyczajów, norm, zasad wyzwala niejako swoją atawistyczną energię skierowaną ku zaspokojeniu swych pragnień. Pojawia się tutaj obraz brzydoty moralnej kobiety. Przy dogodnej okazji zdradza, łamie wszelkie zasady. Jest pozbawiona skrupułów, amoralna, nie posiada wyrzutów sumienia, patrząc w oczy mężowi, narzeczonemu, partnerowi, ojcu swoich dzieci. Ciało staje się instrumentem, już nawet nie po to, by osiągnąć doraźną korzyść, lecz by zaspokoić popęd.\nDwóch rzeczy pragnie mężczyzna: niebezpieczeństwa i igraszki. Przeto pożąda\nkobiety, jako najniebezpieczniejszej igraszki.\nSłowa te doskonale ilustrują to, jaką powinna być kobieta. Niebezpieczna staje się poprzez pozorną utratę kontroli nad sobą, której symptomem ma być obecne w oczach szaleństwo. Igraszką może być dosłownie rozumiana chęć współżycia ze Slavo – Grubanem Maliciem, który to jest adresatem cytowanych wyżej słów wypowiedzianych przez niegdysiejszą działaczkę Międzynarodowego Czerwonego Krzyża. Podobne postaci kobiece spotykamy w Bohaterze na ośle. Wykorzystują one swe ciało jako narzędzie mogące im zapewnić, w trudnym przecież czasie wojny, względny komfort. Oddają się niemal każdemu mężczyźnie, nawet wtedy, gdy wizja pewnych „luksusów” jest bardzo mglista. Menada stapia się w jedno z prostytutką. Kurtyzany czasów wojny stają się obiektem uwielbienia. Pomimo tego, że zostały uprzedmiotowione przez żołnierzy, to jednak dzięki uzależnieniu się mężczyzn od ich „usług” uzyskały na nich wpływ.\nOtwierała się przed nimi ocieniona pieczara, obrośnięta wielkim gąszczem. (…)\nZ jamy docierał głuchy jęk, coś jak zniekształcona ludzka mowa. Twarde\nmięsiste wargi najpiękniejszej waginy Rzymu były złożone, odpoczywały.\nTak jak we wspomnianych wyżej utworach także i poprzez ten fragment Bulatović demonstruje zwulgaryzowany obraz kobiety. Jej opis sprowadza do „poetyckiego” zilustrowania strefy intymnej. Nie ma mowy o opisie twarzy, oczu, reakcji kobiety, które mogłyby posłużyć czytelnikowi do jakiegoś alternatywnego oglądu kobiety. Pisząc dalej:\nUjrzeli prawdziwy tron, olbrzymie łoże wsparte na licznych słupach\ni amortyzatorach, przypominających samochodowe. Naga i pełna dostojeństwa,\nwśród kwiatów i różnokolorowych poduszek, leżała kobieta. Czarne falujące\nwłosy rozsypały się na jej potężnych ramionach, sięgające piersi, których sutki\npatrzyły na boki. Jej pępek był wielki, głęboko wcięty w kształtny brzuch. (…)\nBiodra miała okrągłe, pachwiny ocienione, wilgotne.\nMenada zespolona z prostytutką przyjmuje także cechy formalne przypisywane modelce. Kobieta dokonuje autoprezentacji. Analizując dzieła Bulatovicia pod kątem dyskursu feministycznego, dochodzimy do kilku konkluzji. W utworach jego zmianie nie uległ sposób widzenia kobiet i wykorzystywania ich przedstawień. Pomimo iż na pierwszy rzut oka wydaje się, że kobiety i mężczyźni ukazani są w ten sam sposób (jako podporządkowane libido karykatury istot rozumnych), tak jednak nie jest. Kobiety ukazuje inaczej, ale nie tylko dlatego, że „kobiece” różne jest od tego, co „męskie”. Kobietę przedstawia w sposób odmienny dlatego, że ciągle zakłada męskiego czytelnika jako odbiorcę „idealnego”. Bulatović ukazuje sytuację kobiety w ramach społeczeństwa swoich czasów, która to jednak – trzeba przyznać – niewiele się zmieniła od czasu powstania instytucji małżeństwa i rodziny. Rodzi się ona wewnątrz odgórnie jej przydzielonej przestrzeni, która posiada wytyczone ramy, poza które wykroczyć niepodobna. Kobieta podlega społecznemu presji zmuszającemu ją do ustawicznego obserwowania siebie, swego wyglądu i swych zachowań. Czynić to musi dlatego, że w myśl obecnego w naszej kulturze modelu zachowań, to od kobiety, od jej sposobu zachowania się zależy jej sukces życiowy.\nRomana kucnęła odsłaniając uda i kolana,(…) Kiedy tak siedziała w kucki, jej\npiersi kipiały. Wiedziała, kto na nią patrzy i jak długo powinna zostać w tej\nWażne jest to, jak jawi się innym, zwłaszcza mężczyznom. Mężczyźni, zanim podejmą wobec kobiet jakieś działanie, poddają je uprzednio argusowemu oglądowi. Oznacza to, że sposób, w jaki kobieta jawi się mężczyźnie, może uwarunkowywać sposób, w jaki chciałaby, by ją traktowano. Mężczyźni obserwują kobiety. Kobiety patrzą na siebie, stanowiąc jednocześnie podmiot obserwacji. Determinuje to nie tylko większość związków łączących mężczyzn i kobiety, ale również stosunek kobiet do samych siebie. Odwołując się do cytatu z Księgi Rodzaju30, widzimy analogie znaczeniowe w obrazie kobiety jako podporządkowanej mężczyźnie. Jednocześnie – tak często u Bulatovicia – nagie kobiety są bierne. Stan ten jest odmienny od postrzegania nagości w pozaeuropejskich kręgach kulturowych. Jeżeli w owych innych tradycjach ukazywany jest popęd seksualny, to pokazany zostaje raczej akt miłosny, w którym uczestniczą dwie osoby, przy czym kobieta jest równie aktywna jak mężczyzna.\nWracając jednak do kontaminacji. Model menady-prostytutki wzbogacony zostaje także o motyw królowej, tronującej na swym łożu. Otrzymuje atrybut dostojeństwa. Czy jest to próba uwznioślenia upadłej kobiety? Interpretując symbol tronu poprzez pryzmat psychoanalizy, dochodzimy do wniosku, iż odnosi się on do motywu rodziców. Pojawia się sprzeczność: zestawienie nacechowanej dodatnie, hołubionej przez kulturę instytucji z postrzeganą negatywnie patologią społeczną. Strony Wojny… mówią nam o poszukiwaniu przez bohatera jego siostry, która została prostytutką. Poszukiwania kończą się aktem kazirodztwa. Czy może to świadczyć o pewnych kompleksach autora? Wszak nie zajmuje jednoznacznego w tej kwestii stanowiska. Nie dokonuje oceny tego czynu. Czy jednak uprzedmiotowienie kobiety, jej sprymitywizowanie i sprowadzenie do obiektu dającego zaspokojenie nie jest już samą oceną? Z drugiej strony czy przydanie jej atrybutów związanych z nacechowanymi pozytywnym znaczeniem oznakami nie świadczy o czymś wręcz przeciwnym. Symbolicznie wyrażony motyw rodziców – tronu, pozwala\ntakże wywnioskować podkreślenie przez Bulatovicia dominującej roli kobiety. Władza rodzicielska została porównana do władzy kobiety nad mężczyzną. Staje się ona rzeczą oczywistą, tak jak naturalne jest dominowanie rodziców nad dziećmi.\nJung, badając zależność psychologii i alchemii, w trakcie analizy i interpretacji\nsymboli alchemicznych pisze:\nKazirodztwo, jako związek najbliższych powinowatych jest wprawdzie\npowszechnym tabu, ale stanowi też prerogatywę królewską (por. kazirodcze\nzwiązki faraonów itd.) kazirodztwo symbolizuje zjednoczeni z własną istotą,\nindywidualizację lub urzeczywistnienie Jaźni i dlatego – z powodu witalnego\nznaczenia tego aktu – niejednokrotnie posiada niesamowitą wprost siłę\nprzyciągania, jeśli już nie w brutalnej rzeczywistości, to przynajmniej\nw kontrolowanym przez nieświadomość procesie psychicznym (…).\nU Bulatovicia pojawia się jeden z najbardziej mrocznych przejawów archetypu cienia. Złem jest tutaj kazirodztwo. Na stronach Wojny… zmierza się z najbardziej wypieranym przejawem ludzkiej seksualności. O żywotności tego tabu świadczy m.in. próba jego sakralizowania w celu niedopuszczenia do jego upowszechnienia. Dokonywana sukcesywnie równoczesna transfiguracja tego aktu zaowocowała w ostateczności symbolem hieros gamos i najwyższym jego przejawem – w kulturze judeochrześcijańskiej Europy – wyobrażeniem mistycznego związku Chrystusa i Świętej Matki Kościoła.\nPojawiający się na stronach książki bohater jest rozdarty pomiędzy egzogamicznym porządkiem społecznym a wewnętrznie motywowanym imperatywem endogamicznym, którego zaspokojenie i dopełnienie li tylko może dać bohaterowi wewnętrzny spokój. Ścieranie się obu tych czynników powoduje zaburzenia osobowości bohatera. Bohater czuje wewnętrzny popęd ku siostrze-prostytutce. Jest to zachowanie nieświadome, a przez to obce w związku z czym dochodzi ona do głosu w formie projekcji. W tym miejscu wyłania się archetyp cienia. Projekcja tworzy rodzaj zastępczej formy osobowości uprawnionej do realizacji pragnień id. We wcześniejszych epokach ucieleśnieniem tej formy były osoby dynastów: królów i książąt. Przeświadczenie, iż osoby z rodu królewskiego posiadały prerogatywę kazirodczą, było sądem powszechnym, czego doskonałą ilustracją były związki zawierane pomiędzy rodzeństwem sukcesorów tronu Egiptu czy też zawierane powszechnie na obszarze całej Europy małżeństwa pomiędzy członkami bliskiej rodziny. Wynikająca z namaszczenia boskiego predestynacja i uprzywilejowana pozycja władcy jednocześnie implikowała te same prerogatywy sferze nadprzyrodzonej. Współczesny model kultury, dokonawszy przewartościowania prymarnych norm moralno-etycznych o wyraźnym piętnie chrześcijaństwa, obalił mit boskiego przywileju kazirodztwa i przeniósł go do sfery ludzkiej. Szczególnie uwidacznia się to w tendencjach totalitarnych oraz w okresach wojen. Tak staje się właśnie u Bulatovicia. Reprezentant świata mężczyzn – żołnierz – ucieleśnienie tego, od którego zależy życie innych, uzyskuje prawo do kazirodczego stosunku z własną siostrą. W tego typu relacjach pojawia się libido pokrewieństwa, atawistyczny popęd tworzący najbezpieczniejsze z możliwych więzi, które dawały poczucie przynależności, identyfikacji. W czasach współczesnych już prawie nie istnieje. Na tym przykładzie uwidacznia się także zmiana znaczenia pojęcia współcześnie uznawanego za jednoznacznie złe. Antyk, czasy wczesnochrześcijańskie uznawały miłość za dobro i piękno; te same przymioty przenoszone były także na kazirodcze związki pomiędzy rodzinami panujących. Stopniowy upadek dawnego modelu kultury zaowocował stopniową coraz większą „brzydotą” tego typu praktyk, które stały się zakazane przez prawo i wkroczyły w sferę obwarowanego licznymi zakazami tabu. Pierwotna więź właściwa każdemu gatunkowi stała się synonimem dewiacji, anomalii, zła, „nieczystego zachowania”, obrzydzenia, zwyrodnienia, brzydoty, występku. Jednocześnie topos kazirodztwa stał się inspiracją dla sztuki, czego przykładem są: Milczenie Ingmara Bergmana opowiadające o miłości jednej z bohaterek do rodzonej siostry oraz Moja\nsiostra, moja miłość Vilgota Sjömana.\nMotyw królowej pojawiający się u Bulatovicia niesie także jeszcze jedno\nRomana królowała zadziwiająco piękna i sama wśród mężczyzn.\nPojawia się tutaj anima, ideał kobiety obecny w męskiej psychice. Powyższe zdanie zawiera w sobie szereg myśli. Widzimy tutaj kilka cech zakodowanych i podświadomie dystrybuowanych na wszystkie pokolenia. Są nimi:\n- Władcza natura – „królowała”. Jest to echo kultu Bogini Matki, żeńskich ciał astralnych zaktualizowanych przez chrześcijaństwo do postaci Marii oraz jej tytułów dogmatycznych: Królowa Nieba i Ziemi, Królowa Wniebowzięta etc. Królowanie konotuje także nieosiągalność, oddalenie, wyjątkowość, izolację.\n- Piękno zadziwiające. Wyłania się tutaj stereotypowy obraz pozostający w ścisłej korelacji z wszystkimi pozostałymi cechami. Pociąga on za sobą skojarzenia z czymś nieziemskim, nierealnym, nienamacalnym.\n- Samotność pośród mężczyzn. Rozpatrywać ją należy w kilku aspektach. Samotność dosłowna mogąca wynikać z faktu porzucenia, nieznalezienia partnera, z faktu śmierci jego lub np. dziecka. Samotność w grupie, konkretnie w otoczeniu mężczyzn, będąca echem dawnych stosunków patriarchalnych zakładających niemożność samodzielnego egzystowania „kobiecości”, która może przechodzić wyłącznie spod opieki ojca lub brata pod kuratelę męża i syna. Przeznaczeniem kobiety jest bycie ciągle obserwowaną, otoczoną i odnoszoną do świata męskiego.\nAnima ma postać bezwolnej, tajemniczej i niezrozumiałej, nie do końca okiełznanej, pięknej kobiety, całkowicie poddanej woli i oglądowi męskiego widza. Motyw ten uzupełnia wyuzdany seksualizm, płodność, instynkt matki. Anima staje się w gruncie rzeczy zbiorem całkowitym wszystkich kobiet. Jest pojęciem tak szerokim, iż mimo swej pozornej „skończoności znaczeniowej” staje się permanentnie ponawianym aktem tworzenia obrazu idealnej kobiety w umyśle każdego mężczyzny. Poza pewnymi cechami stałymi, odnoszącymi się do aparycji, fizyczności anima posiada szereg cech, które podlegają modyfikacji kulturowej. Przykładem jest tutaj kamp. Ta specyficzna estetyka jest wyrazem admiracji tego, co nienaturalne i ekscentryczne. Jego probierzem jest sztuczność i stylizacja. Musi on w sobie zawierać wyolbrzymienie [groteskę] oraz marginalność graniczącą z wulgarnością, bądź nią w istocie być. Jest to pojęcie niezwykle pojemne znaczeniowo, niemniej jednak ograniczymy się do zajmującego nas zagadnienia „brzydoty” i jej pochodnych. Kamp łączy się z seksualnością, która to cecha szczególnie dobrze widoczna jest u Bulatovicia. Styl kamp „odrzuca typowy w normalnej oceni estetycznej podział na piękno i brzydotę (…) Nie utrzymuje, że piękno jest brzydkie czy na odwrót. Ogranicza się do zaoferowania sztuce (i życiu) całokształtu różnorodnych, uzupełniających się kryteriów osądu.”34 Skrajną manifestacją kampu jest stwierdzenie, że „To jest dobre, bo jest okropne”. Właśnie mężczyźni ukazani są na podobieństwo dzieci. Lgną do kobiecych piersi, pragną czuć ich zapach, wpatrują się w nie, darzą je ślepym uwielbieniem, czczą je. Czy Bulatović chce pokazać swój stosunek do wspomnień z dzieciństwa, do otaczającego go świata? Czy też wszystkie powyższe opisy są tylko częściowo świadomym wykorzystaniem skarbca środków oraz nadaniem im w pewnym stopniu charakteru chwytów? Obie możliwości są równie prawdopodobne. Pomimo że Wierzbicki35 zarzuca Bulatoviciowi, iż w swej prozie wykorzystuje w sposób nieświadomy i przypadkowy borgesowską Bibliotekę Babel, czerpiąc z niej przeróżne motywy, skłonny byłbym twierdzić, iż tak nie jest. Dokonując połączenia tak wielu symboli, motywów, pierwiastków, odnośników często ze sobą na pierwszy rzut oka sprzecznych, próbuje zmusić czytelnika do próby ich rozszyfrowania. Chce zmusić recypienta do poszukania w pokładach swej pamięci i wiedzy klucza do zrozumienia otaczającego świata. Kluczem takim może stać się kobieta. W tym miejscu zadajmy sobie pytanie. Z czym kojarzy nam się słowo „kobieta”? Spośród udzielanych odpowiedzi najczęściej pojawi się matka, żona, siostra, córka, Matka Boska, nauczycielka etc. Drugim pytaniem powinno być: Z czym się nam kojarzą te określenia? Okaże się, że: z domem, z bezpieczeństwem, rodziną, pokarmem, dzieciństwem, szkołą, karą, seksem. Na postać kobiety nałożone są różnego rodzaju schematy postrzegania wpajane nam od wczesnego dzieciństwa. Wszyscy mamy pewien określony i w zasadzie dla całej ludzkości wspólny obraz kobiety oraz jej funkcji w społeczeństwie i naszym życiu. Matka jest gwarantem naszego bezpieczeństwa w okresie dzieciństwa. W pierwszym okresie życia zaspakaja wszystkie potrzeby, uczy zachowań w grupie oraz zapoznaje z pojęciem kary i nagrody. Kobieta stanowi symbol rodziny. Religia wpaja nam, że pierwiastek kobiecy jest elementem łagodzącym i wprowadzającym równowagę. Przez wiele kultur łączony jest z ziemią, a więc z jej wegetacją, cyklicznością i odwiecznością. W ukaranym dziecku rodzi się lęk przed matką. Szczególnie wśród chłopców może zaowocować to w okresie dorosłym kompleksem matki, przejawiającym się w negatywnych aspektach donżuanizmem oraz podmiotowym traktowaniem kobiet. Poprzez kobietę poznajemy własną seksualność. To ona budzi w nas tabu ze sferą tą wiązane. Narzuca pierwsze zakazy. Poza tymi schematami drugą grupę stanowią kalki zachowań. Szczególnie dobrze jest to widoczne w medium reklamy wykorzystującej określone stereotypy. Pojawiające się w nich kobiety najczęściej stanowią synonim piękna, młodości, są przedmiotem pożądania męskiego odbiorcy [zauważmy, iż nadal widzem implikowanym jest mężczyzna]. Wypromowany w ten sposób obraz jest przenoszony do świadomości zbiorowej społeczeństwa i uznawany w znacznej mierze za probierz i wykładnię kobiecości. Co należy zaznaczyć i jeszcze raz podkreślić: większość tych cech to parametry fizycznej atrakcyjności. Z drugiej strony większość z nas mniej lub bardziej świadomie wiąże kobietę także z elementem destrukcyjnym i złym. Samo wspomnienie kobiety karzącej jest tego przykładem. Doskonałym przykładem jest tutaj kompleks Elektry, przejawiający się strachem przed odwetem matki, która w oczach dziecka staje się konkurentką i budzi nieuświadomioną wrogość oraz agresję. W zbiorowej świadomości społeczeństwo boi się kompleksu Jokasty, Medei – odwołajmy się tu do naszej wiedzy i przywołajmy „kary”, jakie spotykają dzieciobójczynie w więzieniach. Odpowiedzmy sobie, kto je wymierza. Wnioski są oczywiste. Postać kobiety stanowi element, poprzez który poznajemy świat. Matka uczy nas podstawowych umiejętności. Jest pierwszą instancją normującą nasze życie. Jest pierwszym kodeksem, którego musimy przestrzegać. Idąc tropem poglądów Junga w kontaktach z rodzeństwem, zwłaszcza wśród par, odnajdywane i zaspokajane są pierwsze bodźce libido. Kult pierwiastka żeńskiego wskazuje na jego ogromne znaczenie. Kobieta pojawia się także jako płaczka po śmierci członka rodziny. To właśnie ona jest personifikacją płaczącej Ojczyzny, kobieta jest alegorią smutku i bólu. By odwołać się do językoznawstwa: śmierć ma żeński rodzaj gramatyczny.\nZ powyższego fragmentu wynika złożoność kobiety. Podobna jest do różnicującej się komórki, z której powstać może każda inna. Jednocześnie w każdej komórce zapisana jest „pamięć” o poprzednich i o tej pierwszej. Tak jak nasz materiał genetyczny nosi informację o naszych początkach, tak zbiorowe wyobrażenie na temat kobiety niesie w sobie zatartą wiedzę o prawdziwym obliczu tej, którą nazywamy matką. Owe kalki i schematy są przedmiotem powtórnego odwołania się do psychoanalizy, które w tym miejscu pragniemy poczynić.\nLeżąc na plecach, z zadartą głową i rozsuniętymi udami, poruszała pośladkami\ni brzuchem. (…) Kobieta jęczała, niby to zraniona. Motocykliści nadal oświetlali\nją i przebijali nożami, przejeżdżali po niej.\nJak to wykazał Freud w swych dziełach, wielorakie symbole pojawiające się w snach, czy też istniejące w świecie rzeczywistym, a także w szeroko pojętej sztuce, często mają wymowę związaną z seksualnością. Element falliczny reprezentowany jest przez rekwizyty, których wspólnym mianownikiem jest możność wtargnięcia w ciało, przy równoczesnym jego uszkodzeniu. Przykładem w tym przypadku będzie pojawiający się w cytowanym powyżej fragmencie nóż. Podobną rolę spełniać będą sztylety, włócznie, szable oraz broń palna: strzelby, pistolety, karabiny. Wymienione przedmioty mają więc jednoznaczną wymowę związaną z lękiem kobiet przed prześladowaniem przez mężczyznę z nożem lub bronią palną. Dalsze nieprzytoczone tutaj fragmenty mówią o odjeździe motocyklistów (przy okazji pojawia się mnóstwo wprost odnoszących się do seksu przedmiotów), który to odjazd wg psychoanalizy oznacza śmierć.\nWłosy są kojarzone z siłą seksualną, z namiętnością. Maksymalizują one namiętność kobiety, co powoduje, iż czytelnik (utożsamiany z mężczyzną, jeżeli powołać się na tradycję dyskursu feministycznego) traci poczucie, że to on posiada wyłączność na taką namiętność. Męski punkt widzenia mówił że kobiety są po to, by zaspokoić jego apetyt, nie zaś po to być mieć swój własny. Tu natomiast Bulatović ukazuje sytuację odwrotną. Po raz kolejny podkreślenie cech płciowych podkreśla równouprawnienie, jeżeli chodzi o poziom i natężenie instynktów.\nW niniejszych rozważaniach częstokroć pojawiały się mniej lub bardziej widoczne relacje ze sposobem przedstawiania typowym dla sztuk naśladowczych. Odwołując się do malarstwa, widzimy, że od czasów renesansu niemal wszystkie europejskie przedstawienia o charakterze erotycznym cechuje frontalizm. Podobnie dzieje się w literaturze. Bulatović, pisząc o Romanie i jej towarzyszkach z domu publicznego, opisuje je z perspektywy widza stojącego w drzwiach do „komnaty” danej kobiety. Podobnie rzecz wygląda, kiedy opisuje chociażby Ivankę. Czytelnik może utożsamić się z bohaterem i jego pozycją względem kobiety – pozycją – i to należy podkreślić z całą stanowczością – frontalną lub też umożliwiającą jej wieloaspektowy ogląd.\nStojąc nieruchomo i pewnie na swych potężnych, sinawych nogach trzymała w\nręku kwiat. Rosła w jego oczach, a wraz z nią rósł kwiat. (…) Dotykała teraz\nczłonem nieba i słońca. (…) Zieleniały na jej głowie wianki z najbardziej\nzielonych ziół leśnych. (…) Muharem pomyślał, że ten feniks-kogut leci do\nIvanki, aby usiąść na jej ramieniu jak na olbrzymim kwiecie.\nPostać kobiety jawi się niczym przedstawienie na obrazie. Czytelnik, śledząc jej opis, bliski jest oglądającemu płótno z aktem, który dokonuje jego oglądu, przesuwając wzrok po medium malarskim. Różny jest materiał, ta sama idea. Sensem jest patrzenie, postrzeganie nie ograniczone wyłącznie do biochemicznej reakcji, ale postrzeganie rozumne. Ciało jest świątynią ducha tak więc nie powinno się skupiać wyłącznie na zewnętrznej powłoce.\nPodobnie jak cała twórczość Bulatovicia charakteryzuje się w pewnym eklektyzmem, tak też cechę tę przejawiają jego bohaterowie. Jak widzieliśmy powyżej doskonałym przykładem takiego stanu jest postać bohaterki kobiecej. Jest ona niejednoznaczna. Posiada wiele obliczy. Nie poddaje się wpisaniu w pewną określoną konwencję. W zależności od potrzeby wykazuje się wielką elastycznością. Zna swoją wartość, swe atuty i potrafi je wykorzystać. Nawet gdy zostaje upodlona, autor nie pozbawia jej dozy szlachetności i wyniosłości. Hołduje swoistemu dla niego kultowi kobiety. Bulatović uwielbia zarówno kobiety upadłe, jak i ideały czystości i boskości. Widzi ich wady i zalety, – nie przesłaniają one mu jednak tego, co najważniejsze – tajemnicy. Owa niewiadoma, niemożność jednoznacznego zdefiniowania i wyznaczenia wyraźnych granic, prowadzi do wielu trudnych do rozszyfrowania momentów w tekście.\nUprzednie słowa oraz szkicowe analizy mogą spowodować, iż w odniesieniu do Bulatovcia tudzież kobiety i aspektu cielesności w jego twórczości wyłoni się więcej pytań niż odpowiedzi. W tym jednak leży wartość prozy Bulatovicia. Autorowi zarzucano, że jego bardzo dosłowne opisy są tylko tanim chwytem mającym wywołać skandal. Tak też często było. Gdy jednak odłożyć na bok ten jednostronny osąd, na światło dzienne wyłania się pełna treści, wartościowa proza. Nacechowana elementami osobistymi ukazuje czytelnikowi szereg problemów podejmowanych z takim samym zapałem niezależnie od epoki. Proza ta przemawia wielorakimi środkami poetyckiego wyrazu, odwołując się przy tym do rudymentarnych zachowań człowieka. Jest głęboko zakorzeniona w zbiorowej świadomości społeczeństwa. Bulatović pozostawia wiele furtek umożliwiających dotarcie do sensu przekazu zawartego w jego dziełach. Daje wiele możliwości stawiając jednocześnie zapory przed samonapędzająca się i jak to często bywa nie skończoną, interpretacją Poza nazwijmy to dla potrzeb niniejszej pracy „problemem kobiecym”, na szersze omówienie zasługiwałby problem obecności zakamuflowanych doświadczeń z dzieciństwa, problem dziecka, rodziny i nieodłączny dla Bulatovicia motyw poszukiwania postaci z przeszłości.\nPodejmując w niniejszym rozdziale zagadnienie przede wszystkim kobiety, jej ciała, jego piękna i brzydoty, jej świadomości, jaźni i zbiorowego mneme, jej symboliki i utajonej psychiki nieco uwagi poświęćmy intermedialności, która w tym miejscu wyraźnie się pojawia. Odniesiemy się tutaj do medium grafiki. Przedmiotem naszej uwagi będzie zaś przedstawienie na obwolucie książki Bohater na ośle Miodraga Bulatovicia. Dokonamy analizy ikonologicznej, łącząc ją z odniesieniami intertekstualnymi do treści samej książki zwracając uwagę na ewidentny dialog pomiędzy mediami oraz wzajemne oddziaływanie z widzem – czytelnikiem. Zaznaczyć należy, iż poniższy opis nie będzie standardowym opisem stosowanym w historii sztuki, lecz przy omawianiu poszczególnych przedstawionych elementów zostaną wskazane możliwe drogi ich interpretacji.\nOpublikowana przez Wydawnictwo Łódzkie książka opatrzona została obwolutą zaprojektowaną przez Hannę Stańską. Grafika ma wymiary 10 na 9 centymetrów. Lewe górne naroże zajmuje exlibris Biblioteki Jugosłowiańskiej.\nKompozycję podzielić możemy na dwie strefy: dolną zajmuje wyobrażenie żołnierzy, górną wypełniona kolorem przestrzeń. Elementem spajającym i wiążącym obie części jest postać kobieca umiejscowiona nieco na prawo od geometrycznego środka obrazu.\nNajważniejszą znaczeniowo część obrazu stanowi przedstawienie postaci kobiecej, dlatego też zostanie ona omówiona nieco później, w tym natomiast miejscu nieco uwagi poświęcimy pozostałym motywom przedstawionym.\nDolną część grafiki zajmuje reprint żołnierskich głów w hełmach. Twarze w zasadzie pozostają niewidoczne. Postaci zwrócone są ku sobie. Stoją w dwóch szeregach, optycznie oddalających się ku „wnętrzu” obrazu. Światłocień wskazuje, iż pada na nie światło z góry, jakby od postaci kobiecej dotykającej prawą stopą jednego z hełmów. Środkową i górną część grafiki zajmuje element przypominający barwny kobierzec, haft. Dominuje w nim stylizowany ornament roślinny z wyraźnie zaznaczonymi w górnej części liliami. Kobierzec zwrócony jest ku widzowi jednym z naroży, co tworzy złudzenie odcinkowego zagięcia, przypominając tym samym biustonosz o który wspiera się kobieta, dla której wzór stanowi tło. Przy takiej interpretacji element ten dodatkowo podkreślałby jej cielesny aspekt.\nKobieta. Głowa pochylona w prawo. Twarz potraktowana schematycznie, bez zaznaczonych wyraźniejszych cech fizjonomii. Okalają ją bujne czarne, kręcone włosy, spływające na szyję, plecy oraz lewą pierś:\nCzarne pukle muskaly jego rzęsy i obrzękłe wargi.\nPojedynczy pukiel przesłania ucho i opada na lewy policzek. Oczy sprawiają wrażenie przymkniętych, usta są lekko otwarte:\nOczy miała na wpół przymknięte. Przez rzęsy patrzyła na ponurego,\nnieprzytomnego Pietra, który jej nie dostrzegał. Oczy miała pełne łez,\na delikatne, kształtne wargi gotowe do łagodnego śmiechu lub cichego\nRęce są zgięte w łokciach i wysoko uniesione. Prawa ręka widoczna fragmentarycznie schowana jest za plecami i spływającymi na korpus włosami. Lewą dłonią postać dotyka piersi. Palce są nieco rozsunięte. Sylwetka kształtowana płynną i miękką linią. Wydatnie zaznaczono krągłe piersi, sprawiające wrażenie nabrzmiałych. Nogi są skrzyżowane z wysuniętą prawą stopą. Łono przesłania róża. Kobieta została uchwycona w pozie sugerującej „zstępowanie”, schodzenie ze schodów. Przypomina antyczny „bieg w locie”. Postać obwiedziona jest wyraźnym konturem. Dominują dwa kolory: biały ciała oraz czarny w partii włosów, oczu, sutków oraz róży.\nGęste, spływające po ciele włosy budzą wspomniane wyżej skojarzenia z witalnością i seksualnością:\nBohater na ośle – okładka\n„Czarne falujące włosy rozsypały się na jej potężnych ramionach, sięgające\npiersi, których sutki patrzyły na boki. Jej pępek był wielki, głęboko wcięty\nw kształtny brzuch. (…) Biodra miała okrągłe, pachwiny ocienione, wilgotne.”\nWłosy są fetyszem kobiecości, wiążą się z energią oraz stanowią ważny element tożsamościowy. Długie, rozpuszczone włosy miały funkcję magiczno-erotyczną, którą to częściowo spełniają po dzień dzisiejszy. W opozycji do tych cech stoi kulturowy przymus usuwania włosów ukrywania ich. Pochylona głowa wskazywać może na zamyślenie, gest poddania, akceptacji, zgody.\nDotykanie piersi jest wyrazem autostymulacji, autoerotyzmu, samozaspokojenia:\nObnażona dziewczyna gniotła i ofiarowywała swoje piersi.\nStanowią one symbol macierzyństwa, życiodajnej siły. Z erotyzmem wiąże się także róża niejako wyrastająca z łona i je przesłaniająca. Obrosły wieloma znaczeniami motyw kwiatu róży kryje w sobie zasadniczo dwa odwołania. Jest symbolem kwintesencji piękna, delikatnego i kruchego, z drugiej strony natomiast zwiędła róża to metafora śmierci.\nPytanie z obrazu: „Kim jestem?”\nJestem kobietą, matką, siostrą, córką, kochanką, prostytutką, boginią. Jestem każdą kobietą. Wyobrażeniem tego wszystkiego, czego w nas szukasz. Takie pytanie i odpowiedź moglibyśmy usłyszeć. Motyw lotu, zstępowania implikować może postać bogini sfruwającej na ziemię. Dotykanie stopą hełmów żołnierzy, mężczyzn, oznacza ambiwalencję zależności: z jednej strony mężczyźni są jej poddani, zależą od niej, z drugiej zaś strony to ona jest wytworem ich wiary, urzeczywistnieniem ich animy. Wydatne piersi, szeroki biodra, gęste, silne, kruczoczarne włosy to atrybuty patronki seksualności, miłości, bóstwa w typie Wenery – Diany. Kobieta jest obiektem obserwacji, nie jest naga, jest aktem. Ukazuje nam się niczym dzieło sztuki, pragnie skupić na sobie\nuwagę, antycypując myśli widza, wciąga go w grę ze swym ciałem, ze swą tożsamością. Zwrócona ku dołowi głowa, wzrok skierowany ku róży napotykający na swej drodze piersi sprawia wrażenie próbującego przenieść uwagę widza na sferę intymną. Percepcja zmierza po falistej linii bioder.\nMamy tu przykład ambiwalencji obrazu. Z jednej strony to nagość, a więc temat tabu. Jej uwypuklenie, ukazanie budzić może skojarzenia z kobietą lekkich obyczajów prezentującą mężczyźnie swe wdzięki. Naprzeciwko tego obrazu stoi muza, modelka pozująca artyście. Uwznioślone ciało, wcielona idea. Wzrok skierowany ku żołnierskim hełmom to wzrok markietanki, zależnej od męskiego świata kobiety. Wskazuje na swoje atuty, gdyż wiadomym jest, iż podążając za pułkami, nie zajmowała się tylko handlem, naprawą odzieży czy opatrywaniem rannych. Widoczny w tle ornament odsyła nas do motywu popularnych w średniowieczu i renesansie przedstawień42 Madonny z rozpostartym płaszczem, pod którym chronią się wierni. Zatem przedstawiona postać może być zaktualizowaną postacią Maryi. Dawniej otaczała swą opieką głównie zamożniejszych mieszczan (rzecz jasna, tylko ich było stać na zamówienie płótna), sama będąc szczelnie spowita, teraz naga obejmuje swą seksualną troską panów sytuacji na polu bitwy.\nPoza skojarzeniem z płaszczem materia w tle postaci może być również interpretowana jako skrzydła, spełniające takie samo zadanie jak płaszcz. Kobieta anioł, kobieta upadła, kobieta motyl. Posłaniec zstępujący na ziemię. Anioł Pokoju. Wyraźne są asocjacje z kultem natury, czego wyrazem jest róża oraz stylizowany motyw roślinny w tle. Ważną rolę odgrywa także kolorystyka. Dominuje czerwień zajmująca 2/3 tła. Jest to kolor ziemi, barwa wojny, pożądania, miłości i pasji. Motywuje odbiorcę do działania, ale i ostrzega. Niebieski wypełnia przestrzeń tuż przy górnej krawędzi grafiki. Kolor ten symbolizuje niebo, smutek, żałobę. Oba kolory niejako spina biała sylwetka kobiety. Wyraża czystość, duchowość, reprezentuje życie małżeńskie w świecie zachodnim i śmierć w kulturach Wschodu. Ostatni dopełniający akcent stanowi zieleń hełmów. Jest metaforą odrodzenia, urodzajności, wegetacji. Opierając się na symbolice kolorów, obraz odczytać\nmoglibyśmy w następujący sposób: kobieta jest potencjonalnością. Jest wariantem, drogą prowadzącą ku stabilizacji, ku powszechnym dla wszystkich kultur kategoriom etycznym, wzorcom zachowań społecznych i jednocześnie ucieleśnieniem przewartościowania dotychczasowych norm, jest siłą destrukcyjną społeczeństwa. Kobieta jest pośrednikiem pomiędzy tym, co ziemskie a tym, co niebiańskie. Jest omnipotentem. Symbolizuje odrodzenie i śmierć łączy w sobie pierwiastek duchowy i cielesny.\nPolittico della Misericordia (1445-1462)\nPinacoteka Comunale, Sansepolcro\nWspomnijmy także o intermedialności zachodzącej pomiędzy medium literackim a medium przedstawieniowym. Relacja jest oczywista. Tematyka grafiki jest zapośredniczona wprost z tekstu43. Odwołania do postaci prostytutek przewijających się na stronach Bohatera na ośle zostały dodatkowo wzbogacone subtelnymi odwołaniami sygnalizującymi możliwość wielorakich odniesień oraz interpretacji. Także sam schemat przedstawienia konotuje odwołania do dzieł malarskich. Jednym z bliższych odnośników do postaci może być wyobrażenie Mai nagiej Francisca Goi44, będące jednym z najsłynniejszych aktów w dziejach. Tak jak postać z obwoluty Bohatera na ośle tak też Maja poddaje się spojrzeniu widza, implikowanego męskiego obserwatora. Obie mają ręce założone za głowę oplecioną gęstymi czarnymi włosami, obie eksponują łono, choć wersja Hanny Stańskiej wzbogacona została różą przesłaniającą secretum:\nCienkie, długie palce podniosły tkaninę powyżej pępka. żeby lepiej się przyjrzeć\nczarnej róży, mężczyźni padali na kolana. (…)\nRzeczywiste, realne piękno przesycone jest zmysłowością, która balansuje na granicy wulgarności i wyuzdanego erotyzmu, czego wyrazem może być gest dotykania piersi, zachęcania widza do patrzenia. Mimo graficznej maniery pozbawionej detalicznej struktury kompozycji przedstawienie pełne jest niedomówień, wieloznaczności.\nInnym odwołaniem może być skonfrontowanie grafiki Bohatera z wyobrażeniem Lady Lilith46 Dante Gabriela Rosettiego. Obie postaci prezentują jednoznacznie negatywny, zły, a zatem brzydki moralnie typ pięknej kusicielki, femme fatale. Zarówno Lilith, jak i Dziewczyna z różą mają swe atrybuty. Pierwsza dysponuje lustrem, będącym metaforą próżności oraz flakonikami z wonnymi perfumami, którymi kusi mężczyzn, wianek zaś spoczywający na jej kolanach jest symbolem utraconego dziewictwa. Dziewczyna z obwoluty posiada różę oraz w tle barwną narzutę i dominantę barwy czerwonej kojarzącej się – w kontekście kwiatu – z menstruacją lub defloracją,\nz wydawaniem na świat życia, czego alegorią może być róża kryjąca łono.\nMaja naga (1800-1803)\nFrancisco Jose Goya y Lucientes\nMuseo Nacional del Prado, Madryt\nPonadto obdarzona byłaby refleksem negatywnym Lilith, archetypem cienia, personifikacją brzydoty moralnej. Pisze o niej Rossetti w utworze Lilith, czyli piękność ciała z 1886 roku w tłumaczeniu Jana Kasprowicza.\n"Lilith, czyli piękność ciała"\nO Lilith, żonie Adama (już potem\nDamą mu była Ewa), chodzą wieści,\nŻe zanim jeszcze prawdę wąż zbezcześci,\nOna kłamała i że pierwszem złotem\nByły jej włosy... I swych czarów splotem\nChytrze wpatrzona w siebie, mężczyzn pieści,\nAże w swej sieci ich ciało pomieści,\nSerce i życie, młoda, choć nawrotem\nLat coraz starsza jest ziemia... Twe zioła\nTo mak i róża: bo któż całunkowi\nI snu przemocy oprzeć się wydoła?\nGdy na cię spojrzą młodzi, już gotowi\nNa żer twój; Lilith, twe złoto ich złowi:\nSerce im włos twój oplecie dokoła...\nPiękno fizyczne idzie w parze z brzydotą etyczną. Ciało zostaje wykorzystane wyłącznie do hedonistycznych przyjemności. Kobieta jest ucieleśniana z pierwotnym kłamstwem, formą starszą od wcielonego grzechu, odwieczną kusicielką wabiącą swe ofiary pięknymi włosami. Włosy są porównane do na poły autonomicznych istnień, chwytających w swe zwoje mężczyzn niczym bluszcz oplatający konar lub wąż. Jej atrybutem były róża i mak – symbole piękna, miłości oraz śmierci rozumianej jako wieczny sen. Kobieta postrzegana jest jako czarownica. Także u Bulatovicia kobiety zdają się mieć magiczną moc przyciągania mężczyzn swymi wdziękami niczym antyczne syreny.\nBliższe przyjrzenie się kreacji kobiety w twórczości Bulatovicia pokazuje skrajne nastawienie autora do toposu kobiecości. Z jednej strony jest to zwulgaryzowane, zdeprecjonowane uprzedmiotowienie kobiety, sprowadzenie jej do roli prokreacyjno zaspokajającej potrzeby mężczyzny, z drugiej zaś strony jest to obraz postaci deifikowanej, czczonej, o wyraźnych archetypicznych cechach.\nOd czasów Platona i św. Augustyna ciało uważane było za więzienie duszy. Z tego powodu postrzegano je jako brudne, nieczyste, wstydliwe. Ciało u Bulatovicia jest medium kultury. W dobie konsumpcjonizmu uwaga kierowana jest w stronę ciała – idealnego, zadbanego. Ciało zostało poddane dyktatowi. Kobiecość, cielesność, zdrowa seksualność są represjonowane, wypaczane jest ich znaczenie. Proza Bulatovicia odczytana może być jako groteskowy zabieg mający na celu zwrócenie uwagi na dyskurs ciała.\nWażny jest problem nagości. U Bulatovicia jest ona nierozerwalnie związana z krytyką. Opisy nagiego ciała ludzkiego pozbawione są patosu właściwego aktom. Idąc za Kennethem Clarkiem akt jest transformacją ciała w kulturę i materii w formę. Podążając za Miodragiem Bulatoviciem powiedzieć byśmy mogli, że ukazywanie nagości jest transfiguracją, warunkiem, bez którego nie byłoby możliwe odniesienie się do kultury. Odsłonięte ciało, obnażone sfery intymne pełnią funkcję pars pro toto kobiety. Niewiele się mówi o pierwiastku duchowym, o mentalności, która jeżeli jest już obecna, to wyłącznie w kontekście czynności seksualnych i przejawia się w niepohamowanej żądzy oraz braku hamulców moralnych powstrzymujących przed prostytucją i zdradą:\nMarika dosiadła go jak konia. (…) Wspaniale potrafisz jeździć konno, cudowna\njest twoja ciepła, wilgotna, napęczniała żabusia, którą czuję na karku.\nAutor zwraca uwagę na szeroko pojętą seksualność, na jej silne uwikłanie i wzajemne przenikanie się libido z matczyną agape. Co warte podkreślenia, wszystkie potrzeby seksualne pojawiając się u bohaterów mają wymiar zachowań nieefektywnych, w związku z czym nie dochodzi do ich ograniczenia, lecz do multiplikacji. Zatracony zostaje ich socjalizacyjny charakter, nie poddaje się wzorcom zachowania seksualnego danej zbiorowości. Kobieta staje się erotycznym gadżetem.\nPolecamy książkę: Andrzej Kuźmicki "Symbolika Jaźni"\n„Symbolika Jaźni” już jest!\nA zatem Ci z Was, którzy chcą zapoznać się z meandrami ludzkiej Jaźni i jej archetypu mogą już dziś nabyć książkę na stronie wydawnictwa www.eneteia.pl.\nMamy przy tym jeszcze jedna dobrą wiadomość. Ci z was, którzy kupią dziś książkę prosto z wydawnictwa zapłacą znacznie mniej niż w księgarni. Zamiast 49 zł, zapłacą tylko 19zł !!


Wystraszyli na śmierć papugi. Słono za to zapłacą - o2 - Serce Internetu\n| 11.09.2020 20:24\nTrzy lata temu holenderska firma zorganizowała konkurs lotów balonem. Jeden z balonów przeleciał obok klatki z egzotycznymi, rzadkimi papugami. Te ze stresu zdechły.\nPtaki wystraszyły się hałasu, jaki wydawał z siebie areostat, poza tym balon przeleciał zbyt nisko. Hodowca ptaków pozwał firmę do sądu.\nOrganizatorzy wyznaczając trasy brali pod uwagę obecność zwierząt. Jak podaje Deutch News, drużyna kierująca balonem nie tylko zignorowała zakaz, ale nie wzbiła się też na odpowiednią wysokość.\nSąd wziął stronę hodowcy papug. Przyznał mu pokaźne 68 tysięcy euro odszkodowania. Dwie z trzech papug były warte ponad 40 tysięcy euro.\nCzytaj także: Klaun z siekierą terroryzuje polskie miasto. Głupi żart czy realne zagrożenie?\nGatunek tych papug zagrożony jest wyginięciem. 14 tysięcy przyznane przez sąd obejmuje też odszkodowanie za pisklęta, które miały wykluć się w przyszłości.\nSprawa ciągnęła się od 3 lat. Sąd wyrok w sprawie wydał dopiero kilka dni temu.\nZobacz także: Złośliwe papugi. Nawet koty nie dają im rady\nco za bełkot...klatki na wysokości lotu balonem...? balon jako aerostat nie posiada silników...zdechły ze stresu...? no...dawno takich bzdur nie czytałem....\nchory świat.......... za jakiś czas żołnierze chinole wszystko zrównają\n=... Sprawa ciągnęła się od 3 lat ...= to chyba nie było w polskim sądzie, u nas pewnie 13 lat to byłoby zbyt mało.\nSzkoda, ze lot ten nie mial miejsca nad moim domem. Mieszkam za 7 pietrze i wyrzucilbym wowczas moja zone i tesciowa przez okno. Tesc juz dano zmarl i czeka pewnie na swoja zone i coreczke. Zawsze moglbym bronic sie, ze stras spowodowal , ze skoczyly z 7 pietra. Jeszcze doslalbym pokazne odszkodowanie.\n"Ptaki wystraszyły się hałasu, jaki wydawał z siebie areostat, poza tym balon przeleciał zbyt nisko." Balon podczas lotu wydaje dźwięk? Chyba tylko wtedy gdy się uruchamia palnik,by powietrze ogrzać....\nOdszkodowanie za pisklęta które miały wykluć się w przyszłości?! A co z pisklętami tych piskląt które miały się wykluć? Do którego pokolenia to działa i jak się wylicza liczbę potencjalnych piskląt? Papugi są zagrożone między innymi dlatego że hodowcy wyłapują je do swoich kolekcji.\nU mnie Rozella zamordowała 2 Nimfy. ByŁa wielka jak jastrząb , nawet mnie atakowała I W KOŃCU JĄ SPRZEDAŁEM .\ndas auto das\nGdybym miał takie papugi to bym włączył im TVPiS padły by od razu gorzej z odszkodowaniem.\nChyba zacznę hodować papugi, bo mój bogaty sąsiad wydaje takie odgłosy po obiedzie jak te balony, tylko nie wiem które papugi są rzadkie , a które gęste.\nI bardzo dobra decyzja sądu\n3 papugi za 68.000 euro. Co to za papugi, one stepują, rozwiązują równania różniczkowe czy co?


Dwa samoloty nisko krążyły nad centrum Zielonej Góry\nW piątkowe popołudnie, 4 października, około godziny 17:00 na zielonogórskim niebie pojawiły się dwa samoloty. Do redakcji NewsLubuski.pl kilka razy zgłaszali się czytelnicy, którzy dopytywali o szczegóły, ponieważ maszyny cały czas latały nad centrum miasta.\nOkazało się, że nad Zieloną Górą krążyły samoloty należące do Aeroklubu Ziemii Lubuskiej. Ich przelot był częścią obchodów Święta 4. Zielonogórskiego Pułku Przeciwlotniczego z Czerwieńska. Uroczystość odbyła się na placu Bohaterów, a przelot połączony był z wojskową defiladą.


Prokuratura Okręgowa w Krakowie | Nieudana próba uzyskania danych z kart płatniczych.\nNieudana próba uzyskania danych z kart płatniczych.\nDwóch obywateli Bułgarii zostało oskarżonych przez Prokuraturę Rejonową w Krakowie Śródmieście- Wschód m.in. o usiłowanie doprowadzenia do niekorzystnego rozporządzenia mieniem jeden z krakowskich banków. Działając wspólnie, czynili przygotowania do podrobienia kart płatniczych, poprzez zainstalowanie na bankomacie nakładki kopiującej numery PIN oraz dane z pasków magnetycznych kart płatniczych. Zainstalowali również kamerę, umożliwiającą odczytanie numerów PIN oraz ścieżki z paska magnetycznego kart bankomatowych. Zamierzonego skutku nie osiągnęli z uwagi na zatrzymanie.\nMężczyźni przyjechali do Polski 27 marca 2009 r. w celu poszukiwania bankomatów, na których można było zainstalować nakładki do sczytywania danych z kart bankomatowych. Po rozpoznaniu miejsca, powrócili do Krakowa w nocy z 3 na 4 kwietnia 2009 r. i w dniu 4 kwietnia zamontowali stosowne urządzenie na jednym z bankomatów. Skopiowane w ten sposób dane z kart bankomatowych klientów banku miały zostać przesłane do laptopa i zgrane na nośnik USB. Tak zebrany materiał oskarżeni zamierzali przesłać za pośrednictwem kierowcy autobusu jadącego do Bułgarii do nieustalonych zleceniodawców. Na skutek błędnego zainstalowania urządzenia, dane z kart bankomatowych nie zostały zgrane. Po zdjęciu nakładki z bankomatu zostali ujęci. Podczas zatrzymania podjęli próbę ucieczki wyrzucając tzw. skimmer – urządzenie do skanowania danych z pasków magnetycznych kart płatniczych. Urządzenie to zabezpieczono na potrzeby prowadzonego postępowania.\nPrzesłuchani w charakterze podejrzanych przyznali się do popełnienia zarzucanego im przestępstwa i złożyli wyjaśnienia. Zastosowano wobec nich środek zapobiegawczy w postaci tymczasowego aresztowania. Celem zabezpieczenia grożącej oskarżonym kary grzywny prokuratura zastosowała zabezpieczenia majątkowe poprzez zajęcie pieniędzy oraz samochodu marki Audi A3. Za przestępstwo to grozi obu oskarżonym kara pozbawienia wolności do lat 8.