PolakPotrafi.pl - zbiórka: Z Astmą po Koronę Ultramaratonów - aktualności\nSport Bartłomiej Trela Włochy Cortina d'Ampezzo\nCzwarty ultramaraton UTWT! Dodano 28.01.2016, godz. 22:53\nZapraszam do obejrzenia zdjęć https://polakpotrafi.pl/projekt/z-astma-po-korone-2016\nKolejny rok - kolejne wyzwania! Dodano 13.12.2014, godz. 22:45\nJeszcze rok się nie skończył, a plany na przyszły są gotowe w 90%\nJuż w marcu kolejne zawody z cylku Ultra Trail World Tour (Korona Maratonów) tym razem 125 km na Gran Canarii\nPlany na czerwiec - Mistrzostwa Świata w Chamonix w biegach górskich. Jednak w "Mikołaja" dowiedziałem się że wylosowano mnie do najbardziej upragnionego przez każdego ultramaratończyka, Western State Endurance Run, również zaliczanego do UTWT.\nSzanse aby dostać się tam za pierwszym razem są praktycznie żadne. Jednak jakimś trafem zostałem wylosowany z 6601 losów i dołącze do pozostałych 269 zawodników.\nWesten State to najstarszy na świecie, liczący 160 km, wyścig w którym wystąpił dopiero jeden Polak. Jest to szansa, której nie można przegapić. Dystans ze Squaw Valley, California do Auburn będzie morderczym wysiłkiem.\nLosowanie do WSER - http://goo.gl/pJ7mXo\nMam nadzieję że wspólnymi siłami uda się zrealizować te cele. Ja na pewno nie odpuszczę i będę walczył do samego końca ;)\nMont Blanc zdobyty! Dodano 20.07.2014, godz. 16:57\nProjekt "Z Astmą po Koronę" nie zatrzymuje się nawet na chwilkę. Po przebiegnięciu 119 km w Cortinie, przyszła pora na nowe wyzwanie.\nZaledwie po dwóch tygodniach wybrałem się do legendarnej doliny we francuskich Alpach, Chamonix. Po szybkiej aklimatyzacji na Aiguille du Midi (3842 m n.p.m.), wyruszyliśmy na atak szczytowy.\nPo dwóch dniach wspinaczki, o 5-tej rano udaliśmy się w kierunku szczytu. O godzinie 6:55 dnia 15.07 zdobyłem Mount Blanc (4810 m n.p.m.).\nSzybkie zejście do doliny i już o 17, tego samego dnia, mogliśmy uczcić sukces!\nWięcej o wyprawie wraz ze zdjęciami i materiałem wideo, już wkrótce na www.pokonajastme.pl\nJest meta, jest sukces! Dodano 04.07.2014, godz. 8:53\nDzięki Wam udało mi się!\nThe North Face® Lavaredo Ultra Trail ukończyłem z czasem 21:06:27.\nWspaniały, ale bardzo trudny bieg. Widoki niesamowite. Atmosfera niezapomniana. Okolica i sama Cortina d'Ampezzo jak najbardziej godna polecenia na rodzinne wakacje.\nDzięki temu iż ukończyłem bieg poniżej 22 h mogę starać się o udział w kolejnych zawodach z cyklu Ultra Trail World Tour, tym razem w USA. Jest to jeden z najbardziej prestiżowych biegów cyklu. Western State to 160 km bieg po szlakach pasma Sierra Nevada. Łączna liczba podbiegów to 7000 m.\nJeśli chcecie zobaczyć w skrócie jak wyglądał mój bieg - zapraszam kliknięcia w poniższy link.\nJeszcze raz, WIELKIE DZIĘKUJĘ.\n13 Cracovia Maaton Dodano 24.05.2014, godz. 18:43\nTreningów ciąg dalszy, a że lepiej startować w zawodach niż biegać dookoła w samotności, zgłosiłem się jak peacemaker do 13 Cracovia Maraton. O tym jak wypadł maraton i co to wogule jest peacemaker przeczytasz i obejrzysz w mojej relacji z maratonu w Krakowie.\nPo maratonie czas na troszkę odpoczynku więc wybrałem się potrenować w moje ukochane Tatry, a konkretnie do Doliny Pięciu Stawów Polskich. Najlepszą rehabilitacją na obolałe stopy po Cracovia Maraton okazała się krioterapia w lodowatej wodzie z topniejących śniegów. Z tego treningu nakręciłem fajny filmik - zachęcam do obejrzenia.\nMina ludzi na wozie, jadących do Morskiego Oka, kiedy ich wyprzedzam - bezcenna, Za resztę zapłaciłem oczywiście MC :)\nLeśny Bieg Pszczelim Szlakiem Dodano 12.05.2014, godz. 10:56\nW ramach treningu przed 13 Cracovia Maraton wystartowałem w 10 km biegu przełajowym w Kamiannej.\nJeśli chcecie zobaczyć jak się bawili jej uczestnicy i przeczytać nieco więcej o samym biegu zapraszam na moją stronę.\nJest 100% Dodano 09.05.2014, godz. 20:27\nNo co mam powiedzieć. Brak mi słów. Jesteście nieocenieni.\nDzięki Waszej pomocy wystartuję do wielkiego planu zdobycia Korony Ultramaratonów. Trzymajcie kciuki za kolejne starty i treningi. Na bieżąco będziecie mogli śledzić moje przygotowania na FB i moim blogu.\n90% Jesteście niesamowici! Dodano 09.05.2014, godz. 0:01\nOgromne dzięki za dotychczasowe wsparcie. Dziękuję wszystkim, tym którzy wpłacili i tym którzy udostępniali info o akcji.\nJutro o 5 wsiadam w samochód i jadę w Tatry na kolejny trening przed zawodami. Będę z niecierpliwością śledził przebieg ostatnich kilkunastu godzin trwania tego projektu.\nW ukochanych górach w tym okresie spokój, więc nie zastanę takich tłumów jak na załączonej fotografii, którą zrobiłem z nad Czarnego Stawu w lecie. Pogoda zapowiada się wymarzona. idealne warunki do treningu. W końcu nie mogę zawieść Was i muszę się odpowiednio przygotować. 120 km samo się nie przebiegnie ;)\nJeszcze raz ogromne dzięki. Pozdrawiam


Maski czasu | Страница 4 | Онлайн-библиотека\nКниги > Robert Silverberg > Maski czasu > Страница 4\nNa miejsce przybyłem późnym popołudniem. Za plecami pozostawiłem głębokie ślady kół i spaloną ziemię. Po lewej stronie widniały purpurowe szczyty gór spowite obłokami.\nŁańcuch ten zakręcał stopniowo w stronę granicy meksykańskiej, gubiąc w tyle płaską, kamienistą pustynię. Nowoczesny dom Bryantów był tu jedynym intruzem. Całą posiadłość otaczał wyschnięty strumień, który dawno zapomniał, co to znaczy woda. Zaparkowałem samochód i udałem się w stronę budynku.\nMieszkali w dwupiętrowym, liczącym już dobre dwadzieścia lat domostwie, wzniesionym z drewna sekwojowego oraz szkła, wyposażonym w słoneczny taras na tyłach. Pod domem znajdował się system podtrzymywania życia: reaktor Fermiego, który napędzał uzdatniacze powietrza, obieg wodny, układ grzewczy i oświetleniowy. Raz na miesiąc przyjeżdżał inspektor z Tuscon Elektric, by sprawdzić stan urządzeń. Tego wymagało prawo wszędzie tam, gdzie ze względów finansowych zrezygnowano z trakcji napowietrznej, a w zamian zainstalowano niezależny agregat. Magazyn o powierzchni pięćdziesięciu jardów kwadratowych umieszczony pod budynkiem zapewniał zaopatrzenie w żywność na około miesiąc, zaś filtry wodne gwarantowały niezależność od miejskich hydrociągów. Cywilizacja mogłaby zniknąć z powierzchni ziemi, a Jack i Shirley żyliby jeszcze przez długie tygodnie w zupełnej nieświadomości.\nShirley siedziała akurat na tarasie, zajęta pracą nad soniczną rzeźbą. Przędła jakiś zwiewny kształt z poplątanej włóczki i lśniących tkanin. Ta dziwaczna konstrukcja wydawała z siebie ptasi świergot, który mimo swej delikatności niósł ze sobą olbrzymią moc. Ujrzawszy mnie, przerwała pracę, wstała i ruszyła ku mnie biegiem, z wyciągniętymi ramionami. Gdy pochwyciłem ją w objęcia i przycisnąłem do piersi, poczułem jak część znużenia ulatuje w niebyt.\n— A gdzie Jack? — spytałem.\n— Pisze coś. Zaraz do nas dołączy. A na razie pozwól, że pomogę ci się nieco rozgościć. Mój drogi, wyglądasz strasznie!\n— Wszyscy mi to mówią.\n— Jakoś temu zaradzimy.\nChwyciła moją walizkę i ruszyła w stronę domu. Zuchwałe rozkołysanie jej bioder oraz nagich pośladków wprawiło mnie w dobry nastrój i jakby nieco odświeżyło. Uśmiechnąłem się półgębkiem, gdy jej gibka postać zniknęła za progiem. Byłem pośród przyjaciół. Odnalazłem dom. Czułem, że mógłbym spędzić tu wiele miesięcy.\nPoszedłem do swojego pokoju. Shirley zdążyła już wszystko przygotować: świeżą pościel, parę czasopism na sekretarzyku, nocną lampkę na stole, notes, pióro oraz dyktafon, gdybym chciał utrwalić jakieś pomysły. Po chwili dołączył Jack. Wetknął mi w garść butelkę piwa. Przymknęliśmy oczy, sącząc zimny napój.\nJeszcze tego wieczoru Shirley wyczarowała cudowny obiad, a potem, gdy upalny dzień przeistoczył się już definitywnie w chłodny zmierzch, usiedliśmy w saloniku, aby porozmawiać. Nie spytali ani słowem o moje badania i błogosławiłem ich za to. Dyskutowaliśmy natomiast sporo na temat ruchu apokaliptystów, gdyż gospodarze byli wyraźnie zafascynowani tym kultem zagłady, który ogarnął tyle umysłów.\n— Prześledziłem starannie ich historię — oznajmił Jack. — Orientujesz się co nieco w tej materii?\n— Nie za bardzo.\n— Wszystko wskazuje na to, że podobne sekty powstają co tysiąc lat. Gdy nadchodzi schyłek milenium, zaczynają głosić, że koniec świata jest blisko. W roku 999 sprawa przybrała bardzo poważny obrót. Z początku opowieściom o zagładzie wiarę dali jedynie wieśniacy, lecz później także wysocy urzędnicy kościelni zaczęli trząść portkami i tak się zaczęło. Nastały czasy orgii modlitewnych, choć nie tylko.\n— A gdy nastał rok 1000? — spytałem. — Świat nie zginął. Co się stało z kultem apokaliptystów?\n— Doznali przykrego rozczarowania — odparła ze śmiechem Shirley. — Ale trudno nauczyć ludzi zdrowego rozsądku.\n— W jaki sposób apokaliptyści wyobrażają sobie zagładę świata?\n— W ogniu — wyjaśnił Jack.\n— Kara Boża?\n— Oczekują wojny. Wierzą, że przywódcy wszystko już przygotowali i spuszczą z uwięzi piekielny ogień, gdy nastanie pierwszy dzień nowego tysiąclecia.\n— Od pół wieku nie mieliśmy wojny światowej — stwierdziłem. — Broń atomowa została użyta po raz ostatni w roku 1945. Czy nie można zatem przyjąć założenia, iż z biegiem lat nauczyliśmy się skutecznie zapobiegać apokalipsie?\n— Istnieje jeszcze teoria kumulowania katastrof — odparł Jack. — Stany uporządkowane dążą do wybuchu. Spójrz na te wszystkie małe wojny: Korea, Wietnam, Bliski Wschód, Południowa Afryka, Indonezja…\n— Mongolia i Paragwaj — dodała Shirley.\n— Tak. Średnio jeden konflikt co siedem, osiem lat. Każdy tworzy ciąg odwetowych akcji, które dają motyw do kolejnych ataków, służących temu, aby wcielić w życie doświadczenia wyciągnięte z ostatniej wojny. W ten sposób rośnie agresja, co rzekomo doprowadzi w efekcie do rozpętania Ostatniej Wojny. A ma ona wybuchnąć i dobiec końca l stycznia roku 2000.\n— Wierzysz w tę historię? — zapytałem.\n— Osobiście? Nie bardzo — odparł Jack. — Po prostu przedstawiam jedną z teorii. Jak na razie nie widać oznak nadchodzącej zagłady, lecz przyznaję, iż diagnozę opieram jedynie na tym, co dotarło na ekrany. Niemniej, apokaliptyści potrafią zawrócić w głowie. Shirley, puść tę kasetę z rozruchami w Chicago, dobrze?\nWsunęła taśmę do odtwarzacza. Cała tylna ściana wybuchła feerią barw i rozpoczęła się nagrana relacja. Ujrzałem wieże Lake Shore Drive i Michigan Boulevard. Dostrzegłem dziwaczne postacie sunące autostradą, plażą, brzegiem zamarzniętego jeziora. Większość pomalowała się w krzykliwe pasy, jak wariaci na przepustce. Byli częściowo nadzy, lecz nie tą niewinną nagością co Jack i Shirley w upalne dnie, ale wyuzdaną i wulgarną nagością rozkołysanych piersi i umazanych pośladków. Wszystko zostało tu obliczone na wywołanie szoku: ożyły groteski Hieronima Boscha. Nagie ciała szaleńców obnażały nicość świata, skazanego ponoć na zagładę. Nie miałem dotąd pojęcia o istnieniu tego ruchu. Zaskoczył mnie widok dorosłej już kobiety wybiegającej przed kamerę, zataczającej piruet, zakasującej spódniczkę, kucającej i sikającej prosto na twarz leżącego mężczyzny. Obserwowałem jawną rozpustę, groteskową plątaninę ciał, grupy kopulujących ludzi. Niesamowicie gruba kobieta leżała rozciągnięta na plaży, śmiejąc się radośnie do młodzieńców obskakujących ją dookoła. Góry mebli płonęły jasnym ogniem. Oszołomieni policjanci oblewali tłum pianą, lecz nie zapuszczali się w głąb.\n— Świat powoli ogarnia czysta anarchia — mruknąłem. — Od jak dawna już to trwa?\n— Od lipca — odparła cicho Shirley. — Nic nie słyszałeś?\n— Byłem bardzo zajęty.\n— Obecnie przeżywamy wyraźne przesilenie — oznajmił Jack. — Z początku, w latach 93-94, był to ruch skupiający garstkę szaleńców na Środkowym Wschodzie. Byli przeświadczeni, iż należy rozpocząć intensywne modły, bo dzień zagłady nadejdzie już za niecałą dekadę. Postanowili nawracać i głosić prawdę o apokalipsie. W końcu ich posłanie padło na podatny grunt zbiorowej psychozy. Kult wymknął się spod kontroli. Przez ostatnie pól roku lansowano pogląd, iż nie warto marnować czasu na nic poza zabawą, gdyż koniec jest blisko.\n— Masowe szaleństwo?\n— Coś w tym guście. Na wszystkich kontynentach powstały grupy ludzi głęboko przeświadczonych, że bomby spadną na świat w rok od daty l stycznia. Jedzcie, pijcie i weselcie się. To chwytliwe hasło. Trudno sobie wyobrazić histerię, jaka zapanuje za rok, kiedy nadejdzie ostatni tydzień naszego świata. Może jedynie nasza trójka ocaleje.\nSiedziałem wpatrzony w ekran jeszcze przez parę chwil, rozmyślając.\n— Wyłącz odtwarzacz — poprosiłem w końcu.\nShirley zachichotała. — Jak to się stało, że o niczym nie słyszałeś, Leo?\n— Żyłem w kompletnym oderwaniu od rzeczywistości.\nEkran pociemniał. Kolorowe demony z Chicago wciąż przemykały po zakamarkach mojego umysłu. Świat staje na głowie — pomyślałem — a ja niczego nie widzę.\nShirley i Jack spostrzegli, jak wielkie wrażenie wywarły na mnie przepowiednie apokaliptystów o zagładzie, więc delikatnie zmienili temat rozmowy. Zaczęli opowiadać o pradawnych ruinach indiańskiej budowli, które odkryli na pustyni zaledwie parę mil od swego domu. Wkrótce poczułem się bardzo zmęczony i gospodarze posłali mnie do łóżka. Po kilku minutach Shirley zajrzała ponownie do mojego pokoju. Stała bez ubrania, a jej nagie ciało lśniło w drzwiach niczym świąteczny lampion.\n— Potrzeba ci czegoś, Leo?\n— Dziękuję, wszystko w porządku — odparłem.\n— Wesołych świąt, mój drogi. A może zapomniałeś również i o tym? Jutro mamy Boże Narodzenie.\n— Wesołych świąt, Shirley.\nPosłałem jej całusa, a ona zgasiła światło. Kiedy smacznie spałem, Vornan-19 zstąpił na świat w odległości sześciu tysięcy mil od mojego łóżka. I odtąd nic już nie było takie samo jak przedtem. Dla nikogo.\nW świąteczny poranek obudziłem się dość późno. Jack i Shirley byli już najwyraźniej od paru godzin na nogach. W ustach czułem gorzki posmak i nie tęskniłem zbytnio za towarzystwem, nawet gospodarzy. Zszedłem do kuchni i po cichu zaprogramowałem sobie śniadanie, co było jednym z moich przywilejów. Wyczuli mój nastrój i nie próbowali się narzucać. Dozownik autokucharza wyrzucił z siebie tost oraz kubek soku pomarańczowego. Nie zwlekając pochłonąłem ów posiłek i zamówiłem na dokładkę czarną kawę. Następnie wrzuciłem brudne naczynia do zmywarki, uruchomiłem ją i wyszedłem z domu. Spacerowałem samotnie przez trzy godziny. Po powrocie czułem się oczyszczony. Dzień był zbyt chłodny na opalanie albo roboty w ogródku. Shirley zaprezentowała parę swoich rzeźb. Jack poczytał trochę własnych wierszy, ja zaś opowiedziałem z wahaniem o zastoju w pracy. Później spożyliśmy doskonałą wieczerzę składający się z pieczonego indyka i lampki zmrożonego Chablis.\nDni, które nastały później, składały się z chwil ukojenia. Uspokoiłem wreszcie skołatane nerwy. Czasami chodziłem samotnie po pustyni, czasami chodziliśmy razem. Pokazali mi te indiańskie ruiny. Jack klękał raz po raz wydobywając z piasku gliniane skorupy: trójkątne kawałki ceramiki pomalowane w czarne kreski i kropki. Wskazał palcem zapadnięte kontury studni, resztki ściany wzniesionej z grubo ciosanych kamieni i gliny.\n— Czy to dzieło Indian Papago? — spytałem.\n— Wątpię. Ciągle nie mam pewności, ale moim zdaniem to jest zbyt dobre jak na Papago. Przypuszczam, iż są to pozostałości po kolonii Indian Hopi sprzed około tysiąca lat, którzy dotarli tutaj z Kayenta. Shirley zaproponowała, że przywiezie mi parę kaset na temat archeologii, gdy będzie następnym razem w Tuscon. Nasz bank danych nie posiada żadnych szczegółowszych analiz tych terenów.\n— Mógłbyś poprosić o parę opracowań — podsunąłem. — Bibliotece z Tuscon nie sprawiłoby większych problemów przesłanie ci kopii za pomocą datafonu. A jeśli nie dysponują odpowiednimi książkami, mogą ściągnąć je z Los Angeles. Cała idea sieci informatycznej opiera się na tym, żebyś był w stanie zdobyć wszelkie dane nie wychodząc z domu, a nie…\n— Wiem — odparł spokojnie Jack. — Nie chciałbym jednak wszczynać sensacji. Mogę w każdej chwili zorganizować grupę archeologów. Będziemy zdobywać książki w tradycyjny sposób, chodząc do biblioteki.\n— Jak dawno już wiesz o tym miejscu?\n— Od roku — wyjaśnił. — Nie ma pośpiechu.\nPodziwiałem jego niezależność. Jak tej parze udało się ułożyć sobie życie na pustyni? Poczułem zazdrość i przez chwilę zapragnąłem pójść w ich ślady. Szybko jednak się opamiętałem. Nie wytrzymałbym długo mieszkając z nimi, nawet gdyby zgodzili się na to. Zaś samotne życie w innym zakątku pustyni nie pociągało mnie szczególnie. Moim miejscem był uniwersytet. Wiedząc, iż w każdej chwili jestem w stanie skryć się u Bryantów, mogłem czerpać zadowolenie z pracy. Myśl ta przyniosła ze sobą falę radości; minęło zaledwie kilka dni, a ja znów zacząłem spoglądać z nadzieją na dalsze badania!\nCzas płynął szybko. Adwent roku 1999 uczciliśmy wyprawiając niewielkie przyjęcie, na którym upiłem się nieco. Uleciało ze mnie całe napięcie. Eksplozja letnich upałów zalała pustynię zaraz na początku stycznia, hasaliśmy więc nago po dworze, bezmyślnie radośni. Kaktus w ich ogrodzie wypuścił kaskadę żółtych kwiatów, pszczoły przyleciały nie wiadomo skąd. Pozwoliłem, by wielki kosmaty trzmiel z nóżkami upapranymi pyłkiem wylądował na mym ramieniu. Nie próbowałem go wystraszyć ani strząsnąć. Po chwili uleciał ku Shirley i zaczął badać gorącą dolinę jej piersi; potem zniknął. Śmialiśmy się głośno. Któż bałby się takiego grubego trzmiela?\nMinęło już niemal dziesięć lat od czasu, gdy Jack opuścił uniwersytet i zabrał Shirley na pustynię. Początek roku zawsze uświadamia nam nieuchronność przemijania. Jak się zdaje jednak, od mniej więcej dziesięciu lat nasz proces starzenia uległ, jak gdyby, zahamowaniu. Choć skończyłem już pięćdziesiątkę, miałem niezłą kondycję i z wyglądu przypominałem mężczyznę znacznie młodszego. Włosy wciąż miałem kruczo czarne, twarz bez śladu zmarszczek. Byłem z tego zadowolony, aczkolwiek nie miało to zasadniczego wpływu na stan moich badań. W pierwszym tygodniu roku 1999 nie byłem ani o krok bliżej sukcesu, aniżeli w pierwszym tygodniu roku 1989. Wciąż poszukiwałem potwierdzenia swej teorii, iż przepływ czasu jest dwukierunkowy i że przynajmniej na poziomie cząstek elementarnych można go odwrócić. Przez całą dekadę kręciłem się w kółko, nic nie wnosząc, choć moja sława, chcąc nie chcąc, rosła, zaś nazwisko podawano nie raz jako kandydaturę do nagrody Nobla. W przypadku gdy fizyk teoretyczny staje się postacią publiczną można mieć pewność, iż coś zwichnęło mu karierę albo badania utknęły w ślepym zaułku — sytuację taką opisuje doskonale zasada Garfielda. Dziennikarzom jawiłem się jako tajemniczy czarodziej, który pewnego dnia ofiaruje światu wehikuł czasu, sam sobie natomiast jako nieudacznik, który zabrnął w labirynt bez wyjścia.


AirTag jednak nie taki skuteczny? Czas oddać go na gwarancję\nPatryk Koncewicz 8 maja 2022\nAirTag miał być lekarstwem na notoryczne gubienie przedmiotów. Niestety lokalizator od Apple sam zaczął się gubić\nCzęsto gubię rzeczy. Przyznaję się bez bicia. Słuchawki, czapki, rękawiczki. Wszystko, co może wylecieć z mojej kieszeni jest zagrożone zaginieciem. Te gadżety są do przeżycia, ale zgubienie kluczy do mieszkania to już nie przelewki, a takie sytuacje się zdarzały. Dlatego też wypuszczenie przez Apple AirTaga jawiło się jako rozwiązanie moich problemów. Jakoś tak niefortunnie wyszło, że odkąd podpiąłem lokalizator pod klucze, ani razu się nie zapodziały. Mijały miesiące, a AirTag dyndał sobie przy kluczach bardziej jako ozdoba niż faktyczne zabezpieczenie przed codziennym pośpiechem. Nadarzyła się w końcu stosowna okoliczność i postanowiłem sprawdzić go na żywo. Wyniki nie były zadowalające.\nTo cię zainteresuje Nie żałuję ani złotówki. Apple AirTag za 150 zł wielokrotnie uratował sytuacjęAirTag jednak może być przydatny. Lokalizator od Apple bardzo mi pomógł\nMój AirTag nie potrafi znaleźć samego siebie. Strach powierzyć mu klucze\nKonrad napisał niedawno wiele ciepłych słów o AirTagach i faktycznie z kwestiami teoretycznymi mogę się zgodzić. Jednak w moim przypadku, praktyczne zastosowanie mocno rozmija się z tym, co Apple obiecywało. Przejdźmy do rzeczy. Jakiś czas temu podczas zakupów w jednym z większych marketów musiałem zaparkować spory kawałek od głównego wejścia z powodu mocno zatłoczonego parkingu. Stwierdziłem, że to czas na wykorzystanie zdobyczy technologii. Zostawiłem AirTaga w aucie i ruszyłem na zakupy. Po wyjściu z galerii uruchomiłem aplikację Znajdź i próbowałem zlokalizować moje klucze. Aplikacja przez chwilę myślała i myślała, aż w końcu stwierdziła, że AirTag nie może zostać odnaleziony. Ruszyłem więc w stronę auta z nadzieją, że być może lokalizator złapie za chwile zasięg, ale nic takiego się nie stało. Gdy byłem już dosłownie kilkanaście kroków od auta próbowałem jeszcze złapać go na dokładne lokalizowanie jednak charakterystyczna strzałka nie miała zamiaru współpracować. Gdy już wsiadłem do auta, AirTag wspaniałomyślnie zadzwonił na powitanie.\nStwierdziłem, że to pewnie jednorazowa wpadka. Jakby nie patrzeć AirTag korzysta z zasięgu iPhonów znajdujących się w pobliżu. Polska to nie USA, nie każdy używa produktów Apple, więc istniało prawdopodobieństwo, że na tym rozległym, zatłoczonym parkingu w godzinach szczytu nie znalazł się żaden iPhone. Postanowiłem powtórzyć eksperyment.\nOkoliczności były podobne, choć zmieniła się lokalizacja. Ponownie zostawiłem AirTaga w aucie luzem i ruszyłem na zakupy. AirTag uparcie próbował wmówić mi, że znajduje się w mieszkaniu i za nic w świecie nie chciał wyznaczyć trasy do auta. Tym razem nie zareagował nawet po wejściu do samochodu. Po powrocie do mieszkania rozkręciłem pastylkę, aby sprawdzić, czy może jakiś cudem bateria się nie wypięła. Wszystko jednak było na miejscu, ale od tego momentu AirTag zaczął świrować. Raz na jakiś czas będąc poza domem, otrzymywałem powiadomienia z aplikacji Znajdź, że moje klucze zostały pozostawione w mieszkaniu. Było to dość zabawne, bo za każdym razem miałem je przy sobie. Miałem oczywiście uruchomioną lokalizację a wszystkie inne urządzenia Apple poprawnie pokazywały miejsce, w którym się znajdują. Wymieniłem więc baterię.\nLokalizator AirTag już został złamany przez hakerów KŚ Kamil Świtalski\nCzy pomogło? Totalnie nie. Zmieniło się jednak to, że tym razem AirTag pokazuje lokalizację kompletnie od czapy. Zerknijcie na poniższy zrzut ekranu. Niebieska kropka to lokalizacja, w której w tym momencie się znajduje z kluczami w kieszeni. Według aplikacji Znajdź moje klucze znajdują się gdzieś w okolicach Wawelu. A co jest w tym wszystkim najzabawniejsze? Że ostatni status pochodzi z… 3 maja.\nMój iPad ma natomiast zupełnie inne zdanie. Oto status z wczorajszego popołudnia. Klucze widziane tej nocy w zupełnie innej części Krakowa.\nMusiałem przejeżdżać wtedy przez tamte okolice, AirTag złapał zasięg i tak już został. Dziwi mnie to, że dwa urządzenia podpięte pod to samo Apple ID pokazują zupełnie inne lokalizacje. Gdybym faktycznie zgubił klucze to prawdopodobnie z taką „pomocą” AirTaga nigdy bym ich nie odzyskał. Lokalizator wciąż ma problem z odnalezieniem siebie samego w mieszkaniu, w którym znajduje się kilka iPhonów. Chwilowym rozwiązaniem jest wyjęcie baterii i ponowne uruchomienie urządzenia. AirTag przez moment jest poprawnie interpretowany przez aplikację Znajdź i odtwarza nawet dźwięk. Jednak gdy po mniej więcej godzinie zabrałem go wraz z kluczami z mieszkania, apka ponownie pokazywała błąd. Cóż, nie spodziewałem się, że będę z takim gadżetem musiał bawić się w zgłoszenia gwarancyjne. Być może miałem pecha i trafił mi się jakiś wadliwy egzemplarz. Plus jest taki, że Apple w przypadku AirTagów wydaje po prostu nowy sprzęt. Znając życie w oczekiwaniu na dostawę zgubię klucze w najmniej oczekiwanym momencie.\nCo dalej z iPodem i po co Apple wciąż go sprzedaje? Patryk Koncewicz\nPo 6 latach w sądzie użytkownicy iPhone'a dostaną od Apple... 15 dolarów Krzysztof Rojek


Agata Kulawiec - Fotografia: maja 2015\nod rozrastającego się piękna\nEwelina Kosik - Jak pięknie uwodzisz nicość\nUsta jej były w kolorze róż\nAutor: Agata Kulawiec o 13:49 10 komentarzy:\nOto druga sesja z zeszłego tygodnia, publikuję ją tu dziś w całości.\nOd dawna byłam w kontakcie się z Olą, łączy nas śmieszna historia. Otóż umawiałyśmy się na zdjęcia jeszcze jesienią, sesja miała być zimowa, ze śniegiem, grubym warkoczem i grubym swetrem... Zima jednak dość szybko pokazała, że nie zamierza być śnieżna... Czekałyśmy długo, jednak zazwyczaj bywało tak, że jeśli już nawet rano leżał mokry śnieg, to zanim skontaktowałyśmy się i ustaliłyśmy godzinę na około południową - śniegu już nie było. Mniej więcej w lutym doszłyśmy do wniosku, że nasz plan chyba się nie powiedzie, trzeba więc czekać na ciepło. Zima nas zawiodła, ale to może dobrze, bo mroźne zimy to nie to, co lubię najbardziej, w przeciwieństwie do szybko pojawiającej się po słabej zimie wiosny. Wyszło więc kwiatowo, spotkanie było piękne, poranek owocny, a zdjęcia ze względu na młodą zieleń bardzo świeże. Plany pokrzyżowane na plus!\nAutor: Agata Kulawiec o 21:15 6 komentarzy:\nAutor: Agata Kulawiec o 12:24 14 komentarzy:


Subów: 32691 ile zarabia od 163 zł do 326 zł miesięcznie\nHaj :) Nie zapomnijcie o kciuku w górę :) Miłego oglądania :) Samoopalacz w musie: Samoopalacz w żelu: Rękawica: Błyszczyk: Lakier do paznokci: SKRYTKA POCZTOWA Po ustaleniu na skrytkę pocztową mogą zostać przesłane paczki, ALE!! Tylko wysłane przez pocztę polską. Paczki wysłane kurierem będą zwracane. Karolina Kowalczyk Skrytka nr 5 Ul. Plac wolności 2 62 620 Babiak INSTAGRAM: KONTAKT: mój ordżinalny adres: : ) Ostrzeżenie Niniejszy film stanowi utwór, podlegający ochronie na podstawie ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych. Nieuprawnione wykorzystanie filmu narazi sprawcę na konsekwencje prawne. Autorskie prawa osobiste oraz autorskie majątkowe do filmu przysługują Karolinie Kowalczyk. Zgodnie z art. 116 i 117 ustawy o Prawie autorskim i prawach pokrewnych, nieuprawnione rozpowszechnianie oraz nieuprawnione utrwalanie lub zwielokrotnianie w celu rozpowszechniania cudzego utworu, podlega karze pozbawienia wolności do lat 2, karze ograniczenia wolności lub grzywnie. #szarlott #vlog #stmorizCZWARTECZEK\nEmilia ...Cześć kochana, mam ten sam błyszczyk jest fajny ładnie pachnie i daje delikatna poswiate na ustach,:-)\nkatarzy...Haj.Ja ogladam codziennie.moja 8 letnia corka razem ze mna ha ha.pozdrawiam.\nKasia ?...Nie oglądam BB i nigdy nie oglądałam wcześniej. A odpowiedź dlaczego, wyszła z twoich ust ok. 7:50. Za to niedawno odkryłam Ciebie i oglądam z przyjemnością.\nAgentka...Szarlotka obejrzyj sobie filmik Nieesi25 o kwiatach, mówi tam o pielęgnacji min starca, u mnie niestety nie przeżył a był już taaaak wielki . Miał zła ziemię .. ? Kocham i uwielbiam domowe dżungle ? u mnie jak na razie 22 kwiaty i waham się spróbować jeszcze raz z tym starcem. A co do BB niby strata czasu i durnota ale o 20 zawsze leci w tle ?? Miłego dnia ! ?\nBeata B...Ja z moim chłopakiem również oglądamy Big Brothera.. bo tak. Nas też trochę wciągnęło ?\nAgniesz...Ja tez mam łokieć tenisista ból oj ból teraz jestem w Sanatorium pozdrawiam z zimnego Świnoujscia\nZdzisla...Kup kubek jako zaparzacz do herbaty i ceramiczny ekologiczny zaparzasz i nie masz gowna sorry za wyrażenie Ja rzadko oglądam Ale obejrzę ale jak powiem kto wyjdzie to wychodzi ta osoba.\nJoanna ...Uwielbiam Cię ??\npodró?...Oglądam bo ciekawia mnie zachowania?\nMonika ...witaj,fajna ta bluzka i pasuje ci ten kolor ?BB oglądam czasami jak akurat trafię\nS?awomi...Nie oglądam BB w tej nowej wersji nie podoba mi się.\nJoanna ...Uwielbiam Twoje filmiki... od razu poprawiają humor ?\nBogda M...Oglądamy Szarlott bo jest lepsza od Big Brothera\nkosmety...Karola kochana!polecam z ZIaji Maść Oliwkową!!!Istne cudo,odkryłam 2 lata temu!...Ale maść, nie krem!!\nAnna Jo...Witam Karolino mam pytanie mam banknot tajlandzki o nominale 20 z nowym królem tajlandi( weszlam w internet i sprawdzilam) i nie wiem co z nim zrobic czy gdzies mozna to wymienic? Weszlam do kantoru i spytalam a pan powiedzial ze nic z tym nie zrobie zebym schowala na pamiatke.Co o tym sadzisz?\nJolanta...Ja mam 48 lat ,mąż mi wykupił dostęp i oglądam kiedy chcę ,rano w południe wieczorem.\nZgadzam się co innego ja na żywo oglądam co innego pokazują ,jest manipulacja .\nKasia G...Nie oglądam BIG brothera, oglądam Szarlot t :) :) :)\nJoanna ...Oglądam też, i uważam że Justyna tkwi w chorym związku, jej facet to taki dyktatorek a ona biduleka za wszystko go przeprasza, żal mi jej, niedługo przepraszać będzie że żyje. I szkoda że wyszła z b.b, a jego nie żałuję ✌pozdrawiam ciebie i kociaki\nPROSZE POWIEDZ MI CZY DOSZLA ODEMNIE KARTKA NA SWIETA WIELKANOCNE BO MOZE PRZEGAPILAM JAKIS ODCINEK POZDRAWIAMMMMMMM\nKinga R...Hej kochana ja nie oglądam BB ponieważ go nieoja bajka ? ale co kogo obchodzi co kto ogląda niech każdy sobie robi to na co ma ochotę i wszyscy będą szczęśliwi ? pozdrawiam serdecznie i miłego weekendu życzę ???????\nTagi użyte w filmie CZWARTECZEK\n#CZWARTECZEK#szarlott#szynszyl#huawei p20 pro#canon g7x mark II#co jem w ciągu dnia? schudłam#dieta#jak schudlam?#bazyl#milik#ryszard#gopro hero 7 black#samoopalacz#darmarsklep


– Instytucje finansowe, mimo wielu ograniczeń nakładanych na nie m.in. przez KNF, są w dużej mierze organizacjami bardzo innowacyjnymi, jeśli chodzi o IT. Od wielu lat w sektorze bankowym obserwuje się zainteresowanie rozwiązaniami chmurowymi, choć na przestrzeni czasu widać zmieniający się sposób patrzenia na chmurę przez instytucje z tego sektora. Do tej pory poszukiwano sprawdzonych rozwiązań, z których korzystają tysiące większych i mniejszych organizacji (m.in. z takich list jak Fortune 500) i po odnalezieniu odpowiednika, który może zostać wdrożony lokalnie, implementowano je. Takie podejście pozwalało być na bieżąco z nowoczesnymi środowiskami, które odpowiadały na potrzeby biznesu, jak również chroniło przed bardzo niepożądanym zjawiskiem, jakim jest tzw. Shadow IT, czyli korzystania przez pracowników – na sprzęcie podłączonym do firmowej sieci – z technologii i rozwiązań, które nie zostały zaaprobowane przez organizację, co skutkowało obniżeniem bezpieczeństwa poufnych danych. Od momentu zmiany regulacji instytucje finansowe nie tylko poszukują odpowiedzi na pytanie, jak wdrożyć rozwiązania chmurowe lokalnie, ale zaczynają także zastanawiać się, w jaki sposób mogą wykorzystać już dostępne zasoby chmury publicznej. Obserwujemy duże zainteresowanie produktami, które umożliwiłyby integrację rozwiązań lokalnych – czyli chmur prywatnych z chmurą publiczną. W tym roku przeprowadziliśmy wiele warsztatów, w czasie których zespoły IT poznały możliwości zintegrowania swoich środowisk z chmurą publiczną, które umożliwiają szybką i skuteczną migrację wybranych środowisk do owej chmury, gdy zachodzi taka potrzeba. Oczywiście wielkim wyzwaniem pozostaje wciąż umiejętne wybranie systemów i usług, które można przenieść do chmury publicznej, jak również uzasadnienie ekonomiczne takiej decyzji.\nCo można zyskać, decydując się na przeniesienie części usług do chmury publicznej? Czy są obszary, które z różnych powodów nigdy tam nie zostaną przeniesione?\n– Głównym czynnikiem, który przemawia za migracją jest elastyczność i łatwy dostęp do zasobów, takich jak moc obliczeniowa czy pojemność. Ponieważ proces pozyskiwania infrastruktury lokalnej i proces zakupowy często trwają bardzo długo, możliwość szybkiego i łatwego dostępu do zasobów publicznych staje się kuszącą alternatywą. Usługi chmury publicznej charakteryzują się również wysoką innowacyjnością i możliwością dostępu do wielu zaawansowanych funkcjonalności. Jednak w związku z tym, że instytucje finansowe przetwarzają duże ilości danych osobowych, muszą bardzo ostrożnie wybierać usługi, które mogą przenieść do chmury. Obecnie widzimy zainteresowanie przede wszystkim wykorzystaniem chmury publicznej w procesach tworzenia i testowania aplikacji, gdzie środowiska powstają na określony czas, a dane, które są umieszczane w nich, mogą zostać zanonimizowane. Drugim scenariuszem wykorzystania chmury publicznej jest możliwość szybkiego zwiększenia dostępnej mocy obliczeniowej dla aplikacji, dla których jest to wymagane, np. z powodu zwiększonego ruchu użytkowników bądź konieczności wygenerowania raportów. Ponieważ jednak większość środowisk IT w instytucjach finansowych bierze udział w przetwarzaniu dużych ilości danych osobowych, równie aktywnie poszukiwane są rozwiązania lokalne, które zapewnią tą samą elastyczność co chmura publiczna. Pojawiają się więc rozwiązania, które w swoim modelu umożliwiają organizacjom konsumpcję lokalnych zasobów infrastruktury i budowę chmury prywatnej, w modelu chmury publicznej. Klient otrzymuje lokalne zasoby i płaci wyłącznie za wykorzystaną moc obliczeniową oraz pojemność. Dodatkowo dostarczany jest zapas mocy obliczeniowej, dzięki czemu jest on zabezpieczony przed nieoczekiwanym wzrostem ruchu oraz zapotrzebowania na moc i pojemność.\nSpotykacie się na co dzień z wieloma firmami, które decyzje o inwestowaniu w najnowocześniejsze technologie informatyczne zostawiają na później. Z czym związane są te obawy?\n– Jest kilka powodów takiej decyzji. Pierwszym problemem, przed którym stają architekci IT, jest po prostu mnogość rozwiązań dostępnych na rynku. ...


"Maestria i spokój" Glika. Dobre noty stopera (sport.tvp.pl)\n"Maestria i spokój" Glika. Dobre noty stopera\nKamil Glik nie zawiódł w wysoko wygranym meczu AS Monaco. Mistrz Francji pokonał na wyjeździe Lille 4:0 i ma tyle samo punktów co prowadzący w tabeli Paris-Saint Germain.\nŹródło: SPORT.TVP.PL Autor: JŁ 23.09.2017 08:21\nFrancuskie media doceniły przede wszystkim dobrą grę Radamela Falcao oraz Fabinho, którzy zostali wybrani zawodnikami spotkania. Kolumbijczyk zdobył dwie ważne bramki, a Brazylijczyk dyktował tempo gry zespołu w środku pola.\n(fot. L'Equipe/Getty Images) Oceny polskiego stopera są natomiast zróżnicowane. Najwyższą notę wystawił mu portal Sports.fr – "8". "Szef defensywy. Dobrze wyczuwał momenty, gdy trzeba było zwolnić grę" – napisano.\nRedakcje pozostałych serwisów raczej decydowały się na noty pomiędzy "6" a "7". "Jego siła i dominacja w powietrzu ustabilizowała grę Monaco. Polak zawsze imponuje maestrią i spokojem" – tak oceniono Glika na stronie footmercato.net.\n– Nawet Radamel z Porto nie strzelał tyle – żartobliwie powiedział po meczu jego bohater – Falcao. – Jestem zadowolony z pracy zespołu. Dzięki Bogu byłem bardzo efektywny. To jest znakomity moment w mojej karierze. Modliłem się długo, aby przeżywać takie momenty i zdobywać tyle bramek. Spotkanie z Porto w Lidze Mistrzów będzie dla mnie wyjątkowe. Chcę pomóc drużynie w wywalczeniu trzech punktów – zapewnił.\nNiepocieszony był z kolei trener przegranych – Marcelo Bielsa. – Rywal przewyższał nas w każdym aspekcie – stwierdził. – Monaco biegało mało, ale za to mądrze. Wszystko, co staraliśmy się robić w trakcie meczu, było neutralizowane przez przeciwnika. Moje warianty na spotkanie nie okazały się sensowne – dodał.\nOceny Glika: (skala 1-10)\nSports.fr – 8\nFootmercato.net – 7\nNicematin.com – 6\nWhoscored.com – 7.27\nMaxifoot.fr – 6.5\nMadeinfoot.com – 7\nZagraniczne powołania: Krychowiak wraca do kadry\nOceny za mecz Lille - Monaco (fot. sports.fr)\nCzy Monaco obroni tytuł mistrza Francji?\nKamil Glik\tAS Monaco\tLigue 1


Piżamy dla Dzieci - Pościel.pro\nPiżama młodzieżowa 134 140...\nDwuczęściowa długa piżamka dla chłopca z misiem na deskorolce i napisem " Skate Time" . Produkt wykonany z bawełny. W zestawie granatowa bluzka z długim rękawem z nadrukiem, ozdobny dekolt pasujący do dołu kompletu. Długie, luźne spodnie w jasnym kolorze w kratkę. W rozmiarach od 134 do 164.\nPiżama dziewczęca z długim...\nDwuczęściowa, bawełniana piżamka dziewczęca z nadrukiem. W komplecie bluzeczka z długimi rękawkami z uroczym nadrukiem i napisem oraz długie spodnie z ciemnym wzorem ze zwierzęcym motywem i czarnymi ściągaczami na nogawkach.\nPiękna i wygodna piżama dziecięca dla dziewczynki wykonana w 100% z wysokiej jakości, delikatnej i przyjemnej w dotyku bawełny z pięknym nadrukiem. Dwuczęściowy różowo-fioletowy komplet: jasnoróżowa bluzka z długim rękawkiem i uroczym nadrukiem ze zwierzątkiem i księżycem oraz długie, luźne spodnie o wygodnym kroju w ślicznym, fioletowym odcieniu z wzorem w białe gwiazdki.\n73,00 zł 52,99 zł\nPiękna i wygodna dwuczęściowa piżamka dla dziewczynki wykonana w 100% z delikatnej i przyjemnej w dotyku bawełny wysokiej jakości. Dwuczęściowy komplet: jasna bluzka w kolorze musztardowym z długim rękawkiem i uroczym nadrukiem z jasnym zwierzątkiem oraz długie spodnie o wygodnym kroju w kolorze granatowym z kolorowym wzorem i śliczną kokardką przy pasie.\nRozmiary: 122 128 134 140...\nPiękna, wygodna piżama dwuczęściowa dla dziewczynki wykonana z delikatnej i przyjemnej w dotyku bawełny wysokiej jakości. Dwuczęściowy komplet w kolorze fioletowo-różowym: jasna, różowa bluzka z długim rękawkiem i super nadrukiem z napisem oraz długie spodnie o wygodnym kroju w pięknym fioletowym odcieniu z delikatnym, uroczym wzorkiem w białe gwiazdki oraz śliczną, różowa kokardka przy...\n93,00 zł 72,99 zł\nPiżama dziewczęca długa w...\nDwuczęściowa piżama dziewczęca o niezwykle wygodnym kroju ze świetnym motywem zwierzęcym, wykonana z delikatnej i przyjemnej w dotyku bawełny wysokiej jakości. Prześliczny komplet w kolorze czarno-szarym: bluzeczka z długim rękawem i uroczym nadrukiem z zebrą oraz wygodne, długie spodnie ze ściągaczem. w kolorze szarym z super wzorem w zebry w ciemniejszym odcieniu.\n98,00 zł 77,99 zł\nDwuczęściowa, bawełniana piżamka dziewczęca w pięknym, wyjątkowym odcieniu morelowym z przeuroczym nadrukiem. Piżama wykonana z niezwykle delikatnego i przyjemnego w dotyku materiału najwyższej jakości - 100% bawełny. Dwuczęściowy komplet dziecięcy: morelowa bluzeczka z długim rękawem z prześlicznym, uroczym nadrukiem z pandą oraz długie spodnie w jednolitym jasnoszarym odcieniu, o bardzo...


Nowoczesne systemy warstw skalnych w koncernie Coca-Coli - Architektura - budnet.pl\nNowoczesne systemy warstw skalnych w koncernie Coca-Coli\nOpływowość, gładkie fasady i lśniące powierzchnie uznawane są za standard przyjęty we współczesnej architekturze korporacyjnej. Są jednak siedziby firm, które odbiegają od obowiązujących zasad. Należy do nich hiszpańska siedziba koncernu Coca-Cola, przypominająca swym wyglądem pofałdowane warstwy skalne.\tCzytaj dalej\nSiedziba Coca-Coli jest przykładem panującej w budownictwie biurowym tendencji do stosowania energooszczędnych rozwiązań oraz świadomego wykorzystywania materiałów pochodzących z lub nadających się do recyklingu. Światowy Fundusz na rzecz Przyrody (WWF) udzielił inwestycji wsparcia technicznego. W budynku zastosowano oświetlenie LED i drewno z certyfikatem FSC*. Woda deszczowa jest ponownie wykorzystywana w ogrodzie, a dach służy do wstępnego podgrzewania wody i generowania energii fotowoltaicznej.\nNowoczesność madryckiego budynku nie ogranicza się jednak do ukrytych urządzeń i niewidocznej dla oka technologii. W konstrukcji biurowca i w jego poszczególnych detalach wykorzystano najnowocześniejsze osiągnięcia techniki. Budynek wyłania się z ziemi niczym ażurowy blok – duże połacie okien sięgające od sufitu do podłogi zostały przesłonięte czworobocznymi zielonymi panelami szklanymi, które – dzięki częściowemu nakładaniu się na siebie – sprawiają wrażenie falowania na wietrze. Wrażenie owej dynamiki było możliwe dzięki wykorzystaniu profili Reynaers CW 50-SL, które umożliwiły umieszczenie połowy paneli pod dowolnym kątem w cofniętej płaszczyźnie elewacji.\nPrzeszklenia stanowią najbardziej wyrafinowany element całej konstrukcji. Tworzą one nieprzerwane, poziome linie paneli szklanych o takich samych wymiarach jak wentylowane płyty kompozytowe, z których wykonano elewację. Dzięki zastosowaniu tej technologii, pomiędzy przeszkleniami możliwy jest dopływ świeżego powietrza. Współgranie ciężkich i lekkich, zawieszanych i piętrzonych elementów jest techniką stosowaną od dawna w architekturze, lecz wykorzystanie jej w zamontowaniu okien jest niemal niespotykane.\nPomysł, by za pomocą otwartej przestrzeni między dwoma masywnymi panelami (jakby była to zagłębiona spoina z zaprawą murarską) scalać dwa panele szklane, wykracza poza koncepcję typowej ściany osłonowej. Ściana osłonowa uwolniła szkło z jego ramy, stwarzając iluzję, że pomiędzy szybami nie trzeba stosować niczego oprócz kilku centymetrów silikonowego uszczelniacza. Z elementów systemu Reynaers CW 86, zastosowanych w Coca-Coli, znikł już nawet i ten uszczelniacz. Głęboki profil ramy został skonstruowany tak, by wydawało się, że pomiędzy szybami jest tylko powietrze. W rzeczywistości szyba wcale nie jest zawieszona w powietrzu, lecz zabezpieczona aluminiową ramą. Rama ta jest jednak niewidoczna z zewnątrz budynku, a krawędzie szyby są całkowicie „wolne”. Zarówno ten detal konstrukcyjny, jak i kolor szkła, sprawiają, że w określonym świetle szyby są prawie nie do odróżnienia od elementów kompozytowych.\nHale magazynowe producent Liczba postów: 836 Grupa: Innowacje w... Jeżeli chodzi o meble magazynowe oraz hale to serdecznie zapraszamy do zapoznania się z ofertą naszego sklepu - https://biuromarket.com.pl/ gdzie znajdziecie za...\nSpołeczność budnet.pl ma już 16486 użytkowników


ᐅ Hama Optyczna Bezprzewodowa Knallbunt 2.0 - Ceny, opinie, dane techniczne | VideoTesty.pl\nHama Optyczna Bezprzewodowa Knallbunt 2.0\nHama Optyczna Bezprzewodowa Knallbunt 2.0 to ergonomiczna, bardzo wygodna w użytkowaniu myszka komputerowa o dobrym stosunku ceny do jakości. Rodzaj tej myszy to Optyczna. Ten elektroniczny gryzoń korzysta z popularnego interfejsu USB. Ilość przycisków: 7. Hama Optyczna Bezprzewodowa Knallbunt 2.0 to sprzęt odpowiednio trwały, a dodatkowo mający dość szerokie zastosowanie. Komunikacja z PC odbywa się w następujący sposób: Bezprzewodowa.\nCena Hama Optyczna Bezprzewodowa Knallbunt 2.0\nOPIS Hama Optyczna Bezprzewodowa Knallbunt 2.0\nInformacje podstawowe o Hama Optyczna Bezprzewodowa Knallbunt 2.0\nHama Optyczna Bezprzewodowa Knallbunt 2.0 to solidnie wykonana mysz komputerowa, która może się okazać bardzo udanym zakupem na długie lata. Prezentowana myszka zapewni nam sporą wygodę użytkowania.\nPodstawowe parametry myszki Hama Optyczna Bezprzewodowa Knallbunt 2.0\nMyszka jest oznaczona przez producenta kodem 000865430000. Natomiast kod EAN Hama Optyczna Bezprzewodowa Knallbunt 2.0 to 4007249865434. Jeżeli wygląd myszki też jest dla Was istotny, to poznajcie kolorystykę tego sprzętu: Czarno-niebieski. W myszce zastosowano interfejs USB. Hama Optyczna Bezprzewodowa Knallbunt 2.0 to myszka Bezprzewodowa , co zapewnia komfort podczas pracy na komputerze/laptopie. Na komfort pracy ma również czułość gryzonia, która w tym przypadku wynosi 2000 dpi. Producent Hama wyposażył ten model w 7 przycisków oraz 1 rolka przewijania.\nPraworęczna myszka przeznaczona jest użytkowników o tym właśnie profilu. Myszka może pochwalić się zasięgiem pracy na poziomie: 8 m m. Urządzenie zasilane jest poprzez 2 baterie AAA (LR3).\nInstrukcja obsługi do Hama Optyczna Bezprzewodowa Knallbunt 2.0\nSpecyfikacja Hama Optyczna Bezprzewodowa Knallbunt 2.0\nname Hama Mysz Optyczna Bezprzewodowa Knallbunt 2.0\nKod producenta 000865430000\nModel Knallbunt (niebieski)\nopis Hama Mysz Optyczna Bezprzewodowa Knallbunt 2.0\nPOWIĄZANE PRODUKTY DO Hama Optyczna Bezprzewodowa Knallbunt 2.0\nOceń Hama Optyczna Bezprzewodowa Knallbunt 2.0\nGdzie kupić Hama Optyczna Bezprzewodowa Knallbunt 2.0? Kup od godnych zaufania dostawców!


Nauka języka obcego dla dzieci – co się przyda? | Wiem Bo Chcę\nHomeŻycie i stylNauka języka obcego dla dzieci – co się przyda?\nJęzyków obcych warto uczyć już najmłodsze dzieci. Jest to dla nich wtedy naturalny proces, dzięki któremu poszczególne terminy przyswajane są o wiele łatwiej niż w późniejszym wieku. By tak się stało trzeba jednak odpowiedniego podejścia do nauki na tym etapie życia. Co przyda się by pomóc dziecku w opanowaniu zagranicznego języka?\nJednym z często popełnianych błędów jest to by od początku zorientować dziecko na wypełnianie testów i naukę na pamięć. W praktyce młode osoby mogą się wtedy jedynie zrazić do danej dziedziny, gdyż najlepiej przyswajają wiedzę poprzez zabawę. W związku z tym na pewno cenne będą wszelkie piosenki, wiersze czy gry, gdyż będą one dla dzieci bardziej przystępne. Wprowadzenie luźniejszej atmosfery pozwoli też wzbudzić zainteresowanie malca i sprawić, że polubi on naukę języka.\nJedną z ważniejszych kwestii jest to by odpowiednio dobierać zakres nauczania, a w szczególności słownictwa. To ostatnie powinno odpowiadać poziomowi ogólnej wiedzy dziecka, a także temu co na tym etapie życia będzie je interesować. Powinny to być zatem słówka związane z najbliższym otoczeniem, a więc domem, rodziną czy podwórkiem. Poszczególne rzeczy można im wtedy pokazywać i przy okazji nazywać, dzięki czemu łatwiej będzie im je skojarzyć.\nWarto pomyśleć też o książce po angielsku o zwierzętach czy roślinach, które także zainteresują dzieci. Ważne jest natomiast to by takie pozycje były w kolorowej formie, gdyż będą wtedy atrakcyjne dla najmłodszych, ułatwiając im także zapamiętywanie. Książki tego typu można zamówić na https://bookids.pl/ksiazki.\nJak radzić sobie z kryzysem w małżeństwie?


Tradycja versus tradycjonalizm. Krótkie studium przypadku.\nTomasz Terlikowski w ostatnim wywiadzie dla Tomka Samołyka powiedział, że „Tradycja jest żywą wiarą umarłych, a tradycjonalizm – martwą wiarą żywych”. Cytat ten, jakkolwiek świetny retorycznie, nie dawał mi od początku spokoju. Po pierwsze dlatego, że posiadając żywą wiarę i będąc wiernym Tradycji – nie uważam się za umarłego :) Po drugie dlatego, że nie zgadzam się z tym, by ludzi bez wiary nazywać żywymi. Szukając informacji odkryłem, że oryginalnie cytowane słowa wypowiedział niejaki Jaroslav Pelikan, luterański pastor i teolog, który pod koniec życia przeszedł na prawosławie (https://www.google.com/books/edition/The_Vindication_of_Tradition/ZhTPvDdv82AC?hl=en&gbpv=1, rok 1984, s. 65).\nAbstrahując jednak od okoliczności związanych z powstaniem tego cytatu i od osobowości autora, myślę, że perspektywa, która pozwala uznać go za godny powtarzania, jest perspektywą wyłącznie doczesną, a stąd – nie do końca chrześcijańską. Jak można bowiem mówić, że Tradycja jest wiarą umarłych? Nawet jeśli żywą? Przecież Jezus Chrystus powiedział, że „Bóg nie jest [Bogiem] umarłych, lecz żywych; wszyscy bowiem dla niego żyją.” (Łk 20,38). Analogicznie nie ma czegoś takiego jak martwa wiara żywych; bo ci „żywi”, nie mający wiary – z perspektywy wieczności tak naprawdę są martwi. Pamiętacie, jak nasz niebiański Ojciec uzasadnia swoją radość przed starszym bratem w przypowieści o synu marnotrawnym? Używa takich słów: „ten brat twój był umarły, a znów ożył” (Łk 15, 32). Analogicznie Jezus mówi, by „zostawić umarłym grzebanie ich umarłych” (Łk 9, 60), a o faryzeuszach mówi, że są podobni do „grobów pobielanych” (Mt 23, 27) – mając przecież właśnie to na względzie, że życia w sobie nie mają.\nStąd ośmielam się ten cytat doprecyzować do znacznie prostszego: „Tradycja jest wiarą żywych, a tradycjonalizm – wiarą martwych”. Z punktu widzenia Boga nie ma przecież znaczenia, czy ktoś fizycznie jeszcze żyje czy już umarł: jako wierzący wiemy, że Abraham, Izaak i Jakub czy powołujący się na nich Pan nasz Jezus Chrystus (Łk 20,37) aktualnie są zdecydowanie bardziej żywi, niż jesteśmy sobie w stanie to wyobrazić.\nDlatego i owszem, tradycjonalizm, - rozumiany jako zbiór ideologicznych zasad wyłaniających się z chrześcijańskiej wiary – w istocie nie wiele ma z nią wspólnego. Ale jako chrześcijanie nie potrzebujemy posługiwać się wątpliwej jakości cytatami, by ten fakt sobie lub innym uzmysłowić. Musimy utrzymywać perspektywę wieczności w tym, co mówimy – bo inaczej sami przeczymy własnej wierze.\nP.S.: Zainteresowanych perspektywą wieczności w patrzeniu na wszelkie sprawy związane z wiarą, odsyłam do wyśmienitej pozycji „The Christian Mind” Harry Blamires’a (https://www.amazon.com/Christian-Mind-How-Should-Think/dp/1573833231). Tak, to kolejny protestancki (a ściślej rzecz ujmując – anglikański) teolog. Niemniej, jak mi się zdaje – on bardzo trafnie zauważył, że nader często teraz popełniamy błąd, polegającym na tym, że ewangelizując świat i wnosząc do niego perspektywę wieczności – tak naprawdę wciąż posługujemy się językiem doczesnym i światowym. Próbujemy z perspektywy świata wytłumaczyć mu naszą perspektywę. To nie ma prawa się udać.


Akademia wampirów (Richelle Mead) – recenzja | Portafortunas\nStrona główna / Recenzje / Książki / Fantasy / Akademia wampirów (Richelle Mead) – recenzja\nWampiry – majestatyczne dzieci nocy – od wielu lat pojawiają się na kartach książek czy ekranach telewizorów. Moda na wykorzystywanie ich wizerunku nie przemija, co i rusz jakiś pisarz pragnie ukazać czytelnikom swoją wizję krwiopijców, którym niestraszne światło dnia, czosnek czy krzyż. Jedni próbują uczłowieczyć wampiry, wysyłając je do szkoły, inni wynaturzają ich prawdziwą naturę, tworząc świecące w słońcu potworki, kolejni wolą jednak nie odchodzić od pierwotnego wizerunku potwora. Ostatnimi czasy krwiopijcy bardzo często pojawiają się w książkach skierowanych do nastoletnich czytelników – Pamiętniki wampirów, Błękitnokrwiści czy Wampiry z Morganville to tylko niektóre z tytułów dzieł, gdzie dzieci nocy odgrywają znaczącą rolę. Do tej grupy zalicza się również pierwszy tom serii Richelle Mead – Akademia wampirów.\nLissa i Rose postanowiły opuścić mury Świętego Władimira. Udało im się uciec i od tego czasu żyją wśród ludzi. Zdołały się wtopić w otoczenie śmiertelników, niestety w końcu odnajdują ich wysłannicy szkoły wampirów i z powrotem zabierają dziewczyny do Świętego Władimira. Miejsca, które ma zły wpływ na Lissę. Po powrocie do szkoły dziewczyna zaczyna się zmieniać, a Rose nie wie, co za tym stoi. Do tego ktoś prześladuje Lissę, podsyłając jej prezenty w postaci martwych zwierząt. Czy Rose odkryje, kto za tym stoi?\nMuszę przyznać, że długo zastanawiałam się nad sięgnięciem po tę pozycję. Wprawdzie opinie o książce Mead nie były podzielone, większość czytelników zgodnym głosem stwierdziła, że to naprawdę dobra lektura, jednak to samo mówiono o znienawidzonym przeze mnie Zmierzchu, moja przygoda skończyła się na zapoznaniu z filmami. Kiedy pojawił się bodziec w postaci adaptacji, nie omieszkałam zapoznać się z kinową produkcją. Okazało się, że nie taki diabeł straszny, jak go malują, a dokładniej – malowałam ja. Skoro film przeszedł test, czas było sprawdzić, czy i książka nie stanie mi ością w gardle.\nNie stanęła. Co więcej, historia Rose i Lissy spodobała mi się. Owszem, w powieści pojawia się mnóstwo chwytów i rozwiązań znanych z innych książek o podobnej strukturze fabularnej, seriali czy filmów. Miłostki głównych bohaterek, wybory, kuszenie przez ciemną stronę mocy i inne wyświechtane rozwiązania. Jednak to stanowi również siłę książki. Trudno w to uwierzyć, ale to wszystko ma w sobie pewien urok, historia, mimo przewidywalności, potrafi wciągnąć, a bohaterów po prostu nie da się nie lubić.\nRichelle Mead skupiła się również na drobiazgowym oddaniu atmosfery panującej w szkole dla wampirów. Przedstawiła podział krwiopijców, ich struktury oraz wzajemne relacje. Ciekawie ukazała zasady panujące w Świętym Władimirze: gdyby pozbawić szkołę fantastycznej otoczki, okazałoby się, że podobne relacje panuję w naszym świecie – waśnie, kłótnie, przyjaźnie, prześladowanie słabszych. Oczywiście w książce dodano jeszcze element dziedziczenia korony i intryg możnych świata wampirów.\nSynkretyzm gatunkowy w Akademi wampirów jest dość rozległy: poza romansem w powieści odnajdziemy również elementy sensacji, kryminału oraz sporą dawkę horroru i fantasy. Do tego można dodać szczyptę humoru, zwłaszcza sytuacyjnego i słownego, oraz przygody. Powieść to gatunkowy miszmasz, w którym dostrzega się również elementy powieści gotyckiej.\nPrawda jest taka, że bardzo trudno oderwać się od Akademii wampirów. Ta książka to literackie guilty pleasure, ma coś w sobie. Prosta historia wciąga, bohaterowie zyskują sympatię, a świat wykreowany zachwyca. Czasami najprostsze rozwiązania okazują się tymi najlepszymi, i właśnie tak dzieje się w tym przypadku. Powieść Richelle Mead urzeka równie mocno co Dary anioła.\nTom serii: I\nTłmaczenie: Monika Gajdzińska\nTagi: Akademia wampirów, Nasza Księgarnia, Richelle Mead\n← Złota skóra (Carla Montero) – recenzja Marsjanin (Andy Weir) – recenzja →


Rabat -50% Na Zaufaj Mi, Jestem Kłamcą. Wyznania Eksperta Ds. Manipulowania Mediami Ebook\nEbook Zaufaj mi, jestem kłamcą. Wyznania eksperta ds. manipulowania mediami\n(Trust Me, I'm Lying: Confessions of a Media Manipulator) Rabat -50%\nAutor: Ryan Holiday, Listopad 2014 , 296 stron\nDołącz do 5851 osób\nSpecjalista w dziedzinie nowoczesnych mediów przerywa milczenie i pokazuje, jak naprawdę funkcjonują. Jak garstka szemranych blogerów kontroluje cały system tak zwanych mediów informacyjnych, przekuwając nasze zainteresowanie i naszą uwagę w zyski dla siebie. Andrew Keen, autor książki Kult amatora. Jak internet niszczy kulturę Łatwa sztuka manipulowania mediami Media są w stanie wynieść ludzi na piedestał w jednej chwili, po czym bez wahania ich z niego strącają. Złośliwa plotka może kosztować firmę miliony, polityczny skandal zmusza kandydata na urząd państwowy do wycofania się z wyborów, zaś nikomu nieznana osoba z dnia na dzień zostaje celebrytą. Mało które media są dziś niezależne, dlatego takie rzeczy nie dzieją się przypadkiem. To doskonale zorganizowane akcje, za którymi stoją specjaliści kontrolujący media. Chcesz się dowiedzieć, jak to się robi? Zaczerpnij informacji z samego źródła. Manipulowanie mediami to mój zawód. W świecie, gdzie blogi kształtują i wypaczają treść newsów, moje zadanie polega na kontrolowaniu tych blogów — to samo robić może w zasadzie każdy. Dlaczego ujawniam te wszystkie sekrety? Ponieważ jestem zmęczony światem, gdzie blogerzy przyjmują łapówki, marketerzy pomagają pisać newsy, lekkomyślni dziennikarze rozpowszechniają kłamstwa — i wszystkim to uchodzi na sucho. Zabieram Was za kulisy, ponieważ nie chcę, aby ktoś jeszcze dał się niemile zaskoczyć. Przeczytaj tę szokującą książkę i podziel przez dwa wszystko, o czym czytasz. „Podręcznik mrocznej sztuki eksploatowania mediów”. Robert Greene, autor książki 48 godzin władzy „Ważne ostrzeżenie zarówno dla specjalistów od PR-u, jak i dla klientów”. Richard Edelman „Ebook, która przyprawia o dreszcze zachwytu i zgrozy”. „Financial Times” „Ebook ta bardzo mocno zaniepokoi gigantów wirtualnych mediów”. Drew Curtis, twórca Fark.com „Ryan ma w sobie coś z Machiavellego, coś z Ogilvy’ego… Ten młody spec (…) jest sekretną bronią, o której nigdy nie słyszeliście”. Tim Ferriss, autor książki 4-godzinny tydzień pracy, zdobywczyni pierwszego miejsca listy bestsellerów „New York Timesa” Ebook porusza temat Zaufaj. Jedną z istotnych spraw poruszanych w ebooki jest: jestem. Jeśli interesuje Cię: kłamcą, to ebook dla Ciebie. Dużo wiedzy na temat: Wyznania w formacie EPUB, MOBI i PDF. Hasło przewodnie tego ebooka to eksperta. Jeśli szukasz ebooków o: manipulowania, to jest pozycja dla Ciebie. Dogłębna wiedza na temat mediami.\n.com4-godzinny tydzień pracyakcjeautorbestsellerbezblogblogerblogicocurtisdlaczegodreszczedziennikarzeebookegointernetkaklientksiążkiktokulisykultlistymediamilczeniemożeplotkapodręcznikprrobertrobert greenerzeczysekretyskandalsystemsztukatimurządwszystkozło\nISBN 978-83-246-9247-7. Porównywarka cen ebooków, które dostępne są w formatach PDF, MOBI i innych. Na urządzenia Kindle i inne. Tutaj znajdziesz ebook, którego szukasz. Nie wszystkie ebooki w ofercie są darmowe. Wspierajmy autorów i kupujmy ebooki.\nTytuł: Zaufaj mi, jestem kłamcą. Wyznania eksperta ds. manipulowania mediami Ocena: 4.8 Recenzent: Tomasz Smykowski Dodał: Tomasz Smykowski Data recenzji: 3 sierpień 2012 Streszczenie: Ebook polecany Opis: Ebook polecany


Cegła Klinkierowa Dekoracyjna. Różne Kolory I Faktury. Sprzedaż Od Producenta I Porady Techniczne Specjalistów. Wysokiej Jakości Dekoracyjne Cegły Klinkierowe Spełnią Twoje Wymagania - Andbud - Klinkier I Ceramika\nCegła Klinkierowa Dekoracyjna. Różne kolory i faktury. Sprzedaż od producenta i porady techniczne specjalistów. Wysokiej jakości dekoracyjne cegły klinkierowe spełnią Twoje wymagania\nCegła Klinkierowa Dekoracyjna – wysoka trwałość, estetyczny wygląd i ekologia. Różnorodne kolory i faktury. Sprzedaż od producenta oraz porady techniczne doświadczonych specjalistów. Wybierz doskonałej klasy atrakcyjny materiał dzięki któremu modnie ozdobisz budynek lub zaaranżujesz wnętrze swojego mieszkania. Wysokiej jakości naturalne, dekoracyjne cegły klinkierowe w atrakcyjnej cenie, które spełnią Twoje wymagania.\nCegła klinkierowa jest wypalana w wysokiej temperaturze z mieszaniny gliny i piasku i jest w 100% naturalna. Jest bardzo wytrzymała, praktycznie nienasiąkliwa oraz nietoksyczna, dzięki czemu doskonale nadaje się do dekorowania architektury zewnętrznej i wewnętrznej.\nSzeroki wybór cegieł klinkierowych stwarza świetne możliwości aranżacyjne. Wśród dekoracyjnych cegieł klinkierowych do wyboru oferujemy fakturę gładką, rustykalną i ryflowaną oraz wiele kolorów i odcieni.


Opony rolnicze - Dostawa Gratis - Voida.pl\nOpony rolnicze to całkowicie odrębny temat pośród wszelkich innych opon. Różnią się zastosowaniem, budową, oznaczeniami oraz wyglądem. Nawet doświadczeni rolnicy, mają często problem z rozszyfrowaniem oznaczeń na oponie.\nOpony rolnicze to specjalistyczne ogumienie, o bardzo dużej wytrzymałości i całkowicie innych właściwościach. Ich zastosowanie znajdziemy we wszelkich maszynach rolniczych takich jak ciągniki, kombajny, kosiarki czy naczepy. Pośród nich, możemy znaleźć specjalne modele przeznaczone do lasów, w błotniste pola, a także do jazdy po utwardzonych nawierzchniach. Dobrej jakości opona, to podstawa dla każdego rolnika, wpływająca na jakość i tempo pracy, a także na bezpieczeństwo. Czym się charakteryzują? Jak odczytywać oznaczenia? Jak dobierać opony do maszyn rolniczych?\nWybierz rozmiar opon rolniczych\nNajpopularniejsze rozmiary opon rolniczych\nOpony rolnicze 16x6.50-8\nOpony rolnicze 650/85 R38\nOpony rolnicze 7.5-20\nNajpopularniejsze modele opon rolniczych\nCharakterystyka opon rolniczych\nOpony rolnicze, całkowicie różnią się budową od opon do samochodów. Są wytwarzane z dużo wytrzymalszej gumy, a ich konstrukcja skupia się głównie na jak największej wytrzymałości. Gruba warstwa gumy w połączeniu z ostrym bieżnikiem, pozwala na przejazdy w najcięższym terenie, bez ryzyka uszkodzenia i unieruchomienia maszyny. Wystające gałęzie czy kamienie, nie robią na masywnej i grubej oponie wrażenia, choć oczywiście może zdarzyć się, że opona ulegnie uszkodzeniu.\nPośród rodzajów opon rolniczych, możemy rozróżnić te z zastosowaniem typowo w pola uprawne, do lasu, lub utwardzonych dróg. Pierwsze z nich, mają gruby bieżnik, ułożony w choinkę, przez co nawet w bardzo grząskim błocie, maszyna będzie się poruszać bez większego problemu.\nOpony do lasu, mają jeszcze grubsze ściany boczne, co zapobiega przypadkowemu przebiciu przez wystające gałęzie, a ich bieżnik wgryza się w glebę, pozwalając na przełożenie jak największej ilości mocy na koła.\nOpony przeznaczone do jazdy po utwardzonych drogach, mają mniej agresywny bieżnik i cieńszą warstwę gumy. Dzięki temu, opony nie generują dużego hałasu i pozwalają na szybsze przemieszczanie się.\nPrzykładowe oznaczenia, które najczęściej możemy zauważyć na oponie rolniczej to np.:\n14.9 to szerokość opony wyrażona w calach\nmyślnik czyli "-", określa diagonalny typ opony\n28 to średnica felgi wyrażona w calach\nOpony radialne od diagonalnych różnią się w oznaczeniu literą "R" zamiast myślnika ("-").\nPoza tym, niektóre opony rolnicze mają oznaczenia metryczne, które wyglądają bardzo podobnie do tych z opon do samochodów osobowych. Na przykład:\nW tym przypadku poszczególne liczby oznaczają:\n280 to szerokość opony w milimetrach\n85 to profil (wysokość) opony w procentach (85% z szerokości)\nR oznacza, oponę radialną\n28 to rozmiar felgi w calach (średnica)\nPoza oznaczeniami rozmiaru i rodzaju budowy opony, często możemy się spotkać z oznaczeniami takimi jak:\nR-1 - opona uniwersalna do standardowych prac polowych, przeznaczona na koła napędowe\nR-1W - opona o głębszym bieżniku i lepszych parametrach od R-1\nR-2 - opona o jeszcze grubszym bieżniku, przeznaczona do jazdy w grząskim terenie\nR-3 - opona z bieżnikiem, rozkładającym równomiernie nacisk na glebę, przeznaczone do maszyn pracujących na trawie\nR-4 - opony o bieżniku stanowiącym 70% w porównaniu do opon R-1, najczęściej stosowane w ładowarkach rolniczych\nInne oznaczenia znajdujące się na oponie, określają indeks nośności oraz wszelkie dodatkowe informacje, które są równie istotne.\nNajnowsze wpisy na temat: Opony rolnicze\nJak dobierać opony do maszyn rolniczych?\nDobierając opony do maszyn rolniczych, należy wziąć pod uwagę wiele aspektów. Pierwszym z nich, jest rodzaj maszyny, w której będą one zastosowane. Ciągnik, kombajn, naczepa - do każdej z maszyn, są przeznaczone inne opony. Kolejnym aspektem jest teren w jakim maszyny będą użytkowane. Jeśli będą służyć do standardowych prac polowych, wybierzemy opony o klasycznych właściwościach i bieżniku. Jeśli jednak, maszyny rolnicze używane są głównie w lesie, warto wybrać specjalne opony o zwiększonej wytrzymałości i ostrzejszym bieżniku. W przypadku, gdy maszyny będą jeździły głównie po trawie, warto wybrać opony o równomiernym nacisku na podłoże - zapobiegnie to niszczeniu trawnika. Opony stworzone głównie z myślą o utwardzonych nawierzchniach, będą najlepszym wyborem w przypadku gdy maszyny służą np. do przewożenia plonów po utwardzonych drogach.\nNiezależnie od tego, jakie opony zdecydujemy się wybrać, należy pamiętać o odpowiednim doborze rozmiaru, a także w przypadku częstej jazdy po drogach publicznych - o homologacji. Złe dobranie opon do maszyny, może spowalniać pracę, a nawet czasem uniemożliwić ją. Słabej jakości opony bez homologacji, również mogą przysporzyć nam wiele problemów, większą podatnością na uszkodzenia mechaniczne i gorszą jakością wykonania.


Wyprawa Rowerwa „Śladami Draculi” - Realacja - Podróżniczy serwis informacyjny bezdroza.pl - Księgarnia bezdroza.pl\nWyprawa Rowerwa „Śladami Draculi”\nAutor: Bartek Staszewski\nPomysł wyprawy rowerowej w góry Ukrainy i Rumunii pojawił się wczesną wiosną, kiedy to nareszcie można było ściągnąć rower ze strychu i wyjechać na Szczyrkowskie szlaki. Cały wyjazd opracowaliśmy z moim przyjacielem, Adamem, z którym pojechałem. Ale dlaczego właśnie tam? Jest to jeden z ostatnich dzikich regionów Europy, gdzie lokalna kultura i obyczaje widziane są w każdym miejscu. Karpaty Wschodnie nie do końca są nam znane. Dopiero zaczynamy odkrywać tamte tereny jako atrakcyjne. Obfitują w niesamowite krajobrazy, ponadto naszym celem było dojechać do polskiej wsi – Kaczyka, aby odwiedzić naszych Rodaków w Rumunii.\nJuż w pierwszy dzień nie obyło się bez problemów – zawiodły PKP i PKS. W rezultacie dotarcie z rowerami w Bieszczady, skąd mieliśmy wystartować, zajęło nam ponad dwa dni… Przez malownicze doliny i przełęcze dojechaliśmy do Słowacji. Kolejnego dnia wyruszyliśmy do granicy z Ukrainą. Zaledwie kilka kilometrów za nią naszym oczom ukazał się całkiem inny świat – żywy XIX-wieczny skansen, pełen drewnianych chat, ludzi ubranych w ludowe stroje, a wszystko to skąpane w zapachu dojrzewających w upalnym słońcu winogron. Wynagradzało nam to trudną jazdę po ukraińskich drogach, które przypominają szwajcarski ser, a na dodatek roją się od rozklekotanych Ład z szalonymi kierowcami za 'kółkiem'.\nStanowimy tutaj nie lada atrakcję – mało kto zapuszcza się w region Zakarpacia, a już na pewno nie na rowerze… Dzieci biegną za nami, wyciągają ręce by „przybić im piątkę”. Często pytaliśmy o drogę, bo czasu na nauczenie się cyrylicy – brakło. Zapytana o kierunek „babuszka” nie tylko mówi nam gdzie jechać, lecz także błogosławi nam i naszym rodzinom czyniąc znak krzyża na naszych czołach. Tutejsi ludzie są niesamowici; otwarci, zawsze uśmiechnięci i pomocni.\nCelnicy na granicy ukraińsko-rumuńskiej w Solotvyno nie przywitali nas przyjaźnie. Zostaliśmy dokumentnie przeszukani, przepytani, zmuszeni do wypełniania różnych druczków i protokołów (rzecz jasna - pisane cyrylicą). A wszystko to z powodu… noża do krojenia chleba. Zebrał się cały sztab graniczny, który oglądając nóż mówił tylko jedno: „kontrabanda". Po stosownej łapówce i trzech godzinach oczekiwania na granicy, celnicy nas wypuścili (bez noża).\nRumunia jest jeszcze ciekawszym krajem. Wszechobecny folklor, niesamowite krajobrazy i ludowe budownictwo tworzą niepowtarzalny klimat. W końcu jesteśmy – długo wyczekiwany przez nas region Maramuresz. Ciągnąca się ponad 100km dolina pełna jest bogato zdobionych bram wjazdowych do domostw oraz strzelistych monastyrów. Odwiedziliśmy ich największy kompleks w Barsanie – niesamowite miejsce, pełne mniszek, drewnianych świątyń, kwiatów i... turystów.\nWyruszyliśmy na przełęcz Przysłop (1416m.n.p.m.), która leży na styku trzech krain: Maramureszu, Transylwanii i Bukowiny. Znana nie tylko ze wspaniałych widoków, ale także z faktu, iż w 1915r. przeprawiała się tędy II Brygada Legionów a jeszcze wcześniej w 1717r. ze stoczonej tu krwawej bitwy z Tatarami. Od początku podjazdu towarzyszył nam przybłąkany pies, nazwany przez nas bardzo pomysłowo Sabaką (z ros. pies). Przełęcz była naszym punktem wypadowym w Alpy Rodniańskie na jeden z najwyższych szczytów - Gargalau (2159m.n.p.m.). Przenocowaliśmy u gospodyni na Przysłopie, która powitała nas słowami „Djeń dobry”! (co roku przyjmuje dziesiątki turystów z Polski).\nPo dwóch dniach jazdy makabrycznymi drogami, dotarliśmy do naszego celu wyprawy – polskiej wsi Kaczyka w Bukowinie. W Domu Polskim, gdzie spędziliśmy dwie noce, powitano nas piękną, starą polszczyzną, jakiej używano blisko dwa wieki temu, kiedy to grupa osadników z Bochni i Wieliczki udała się w te strony by eksploatować złoża soli mając nadzieję na lepsze życie. Kopalnia jest tu dużą atrakcją i przyciąga wielu turystów z Polski. Jednak najciekawszym zajęciem było przechadzanie się ścieżkami pomiędzy domami i rozmowy z ich mieszkańcami, którym nie żyje się tam łatwo.\nKolejnym miejscem wartym zobaczenia był malowany monastyr w Suczewicie wpisany na listę UNESCO. Wszystkie ściany pokryte detalicznymi malowidłami przedstawiają dziesiątki scen religijnych. Całość robi niesamowite wrażenie. Po powrocie do Kaczyki, spotkaliśmy Polaków. Okazało się, że są z Bielska-Białej – jaki świat jest mały!\nzdj 3 i 4\nNa granicy z Ukrainą okazało się, że przejścia graniczne w tym regionie są zamknięte ze względu na remont – kazano się nam wrócić prawie ok. 80km w odwrotnym kierunku. Za to mogliśmy podziwiać piękno Pokucia, Huculszczyzny i Wyżnickiego Parku Narodowego. Zmierzając na zachód „zaliczyliśmy” najbardziej wyczerpujący element naszej wyprawy – Połoninę Świdowiec. Podejście na szczyt Tatulska (1776m.n.p.m.) z obładowanymi rowerami trasą a’la nasza „Bieńkula” nie było łatwe ani przyjemne. Nagrodą były niesamowite widoki i połonina ciągnąca się blisko 35 km grzbietem gór. Fatalne oznaczenie szlaków także dało nam się we znaki. Zamiast szlaku udało nam się znaleźć stare słupy graniczne - do II wojny światowej przebiegała tędy granica między Polską a Czechosłowacją.\nStąd mieliśmy już niedaleko do Polski. Jednak prawie że odcięte od świata miejscowości pozbawione były dróg – jedynie potężne radzieckie ciężarówki i ewentualnie my – na rowerach jakoś mogliśmy się poruszać. Tak oto odcinek 6km na przełęcz pokonywaliśmy 4 godziny… (Co ciekawe, na mapie widnieje całkiem dobra droga).\nGranica ze Słowacją była dla nas zbawieniem – nareszcie asfaltowe drogi z prawdziwego zdarzenia. Niestety odcinek słowacki pokonywaliśmy w ulewnym deszczu, który nie powstrzymał nas przed szybkim dotarciem do Polski – granicę z ojczyzną uczciliśmy czekoladą specjalnie przywiezioną na tę okazję z Polski.\nWiadome było, że nie jest to lekka trasa. Mimo to nie obyło się bez niespodzianek typu znikający w sercu lasu szlak, powalone na nim drzewa czy poprzecinana rwącą rzeką droga. Znacznie więcej zostało tych pozytywnych wspomnień – poznani niesamowici ludzie, bogata kultura, flora i fauna, zapierające dech w piersiach widoki. Przejechanie ok. 1200 km w nieco ponad 2 tyg. sporo mnie nauczyło, przede wszystkim pokory wobec natury, która nie zawsze stawała po mojej stronie…


Porsche Polska – Porsche Approved – Program certyfikowanych samochodów używanych\nW miarę upływu czasu tworzymy i gromadzimy wspomnienia. Wracamy w nich z radością do tego, co nas inspirowało, co dowiodło nam swej najwyższej wartości. Tak samo jest z Porsche. Każde Porsche jest projektowane jako produkt bezkompromisowej myśli technicznej i wykonane z zachowaniem najwyższej jakości, aby dostarczać czystej przyjemności z jazdy. Używane Porsche w programie Porsche Approved spełnia marzenie o tej przyjemności zgodnie z pierwotnym założeniem.\nWszystkie samochody z programu Porsche Approved objęte sa programem Porsche Assistance.Pomoc drogowa Porsche zapewnia Ci na terenie Twojego kraju wszechstronne wsparcie w mało prawdopodobnym przypadku awarii samochodu. Nasz zespół obsługi klienta, zaangażowany w pomoc klientom Porsche, dostępny jest przez cały rok. Centrala wybierze najodpowiedniejszą formę pomocy i dopilnuje wysłania jej do Ciebie. Pomoc obejmie transport i zakwaterowanie zgodne z Twoimi potrzebami. Jeżeli konieczne będzie zabranie Twojego samochodu do naprawy, pomoc zorganizuje dla Ciebie pojazd zastępczy.


Matury 2020. Reżim sanitarny podczas egzaminów - RMF 24\nMatury 2020. Reżim sanitarny podczas egzaminów\nPoniedziałek, 8 czerwca 2020 (07:10)\nDziś ruszają matury. Egzaminy maturalne potrwają do 29 czerwca. W związku z pandemią koronawirusa egzaminy muszą być przeprowadzone zgodnie z wytycznymi przygotowanymi przez Centralną Komisję Egzaminacyjną, Ministerstwo Edukacji Narodowej i Głównego Inspektora Sanitarnego.\nMierzenie temperatury uczniom przystępującym do pisemnego egzaminu maturalnego z języka polskiego w Zespole Szkół nr 6 im. Mikołaja Reja w Szczecinie / Marcin Bielecki /PAP\nNa egzamin może przyjść wyłącznie osoba zdrowa, bez objawów chorobowych sugerujących chorobę zakaźną. Dotyczy to zarówno zdających, nauczycieli, jak i innych pracowników szkoły. Na egzamin nie może przyjść żadna z tych osób, jeśli jest objęta kwarantanną lub izolacją w warunkach domowych albo w jej domu przebywa ktoś na kwarantannie lub w izolacji.\nZakryte usta i nos - do momentu zajęcia miejsc przez zdających\nOstatnie przygotowania szkół do przeprowadzenia matur w reżimie sanitarnym TVN24/x-news\nKto może przebywać w szkole w czasie egzaminu maturalnego?\nDyrektor V LO w Krakowie Stanisław Pietras o tym, jak wygląda matura w czasie pandemii Józef Polewka / RMF FM\nMatura 2020: Najpopularniejsze przedmioty to angielski i geografia\nŻadnych zbędnych rzeczy, własne przybory do pisania, własna woda i jedzenie\nJeżeli szkoła zdecyduje o zapewnieniu np. przyborów piśmienniczych albo kalkulatorów rezerwowych dla zdających - konieczna jest ich dezynfekcja.\nMatura 2020. Bez egzaminu ustnego z nielicznymi wyjątkami\nIle osób może być w jednej sali podczas egzaminu maturalnego?\nNie wprowadza się ograniczeń dotyczących liczby osób w sali (przy zachowaniu odpowiednich odstępów), jednak zaleca się - jeżeli tylko pozwalają na to warunki lokalowe oraz zasoby ludzkie - przeprowadzanie egzaminu w salach z możliwie jak najmniejszą liczbą osób w każdej sali.\nDla każdego zdającego powinno zostać zapewnione miejsce, w którym będzie mógł zostawić rzeczy osobiste - plecak, torbę, kurtkę, telefon itp. Może to być szafka, jeżeli szkoła dysponuje szafkami, może to być również odrębne pomieszczenie, np. szatnia, sala szkolna, w której dla zdających będą przygotowane np. przezroczyste foliowe worki (tak aby sprawdzenie ich zawartości nie wymagało otwierania), w których będą mogli zostawić swoje rzeczy osobiste pod nadzorem pracownika albo pod zamknięciem.\nW wytycznych opisane zostały też szczegółowo procedury dotyczące m.in. zbierania arkuszy rozwiązanych przez uczniów, pakowania ich i przesłania do okręgowych komisji egzaminacyjnych, a także przygotowania sali i sprzętu komputerowego, na którym abiturienci zdawać będą egzamin z informatyki.\nOpisano także procedury postępowania w przypadku podejrzenia zakażenia u członka zespołu egzaminacyjnego lub u zdającego.


THE 614th COMMANDMENT SOCIETY | Szabat | SZABAT: NAJŚWIĘTSZY ZE ŚWIĄT\nSZABAT: NAJŚWIĘTSZY ZE ŚWIĄT\nRabin Avi Baumol. Shavei Israel.\n“Znacznie bardziej niż Żydzi przestrzegali i strzegli Szabatu, Szabat strzegł naród żydowski” (Ahad Haam)\nNajbardziej szczegółowy opis świąt żydowskich przedstawiono w 23 rozdziale Księgi Kapłańskiej (Wajikra), w Parszat Emor. Ten zbiór przepisów ładnie wpasowuje się w sekwencję praw w księdze Wajikra. O czym jest ta księga? Można na to odpowiedzieć jednym słowem – o kedusza (świętości). Kedusza objawia się w różny sposób i księga Wajikra przedstawia nam wszystkie sfery, w których mamy odnaleźć i wykazać keduszę w naszym życiu.\nOpis zaczyna się, od „Keduszat Makom” – świętości związanej z miejscem świątyni. To miejsce, które pomieści obecność Boga wymaga zaostrzonego przestrzegania prawa czystości, służby świątynnej i rytuału. Pierwsze kilka rozdziałów skupia się więc na procesie służby w Świątyni. Tu też Tora mówi o tych, którzy nie mogą wejść do Świątyni ze względu na brak świętości.\nKedusza znajduje się w Świątyni, ale także w domu. Gdy ktoś rozróżnia zwierzęta czyste od nieczystych oraz przestrzega przepisów koszerności uboju, wtedy kedusza pojawia się w jego domu. Natomiast, gdy ktoś mówi źle o bliźnich i źle traktuje ludzi, wtedy kedusza odchodzi i może nawet pojawić się kara w postaci choroby carat.\nTora kontynuuje wyjaśniając pojęcie „Keduszat Adam” – które oznacza, że świętość można odnaleźć w każdej osobie. Począwszy od praw związanych ze stosunkami seksualnymi i określeniem, które związki są dozwolone a które zakazane; a skończywszy na wyjaśnieniu i wymienieniu wielu praw związanych z obowiązkami wobec innych, Tora kończy wyjaśnieniem, że świętość jest tam, gdzie człowiek wykazuje się altruizmem i żyje dla innych.\nPo części dotyczącej świętości kapłanów, Tora zajmuję się kolejnym wymiarem świętości – świętością czasu. Święta w judaizmie określa się dwoma wymiennymi nazwami „Moadim” – czyli „odrębny czas” oraz „Mikrei Kodesz” – czas na nawoływanie do świętości. I gdy Tora wprowadza nas w święta, od którego święta powinna zacząć? Od Pesach? Rosz Haszana? Jom Kipur? Z odpowiedzią przychodzi nam Szabat!\nW rozdziale 23 Tora wprowadza temat świąt, a następnie przez trzy kolejne wersety Tora mówi o Szabacie. Po czym ponownie wprowadza wątek świąt i szczegółowo omawia prawa Pesachu. Dlaczego pojawia się to podwójne wprowadzenie?\nOczywiste jest, że Szabat różni się od innych świąt. W przeciwieństwie do wszystkich innych świąt, Szabat jest raz w tygodniu oraz ustanowiony jest przez Boga już na samym początku Tory. Szabat jest darem Boga dla świata, podczas gdy święta są bardziej nacjonalistyczne, wyznaczone przez ludzi i dla ludzi. Dlaczego więc Tora połączyłaby Szabat wraz z innymi moadim?\nOdpowiedź kryje się w pewnym wspólnym mianowniku – „mikraei kodesz” to czas nawoływania do świętości. Co odróżnia jeden dzień od drugiego? Co napełnia dzień keduszą? Raszi odpowiada, że definicją kedusza jest: odrębność. Gdy oddzielasz się od rzeczy powszechnej, świeckiej, tym samym podwyższasz swoją świadomość. Wiele praw żydowskich dotyczy tego pojęcia separacji, czasem fizycznej, a czasem metafizycznej.\nŚwięta zobowiązują nas do zaniechania „melacha”, czyli działań które coś kreują i wytwarzają. To powstrzymanie się od tego typu pracy w święta powoduje, że nasze doświadczenie różni się od doświadczenia dni powszednich, i właśnie ta różnica napełnia ten szczególny dzień świętością. Szabat jest paradygmatem wszelkiej odrębności; nasze ubranie jest inne tego dnia, wszystko jest inne: nasze działania, żywność, modlitwy, nawet nasza mowa! Wszystko odbywa się w podwyższonym stanie ducha. Z tego powodu Szabat to nie jest zwykłe kolejne święto, ale dzień szczególnej najwyżej kedusza, najświętsze ze wszystkich świąt.\n18 maja 2016.