Maryjne w Polsce - wykaz\nTestament Bernadetty Soubirous - zakonnica (1844 - 1879)\nZa biedę, w jakiej żyli mama i tatuś,\nza to, że się nam nic nie udawało,\nza upadek młyna,\nza to, że musiałam pilnować dzieci, stróżować przy owcach,\nza ciągłe zmęczenie dziękuję Ci, Jezu.\nZa dni, w które przychodziłaś, Maryjo,\ni za te, w które nie przyszłaś - nie będę umiała Ci się odwdzięczyć, jak tylko w raju.\nAle i za otrzymany policzek,\nza obelgi, za tych, co mnie mieli za pomyloną,\nza tych, co mnie posądzali za oszustwo,\nza tych, co mnie posądzali o robienie interesów... dziękuję Ci. Matko\nZa ortografię, której nie umiałam nigdy,\nza to, że pamięci nigdy nie miałam,\nza moją ignorancję i za moją głupotę, dziękuję Ci.\nDziękuję Ci, ponieważ gdyby było na ziemi dziecko o większej ignorancji i większej głupocie byłabyś je wybrała...\nZa to, że moja mama umarła daleko,\nza ból, który odczułam, kiedy mój ojciec, zamiast uścisnąć swoją małą Bernadettę, nazwał mnie "siostro Benardo"... dziękuję Ci, Jezu.\nDziękuję Ci za to serce, które mi dałeś, tak delikatne i wrażliwe, a które przepełniłeś goryczą...\nZa to, że matka Józefa obwieściła, że się nie nadaję do niczego, dziękuję...,\nza sarkazmy matki mistrzyni, jej głos twardy, jej niesprawiedliwości, jej ironię\ni za chleb upokorzenia... dziękuję.\nDziękuję za to, że byłam tą uprzywilejowaną w wytykaniu mi wad,\ntak że inne siostry mówiły: "Jak to dobrze, że nie jestem Bernadettą".\nDziękuję za to, że byłam Bernadettą, której grożono więzieniem,\nponieważ widziałam Ciebie, Matko...\ntą Bernadettą tak nędzną i marną, że widząc ją, mówili sobie: "To ta ma być Bernadettą, którą ludzie oglądali jak rzadkie zwierzę?".\nZa to ciało, które mi dałeś, godne politowania, gnijące...,\nza tę chorobę, piekącą jak ogień i dym,\nza moje spróchniałe kości,\nza pocenie się i gorączkę,\nza tępo ostre bóle... dziękuję Ci, mój Boże.\nI za tę duszę, którą mi dałeś,\nza pustynię wewnętrznej oschłości,\nza Twoje noce i Twoje błyskawice,\nza Twoje milczenie i Twe pioruny,\nza wszystko. Za Ciebie - i gdy byłeś obecny, i gdy Cię brakowało... dziękuję Ci Jezu\n(wg. "Fonti viva", Caravate, wrzesień 1960")\nDo niedawna mówiło się o pielgrzymowaniu. Dziś upowszechnia się pojęcie turystyki religijnej. Jak je rozumieć? Pojęcie - turystyka religijna - przyszło do nas z zachodu i jest zjawiskiem ogólnoświatowym. Myślę, że wiąże się ono z turystyką w sensie ogólnym i jest przede wszystkim wyrazem poszukiwania pewnych bardziej trwałych wartości - zapotrzebowania na przeżycia religijne. Uważam, że jest to dobry symptom, bowiem zamiast jechać na wakacje ludzie udają się do różnych opactw, klasztorów, miejsc świętych, miast świętych, sanktuariów itp.. Po prostu poszukujemy sacrum i to jest na pewno symptom naszych czasów. Należy także zaznaczyć, że Stolica Apostolska przywiązuje do tego zjawiska wielką wagę. Migracją, turystyką religijną i pielgrzymstwem zajmuje się specjalna kongregacja, której odpowiednik powstał również w Polsce - Rada Episkopatu ds. Migracji, turystyki i Pielgrzymek. Podróżujemy po całej Europie, świecie, kraju - odwiedzając znane zabytki, sanktuaria no i dobrze, ale zapominamy o tych małych kościółkach - sanktuariach mieszczących się w pobliżu. Cel jaki sobie postawiłem redagując stronę "sanktuaria", to przybliżenie i rozpropagowanie tych najbliżej nas również trwale zapisanych w historii Kościoła i sercach naszych przodków - dziadków, rodziców, jestem przekonany, że za chwilę i naszych.\nSanktuarium Matki Bożej Pocieszenia Pani Gniezna\nSanktuarium św. Wojciecha w Gnieźnie\nSanktuarium św. Krzyża w Słupcy\nSanktuarium Najświętszej Krwi Chrystusa w Ujściu Kalwaria\nSanktuarium Matki Bożej Pocieszenia w Kawnice\nSanktuarium Matki Bożej Dąbrowieckiej w Dąbrówce Kościelnej\nSanktuarium Matki Bożej Gościeszyńskiej w Gościeszynie\nSanktuarium Matki Bożej Markowickiej - Pani Kujaw w Markowicach\nSanktuarium Matki Bożej Łaskawej w Pieranie\nSanktuarium w Pakości Kalwaria Pakoska - "Kujawska Jerozolima"\nGniezno - Sanktuarium Matki Bożej Pocieszenia\nPoczątki dziejów franciszkańskiego Sanktuarium w Gnieźnie sięgają połowy XIII w. W 1259 r. sprowadza Franciszkanów do Gniezna książe wielkopolski Bolesław Pobożny, za sprawą jego małżonki bł. Jolenty. Około 1290 r. zakończyła się budowa drewnianego klasztoru i kościoła p. w. Wniebowzięcia NMP. Na przełomie XIII i XIV w. został zbudowany obok konwentu minoryckiego klasztor Sióstr Klarysek, które modliły się w oratorium dobudowanym do kościoła franciszkańskiego. W XV w. stanął murowany kościół z wieżą i oratorium dla Klarysek, połączone z murowanym klasztorem. Od początku swego pobytu w Gnieźnie Bracia Franciszkanie z wielką gorliwością szerzą kult maryjny, a należący do nich kościół staje się z wolna jego niekwestionowanym centrum i praktycznie pozostaje nim do dzisiaj. Propagują oni kult Niepokalanego Poczęcia NMP czy też wprowadzają modlitwę "Anioł Pański". Kult maryjny w kościele franciszkańskim koncentruje się początkowo wokół figury Matki Bożej Różańcowej, która pojawia się w nim w XV w. W 1613 r. miał miejsce wielki pożar w Gnieźnie. W jego wyniku spłonęły klasztor i kościół, które trzeba było odbudowywać praktycznie od fundamentów. W XVII w. pojawiają się w nowym kościele, zbudowanym w stylu barokowym, dwa obrazy maryjne cieszące się kultem wiernych, a mianowicie obraz Matki Bożej Pocieszenia i obraz wzorowany na ikonie Matki Bożej Częstochowskiej. W 1659 r. zostaje sprowadzony do świątyni franciszkańskiej, podarowany przez niejakiego Władysława Mituszewskiego, obraz Matki Bożej Większej, która z czasem zyskuje sobie miano Matki Bożej Pocieszenia. Umieszczono go w kościele w związku z cudownym zjawiskiem, jakim było dwukrotne pojawienie się na nim kropel potu. Wizerunek Matki Bożej Pocieszenia - Pani Gniezna został uznany za cudowny przez modlących przed nim wiernych, którzy doznawali za pośrednictwem Matki Bożej Większej licznych łask i uzdrowień. Miały miejsce za Jej sprawą - jak głosi tradycja - uzdrowienia duchowe i fizyczne, o których świadczyć mogą liczne wota, jakie pojawiają się pod Jej wizerunkiem już w drugiej połowie XVIII w. Bardzo szybko zyskała Ona sobie tytuły takie jak: Pocieszycielka Strapionych, Matka Pocieszenia, Uzdrowienie Chorych. Czy miał miejsce oficjalny akt uznania wizerunku za cudowny nie wiadomo. Po prostu brak danych źródłowych na ten temat. Nie sposób także powiedzieć jak określały go wizytacje kanoniczne i inwentarze, gdyż nie zachowały się pochodzące z nich protokoły. Wiadomo natomiast, że osiemnastowieczni kronikarze franciszkańscy określali go w swych dziełach jako "imago gloriosa" czyli słynący łaskami. Kult Matki Bożej Większej zwanej Matką Pocieszenia rozwijał się w Gnieźnie bardzo dynamicznie ze względu na niespokojne czasy obfitujące w wojny i związane z nimi zagrożenia (potop szwedzki, druga wojna północna; epidemia w latach 1700 do 1707). Od samego początku obejmował on swym zasięgiem przede wszystkim Gniezno i najbliższe jego okolice. Jednakże o prawdziwym jego rozkwicie możemy mówić od roku 1750, kiedy to obraz Matki Bożej Pocieszenia został umieszczony w nowym ołtarzu głównym i w wyniku znalazł się niejako w centrum liturgii sprawowanej we franciszkańskiej świątyni, a co za tym idzie w centrum zainteresowania wiernych. W latach 1755 - 1772 miały miejsce przebudowa i odnowienie kościoła i klasztoru. W 1819 r. franciszkański kompleks konwencki w cudowny sposób ocalał przed pożarem, który ogarnął centrum miasta (spłonęło 245 budynków), Wierni, będący świadkami pożaru, przypisali ten fakt niewątpliwej opiece Matki Bożej Pocieszenia. W 1836 r. dochodzi do kasaty klasztoru przez władze pruskie. Kościół został przekazany w ręce niemieckich katolików, którzy opiekowali się nim aż do roku 1919 podtrzymując w nim kult Matki Pocieszenia. W 1837 nastąpiła także kasata klasztoru Klarysek, które miały już nigdy nie powrócić do Gniezna. W latach 1919 do 1925 opiekę nad świątynią franciszkańską sprawuje proboszcz parafii Świętej Trójcy. W 1925 powstaje przy niej samodzielna parafia p.w. NMP. W grudniu 1928 r., dzięki przychylności prymasa Augusta Hlonda, Franciszkanie powracają do Gniezna. W 1929 r. ponownie obejmują w posiadanie swoją dawną świątynię wraz z utworzoną przy niej parafią. Zaczynają oni, od momentu swego powrotu, bardzo aktywnie krzewić pobożność maryjną, szerzyć kult Matki Bożej Pocieszenia. W 1930 - 32 r. miała miejsce restauracja i częściowa regotyzacja kościoła. W tym samym czasie dochodzi także do połączenia go z dawnym oratorium Klarysek. W listopadzie 1939 r. hitlerowcy wywożą Franciszkanów z Gniezna. Rozpoczyna się kolejny już okres nieobecności zakonników w mieście, który trwał do roku 1945. W lutym 1945 r. Franciszkanie powracają do Gniezna, aby na nowo objąć klasztor i kościół. Z wielką gorliwością zaczynają oni znowu upowszechniać kult Matki Pocieszenia. Od 1949 r. Franciszkanie muszą borykać się z licznymi ograniczeniami w ich pracy duszpasterskiej, które narzucają władze komunistyczne. W 1956 r. miał miejsce akt zawierzenia Matce Bożej, będący odpowiedzią ze strony gnieźnieńskich Franciszkanów na fakt odnowienia ślubów jasnogórskich. W latach 1957 - 66 zakonnicy aktywnie uczestniczą w Wielkiej Nowennie. W między czasie, w 1963 r. Franciszkanie nadają Matce Bożej Pocieszenia tytuł Pani Gniezna. W 1966 r. biorą udział w ogólnokrajowych obchodach Milenium. W tym samym roku prymas Stefan Wyszyński erygował w kościele franciszkańskim wieczystą adorację Najświętszego Sakramentu. Od połowy lat 60 - tych zakonnicy podejmują starania w kierunku uzyskania zgody na koronację obrazu Pani Gniezna. Od 1989 r. można mówić o powrocie do pełnej normalności w pracy duszpasterskiej, która mogła wreszcie rozwijać się bez żadnych ograniczeń ze strony władz. 18 października 1996 r. metropolita gnieźnieński, ksiądz arcybiskup Henryk Muszyński - na prośbę wyższego przełożonego prowincji północnej 00. Franciszkanów w Polsce, Mansweta Wardyna - zwraca się do Stolicy Apostolskiej w sprawie koronacji obrazu Matki Bożej Pocieszenia - Pani Gniezna. 20 listopada 1996 r. Kongregacja do spraw Kultu Bożego i Sakramentów wyraża na nią swoją zgodę. 3 czerwca 1997 r. Ojciec Święty Jan Paweł II dokonał w katedrze gnieźnieńskiej koronacji obrazu Pani Gniezna. 20 listopada tego samego roku ojciec prowincjał Manswet Wardyn zwraca się do metropolity gnieźnieńskiego Henryka Muszyńskiego z prośbą o ustanowienie kościoła franciszkańskiego w Gnieźnie sanktuarium Matki Bożej Pocieszenia - Pani Gniezna. 24 maja 1998 r., podczas uroczystości pokoronacyjnych, metropolita gnieźnieński oficjalnie ustanawia nowe Sanktuarium maryjne przy kościele 00. Franciszkanów w Gnieźnie. (na podstawie opisu, na stronie Archidiecezji)\nGniezno - Sanktuarium św. Wojciecha\nBazylika Prymasowska w Gnieźnie jest Sanktuarium św. Wojciecha,\nKatedrą biskupią i kościołem parafialnym pw. Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny.\nSkrócony szkic historyczny\nW Bazylice Prymasowskiej, nieprzerwanie od roku 997 znajduje się grób św. Wojciecha. Począwszy od roku 1000, kiedy to do Grobu Męczennika i żarliwego Misjonarza przybył cesarz Otton III, relikwie Świętego nawiedzają liczni pielgrzymi, nie tylko z Archidiecezji, ale z całej Polski, Europy i świata. Wśród nich był również papież Jan Paweł II, który po raz pierwszy modlił się przy grobie Świętego 3 czerwca 1979 r., a później także 3 czerwca 1997 r. Obok św. Wojciecha w Katedrze Gnieźnieńskiej pochowana jest księżniczka Dobrawa oraz wielu arcybiskupów i prymasów Polski, m.in. Ignacy Krasicki, Maciej Łubieński, Edmund Dolbor. Do 1300 r. Katedra była aulą koronacyjną polskich władców (Bolesława Chrobrego, Mieszka II, Bolesława Śmiałego, Przemysława II, Wacława). W styczniu 1945 r. Katedra uległa zniszczeniu. Po zakończeniu działań wojennych przystąpiono do jej odbudowy. Dzieło regotyzacji podjął Kard. Stefan Wyszyński. O wielkich zasługach Prymasa Tysiąclecia dla tej Świątyni przypomina znajdujący się wewnątrz Katedry pomnik.\nW Katedrze, obok konfesji z relikwiami Św. Wojciecha i ołtarza ofiarnego (nawiązującego do daru Ottona III z 1000 r.), można obejrzeć słynne Drzwi Gnieźnieńskie z 1175 r., 14 wspaniałych kaplic oraz podziemia. W ostatnim czasie udostępniona została dla zwiedzających także jedna z wież Katedry, z której można podziwiać panoramę miasta Gniezna i okolic. Obok zaś Sanktuarium, w Muzeum Archidiecezjalnym, można się zapoznać z bardzo bogatymi i cennymi zbiorami skarbca katedralnego.\nKażdego dnia o godz. 12.00 w Katedrze sprawowana jest Eucharystia dla pielgrzymów. Każdego zaś 23 dnia miesiąca w czasie tej Mszy św. w sposób szczególny zanoszone są modlitwy za misjonarzy i ofiarodawców Świętowojciechowej Rodziny Misyjnej.\nŚwięto Patronalne ku czci św. Wojciecha - odpust\nGłówne, ogólnopolskie uroczystości odpustowe ku czci św. Wojciecha obchodzone są w sobotę i niedzielę przed lub po 23 kwietnia. W sobotę, po Nieszporach w Katedrze, w uroczystej procesji relikwie Św. Wojciecha w specjalnym relikwiarzu (replika trumienki), ulicami Gniezna niesione są do kościoła św. Michała, gdzie pozostają do niedzielnego poranka. Tam przez całą noc modlą się pielgrzymi oraz poszczególne grupy apostolskie. W niedzielę rano relikwie przenoszone są procesyjnie na znajdujący się przy Katedrze Plac Św. Wojciecha, gdzie o godz. 10.00 odprawiana jest uroczysta Msza św. odpustowa z udziałem wielu biskupów z Polski i z zagranicy, licznie zgromadzonego duchowieństwa, pielgrzymów oraz mieszkańców Gniezna. Ważnym elementem uroczystości odpustowych ku czci św. Wojciecha jest wręczanie krzyży misyjnych kapłanom diecezjalnym i zakonnym, braciom, siostrom zakonnym oraz osobom świeckim, udającym się na misje. Tradycję tę zapoczątkował 3 czerwca 1979 r. papież. Jan Paweł II, kiedy to na Wzgórzu przy Katedrze wręczył krzyże misyjne 12 kapłanom ze Zgromadzenia Słowa Bożego (Werbiści). Następnie, w czasie swojej kolejnej pielgrzymki do Gniezna, Jan Paweł II wręczył krzyże misyjne 5 kolejnym przedstawicielom polskich misjonarzy. Obecnie zapoczątkowaną przez Papieża tradycję kontynuuje każdego roku Nuncjusz Apostolski, wręczając w Gnieźnie krzyże misyjne misjonarzom z całej Polski, posyłanych na cały świat.\nOd wielu lat przy Katedrze Gnieźnieńskiej działa Towarzystwo Świętego Wojciecha powołane przez Kard. Józefa Glempa, Prymasa Polski, które od roku 2004, na prośbę Ks. Abp. Henryka Muszyńskiego, wspiera kustosza Sanktuarium w sprawowaniu opieki nad przybywającymi do Katedry pielgrzymami i turystami oraz nad całym Sanktuarium.\nW Katedrze, w jednej z krucht, codziennie dyżurują przewodnicy (tel. 0602 708 231). Kustoszem Sanktuarium od roku 2004 jest ks. kan. Jan Kasprowicz (tel. 061/428 40 80).\nBiechowo - Sanktuarium Matki Bożej Pocieszenia\nBiechowo, to położona w odległości ok. 11 km od Wrześni miejscowość znana jest głównie dzięki sanktuarium Matki Bożej Pocieszenia. Przybywający tutaj pielgrzymi mówią, że jest to miejsce dotknięcia tajemnicy, przemieniającej mocy, nowej nadziei i radości serca. W bliskości Maryi można bowiem lepiej odnaleźć i zobaczyć siebie, swoje życie, swoją codzienność. Można równocześnie doświadczyć ciszy, w której mówi sam Bóg. I rzeczywiście, do sanktuarium w Biechowie już od przynajmniej trzech wieków przybywają liczni pątnicy. Ludzie reprezentujący różne grupy wiekowe, środowiska społeczne i zawodowe, mieszkańcy wielkich aglomeracji i małych wiosek wędrują do Matki Bożej Pocieszenia, aby Jej zawierzyć różne tajemnice swojego życia, przedłożyć prośby i błagania, dziękować za łaski i dary albo po prostu być z Nią, choćby tylko przez kilkadziesiąt minut...\nNajstarsze źródła historyczne, w których można odnaleźć informacje o Biechowie, wspominają o istnieniu w tym miejscu pierwszej wspólnoty parafialnej już w XI wieku. W tym samym czasie wybudowano w Biechowie pierwszy, wówczas oczywiście drewniany, kościół pw. św. Piotra. Ufundowany został przez ówczesnych możnowładców, do których należały tutejsze dobra. Później przeszły one we władanie prywatnych właścicieli - Doliwów z Dębna i Biechowa, by w końcu XVI wieku znaleźć się w rękach luteran. Ci ostatni nie dbali już o świątynię i doprowadzili ją do takiego stanu, że gdy po prawie stu latach została zwrócona katolikom, trzeba ją było rozebrać i zbudować od nowa. W XVIII wieku Świętosław Smarzewski, nowy właściciel Biechowa, sprowadził tutaj księży filipinów i obdarował ich dobrami ziemskimi. Zaczęła się budowa nowego kościoła. Niestety, w jej trakcie popełniono poważne błędy konstrukcyjne i budowla zaczęła popadać w ruinę. Prace rozpoczęto więc od nowa. Trudności nadal nie omijały tego miejsca. Gdy wszystko było już gotowe, na nowym kościele spalił się dach i poważnie ucierpiała konstrukcja świątyni. Dopiero po kapitalnym remoncie w 1770 roku stojący do dzisiaj kościół w Biechowie zyskał swój późnobarokowy wygląd. Parafia była początkowo pod wezwaniem św. Piotra, do którego dodano nieco później św. Pawła, a w XVI wieku także Matkę Bożą. Dzisiaj parafia w Biechowie jest pod wezwaniem Narodzenia Najświętszej Maryi Panny.\nDo sanktuarium maryjnego w Biechowie już od XVII wieku pielgrzymują wierni z całej Polski. Wiele na ten temat dowiadujemy się z ksiąg z opisami cudów. Jednym z pierwszych było uzdrowienie niewidomego człowieka, który właśnie przed obrazem Najświętszej Maryi Panny odzyskał wzrok. Wszystkie podobne do tej, niezwykłe historie ludzi i rodzin związane są z cudownym wizerunkiem Matki Bożej Pocieszenia. Obraz ten przedstawia Maryję trzymającą w prawej ręce jabłko królewskie lub brzoskwinię, a na lewej Dzieciątko Jezus, które podnosi prawą rączkę w geście błogosławieństwa, a lewą ma położoną na otwartej księdze, spoczywającej na Jego kolanach. Najstarsza wzmianka źródłowa o tym wizerunku pochodzi z 1695 roku. Niemałą sensacją było odkrycie dokonane w 1962 roku. Okazało się wówczas, że pod widniejącym obrazem Matki Bożej (z 1632 roku) znajduje się drugi obraz, nieco pomniejszony i pochodzący z 1460 roku. Wiadomo, że ten starszy wizerunek, którego autor pozostaje nieznany, powstał w tzw. szkole bizantyjsko - włoskiej. Młodszy obraz pochodzi natomiast z XVII wieku i został namalowany przez ks. Krzysztofa Boguszewicza, proboszcza parafii pw. św. Wojciecha w Poznaniu. W chwili obecnej można podziwiać obydwa obrazy, gdyż znajdujący się dotychczas na zewnątrz, został przeniesiony na inny podkład i służy obecnie jako zasłona starszego i cenniejszego pod względem artystycznym wizerunku. Pomimo wielowiekowego kultu Matki Bożej Pocieszenia i niezwykłej czci wiernych, cudowny wizerunek został ukoronowany koronami papieskimi dopiero przez ks. kard. Stefana Wyszyńskiego w 1976 roku. W tym momencie również oficjalnie ustanowiono w Biechowie sanktuarium Matki Bożej Pocieszenia.\nOjcowie paulini, dzisiejsi gospodarze tego niezwykłego miejsca, przybyli do Biechowa z Jasnej Góry w 1969 roku. Członkowie Zakonu św. Pawła Pierwszego Pustelnika, bo tak brzmi pełna nazwa tego zakonu, poświęcają się w sposób szczególny posłudze w sanktuariach maryjnych. W Biechowie ich zadania skupiają się na posłudze przybywającym pielgrzymom oraz organizacji rekolekcji i dni skupienia dla różnych grup, ruchów, stowarzyszeń i duszpasterstw środowiskowych. Dbają także o to, by odpowiednio "promować" sanktuarium w wymiarze ogólnopolskim, a nawet międzynarodowym. Każdego roku w dzień odpustu przypadającego w niedzielę po 8 września, czyli po Święcie Narodzenia NMP, mury świątyni oraz przylegające do niej alejki parku Pielgrzyma wypełniają się bardzo licznie pielgrzymami. Już w wigilię tego święta do Biechowa przybywają rzesze pątników. Wiele pielgrzymek przychodzi pieszo, część przyjeżdża autokarami, wielu pątników przybywa również indywidualnie. Chcą pokłonić się Matce Bożej, prosić o potrzebne łaski, ale też wyrazić wdzięczność za uzyskane dary. Nie sposób nie wspomnieć w tym miejscu o najstarszej pieszej pielgrzymce ze Środy Wielkopolskiej, która wędruje do Biechowa już od 131 lat! Ojcowie paulini zapraszają do Biechowa nie tylko z okazji corocznego odpustu. W każdą pierwszą niedzielę maja swoje święto obchodzą tutaj kierowcy, którzy przybywają na wspólną modlitwę, ale także po to, by poświęcić swoje pojazdy. Z kolei w niedzielę po 15 stycznia w parafii i klasztorze wspomina się św. Pawła, pierwszego pustelnika, założyciela zakonu. Tego dnia, oprócz wspólnej modlitwy, ma miejsce okolicznościowe błogosławieństwo dzieci. Parafia w Biechowie żyje zwykłym rytmem odmierzanym przez okresy kalendarza liturgicznego, choć każdego roku stara się podejmować różne nowe inicjatywy duszpasterskie. W minionym roku na przykład rozpoczęła peregrynację obrazu Jezusa Miłosiernego wśród rodzin. Na Msze św. przybywają nie tylko mieszkańcy Biechowa. - Prawie jedna trzecia wiernych na nabożeństwach to "przybysze".\nDojazd pociągiem do Książna (trasa Gniezno - Jarocin), stamtąd 3,5 km. pieszo lub autobusem z Wrześni, Miłosławia, Orzechowa, wysiąść na przystanku Biechowo - wieś.\nSłupca - Sanktuarium św. Krzyża\nUjście - Sanktuarium Najświętszej Krwi Chrystusa\nKawnice - Sanktuarium Matki Bożej Pocieszenia\nKsięża Salezjanie gorąco zapraszają!\nKAWNICE leżą na trasie Poznań - Konin. Z Poznania: 85 km (Września, Słupca, Golina, Kawnice), a z Konina: 6 km. Szczególnie pielgrzymujący obecnie do Lichenia są już bardzo blisko źródła niezliczonych łask, jakim jest wizerunek Matki Bożej w Kawnicach. Kawnicka Pani bowiem od blisko 400 lat wyprasza łaski wiernym. Świadczą o tym wota i ofiary składane w dowód wdzięczności.\nPoczątki Sanktuarium Matki Bożej Pocieszenia sięgają roku 1628. Wówczas to, do odzyskanego dopiero co z rąk protestantów kościoła, sprowadzono – najprawdopodobniej ze Lwowa – obraz Matki Bożej. Namalowany był w stylu ikon bizantyjskich. Kiedy modlący się przed tym obrazem w Kawnicach zaczęli doświadczać nadzwyczajnych łask i cudów, sława obrazu szybko się rozeszła po odległych okolicach. Dzięki temu w 1778 r. Papież Pius VI ustanowił dla tego sanktuarium 3 - dniowy odpust wyznaczony na niedzielę po 28 sierpnia. W 1905 r. miała miejsce pierwsza koronacja Obrazu. Lata 1912-25 to czas budowy piątego z kolei kościoła w Kawnicach, który w czasie wojny, w 1942 roku, rozebrali Niemcy. Obraz przewieziono do Goliny, gdzie przez jakiś czas poniewierał się w szkole, dopóki stróż szkoły nie ukrył go u siebie w domu. 2 września 1945 r. uroczyście sprowadzono Obraz do Kawnic. Do ukończenia budowy nowego drewnianego kościoła w październiku 1946 r., Obraz przebywał w remizie zamienionej na kaplicę. W niecałe dwa lata później kościół spłonął od pioruna. Uratowany z najwyższym poświęceniem Obraz ponownie oczekiwał w prowizorycznej kaplicy na siódmą, murowaną już świątynię, do której został przeniesiony 1 lipca 1951 r. W 1952 r. Sanktuarium kawnickie nawiedził dwukrotnie Ks. Prymas Stefan Wyszyński. Następstwem jego wizyty było ustanowienie drugiego odpustu z okazji Święta Matki Bożej Nieustającej Pomocy (w niedzielę po święcie świętych Piotra i Pawła), oraz podjęcie starań o uroczystą koronację słynącego łaskami Obrazu. Dekrety Stolicy Apostolskiej z 1954 i 1956 r. dały podstawę prawną do Koronacji Obrazu koronami papieskimi. Aktu KORONACJI dokonali 1 września 1974 r. Ks. Kard. Stefan Wyszyński, Prymas Polski, ks. bp Jan Zaręba, ordynariusz włocławski i ks. abp Antoni Baraniak, metropolita poznański, w obecności wielu księży biskupów, duchowieństwa i wielotysięcznej rzeszy wiernych. Dnia 15 czerwca 1981 r. J. E. ks. bp Jan Zaręba powierzył Sanktuarium kawnickie Zgromadzeniu Salezjańskiemu, duchowym synom św. Jana Bosko. Oni to jako gospodarze tego miejsca zapraszają wszystkich do odwiedzenia Matki Bożej, która pragnie objąć opieką wszystkie Swoje dzieci, które z ufnością zwrócą się do Niej i zapewniają:\nOna czeka i na Ciebie, aby Cię pocieszyć i wspomóc.\nXII wiek - pierwsze informacje o kościele w Kawnicach,\n1480-1519 - udokumentowane istnienie kościoła, utworzenie parafii nowy modrzewiowy kościół zbudowany przez rodzinę Gorzewskich.\nkoniec XVII wieku - Hieronim Gorzewski przekazuje kościół na zbór kalwiński\n1628 - Stanisław Gorzewski przywraca kościół katolikom.\n1640 - umieszczenie obrazu Matki Bożej w świątyni ławnickiej.\n1774 - likwidacja dotychczasowego kościoła.\n1778 - ustanowienie przez papieża Piusa VI odpustu w pierwszą niedzielę po liturgicznym wspomnieniu św. Augustyna to jest po 28 sierpnia.\n1779 - zakończenie budowy nowego drewnianego Kościoła ( fundator - dziedzic Otto Maksymilian Trąbczyński) zmiana tytułu kościoła Wszystkich Świętych na Matki Bożej Pocieszenia.\n1818 - wcielenie parafii w Kawnicach do diecezji kujawsko - kaliskiej, zwanej od 1925 roku włocławską (do 1818 roku był to teren archidiakonatu gnieźnieńskiego).\n1868 - gruntowny remont kościoła.\n1913-1929 - budowa kościoła murowanego w stylu neogotyckim.\n1942 - rozbiórka przez okupanta niemieckiego kościoła do fundamentów; obraz zostaje wywieziony przez Niemców do Goliny, gdzie przechowywany jest w szkole Hitlerjugend, a później w mieszkaniu szkolnego stróża.\n1945 - powrót obrazu do Kawnic.\n1946-1948 - budowa kościoła drewnianego, który 14 lipca 1948 roku spłonął od uderzenia pioruna; obraz został uratowany dzięki poświęceniu parafian.\n1951 - zakończenie budowy siódmej świątyni w historii Kawnic.\n1974 - koronacja obrazu Matki Bożej Pocieszenia (1 września)\nW zamierzchłych czasach pewien rolnik orał wołami pole w miejscu, gdzie dziś stoi kościół. W pewnej chwili woły stanęły i nie chciały iść dalej, a rolnik usłyszał piękny śpiew i dostrzegł światło promieniujące z ziemi. Zaciekawiony zaczął ją rozgrzebywać i znalazł mały obraz Matki Bożej. Wzruszeni mieszkańcy wsi wznieśli w tym miejscu kościół i umieścili w nim obraz. Z czasem uległ on zniszczeniu i parafianie postanowili kupić nowy, ale nie byli w stanie zapłacić za niego tyle ile wołali artyści. Wychodząc od jednego z nich dostrzegli w przedsionku obraz Matki Bożej. Postanowili, że będzie to ten obraz i wymogli na malarzu, że ten odstąpił go tanio. Obraz umieścili w kościele i od tego czasu modlący się przed obrazem do Matki Bożej zaczęli doznawać wiele łask.\nZwyczaj pielgrzymowania do sanktuarium w Kawnicach rozpoczął się w XVII wieku. W czasie zaborów granica przebiegała w pobliskim Strzałkowie a mimo utrudnień związanych z przekraczaniem granicy pielgrzymi przybywali z zaboru pruskiego oraz rosyjskiego łamiąc tym samym sztuczny podział Wielkopolski. W XIX stuleciu wierni przybywali w grupach zorganizowanych oraz indywidualnie w dniach - 8 września oraz 1 listopada. W okresie międzywojennym na główny odpust przybywało około 8 tysięcy wiernych.. W okresie powojennym pielgrzymki nie ustawały. Obecnie we wrześniu odbywają się pielgrzymki pracowników służby zdrowia, nauczycieli, młodzieży. Według ksiąg, do których wpisują się grupy pątników z przewodnikiem, liczba pielgrzymek wzrasta:\nMsze święte w:\nniedzielę i święta: 8.00; 10.00; 12.00 oraz 17.00 (zimą) lub 18.00 (latem)\ndni powszednie: 7.30; oraz 17.00 (zimą) lub 18.00 (latem)\n- w niedzielę na rozpoczęcie mszy o godz.8.00 do zakończenia mszy o godz. 18.00\n- w ciągu tygodnia na mszy o godz. 18.00 i zawsze gdy są grupy pielgrzymkowe.\nLiczniejsze grupy proszone są o powiadomienie telefonicznie o planowanej wizycie.\nOsoby, które otrzymały łaski, za pośrednictwem Pani Kawnickiej, proszone są o to, aby osobiście złożyły hołd i podziękowanie albo o to, by opisały cud i poinformowały o tym Kustosza Sanktuarium.\nParafia p.w. Matki Bożej Pocieszenia 62-591 KAWNICE tel. 063/241-71-03\nDąbrówka Kościelna - Sanktuarium Matki Bożej Dąbrowieckiej\nHistoria sanktuarium Matki Bożej Dąbrowieckiej w Dąbrówce Kościelnej sięga XIII wieku. Pierwsza wzmianka na temat kościoła, położonego na terenie Puszczy Zielonki, datowana jest jednak na 1520 rok. Na przestrzeni kolejnych czterech wieków świątynia zmieniała swój wygląd w wyniku rozbiórek, przebudowy i pożarów, które trawiły ją dwukrotnie (w 1774 i w 1925 roku). W 1928 roku dokonano poświęcenia kamienia pod nową, murowaną świątynię w stylu neobarokowym. Ostatecznie kościół doczekał się uroczystej konsekracji dopiero w maju 1964 roku. Niespełna rok później rozpoczęto prace przy budowie nowego ołtarza. Skoro o ołtarzu mowa, to warto nadmienić, że ozdabia go wizerunek Najświętszej Maryi Panny. Losy Cudownego Obrazu Matki Bożej, przed którym wierni od setek lat pozostawiali wota dziękczynne za otrzymane łaski, są równie burzliwe, co samego sanktuarium. Dość powiedzieć, że obraz, o którego istnieniu dowiadujemy się pierwszy raz w 1609 roku, spłonął podczas pożaru, podobnie jak później jego pierwsza kopia. Kolejne dwie kopie również nie doczekały współczesnych czasów. Ostatni jak dotąd wizerunek Matki Boskiej Dąbrowieckiej pędzla Leonarda Tortwirta znajduje się w kościele od 1956 roku. W 1969 roku otrzymał on z rąk Prymasa kardynała Stefana Wyszyńskiego korony papieskie, które dwadzieścia lat później skradziono. Na następne Dąbrowicka Pani musiała czekać aż do czerwca 1994 roku. Dziś sanktuarium z Cudownym Obrazem rokrocznie odwiedzają pielgrzymi nie tylko z diecezji, ale i z całej Wielkopolski.\nGościeszyn - Sanktuarium Maryjne\nModlitwa do Matki Bożej Gościeszyńskiej\nInformacje z kroniki parafialnej\nNowa świątynia poświęcona w 1960 roku\nprzez Prymasa Polski Ks. Kard. Stefana Wyszyńskiego\n- w tym cudownym wizerunku Matko Gościeszyńska.\nPrzychodzimy do Ciebie z ufnością,\nKlęcząc pokornie u Twoich stóp.\nBłagamy Ciebie -\nByś wyjednała u Syna Twego\nOdpuszczenia grzechów naszych.\nW tym miejscu wybranym przez Ciebie Zdziałałaś tyle cudów,\nStrapionym łzy otarłaś,\nZbolałe serca otoczyłaś pociechą\nSama cierpiąc przez długie lata,\nPowróciłaś do nas -\nNie opuściłaś nas w naszej niedoli Najlepsza i pełna Miłosierdzia\nNapełnij nas mocą Ducha Świętego,\nSpraw byśmy coraz głębiej żyli Tobą,\nDodaj nam siły i wytrwałości, mocy i łaski,\nAbyśmy naszą modlitwą, pracą\nI codziennym życiem\nByli coraz bliżej Syna Twego a naszego Pana Jezusa Chrystusa\nMatko Przenajświętsza miej zawsze nas i wszystkich pielgrzymów w Swojej opiece\nZ kroniki parafialnej wiemy że:\nwieś Gościeszyn, położona nad rzeką Ganiną na południowy wschód od Rogowa znana była już w XIV wieku,\nnazwa jej związana jest z imieniem Gościsza, który prawdopodobnie był jej założycielem,\ntradycja mówi iż ziemie na których położona jest parafia gościeszyńska to również Pałuki,\nw roku 1355 kapituła gnieźnieńska wybudowała w Gościeszynie kościół drewniany i założyła parafię,\npierwszymi duszpasterzami - plebanami - byli Maciej i Jan,\npierwszy kościół był pod wezwaniem Zwiastowania NMP,\nw 1747 kościół gościeszyński zostaje przyłączony do parafii w Niestronnie,\nw 1760 roku kapituła gnieźnieńska w miejscu zniszczonej starej świątyni, buduje nową także drewnianą i przywraca godność kościoła parafialnego,\nw 1794 roku kościół okradziono,\nw nieznanym roku 1810 - 1814, kościół przewraca huragan,\nw latach 1815 - 1826 proboszcz Karol Boromeusz de Hoyden buduje nowy kościół drewniany,\nw 1880 ukończono i ozdobiono wnętrze świątyni - świątynia ta przetrwała do 1959 roku. W tym roku także proboszcz Szczepan Weber podejmuje decyzję o budowie nowej świątyni,\n3 października 1960 roku Ksiądz Kardynał Stefan Wyszyński - Prymas Polski, poświęca nową świątynię. W ten sposób spełnił się ślub Ks. Szczepana Webera, który złożył Matce Bożej, że jeżeli wyjdzie z obozu z życiem, to postawi kościół ku Jej czci,\nplebania i organistówka pochodzą z XIX wieku,\nw 1967 roku proboszczem parafii zostaje Ks. Feliks Dietrich\nks. Feliks Dietrich\nZmarł 17.04.2008 r.\n18 kwietnia o godz. 16.00 rozpoczęła się ceremonia wprowadzenia ciała do kościoła w Gościeszynie zmarłego ks. Feliksa Dietricha.\nPogrzeb odbył się 19.04.2008 r. o godz. 11.00. Pochowany na cmentarzu przy kościele w Gościeszynie. Ks. Feliks Dietrich urodził się 4 kwietnia 1931 r. w Gnieźnie, tam też w 1951 r. ukończył naukę w liceum i wstąpił do Prymasowskiego wyższego Seminarium Duchownego w Gnieźnie. Świecenia kapłańskie przyjął w czerwcu 1957 r. z rąk bp. Lucjana Bernackiego. Pracował jako wikariusz w parafiach w Kłecku, Strzelnie, Inowrocławiu (par. pw. św. Mikołaja), Dębowie, Bydgoszczy (par. pw. św. Józefa) i w Nakle (par. pw. św. Stanisława). W 1967 r. został mianowany proboszczem parafii pw. Nawiedzenia NMP w Gościeszynie, gdzie pracował przez kolejnych 40 lat, aż do roku 2007. W latach 1981 – 2001 pełnił również funkcję wicedziekana dekanatu rogowskiego. W 1994 r. abp Henryk Muszyński mianował go kanonikiem honorowym Kapituły Kruszwickiej, a w roku 2000 – kanonikiem gremialnym Kapituły Kolegiackiej w Kruszwicy.\nw 1967 roku powołanie duchowne z parafii - Ks. Zenon Lewandowki,\nw 1990 roku poświęcona została nowa wieża kościelna, postawiono również nową drewnianą dzwonnicę,\nz 14 na 15 kwietnia 1992 roku złodzieje wdarli się do świątyni i ukradli obraz,\nw 1998 roku Policja - Wrocław, odnalazła bezcenny obraz Madonny, po 6 letnim okresie poszukiwań,\n16 czerwca 1999 w Bazylice Mariackiej w Krakowie, wręczenie kopii obrazu "Madonna z Dzieciątkiem w ogrodzie mistycznym" papieżowi Janowi Pawłowi II. Jan Paweł II nie wszystkie dary zabierał do Rzymu, kopię obrazu przyjął z radością i zawiózł do Stolicy Piotrowej. To zaszczyt dla parafii gościeszyńskiej.\n31 maja 2000 roku Arcybiskup Metropolita Gnieźnieński Henryk Józef Muszyński ustanowił Regionalne Sanktuarium Matki Bożej Gościeszyńskiej.\n29 maja 2005 roku w uroczystość odpustową ku czci Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny - Madonna Gościeszyńska wróciła do swego sanktuarium - Bogu niech będą dzięki.\n27.06.2007 r. Proboszczem - po zwolnieniu z obowiązków proboszczowskich ks. Feliksa Dietricha - Władza Duchowna mianuje\nks. Henryka SAWIŃSKIEGO byłego wikariusza parafii pw. św. Wojciecha w Margoninie\nOd XV wieku w głównym ołtarzu kościoła pw. Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny, znajduje się obraz Matki Bożej Gościeszyńskiej, namalowany około 1420 - 1475 roku przez Dircka Boutsa. Obraz Maryjny, jak się go nazywa, to dzieło sztuki niderladzkiej, namalowany temperą na desce z podkładem płóciennym. Kronikarz zapisał, że obraz przedstawia Maryję Matkę Bożą o pięknej twarzy, z Dzieciątkiem Jezus na kolanach, obejmowanym lewą reką, z prawą dłonią odwracającą stronę otwartej księgi (psałterz), siedzącą na trawie pod drzewem. Za plecami Matki Bożej znajduje się kolumna ornamentalna, stanowiąca tło dla Madonny. W ubiorze obfitującym w drapowaną materię wyróżniony został granat. Ogród zamknięty jest murem ceglanym, zwieńczonym blankami. Dwaj aniołowie rozmieszczeni symetrycznie na obrazie, unoszą nad głową Matki Przenajświętszej ozdobną ażurową koronkę. Tłem jest także - widoczny, daleki za murem, na całej szerokości obrazu, powietrzny krajobraz - z lewej strony miasto z kościołami, wzgórzami, drzewami, domyślną wodą, polami i niebem. Z prawej - wzgórza i zamek z wieżami oraz most. pień drzewa z pierwszego planu (kolumna ornamentalna), jak i obszerne okrycie zewnętrzne Matki Bożej, ubranej w ciemnoniebieską szatę, wykonane są w kolorze przyciemnionej czerwieni. Są to szerokie, stylizowane draperie, ubogacone różnymi kolorami podszewek. Rośliny w jasnozielonym kolorze na tle burej zieleni, jakby obrastające rozłożone tkaniny, dopełniające całość obrazu. Z pisemnych informacji i z tradycji przekazywanej ustnie wiadomo, że chociaż obraz nie jest koronowany, Matka Boża Gościeszyńska doznawała wielkiej czci nie tylko od parafian, ale także od ludności z dalszych okolic. Potwierdzają to wspomnienia księży, którzy przed II wojną światową prowadzili pielgrzymki na odpust w Gościeszynie. Pielgrzymi przybywali już na dwa dni przed uroczystościami. Gdy z dala zobaczyli kościół, całowali ziemię, a 100 metrów przed świątynią zdejmowali buty i na kolanach szli przed ołtarz Matki Bożej. Wierzyli, że Matka Boża Gościeszyńska wysłucha ich modlitw i próśb, że zostaną spełnione. Jak wynika z zapisów i przekazów ustnych , najczęściej proszono o Boże błogosławieństwo i zdrowie. O tym, że modlitwy były skuteczne, świadczą liczne wota zawieszone w gablocie. Uwielbienie Matki Bożej osłabło nieco kilka lat przed wybuchem II wojny światowej, co wynikało z braku szerszego zainteresowania pielgrzymkami do Gościeszyna ze strony niektórych kapłanów, jednak indywidualnie na uroczystości odpustowe zawsze przybywały licznie osoby spoza parafii. Tak więc odczuwano szczerą potrzebę okazywania czci Matce Bożej i za jej wstawiennictwem proszono o łaski, dziękowano Bogu za dotychczas otrzymane. Śpiewano pieśni poświęcone Matce Bożej Gościeszyńskiej, niesiono w procesji obrazy. Także w latach II wojny światowej, wierni pamiętając o łaskawości Matki Bożej z Gościeszyna, zanosili prośby w sprawach osobistych i rodzinnych. Wielu parafian dowiedziało się niebawem o wysłuchaniu ich modłów, przychodzili więc do kościoła by dziękować Madonnie z Dzieciątkiem. Cudowne znaczenie wizerunku Gościeszyńskiej Pani przekazywane jest z pokolenia na pokolenie i trwa w tradycji rodzinnej parafian. Toteż nie jeden raz i nadal zdarza się, że dzieci i młodzież wpatrują się w obraz, podziwiając nie tylko jego barwy i harmonijne piękno, ale zastanawiając się nad sceną z Panem Jezusem. Nie jedno z dzieci na początku swej drogi do kościoła, wyobrażało sobie, że Matka Boża czyta Panu Jezusowi, który jest już w pieluszce, bajkę na dobranoc i za chwilę Mama położy go do łóżeczka. A gdy podrosło, nadal nie mogło i nie próbuje oderwać oczu od Matki Bożej, prosząc by zechciała zwrócić swoje oczy w jego kierunku, by spojrzała na niego - dziecka i dorosłego człowieka, codziennie wypełniane obowiązki i znoszone cierpienia, i uśmiechem potwierdziła sens jego wysiłku. I modląc się, wpatrzeni w obraz, bywa, że odnosimy wrażenie iż tak się właśnie stało. Uniesieni modlitwą z nadzieją podnosimy się z kolan i silniejsi wewnętrznie z większym optymizmem wkraczamy w kolejny dzień naszego życia.\nMarkowice - Sanktuarium Pani Kujaw\nParafia pw. Nawiedzenia Najświętszej Panny Maryi\nMarkowice 5, 88-320 Strzelno\ntel./fax (0-52) 318 17 67\nSanktuarium Markowickie znane jest z obecności XIV wiecznej Figury Matki Bożej z Dzieciątkiem, pochodzącej z Trzebnicy koło Wrocławia. Jakiś czas Figura przebywała u Sióstr Norbertanek w Strzelnie. W czasie zarazy cholery w 1630 roku O. Michał Widziński przywiózł Figurę Madonny do Markowic, aby położyć kres rozszerzającej się epidemii. Nie było tu kościoła, ani kaplicy, dlatego Figura Madonny z Dzieciątkiem znalazła miejsce w pałacu właścicieli Markowic; Andrzeja i Heleny Bardzkich. Tak pokój przydzielony Figurze Matki Bożej stał się kaplica pałacową. Bardzcy mieli chorą córkę Mariannę. Prawdopodobnie dotknęła ją epidemia cholery. Lekarze byli bezradni wobec postępującej choroby. Rodzice nie przestawali się modlić prosząc o uzdrowienie. W obecności Figury Matki Bożej czynili to jeszcze gorliwiej. Bóg wysłuchał próśb i Marianna cudownie odzyskała zdrowie. W dowód w wdzięczności za wysłuchaną modlitwę w 1634 roku rodzice Marianny ufundowali mały drewniany kościół, w którym została umieszczona Figura Matki Bożej. W ciągu pięciu lat odnotowano kolejne cudowne uzdrowienia. Biskup powołał specjalna komisje do ich zbadania. Komisja przybyła na miejsce i pod przysięgą przesłuchała uzdrowione osoby i świadków owych wydarzeń. Na tej podstawie biskup wydał dekret uznający 32 wydarzenia za cudowne, wyproszone przez wstawiennictwo Matki Bożej. Tak zaistniało sanktuarium maryjny w Markowicach na Kujawach. Staraniem właścicieli Markowic w 1642 roku zostali sprowadzeni Karmelicie Trzewiczkowi, którzy opiekowali się pielgrzymami. W 1660 roku powiększono drewniany klasztor. W 1710 roku postawiono murowany kościół, rozszerzając kult Matki Bożej na całe Kujawy i Pałuki. W 1825 roku nastąpiła kasacja klasztoru przez władze pruskie. Lud kujawski trwał uparcie przy swojej Pani Kujaw, licznie przybywał do niej , zwłaszcza na odpusty. Po kasacji klasztoru karmelitańskiego opiekę duszpasterską sprawowała parafia Ludzisko. W 1921 roku do Markowic przybyli Misjonarze Oblaci Maryi Niepokalanej. Ks. kard. Edmund Dalbor przekazał im pokarmelitański klasztor i opiekę nad sanktuarium. W 1924 roku ustanowiona parafię w Markowicach. Ojcowie oblaci energicznie zabrali się do renowacji kościoła i klasztoru tak. że wkrótce Markowice stały się kolebką polskiej prowincji oblackiej. Tu powstał nowicjat. W 1939 roku hitlerowcy zamknęli kościół i urządzili w nim magazyn dla samochodów, a w klasztorze - szkołę dla młodzieży niemieckiej. Ojców wywieziono do obozów koncentracyjnych. Wśród nich Ojca superiora Józefa Cebulę, który zginął w opinii świętości w obozie koncentracyjnym Mauthausen w 1941 roku. Dnia 13.06.1999 roku został on beatyfikowany przez Papieża Jana Pawła II. Chociaż w czasie II wojny światowej kościół był niedostępny dla celów religijnych, to jednak ludzie tu przybywali, modlili się przed kościołem, śpiewali, bo wiedzieli, że jest w nim Łaskami słynącą Figura Matki Bożej. Zaniepokojeni tym Niemcy postanowili przewieźć Figurę Matki Bożej i umieścić ją w muzeum w Berlinie, jako cenny zabytek sztuki sakralnej. Kiedy wszystko było przygotowane do transportu, dwaj bracia zakonni Latosi i Mrowiec, włamali się w nocy do kościoła i wykradli Figurę Matki Bożej. Początkowo przechowywano ja w klasztorze, a później u Antoniny i Michała Roszaków na wiosce. Niemcy poszukiwali Figury M.B., posługiwali się tresowanymi psami, jednak bez rezultatu. Po wojnie Figura M.B. wróciła na swoje miejsce w ołtarzu głównym, aby wypraszać łaski przybywającym tu pielgrzymom. W kronikach klasztoru opisano ponad 300 cudownych uzdrowień. Od 1957 roku istnieje tu Niższe Seminarium Duchowne dla chłopców pragnących zostać kapłanami. Dnia 27.06.1965 roku na mocy dekretu Ojca świetnego Pawła VI l Sługa Boży ks. kadr. Stefan Wyszyński dokonał koronacji Cudownej Figury Matki Bożej i nadał jej tytuł Królowej Miłości i Pokoju, Pani Kujaw. Z każdym rokiem przybywa do Markowic coraz więcej pielgrzymów. Ofiarności parafian , operatywność ojca proboszcza i rady parafialnej przyniosły owoce; odnowiono elewacje kościoła, założono nowy dach, zegar na wieży kościoła, kiosk parafialny, piękny ołtarz polowy, przy którym w sezonie letnim sprawowane są msze święte. Bogactwo drzew i krzewów przy kościele pozwala skupić się na modlitwie i odpocząć. Z okazji Wielkiego Jubileuszu 2000 od Narodzin Chrystusa, dekretem ks. abp Henryka Muszyńskiego kościół sanktuaryjny został wyznaczony jako Kościół Stacyjny Roku Jubileuszowego. W roku jubileuszowym 2000 około 100 tysięcy pielgrzymów odwiedziło sanktuarium. Sam kościół wzbogacił się o 23 głosowe ograny koncertowe. Z każdym rokiem rośnie sława Markowic, a Sanktuarium Maryjne staje się coraz piękniejsze i znane nie tylko na Kujawach i Pałukach. Oprócz sanktuarium Misjonarze Oblaci nadal prowadzą szkołę średnią, Niższe Seminarium Duchowne. Jest to ponadgimnazjalna szkoła średnia na prawach państwowych, kształcąca od 1957 roku młodzież męską, która odczytuje w sobie Boże powołanie do służby kapłańskiej i zakonnej. Nauka trwa trzy lata i kończy się maturą.\nPieranie - Sanktuarium Matki Bożej Łaskawej\nObraz z XVI wieku, o wymiarach 69 na 99 cm, koronowany 3 IX 1967 przez Stefana kardynała Wyszyńskiego, prymasa Polski.\nKult Matki Bożej w Pieraniach musi być bardzo dawny, skoro pierwsza, na prawie diecezjalnym koronacja miała miejsce już w 1722 roku. Śladem tego oddania są liczne wota, między innymi od biskupów, prymasów, czy króla Jana III Sobieskiego. Gdy po rozbiorach miejscowość znalazła się w zaborze pruskim, w strefie nadgranicznej, władze okupacyjne zakazały urządzania pielgrzymek do tego wielkopolskiego sanktuarium. Wówczas znaczenie tego miejsca kultu nieco przygasło. Do odnowienie starodawnego kultu przyczyniła się koronacja papieska, dokonana na mocy dekretu Ojca Św. Pawła VI. Warto nadmienić, że kościół św. Mikołaja oprócz cudownego obrazu Matki Bożej posiada jeszcze jeden skarb - cudowny wizerunek Zmartwychwstałego Chrystusa, noszący ślady kul szwedzkich żołnierzy.\nPakość - Sanktuarium na kalwaryjskim wzgórzu\nPakość to niewielka, licząca ok. 6 tys. mieszkańców miejscowość oddalona o kilkanaście kilometrów na zachód od Inowrocławia. Przypomina wiele innych małych miasteczek, nieco sennych, "prowincjonalnych", a równocześnie tak bardzo "swojskich". Jest w Pakości miejsce szczególne - wyniosłe, otoczone licznymi kaplicami wzgórze zwane "Kalwarią". Na jego szczycie znajduje się niewielki klasztor i kościół pw. Pana Jezusa Ukrzyżowanego i Matki Bożej Bolesnej. Pierwsze w pełni wiarygodne wzmianki o Pakości pochodzą z XIII w. Nazwę osady wywodzi się dość powszechnie od imienia Pakosław, które było wówczas stosunkowo często spotykane w rycerskim rodzie Awdańców, do których w tych czasach należała wieś. Już wówczas Pakość miała własny kościół, chociaż w wiekach następnych ludność miejscowa wiele razy cierpiała z powodu braku domu Bożego. Prawa miejskie otrzymała Pakość w 1359 r. Przez wieki pozostawała jednak niespecjalnie liczącym się ośrodkiem, choć była siedzibą wielu zacnych rodów. Wszystko zmienił jeden człowiek - ks. Wojciech Kęsicki, który objął probostwo pakoskie ok. 1608 r. Dał się on poznać swoim parafianom jako dobry, pobożny, a także niezwykle pracowity duszpasterz. Z dużym podziwem patrzył on, jak w Zebrzydowicach, pięknie rozwija się tzw. "Kalwaria", której inicjatorem był wojewoda krakowski i starosta lanckoroński - Michał Zebrzydowski. Podobnie jak Zebrzydowski w swoich dobrach, tak i ks. Kęsicki w Pakości dopatrzył się pewnych podobieństw do topografii Jerozolimy. Niewykluczone, że wpływ miała nań także lektura wspomnień ks. Chrystiana Andrychoniusza, który, pielgrzymując swego czasu do Ziemi Świętej, pozostawił po swej wyprawie świadectwo, w którym zawarł między innymi dokładny opis położenia Jerozolimy. "Umysł energiczny, nie cofający się przed żadną trudnością, postanowił wybudować w Pakości Kalwarję na wzór Zebrzydowskiej. Zamiary Księdza Proboszcza poparł skutecznie Michał Działyński, ówczesny pan dziedziczny na Pakości, wydzielając z gruntów ludkowskich i rybickich tyle miejsca, ile było potrzeba na poszczególne stacje Męki Pańskiej, a także drogi między niemi ściśle według pomiarów Kalwarii Zebrzydowskiej, czy nawet Jerozolimy" - pisał w 1928 r. w swym znakomitym opracowaniu pt. Z przeszłości Pakości (wydanym z okazji 300-lecia istnienia Kalwarii) ks. Karol Kiełczewski. Za datę powstania Kalwarii Pakoskiej przyjmuje się 1628 r., kiedy to ks. Kęsicki przy udziale licznych wiernych odprawił pierwszą Drogę Krzyżową. Nie było jednak jeszcze wówczas kaplic, które stoją obecnie, a miejsca poszczególnych stacji znaczyły proste krzyże. Ks. Kęsicki od samego początku czynił starania, by opiekę nad nowo powstającą Kalwarią powierzyć zakonnikom. Zdawał sobie bowiem sprawę z tego, że ani on sam, ani też jego następcy, nie byliby w stanie podołać samodzielnie związanym z nią powinnościom. W 1631 r. przybyli do Pakości franciszkanie - reformaci, których osiedlono w miejscu dawnego pakoskiego zamku (obecnie stoi tam kościół pw. św. Bonawentury). Do budowy pierwszych kaplic przystąpiono dopiero kilka lat przed śmiercią ks. Kęsickiego, bo w 1643 r. Z tych pobudowanych za jego życia do dziś pozostały trzy: Brama Jerozolimska nad Notecią, Ogrójec i Wniebowzięcia Matki Bożej. Większość kaplic wzniesiono jeszcze przed końcem XVII w. Z czasów późniejszych pochodzą jedynie dwie: Cedron (1858 r.) i Dom Annasza (1777 r.). Pobudowano łącznie 25 kaplic, które dziś są rozsiane po terenie całego miasta.\nGłównym obiektem całej Kalwarii jest "kościół Ukrzyżowania", pobudowany pomiędzy rokiem 1661 a 1691. W międzyczasie, bo w 1658 r., ojcowie reformaci opuścili na krótko Pakość, by powrócić tu dwa lata później i pozostać aż do 1837 r., kiedy to rząd pruski rozwiązał klasztor w Pakości. Można sobie wyobrazić jak wielki był trud włożony w powstawanie Kalwarii, która była jak na owe czasy inwestycją bardzo rozległą. Wysiłek się jednak "opłacił", gdyż, jak pisze ks. Kiełczewski: " Kronika klasztorna wiele podaje wiadomości, z których wynika, że Kalwarja pakoska w myśl bogobojnego założyciela była zawsze ostoją i potężną dźwignią życia religijnego. Z roku na rok rosły pielgrzymie rzesze odprawiające Drogi Krzyżowe; rozmodleni, rozśpiewani, złączeni żywą wiarą i serdecznym umiłowaniem Męki Pańskiej szli biedni oracze, mieszczanie i możni panowie. Karmazyn nieraz dźwigał wielki krzyż procesjonalny, a panienki z magnackich i szlacheckich domów niosły obrazy i wieńce". W wieku XVIII Kalwaria w Pakości była już na tyle sławnym ośrodkiem kultu religijnego, że niejednokrotnie liczba pielgrzymów uczestniczących tu w nabożeństwach osiągała liczbę 20 tys. lub nawet ją przekraczała. "Rychło już poczęły się szerzyć wieści - pisze ks. Kiełczewski - że Pan Bóg czcicieli Męki i Śmierci Jednorodzonego Syna Swego darzy nadzwyczajnymi łaskami, czyni cuda, leczy chore dusze". Była też Kalwaria świadkiem wielu historycznych wydarzeń, jak chociażby bitwa Konfederatów Barskich z Moskalami na ulicach Pakości i w okolicach miasta w 1769 r. Wraz z upływem czasu przybywało też coraz więcej pielgrzymów. Rozwojowi Kalwarii, jako miejsca kultu, nie przeszkodziło przejście z 1837 r. pod opiekę księży diecezjalnych (którzy sprawowali ją prawdopodobnie aż do dwudziestych lat naszego wieku). "Rzadka manifestacja katolicka” odbyła się w 1841 r. - pisze ks. Kiełczewski - Pierwszego maja zjechał do Pakości arcypasterz Marcin Dunin, by podziękować Jezusowi Kalwaryjskiemu za uwolnienie z kaźni więziennej w Kołobrzegu. Dnia 3 maja prowadził wielką procesję na Kalwarję. Szło z nim przeszło 30.000 ludu. Do konfesjonałów zasiadło 50 księży. Komunji św. wydzielono przeszło 11.000. (...) Dopiero 5 maja wyjechał dostojnik kościelny z Pakości „zbudowany pobożnością, rozradowany przywiązaniem ludu'". Jeszcze wielokrotnie Kalwaria była świadkiem manifestacji religijno - patriotycznych. Stąd m.in. 16 września 1864 r., na wieść o śmierci ostatniego naczelnika rządu narodowego - Romualda Traugutta, wyruszyła pielgrzymka błagalna do sanktuarium w Kcyni, która jednak została szybko rozproszona przez wojsko pruskie. Wszystkie lata trwania Kalwarii naznaczone zostały nie tylko wielkimi wydarzeniami o wymiarze patriotycznym, ale też codzienną troską wielu ludzi. Utrzymanie miejsca w dobrym stanie wymagało wiele pracy i znacznych nakładów finansowych. "Reperacje kaplic kalwaryjskich nie ustawały nigdy - pisze ks. Kiełczewski - W archiwum parafialnym zachowało się wiele dowodów świadczących o troskliwej zabiegliwości księży (...) około trzymania i zachowania dla przyszłych pokoleń świętego miejsca. Także wśród świeckiego obywatelstwa miała zawsze Kalwarja opiekunów pełnych poświęcenia". W 1918 r. powołano do życia " Towarzystwo Upiększania Dróg Kalwaryjskich". Jeszcze przed II wojną światową powrócili do Pakości i na Kalwarię ojcowie franciszkanie, którzy na nowo roztoczyli swą troskliwą opiekę nad tym miejscem. W 1967 r. ze względu na potrzeby duchowe, tak miejscowej ludności, jak i przybywających pielgrzymów wydzielono z mającej swą siedzibę w centrum miasta parafii pw. św. Bonawentury odrębny ośrodek duszpasterski na Kalwarii, który dnia 6 listopada 1975 r. został przekształcony przez kard. Stefana Wyszyńskiego w nową parafię pw. Pana Jezusa Ukrzyżowanego i Matki Bożej Bolesnej na Kalwarii, gdzie jak przed wiekami przybywają liczni pielgrzymi. Od 1997 r. posługuje im o. Gabriel Kiliński OFM. Pomimo, iż już niemłody, podobnie jak jego poprzednicy troszczy się on nie tylko o duchowe potrzeby swych wiernych i pielgrzymów, ale także o właściwą konserwację Kalwarii, jako obiektu zabytkowego.\nKoronowane Sanktuaria Maryjne w Polsce\n1. JASNOGÓRSKA PANI\nObraz z w. XII/XIV, koronowany trzykrotnie:\n8 IX 1717 r., 2 V 1910 r. i 3 V 1966 r.\n2. MATKA BOŻA KODEŃSKA – KRÓLOWA I MATKA PODLASIA\nObraz z w. XV/XVI, koronowany 15 VIII 1723 r.\n3. MATKA BOŻA POCIESZENIA Z SOKALA\nKraków (Sokal), woj. małopolskie\nObraz z w. XIV, koronowany 8 IX 1724 r.\n4. PODKAMIEŃSKA PANI\nWrocław (Podkamień), woj. dolnośląskie\nObraz z polowy w. XV, koronowany dwukrotnie:\n15 VIII 1727 r. i 15 VIII 1927 r.\n5. ZWYCIĘSKA MATKA BOŻA RÓŻAŃCOWA\nGdańsk (Lwów), woj. pomorskie\nObraz z w. XIV, koronowany 1 VII 1751 r.\n6. MATKA BOŻA ŁĄKOWSKA\nNowe Miasto Lubawskie, woj. warmińsko-mazurskie\nFigura z w. XV (?), koronowana 4 VI 1752 r.\n7. LEŻAJSKA MATKA BOŻA POCIESZENIA\nObraz z w. XVII, koronowany 8 IX 1752 r.\n8. MATKA BOŻA BOLESNA\nChełmno, woj. pomorskie\nObraz z w. XVII, koronowany 22 V 1754 r.\n9. KRÓLOWA MAZOWSZA I PANI SKĘPSKA\nSkępe, woj. pomorskie\nFigura z w. XV, koronowana 18 V 1755 r.\n10. MATKA BOŻA BOLESNA\nJarosław, woj. podkarpackie\nFigura z w. XIV, koronowana dwukrotnie:\n8 IX 1755 r. i 8 IX 1855 r.\n11. MATKA BOŻA BERDYCZOWSKA\nWarszawa (Berdyczów), woj. mazowieckie\nKopia obrazu z w. XVII, koronowana dwukrotnie:\n16 VII 1756 r. i 6 VI 1856 r.\n12. MATKA BOŻA BIAŁYNICKA\nWarszawa (Białynicze), woj. mazowieckie\nWspółczesna kopia obrazu z w. (?), koronowanego 29 IX 1761 r.\n13. WNIEBOWZIĘTA MARYJA PANNA\nFigura z w. XV/XVI, koronowana dwukrotnie:\n8 IX 1763 r. i 8 IX 1898 r.\n14. CHEŁMSKICH UNITÓW BOGURODZICA\nWspółczesna kopia obrazu z w. (?) koronowana\ntrzykrotnie; 15 IX 1765 r., 7 VII 1946 r. i 8 IX 1957 r.\n15. MATKA BOŻA JACKOWA\nFigura z w. (?), koronowana 15 VIII 1766 r.\n16. MIEDNIEWICKA PANI W ŚWIĘTORODZINNYM OBRAZIE\nMiedniewice, woj. mazowieckie\nObraz z w. XVII, koronowany 7 VI 1767 r.\n17. MATKA BOŻA POCZAJOWSKA\nWarszawa (Poczajów), woj. mazowieckie\nKopia obrazu z w. XVI, koronowanego 8 IX 1773 r.\n18. MATKA BOŻA ŁASICAWA\nLubaczów (Lwów), woj. podkarpackie\nObraz z początku w. XVII, koronowany dwukrotnie:\n12 V 1776 r. i 19 VI 1983 r.\n19. MATKA BOŻA BOŁSZOWIECKA\nGdańsk (Bołszowce), woj. pomorskie\nObraz z pierwszej połowy w. XVII, koronowany 15 VIII 1777 r.\n20. NIEPOKALANA PRZEMYSKA PANI\nObraz z w. XVII, koronowany 8 IX 1777 r.\n21. MATKA BOŻA LATYCZOWSKA\nLublin (Latyczów), woj. lubelskie\nObraz z w. XVI, koronowany 4 X 1778 r.\n22. MATKA BOŻA MIŁOSIERDZIA\nStara Wieś, woj. podkarpackie\nObraz z w. XVI, koronowany trzykrotnie:\n8 IX 1877 r., 8 IX 1899 r. i 10 IX 1972 r.\n23. MATKA BOŻA KALWARYJSKA\nKalwaria Pacławska, woj. podkarpackie\nObraz z w. XVII, koronowany 5 VIII 1882 r.\n24. MATKA BOŻA PIASKOWA\nObraz z w. XVI, koronowany 8 IX 1883 r.\n25. MATKA BOŻA KALWARYJSKA\nObraz z w. XVII, koronowany 15 VIII 1887 r.\n26. RÓŻAŃCOWA MATKA BOŻA DZIKOWSKA\nTarnobrzeg (Dzików), woj. podkarpackie\nObraz z w. XVI (?), koronowany trzykrotnie:\n8 IX 1904 r., 8 IX 1933 r. i 7 IX 1966 r.\n27. MATKA BOŻA TUCHOWSKA\nObraz z w. XVI, koronowany 2 X 1904 r.\n28. MATKA BOŻA POCIESZENIA\nWrocław (Lwów), woj. dolnośląskie\nObraz z w. XVI, koronowany 28 V 1905 r.\n29. SMĘTNA DOBRODZIEJKA\nObraz z w. XVI, koronowany 20 IX 1908 r.\n30. MATKA BOŻA NIEPOKALANA\nTuligłowy, woj. podkarpackie\nObraz z w. (?), koronowany 8 IX 1909 r.\n31. MATKA BOŻA KOCHAWIŃSKA\nGliwice (Kochawina), woj. śląskie\nObraz z w. XVII, koronowany 15 VIII 1912 r.\n32. BOLESNA MATKA SULISŁAWSKA\nSulisławice, woj. świętokrzyskie\nObraz z w. XV, koronowany 8 IX 1913 r.\n33. MATKA BOŻA BORECKA\nBorek Stary, woj. podkarpackie\nObraz z w. XV, koronowany 15 VIII 1919 r.\n34. MATKA BOŻA Z ZAWADY\nZawada, woj. podkarpackie\nObraz z końca w. XVI, koronowany 8 IX 1920 r.\n35. MATKA BOŻA BIESZCZADZKA\nJasień (Rudki), woj. podkarpackie\nObraz z w. XV/XVI, koronowany dwukrotnie:\n8 IX 1921 r. i 14 VIII 1961 r.\n36. MATKA BOŻA RÓŻAŃCOWA\nObraz z końca w. XVI, koronowany 2 X 1921 r.\n37. MATKA BOŻA GIDELSKA\nGidle, woj. łódzkie\nFigura z w. XVI, koronowana 19 VIII 1923 r.\n38. MATKA BOLESNA\nStaniątki, woj. małopolskie\nObraz z w. XVII (?), koronowany 21 IX 1924 r.\n39. MATKA BOŻA PIEKARSKA\nPiekary, woj. śląskie\nObraz z połowy w. XVII, koronowany\ndwukrotnie: 15 VIII 1925 r. i 13 VI 1965 r.\n40. MATKA BOŻA PRZECZYCKA\nPrzeczyca, woj. podkarpackie\nFigura z w. XV, koronowana trzykrotnie:\n15 VIII 1925 r., 12 XI 1933 r. i 24 VIII 1975 r.\n41. MATKA BOŻA TARNOWIECKA\nTarnowiec, woj. podkarpackie\nFigura z w. XV. koronowana dwukrotnie:\n6 IX 1925 r. i 2 VI 1970 r.\n42. MATKA BOŻA MIŁOSIERNA -OSTROBRAMSKA\nBiałystok (Wilno), woj. podlaskie\nKopia obrazu z w. XVII, koronowanego 2 VII 1927 r.\n43. ŚWIĘTOGÓRSKA RÓŻA DUCHOWNA\nObraz z w. XVI, koronowany 24 VI 1928 r.\n44. NIEPOKALANA DZIEWICA RÓŻAŃCOWA\nWarszawa (Żółkiew), woj. mazowieckie\nObraz z w. XVI, koronowany dwukrotnie:\n6 X 1929 r. i 9 IX 1965 r.\n45. MATKA BOŻA POCIESZENIA - PANI BORECKA\nBorek Wielkopolski, woj. wielkopolskie\nObraz z końca w. XVI, koronowany 2 VII 1931 r.\n46. MATKA BOŻA - PANi RACIBORSKA\nObraz z w. XVI/XVII, koronowany 28 VIII 1932 r.\n47. ŁASKAWA MATKA BOŻA HYŻNEŃSKA\nHyżne, woj. podkarpackie\nObraz z w. XVI, koronowany 28 VIII 1932 r.\n48. MATKA BOŻA BOCHEŃSKA\nObraz z w. XV lub XVI, koronowany 7 X 1934 r.\n49. MATKA BOŻA ŁASKAWA\nGdańsk (Stanisławów), woj. pomorskie\nObraz z początku w. XVII, koronowany 30 V 1937 r.\n50. MATKA BOŻA ODPORYSZOWSKA\nOdporyszów, woj. małopolskie\nObraz z w. XVII, koronowany 15 VIII 1937 r.\n51. KRÓLOWA POLSKIEGO MORZA -MATKA BOŻA SWARZEWSKA\nSwarzewo, woj. pomorskie\nFigura z w. XV, koronowana 8 IX 1937 r.\n52. MATKA BOŻA CHARŁUPSKA - KSIĘŻNA SIERADZKA\nCharłupia Mała, woj. łódzkie\nObraz z w. XVII, koronowany 8 IX 1937 r.\n53. PANI JAZŁOWIECKA\nSzymanów (Jazłowiec), woj. mazowieckie\nFigura z w. XIX, koronowana 9 VII 1939 r.\n54. LORETAŃSKA MATKA BOŻA PIOTROWICKA\nPiotrkowice Chmielnickie, woj. świętokrzyskie\nFigura z w. XIV/XV, koronowana 7 IX 1958 r.\n55. MATKA BOŻA NIEUSTAJĄCEJ POMOCY\nWspółczesna kopia obrazu z w. XVII, koronowana 11 X 1961 r.\n56. MATKA BOŻA OKULICKA\nOkulice, woj. małopolskie\nObraz z w. XVI (?), koronowany 9 IX 1962 r.\n57. MATKA BOŻA POCIESZENIA - PANI ZIEMI SĄDECKIEJ\nObraz z drugiej polowy w. XVI, koronowany 11 VIII 1963 r.\n58. KRÓLOWA PODHALA\nLudźmierz, woj. małopolskie\nFigura z w. XV, koronowana 15 VIII 1963 r.\n59. OPIEKUNKA PODLASIA - LEŚNIAŃSKA KRÓLOWA\nLeśna Podlaska, woj. lubelskie\nPłaskorzeźba z w. XVII, koronowana 18 VIII 1963 r.\n60. ŚWIĘTOJAŃSKA MATKA BOŻA OD WYKUPU NIEWOLNIKÓW\nObraz z w. XVI, koronowany 9 V 1965 r.\n61. GÓRECKA PANI - MATKA POCIESZENIA\nGórka Klasztorna, woj. wielkopolskie\nWspółczesna kopia obrazu z w. XVII, koronowana 6 VI 1965 r.\n62. MARKOWICKA PANI KUJAW\nMarkowice, woj. kujawsko-pomorskie\nFigura z w. XV, koronowana 27 VI 1965 r.\n63. KRASNOBRODZKA SZAFARKA ŁASK - POCIESZYCIELKA ZAMOJSZCZYZNY\nObraz z w. XVII, koronowany 4 VII 1965 r.\n64. ŚWIĘTA PANI ZIEMI ŻYWIECKIEJ\nRychwald, woj. śląskie\nObraz z w. XV, koronowany 18 VII 1965 r.\n65. ŻEGOCIŃSKA MATKA RÓŻAŃCOWA\nŻegocin, woj. wielkopolskie\nObraz z w. XVII, koronowany 5 IX 1965 r.\n66. MATKA BOŻA PIĘKNEJ MIŁOŚCI - MADONNA Z RÓŻĄ\nBydgoszcz, woj. pomorskie\nObraz z polowy w. XV, koronowany 29 V 1966 r.\n67. DOLNOŚLĄSKA STRAŻNICZKA WIARY\nBardo Śląskie, woj. dolnośląskie\nFigura z w. XII, koronowana 3 VII 1966 r.\n68. MATKA BOŻA BYSZEWSKA\nByszew, woj. pomorskie\nObraz z w. XV, koronowany 10 VII 1966 r.\n69. MADONNA ŁOKIETKOWA\nWiślica, woj. świętokrzyskie\nPłaskorzeźba z początku w. XIV, koronowana 17 VII 1966 r.\n70. MATKA POCIESZENIA\nKopia obrazu z w. XV, koronowana 28 VIII 1966 r.\n71. MATKA BOŻA SKALMIERZYCKA\nSkalmierzyce, woj. wielkopolskie\nObraz z w. XV, koronowany 4 IX 1966 r.\n72. MATKA BOŻA SIANOWSKA - KRÓLOWA KASZUB\nSianowo, woj. pomorskie\nFigura z połowy w. XV, koronowana 4 IX 1966 r.\n73. LIMANOWSKA MATKA BOŻA BOLESNA\nFigura z końca w. XIV, koronowana dwukrotnie:\n11 IX 1966 r. i 22 VI 1983 r.\n74. MATKA BOŻA LEŚNIOWSKA\nLeśniów (Żarki), woj. śląskie\nFigura z końca w. XIV, koronowana 13 VIII 1967 r.\n75. BOLESNA KRÓLOWA POLSKI\nLicheń, woj. wielkopolskie\nObraz z w. XVIII, koronowany 15 VIII 1967 r.\n76. MATKA BOŻA ŁASKAWA\nPieranie, woj. kujawsko-pomorskie\nObraz z końca w. XVI, koronowany 3 IX 1967 r.\n77. MATKA BOZA-PANI ZIEMI WARMIŃSKIEJ\nGietrzwałd, woj. warmińsko-mazurskie\nObraz z w. XVI, koronowany 10 IX 1967 r.\n78. MATKA BOŻA NIEUSTAJĄCEJ POMOCY\nKopia obrazu z w. XVIII, koronowana 1 X 1967 r.\n79. MATKA BOŻA ANIELSKA\nFigura z początku w. XX, koronowana 19 V 1968 r\n80. MATKA BOŻA W CUDY WIELMOŻNA\nObraz z w. XVII, koronowany 29 VI 1968 r.\n81. MATKA BOŻA ŚWIĘTOLIPSKA\nŚwięta Lipka, woj. warmińsko-mazurskie\nObraz z w. XVII, koronowany 11 VIII 1968 r.\n82. MATKA BOŻA ŚWIĘTORODZINNA\nStudzianna, woj. łódzkie\nObraz z w. XVII, koronowany 18 VIII 1968 r.\n83. MATKA BOŻA ŁASKAWA\nTursko, woj. wielkopolskie\nObraz z w. XVIII, koronowany 1 IX 1968 r.\n84. MATKA BOŻA MIŁOSIERDZIA\nPiekoszów, woj. świętokrzyskie\nObraz z w. XVII/XVIII, koronowany 8 IX 1968 r.\n85. KRÓLOWA POMORZA\nPiaseczno, woj. pomorskie\nFigura z drugiej polowy w. XIV, koronowana 8 IX 1968 r.\n86. MATKA BOŻA RÓŻAŃCOWA\nObraz z w. XV, koronowany 12 X 1968 r.\n87. MATKA BOŻA CZĘSTOCHOWSKA Z KOŚCIOŁA MARIACKIEGO\nObraz z w. XVII, koronowany 15 XII 1968 r.\n88. MATKA BOŻA DĄBROWIECKA\nDąbrówka Kościelna, woj. wielkopolskie\nWspółczesna kopia obrazu z w. XVI (?), koronowana 15 VI 1969 r.\n89. MATKA BOŻA LIPSKA\nLubawa, woj. warmińsko-mazurskie\nFigura z w. XVI (?), koronowana 2 VII 1969 r.\n90. MYŚLENICKA PANI\nMyślenice, woj. małopolskie\nObraz z w. XVI, koronowany 24 VIII 1969 r.\n91. MATKA POCIESZENIA\nGolina, woj. wielkopolskie\nObraz z drugiej połowy w. XVII, koronowany 23 VIII 1970 r.\n92. KRÓLOWA MAZOWSZA - ZWYCIĘSKA MATKA POCIESZENIA\nCzerwińsk, woj. mazowieckie\nObraz z początku w. XVII, koronowany 6 IX 1970 r.\n93. SZAMOTULSKA PANI - POCIESZYCIELA STRAPIONYCH\nSzamotuły, woj. wielkopolskie\nObraz z pierwszej połowy w. XVII, koronowany 20 IX 1970 r.\n94. POCIESZYCIELKA I PANI ZIEMI WIELUŃSKIEJ\nObraz z w. XVII, koronowany 5 IX 1971 r.\n95. MATKA MIŁOŚCIWA\nLutynia, woj. wielkopolskie\nObraz z w. XVII (?), koronowany 13 VIII 1972 r.\n96. MATKA BOŻA SMARDZOWICKA\nSmardzowice, woj. małopolskie\nObraz z w. XV, koronowany 27 VIII 1972 r.\n97. PANI RYWAŁDU - MATKA CYGANÓW\nRywałd Królewski, woj. kujawsko-pomorskie\nFigura z końca w. XIV, koronowana 3 IX 1972 r.\n98. MATKA BOŻA ŁASKAWA - PATRONKA STOLICY\nObraz z w. XVII, koronowany 7 X 1973 r.\n99. KRÓLOWA RÓŻAŃCA ŚWIĘTEGO\nWysokie Koło, woj. mazowieckie\nObraz z początku w. XVII, koronowany 18 VIII 1974 r.\n100. MATKA BOŻA POCIESZENIA\nKawnice, woj. wielkopolskie\nObraz z w. XVI (?), koronowany 1 IX 1974 r.\n101. MATKA BOŻA POCIESZENIA Z JODŁÓWKI\nJodłówka, woj. podkarpackie\nObraz z polowy w. XVII, koronowany 31 VIII 1975 r.\n102. PANI ZIEMI GRÓJECKIEJ I POCIESZYCIELKA STRAPIONYCH\nLewiczyn, woj. mazowieckie\nObraz z w. XVII, koronowany 10 VIII 1975 r.\n103. MATKA BOŻA SEJNEŃSKA\nSejny, woj. podlaskie\nFigura z w. XIV/XV, koronowana 7 IX 1975 r.\n104. MATKA BOŻA GŁOGOWIECKA - PATRONKA ZIEMI KUTNOWSKIEJ\nGłogowiec, woj. łódzkie\nObraz z w. XVIII, koronowany 14 IX 1975 r.\n105. MATKA BOŻA BOLESNA\nObory, woj. kujawsko-pomorskie\nFigura z w. XIV/XV, koronowana 18 VII 1976 r.\n106. MATKA BOŻA POCIESZENIA\nBiechowo, woj. wielkopolskie\nObraz z w. XV, koronowany 12 IX 1976 r.\n107. MATKA POCIESZENIA PANI ZIEMI RADOMSKIEJ\nBlotnica, woj. mazowieckie\nObraz z w. XVI, koronowany 21 VIII 1977 r.\n108. NIEPOKALANA PRZEWODNICZKA Z PRZASNYSZA\nObraz z początku w. XVII, koronowany 18 IX 1977 r.\n109. MATKA BOŻA KĘBELSKA\nWąwolnica, woj. lubelskie\nFigura z pierwszej polowy w. XV, koronowana 10 IX 1978 r.\n110. MATKA BOŻA MAKOWSKA\nMaków Podhalański, woj. małopolskie\nObraz z końca w. XVI, koronowany 10 VI 1979 r.\n111. BOLESNA MADONNA\nOsieczna, woj. wielkopolskie\nObraz z połowy w. XVII, koronowany 5 VIII 1979 r.\n112. MATKA BOŻA TULECKA\nTulce, woj. wielkopolskie\nFigura z w. XV/XVI, koronowana 2 IX 1979 r.\n113. UŚMIECHNIĘTA MATKA BOŻA\nPszów, woj. śląskie\nObraz z w. XVIII, koronowany 9 IX 1979 r\n114. WAMBIERZYCKA KRÓLOWA RODZIN\nWambierzyce, woj. dolnośląskie\nFigura z końca w. XIV, koronowana 17 VIII 1980 r.\n115. WNIEBOWZIĘTA PIĘKNA MADONNA W LIPINKACH\nLipinki, woj. małopolskie\nKopia figury z w. XIII, koronowana 17 VIII 1980 r.\n116. MATKA BOŻA HODYSZEWSKA - KRÓLOWA PODLASIA\nHodyszewo, woj. podlaskie\nObraz z w. XVII, koronowany 31 VIII 1980 r.\n117. RÓŻANOSTOCKA WSPOMOŻYCIELKA\nRóżanystok, woj. podlaskie\nWspółczesna kopia obrazu z w. XVII, koronowana 28 VI 1981 r.\n118. MARYJA - PATRONKA ŻOŁNIERZY WRZEŚNIA\nWola Gułowska, woj. lubelskie\nObraz z w. XV, koronowany 5 IX 1982 r.\n119. MATKA BOŻA OPIEKUNICA GÓRNIKÓW I HUTNIKÓW\nPłoki, woj. małopolskie\nObraz z polowy w. XV, koronowany 8 IX 1982 r.\n120. MATKA BOŻA ZIELENICICA\nZielenice, woj. małopolskie\nObraz z pierwszej połowy w. XVII, koronowany 19 VI 1983 r.\n121. ZWYCIĘSKA MATKA BOŻA BRDOWSKA\nBrdów, woj. wielkopolskie\nObraz z polowy w. XV, koronowany 19 VI 1983 r.\n122. MATKA BOŻA KRÓLOWA POKOJU\nStoczek Warmiński, woj. warmińsko-mazurskie\nObraz z w. XVII, koronowany 15 VI 1983 r.\n123. MATKA BOŻA ŚNIEŻNA\nMiędzygórze, woj. dolnośląskie\nFigura z w. XVIII, koronowana 21 VI 1983 r.\n124. MATKA BOŻA OPOLSKA\nObraz z w. XV, koronowany 21 VI 1983 r.\n125. MATKA BOŻA KSIENI S1ERPECKA\nSierpc, woj. mazowieckie\nRzeźba z w. XV, koronowana 21 VIII 1983 r.\n126. DOBROTLIWA MATKA BOŻA, PATRONKA ZIEMI SZCZYRZYCKIEJ\nSzczyrzyc, woj. małopolskie\nObraz z w. XVII, koronowany 19 VIII 1984 r.\n127. WNIEBOWZIĘTA MATKA BOŻA PŁONKOWSKA - KRÓLOWA MŁODZIEŻY\nPłonka Kościelna, woj. mazowieckie\nObraz z w. XVII, koronowany 30 VI 1985 r.\n128. KRYPNIAŃSKA MATKA POCIESZENIA\nKrypno, woj. podlaskie\nObraz z w. XVI, koronowany 8 IX 1985 r.\n129. ŁASKAWA - RÓŻAŃCOWA MATKA BOŻA JANOWSKA\nJanów Lubelski, woj. lubelskie\nObraz z w. XVII, koronowany 8 IX 1985 r.\n130. MATKA BOŻA ŁOPATYNSKA – MATKA POCIESZENIA I WYGNAŃCÓW\nWójcice (Łopatyn), woj. opolskie\nObraz z w. XVIII, koronowany 10 VIII 1986 r.\n131. MATKA BOŻA - PANI KUJAW\nOstrowąs, woj. kujawsko-pomorskie\nObraz z drugiej połowy w. XVI, koronowany 24 VIII 1986 r.\n132. MATKA BOŻA KAZIMIERSKA\nObraz z początku w. XVII, koronowany 31 VIII 1986 r.\n133. MATKA BOŻA FATIMSKA\nFigura z końca w. XX, koronowana 11 VI 1987 r.\n134. MATKA BOŻA TRĄBKOWSKA\nTrąbki Wielkie, woj. pomorskie\nObraz z drugiej potowy w. XVII, koronowany 12 VI 1987 r.\n135. MATKA BOŻA OSTROŻAŃSKA\nOstrożany, woj. podlaskie\nObraz z w. XVII, koronowany 5 VII 1987 r.\n136. MATKA BOŻA FATIMSKA\nZakopane - Krzeptówki, woj. małopolskie\nFigura z drugiej połowy w. XX, koronowana 21 XI 1987 r.\n137. MATKA BOŻA PŁACZĄCA\nObraz z pierwszej połowy w. XX, koronowany 26 VII 1988 r.\n138. MATKA BOŻA SZKAPLERZNA\nCzerna, woj. małopolskie\nObraz z polowy w. XVIII, koronowany 17 VII 1988 r.\n139. BOLESNA MATKA BOŻA SKRZATUSKA\nSkrzatusz, woj. wielkopolskie\nFigura z pierwszej polowy w. XV, koronowana 18 IX 1988 r.\n140. ROKITNIAŃSKA MATKA BOŻA CIERPLIWIE SŁUCHAJĄCA\nRokitno, woj. lubuskie\nObraz z początku w. XVI, koronowany 18 VI 1989 r.\n141. PANNA ŁYSIECKA - MATKA BOŻA ORMIAŃSKA\nGliwice (Łysieć), woj. śląskie\nObraz z końca w. XVI, koronowany 3 IX 1989 r.\n142. MATKA BOŻA ZWYCIĘSKA Z MARIAMPOLA\nWrocław (Mariampol), woj. dolnośląskie\nObraz z drugiej polowy w. XVII, koronowany 10 IX 1989 r.\n143. MATKA BOŻA POCIESZENIA\nWłodawa - Orchówek, woj. lubelskie\nObraz z w. XVI, koronowany 2 IX 1990 r.\n144. MATKA BOŻA NIEPOKALANIE POCZĘTA\nŁukawiec (Tartaków), woj. podkarpackie\nObraz z początku w. XVII, koronowany 3 VI 1991 r.\n145. MATKA BOŻA ŁASKAWA KIELECKA\nObraz z przełomu w. XVI i XVII, koronowany 3 VI 1991 r.\n146. MATKA BOŻA ŁOMŻYŃSKA\nObraz z w. XVI, koronowany i VI 1991 r.\n147. MATKA BOŻA FATIMSKA\nFigura z drugiej połowy w. XX, koronowana 6 VI 1991 r.\n148. MATKA BOŻA NIEUSTAJĄCEJ POMOCY\nNiedźwiady (Lwów), woj. wielkopolskie\nObraz z połowy w. XIX, koronowany 7 VI 1991 r.\n149. MATKA BOŻA FATIMSKA\nFigura z drugiej połowy w. XX, koronowana 14 VIII 1991 r.\n150. MATKA BOŻA BOLESNA\nRadomyśl n. Sanem, woj. podkarpackie\nObraz z w. XV, koronowany 15 IX 1991 r.\n151. MATKA BOŻA MIROWSKA\nPińczów, woj. świętokrzyskie\nObraz z pierwszej polowy w. XVII, koronowany 14 VI 1992 r.\n152. NASZA PANI NOWOHUCKA - FATIMSKA\nKraków - Bieńczyce, woj. małopolskie\nFigura z drugiej polowy w. XX. koronowana 13 IX 1992 r.\n153. MATKA BOŻA POCIESZENIA\nPasierbice, woj. małopolskie\nObraz z początku w. XIX, koronowany 29 VIII 1993 r.\n154. BOLESNA PANI HAŁCNOWSKA\nBielsko-Biala - Halenów, woj. śląskie\nFigura z polowy w. XX, koronowana 26 IX 1993 r.\n155. MATKA BOŻA NIEUSTAJĄCEJ POMOCY\nKraków — Podgórze, woj. małopolskie\nObraz, z początku w. XX, koronowany 26 VI 1994 r.\n156. MATKA BOŻA SZKAPLERZNA\nTomaszów Lubelski, woj. lubelskie\nObraz z. polowy w. XVII, koronowany 17 VII 1994 r.\n157. MATKA BOŻA ŁASKAWA - KRÓLOWA RODZIN\nObraz z przełomu w. XIX i XX, koronowany 11 IX 1994 r.\n158. MATKA BOŻA ŁASKA WA - KSIĘŻNA PANI WIELICZKI\nObraz sprzed w. XVI, koronowany 4 VI 1996 r.\n159. MATKA MIŁOSIERDZIA\nObraz z pierwszej polowy w. XX, koronowany 5 VI 1995 r.\n160. MATKA BOŻA STUDZIENICZNA\nStudzieniczna, woj. podlaskie\nObraz z w. XVIII, koronowany 17 IX 1995 r.\n161. MATKA BOŻA WSPOMOŻYCIELKA WIERNYCH\nTwardogóra, woj. dolnośląskie\nFigura z polowy w. XX, koronowana 24 IX 1995 r.\n162. MATKA BOŻA „MIŁOSERDIA DWERI"\nObraz z początku w. XVII, koronowany 25 VIII 1996 r.\n163. MATKA BOŻA MRZYGŁODZKA WNIEBOWZIĘTA KRÓLOWA RÓŻAŃCA ŚWIĘTEGO\nMrzygłód, woj. śląskie\nObraz z początku w. XIX, koronowany 25 VIII 1996 r.\n164. MATKA BOŻA PŁACZĄCA - „POJEDNAWCZYNI GRZESZNIKÓW"\nDębowiec, woj. podkarpackie\nFigura z połowy w. XX, koronowana 15 IX 1996 r.\nW nawiasach podano nazwy miejscowości, gdzie wcześniej znajdowały się obrazy.


Karp faszerowany gotowany z pieczarkami i kaparami - Beszamel.pl\nAutor: Shutterstock Karp faszerowany zapiekany z pieczarkami i kaparami to znakomite danie obiadowe.\nOczyszczona rybę pokroić na dzwonka szerokości 4 cm. Bułkę namoczyć w mleku, odcisnąć, zmielić.\nPieczarki oczyścić, drobno pokroić i usmażyć. Część pieczarek odłożyć, a resztę wymieszać bułką, żółtkami, natką i przyprawami.\nDzwonka karpia napełnić farszem i ułożyć w garnku, zalać wywarem i ugotować na wolnym ogniu. Następnie wywar przecedzić i odstawić, a rybę przełożyć do żaroodpornego naczynia.\nNa patelni roztopić tłuszcz, wymieszać z mąką i zasmażyć nie rumieniąc. Rozprowadzić zimnym wywarem cały czas mieszając. Gotować 10 minut na małym ogniu i połączyć z odłożonymi pieczarkami, kaparami śmietaną i przyprawami.\nSosem zalać rybę i wstawić do piekarnika nagrzanego do 180 st. C na 10 min.


Włoska wystawa Kantora. Po latach w Krakowie - Polsat News\n04.03.2017, 22:14 Kultura\nKrakowska Cricoteka przypomina dzieła Tadeusza Kantora, które w 1979 r. były eksponowane w Palazzo delle Esposizioni w Rzymie, równolegle z pracami Witkacego. Prace polskich awangardzistów cieszyły się tam wówczas ogromnym zainteresowaniem. W 100-lecie awangardy w Polsce.\nWystawa żywej książki w Szczecinie. Wyszywana, multimedialna i postcyfrowa\nOkoło 30 spośród 60 prezentowanych w Rzymie prac Kantora (przede wszystkim obrazów i ambalaży) wypełnia salę wystaw czasowych Cricoteki. Z kolei w sali teatralnej wyeksponowano malarstwo współtwórców teatru Cricot 2, których Kantor określał mianem attori pittori (wł. aktorzy malarze). W gronie tym znaleźli się: Maria Jarema, Maria Stangret-Kantor, Zbigniew Gostomski, Kazimierz Mikulski, Andrzej Wełmiński i Roman Siwulak.\nPejzaż polskiej awangardy\n- Kantor niezwykle cenił tych artystów. Był przekonany, że poszerzają pejzaż awangardy polskiej - powiedziała kuratorka ekspozycji Małgorzata Paluch-Cybulska.\nW pierwszych pracach artysta dokleja do płócien papierowe torby, koperty, później parasole i elementy garderoby.\nKonceptualne ambalaże i spektakl\nNastępnie tworzy ambalaże konceptualne - opakowania skrywające ludzkie figury, ambalaże niefiguratywne i takie, które wykorzystują typowe dla Kantora motywy (np. przedmioty wyrzucone poza płótno). Powstają także obiekty będące skrzętnym opakowaniem dla prywatności twórcy: przeszłości miłości, pamięci o najbliższych. Ich zapakowanie - według artysty - uchroni je przed wszystkim zewnętrznym, także przed śmiercią.\nOprócz dzieł Kantora i artystów związanych z Cricot 2 w tym samym czasie w pałacu w Rzymie można było podziwiać awangardowe prace Stanisława Ignacego Witkiewicza, przygotowane przez Ryszarda Stanisławskiego i Muzeum Sztuki w Łodzi. Konstanty Węgrzyn, który był komisarzem wystawy w Rzymie, wspominał, że prace polskich artystów cieszyły się ogromnym zainteresowaniem.\n- To była wówczas najważniejsza i największa wystawa polska - ocenił wystawę Kantora, artystów Cricot 2 i Witkiewicza.\nRzymskiej wystawie towarzyszył ponad 40-minutowy spektakl "Gdzie są niegdysiejsze śniegi", wystawiany dwa razy dziennie przez około półtora miesiąca. Filmowy zapis tego widowiska również znalazł się na wystawie w Cricotece.\nWłoski przyjaciel Kantora\nKantor i Perilli - urodzony w Rzymie malarz, rysownik, twórca teatralny, wydawca, badacz awangardy - poznali się w 1968 r. na jugosłowiańskiej wyspie Korcula podczas pleneru poświęconego mozaice. Połączyła ich intelektualna zażyłość, która przerodziła się w długotrwałą przyjaźń. Perilli stał się promotorem twórczości Kantora we Włoszech. Objął też- wraz z Konstantym Węgrzynem - stanowisko komisarza wystawy w 1979 r.\nCRICOT 2CRICOTEKAKRAKÓWROZRYWKATADEUSZ KANTOR


Prawdziwy mit domaga się powrotów. Czas mitu przyciąga tych, do których mit przemawia. Nie ma chyba lepszego argumentu za tym, iż powiodło się Tolkienowskie pragnienie mitokreacji, jak to, że część czytelników, miast zadowolić się lekturą, stworzyła swego rodzaju misterium, rytuał wejścia w illud tempus powieści.\nMoje tytułowe wyznanie, poczynione z pewnym wewnętrznym drżeniem, nie ma w sobie ani odrobiny przesady. Przez wszystkie lata szkoły średniej świat zrodzony w wyobraźni genialnego pisarza był moim drugim domem, miejscem głębokiego zakorzenienia intelektualnego i zarazem wspaniałej, niepowtarzalnej zabawy. Sprawy Śródziemia były, znów bez wielkiej przesady, równie doniosłe co sprawy rzeczywistego świata.\nI nie była to po prostu zabawa w Indian, choć z pewnością towarzyszył nam jakiś blask karnawału, gdy pochylaliśmy się nad mapami, rękopisami traktatów historycznych i przekładami tekstów spisanych w języku elfów. Bo tak naprawdę, obok zabawy, strojów, górskich wypraw w rejony naszego świata, które dzięki swojej dziewiczości mogły być i były uroczymi zakątkami Shire czy Gondoru, to była przede wszystkim praca, nieraz żmudna, nieraz wyczerpująca, wymagająca wcześniejszych studiów i przygotowań. Praca, której efekt miał być właściwie tylko jeden: nie pozwolić na to, by dzieje pięknego świata stworzonego na kartach Władcy Pierścieni i Silmarillionu zamknęły się na ostatniej stronie dzieł Tolkiena, by opowieść się skończyła, by intencjonalna rzeczywistość ożywiona naszą lekturą i wyobraźnią, umarła, przestała istnieć tylko dlatego, że umarł jej twórca i nic już nigdy do niej nie doda. Więc wpisaliśmy się pewnego dnia w ten mityczny świat Tolkiena, jako jego mieszkańcy, istoty z krwi i kości, hobbici, krasnoludowie, elfowie posiadający swoją genealogię, swój dom, swoich przyjaciół i - co najważniejsze - swoje badania nad historią, geografią, kulturą i językami tego świata. Wpisaliśmy się w nową erę Śródziemia, o której Tolkien nie zdążył napisać i postanowiliśmy zrobić to za niego, tak jak umieliśmy, nie poprzez powieść, nie poprzez baśń, ale poprzez rozprawy naukowe. W ciągu kilku lat powstało w ten sposób przeszło pięćset stron apokryfów, wśród nich traktaty o krasnoludach niedurinowych, o wielkiej wędrówce hobbitów, o wieloletniej okupacji Gondoru, o zamachu pałacowym w odrodzonym Arnorze, o poszukiwaniach legendarnej Meneltarmy, o kulcie Powierników Pierścienia i o kobietach krasnoludzkich i wiele wiele innych, które docierały w kolejnych numerach czasopisma "Vingilote" do kilkudziesięciu polskich czytelników.\nNie było wówczas czasu ani chyba specjalnej potrzeby, by zadać sobie pytanie o motywy tego, co robiliśmy. Dlaczego akurat ta książka, Władca Pierścieni wraz tzw. Legendarium (Silmarillion, Niedokończone opowieści i dwanaście kolejnych tomów Historii Śródziemia) wciągnęła nas tak dosłownie, wchłonęła w swój wyimaginowany świat bez reszty. Dzisiaj, kiedy możemy spojrzeć na naszą młodzieńczą fascynację z dystansu, warto chyba do tego pytania powrócić.\nNa czym zatem polegał ten czar baśni Tolkiena? Dlaczego, choć z wypiekami na twarzy pochłanialiśmy w tym samym czasie Dostojewskiego i Lema, Marqueza i Eco, Sapkowskiego i Bunscha, żadne z ich dzieł nie zdołało nas "wciągnąć" bez reszty? Dlaczego tylko przy Władcy..., na ostatniej stronie, zadrżała nam rękami i zrodził się w duszy sprzeciw: to nie może być koniec, ta historia musi trwać dalej? Czy zwyczajnie dlatego, że otrzymaliśmy od Tolkiena świat naszych dziecięcych snów, gdzie spotykają się ze sobą rycerze, królewny, czarodzieje i potwory, uczeni i smoki? Ale takich światów literatura fantasy dostarcza nam aż nazbyt wiele! Może więc powodem jest tutaj tak niezwykle spójna, konsekwetna wizja świata, tak gruntownie przemyślanego i opisanego, że zawodowi geografowie mogli bez trudu opracować precyzyjne jego atlasy, a filologowie - słowniki i podręczniki języków elfickich? Może Śródziemie, może cała Tolkienowska Arda, w jakiś niezwykły sposób domaga się realności, narzuca nam się ze swoim istnieniem? Na czym polega ta dziwna siła dzieł Tolkiena?\nNie potrafię dać tutaj pewnych odpowiedzi. Ale mam głębokie przekonanie, że w tym właśnie miejscu dotykamy najgłębszej tajemnicy popularności Władcy Pierścieni - fantastyczny świat Tolkiena jest światem prawdziwym. Nie tak jak prawdziwy jest świat otaczających nas przedmiotów fizycznych. Raczej jak Platońska idea, jak archetyp, jak mit. To nic, że nie wierzymy w krasnoludy, to nic, że nie widujemy elfów. Starożytny Grek też nie oddałby głowy za wszystko, co o jego bogach opowiadał Homer. Niemniej Homerowe eposy były prawdziwe, bo były archai greckiego życia.\nPójdźmy zatem tym śladem. Prawdziwy mit domaga się powrotów. Czas mitu przyciąga tych, do których mit przemawia. Nie ma chyba lepszego argumentu za tym, że powiodło się Tolkienowskie pragnienie mitokreacji, jak to, że część czytelników, miast zadowolić się lekturą, stworzyła swego rodzaju misterium, rytuał wejścia w illud tempus powieści. Teatralność naszych poczynań nie była tu zatem przypadkowa. Nie wystarczało nam pisanie "z wnętrza" Tolkienowskiego świata. Nie siadaliśmy do komputerów udając hobbitów na piśmie. Siadaliśmy z gęsimi piórami w opuszczonej bacówce i tylko tam, przy świetle świec i z fajką w ustach mogliśmy dopisywać coś do prawdziwego mitu. Ta teatralność była konieczna, była częścią tego świeckiego misterium, dla którego scenariuszem był mit Śródziemia, ten spisany przez Tolkiena i ten przez nas rozwinięty. Misterium pozbawione sacrum okazało się możliwe, choć wielu, szczególnie osobom duchowym, trudno było ten fakt przyjąć do wiadomości (stąd zapewne, bo przecież nie z czytelniczej ignoracji, rodziły się podejrzenia, że krakowscy wielbiciele Tolkiena to coś pomiędzy masonami a satanistami).\nSkąd jednak ów Tolkienowski mit czerpie swą prawdziwość, tego jeszcze nie udało się pokazać. To bodaj najtrudniejsze pytanie. Tu znów odważę się na śladowe tylko domysły. Pierwszy z nich opiera się na ściśle archetypicznym ukształtowaniu Tolkienowskiej rzeczywistości. Ktokolwiek zdecyduje się wziąć udział w rzeczonym misterium, musi wskazać w nim swoje miejsce. Pamiętam jak niemal wszyscy miotaliśmy się nie mogąc podjąć decyzji, która dla niewtajemniczonych obserwatorów (możemy tu chyba swobodnie użyć słowa "profani") wydawać by się mogła śmiesznie nieistotna: być hobbitem, być elfem, być krasnoludem, być człowiekiem? Gdyby chodziło tylko o zabawę, rzecz faktycznie nie miałaby większego znaczenia. Miłośnicy gier fabularnych zmieniają postaci z dnia na dzień. Ale za naszą decyzją kryło się coś więcej: każda z ras stworzonych przez Tolkiena prezentuje bowiem odmienne właściwości, odmienny tryb życia, a przede wszystkim odmienne ideały. Kiedy człowiek przebiera się za kogoś dla zabawy (np. grając w gry komputerowe) wówczas zazwyczaj wybiera sobie postaci o cechach charakterologicznych odmiennych od własnych, po to by sprawdzić się w roli pirata, żołnierza, kierowcy rajdowego. Ale rzeczywiste uczestniczenie w micie Tolkienowskim wymagało czegoś zgoła innego: po pierwszych próbach i wahaniach decydowaliśmy się na tworzenie postaci nam najbliższych. Po latach, kiedy przyglądam się moim przyjaciołom z tamtych czasów, widzę że dokonali wówczas wyborów trafnych. Stworzone przez Tolkiena rasy pozwalały nam odkryć samych siebie. Przeglądaliśmy się w jego świecie jak w zwierciadle. Utożsamiając się z tym wyidealizowanymi archetypami osobowości, z elfem, hobbitem czy krasnoludem, odnajdywaliśmy swoje miejsce w ponadczasowej mitologicznej strukturze. Tak jak Platońska idea trójkąta pozwala nam zrozumieć "realne" trójkąty, z którymi mamy na co dzień do czynienia. Dziś już wiem to, czego nie mogłem zrozumieć dawniej: dlaczego ktoś, kogo fascynowała kultura i historia plemion krasnoludzkich, kto wiedział o nich wszystko i spisał dziesiątki stron krasnoludzkich apokryfów, decydował się pomimo wszystko na bycie hobbitem i nigdy nie zmienił swojej decyzji. Współistnienie w naszych umysłach obu tych światów, tego realnego (szkoła, matura) i tego wyobrażonego, dało nam niezwykłą, szalenie pouczającą szansę, by spojrzeć na rzeczywistość z owego idealnego, ogólnego punktu widzenia, dostępnego bodaj tylko matematykom i filozofom. Pozwoliło nam dokonywać zdumiewających eksperymentów myślowych - kto nie wierzy, niech spróbuje "napisać" od początku dzieje filozofii nieistniejącego świata, niech zmierzy się z wysłowieniem podstawowych idei naszego myślenia w świecie, gdzie zamiast greką posługiwać się trzeba językami elfów. Czym ma być filozofia, zrodzona przecież na gruncie europejskim z właściwej człowiekowi tęsknoty za nieśmiertelnością, w świecie, w którym to śmierć jest darem, a wieczność przekleństwem? Czym ma być wiedza, poznanie, owo wyzwolenie z kajdan, w świecie, w którym rzadko co prawda, ale wciąż jeszcze spotkać można elfów - tych, którzy nigdy nie zeszli do Platońskiej jaskini? Czym zastąpić takie kategorie jak ogląd, naoczność, jasność i wyraźność w metafizyce krasnoludów, którzy przez tysiące lat tworzyli kulturę w półmroku podziemnych kopalni, z dala od światła słonecznego, w oparciu o słuch i dotyk? Wreszcie, jeśli filozofia, rzecz biorąc po Tischnerowsku, ma być odpowiedzią na ludzkie biedy, to biedy mieszkańców Śródziemia są zupełnie innej natury.\nDrugi z moich domysłów na temat przyczyn owej tajemniczej prawdziwości Tolkienowskiego mitu, a zarazem powodów, dla których mit kryje w sobie moc przyciągania silniejszą od jakiejkolwiek innej kreacji literackiej, dotyczy fenomenalnej konstrukcji fabularnej Władcy Pierścieni. Tolkien nie rzuca czytelnika na głęboką wodę baśniowości, nie każe mu od pierwszej strony - jak czyni to wielu mniej udolnych pisarzy fantasy - obcować z rzeczywistością magiczną. Wchodzimy w głąb Tolkienowskiego mitu powoli, stopniowo, wraz z grupą hobbitów wyruszając z Shire, krainy która jest nam zdecydowanie najbliższa, najbardziej dostępna, najbardziej zrozumiała. Tu nie ma rycerzy, magów, księżniczek i smoków. Tu żyją zwykli, nieco mniejsi tylko ludzie, którzy nade wszystko ukochali święty spokój, idylliczny krajobraz wsi, zimne piwo i towarzystwo wypróbowanych przyjaciół. To z tego świata wyruszamy dalej, wraz z hobbitami ocieramy się z wolna o elfów, wraz z hobbitami smakujemy nieco innego, groźniejszego świata dużych ludzi w Bree, i do Rivendell wchodzimy już oswojeni, już przygotowani na niecodzienność Śródziemia.\nCzy jednak delektując się zwolna Tolkienowskim światem, ulegając jego pokusom, z czasem przyjmując owo podwójne obywatelstwo, nie narażaliśmy się zbytnio na niebezpieczeństwo utracenia pod nogami gruntu rzeczywistego świata? Wielokrotnie stawiałem sobie to pytanie i ze szczerością, która mnie samego rozbraja, przyznaję, że nie potrafię znaleźć tu żadnej dobrej teoretycznej odpowiedzi. Bo praktyczna odpowiedź jest prosta i oczywista: byliśmy hobbitami, przestaliśmy nimi być, wyszliśmy na ludzi, a spostrzeżenia, odkrycia i intelektualne doświadczenia, które wynieśliśmy z przygody, jaką nam podarował Tolkien, są dla nas absolutnie bezcenne.\nI jeszcze jedna, chyba ważna, sprawa. Nie było wówczas pięknie wydanych atlasów, bestiariuszy, podręczników do nauki języków elifickich. I nie było filmu Jacksona. Hobbickie norki i ogródki, wieże Minas Tirith, stepy Rohanu - to wszystko było wówczas nasze, istniało w naszej wyobraźni. Można było godzinami dyskutować o kształcie elfich uszu, krasnoludzkich brodach i owłosionych stopach hobbitów. Mieliśmy świat niemal na własność. Imponująca hollywoodzka superprodukcja w dużej mierze zamknęła tamtą epokę. Cieszymy się filmem inaczej niż siedzący obok nas widzowie, oglądamy go tak, jak ktoś, kto po latach powraca do krainy swojej młodości, kto zagląda do każdego zakątka sprawdzając, czy wszystko zostało po staremu. I tylko my, i nikt inny, widzimy w drewianym dworze w Edoras stoły, za którymi usadziliśmy swego czasu dostojników podczas Pierwszej Rady Wszechras, tylko my spoglądamy z rozrzewnieniem na wschodni gościniec w Shire ("Tam, za rogiem, skręca się do Igielniczki!") i na bibliotekę w Minas Tirith, do której nieraz przecież zaglądaliśmy.\n© Michał Bardel\nMichał Bardel, ur. 1976, sekretarz redakcji "Znaku", wykładowca filozofii w Wyższej Szkole Europejskiej im. ks. Józefa Tischnera w Krakowie i w Collegium Civitas w Warszawie. Wydał: Mocna jak śmierć. Zagadnienie miłości w antropologii filozoficznej Franza Rosenzweiga (2001).


Strona główna Zdrowie i UrodaChoroby\tJak walczyć z szumami usznymi?\nKażdemu zdarzyło się słyszeć piszczenie czy dokuczliwe dzwonienie w uszach przez kilka sekund. Co robić przenikliwy dźwięk nie ustępuje i robi się coraz bardziej uciążliwy?\nNa przewlekłe szumy uszne cierpi 3 % populacji. Mogą być one wynikiem zapalenia ucha środkowego, nagłej utraty słuchu czy po prostu urazu spowodowanego jakimś głośnym hałasem, choćby na koncercie. Natomiast zaostrzenie szumów usznych często wywołane jest niedoborem snu, stresem a co za tym idzie napięciem mięśni.\nW leczeniu dolegliwości pomagają dzisiaj lasery i terapie dźwiękowe a kuracje możemy przeprowadzić nawet samemu w domu. Skuteczność jest bardzo wysoka. Terapia laserem może pomagać także w innych dolegliwościach np. choroby Meniera czy zniekształconego słyszenia. Informacje na temat laserów łatwo znaleźć w Internecie.\nKomentarze do wiadomości Jak walczyć z szumami usznymi?


Piękna, zabawna i wzruszająca opowieść o odkrywaniu życia na nowo. Pełna doskonałego jedzenia i wina, niesamowita podróż, która pozwoli chłonąć magiczne zakątki Francji wszystkimi zmysłami. "Paryż może poczekać" jest debiutem fabularnym Eleanor Coppoli – żony słynnego hollywoodzkiego reżysera Francisa Forda Coppoli ("Ojciec chrzestny", "Czas Apokalipsy", "Dracula"). W rolach głównych nominowani do Oscara: Diane Lane oraz Alec Baldwin. Anne (Diane Lane) jest żoną bogatego hollywoodzkiego producenta – Michaela (Alec Baldwin). Towarzyszy mu w podróżach po całym świecie. Kobieta żyje jednak w cieniu zapracowanego i nieobecnego męża. Pewnego dnia bliski współpracownik Michaela – beztroski francuz o imieniu Jacques (Arnaud Viard), proponuje jej podróż samochodem do Paryża. Przejażdżka zmienia się w dwudniową przygodę pełną najlepszego jedzenia, doskonałego wina, zapierających dech widoków, nieoczekiwanego humoru oraz... szczypty romansu.\nObsada: Diane Lane, Alec Baldwin, Arnaud Viard, Élise Tielrooy, Linda Gegusch, Élodie Navarre, Cédric Monnet, Serge Onteniente, Pierre Cuq, Aurore Clément, Davia Nelson, Eleanor Lambert, Séverine Bichon, Emilie Clavis, Eva Minotti, Ines Rihouet Iraa Sbai


Co to jest wierzytelność? | gazetamedialna.pl\nW niektórych sytuacjach (tak jak w umowie sprzedaży) podmiot występuje zarówno jako wierzyciel, jak i dłużnik. W skrócie- wierzytelność to coś, z czym człowiek spotyka się w zasadzie codziennie, a fakt, iż jest to podstawowe pojęcie sprawia, że często nie zdaje sobie z tego sprawy.\nWierzytelność ma ścisły związek ze zobowiązaniem. Zobowiązanie natomiast to obowiązki dłużnika (dług) oraz skorelowane z nimi prawa wierzyciela (wierzytelność). Wchodzenie w jakiekolwiek stosunki, którym świadczenie stron jest podstawowym obowiązkiem. Wierzytelność jest prawem podmiotowym względnym. Znaczy to tyle, że może być skuteczna tylko i wyłącznie w stosunku do dłużnika, nikogo innego. Irracjonalne byłoby, by naszych uprawnień wynikających z umowy, można było dochodzić od każdego człowieka. Taki przymiot mają bowiem prawa podmiotowe bezwzględne (do których należy przykładowo prawo własności, które nie może być naruszane przez inne podmioty).\nWierzytelność może powstać na skutek różnych zdarzeń. Podstawowym jest oczywiście wspomniana wcześniej umowa. Warto tutaj pamiętać, iż umowa nie występuje tylko w formie pisemnej. Prawo cywilne wymaga formy pisemnej tylko do niektórych czynności prawnych. Co więcej- nawet, jeżeli forma taka jest zastrzeżona, nie zawsze będzie to powodowało bezwzględną nieważność umowy, która doszła do skutku bez zachowania należytej formy. Częstokroć bowiem umowa taka będzie ograniczona ograniczeniami dowodowymi. Tak więc umowa sprzedaży zawarta w sklepie nawet bez użycia słów (np. przez wzięcie batona i położenia pieniędzy na stole) będzie skuteczna. I tutaj także powstaje wierzytelność.\nWierzytelność może powstać także na skutek czynów niedozwolonych. W takim wypadku, jeżeli ktoś dokonał jakiegoś czynu niedozwolonego, jego obowiązki odszkodowawcze także stają się długiem, a osoba poszkodowana staje się w stosunku do niego wierzycielem. W takich wypadkach również mają zastosowanie przepisy kodeksu cywilnego.\nJak zostało wskazane, z wierzytelnością mamy do czynienia na co dzień. Warto sobie to uświadomić i zgłębiać kodeksową regulację, gdyż bardzo często tak podstawowe wiadomości mogą przydać się w codziennym życiu.


Wysłany: 10:32:32 13-02-12 Temat postu:\nSoraya Arnelas & Fran Dieli - Cúrame Este Amor\nOstatnio zmieniony przez CamilaDarien dnia 12:38:50 13-02-12, w całości zmieniany 1 raz\nWysłany: 15:11:39 13-02-12 Temat postu:\nCoo? Boże czy to prawda? Matias ma żonę i dziecko? To przecież nie możliwe.. Deborah pewnie kłamie..\nTeraz to jestem w szoku. Czekam na next !\nWysłany: 16:27:08 13-02-12 Temat postu:\nNie no nie mam już słów na Deborath !\nCzy Matias naprawde prowadzi podwójne życie i ma żone i dziecko ?Przecież to jest niemożliwe !\nMiranda by chyba zauważyła ,że ma przed nią jakąś tajemnice !\nPewnie to kolejna intryga jego matki która chcę ich rozdzielić !Przynajmiej mam taka nadzieje !\nCo mnie ucieszyło to ,że Miranda powiedziała mężowi o tym ,że Jaun ją pocałował\nOstatnio zmieniony przez levyrroni dnia 16:33:12 13-02-12, w całości zmieniany 2 razy\nWysłany: 17:17:19 13-02-12 Temat postu:\n*Dziękuję za komentarze Wiedziałam, że Was zaskoczę!\nGreys - Mis noches sin ti\nWysłany: 18:15:12 13-02-12 Temat postu:\nNo to Deborah doprowadziła do ich rozstania.. ;/ Ehh oboje teraz cierpią.\nAle czy to prawda, że Matias ma żonę i dziecko?\nWysłany: 18:21:11 13-02-12 Temat postu:\nKochanie... Cieszę się, że wpadłaś i dziękuję za komentarz. A co do Twojego pytania, to Deborah nie kłamała! Jest w tym cząstka prawdy, ale więcej nie mogę zdradzić...\nWysłany: 19:24:44 13-02-12 Temat postu:\nNo właśnie doznałam szoku!!! Jak to możliwe, że Matias ma żonę i dziecko?! Też pomyślałam, że Deborah to zmyśliła, ale z tego co mówisz to coś jest na rzeczy. To ciekawe czemu nie powiedział o tym Mirandzie i czyżby naprawdę prowadził podwójne życie? Jakoś nie chce mi się wierzyć i liczę, że jest na to jakieś logiczne wytłumaczenie ;D Miranda mogła powiedzieć o tym czego dowiedziała się od Deborah i dać Matiasowi szansę na wyjaśnienie całej tej sytuacji.\nWysłany: 19:34:30 13-02-12 Temat postu:\nNo i Miranda odeszła od Matiasa ;(\nOboje bardzo to przeźywają!\nAle jestem ciekawa czy to co powiedziała Deborath jest prawdą ?\nMam nadzieje ,że nie !\nWysłany: 20:46:46 13-02-12 Temat postu:\nCaramelos De Cianuro - Es tu amor\nWysłany: 21:39:36 13-02-12 Temat postu:\nVeronica chciała się dowiedzieć dlaczego Miranda rozstała się z Matiasem ale ta jej nie powiedziała !\nNo i nie była z tego faktu zadowolona !Miranda dowiedziała się ,że jej ojciec wrócił ale nie chcę go znać !\nOstatnia scenka bardzo wzruszająca ;(\nWysłany: 22:57:55 13-02-12 Temat postu:\nMiranda i Matias cierpią..\nVeronica jednak nie dowiedziała się od córki dlaczego ta rozstała się z mężem.\nNo i na dodatek to, że Matias ma żonę i dziecko w części jest prawdą..\nCiekawość mnie po prostu zżera\nA ta scenka z TDA to jedna z moich ulubionych !\nWysłany: 0:45:44 14-02-12 Temat postu:\nNa początek: Bardzo mnie zaskoczyłaś, że tyle odcinków w jeden dzień\nGłupia Silvia! Czy ona nie może się odczepić? On jest żonaty!! Miłe wspomnienia mieli:)\naaaaaaaa o ja ****. Matias... żona.... dziecko..... druga żona.... Co za idiota!!\nNie wiem dlaczego, ale chyba wierze Deborah. Mimo, że ich krzywdzi to jej słowa są takie realne. Nadal nie mogę uwierzyć, że Matias może mieć inną żonę. Jeśli to prawda to współczuje Mirandzie.\nNo cóż... jeśli to prawda co Deborah powiedziała to Matias jest sam sobie winien. Jakby nie było, to się nie skapnął, o co chodzi więc to może nie jest jednak prawda.?\naleee Veronica na nią nawrzeszczała!! Moim zdaniem powinna bronić swojej córki. Ale cóż. W pewnym stopniu zaczynam wątpić czy to jednak prawda. Przecież Matias by się chyba zorientował o co chodzi. Chyba, że jest taki głupi w co wątpię. Ostatnia scena bardzo wzruszająca. Oboje strasznie cierpią. Mimo wszystko to Matias bardzo kocha Mirande.\nCzekam na następne bo już się doczekać nie potrafię\nWysłany: 7:42:37 14-02-12 Temat postu:\nWysłany: 15:59:54 14-02-12 Temat postu:\nOglądam od samego początku tyle ,że nie bardzo mam czas na komentowanie. Ale po ostatnich trzech odcinkach jestem tak wkurzona i zdruzgotana ,że nie mogłam tu nic nie napisać. Debi to najpodlejsza baba jaką widziałam nie wiem czy nie jest czasem na równi z Bernardą chyba raczej tak. Co do Juana to ja mimo jego powodów zostawienia Mirandy mu nie ufam i go nie lubię. Jeśli chodzi o Mirandę to powiem szczerze w tych ostatnich odcinkach potwornie mnie wkurzyła. Po pierwsze sama wymaga od Matiasa by jej ufał oraz nie wierzył we wszystko co gada jego stara ,a potem sama robi coś takiego. Jedno słówko Debory i Marianda uwierzyła po czym bez słowa wyjaśnienia zostawiła Matiasa. Gdyby go tak bardzo kochała i mu ufała to by o wszystkim mu powiedziała. A tak faceta cierpi nawet nie wie o co konkretnie chodzi. Jeśli chodzi o Matiasa to powiem tak , uważam ,że oskarżenia jego matki są nieprawdziwe. Nawet jeśli w jakiś nie wyjaśniony sposób ona ma żonę i dziecko to ja myślę ,że sam ich nie opuścił tylko kryje się za tym jakaś tajemnica. Chociaż ja to w ogóle nie wierzę by było tak jak mówi Debora. Jedno wiem na pewno Miranda robi źle nic mu nie wyjaśniając. Czekam niecierpliwie na nexta tej cudownej telenoweli. Buziaki Aneć.\nPS> Skąd ściągasz odcinki TDA skoro nie ma już MegaVideo ? Ja przez te głupie ACTA sama nie mogę skończyć swoich telek ,dlatego była bym wdzięczna za odpowiedź.\nOstatnio zmieniony przez anetta418 dnia 17:44:40 14-02-12, w całości zmieniany 2 razy\nWysłany: 16:43:16 14-02-12 Temat postu:\nBoże Biedny Matias i Miranda rozstali sie bo Deborha powiedziała Mirandie on ma żone i dziecko . Veronica powiedziała swoje córce że jej ojciec wrócił a ona nie chce go znać


Internet Stara Wiśniewka: radiowy, światłowód • tv | RFC Internet i Telewizja\nInternet Stara Wiśniewka\nCiesz się największą szybkością połączenia dzięki połączeniu światłowodowemu w Twoim mieszkaniu! Internet Stara Wiśniewka, który osiąga szybkość nawet do 1 Gbps, pozwala na korzystanie z usługi bez limitu danych. Internet, dostarczony bezpośrednio do mieszkania, gwarantuje swobodny dostęp bez zakłóceń, nawet , gdy z internetu jednocześnie korzystają wszyscy domownicy. Postaw na światłowód, który umożliwi przeżywanie emocji na najlepszym poziomie!\nTelewizja Stara Wiśniewka\nStara Wiśniewka – Inne Usługi od RFC