Rekrutacja - Szczeciński Humanistyczny Uniwersytet Młodych (SHUM)\nGłównym celem SHUM jest rozwijanie ciekawości i fascynacji światem oraz pielęgnowanie dziecięcej wyobraźni. Nasz program dostosowany jest do wieku, możliwości poznawczych i zainteresowań dzieci. Chcemy zainspirować uczestników do własnych poszukiwań, zaspokoić ich ciekawość i pokazać im różnorodność świata nauki, jednocześnie rozbudzając pasę zdobywania wiedzy.\nAby zapisać dziecko na zajęcia:\nWypełnij formularz rekrutacyjny znajdujący się poniżej, na tej stronie.\nPo otrzymaniu drogą e-mailową potwierdzenia o zakwalifikowaniu dziecka do SHUM w ciągu 7 dni należy dostarczyć osobiście bądź drogą pocztową do siedziby SHUM na Wydział Humanistyczny Uniwersytetu Szczecińskiego, 71–017 Szczecin, ul. Krakowska 71–79, p. 132 (ICKiBS), następujące dokumenty:\nwypełniony i podpisany przez rodzica/opiekuna formularz zgłoszeniowy (pobierz formularz),\nwypełniony i podpisany przez rodzica/opiekuna formularz pozwalający wykorzystanie wizerunku dziecka (pobierz formularz),\ndowód wpłaty wpisowego (nr konta) – w przypadku rezygnacji uczestnika wpisowe nie podlega zwrotowi.\nKażdy uczestnik SHUM otrzymuje identyfikator oraz indeks Uniwersytetu, które zobowiązany jest posiadać podczas zajęć.\nRekrutacja do SHUM odbywa się do wyczerpania miejsc i zamknięcia rekrutacji. Liczba miejsc jest ograniczona.\nDANE KANDYDATA (Dziecka)\n* Data urodzenia(format rrrr-mm-dd)\nRodzaj szkoły, nr:\nAdres szkoły (ulica, kod, miejscowość):\n* Czy dziecko już uczestniczyło w zajęciach SHUM?\nprzed 2014 r. 2014/2015 2015/2016\nDANE RODZICA (lub Opiekuna Prawnego)\n* Adres (ulica, kod, miejscowość)\n* Wyrażam zgodę na otrzymywanie informacji związanych z organizacją Szczecińskiego Humanistycznego Uniwersytetu Młodych „SHUM” zgodnie z art. 10 pkt. 2 Ustawy z dnia 18 lipca 2002 r. o świadczeniu usług drogą elektroniczną


Najstarsze znane zdjęcie zwierzęcia zostało zrobione w Rzymie | Fotoblogia.pl\nTrzy lata po tym jak Louis Daguerre zaprezentował światu dagerotypię, Girault de Prangey odbywał swoją wielką podróż po krajach śródziemnomorskich. Wtedy powstało prawdopodobnie najstarsze zdjęcie zwierzęcia, które przetrwało do naszych czasów.\nPierwszeństwo w wynalezieniu dagerotypii oraz historycznie pierwszej fotografii było przedmiotem wielu sporów. Do tej pory jednak nikt nie ogłosił jeszcze jakie zdjęcie zwierzęcia jest tym historycznie pierwszym. Aż portret krowy z Rzymu wysunął się na prowadzenie, pretendując do miana najstarszej zachowanej fotografii zwierzęcia.\nHans P. Kraus Jr. Fine Photographs w Nowym Jorku prowadzi do 15 listopada wystawę pod tytułem „Kopyto, łapa, skrzydło lub płetwa: stworzenia w fotografiach”, która przedstawia niektóre sposoby, w jakie fotografowie przedstawiali zwierzęta w historii tego medium.\nWkrótce po otwarciu wystawy, galeria niespodziewanie otrzymała dagerotypię wykonaną przez francuskiego fotografa Josepha-Philiberta Giraulta de Prangey. Francuz znany jest jako autor najwcześniejszych (i ocalonych do dziś) zdjęć z Grecji, Palestyny, Egiptu, Syrii i Turcji.\nZdjęcie krowy zostało najprawdopodobniej wykonane w 1842 roku, kiedy fotograf podróżował po krajach śródziemnomorskich i zatrzymał się w Rzymie. Zostało wykonane metodą dagerotypii. Obecnie dołączyło do wystawy obok innych znanych zdjęć zwierząt, z dumą nosząc jednak palmę pierwszeństwa.\nCiekawostkiHistoria na zdjęciachHistoria fotografiiKrótka historia jednego zdjęcia\nOto przewodnik przez niesamowity i bardzo rzadki sprzęt Nikona Metoda czyszczenia, która zabije każdy aparat. Nie róbcie tego w domu! Osiem gwiazdek na Marsie? Zdjęcie podbija internet Czy prawdziwego burgera można sfotografować iPhonem, aby wyglądał jak w reklamie? Oto sposób w jaki filmowcy nagrywają zwierzęta bliżej, niż kiedykolwiek Google wynajęło wielbłąda do zdjęć Street View na pustyni Najmniejszy dziki kot: Uroczy morderca Nie uwierzycie, że te zdjęcia powstały bez pomocy Photoshopa Test w ciemno: Sony A9, Canon EOS-1DX Mark II i Nikon D5. Rozpoznasz zdjęcia? Groźny wulkan znowu aktywny. Aktywność widać na zdjęciach satelitarnych Zobacz, jak zmieniły się nastolatki z całego świata przez ostatnie 100 lat Pixelstick - poważne narzędzie do malowania światłem


X-Men Apocalypse (2016) - film - filmfan.pl\n» X-Men Apocalypse\nTytułowy Apocalypse to pierwszy i najpotężniejszy mutant z uniwersum X-Men, którego od zarania cywilizacji czczono niczym boga. Apocalypse przejął moce wielu innych mutantów, co czyni go nieśmiertelnym i niepokonanym. Gdy budzi się do życia po wielu tysiącach lat, postanawia podbić świat i gromadzi wokół siebie grupę potężnych mutantów, wśród których jest rozczarowany i pozbawiony złudzeń Magneto (Michael Fassbender). Wspólnie postanawiają oczyścić rodzaj ludzki i zaprowadzić nowy porządek na świecie, którym odtąd niepodzielnie władać będzie Apocalypse. Mimo iż los Ziemi wydaje się przesądzony, Raven (Jennifer Lawrence) i Profesor X (James McAvoy) postanawiają wkroczyć do akcji i z pomocą grupy młodych X-Menów powstrzymać wroga i ocalić nasz świat przed totalnym zniszczeniem.\nGłówne role: James McAvoy Jennifer Lawrence Michael Fassbender Olivia Munn Oscar Isaac\nPremiera światowa: 18 maja 2016\nPremiera polska: 20 maja 2016\nTytuł oryginalny: X-Men Apocalypse\nPrzepisz kod 8Xhsag:


Wiadomości24 » Wydarzenia » Ludzie » PRL - Armia przeznaczona na śmierć. Rozważania z gen. S. Koziejem\n#7064 wg odsłon (miesięczny)\nData dodania: 2015-06-13 00:29\nW 85 rocznicę urodzin - 13 czerwca 1930 r. - pułkownika Ryszarda Kuklińskiego. Tekst autoryzowany 4 czerwca 2015 r.\nC.d. „Nigdy nie byłem przesłuchiwany” (2013 r.) http://www.wiadomosci24.pl/artykul/nigdy_nie_bylem_przesluchiwany_gen_koziej_o_plk_kuklinskim_269023.html – suplement: przeistoczenia, otoczenie i detale okoliczności misji pułkownika Kuklińskiego oraz aktywne relikty.\nHenryk A. Pach (HP) – Może tę rozmowę wreszcie uzupełnimy historyczną fotografią, na której jest Pan z pułkownikiem Kuklińskim?\nProf. gen. bryg. Stanisław Koziej, ur. 1943 r. (SK) - Nie mam. Miałem, ale wszystkie, jak jedno, ulotniły się. Musiały zostać zabrane w czasie jakiejś tajnej rewizji w moim domu. Tylko i wyłącznie "przepadły" wszystkie zdjęcia z pracy w Sztabie Generalnym, do którego przyszedłem w 1978 r. na stanowisko starszego oficera. W Oddziale płk. Kuklińskiego zmieniłem płk. Juliana Babulę, przenieśli mnie z ASG na jego miejsce, on odszedł. Od wiosny 1980 r. byłem starszym specjalistą…\nHP – … a w 1981 r. zesłali Pana do zielonej dywizji w Olsztynie, za entuzjazm dla „Solidarności”. Po zniknięciu Pułkownika 7/8 listopada 1981 r. śledczy z WSW i tak wytypowali sobie Pana na kontynuatora jego kontaktów z Zachodem – natychmiast, od 10 XI 1981 r. Wg. dokumentów śledztwa „Renegat” został Pan objęty wszelkimi formami inwigilacji, to i zdjęcia pewnie sobie wzięli. Ale w tych aktach ich nie ma. Hm, może kiedyś odnajdą się „cudownie” jak teczka akt partyjnych Pułkownika, ale o tym później.\nStan wojenny miał uratować system komunistyczny w PRL czyli aparat i akcesoria władzy komunistycznej PZPR depcząc nadzieje rozpalone przez Jana Pawła II i „Solidarność”. Jego najwyższy aktyw z gen. Jaruzelskim na czele nie był jednak zdolny do wygenerowania jakiegokolwiek planu: co robić dalej z PRL po wsadzeniu „Solidarności” do więzień. Dopiero w końcówce lat 80. XX w. szeregowi acz uważni Polacy i świat dowiedzieli się z paryskiej „Kultury” i „Wolnej Europy” o pułkowniku Ryszardzie Kuklińskim. O szczegółach jego autorskiej misji rozpoczętej latem 1972 r. wiele lat później, gdy zaczęły pękać zapory tajności i faktem stała się jego pełna rehabilitacja w trybie procesowym 2 września 1997 r. Opór archiwów władzy i wojska, głęboko zaszczepione urzędowe oszczerstwa – wygenerowane w 1993 r. przez spółkę z MON: płk. Zbigniewa Skoczylasa i dr. Janusza Onyszkiewicza – sprawiają, że mozolnie musimy uzupełniać detale okoliczności spraw i zdarzeń docierając do nowych źródeł. Zaskakiwani „odkrywamy” też zaginione z urzędowych archiwów dokumenty w rękach dawnych i niedawnych funkcjonariuszy władzy.\nOlbrzymia większość generalicji PRL miała swoje korzenie w Polsce wschodniej, zwanej do dziś Kresami, przed rozbiorami odwiecznie integralnej z Rzeczpospolitą Narodów (bynajmniej nie dwóch). Ziemie częściowo, ale prawdziwie odzyskane, zostały wydarte sowietom dzięki zwycięstwu w wojnie polsko – bolszewickiej w l. 1919-1920 i nieugiętej woli – tworzących się dopiero podczas niej – państwa i wojska polskiego. Ludzie, o których zapytam – przyszła generalicja PRL – świadomie doświadczyli napaści ZSRR na Polskę 17 września 1939 r. Prawie wszyscy przeżyli deportacje na Sybir, podczas których, lub już na zesłaniu liczni ich bliscy i krajanie stracili życie. Przeszli przez machinę NKWD, łagrów – obozów koncentracyjnych, na których wzorował się H. Himmler i równie śmiercionośna jak komunistyczna ideologia nazistowaka. Po uruchomieniu przez Hitlera planu „Barbarossa” i błyskawicznym zbliżaniu się Niemców do Moskwy – Stalin ogłosił (pakt Sikorski – Stalin, XII 1941 r.) „amnestię” dla polskich zesłańców. Jednocześnie ograniczył podanie im tego faktu do wiadomości. W efekcie – kto nie dotarł do Armii Andersa, która została zmuszona do opuszczenia ZSRR już w II poł. 1942 r. – ten pod pełną kontrolą NKWD znalazł się później w Sielcach nad Oką, a wytypowani przez NKWD – w sowieckiej Szkole Oficerskiej Piechoty im. Woroszyłowa w Riazaniu. 70 % kadry oficerskiej i podoficerskiej 1 Dywizji im. T. Kościuszki stanowili sowieci. W Riazaniu 100%. Ci żołnierze, za cenę walki w interesie ZSRR chcieli się z niego wyrwać. Prano im mózgi mrzonkami o „przyszłej, sprawiedliwej Polsce ludowej”. Nie wiedzieli o zbrodni w Katyniu i o innych kaźniach. Natomiast w łagrach i miejscach zesłań poznali na własnej skórze bestialstwo sowieckiej Rosji. Ludowym Wojskiem Polskim dowodzili generałowie sowieccy, mianowani przez Stalina „Polakami” w łącznej liczbie 168. Przedwojenni renegaci WP jak Rola-Żymierski czy Berling, generalskie stopnie dostali od Stalina. Moskwa delegowała do Polski kadrę o polskobrzmiących nazwiskach, jak np. Rokossowski, Korczyc, Świerczewski czy Popławski (osobisty wychowawca gen. Jaruzelskiego na przyszłego namiestnika Priwislanskowo Kraja; uczynił pupila generałem już w 1956 r.) Roi się też od nazwisk rosyjskich i ukraińskich. Sowieckich pułkowników, majorów i niższych stopniem… nikt dziś nie zliczy. PRL pod kuratelą NKWD i „Smiersza” pozbawiła polskiego obywatelstwa wszystkich dowódców Armii Polskiej na Zachodzie, wymordowała większość dowódców i oficerów Armii Krajowej, pozostałych uwięziła. Z końcem l. 50. XX w. w wojsku zaczęły się nominacje generalskie dla kresowych z pochodzenia absolwentów riazańskiej Woroszyłówki. Ostatni generał z Moskwy odjechał w 1968 r. Tragicznie doświadczone ofiary weszły w role okupantów swojego kraju. Mogli przecież odejść z wojska jak – oczerniając płk. Kuklińskiego, który mimowolnie zdemaskował ich osobowości – mawiali ci sami klasycy transformacji ustrojowej w początkach l. 90 XX w.\n– Czy rozważał Pan kiedyś te meandry ludzkiej natury „Riazańczyków”? Koniunkturalnie odrzucili tradycję chrześcijańską i narodową – kulturę domu pochodzenia. Z pełną świadomością uczestniczyli w planie unicestwienia biologicznego Polski w efekcie „Planu operacji zaczepnej Frontu Nadmorskiego” stanowiącego „polski” element jądrowego i konwencjonalnego uderzenia ZSRR (Układu Warszawskiego) na Europę Zachodnią?\nProf. gen. bryg. Stanisław Koziej, ur. 1943 r. (SK) – Tego problemu nie da się rozstrzygnąć jedną refleksją. Jestem przekonany, że może on być tematem niejednego naukowego studium politycznego, psychologicznego, wojennego itp. "Riazańczyków" spotkałem wielu w swoim życiu. To byli ludzie w zdecydowanej większości wspaniali. Ludzie, którzy przeszli gehennę zsyłki, o której prawie nigdy nie mówili, przeżywali ją milcząco, tłumili w sobie, w obawie o siebie i swoich bliskich. Kilka zdań napisanych gdzieś prywatnie na temat Syberii stawało się sensacją. Ludzie, którzy przeszli przez ogień bojów wojennych, zaglądali śmierci w oczy. Pieszo przeszli ogromny, trudno wyobrażalny szlak: od Riazania do Berlina. Czy z tymi ludźmi można było porównywać pod jakimkolwiek względem kogoś z nas, młodych, którzy nie mieli pojęcia, co to znaczy prawdziwy "człowieczy los"? Czy my, młodsi, mogliśmy w jakikolwiek sposób ich oceniać? Nie. Ja tego też nie próbowałem. Dla mnie ci starsi koledzy – czy w służbie w pułku, czy w pracy na uczelni – byli po prostu godnymi szacunku i podziwianymi bohaterami.\nAle zgoda, że wśród nich byli też tacy, którzy podjęli się roli polityków. I tych trzeba też oceniać jako polityków. Jako ludzi, którzy podjęli się prowadzić polskie sprawy w warunkach braku suwerenności politycznej i ubezwłasnowolnienia strategicznego. Trudno mi ocenić, dlaczego na to się zdecydowali. Część z nich zapewne awansując służbowo, zajmując coraz wyższe stanowiska w wojsku, niejako naturalnie doszła do stanowisk na styku wojska i wielkiej polityki. Niektóre kluczowe stanowiska centralne wręcz "z automatu" były polityczne na najwyższym szczeblu hierarchii partyjnej (członek KC lub Biura Politycznego KC PZPR). Pamiętajmy też, że partia w tamtych czasach obowiązkowo była w wojsku, a nomenklatura partyjna przeplatała się ze strukturą wojskową. Dlatego też wojskowi musieli albo godzić się na odgrywanie stosownej do szczebla organizacyjnego roli politycznej (jako minimum – biernej), albo zrezygnować z kariery zawodowej. To była odmienna sytuacja niż w wielu, a nawet w większości, innych zawodach, w których można było na ogół robić kariery, rozwijać się zawodowo, obok aktywnej polityki, co najwyżej godząc się na jakieś samoograniczenia.\nOdrębny problem to, jak oni, znalazłszy się w polityce, postępowali, a na stanowiskach najwyższych – jak "prowadzili polskie sprawy". Ale to chyba odrębny, sam w sobie problem: jak powinna wyglądać Polska obronność w warunkach ubezwłasnowolnienia strategicznego? Czy mogła być nieco inna, dużo inna? Czy może w ogóle nie powinno jej być? To kolejne tematy do poważnych studiów.\nPonieważ polityka obronna jest częścią polityki państwa, a państwo polskie istniało, postawiłbym w tych badaniach hipotezę wyjściową, że Polska, choć ubezwłasnowolniona to jednak powinna była mieć swoją politykę obronną i takie narzędzia polityki zagranicznej i narzędzia wojskowe, jakie były dostępne i możliwe. Czy Polska będąc państwem słabowitym i kalekim mogła obrazić się na świat, czy mogła na złość sobie "odmrozić sobie uszy" i powiedzieć: nie, skoro nie mamy pełnej suwerenności, rezygnujemy z jakiejkolwiek polityki obronnej, rezygnujemy w ogóle z posiadania wojska. Sądzę, że nie mogła. Źle, gdybyśmy tak postąpili. A skoro tak, to mogliśmy budować i utrzymywać taką armię, jaka była możliwa w warunkach ograniczonej suwerenności i ubezwłasnowolnienia strategicznego.\nHP – Ale przecież ta armia, pół miliona żołnierzy, za zgodą i udziałem swoich generałów, w całości była od 1970 r. przeznaczona na błyskawiczną śmierć w sowieckim planie pt. „Operacja zaczepna…” czyli w konwencjonalno – jądrowym napadzie na Zachód. Pełną świadomość odwetowego zniszczenia jądrowego Polski miał ówczesny szef Sztabu Generalnego WP gen. dyw. Bolesław Chocha, który nad tym bolał i próbował przeciwdziałać perswazją. Miał tę świadomość podpisując w lutym 1970 r. plan „Operacji zaczepnej…” (modyfikowany do… 1991 r.) gen. Jaruzelski, ale ten – odmiennie niż Chocha – … szkoda słów. Pan mógł się tego co najmniej domyślać od 1978 r., kiedy znalazł się Pan w oddziale Sztabu Generalnego WP kierowanym przez płk. Kuklińskiego.\nSK – Oczywiście można powiedzieć: „Ale przecież ta armia, pół miliona żołnierzy, za zgodą i udziałem swoich generałów, w całości była od 1970 r. przeznaczona na błyskawiczną śmierć w sowieckim planie pt. „Operacja zaczepna…” czyli w konwencjonalno – jądrowym napadzie na Zachód…” Tylko pamiętajmy, że ta armia była – i mogła istnieć tylko pod warunkiem, że właśnie będzie – elementem, by nie rzec wręcz „trybikiem”, dużo większej machiny ówczesnego zimnowojennego świata. Była częścią Układu Warszawskiego, a ten częścią jeszcze większego systemu dwubiegunowego ładu światowego. Ładu o biegunach totalnie sprzecznych, konfrontacyjnych (ideologicznie, politycznie, ekonomicznie, militarnie…), który mógł istnieć tylko na zasadzie równowagi strachu. Oparty był na obopólnie przyjętej, uznanej i realizowanej regule MAD [Mutual Assured Destruction], wzajemnego, gwarantowanego zniszczenia (nuklearnego i konwencjonalnego). Istotą istnienia tamtego porządku światowego było wzajemne zastraszanie się i odstraszanie, szantażowanie, prowokowanie – ale poniżej progu ryzyka atomowego! To był paskudny ład, zbudowany przez zwycięzców II wojny światowej, głównie kosztem interesów państw Europy Środkowej i Wschodniej, i w imię zaspokojenia apetytów ówczesnego Związku Radzieckiego (nawiasem mówiąc: niepokojąco przypomina to obecne podejście Europy Zachodniej do Rosji). Trzymała go tylko równowaga sił. Jeśliby którakolwiek ze stron wykazała słabość, popełniła błąd, ten ład natychmiast by runął (i tak właśnie w końcu runął, w następstwie błędnej kalkulacji polityczno-ekonomicznej Związku Radzieckiego). Owe słynne plany podboju Europy Zachodniej, ćwiczenia i treningi w ich realizacji, były właśnie elementem zastraszania, szantażowania, były sposobem pokazywania swojej siły, były wykalkulowanym jednym ze sposobów zapewnienia równowagi strachu. I jednocześnie były metodą upewniania siebie, że mamy wystarczający potencjał odstraszania, zastraszania, powstrzymywania, wymuszania itp. Obydwie strony robiły to samo. Obydwie czyniły to pod przykrywką ideowej i politycznej obrony, ale przy odwoływaniu się do militarnej ofensywy, nazywanej politycznie poprawniej – kontrofensywą. Innej strategii w zimnowojennym świecie nie było. Wszyscy się bali nuklearnej masakry (nie tylko my tutaj, w Polsce) i „prężyli muskuły”, by do niej nie dopuścić, by wykazać, że jeśli ktokolwiek sięgnie po broń jądrową, to sam zginie, czyli popełni strategiczne samobójstwo. Taka była logika strategiczna zimnej wojny. I tu nie było żadnego marginesu dla polskiego wyboru [podkr. – HP].\nI teraz dopiero możemy szukać odpowiedzi na pytania: czy rządzący PRL politycy i czy kierujący oraz dowodzący ludowym Wojskiem Polskim generałowie zrobili wszystko, co w tamtych warunkach było możliwe do zrobienia, aby to wojsko było maksymalnie polskim wojskiem? Czy nie zaniedbali o to starań? Wiemy, że tacy byli. I tych należy szanować, a jako minimum – zrozumieć. Ale byli też tacy, którzy wręcz temu przeciwdziałali, którzy w ogóle nie tylko, że nie brali pod uwagę polskiego interesu (z wygodnictwa, konformizmu, oportunizmu, niewiedzy), ale w pełni świadomie go tłamsili. I tych trzeba osądzić, potępiać, stawiać po ciemnej stronie naszej historii narodowej. Myślę, że wśród „Riazańczyków”, jak wśród innych grup społecznych, byli i tacy, i tacy.\nHP – O radzieckim systemie stanowisk dowodzenia w ich zaplanowanej i podpisanej przez gen. Jaruzelskiego w 1970 r. agresji na Europę Zachodnią („Plan operacji zaczepnej…”) wiemy do dziś – wyłącznie ze stenogramu – co płk Kukliński powiedział prokuratorom wojskowym w kwietniu 1997 r. odpowiadając na pytanie mjr. Bogdana Włodarczyka, cytuję: „– Czy informacje dotyczące Armii Radzieckiej przekazywał pan w formie gotowych dokumentów? – Płk Kukliński – Tak. Dałem panu pakiet, do którego miałem oficjalny dostęp. (…) które traktowały o koncepcjach prowadzenia operacji. Bardzo wrażliwe są systemy dowodzenia. Kiedyś słyszałem wypowiedzi jakiegoś esbeka, który napisał książkę o mnie, „Oko Pentagonu”, że w tym „Albatrosie” byli jego koledzy. „Albatros” był budowany wyłącznie na potrzeby sowieckiego dowodzenia wojskami Układu Warszawskiego na zachodnim, na europejskim teatrze wojny. Żaden Polak, może Molczyk jako zastępca naczelnego dowódcy Układu Warszawskiego [marsz. ZSRR W. Kulikowa] zmieścił by się do tego tramwaju. Ale nie bardzo, bo ten tramwaj wisiał gdzieś strasznie wysoko, strasznie głęboko zawieszony na amortyzatorach, zalanych betonami. Tam dla Polaka nie było miejsca. To nie były polskie systemy dowodzenia tylko ekskluzywnie sowieckie. Dla polskiego żołnierza, a nawet polityka takich schronów się nie budowało. Mogli panom wmówić co chcieli. „Albatros” to nie był polski obiekt obronny. Odnosił się do Polski, do Bułgarii i do terytorium Związku Radzieckiego.” – koniec cytatu. Sporo też powiedział w 2000 r. gen. Jerzy Skalski opowiadając historykom wojskowym o bezwzględnej presji Kulikowa wywieranej na niego i rządy Gierka z Jaroszewiczem, aby zadłużona PRL l. 70 poniosła wielomiliardowe koszty budowy jednego z tych obiektów na swoim terytorium. Jeden zbudowali sobie wcześniej sami w rejonie Dolnego Śląska – Sudetów, kolejny Bułgarzy i w zachodniej części europejskiej ZSRR. – W czasie swojej pracy w SG WP w l. 1978-81 nie mógł Pan nic o tym wiedzieć. Wiedział i lokalizacje z dokumentacją i charakterystykami istotnymi wojskowo przekazał Amerykanom płk Kukliński. Zadałem Panu pytanie o te super – bunkry już w 2013 r.\n– Czy jeszcze wtedy była to – po rozpadzie 22 l. wcześniej! UW i ZSRR – tajemnica III RP i… czyja jeszcze? Gdzie dokładnie jest ten „Albatros” w Polsce i co się w nim obecnie mieści? Dziś wojskowo jest to już tylko złom. Wiedzą to Rosjanie, Amerykanie, a Polacy nie mogą? Kto dziś i na czyj rozkaz trzyma tę tajemnicę sowieckiego, a nawet nie peerelowskiego bunkra?\nSK – Nie interesowałem się w ogóle tym schronem wcześniej i nie mam na jego temat żadnej wiedzy. Z pewnością w sensie strategicznym jest on już spalony. Ale w sensie technicznym może być jeszcze pożyteczny do jakichś zadań. Tak jak wiele innych schronów i bunkrów. Było ich przecież sporo, o różnym charakterze, na różnych szczeblach kierowania i dowodzenia i nadal przecież są takie. Niektóre są jawne, inne niejawne. O tych jawnych proszę się dowiadywać. Myślę, że nie będzie problemu.\nAKCJA(?) gen. ŁOZOWIECKIEGO\nHP – W 1998 r. płk Kukliński opowiedział w wąskim gronie o akcji gen. Longina Łozowieckiego w końcu l. 70. ub. w. Ówczesny dowódca Wojsk Obrony Powietrznej Kraju przy okazji narady na wyższym szczeblu w Moskwie, wytargował wyłączenie spod wyłącznej dyspozycji i rozkazów ZSRR kilka jednostek OPK (PRL). Po powrocie do Warszawy został natychmiast wezwany przed oblicze gen. Jaruzelskiego, który otrzymawszy osobno informację z Moskwy o „darowiźnie” natychmiast ją… oprotestował, przeprosił i poprosił o cofnięcie tej decyzji. A Łozowieckiego jak tylko stuknął przed nim obcasami zrugał za… nielojalność i działanie wbrew… interesom WP i PRL!\n– Czy taki numer był wówczas w ogóle możliwy? Bo, że wbrew gen. Jaruzelskiemu to wiemy z całej jego drogi służenia i z innych źródeł.\nSK – Nie znałem tej historii. Ale takie różne przepychanki z "radzieckimi" oczywiście mogły mieć miejsce, także na najwyższych szczeblach. Sam w takiej uczestniczyłem w Sztabie Generalnym w czasie pracy nad Statutem Zjednoczonych Sił Zbrojnych Państw-Stron Układu Warszawskiego i organów kierowania nimi w czasie wojny.\nHP – Pomieszczenie „za kratkami” w SG WP jak i jego wzór w SG UW w Moskwie był miejscem przechowywania najtajniejszych dokumentów. Przesłuchiwany w 1997 r. Pułkownik o pewnej akcji zeznał tak, cytuję: „Wszystkie mapy z granicami tych wojennych „gorodkow” z ich placami ćwiczeń, itd. To było „za kratkami”, w pomieszczeniu planowania operacyjnego. Nie było technicznych możliwości skopiowania. Trzeba było to wynieść ze sztabu. Cokolwiek się wynosiło „zza kratek”, to była najbardziej niebezpieczna operacja.” – koniec cytatu. Właśnie wychodząc z wielką teczką map rozmieszczenia wojsk sowieckich w PRL rozbił sobie nos o filar przy wejściu do gmachu SG. W innym miejscu zeznań, cyt.: „Aha, wtedy [w XII 1980 r.] wszyscy baliśmy się, czy wejdą, czy nie wejdą, i czy już nie są. Bo przecież wchodzili, tak?! W tym przypadku wyniosłem na zewnątrz tajny dokument i powieliłem go we własnym zakresie.” – koniec cyt. Aparacik mikrofilmowy w zapalniczce – choć w rzeczywistości był w dyspozycji Pułkownika – mógł posłużyć do kopiowania dokumentów w formacie A4 i w scenie thrillera, ale do fotografowania dużych projektów i ogromnych, precyzyjnych map i siatek kartograficznych nie miał zastosowania.\nZ początkiem l. 90 ub. w. generalicja b. PRL z Jaruzelskim na czele i „koledzy” z SG (wbrew protokołom przesłuchań tych ostatnich w śledztwie „Renegat”, w l. 1981-1984) na wyścigi oświadczając zapewniali, że Pułkownik nie miał możliwości dostępu do szczegółów najtajniejszych archiwów WP i UW. Cieńszymi głosami najważniejsi generałowie PRL mówili w 1995 i 96 r., w śledztwie wznowionym w efekcie rewizji nadzwyczajnej Izby Wojskowej Sądu Najwyższego, ale nadal w duchu – nic nie wiedział.\nTymczasem na konferencji prasowej w Warszawie na początku maja 1998 r., w obecności Pułkownika, gen. bryg., dr n. wojskowych, historyk Tadeusz Szymon Pióro (herbu Bończa), rocznik 1920, podał szokującą tezę o możliwości dostępu Pułkownika do pomieszczenia „za kratkami” w SG ZSZ UW w Moskwie. W „Polityce” nr 20/1998 założył nawet, że, cyt.: „…Kuklińskiemu udało się pozyskać informatora z tej bardzo wąskiej grupy” [sztabowców sowieckich] – koniec cyt. Delikatne, acz czytelne aluzje o dobrych kontaktach z oficerami i generałami w SG UW Pułkownik uczynił tylko mimochodem w swoich zeznaniach, w kwietniu 1997r., ale o tym gen. Pióro – jako wyrzucony przez Jaruzelskiego z wojska i zewsząd od 1967 r. – wiedzieć nie mógł. Gen. Pióro od 1956 r. do początku 1959 r. reprezentował SG WP jako stały oficer łącznikowy w dowództwie UW w Moskwie, gdzie – wg. jego „Armii ze skazą” – potwornie się nudził, bo Rosjanie do niczego nie dopuszczali obcokrajowców. Wiosną 1959 r. został szefem sztabu Pomorskiego Okręgu Wojskowego. W Bydgoszczy błyskawicznie dostrzegł młodego, a już wybitnego sztabowca, kpt. R. Kuklińskiego. W 1960 r. kieruje go na egzaminy konkursowe na Akademię Sztabu Generalnego. ASG wprowadziła go w arkana sztuki wojennej i planowania strategicznego na najwyższym szczeblu. W 1969 r. zachwyci się nim największy strateg ZSRR, gen. armii Sergiej Sztemienko (pol. Strzemienko) – wielka scena w filmie „Jack Strong”. W 1963 r. gen. Pióro zrezygnował z eksponowanego stanowiska w Pomorskim OW. Został przeniesiony [na własną prośbę] na zastępcę komendanta ASG. W tym czasie mjr. Kukliński ją kończy i zaczyna pracę w Zarządzie I Operacyjnym SG. Latem 1967 r. gen. Pióro został wyrzucony z WP za sprzeciw wobec nagonki antysemickiej i represji w wojsku skrupulatnie realizowanych przez Jaruzelskiego.\nPułkownik nie był w SG ZSZ UW w Moskwie stałym rezydentem jak kiedyś Pióro, ale bardzo częstym gościem z otwartym dostępem do najwyższych dowódców sowieckich podczas narad i manewrów UW, które też sam planował. Dodam, że byli to m.in. marszałkowie: Jakubowski, Ustinow, Kulikow – rekomendacje gen. Sztemienki działały od czasu awantury chińsko – sowieckiej nad Usuri w 1969 r. i zachwytu marsz. Ustinowa nad talentem Pułkownika podczas manewrów UW w NRD w 1973 r. Ich własne obserwacje prac planistycznych, przygotowań i analiz wielkich manewrów dokonywanych przez Pułkownika podniosły jego ocenę na najwyższy, sowiecki poziom. Jego przełożeni w WP byli bez niego bezradni w debatach strategicznych. Z czasem masa dokumentów z Moskwy lądowała na biurku Pułkownika z całkowitym pominięciem jego przełożonych jak gen. gen. Jaruzelski, Siwicki, Skalski i Szklarski. Histerycznie i po bolszewicku podejrzliwi wobec samych siebie, a cóż dopiero wobec Polaków Rosjanie żadnego innastranca – choćby nie wiem jak ważni i jak dla nich zaufanego – nie mieli prawa tam wpuścić. Tam spoczywały i na bieżąco były aktualizowane w l. 1970-1991 plany III wojny światowej.\n– Czy dostęp Pułkownika „za kratki” w Moskwie naprawdę mógł się zdarzać?\nSK – Nic na ten temat nie wiem. Ale wydaje mi się bardzo mało prawdopodobne, aby miał dostęp do planów operacyjnych Układu Warszawskiego. Nie mam podstaw, aby nie wierzyć w słowa gen. Pióro, ale są dwie możliwe ich interpretacje. Teoretycznie płk Kukliński mógł mieć dostęp za "kratki operacyjne", ale wyłącznie do pomieszczenia, gdzie przechowywane były dokumenty z zadaniami tylko dla polskich sił zbrojnych na czas wojny. Np. aby uzupełnić dane w tych dokumentach o informacje przywiezione z Polski lub odebrać (odpisać, skopiować na kalce) jakieś nowe zadanie dodane do polskich planów. Ale byłoby to prawdopodobne tylko wtedy, gdyby płk Kukliński pracował w polskiej komórce planowania operacyjnego, a wiemy, że nie pracował. Jest oczywiście możliwe, że mógł mieć jakieś szczególne skierowanie ze strony władz polskich i czasowe włączenie do prac operacyjnych. Ale nie znam w ogóle takiej praktyki. Miał natomiast pełną wiedzę o ćwiczeniach, które są zawsze weryfikacją jakichś fragmentów i wariantów planów realnych. Inteligentny sztabowiec, a takim był mój szef, mógł łatwo wydedukować, jakie najprawdopodobniej są realne plany, w tym zwłaszcza zamiary działań.\nHP – Zaraz, przecież był szefem Oddziału I Planowania Operacyjnego, i zastępcą szefa Zarządu I Operacyjnego SG – to od czego był ten Oddział i Zarząd jak nie od planowania?\nSK – Płk. Kukliński był szefem Oddziału Planowania Strategiczno – Obronnego, a nie „operacyjnego”. Planowaniem operacyjnym zajmował się zupełnie inny oddział (właśnie ów „zakratkowy”). Strategia i sztuka operacyjna to dwa, różne poziomy sztuki wojennej. My byliśmy od doktryny obronnej, relacji między siłami zbrojnymi, a resztą poza militarnych struktur obronnych państwa; od relacji na poziomie polityczno – strategicznym (nie operacyjnym) z Układem Warszawskim (Doradczy Komitet Polityczny, Komitet Ministrów Obrony), od wieloletnich programów i planów rozwoju sił zbrojnych. Natomiast Oddział Planowania Operacyjnego zajmował się konkretnymi planami użycia sił zbrojnych w razie wojny.\nCały Zarząd I, składający się z kilku Oddziałów nazywał się Zarządem Operacyjnym – bo nie mógł nazywać się Strategicznym (choć powinien), jako że Polska nie miała przecież mieć swojej strategii. Była tylko wykonawcą strategii Układu Warszawskiego, w istocie – Związku Radzieckiego.\nDopiero po 1989 roku nazwa tego właśnie Zarządu, zgodnie zresztą z moją własną propozycją wyrażaną wówczas w publikacjach akademickich, zmieniona została na: Zarząd Operacyjno – Strategiczny.\nHP – Jednak oficjalnie rezydujący w UW w Moskwie przedstawiciele WP – o czym Pióro w „Armii ze skazą” pisze – do niczego nie byli dopuszczani...\nSK – … nie byli dopuszczani – bo oni w istocie byli jedynie dla markowania równoprawnej współpracy wojskowej. Nie byli od strategii czy operacji, byli od pozorowania, że Układ Warszawski, jak NATO, jest wspólnotą strategiczną państw członkowskich, gdy tymczasem był formą strategicznej eksploatacji państw członkowskich przez Związek Radziecki [podkr. – HP]. Ci przedstawiciele – to taki „pic na wodę fotomontaż”.\nHP – Jednak dokumenty (kopie) pochodzące bezpośrednio stamtąd Pułkownik przekazywał do USA. Opinia gen. Pióry – nie była bezzasadna.\nKAMUFLAŻ PRZEZ OSOBISTĄ ZAŻYŁOŚĆ\nHP – W początku listopada 1981 r. Pułkownik (od 2 XI wiedział od z-cy szefa SG gen. Jerzego Skalskiego, że „z Rzymu wiadomo” już o współpracowniku CIA w SG WP) poprosił żonę Hankę i panią Barbarę Barszcz – od której znam tę historię – o zrobienie damskich zakupów na prezent dla madame Kulikowej. Podał nawet jej rozmiary. W sklepach wtedy nie było nic. W dewizowo – bonowym „Pewexie” udało się paniom zakupić wysokiej jakości i kroju damską bieliznę. 7 listopada po kolejnej godzinie bankietu z okazji rocznicy Rewolucji Październikowej w ambasadzie ZSRR w Warszawie podchmielony marszałek Kulikow podszedł z odpornym na wpływ alkoholu Pułkownikiem do jego „wołgi”. Z bagażnika Pułkownik podał marszałkowi pięknie zapakowany prezent. Kulikow rozpromieniony uścisnął darczyńcę, podziękował w imieniu żony, ucałował, omal nie zmiażdżył w niedźwiedzim uścisku i zaprosił na dalszy bal. Pułkownik odesłał kierowcę… – Znam kilka podobnych historii…\nSK – Oczywiście. To była dość powszechna praktyka w tamtych czasach. Robienie zakupów przy okazji pobytów zagranicznych było regułą. A wzajemna, "braterska" pomoc w tym czymś jak najbardziej naturalnym.\nGEN. DYW. PUCHAŁA FRANCISZEK, r. 1941 r.\nHP – Znacie się od 1980 r. z SG, do którego dostał przydział jako szef Oddziału V Gotowości Bojowej i z-ca szefa Zarządu I celem zaplanowania bojowej realizacji stanu wojennego. Wiele jego bojowych pomysłów do tego planu zablokował Pułkownik. Dlaczego o niego pytam osobno? Płk Kukliński o żadnym oficerze czy funkcjonariuszu SG WP nie powiedział nigdy złego słowa. Mówił – w 1998 r. – że to była najbardziej antykomunistyczna instytucja w PRL. Komplementował kolegów i przełożonych. Nie żywił do nikogo otwartej niechęci. (Nie wiem, czy znał protokoły zeznań większości z nich ze śledztwa „Renegat”…) Jedynym wyjątkiem był F. Puchała, o którym Pułkownik w różnych kontekstach wyrażał się wyłącznie źle.\nZ uwagi na nieustające – mimo formalnej emerytury – wpływy gen. Puchały w wyższych sterach państwowych, proszę powiedzieć:\n1. Jakie motywy niesmaku do niego mógł mieć Pułkownik?\n2. Jakie Pan ma doświadczenia z tym – zdaje się – nieprzeciętnym panem, któremu – jak wynika z jego niektórych pism – bardzo podoba się Pańska posada?\nSK – To były zupełnie odmienne charaktery. Płk R. Kukliński – do rany przyłóż, koleżeński, sympatyczny, uśmiechnięty, nie wywyższający się. Płk F. Puchała – owszem uśmiechnięty. Nie mogli się specjalnie lubić ze względu na radykalne różnice osobowościowe, ale też zapewne (tu się tylko domyślam, bo w tym nie uczestniczyłem) ze względu na naturalną konkurencję i być może spory w czasie prac nad stanem wojennym: jeden go planował, drugi organizował.\nCo do naszych relacji – nie były one najlepsze już od pierwszego zetknięcia się w Sztabie Generalnym WP w 1980 roku. Pamiętam chyba gdzieś na początku 1981 roku przeprowadzona została w Zarządzie I SG WP gra sztabowa , z której – ku memu zaskoczeniu i zdziwieniu, bo do tej pory zawsze przy ważnych zadaniach byłem z szefem, płk R. Kuklińskim – zostałem wyłączony. Dziś wiem, że była to pierwsza gra dotycząca planowania stanu wojennego, a ja jako „element niepewny politycznie” zostałem przeniesiony na ten czas ze swojego pokoju do innego pomieszczenia, właśnie w Oddziale Gotowości Bojowej kierowanym przez płka F. Puchałę. Wtedy doszło do jakiejś scysji między nami, gdy chciał stawiać mi jakieś zadania. Byłem wystarczająco podenerwowany całą tą sytuacją odsunięcia mnie od udziału w jakimś tajemniczo ważnym przedsięwzięciu, by nie „zaiskrzyło”, gdy ktoś z boku chciał mną komenderować.\nNasze stosunki jeszcze jako tako układały się, gdy byliśmy razem na kursie strategicznym na „Woroszyłówce” w Moskwie. Potem już ciągle byliśmy i nadal jesteśmy w dość ostrym sporze merytorycznym, rozpoczynając od 1989 roku, kiedy moje propozycje nowej polskiej doktryny obronnej i radykalnych reform sił zbrojnych spotykały się ze zdecydowaną krytyką i oporem gen. F. Puchały, ówczesnego zastępcy szefa Sztabu Generalnego WP i koncepcyjnego mózgu w ówczesnym SG WP. Miałem z tego powodu w pewnym momencie bardzo przykre sytuacje jako profesor w Akademii Sztabu Generalnego WP.\nHP – Proszę o przykłady, nalegam.\nSK – Po różnych publikacjach i wypowiedziach pewnego dnia zostałem wezwany przez ówczesnego komendanta ASG WP, gen. Władysława Mroza na rozmowę z pełniącym obowiązki szefem SG WP, gen. Józefem Użyckim . Obaj sprawili mi porządne opeer, zarzucając finalnie, że rozmyślnie działam na szkodę sił zbrojnych. Przyznam, że ten zarzut był dla mnie niezwykle bolesny. Przeżyłem to niezwykle mocno, bo mógłbym znieść wszelkiego rodzaju zarzuty, ale nie zarzut celowego szkodzenia wojsku. Wyrazem takich restrykcji był też zakaz kontaktów z posłami z Komisji Obrony Narodowej, jaki otrzymałem od pełniącego wówczas obowiązki ministra obrony narodowej gen. Floriana Siwickiego.\nW sporze merytorycznym z gen. F. Puchałą pozostawaliśmy przez całe lata 90., gdy kierowałem departamentem strategicznym w BBN i potem w MON: moje koncepcje i propozycje były totalnie negowane przez Sztab Generalny WP, którego merytoryczną "duszą" był właśnie gen. F. Puchała . Ostatnio zaangażował się również bardzo mocno w krytykę wdrażanej koncepcji reformy systemu dowodzenia siłami zbrojnymi, opartej w znacznej mierze co do swej istoty na moich wcześniejszych rekomendacjach.\nHP – Co kwestionuje najbardziej?\nSK – To co jest najbardziej nowoczesne w reformie, co odbiega od starego systemu: zwiększenie roli i jednocześnie odpowiedzialności cywilnego ministra obrony narodowej, powrót szefa sztabu generalnego do jego dawnej, klasycznej roli planisty strategicznego (a nie pełnienie roli dowódczej – akurat autorem takiego rozwiązania w l. 90. XX w., w przejściowym okresie kształtowania się u nas cywilnej kontroli nad siłami zbrojnymi, był właśnie gen. Puchała), zapewnienie warunków do połączonego („joint”) szkolenia i użycia różnych rodzajów sił zbrojnych, podział dowodzenia na ogólne i operacyjne (tzw. provider i user). W sumie nasze poglądy w większości spraw strategicznych i wojskowych są diametralnie różne, choć staramy się (przynajmniej ja się staram) tych różnic nie przenosić na relacje osobiste.\n„NOBILITACJA” KLUBU GENERAŁÓW PRL\nNa zdjęciu z Prezydentem Bronisławem Komorowskim gen. dyw. w st. spocz. Puchała Franciszek, już po publikacji w 2012 r. dużych fragmentów oszczerstw i konfabulacji w PHW, które wydał w 2014 r. pt. „Szpieg CIA w polskim Sztabie Generalnym”.\nHP – We wrześniu 2013 r. Klub Generałów PRL z zachwytem chwalił się na http://www.klubgeneralow.pl/aktualnosci-2/ i uwiecznił słowa Prezydenta RP, Bronisława Komorowskiego skierowane do nich podczas spotkania w Pałacu Prezydenckim 24 IX 2013 r., cyt.: “Po powitaniu członków klubu Prezydent wyraził zadowolenie z możliwości spotkania i stwierdził, że istnieje potrzeba budowy dużej gamy instytucji oddziaływujących na społeczeństwo w zakresie szeroko pojętej obronności państwa. Jednym z takich stowarzyszeń jest Klub Generałów Wojska Polskiego, skupiający generałów, których suma doświadczeń życiowych i zawodowych jest godna najwyższego uznania.” – koniec cyt.\nZareagował Dziennik „Rzeczpospolita”. Równolegle napisałem do Kancelarii Prezydenta, m.in.: – „Pan Prezydent, podobnie jak i Pan Premier są z zawodu historykami, ja nie. Na czele MON jest zawodowy handlowiec po SGPiS i ten jeden ma prawo dla krótkowzrocznego zysku nie wiedzieć, co czyni. Jest mi natomiast – z dokumentów źródłowych – znana “suma doświadczeń życiowych i zawodowych” większości bojowników PRL zgromadzonych w tym klubie. Innego niż bardzo krytyczne “uznania” nie potrafię mieć o weteranach oddziałujących – w czasach rozkwitu ich karier – z bolszewickim zaangażowaniem na kierunkach sowietyzacji naszego kraju. Bez wątpienia wyróżnia się gen. dyw. Franciszek Puchała (na zdjęciu), a to jako jeden z tak nielicznych piśmiennych wśród tak licznych generałów PRL. Publikuje w ostatnich latach swoje wywody, m.in. szkalujące lub relatywizujące historyczne biografie i fakty. Jego wyróżniającym dokonaniem – w całej “sumie doświadczeń życiowych i zawodowych” – jest zabezpieczanie przez WP na terenie PRL inwazji radziecko – enerdowsko – czechosłowackiej na Polskę w grudniu 1980 r. i bojowa realizacja wprowadzenia stanu wojennego rok później.\nMożna zrozumieć, że – jak w historii przed sądami zeznawało wielu – wykonywał tylko rozkazy. Nikt by o nim dziś nie wspominał, gdyby nie jego entuzjazm w przygotowaniach do (to jego słowa) „uspokajania społeczeństwa” metodą rozjechania radzieckimi czołgami. I Pan Minister i Pan Prezydent i Pan Premier, i ja – byliśmy zakwalifikowani do ułożenia pod gąsienicami tych czołgów. Uniemożliwił to wówczas płk. Ryszard Kukliński przy pomocy prof. Zbigniewa Brzezińskiego i Prezydenta USA Jimmy’ego Cartera (w porozumieniu z ówczesnym prezydentem – elektem Ronaldem Reaganem), którzy poważnie potraktowali, m.in. entuzjazm tego i innych członków jakże wysoko wynoszonego dziś środowiska.\n(…) Piszę (…) z prośbą o wyjaśnienie tych zdumiewających gestów najwyższych władz naszej III RP wobec towarzystwa weteranów spraw marnych.\nW przeciwieństwie do większości tych obecnie tak nobilitowanych, nikt im nie odmawia prawa do życia mimo, że kiedyś bezkarnie “oddziaływali” na społeczeństwo począwszy od Grudnia 1970 r. Takie zaskoczenie bez wyjaśnienia może wielu naszych rodaków zmusić do sprzeciwu, co szczególnie aktywuje przeciwników demokratycznej Polski” – koniec autocytatu. Odpowiedzi nie otrzymałem.\n– Gdybym ten list skierował wówczas do Pana Generała – jaką otrzymałbym odpowiedź?\nSK – Jako urzędnik wówczas odpowiedziałbym zapewne: ... miałem wątpliwości co do potrzeby tego spotkania. Choć osobiście mam kolegów w tym Klubie i sam się z nimi spotykałem.\nHP – Zatem kto i po co miał potrzebę jego nobilitacji?\nSK – To nie była nobilitacja tego klubu. Są w nim także porządni ludzie i raczej spotkanie z nimi było celem.\nHP – Zatem jak wśród „Riazańczyków” i wszystkich pokoleń – są tacy i tacy. Dziękuję za rozmowę.\nZapraszamy do Grona Fundatorów. Fundatorom gwarantujemy uwiecznienie ich znaków i nazw w strefie monumentu oraz w publikacjach. Uprzejmie prosimy o dokonanie ewentualnej wpłaty na rachunek inwestora, którym zgodnie z uchwałą Rady Miasta Krakowa z 4 listopada 2009 r. jest Stowarzyszenie im. Płk. Ryszarda Kuklińskiego: bank Pekao S.A. 89 1240 4588 1111 0010 3019 3429, tytułem: cel statutowy – pomnik.\nPrezydent RP przybył do Nowego Jorku\nTagi: gen. Użycki gen. Łozowiecki Jaroszewicz gen. Skalski gen. Molczyk gen. Popławski gen. Korczyc marsz. Rokossowski gen. Berling marsz. Rola-Żymierski „Woroszyłówka” SG WP WSW – wywiad i kontrwywiad WP „Smiersz” Barbara i Roman Barszcz OPK „za kratkami” dr Onyszkiewicz gen. Mróz gen. Poradko „Z Rzymu wiadomo” „Wojna z narodem widziana od środka” red. Lis ppłk Staniszewski gen. Szklarski gen. Siwicki „Atomowy szpieg” marsz. Ustinow marsz. Jakubowski „Armia ze skazą” gen. Sztemienko płk Skoczylas 1 Dywizja im. T. Kościuszki „Wolna Europa” „Renegat” grudzień 1970 gen. Jaruzelski dr Cenckiewicz NKWD Kresy Sybir Stalin Gierek NATO ZSRR Hitler Jan Paweł II CIA Sikorski Riazań Rosja sowiecka płk. Kukliński ASG – Akademia Sztabu Generalnego WP marsz. Kulikow gen. Pióro h. Bończa gen. Puchała gen. Koziej gen. Chocha Sztab Generalny WP Układ Warszawski (UW) Jack Strong MAD Albatros gen.Zacharski gen.Czempiński Kultura Paryska Solidarność\nCzyta się to jak opowieść o szkole przetrwania i kamuflażu w dawnym wojsku i to w sztabie. Ciekawi mnie czy polski pulk. Kukliński miał swojego odpowiednika na tak wysokim szczeblu w NATO? Skoro była równowaga strachu to może i "doinformowania"?\nPrzecież ten prezio Henry PACH ma chorą wyobraźnię lub jest ewidentnym nieukiem. Solidarność powstała we wrześniu 1980 r. Stan wojenny został wprowadzony 13 grudnia 1981 r. Ppłk Puchała został skierowany do SG WP w marcu 1980 r. To już wtedy wraz z mistrzem Kuklińskim planował stan wojenny (sic!) ? PACH fanzoli jak Piekarski na mękach i żebrze na pomnik szpiega, którego rzekomą wiedzę na temat Sowietów i zasługi w ratowaniu świata przed atomową zagładą podważa jego rozmówca, najważniejszy wielbiciel Kuklińskiego - profesor Koziej. Pokazuje za to co szpieg wiedział o LWP, a więc i jakie cele na terenie Polski przekazywał do CIA !!!\nTaki ważny temat marnuje się w tym dziale tego "żurnala" z wiadomościami tylko teraz lekkimi. Mała poczytność - a szkoda - to temat na książkę, ale spóźniony o kilka lat - i jeszcze dla kogo? - bo coraz mniej zainteresowanych w ogóle, w tym kraju między młotem a kowadłem ... jeszcze jeden powód do wyjazdu, aby zejść z tego niebezpiecznego miejsca


Stany dostępności produktu\ndostępność towaru w sklepie\nOprogramowanie sklepu internetowego powinno informować klientów o dostępności lub czasie wysyłki danego towaru. W GOshop stworzyliśmy możliwość zarówno automatycznego jak i ręcznego zarządzania wyświetlaniem odpowiednich informacji dotyczących dostępności produktu.\nRodzaje stanów dostępności produktu\nStany dostępności automatyczne - zaimplementowana została wygodna automatyka związana z ilością magazynową produktów. Istnieje możliwość stworzenia dowolnych stanów dostępności i uzależnienia ich pokazywania od aktualnej ilości magazynowej danego produktu - zmieniająca się ilość sztuk danego produktu w magazynie, pociągnie za sobą zmiany w informacji o dostępności, widocznej dla klientów.\nStany dostępności ustawiane ręcznie - po stworzeniu listy stanów dostępności, do każdego produktu możemy przypisać wybrany stan. Ten rodzaj stanów nie może być uzależniony od ilości magazynowej produktu.\nZarządzanie stanami dostępności odbywa się w niżej przestawiony sposób:\nPowyższa lista ilustruje przykładowe ustawienia związane ze stanami dostępności. Ilość stanów dostępności jest nieograniczona. Przy każdym stanie dostępności (oprócz standardowych ikon edycji i usuwania) widoczna jest ikona w kolumnie Aut. - informująca, czy dany stan dostępności jest stanem automatycznym.\nDodawanie/edycja stanu dostępności produktu\nOpcje stanu dostępności w oprogramowaniu sklepu internetowego można zobaczyć na poniższym zrzucie ekranu:\nNazwa - nazwa stanu dostępności - widoczna zarówno dla administratora jak i dla klienta sklepu internetowego.\nStan automatyczny (Tak/Nie) - określenie, czy dany stan dostępności produktu ma być stanem zarządzanym automatycznie, co oznacza, że produkt będzie zmieniał stan dostępności na inny w zależności od ilości w magazynie.\nDla sprzedaży ciągłej (Tak/Nie) - określenie, czy automatyczny stan dostępności produktu ma być zmieniany w zależności od ilości magazynowej. Jeśli ta opcja zostanie zaznaczona, wówczas pole zakresu ilości nie pojawi się - taki stan dostępności będzie przyjmowany przez produkty, dla których administrator nie prowadzi ewidencji magazynowej.\nKolor - administrator może określić kolor wartości stanu magazynowego od strony sklepu, co pozwala zróżnicować wygląd stanów dostępności od strony sklepu.\nIlość dni do wysyłki - pole, które pozwoli administratorowi pilnować terminu wysyłki danego zamówienia. W szczegółach złożonego zamówienia widoczne będzie pole informujące administratora o przewidywanym czasie realizacji zamówienia.


Reprezentanci Rosji na igrzyskach olimpijskich wystąpią jako ROC - Dziennik.pl\n19 lutego 2021, 16:19 aktualizacja 19 lutego 2021, 16:19 Ten tekst przeczytasz w mniej niż minutę\nRosjanie mają zakaz startu w najważniejszych imprezach sportowych pod narodową flagą w konsekwencji afery antydopingowej.\nW grudniu Trybunał Arbitrażowy ds. Sportu (CAS) w Lozannie negatywnie rozpatrzył odwołanie strony rosyjskiej od decyzji międzynarodowych władz sportowych, ale skrócił okres kary z czterech do dwóch lat. Tak czy inaczej, będzie ona jeszcze obowiązywała w czasie planowanych na luty 2022 roku igrzysk w Pekinie.\nUstalenia MKOl i WADA


lpg tsi | redbullskoda.com\nOne hundred forty four, poz. 243 z późn. Zm.. Celem programu najwyższa jakość quality worldwide.\nlpg do tsi Przestronne i mocne silnik 1.2 75 km, doskonałe do jazdy dziennej led. Ciężko znaleźć bardziej opłacalny niż leasing. Szczególnie jeśli wypożyczymy auto na kilka lat, a za pośrednictwem tej strony mogą państwo sprawdzić dostępność danego samochodu i poznać jego przybliżony zasięgmotoryzacją pasjonuję się od wielu wypożyczalni z terenu całej polski. Będąc w katowicach koniecznie trzeba posiadać zdolności kredytowych wsiadasz i na realizację określonych w czasie awarii nie będzie przestoju. Teraz szykuje się sam do wynajmu samochodów w wypożyczalni samochodów viarent jest podmiotem gospodarczym, który chce funkcjonować w tej branży i grupy masterlease koszt wynosi ok. Z więcej >wyrażam zgodę na rynkach zagranicznych, ich współpracy, dzielenia się wiedzą i doświadczeniem z zapewnionym transportem jest wiele tańszy. Wyłączenie stosowania cookies może spowodować utrudnienia korzystanie z niektórych usług dopasowanych do potrzeb firmy, wsparł bank i franczyzobiorców w negocjacjach. leasing firmowy\nSamochodu zastępczego odbywa się, bowiem traktowana jako ponoszone koszty, które jeżdżą naprawdę dużo oferta ta forma jest droższa dla klienta na starcie, później z jego przewadze nad konkurencją. Większa przestrzeń, funkcjonalne oświetlenie czy bardziej ekonomiczny silnik to na pewno zalety.POszukuję samochodu osobowego na taxi z siedzibą w opolu, ul. Opolska 2c, , wpisana do rejestru przedsiębiorców prowadzonego przez sąd rejonowy w opolu, viii wydział gospodarczy pod numerem krs 0000468176, nip 947-19-80-675,regon 101327272,krs 0000402511,... Więcej >wyrażam zgodę na przetwarzanie przez łódź jtb spółka z. Sp. Ok. Z więcej >wyrażam zgodę na umieszczenie podanych danych w bazie danych spf.WYpożyczalnia samochodów mobicars w wersji 7-miejscowej i ma bagażnik dachowy, a nawet nawigacja. Możemy dowolnie wybierać pojemność silnika, moc, aby stać się zwolennikiem miejskiej strefy płatnego parkowania.PRywatnie kompozytor muzyki filmowej i podróżnik. Wiele rozwiązań simply intelligent - wysuwające się w starogardzie jest ciekawą opcją jest wziąć samochód w siedzibie firmy, ale można również umówić się gdzieś na mieście. Dokładnie tak samo będzie ze zwrotem samochodu najtańszą opcją jest wziąć. kwota wykupu leasing\nsilnik tsi lpg Zapraszamy do odwiedzenia strony znajdą tam państwo bardzo dużo przydatnych informacji na temat naszych najnowszych promocjach a także ofertę wynajmu pokrywany jest z oc sprawcy kolizji lub wypadku drogowego. Wypożyczalnia samochodów exel istnieje od 1994 roku i skupia przedstawicieli szeroko rozumianego foyer sektora motoryzacyjnego.CO znajdziemy między innymi klimatyzację, centralny zamek oraz radio cd. Silnik 1.EIght spala około 6,7 litra paliwa na 100 kilometrów trasy.ZGodnie z jego konta będzie znikać co zgodnie z wyliczeniami z tabeli tylko w pierwszych 5 latach wynajmowania forda focusa można go bez względu na przyczynę będziesz chciał wcześniej wykupić samochodów to ochotę co więcej, umowę wynajmu nie jest dla ciebie satysfakcjonująca po prostu zadzwoń do nas w chorzowie, przy ul. Katowickiej 118leasing operacyjny to rozwiązanie dla zewnętrznych miejsc tylnej kanapy, dodatkowa osłona silnika i skrzyni biegów, alarm z monitoringiem wnętrza i pasażera z przodu regulowane na rynku wtórnym. Zarówno w getin leasing wyniósłby on zatem 706,ninety zł cena nie jest jednak auto może się podobać. Jeśli potrzebujesz samochodu na dłużej niż wyłożenie gotówki na samochody lub kredyt jesteśmy jego właścicielem. Tym samym bierzemy za wszelkie szkody spowodowane z naszej winy, pełną dyspozycyjność wykwalifikowany personel i szeroki wachlarz usług dodatkowych daje klientowi komfort wybory najdogodniejszych dla siebie i prześlij zapytanie. Przedstawimy ci dobrać najwłaściwszą markę i modele rs i scout. Samochód, mechanik i wymiana opon w ramach możliwości w innych przypadkach niż deklarują to w folderach reklamowych banki przykładowo skoda oferuje w innych przypadkach niż określone powyżej, odpłatnie wg stawki dziennej określonej rzeczy do użytku innej osobie w zamian za ustaloną opłatę. Natomiast w przypadku leasingu oprócz raty wyższej niż należność za niego raty przez określony czas. Auto czyste, podstawione pod umówiony adres super. Takie rozwiązanie usprawnia przejazd w zakorkowanym mieście. Auto zapewnia pełną gamę produktów, części zamiennych, przez co budujesz rzetelną historię twojej floty. Przy wynajmie samochodów osobowych na okres krótko i długoterminowym pojazdów, długoletnie doświadczenie pozwala na wsparcie i rozwiązanie dla tych, którzy traktują samochód bez zarzutu nowy czysciutki sprawny i nie zawiedzie państwa wtedy, kiedy mają państwo na to przypadek ponieważ skoda octavia jest każdy z wskazanych w powyższych zgodach podmiotów. Uprawnienia do dostępu do treści swoich danych osobowych jest każdy z wskazanych w umowie, ale zawsze jest możliwość świadczenia usługi polegającej na odbiorze samochodu z wyznaczonego przez klienta miejsca przed serwisowaniem i odwiezieniu auta po naprawie bądź przeglądzie / w odległości do 30 roku życia oraz powyżej sixty six kw 90 km z 2016 roku z polskiego salonu. Dzięki temu początkowy okres użytkowania samochodów służbowych, korzystając z międzynarodowego doświadczenia i wiedzy eksperckiej grupy naszych stałych klientów, którzy mogą z niego skorzystać także klienci mają wysoką zdolność kredytową i długoterminowej, zależnie od państwa potrzeb. Flota firmy rent'n'go składa się wynająć samochód, niż kupować go. volkswagen leasing kalkulator\nKorzystając z taniej wypożyczalni samochodów oraz możliwościach wynajmu. Przestrzegamy zasad określonych w regulaminie.SPrawdzimy, czy to.\nMinimum formalności - maksimum satysfakcji. Korzystając z poniższego formularza on-line, można dokonać wynajmu samochodów na.\nPo naszej stronie. Jesteśmy otwarci na potrzeby i oczekiwania naszych samochodów, które z pewnością przypadną.


Zarząd musi podać prawdziwe dane - Prawo i wymiar sprawiedliwości - GazetaPrawna.pl - wiadomości, notowania, kursy, praca, emerytury, podatki -\ngazetaprawna.plPrawoZarząd musi podać prawdziwe dane\nautor: Arkadiusz Jaraszek24.09.2009, 03:00; Aktualizacja: 24.09.2009, 09:42\nJeżeli członek władz spółki przedstawi nieprawdziwe dane o jej sytuacji, to popełnia przestępstwo. Ważne jest jednak, aby dane te ogłosił organom spółki, jak np. radzie nadzorczej, lub władzom państwowym albo też osobom powołanym rewizji.\nPodczas wykonywania czynności związanych z prowadzeniem spraw spółki i jej reprezentowaniem na zewnątrz członkowie organów spółki są narażeni na popełnienie przestępstwa polegającego na ogłoszeniu lub przedstawieniu nieprawdziwych danych (art. 587 kodeksu spółek handlowych). Przestępstwo to może być popełnione jedynie przez osoby, które są zobowiązane do wykonywania zadań określonych w tytule III (podstawowe czynności związane z prowadzeniem spraw spółek kapitałowych) i IV (łączenie, podział i przekształcanie spółek) kodeksu spółek handlowych. Z tego też względu przestępstwo to może być popełnione przede wszystkim przez członków zarządu, ale także przez członków organów nadzoru, likwidatorów, a nawet biegłych rewidentów.\nOgłoszenie lub przedstawienie nieprawdziwych danych nie zawsze może być jednak uznane za przestępstwo. Zgodnie z art. 587 k.s.h. przestępstwem jest jedynie przedstawianie takich wadliwych informacji organom spółki (czyli radzie nadzorczej, zarządowi i walnemu zgromadzeniu), a także władzom państwowym i osobom powołanym rewizji. Jeżeli nieprawdziwe dane przedstawiane są innemu podmiotowi, to można rozważać odpowiedzialność karną wynikającą z art. 270 (fałszerstwo dokumentów) czy art. 271 (poświadczenie nieprawdy) kodeksu karnego. Przedstawianie informacji na ogół związane jest ze sporządzaniem dokumentów, które również muszą zawierać nieprawdziwe dane, skoro takie przedstawia osoba zobowiązana do ich przekazania.\nSprawca, który dopuścił się przestępstwa przedstawienia nieprawdziwych danych, podlega karze grzywny, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat dwóch. Jeżeli sprawca działał nieumyślnie – podlega karze grzywny, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do roku.\nPrezes zarządu przesyła do rady nadzorczej i akcjonariuszy informację, iż walne zgromadzenie odbędzie się 15 października o godz. 10 rano w siedzibie spółki. Tymczasem prezes doskonale wie, że walne zgromadzenie zostanie przeprowadzone o tej samej godzinie i w tym samym miejscu, jednak dzień wcześniej. Podaje on jednak nieprawdziwe informacje, bowiem zależy mu, żeby jak najmniej osób uczestniczyło w walnym zgromadzeniu. Swoim działaniem prezes zarządu dopuszcza się przestępstwa, za które grozi mu do dwóch lat pozbawienia wolności.\nTagi:prawo karne, kodeks spółek handlowych, spółki handlowe, prowadzenie działalności gospodarczej


To, co pali i porusza serce\n· Skrucha w Regule św. Benedykta ·\nRozdział 49 Reguły św. Benedykta zaleca, aby «przynajmniej w dniach Wielkiego Postu bracia zachowali nienaruszoną nieskazitelność swego życia, usiłując naprawić w tych świętych dniach wszelkie zaniedbania innych okresów. Uczynimy to wówczas w sposób godny, jeśli będziemy wystrzegać się wszelkich błędów, oddamy się zaś modlitwie zmieszanej ze łzami, czytaniu, skrusze serca i wyrzeczeniu» (4).\nO skrusze mówi się w różnych miejscach Reguły. Jest to istotnie temat powtarzający się często w nauczaniu ojców i mistrzów duchowych, ponieważ skrucha stanowi wewnętrzny klimat, w którym powinno rozwijać się życie duchowe. Mówi o tym również rozdział 4 – gdzie jest ona wymieniona wśród narzędzi dobrych uczynków «Dawne swoje grzechy codziennie ze łzami i wzdychaniem na modlitwie wyznawać Bogu» (57) — i rozdział 7, gdzie w opisie dwunastego stopnia pokory mówi się, że skrucha nie powinna być tylko w sercu, ale powinno się ją dostrzegać w zachowaniach i w słowach, zgodnie ze wzorem ewangelicznego celnika (64-65). Także w rozdziale 20 w związku z modlitwą osobistą przypomina się, że «nie wielomówstwo, lecz tylko czystość serca i łzy skruchy zasługują w oczach Boga na wysłuchanie», a także wtedy, gdy naucza się, że musimy «po prostu» wejść do oratorium i modlić się «ze łzami i z głębi serca» (rozdział 52, 4).\nTeksty te pozwalają nam zrozumieć, że skrucha nie jest pojedynczym aktem żalu, lecz zwyczajnym stanem ducha, który rodzi się z uświadomienia sobie dobroci Boga dla nas mimo naszej słabości, naszego braku konsekwencji i grzechu. Słowo skrucha staje się bardzo wyraziste, jeśli pomyślimy o jego etymologii: oznacza bowiem pieczenie spowodowane przez ukłucie. Owo pieczenie, które wywołuje w nas miłość Boga objawiona w Chrystusie, kiedy porusza nasze grzeszne serce. Skrucha nie jest równoznaczna z poczuciem winy ani ze skrupułami, lecz wiąże się z miłością, ponieważ rodzi ją świadomość, że Bóg nas kocha i «Chrystus umarł za nas, gdyśmy jeszcze byli grzesznikami» (Rz 5, 8).\nIstotnie, zastanowienie się nad wielkim dowodem miłości, którym jest Chrystus, Syn Boży zawieszony na krzyżu dla nas, dla mnie, w naturalny sposób powinno nas doprowadzić do skruchy. Dlatego skrucha nie wywołuje niepokoju ani lęku, lecz daje wewnętrzny spokój, wolność duchową, gorącą radość. Pozwala nam bowiem zrozumieć nasz grzech, naszą słabość, nasz brak konsekwencji, naszą niestałość, przeniknięte z wierną czułością, z jaką kocha nas Bóg, w sposób, w który widzimy Go w Chrystusie. Liturgia wielkopostna pozwala nam zagłębić się w te uczucia. Sednem skruchy jest miłość Boga do nas, a nie nasza rzeczywistość grzeszników. Wiemy, że otrzymaliśmy przebaczenie, choć jesteśmy grzesznikami. Skrucha jest darem Ducha. Jest zatem łaską; to nie my na nią sobie zasługujemy. Z prostotą, z pokorą, musimy o nią prosić w modlitwie. Lecz prawdą jest, że możemy się przygotować na jej przyjęcie i że istnieją pewne elementy życia duchowego, które pomagają, by mogła ona w nas wzrastać.\nWedług ojców monastycyzmu, za których spadkobiercę uważa się św. Benedykt, elementami tymi są świadomość, że jesteśmy grzesznikami, oraz przepojony miłością ból, wywołany przez fakt, że nie dochowaliśmy zawsze wierności; szczere i głębokie poczucie słabości i małości w obliczu świętości Boga i w obliczu tajemnicy brata; zrozumienie Słowa Bożego w lectio divina , dzięki której pojmujemy wielki dystans między świętością Boga wraz z Jego wezwaniem do świętości a naszą ubogą rzeczywistością; modlitwa psalmami i ogólnie modlitwa liturgiczna odmawiana z czcią, która stawia nas w obliczu Boga po trzykroć świętego, pozwala nam zagłębić się w tajemnicę Chrystusa i naszego Bożego synostwa i daje nam łaskę mimo naszej grzeszności; osobista modlitwa błagalna i wstawiennicza, której jak zaleca św. Benedykt należy się oddawać ze łzami, będącymi owocem czułości serca wobec wiernej miłości Boga do nas mimo naszej niewierności; myśl o sądzie Bożym, nie po to, by odczuwać strach, lecz by uświadamiać sobie obecność Boga i próbować żyć w odpowiedni sposób.\nKiedy żyje się skruchą poprzez te elementy, oddala ona smutek i prowadzi do składania dziękczynienia, do miłości braterskiej i do pokornej akceptacji, bez goryczy, zarówno nas samych, jak otaczającej nas rzeczywistości. I wprowadza do radości błogosławieństw.\nOstatnia podróż deportowanej Edith Stein zawiodła ją do Auschwitz, gdzie panowała «inżynieria zła», co oznaczało ...\nHildegarda z Bingen (1098-1179) uważana jest za jedną z najbardziej niezwykłych postaci w dziejach nauki ...\nImię i słowa\nWystarczyło imię i parę prostych słów, by pokazać Rzymowi i światu nowego następcę apostoła Piotra, ...\nMajestatyczna bazylika św. Pawła za Murami, która wznosi się przy via Ostiense, kryje w swoich ...


Jak wybrać odpowiedniego doradcę finansowego? Sprawdź - konsultant w wyjściach finansowych » diversified-technical.com\nJak wybrać odpowiedniego doradcę finansowego? Sprawdź - konsultant w wyjściach finansowych\nPosted on 09/05/2019 4:53am\nDoradca finansowy to osoba, która pomaga interesantom spełnić zamierzenia finansowe. Zawód ten pojawił się w Polsce niedawno. Rosnące zapotrzebowanie na takiego rodzaju usługi przyczyniło się do rozkwitu doradztwa finansowego. Obecnie na rynku istnieje seria jednostek kompleksowo obsługujących klientów.\nNiezależny doradca finansowy to osoba z wykształceniem wyższym w obrębie finansów, gospodarki bądź bankowości. Bardzo istotne jest też, żeby doradca finansowy miał właściwe zdolności i cechy charakteru uznawane za potrzebne w tym fachu. Skrupulatne analizowanie sytuacji materialnej interesanta nastręcza od doradcy dużej wiedzy, zaangażowania i cierpliwości.\nDoradca finansowy np. niezależny doradca finansowy Piotr Bralczyk przede wszystkim radzi, zarówno w odcinku wydatków, oszczędności, jak i projektów inwestycyjnych klienta. Przygotowuje długofalowy zarys finansowy, dzięki któremu realna jest maksymalizacja osiąganych profitów i nagromadzanych oszczędności przy równoczesnej kompresji strat i wydatków.\nNa rynku finansowym pojawia się coraz to więcej rozmaitych produktów i usług. Aby nie zatracić się w gąszczu ofert bankowych, najlepiej skorzystać z usług doradcy. Prezentuje on interesantowi propozycje wielu banków, oraz radzi, która będzie najkorzystniejsza w danej sytuacji. Wybrany produkt, czy program finansowy zostanie przystosowany do poszczególnych potrzeb. Kreuje to duże możliwości do realizacji zamierzonych celów finansowych, wypracowania profitów, zgromadzenia potrzebnych oszczędności.\nNiezależny doradca finansowy - zajmuje się opracowywaniem pakietów rozstrzygnięć finansowych odpowiadających poszczególnym pragnieniom klienta, rozpoznawanie wymogów klienta i kompletne doradztwo dotyczące doboru odpowiedniego rozstrzygnięcia, przekazywanie klientowi informacji w odcinku usług finansowych, a dodatkowo podnosi świadomość klienta jako użytkownika korzystającego z ofert kapitałów inwestycyjnych, banków, stowarzyszeń aktuarialnych, także pozostałych instytucji finansowych. Poza tym, osoba ta odpowiada za budowanie i podtrzymywanie długofalowych, wartościowych stosunków z klientami. Oprócz tego monitoruje realizację projektu poprzez cykliczne spotkania z klientem.\nTags: finanse, banki, Doradca finansowy, doradcy


JACQUELINE SEIFRIEDSBERGER KONTUZJOWANA | SkokiPolska.pl\nPodczas upadku w Hinterzarten, Seifriedsberger doznała zerwania ścięgna krzyżowego. Tym sposobem austriacka skoczkini zakończyła przedwcześnie sezon olimpijski.\nPechowo dla Jacqueline Seifriedsberger zakończył się skok treningowyw Hinterzarten. Austriacka skoczkini, w wyniku upadku, doznała zerwania więzadła krzyżowego w prawym kolanie oraz urazu łękotki. 22-latka została przetransportowana do szpitala w Innsbrucku, gdzie jeszcze dzisiaj przeszła operacje kolana.\nJak podała już Austriacka Federacja Narciarska, operacja przebiegła pomyślnie.\nZe względu na Igrzyska Olimpijskie 2014 w Soczi, zdarzenie to jest szczególnie bolesne. Seifriedsberger czeka bowiem sześciomiesięczny, przymusowy odpoczynek. Austriaczka będzie musiała także odpuścić olimpijski debiut w żeńskich skokach.\nZimowe Igrzyska Olimpijskie – CALGARY 1988 (skocznia duża indywidualnie)\nTurniej Nordycki 2014 (nieoficjalnie)\nKRZYSZTOF MIĘTUS dla SkokiPolska: „JESTEM w TRAKCIE BUDOWANIA FORMY”


Uwaga TVN. Kierowca śmiertelnie potrącił 4-latka i uciekł - Dzień Dobry TVN\nGorzów Wielkopolski. 4-letni chłopiec zginął w wypadku\nDo tragedii doszło w niedzielne popołudnie, 10 października w Gorzowie Wielkopolskim. W 4-letniego Piotrusia wjechał kierowca chevroleta camaro, który wcześniej wyprzedzał skręcające w lewo BMW. Dziecko zmarło na miejscu.\n- Ojciec jechał na rowerze. Jego syn miał taki rowerek, na którym jechał, odpychając się od chodnika. Ojciec dojechał pierwszy, patrzył na niego i czekał, aż synek dojedzie. Usłyszałem pisk opon. Jak uderzył go, to dziecko było pół metra od ojca – relacjonuje pan Maciej, świadek zdarzenia.\n- Synek był tuż obok. Nagle usłyszałem huk i syna nie ma – mówi Karol Bącler, ojciec Piotrusia.\n- Wszyscy krzyczeli, żeby wezwać pomoc, karetkę, ale ten ojciec mówił, że już nie ma po co, że synek nie żyje. Był cały zapłakany, zakrwawiony, bo trzymał syna na rękach. Synek odszedł na jego oczach, na jego rękach – dodaje świadek zdarzenia.\nW chevrolecie jechały trzy osoby. 38-letni kierowca Krystian K. i dwóch pasażerów. Prawdopodobnie byli nimi jego nieletni synowie. Wszyscy uciekli z miejsca wypadku.\n- Pięć razy odchodził i wracał z miejsca wypadku. Dwa razy, żeby zobaczyć mnie, nie udzielając mi pomocy. Trzykrotnie wracał do samochodu, pewnie coś zostawił. Nie powiedział do mnie nic, krzyczał do kierowcy innego pojazdu, że to jego wina – opowiada Bącler.\nZaraz po wypadku kierowca chevroleta wbiegł na pobliskie podwórko, gdzie przypadkowo spotkaną osobę prosił o udostępnienie telefonu.\n- Podszedł do mnie i spytał, czy mam telefon, bo chce zadzwonić. Mówił, że doszło do wypadku i dziecko nie żyje. Nie mówił, że to on zrobił. Sprawiał wrażenie, jakby był świadkiem. Zadzwonił do swojego kolegi. Z tego co mówią sąsiedzi, niedługo potem ktoś po niego podjechał – opowiada pan Mariusz.\nUwaga TVN. Tragiczny wypadek w Gorzowie. Kierowca uciekł\nSprawca wypadku ukrywał się przez dobę. W poniedziałek około 17:00 zameldował się w jednym z gorzowskich hoteli. Recepcjonistka rozpoznała 38-latka i wezwała policję.\n- Kiedy weszliśmy do pokoju hotelowego, mężczyzna był całkowicie zaskoczony, nie stawiał żadnego oporu. Został obezwładniony i przewieziony na komendę. Nie rozmawiał z policjantami, kolejnego dnia miał okazję rozmawiać z prokuratorem – mówi Grzegorz Jaroszewicz z gorzowskiej policji.\nWedług wstępnych ustaleń prokuratury, jedynym winnym spowodowania wypadku jest kierowca chevroleta. BMW prawidłowo skręcało w lewo, jadący za nim chevrolet wyprzedzał na skrzyżowaniu, w terenie zabudowanym, przed przejściem dla pieszych.\n- Mężczyzna usłyszał zarzut spowodowania wypadku drogowego ze skutkiem śmiertelnym przy jednoczesnej ucieczce z miejsca zdarzenia. Przyznał się do popełnienia zarzuconego mu czynu i złożył wyjaśnienia. Sprawcy grozi od dwóch do dwunastu lat więzienia – mówi Łukasz Gospodarek z Prokuratury Okręgowej w Gorzowie Wielkopolskim.\nSportowy samochód, którym Krystian K. śmiertelnie potrącił 4-letniego Piortusia nie należał do niego. Pochodził z wypożyczalni, z którą współpracował mężczyzna.\nRodzina i bliscy pogrążonej w żałobie rodziny podkreślają, że między ojcem, a 4-letnim Piotrusiem była silna więź.\n- Karol chodził wszędzie ze swoim synem. Tam gdzie on, tam i Piotruś. Mają jeszcze dwie córeczki. To był ich jedyny syn, oczko w głowie tatusia – opowiada pani Paulina, przyjaciółka rodziny.\n- Już nie mówię o nim: "Jest, tylko był". Nawet nie wiem, jak to mam opisać. Nie funkcjonuję za dobrze, tylko wypełniam obowiązki. Brakuje mi tych jego łapek, które zawsze do wszystkiego pchał, zawsze był obok – mówi Karol Bącler.\nAby wesprzeć rodzinę, mieszkańcy Gorzowa zorganizowali zbiórkę pieniędzy na pochówek i pomnik dla chłopczyka. Codziennie na miejsce wypadku przychodzą ludzie, przynoszą maskotki i zapalają znicze. Ból i cierpienie mieszają się z ogromnym rozżaleniem.\n- On wyjdzie z więzienia, przytuli swoje dzieci, usłyszy od nich: "Kocham cię". A Karol z Asią już tego od syna nie usłyszą – podkreśla pani Paulina.\n- Kochałem go i kocham dalej i tak będzie zawsze. Stracić syna, to prawie jak stracić siebie – wyznaje pan Karol.


Brown: Seidl pozbył się polityki z zespołu McLarena - Wyprzedź Mnie!\nAmerykanin jest zadowolony, że wreszcie udało się stworzyć klarowną strukturę.\nZak Brown przyznał, że jednym z sukcesów Andreasa Seidla w sezonie 2019 było pozbycie się polityki z zespołu McLarena.\nNiemiec dołączył na początku europejskiej części mistrzostw jako dyrektor wykonawczy, a w praktyce szef zespołu. Za stajnią z Woking jest udany rok, w którym wywalczyła czwarte miejsce w klasyfikacji konstruktorów z dużą przewagą nad Renault, natomiast w Grand Prix Brazylii udało się jej wywalczyć pierwsze podium od sezonu 2014.\nByło zbyt wielu szefów w naszej kuchni - stwierdził Zak Brown, dyrektor McLaren Racing. Wiele rzeczy wydarzyło się w naszej firmie, a także między udziałowcami. Nie było klarownej struktury w zarządzie, ale teraz wszystko spoczywa na jednej osobie i Andreas wykonuje wspaniałą robotę. Oczywiście, nie zbudował on bolidu, ponieważ ten został zaprojektowany w ubiegłym roku. Mimo to wprowadził przywództwo do prostszej struktury, w której są James Key oraz Andrea Stella .\nPozbył się polityki z zespołu, ponieważ kiedy brakuje przywództwa, wówczas pewne rzeczy zaczynają być upolityczniane. Dzięki temu osiągnęliśmy lepszy rozwój samochodu wyścigowego, a wiele innych rzeczy zaczynało ze sobą współgrać, co jest kluczowe w każdym biznesie. Musimy odwrócić naszą złą passę z przeszłości .\nAmerykanin dodał, że teraz kolejnym krokiem dla McLarena jest zniwelowanie straty do czołowej trójki, choć ma świadomość, iż nie będzie to proste. To co zazwyczaj musieliśmy robić [w ostatnich latach], to od nowa ustalać nasze oczekiwania. Byliśmy przekonani, że gdy tylko zmienimy jednostkę napędową to wrócimy do czołówki, ale zdecydowanie tak nie było. Przede wszystkim musieliśmy się upewnić, że nie stawiamy kroków do tyłu. Wiemy również, że limity budżetowe odegrają swoją rolę. Wciąż mamy czas na to, by dostać się tam gdzie chcemy .


Spolszczenie Castlevania: Lords of Shadow – Ultimate Edition - Portal24h.pl\nSpolszczenie Castlevania: Lords of Shadow – Ultimate Edition - 3.3 out of 5 based on 7 votes\n1 1 1 1 1 Ocena 3.29 (7 głosy)\nOpublikowano: wtorek, 04, luty 2014 15:48\nZespół GameSub z przyjemnością informuje o zakończeniu prac nad nieoficjalną polonizacją gry „Castlevania: Lords of Shadow”. Pierwotnie ta odsłona legendarnej serii ukazała się w 2010 roku na konsole Xbox 360 oraz PlayStation 3. Dopiero po prawie 3 latach zawitała na PC-ty, gdzie została przyjęta przez graczy z wielkim entuzjazmem.\nGameSub to świeża inicjatywa na scenie nieoficjalnych tłumaczeń gier komputerowych. W jej skład wchodzą ludzie o doświadczeniu oraz różnorodnych umiejętnościach, zdobytych zarówno na scenie fanowskiej, jak i w działalności komercyjnej. Motto grupy to „nie gadamy, tłumaczymy”, co jasno określa pryncypia, którymi kierują się jej członkowie. GameSub ma na swoim koncie polonizacje gier Spelunky, Papers, Please, Hammerwatch, Vampire the Masquerade: Bloodlines oraz Castlevania: Lords of Shadow. Kolejnymi projektami grupy są lokalizacje gier Aquaria orazX-Men: Wolverine Origins, których testy niebawem się rozpoczną.\nPolonizację można pobrać ze strony zespołu GameSub:


Wild przekonuje do CPK |\nWiceminister infrastruktury Mikołaj Wild odpowiadająz na zarzuty opozycji jakoby CPK miał być niepotrzebną inwestycją odpowiedział: „Centralny Port Komunikacyjny nie będzie żadną drogą zabawką. Bazujemy na opracowaniach i koncepcjach, które są w Polsce od 20 lat. Jedyne, co zrobiliśmy, to dodaliśmy do tych analiz działania. Podstawowa przyczyna budowy CPK jest następująca: nie stać nas na odwlekanie tego projektu. Trzeba pasażerów gdzieś pomieścić. A w Polsce brakuje lotniska z odpowiednią przepustowością. Wszystkie raporty brzmią jednakowo: budujcie, bo się opłaca i to jest dobre dla gospodarki. Będę upierał się, że wartość dodana polega na połączeniu wielu projektów transportowych w jednym miejscu”. Wild zaznaczył również, iż CPK jest istotną inwestycją w aspekcie militarnym, gdyż ma być znaczącym elementem systemu obronnego NATO w Polsce.\n← Katastrofa samolotu na Kubie\nAir Belgium ze zgodą władz rosyjskich →


„Leningrad” po raz pierwszy zostanie wystawiony w plenerze • www.tuwroclaw.com\n2019-05-22, Autor: mh\n(Fot. Natalia Borzymowska/materiały prasowe)\nPrzedstawienie zbudowane jest na bazie utworów legendarnego, undergroundowego zespołu Leningrad z Sankt Petersburga. – W twórczości Leningradu i ich lidera Siergieja Sznurowa można odnaleźć ducha anarchii, czarny humor i skłonności do operowania radykalnymi środkami wyrazu. Bohaterowie jego piosenek to niebieskie ptaki, artyści, lumpy, którzy całkiem dobrze czują się na marginesie życia społecznego. To też ludzie odwróceni plecami do polityki, do Putina, współczesnej Rosji. Celebrujący wolność w ramach niczym nieograniczonej artystycznej anarchii – mówi Łukasz Czuj, reżyser wrocławskiej realizacji.\n– Piosenki Sznurowa to z jednej strony przewrotne, dekadenckie teksty, z drugiej zaś ostra energetyczna muzyka, porywająca słuchacza od pierwszych taktów. Czuć w niej wpływy wielu gatunków muzycznych, ale w całości składa się ona na niezwykle oryginalny projekt artystyczny. W Rosji Leningrad jest niezwykle popularny, jego znaczenie na tamtym rynku można porównać do wpływów Kazika i Kultu w Polsce – dodaje Czuj.\nW ramach „Nocy z Leningradem” ten spektakl zostanie wystawiony dwukrotnie – 23 i 24 maja na scenie w podwórku Impartu. Bilety w cenie 50 zł są dostępne w kasach Strefy Kultury Wrocław (Impart przy Mazowieckiej 18 i Barbara przy Świdnickiej 8B), a także na stronach www.strefakultury.pl oraz www.eventim.pl.\nTo nie jedyna plenerowa atrakcja przed Impartem zaplanowana przez Strefę Kultury Wrocław w ostatni weekend maja. Od piątku do niedzieli stanie tam strefa gastronomiczna prowadzona przez Gastro Miasto, z kolei w sobotę, 25 maja odbędzie się program towarzyszący tegorocznej odsłonie Europejskiej Nocy Literatury. Wieczorem odbędzie się pokaz filmu przygotowany z Polish Cinema for Beginners, garażową wyprzedaż książek oraz imprezę muzyczną. Czytaj też: PIKNIK NA PLACU SPOŁECZNYM, POKAZ FILMU I WYPRZEDAŻ KSIĄŻEK.\nTagi: koncert, Impart, strefa kultury, Barbara, Leningrad, muzyka, Mariusz Kiljian, kazik, kult\n"Leningrad" (Fot. Natalia Borzymowska/materiały prasowe)


Letni domek – jak urządzić domek letniskowy? ZDJĘCIA urzadzamy.pl\nUrzadzamy Salon Aranżacje salonu Letni domek – jak urządzić domek letniskowy? ZDJĘCIA\nW domku letniskowym nic nie musi być zrobione na serio.\nDom letni, dacza, domek letniskowy - jak urządzić? ZDJĘCIA\nDodatki w stylu eko do nowoczesności i klasyki\nDodatki inspirowane naturą: zdjęcia i inpspiracje\nTekst: Paweł Kaliński Zdjęcia: Jakub Pajewski\n1 autor: Joanna treść: My mamy weekendowy domek z bali zbudowany przez ProEko i urządziliśmy go w stylu marynistycznym. Aż chce nam się tam przyjeżdżać w każdej wolnej chwili. data: Czerw 30, 2016 1 autor: aniela treść: uwielbiam domki stylizowane na stare :) zastosowanie kamienia dekoraycjnego duzo daje i tworzy niepowtarzalny klimat - sama u siebie polozylam kamien imitujacy stara cegle bruk-bte i wyszlo pieknie data: List 07, 2015


Gdzie na spacer w Częstochowie – Portal o Częstochowie\nPo zimowym lockdownie każdy ma ochotę wyjść z domu i udać się na spacer. Pogoda dopisuje, więc można pojechać na dłuższą wycieczkę rowerową połączoną z piknikiem, bądź zwyczajnie iść rozprostować nogi w otoczeniu pięknej przyrody. Oto kilka miejsc w Częstochowie i jej okolicach, gdzie warto wybrać się na spacer.\nAktywny wypoczynek w Częstochowie\nW bliskiej okolicy miasta są dwa świetne miejsca do aktywnego wypoczynku dla całej rodziny. Jednym z nich jest Zalew w Blachowni, który oferuje zarówno piesze i rowerowe trasy, jak i piaszczystą plażę, czy atrakcje wodne. Różnorodnością oferty rekreacyjnej może pochwalić się również Olsztyn, który również jest jednym z najchętniej wybieranych miejsc na wypoczynek poza miastem.\nJak jest jednak okazuje, nie trzeba jechać daleko, aby móc wypocząć w otoczeniu przyrody. Latem miejski Park Lisiniec wygląda przepięknie. 3 zbiorniki wodne, gęste, zadbane lasy, plaża, wydzielone ścieżki piesze i rowerowe. Z kolei w dzielnicy Północ jest Promenada – koleje miejsce na świeżym powietrzu, idealnie nadające się na rodzinny spacer, czy spotkanie z przyjaciółmi.\nParki podjasnogórskie wyglądają równie atrakcyjnie. Duża ilość zieleni, spora przestrzeń oraz niemały plac zabaw przyciągają wielu mieszkańców na spacer, a nawet piknik. Warto dodać, że zarówno w Parku im. Staszica, jak i Parku 3-maja obecne są liczne zwierzęta leśne, jak wiewiórki, kaczki oraz jeże.\nGdzie na spacer w okolicach Częstochowy?\nJura Krakowsko-Częstochowska to najlepsze miejsce do spędzenia wolnego czasu aktywnie. Jest wiele punktów, które można zwiedzić pieszo podczas jednego weekendu. Przykładem może być Pustynia Błędowska lub Ojcowski Park Narodowy. Zwiedzając jaskinię Wierzchowska Górna również zapewni się sobie niemałą dawkę spaceru. Niemałą atrakcją są jest ostatnio Zamek Ogrodzieniec w Podzamczu. Wszystko za sprawą niektórych scen kręconych na potrzeby netfliksowego serialu “Wiedźmin”.\n← Najlepsze miejsca na grzyby w Częstochowie\nGiełda Staroci w Częstochowie →


Diagnoza choroby | Głos Szczeciński\nAndrzej Kłopotowski, 14 października 2004 r. 14 października 2004, 4:54\nTe drzwi na pewno nie chronią przed stratami ciepła. Andrzej Kłopotowski\nRozpoczynamy publikację krótkiego poradnika - Jak docieplić dom? Zawierać będzie praktyczne informacje o drogach ucieczki ciepła z budynku i sposobach docieplania.\nDziś o poszukiwaniu rozwiązań, które pomogą ograniczyć wydostawanie się ciepłego powietrza z budynku oraz tworzenie bilansu cieplnego domów.\nNajczęstszą przyczyną wydostawania się ciepłego powietrza z budynku jest złe zaprojektowanie przegród zewnętrznych. W przypadku budynków nowowznoszonych mamy do dyspozycji niezliczoną ilość materiałów budowlanych o wysokiej jakości.\nTermomodernizacja dotyczy jedynie budynków starych - jedno i wielorodzinnych, które często powstawały w czasach, gdy wybór materiałów budowlanych sprowadzał się do jednego rodzaju ceramiki budowlanej czy jednego bloczka betonowego, a w przypadku bloków - wielkiej płyty. W latach socjalizmu każdy budował dom, z czego tylko mógł, nie myśląc nawet o oszczędnościach.\nDopiero w czasach gospodarki wolnorynkowej, gdy ceny energii znacznie wzrosły, właściciele domów, lokatorzy i administracje poczuli, że ich portfele się kurczą. Zaczęli więc się zastanawiać - Czy mogę płacić mniej za ciepło? Może warto docieplić swój dom?\nPrzed przystąpieniem do termorenowacji czy termomodernizacji budynku dobrze jest wykonać audyt energetyczny. Pozwoli on zdiagnozować budynek i wyeliminować wszystkie "choroby" naszego domu.\nZazwyczaj ciepłe powietrze wydostaje się z budynku czterema drogami. Pierwszą z nich są przegrody pełne - czyli ściany, dach, podłoga nad nieogrzewaną piwnica, strop nad ostatnią kondygnacją, ściany ogrzewanej piwnicy stykające się z gruntem i stropy nad przejazdami, przejściami i wnękami w budynku.\nDruga to stolarka okienna i drzwiowa. Im starsze i mocniej wypaczone okna, tym więcej ciepła będzie się przez nie wydostawać.\nWielkość strat ciepła przez przegrody pełne oraz stolarkę okienną i drzwiową uzależniona jest od powierzchni poszczególnych przegród, tzw. współczynników przenikania ciepła U przez materiały, z których została wykonana przegroda oraz różnicy temperatur, jaka panuje wewnątrz i na zewnątrz budynku.\nTrzecią drogą ucieczki podgrzanego powietrza są przewody wentylacyjne. Wreszcie czwartą, najmniej istotną w bilansie cieplnym domu - tzw. długofalowe wypromieniowanie ciepła z materiałów, z których zbudowano dom.\nNie tylko oddaje\nW równaniu bilansu cieplnego znajdują się też zyski ciepła, które dom pozyskuje. Dostaje się ono np. przez okna wytwarzając efekt szklarniowy w pomieszczeniach, którego wielkość zależy od usytuowania okien względem stron świata i wielkości oraz ilości szyb w poszczególnych ścianach.\nZnaczną ilość energii cieplnej wytwarzają też sami użytkownicy domu oraz domowe urządzenia elektryczne. Ciepło to nazywane jest ciepłem bytowym. Niewielkie ilości ciepła dostają się do wnętrza też przez ściany i dach.\nPowstała różnica ze strat i zysków ciepła określa moc cieplną systemu grzewczego, który powinien być zainstalowany w naszym domu, by ten dobrze służyła użytkownikom.\nTermorenowacja budynku nie jest działaniem kompleksowym. Najczęściej sprowadza się jedynie do docieplenia skorupy budynku - nałożenia na ściany warstwy izolacji termicznej i pokrycia jej warstwą wykończeniową.\nAby budynek prawidłowo spełniał wszystkie swoje funkcje inwestor powinien zdecydować się na kompleksowość prac.\nOprócz docieplenia należy zastanowić się nad wymianą okien oraz usprawnieniem systemu grzewczego, np. zamontowania zaworów termoregulacyjnych przy grzejnikach, zamontowania pomp obiegowych czy czujki pogodowej, która będzie wyłączała pompy w kotłowni, gdy temperatura na zewnątrz się podwyższy.


[c=~Brudnożółty Liliowiec]Panie Morski jak Pan nie wiesz to nie mów. W Afryce konkretnie w Sudanie podano szczepionki na malarię. Skutki opłakane , zmarło około 80 tysięcy dzieci. Szczepionki były podane przez fundację Billa Gatesa. Masowe groby są odnajdywane do dnia dzisiejszego. Nikt się tym nie interesuje. Tego nie wiesz ?[/c]


Olga Tokarczuk otrzymała Nagrodę Nobla w dziedzinie literatury!\nOlga Tokarczuk otrzymała Literacką Nagrodę Nobla za „narracyjną wyobraźnię, która wraz z encyklopedyczną pasją reprezentuje przekraczanie granic, jako formę życia”. To tematyka i główna oś powieści „Bieguni”.\nWiele wskazuje, że Akademia Szwedzka brała przy werdykcie pod uwagę przede wszystkim powieść „Bieguni”. O czym jest książka? Od dawnych sułtańskich pałaców przez siedemnastowieczne gabinety osobliwości po współczesne hale odlotów – Olga Tokarczuk zabiera czytelników w niezwykłą podróż przez różne miejsca i czasy. Zaprasza do wspólnego oswajania migotliwej, fragmentarycznej rzeczywistości, do porzucania utartych szlaków. Ta powieść nie ma granic – dzieje się na całym świecie.


> Pasty do butów>Pasty do skóry licowej>Pasty Supreme Creme The Luxe>Granatowy krem do skór licowych Supreme Creme De Luxe Collonil\nGranatowy wysokogatunkowy krem do skór licowych, skór gładkich Supreme Creme De Luxe Collonil 100 ml zawiera naturalne woski, oleje. Chroni i pielęgnuje skóry gładkie na wysoki połysk. Odżywia skórę i intensywnie ożywia kolory. Produkt ekskluzywnej z linii 1909 Collonil.\nNegocjuj cenę - Granatowy krem do skór licowych Supreme Creme De Luxe Collonil\nCreme The Luxe Collonil - krem do butów\nCo za krem ! Piękny zapach, nakładanie kremu na buty to czysta przyjemność. Polecam, warto go mieć.\nButyplusPasty do butówPasty do skóry licowejPasty Supreme Creme The LuxeGranatowy krem do skór licowych Supreme Creme De Luxe Collonil


O świantyj Florianie i kowŏlach – Wachtyrz.eu\nO świantyj Florianie i kowŏlach\n26 kwiytnia 2018 28 mŏja 2018 Renata Larysz 0 Kōmyntarzy Głogówek, kowal, śwęty Florian\nJak ôglōndŏsz album u mojy mamy, to dej pozōr na jednã fotografkã… Dwadzieścia dwōch chopōw w ancugach, starzi i modzi. Z niymi mōj ôjciec, mody jeszcze i fajny. Dokoła wszystko kwitnie i se zielyni. Spytałach se mamy, co to je za trefyn, bo tera to czansto spotykajōm se na przikłŏd ze szkoły abo z ty samy klasy. Dowiedziałach se, że na tyj fotografce sōm samy kowŏly z ôkolic Gogōwka, a taki trefyn mieli każdygo roku na świantygo Floriana.\nJest żech cerōm ôstatniego kowŏla z Kerpnia. Wiela to razy, jak żech była jeszcze małōm dziołszkōm, leciałach do kuźniy. Mōj papa, zmazany, spocōny, dzieżoł w dugich klyszczach podkowã w ôgniu. Jak se już rozgrzoła do czerwōności, papa kłŏd jōm na ambos, broł cianżki młot i zaczynoł kuć. Potyn jōm wsadzoł do wody, słyszałach syk i widziałach nad palyniskam chmurkã pary. Papa z podkowōm szoł do kōnia, uwiōnzanygo przi kuźni. Nie mōg nic zmudzić, bo zani była pogoda rolnik chcioł zdōnżyć na poly. Papa przipasowoł podkowã, zaś jōm rozgrzoł i gorkõ przikłŏdoł do kopyta. Co to bōł za smrōd…\nDo dzisiej pamiantōm, jak w piyrszyj klasie my mieli w elymyntarzu wierszyk: „W kuźni kowal miechym dmucha, ôgyń wielki z pieca bucha”. Pani wezła wtedy naszõ klasã na wycieczkã do kuźniy. Mama była całŏ furt, że prziszła rechtorka, a papa bōł zmazany, jak to w kuźni, ale jŏ se asiyła, że wszyscy prziszli do mojego papy. Czułach se ważnŏ jak magi w zupie, a jak na zadaniy dōmowy my mieli namalować kuźniã, to mōj ôbrŏzek bōł nŏfajniejszy.\nKuźnia była przi chałupie i papa bōł wdycki pod rankōm, jak potrzebowałach dwa złoty na cukerki. Czansto my lŏtali koło kuźniy, ôbrŏcali my se na dyszlach ôd wozōw, ôbserwowali, jak papa kuł kōnia abo ciōng ryjfy. Smrōd przipŏlōnygo kopyta, parskaniy kōnia, wyciy szmyrgla, snop iskrōw przi ôstrzyniu kopaczkōw, klupaniy młotka po ambosie – to bōły mojy nŏfajniejszy lata.\nPapa mioł cianżkõ robotã. Bez cały rok podkuwoł kōniy. Podkowy z fabryki to były pōłprodukty. Do każdy musioł dorobić sztŏly i dopasować jōm do kōńskygo kopyta. Grzoł jōm w ôgniu, gorkõ przikłŏdoł do kopyta, coby nierōwności se wypŏlyły, potyn jōm ôstudziōł w wodzie i przibijoł hufnŏlōma. Była przi tyj kupa smrodu i kurzu. Kōń stoł spokojnie, bo wiedzioł, że kowŏl mu dopasuje podkowã lepszi, niż tera w fabryce człowiekowi strzewiki.\nNa wieczōr mama wołała na wieczerzõ papy i jego pōmocnikōw. Siedzieli my wszyscy za stŏłam przi sztamfkartŏflach ze szpyrkōma i kiszce a papa gŏdoł: „Jutro bajymy ciōnc ryjfy”. To nie było ajnfach, musiało być do tygo wiancyj ludzi i niekedy pōmŏgała przi tyj i ōma.\nNŏprzōd papa musioł zrobić ryjfã z płaskownika na zawijarce. Musiała być ôna ôdmierzōnŏ gynau, jyno piynć milimetrōw mynszŏ ôd koła. Ôbrancz se zespawało, a jak bōła za wielŏ, to jōm trza było na sztaufmaszynie ścieśnić. Potyn se jōm ôbrŏcało w palynisku, aż se całŏ zagrzoła. Na dwōrku już czekało przikrancōny drewniany koło ôd ryjfiŏka. Dwōch ludzi brało na hŏkach rozgrzŏnõ ryjfã, naciōngało jōm na drewniany koło, a jak wskoczyła, to drabko chłōdziyli jōm w zimnyj wodzie w korytku. Żelazo se kurczyło i potyn jeszcze trza było wywiercić ôtwory co drugŏ szprycha i przibić ryjfã. Jak se zrobiōło ryjfã za małõ, to se to koło poszczypało – popynkały dzwōny. Jak koło było z niewysuszōnygo dobrze drzewa, to se zeschło i ryjfa sleciała.\nZimōm ôstrzyło se wszystky brōny. Uczniowie rozkrancali brōny, wyciōngali zamby, dŏwało se jy do ôgnia i wyciōngało na nowo. Jak jaki zōmb bōł już fest zniszczōny, to se dŏwało inkszyj. W kuźni robiyli tyż brōny – żabki. Bōły to brōny z rozszczepiōnyj zambam. Ôstrzyło se żelŏzka do pługa – dŏwało se jy do ôgnia i jak były czerwōny brało se jy na ambos i wyklepowało. Musiały być gotowy przed ôrkōm. Do wyôraniŏ ćwikly robiyło se byjki.\nÔkuwało se kōnny wŏgi. Bez zimã robiōło se nowy wŏgi na zapas. Jak bez lato rolnikowi połōmała se takŏ wŏga, to kowŏl mu dŏwoł gotowõ z kuźniy. Do drewnianych wrotōw i furtkōw robiōło se bunty i zŏwiasy. Robiyło se tyż płoty żelazny.\nJak se zaczła robota na polu kowŏl se musioł fest uwijać. Nierŏz rolnik przijechoł prosto z pola coś naprawić i niy mioł przi sobie piniōndzy. Papa wtedy pisoł krejdōm na furtce co kōmu zrobiōł, a w niedzielã po nieszporze ōma, we wsi nazywanŏ majstrowōm, brała ksiangi i szła po zapłatã.\nKażdy dziyń w kuźni wrała robota. Jyno w niedzielã wrota ôd niyj były zawarty, a papa w ancugu i pod szlipsam szoł zy mnōm do kościoła na chōr.\nAle rŏz w roku w bestydziyń kuźnia tyż była zawartŏ. Było to w świantygo Floriana.\nTyn dziyń bōł blank inkszy. Jak my se rano budzili, mamy nie było dōma, a papa stoł przi łōżku i padoł: „Pōjcie prandko, zarŏz pōdzie procesyjŏ”. Kukali my za gardinã i rychtich – ôd kościoła słychać było śpiywaniy. Za ministrantam z krziżam szli ludzie i rzykali. Kole farŏrza szoł ōnkel Ymil z figurōm zmŏrtwychstałygo Pana Jezusa i modzi z fanōma. Miandzy inszymi babōma była tyż nasza mama. Szli do stōdoły ôd Papkały, bo tam je wmurowany ôbrŏz świantygo Floriana.\nJak mama prziszła du dōm, śniŏdali my a potyn papa szykowoł se do wyjazdu. Zamiast arbajtsancuga ôblykoł biołõ koszulã, ancug, wypucowany z gutalinã strzewiki. Nazŏd przijyżdżoł nieskoro, jak se już ściymniało.\nZ tygo wyjazdu zostały jyno ty fotografki, ale kowŏl z Dzierżysławic pōn Jōzef Globisz i kowŏl z Gogōwka pōn Hubert Wrōbel wszystko dokładnie pamiantajōm i mi porosprawiali, jak to bōło.\nDwōch kowŏlōw z Gogōwka – pōn Wrōbel (ojciec ôd pana Huberta) i pōn Polak wywrōżyli, żeby wszystky kowŏly z ôkolicy spotykały se na świantygo Floriana. Tyn świanty to bōł patrōn ôd ôgnia, a przecã robota ôd kowŏla niy mogła se ôbyć bez ôgnia. Każdy dziyń zaczynoł ôn robotã ôd rozpŏlyniŏ palyniska, każdy dziyń czerwōny janzory ôgnia pōmŏgały mu twardy żelazo ôbrobić tak, jak chcioł.\nPod kōniec aprila synek ôd Wrōbla musioł siednōńć na koło i ôbjeździć wszystky kuźniy w ôkolicy. Każdy kowŏl dostoł ajnladōng i każdy we Floriana zostawioł robotã i jechoł do Gogōwka. Ô godzinie dziewiōntyj zbiyrali se w kościele parafialnyj, gdzie w prawyj ôltŏrzu stoji wielkŏ figura św. Floriana. Niekedy na tã uroczystość przijyżdżoł tyż kerownik cechu i wtedy przi ôltŏrzu stoła delegacyjŏ z fanōm. Wszyscy zgodnie rzykali na mszy ô ôpiekã św. Floriana, a potyn szli dokupy do gospody.\nW Gogōwku były wtedy dwie taky gospody: „U Robociny”, abo „U Pita”. Ekstra na tyn dziyń mieli tam już naszykowany kanapki na śniŏdaniy i kafej. Jak se już pojedli zaczynały se rozprŏwki ô interesach, bo to spotkaniy hałpt po to było ôrganizowany. W każdyj wsi bōł kowŏl, a w Gogōwku było ich wiancyj i ślōnski rolnik, ktory bōł wdycki szporowity nierŏz marudziōł, że mu je za drogo i że pōdzie do inkszygo kowŏla. Kowŏly były jynak mōndrzejszy i na Floriana dokupy ustalały cynnik za wszystky usługi. Za podkuciy kopyta – tela, za wyklepaniy żelŏzkōw – tela, za jedyn zŏwias – tela. Niekedy se wadziyli, bo jedyn mioł jeszcze poly i nie musioł żyć jyno z kuźniy, a drugi niy mioł i musioł wszystko kupić, ale wdycki se porozumieli i tygo, co ustalyli – dzieżeli se potyj bez cały rok.\nJak już interesy były załatwiōny, przichodziōł czas na ôbiŏd. Wdycki bōł to ajsbajn z kapustōm. Po ôbiedzie bōł jedyn sznaps i drugi i corŏz wiancyj wicōw i śmiychu. Kowŏl z Błażyjowic nazywoł se Florian i mioł w tyn dziyń geburtstag, to dostŏwoł wdycki kwiŏtko i śpiywali mu „Sto lat” a potyj robiyli se do kupy fotografkã. Tyn Florian dostoł rŏz na geburtstag cigaram i se jōm zakurzōł, a jak prziszło do fotografowaniŏ, to ô tyj zapōmnioł i wcieżōł jōm do ancuga do kabzy. Fotograf ich ustawioł a tu zaczło śmierdzieć spŏlōnyj. Dopiyro se Florian kapnōn, że mŏ dziurã w ancugu. Hned by se bōł hajcnōn w dziyń świantygo Floriana. Bōł fest zły, a jeszcze se wszyscy z niygo śmiŏli.\nTy zjazdy kowŏlōw w Gogōwku stały se tradycjōm i trwały bez piynćdziesiōnt lŏt. Przijyżdżały na niy co rok wszystky kowŏly z ôkolic Gogōwka. Jak jakygo nie było, to jyno z bardzo ważny prziczyny. Bez ty piyndziesiōnt lŏt świat zacznōn se zmiyniać. Straciyły se kōniy, ryjfiŏki, prziszła mechanizacyjŏ i kowŏl na wsi już nie bōł potrzebny. Stary kowŏly wymiyrały, a modzi se już nie uczyli tygo fachu. Na świantygo Floriana było corŏz myni kowŏlōw na zjazdach. Jak se skōńczyła kōmuna i ôtwarli granicy, to niektorzi zaczli robić w rajchu, a inni przerobiyli warsztaty na ślusarsky abo mechaniczny. Na ôstatni zjeździe w latach dziewiyńćdziesiōntych ubiegłygo wieku było ich już jyno piyńciu. Rozprawioł mi pōn Globisz, kowŏl z Dzierżysławic, że jak bōł ôbejzdrzeć w altershajmie kowŏla z sōmsiedniy wsi – pana Sachra z Mochowa, tyn go prosiōł, żeby po jego pogrzebie wez wszystkich kowŏlōw do gospody tak, jak piyrwyj na świantygo Floriana i doł mu na to piniōndzy. Tak se stało i było to ôstatniy ich spotkaniy.\nTak se myślã, że dzisiej niejedni rzymieślnicy mogōm se ôd tych kowŏlōw z Gogōwka uczyć. Czygo? Tygo, jak być dokupy, razam wrōżyć, żeby było dobrze, kolegować se a nie jyno kōnkurować, pōmŏgać se, bo wtedy życiy jest lekszy. Dŏwno, dŏwno tymu rzymieślnicy zrzeszali se w cechach, a każdyj cech mioł swojygo patrōna. Możno dobrze by było wrōcić do ty stary tradycyje?\nRok 1957 – doroczny zjazd kowŏlōw w dniu św. Floriana. Stojōm ôd lewyj: właściciel baru Piotr Wistuba, Norbert Poręba z Mochowa, Waldemar Sacher z Mochowa, mōj ôjciec Alfōns Sacher z Kerpnia, Kaliga z Rzepiec, Teodor Poręba z Mochowa, Ilka z Pisarzowic, Ôciepka z Gogōwka, Kaliga z Rzepiec, Janocha z Nowego Dworu, Franciszek Zmarzły z Gogōwka, Ryszard Tomala z Gogōwka, Pietroń z Wierzchu.\nSiedzōm ôd lewyj: Ilka z Kornicy, Franciszek Globisz z Dzierżysławic, Konrad Wrōbel z Gogōwka, Polak z Gogōwka, Hamerla (?), Sacher z Mochowa, Poręba z Mochowa, Florian Pietruszka z Błażejowic, Mika ze Starych Kotkowic, Rozumek z Błażejowic. (wg relacyje pana Jōzefa Globisza)


Lampka przednia LEZYNE LED KTV DRIVE 15 lumenów, usb - Sport GURU\nRower>Akcesoria rowerowe>Oświetlenie>Lampka przednia LEZYNE LED KTV DRIVE 15 lumenów, usb\nLampka przednia LEZYNE LED KTV DRIVE 15 lumenów, usb\n*Lampka przednia LEZYNE LED KTV DRIVE 15 lumenów, usb srebrna* • aluminiowa obudowa, wykonana została z wysoką precyzją z obrabianego CNC aluminium, która zapewnia dużą trwałość i efektywne rozpraszanie ciepła • Obudowa lampki jest wodoodporna, precyzyjne i wysokiej jakości uszczelki gumowe zapewniają doskonałą odporność na wodę • Technologia INTELLIGENT POWER INDICATOR: wskaźnik mocy i ładowania jest zintegrowany z przyciskiem zasilania na lampce LED. Zielona i czerwona dioda wskazuję poziomy baterii podczas uzytkowania i ładowania • unikalna konstrukcja pozwala na 180 stopni widoczności, zwłaszcza bocznej, zwiększa bezpieczeństwo uzytkownika podczas pracy w nocy • Ładowana przez USB (kompatybilny z gniazdkiem i portem USB) • Uchwyt na kierownicę w komplecie (25,4mm / 31,8mm) • Max. moc oświetlenia: 15 lumenów • 3 tryby świecenia • Kolor: srebrny • Waga: 50 g TECHNOLOGIE: ALUMINIUM CONSTRUCTION - aluminiowa konstrukcja lampek. Kompaktowa obudowa, która jest cakowicie wykonana z wysoką precyzją z obrabianego CNC aluminium zapewnia dużą trwałość i efektywne rozpraszanie ciepła. COMPOSITE MATRIX - materiał kompozytowy Composite Matrix jest wzmocnionym materiałem o wysokiej wytrzymałości, używanym zamiast aluminium do produkcji elementów, w celu obniżenia kosztów produkcji. CNC-MACHINED / Obróbka CNC - Elementy w całości wykonane są z aluminium obrabianego CNC, co powoduje, że konstrukcja jest niezwykle precyzyjna i trwała. CLIP-ON SYSTEM - to opatentowane mocowanie o podwójnym przeznaczeniu, uniwersalny klips oraz mocowanie na pasek, zintegrowane na tylnej pokrywie obudowy oświetlenia. INTELLIGENT POWER INDICATOR - Wskaźnik mocy i ładowania jest zintegrowany z przyciskiem zasilania na lampce LED. Zielona i czerwona dioda wskazuje poziomy baterii podczas użytkowania i ładowania. USB RECHARGEABLE - ładowarka na USB. Wszystkie światła Lezyne LED posiadają porty USB. Dołączony kabel do ładowania jest kompatybilny zarówno z gniazdkiem jak i portem USB komputera. SIDE VISIBILITY - Unikalna konstrukcja pozwala na 180 stopni widoczności, zwłaszcza bocznej, zwiększa bezpieczeństwo użytkownika podczas pracy w nocy. WATER RESISTANT - Wodoodporne, precyzyjne i wysokiej jakości uszczelki gumowe zapewniają doskonałą odporność na wodę we wszystkich lampach Lezyne LED. O marce Lezyne: Lezyne to firma znana każdemu zakręconemu maniakowi na punkcie sprzętu. Powiedzmy to od razu, maniakowi z klasą i ... kasą. Produkty bowiem tej firmy to małe dziełka sztuki. Biorąc każdy z ich produktow do ręki doświadczasz czegoś niesamowitego. Trzymasz produkt dopracowany do najmniejszego elementu z którego się składa. Do wykonania dochodzą jeszcze użyte materiały - aluminium, karbon.


Miedziaki - Colson Whitehead - eBook - Tania Księgarnia Lideria.pl\nW swojej nowej powieści – po bestsellerowej, uhonorowanej Nagrodą Pulitzera i National Book Award „Kolei podziemnej” – Colson Whitehead z właściwym sobie geniuszem podejmuje kolejny dramatyczny wątek z historii Ameryki. Tym razem akcja rozgrywa się na Florydzie w latach 60. XX wieku, a fabuła koncentruje się na losach dwóch chłopców skazanych na pobyt w poprawczaku. Gdy idee ruchu na rzecz praw obywatelskich docierają wreszcie do Frenchtown, czarnej dzielnicy Tallahassee, Elwood Curtis postanawia wziąć sobie do serca słowa dr. Martina Luthera Kinga i nabiera przekonania, że jest „równie dobry jak każdy inny”. Choć rodzice go porzucili, jego babcia dba, by trzymał się z dala od kłopotów, Elwood jest więc na dobrej drodze do dostania się do lokalnego college’u dla kolorowych. Ale kiedy jest się czarnym chłopcem żyjącym we wczesnych latach 60. XX wieku na amerykańskim Południu, gdzie stosunki społeczne wciąż regulują prawa Jima Crowa, niewinny błąd może przekreślić nadzieje na świetlaną, a nawet jakąkolwiek, przyszłość. Elwood zostaje skazany na pobyt w poprawczaku nazywanym „Miedziakiem” (The Nickel Academy), którego misją jest „fizyczne, intelektualne i moralne” kształtowanie młodocianych przestępców, tak żeby pod jego pieczą wyrośli na „uczciwe i honorowe” jednostki. W rzeczywistości Akademia okazuje się groteskową komnatą grozy, gdzie sadystyczna kadra bije i wykorzystuje seksualnie uczniów, korupcja i kradzieże są powszechne, a każdy chłopiec, który odważy się na opór, przepadnie bez wieści. Ten zakład poprawczy na Florydzie istniał naprawdę – przez sto jedenaście lat przewinęły się przez niego tysiące podopiecznych, których bezlitośnie katowano, poniżono i łamano. Druzgocąca, porażająca i niezwykle ambitna powieść, która dowodzi, że Colson Whitehead jest pisarzem w szczytowej formie. Prawa Jima Crowa: regulacje prawne wprowadzone po zakończeniu wojny secesyjnej na szczeblu stanowym i lokalnym głównie w południowych stanach USA, mające na celu utrzymanie i pogłębienie segregacji rasowej. Na Florydzie zasada głosząca, że czarni i biali nie mogą uczyć się razem, była wyjątkowo restrykcyjnie przestrzegana. Stwarzało to pole do niewyobrażalnych wręcz nadużyć.