Celem ogólnym artykułu było dopełnienie i zamknięcie badań prowadzonych przez autora nad problematyką audycji A. Bregmana, emitowanych w latach 60. XX w. w Radiu Wolna Europa. W praktyce chodziło o analizę zawartości poszczególnych programów pod kątem konkretnych środków masowego przekazu, a jednocześnie usystematyzowanie tematyki, jaka – z perspektywy polskiego uchodźstwa – powinna, czy mogłaby interesować rodaków w kraju. Niemal automatycznie badanie pokazuje osobowość dziennikarską, niezależność i warsztat samego Bregmana – postaci w pewnych kręgach kontrowersyjnej, aczkolwiek z pewnością nietuzinkowej i chyba nadal niedocenionej zarówno przez medioznawców jak i politologów.\n„Radio działa na większość ludzi w sposób intymny,\nosobisty, nawiązując nić porozumienia między\nautorem i lektorem tekstu, a słuchaczem.\nOsobiste, prywatne przeżycie – oto najoczywistsza cecha radia.\nJest to podstawowa cecha tego przekaźnika, który potrafi\ni psychikę jednostki i całe społeczeństwo zmienić w jeden wielki rezonator”.\nAleksander Bregman (1906-1966) – wybitny dziennikarz i redaktor, ceniony korespondent, publicysta, eminentny działacz polityczny, autor wielu książek historycznych, przewodniczący m.in. Związku Polskich Federalistów i Związku Dziennikarzy RP, w latach 1960-66 prowadził w Radiu Wolna Europa cykliczną audycję pt. Kalejdoskop (Klimaszewski i wsp. 1992; Habielski, 1999; Trudzik 2003).\nNiniejszy artykuł ma na celu egzemplifikację dwóch aspektów, programów przygotowywanych i prowadzonych przez A. Bregmana, a mianowicie obiektywnych relacji między światem mediów a polityką w latach 60. XX w. oraz stanowi dopełnienie szerszych badań i cyklu teksów poświęconych audycjom Bregmana w RWE (Trudzik 2010; w druku).\nNa wstępie wypada w kilku słowach zaprezentować rozpiętość tematyki prezentowanej przez Bregmana w swoich audycjach. Jak powszechnie wiadomo, na politykę Wielkiej Brytanii, zwłaszcza w latach 60., przemożny wpływ miały związki zawodowe, dlatego w wielu programach omawiana była sytuacja w łonie związków oraz Labour Party. Z równą częstotliwością przybliżane były procesy integracji zachodniej części starego kontynentu, aczkolwiek postrzegane one były z dwóch punktów widzenia: brytyjskiego i kontynentalnego. Słuchacze otrzymywali również pełen serwis wiadomości, odnośnie najważniejszych wydarzeń w Anglii, a także kierunków polityki wewnętrznej i zagranicznej prowadzonej „przez Downing Street”. Szeroko komentowane były wydarzenia o znaczeniu międzynarodowym, czy nawet światowym (spotkania na szczycie, eksploracja kosmosu, kwestia wyścigu zbrojeń, kryzys kubański, problemy polityczno-militarne w Azji i Afryce, funkcjonowanie ONZ, budowa kanału La Manche, etc.), ale również życie codzienne na wyspach (strajki pracowników londyńskiego metra, wycieczki za granicę, wyprzedaże przedświąteczne w sklepach, zwalczanie skutków smogu, itp.).\nNa początku lat 60. na Zachodzie wyraźnie dostrzegalne były zalążki procesów, które określić można, jako komplementarność różnych środków masowego przekazu. Jednocześnie, systematycznie i wyraźnie ograniczane byłe interferencje znaczenia słowa drukowanego, na rzecz mówionego, a później mediów audiowizualnych. Oczywiście w poważnych analizach i komentarzach politycznych nadal dominowały informacje czerpane z prasy, ale przeciętni odbiorcy coraz częściej korzystali z nowych wówczas mediów: radia i telewizji. Z tych powodów rozprawa ta została podzielona na trzy zasadnicze części: czasopiśmienniczą, radiową, telewizyjną oraz czwartą, obejmującą zagadnienie opinii publicznej sensu largo (informacje o bliżej niesprecyzowanych źródłach pochodzenia i poglądy społeczeństwa brytyjskiego na konkretne sprawy).\nJeden z pierwszych programów, w którym ustalane były przez Bregmana związki pomiędzy mediami a polityką, pojawił się na antenie Radia Wolna Europa 22 października 1960 r. Uwaga brytyjskiej prasy była wtedy skupiona na „nagłej śmierci” dwóch wielkich londyńskich dzienników: porannego News Chronicle, który istniał na rynku 114 lat, a którego pierwszym redaktorem był sam Karol Dickens oraz wieczornego Star. Likwidacja tych gazet oznaczała sukcesywną koncentrację prasy w rękach kilku potężnych koncernów, lecz nosiła także piętno polityczne, albowiem te tradycyjnie liberalne tytuły, przejść musiały w orbitę emanacji konserwatywnego Daily Mail lub Evening News. Oficjalnie gazety upadły z powodu nierentowności. Bregman przypominał, że w angielskich warunkach News Chronicle była uznana za deficytową, gdyż osiągała jedynie… 1.200 tys. egzemplarzy nakładu. Specyfiką rynku prasowego Wielkiej Brytanii w latach 60. był fakt, że pismo nie miało szans egzystować z takim nakładem, który praktycznie w każdym innym kraju, byłby „szczytem marzeń redaktora i wydawcy” – pointował Bregman (1960, 22 października, s. 1-2).\nW tym samym czasie brytyjskie media informowały o przygotowaniach do „sensacyjnego procesu literackiego” przeciwko wydawnictwu, które opublikowało powieść Dawida Herberta Lawrence’a, napisaną trzydzieści lat wcześniej i przetłumaczoną na wiele języków (m.in. na polski), pt. Kochanek Lady Chatterley, która w Anglii była zakazana, jako „rzekoma pornografia”.\nW pierwszych dniach 1961 r. dziennikarze i publicyści nie mogli narzekać na brak interesujących i ważnych tematów, dlatego też czytelnicy, „co otwierali gazetę, (…) to czytali o nowym kryzysie, nowym napięciu. Jeszcze się nie uspokoiło w Laosie, jeszcze gorąco było w Belgii, a już przyszło zerwanie przez Stany Zjednoczone stosunków z Kubą” – podkreślał A. Bregman.\nNa początku lat 60. brytyjska prasa stawała się sensu stricto „czwartą władzą”. Dzięki ujawnieniu skandali, fałszów i nadużyć, podczas wyborów do jednego z największych związków zawodowych (elektryków), komuniści utracili w nim swoje wpływy i władzę, a następnie obwiniali za swoją porażkę właśnie środowisko dziennikarskie. Komentarz, jaki do całej sprawy pojawił się w Kalejdoskopie brzmiał następująco: „prasa rzeczywiście wiele uczyniła, aby zdemaskować te oszustwa, a jednocześnie stale apelowała do robotników, aby wyzbyli się apatii i byli czujniejsi wobec niebezpieczeństwa. Tym razem apele odniosły pewien skutek, ale problem daleki jest od rozwiązania” (Bregman, 1961, 18 listopada, s. 1-2).\nAudycje Bregmana potwierdzały również widoczną podówczas transformację czy transfigurację prasy. Na rynku brytyjskim pojawiało się coraz więcej tytułów, w których poważna zawartość merytoryczna i tematyczna tekstów, ustępowała miejsca reklamom, sensacyjnym doniesieniom, aferom, plotkom z życia sławnych ludzi, itd. Podkreślić jednak należy, iż redakcje czasopism wychodziły równocześnie naprzeciw oczekiwaniom czytelników, uwypuklając np., że mieszkańcy wysp już w zimie skrupulatnie planowali swoje letnie wakacje, dlatego też w tym czasie, „jak co roku gazety (…) zawierały całe strony ogłoszeń biur podróży zachwalających wakacje” w najodleglejszych częściach świata (Bregman, 1962, 5 stycznia, s. 1; 1963, 15 lipca, s. 1).\nPrasa brytyjska nie pomijała oczywiście tematów, które ewokowały lub ukazywały wydarzenia skrajnie drastyczne, okrutne, czy po prostu makabryczne, a których w dziejach XX w., nie brakowało. Zamieszczanie w prasie sprawozdań z procesu o zniesławienie, jaki wytoczył polski lekarz Dering, autorowi i wydawcy książki, w której bezpodstawnie inkryminowano go o przeprowadzanie „eksperymentalnych operacji w Oświęcimiu”, przypomniało Brytyjczykom o „największej zbrodni w dziejach ludzkości”. W międzyczasie informowano – choć wiadomości te nie zostały potwierdzone – o brutalnym i bestialskim potraktowaniu dwóch zabitych żołnierzy angielskich, którym Jemeńczycy rzekomo „odcięli głowy”, a następnie „paradowali z nimi po ulicach stolicy republikańskiej Taiz”. Problematyka bliskowschodnia, już nieco w innym kontekście elektryzowała opinię brytyjską, ponieważ „jedno z czołowych pism (angielskich – przyp. A. T.) wystąpiło z rewelacjami o uzyskaniu przez Egipt broni atomowej” (Bregman, 1964, 9 maja, s. 1).\nSporo uwagi w latach 60. poświęcano ponadto tematyce obyczajowej, często będącej rodzajem „pomostu”, między poważnym z założenia światem polityki, a informacjami z pogranicza sensacji, skandalu i rewelacji bulwarowych. W latach 60. XX w. przeszło osiem milionów Brytyjczyków było zrzeszonych w związkach zawodowych. Kiedy jednak we wrześniu 1963 r. odbywał się doroczny zjazd związkowców, który odsunął na dalszy plan m.in. sławetny pościg za złodziejami, którzy okradli pociąg pocztowy, prasa z wielkim zaangażowaniem relacjonowała aferę obyczajową, związaną z osobą Krystyny Keeler, „kobiety lekkich obyczajów, która o mało nie doprowadziła do upadku rządu”, a którą następnie aresztowano i wespół z jej gospodynią, oskarżono o utrudnianie śledztwa i krzywoprzysięstwo. Przebieg postępowania przygotowawczego oraz dalsze losy podejrzanej były skrupulatnie i skwapliwie opisywane w gazetach (Bregman, 1963, 7 września, s. 2).\nTemat napadu na pociąg, w trakcie którego skradziono przeszło 2,5 mln funtów, powrócił jednak na czołówki czasopism w marcu roku następnego, głównie ze względu na zakończenie procesu, który trwał siedem tygodni. Opinię publiczną interesował przede wszystkim tryb pracy ławy przysięgłych, która została na trzy doby „odcięta od świata”, a poza tym jej zadanie było nader trudne, gdyż „żaden z oskarżonych nie został zidentyfikowany przez załogę obrabowanego pociągu” (Bregman, 1964, 28 marca, s. 2).\nBregman przygotowując swoje audycje, szczególnie dużo uwagi poświęcał ich treści, ale ich zawartość była niemal zawsze podporządkowana ogólnej koncepcji, która sprowadzała się do tego, aby rozpoczynając program, zaciekawić czymś intrygującym słuchacza. W sierpniu 1962 r. czytając prasę, jego wzrok skupił się nie na konkretnym artykule, lecz na… karykaturze. Przedstawiała ona robotnika z NRD, który pod murem berlińskim mówił do swojej żony, iż ludzie zaczynają już eksplorować kosmos, więc być może w niedługim czasie nauka będzie w stanie udzielić odpowiedzi na pytanie: „w jaki sposób dostać się do Berlina Zachodniego” (Bregman, 1962, 18 sierpnia, s. 2).\nMarzec 1963 roku został w prasie całkowicie zdominowany przez problematykę wolności słowa. Przyczyną publicznej dysputy była precedensowa sprawa skazania dwóch dziennikarzy na karę więzienia, za „odmowę ujawnienia przed specjalnym trybunałem, badającym słynną aferę szpiegowską Vassalla, źródeł podanych przez nich informacji”. Dziennikarze, mimo apelacji „we wszystkich instancjach odwoławczych”, zostali pozbawieni wolności, a to z kolei zapoczątkowało ogólnospołeczną debatę. „Całe środowisko dziennikarskie i 3/4 społeczeństwa” opowiedziało się po stronie oskarżonych, rozumiejąc, iż ujawnienie źródeł informacji, spowodowałoby ich natychmiastowe „wyschnięcie” i spowodowałoby, że „prasa byłaby zależna od źródeł oficjalnych”. Argumentacja sądu najwyższego, wedle której „obowiązkiem dziennikarza jest, to co jest obowiązkiem każdego obywatela”, a mianowicie stawianie racji stanu, nad wszystkim innym, praktycznie nikogo nie przekonywała, gdyż w tego typu dylematach, głos decydujący powinno mieć sumienie dziennikarza. Społeczeństwo, zrzeszenia dziennikarzy i wielu posłów, podjęło kroki zmierzające do wpłynięcia na ministra spraw wewnętrznych, aby „skorzystał z prawa darowania kary”, a jednocześnie zaczęto się publicznie domagać rewizji istniejącego stanu prawnego, w taki sposób, ażeby „tajemnica dziennikarska została zabezpieczona”. Bregman suponował, iż znając mentalność Brytyjczyków, a zwłaszcza ich stosunek do swobód i wolności, cała sprawa zakończy się zwycięstwem wolnych mediów, nad naciskami politycznymi (Bregman, 1963, 9 marca, s. 1).\nZagadnienie wolności prasy i słowa jest jednak kongruentne z dużą odpowiedzialnością i przestrzeganiem zasad etyki dziennikarskiej. W lipcu 1963 r. gazety i czasopisma bacznie śledziły sprawę zaginięcia dziennikarza o nazwisku Philby, który był zamieszany w aferę szpiegowską i prawdopodobnie to on ostrzegł dwóch dyplomatów (Burgess’a i Maclean’a), którzy przekazywali obcym wywiadom tajne informacje, o tym iż policja i prokuratura były na ich tropie. Środowisko dziennikarskie i opinia publiczna wyrażali oburzenie, że brytyjskie MSZ „zlekceważyło” całą sprawę, a następnie „zleciło dwóm poważnym tygodnikom, aby zaangażowały go na korespondenta w Bejrucie”. Padały podejrzenia, iż dziennikarz ten pozostawał na usługach wywiadu, a jak zaznaczał Bregman (1963, 13 lipca, s. 2): „prasa angielska, to nie prasa komunistyczna – nie godzi się na to, by zawód dziennikarski był przykrywką dla szpiegostwa”. Warto dodać, iż zaginiony dziennikarz odnalazł się miesiąc później na terenie ZSRR (Bregman, 1963, 3 sierpnia, s. 1).\nKażdego roku, po świętach Wielkanocnych, prasa „na Fleet Street” żyła przede wszystkim podsumowywaniem bilansu wypadków samochodowych, lecz rok 1963 stanowił wyjątek, gdyż na pierwszych stronach gazet pojawiły się artykuły dotyczące ulotki przygotowanej przez „anonimową grupę (…) «szpiegów na rzecz pokoju»” i rozpowszechnianej w trakcie corocznego marszu z Aldermaston do Londynu, organizowanego przez przeciwników prowadzenia badań w dziedzinie broni atomowej. Ogół społeczeństwa zasadniczo tolerował tę demonstrację, chociaż mało kto wyrażał dlań pełną aprobatę. Poruszenie opinii publicznej wywołał jednak fakt, iż w tej ulotce wyjawione zostały tajne informacje dotyczące kwestii obronności Anglii, a szczególnie podanie translokacji schronów atomowych, z których władze w razie potrzeby prowadziłyby akcję ratunkową (Bregman, 1963, 20 kwietnia, s. 1). W roku następnym sytuacja kształtowała się zgoła odmiennie, ponieważ zanotowano mniejszą ilość wypadków drogowych, zaś protesty młodzieży w kwestii proliferacji zmieniły swoje oblicze i zasięg, albowiem marsz „odbył się tylko (…) w Londynie (…) i wedle powszechnej opinii nastąpił zmierzch tego ruchu, który przez parę lat pasjonował spory odłam młodszego pokolenia brytyjskiego” (Bregman, 1964, 4 kwietnia, s. 1).\nNatomiast okres wakacyjno-urlopowy, rzadko obfitował w wydarzenia, o których mogłaby pisać prasa. Zupełnie inaczej było w sierpniu 1963 r., gdyż „redaktorzy raczej musieli zastanawiać się, którą sensację wybić (sic!) na czołowym miejscu!”. Wtedy bowiem zakończyła się nader ważna sesja parlamentu, zamknięty został proces doktora Warda, pierwszy raz w historii lordowie mogli wyrzec się dziedzicznego tytułu i dzięki temu, mieli prawo zasiadać w Izbie Gmin, podjęto decyzję o budowie potężnego lotniskowca, a w kwestiach międzynarodowych, Malta uzyskała pełną niepodległość (Bregman, 1963, 3 sierpnia, s. 1). Podobna sytuacja miała miejsce dwa lata później, kiedy pod koniec lipca 1965 r. Bregman (1965, 31 lipca, s. 1) mówił: „od dawna nie było takiego rozgorączkowania i podniecenia” (wybory nowego lidera konserwatystów, decyzje rządu o deflacji funta, eskalacja konfliktu w Wietnamie, etc.).\nPoczątek 1965 r. obfitował zarówno w istotne wydarzenia międzynarodowe, wewnętrzne, jak i sensacyjne i obyczajowe skandale, a „nagłówki gazet codziennie dotyczyły innego tematu (…) od groźby wystąpienia ze służby zdrowia ogółu lekarzy rodzinnych, do pościgu policji” za wielokrotnym gwałcicielem i mordercą (Bregman, 1965, 20 lutego, s. 1). Natomiast w styczniu następnego roku prasa interesowała się nade wszystko skomplikowaną sytuacją w Rodezji i innych krajach na „czarnym lądzie”, czy stosunkiem do tych kwestii premiera Wilsona. W tym kontekście, „jeden z wybitnych publicystów brytyjskich ujął sprawę krótko: opinia nie pozwoli rządowi na użycie środków, które zapewniłyby sukces polityki, zmierzającej do obalenia Smitha, a własna partia nie pozwoli mu na odwrót od tej polityki” (Bregman, 1966, 8 stycznia, s. 2).\nRelatywnie najmniej miejsca w swoich audycjach radiowych, Bregman poświęcał kwestiom explicite związanym z tym medium. W zasadzie pierwsza i jedyna autoteliczna audycja dotycząca tego środka komunikacji, została wyemitowana 4 lutego 1961 r. i odnosiła się do orędzia prezydenta Kennedy’ego, które BBC transmitowało na żywo. Jedno z pism o proweniencji socjalistycznej określiło je mianem: „przemówienia dla dorosłych”, inny londyński dziennik zamieścił nagłówek Ameryko przebudź się. Recepcja słów Kennedy’ego, szczególnie w kontekście jego realizmu politycznego, była nader pozytywna, poza wyjątkiem Daily Worker’a, który krytycznie oceniał wypowiedź prezydenta. Jednak Bregman (1961, 4 lutego, s. 1) podkreślał, iż tego pisma „i tak nikt tu nie czytał”.\nKalejdoskop potwierdza również tezę o istnieniu już w latach 60. procesu konwergencji środków komunikacji masowej. Za pośrednictwem mikrofonu i fal radiowych Bregman mógł odpowiedzieć „na serię niewybrednych artykułów”, publikowanych w warszawskiej Polityce, których autorem był Kazimierz Koźniewski. W krajowym tygodniku bezzasadnym kalumniom poddawana była emigracja, a w sposób szczególny artykuły A. Bregmana, drukowane w londyńskim Dzienniku Polskim. Bregman „korzystając z gościnności Rozgłośni Polskiej Radia Wolna Europa”, miał sposobność „odpowiedzieć na atak (…) Koźniewskiego i omówić jego wadliwe metody publicystyczne”. Koźniewski w jednym ze swoich artykułów, „nie wahając się całkowicie zniekształcić” wypowiedzi Bregmana w RWE, odnoszące się do oskarżeń pod jego adresem, wystosowanych przez Henryka Podolskiego, redaktora Polskiego Radia w Warszawie. Koźniewski rozpoczynał swój tekst od zacytowania rzekomo wypowiedzianych przez Bregmana słów, który miał powiedzieć, „że (…) emigracja rozmawia z Niemcami, ale problem granicy zachodniej jest w tych rozmowach tabu”. W rzeczywistości Bregman nie mówił niczego o dyskusjach uchodźców z Niemcami, podkreślając tym samym, iż nawet, jeśli takie wydarzenia miałyby miejsce, to nie powinny one nikogo dziwić, ponieważ spotkania „dziennikarzy emigracyjnych z dziennikarzami, czy politykami niemieckimi (…) to rzecz zupełnie normalna”. W dalszej części audycji Bregman odpierał zarzuty Koźniewskiego, odnoszące się do użycia przez niego terminu „tabu”. Po pierwsze Bregman eksplikował, że słowo to i jego sens, które warszawski dziennikarz „wkładał mu usta”, było niewłaściwie przez Koźniewskiego interpretowane, przypominając expressis verbis, iż w Dzienniku Polskim napisał w imieniu uchodźców – „opowiadamy się za ułożeniem dobrosąsiedzkich stosunków między narodem polskim a niemieckim, przy czym za podstawę tych stosunków uważamy obecną granicę polsko-niemiecką, której uznania stale się domagamy” (Bregman, Special program, s. 1-2).\nAutor Kalejdoskopu zauważał, że deformowanie i zniekształcanie wypowiedzi radiowych oraz ich „jaskrawe fałszowanie” były rzeczą trudną, ponieważ „Radia Wolnej Europy słuchało zbyt wiele osób”, natomiast zupełnie inaczej przedstawiała się sprawa konfabulacji, czy przekłamywania tego, co działo się i pisało na emigracji, gdyż „panowie Koźniewscy, Podolscy i tym podobni liczyli na całkowitą bezkarność w przekonaniu, że czytelnik, czy słuchacz w kraju tego sprawdzić nie może”. Większość artykułów Koźniewskiego zmierzających do zdeprecjonowania emigracji, oparta była na 24-stronicowej broszurze wydanej w Londynie, na podstawie której insynuował on, iż eminentni polscy „działacze i dziennikarze emigracyjni byli przekupieni przez rewizjonistów niemieckich i dostarczali im argumentów potrzebnych ich propagandzie”. Prawdą natomiast było, że libella ta nie miała nic wspólnego z emigracją, poza tym, iż wydano ją w Londynie. Ponadto była ona anonimowa. Bregman był przekonany, że Koźniewski zdawał sobie doskonale sprawę z tego faktu i miał świadomość, że gdyby ujawniono jej autora (autorów), to groziłby mu „proces o zniesławienie. Ba, nie jeden, ale tuzin procesów”, ponieważ w Anglii i innych krajach demokratycznych, „nie wolno bezpodstawnie oskarżać kogoś o przekupność, o zdradę interesów narodowych i to za obce pieniądze” (Bregman, Special program, b. d., s. 2-3).\nWspomniana broszura zawierała wiele oszczerstw, za które groziły sankcje karne, a fundamentalna jej teza, przywołana i skomentowana przez Koźniewskiego, która brzmiała: „wespół z ambasadą londyńską RFN-u, oraz przysłanymi specjalnie z Bonn agentami organizacji rewizjonistycznych… periodyk w języku polskim, przeznaczony dla emigracji, który by za pieniądze niemieckich rewizjonistów demonstrował światu całemu, że w sprawach współpracy z Zachodnimi Niemcami, w sprawach granicy na Odrze i Nysie, Polacy nie są zgodni”, była w całej rozciągłości jednym wielkim kłamstwem i szalbierstwem, gdyż nikt w środowisku wychodźczym, o takowym projekcie w ogóle nie słyszał, a tym bardziej nie zgodziłby się pod nim podpisać. Bregman był „głęboko przeświadczony”, iż autorstwa tej broszury nie można przypisać nikomu z przedstawicieli emigracji politycznej, a jej pokaźny nakład i rozesłanie do dużej liczby odbiorców, choć „dla zatarcia śladów wysyłka nastąpiła z różnych urzędów pocztowych”, potwierdzały, że było to przedsięwzięcie kosztowne, które dla celów propagandowych mogły przeprowadzić jedynie władze reżymowe. Takie konkluzje zaświadczał również sam cel napisania tej książeczki, który sprowadzał się do „siania dywersji wśród emigracji, dyskredytowania znanych polityków i publicystów” oraz „dostarczenia rzekomych argumentów” autorom pokroju Koźniewskiego. Zaś wydrukowanie jej w Londynie – sercu polskiej emigracji, miało skonfundować i zdezorientować społeczeństwo w kraju, przekonując, iż wydawnictwo to było sygnowane przez uchodźców. W ostatecznej konstatacji Bregman stwierdzał – „miejmy nadzieję, że tak na emigracji, jak i w Polsce nikt się nie da w błąd wprowadzić. Rzecz jest szyta zbyt grubymi nićmi. I zbyt czerwonymi!” (Bregman, Special program, b.d., s. 2-3).\nKwestia sprecyzowania korelacji między polityką a światem mediów oraz ich prawidłowego dookreślenia, była podnoszona przez Bregmana także w odniesieniu do telewizji. W marcu 1963 r. w programie telewizyjnym BBC, pokazano wywiad z byłym francuskim premierem Bidault – głównym oponentem prezydenta de Gaull’a, w efekcie czego – jak twierdził Downing Street, ucierpiały stosunki francusko-brytyjskie. Owo wystąpienie i emisja programu podzieliły brytyjską opinię publiczną, gdyż były premier nie pokazał się „z najlepszej strony”, a „nawet się ośmieszył, porównując siebie do Churchilla z 1940 r., a swą obecną działalność przeciw de Gaull’owi z ruchem oporu przeciw hitlerowcom”. Zasadnicza kwestia dotyczyła tego, czy rząd nie powinien wstrzymać tej transmisji. Bregman (1963, 9 marca, s. 2) dostrzegając polaryzację zdań w tej kwestii, konstatował równocześnie, iż dominujący był następujący pogląd: „BBC jest instytucją niezależną i ma prawo robić wywiady z ludźmi, o których jest głośno. Rząd nie ma prawa zakazać tego, ale w interesie dobrych stosunków z Francją mógł wywrzeć nacisk, aby tego wywiadu nie nadawać”.\nW latach 60. brytyjskie radio i telewizja kończyły nadawanie programu przed północą, jednak w maju 1963 r. „miliony ludzi jeszcze po północy siedziało przy telewizorach i radioodbiornikach, aby móc osobiście brać udział w wielkiej przygodzie majora Coopera”. Dzięki nowym zdobyczom technologicznym mieszkańcy Albionu zostali „niemalże przeniesieni do Cape Canaveral” i za pośrednictwem stacji przekaźnikowej „widzieli – co prawda nieliczne – fragmenty oszałamiającego widowiska i słyszeli sprawozdania ze wspaniałego zakończenia lotu Gordona Cooper’a”. Bregman (1963, 18 maja, s. 1) pełen euforii zaznaczał, że „przeżycie to było bardziej słuchowe, niż wzrokowe, ale było wielkie!”\nBrytyjska telewizja percypowana była przez A. Bregmana w kategoriach bastionu niezależności i rzetelności dziennikarskiej. Zaświadczał o tym choćby sposób i forma prezentacji przebiegu dorocznego zjazdu Labour Party, który w 1963 r. odbywał się w miejscowości Scarborough. Faktem jest, iż cała opinia publiczna i społeczeństwo chciały znać jego przebieg, gdyż jak podawały sondaże, istniała realna szansa, że po dwunastu latach socjaliści mieli znów szansę na przejęcie władzy. Ponieważ w tym „demokratycznym kraju telewizja służyła w równej mierze rządowi, jak i opozycji, (dlatego – przyp. A. T.) miliony Brytyjczyków mogły śledzić dzień po dniu obrady, tak jakby siedziały na galerii sali kongresowej!” – wspominał autor Kalejdoskopu. Również liderzy partii mając świadomość, iż obrady będzie oglądać większość społeczeństwa, starali się je przygotować, w taki sposób, ażeby wizerunek Labour Party był możliwie najlepszy. Przede wszystkim w porównaniu z poprzednim zjazdem, nie było „żadnych zgrzytów, żadnej demagogii”, a dominował „optymizm i pewność zwycięstwa, wszelkie pozory jedności”. Władze partii przedsięwzięły również konkretne zabiegi socjotechniczne, polegające m.in. na tym, że demagodzy z lewego skrzydła nie mieli pola do popisu i nie było żadnej debaty, czy żadnej uchwały, która mogłaby odstraszyć takich, czy innych wyborców”, którzy obserwowali zjazd za pośrednictwem telewizji (Bregman, 1963, 5 października, s. 1).\nPotwierdzeniem przestrzegania obiektywizmu przez brytyjską telewizję było także podjęcie decyzji o wstrzymaniu emisji satyrycznego programu, cieszącego się ogromną oglądalnością, ze względu na przyjęcie tezy, iż w czasie wyborczym, „satyra polityczna nie może zachować idealnej równowagi w wykpiwaniu zarówno polityki partii rządzącej, jaki i opozycji”, dlatego w tym kraju „opozycja ma wszystkie, te same prawa, co rząd!” – tłumaczył Bregman (1963, 16 listopada, s. 1).\nPostęp w dziedzinie techniki i cywilizacji w kontekście rozwoju telewizji, zmuszał brytyjskich widzów do głębszej refleksji, albowiem z jednej strony mogli oni „śledzić (…) w napięciu przygody amerykańskich kosmonautów”, ale jednocześnie z trwogą czytali statystyki, które podawały, iż w okresie „Zielonych Świąt (…) 84 osoby zapłaciły życiem za postęp techniki, ginąc w wypadkach drogowych” (Bregman, 1965, 12 czerwca, s. 1).\nOprócz dosłownych cytatów, odniesień i ocen dotyczących telewizji, Bregman przygotował co najmniej dwie audycje, w których analizował wyłącznie tę problematykę. Pierwsza z nich została wyemitowana 9 marca 1965 r. i nosiła tytuł Telewizja a technika rządów demokratycznych. W latach 60. XX w. do dziejowego lamusa należało odłożyć wady demokracji, znane z wieków wcześniejszych, takie jak: „anonimowość, oderwanie funkcji rządzenia od masy obywateli”, etc. oraz techniki „załatwiania spraw i postanowień o sprawach in camera w gabinetach ministrów i szefów partii politycznych, względnie w kuluarach parlamentu”. Wówczas ogół obywateli nie tylko posiadał wiedzę na temat osób sprawujących władzę, ale również mógł ich posłuchać i zobaczyć. Dzięki przekazowi telewizyjnemu, rudymentarne zasady i wartości demokracji, mogły po wielu wiekach powrócić do swych praźródeł i analogicznie, jak to miało miejsce w starożytnych polis, umożliwić każdemu obywatelowi „bezpośredni kontakt i tym samym kontrolę nad poczynaniami tych ludzi, którym powierzył rządy”. Bregman (1965, 9 marca, s. 1) dostrzegał w tym zjawisku zarówno pozytywne, jak i negatywne aspekty. Otóż dzięki przekazowi wizualnemu polityk mógł zyskać poparcie, ale przede wszystkim popularność, dzięki osobowości medialnej, choć niekoniecznie ze względu na program, doświadczenie, czy propagowane koncepcje polityczne. Kolejnym mankamentem było również odejście i zarzucenie starorzymskich korzeni szkoły oratorstwa wśród polityków, albowiem od czasów Imperium do połowy lat 60. XX w., to głównie predyspozycje erystyczne decydowały o przebiegu kariery polityka, natomiast współcześnie częstokroć „nie występ w parlamencie, lecz występ przed telewizją zdawał się być ważniejszy; nie retoryka, lecz zdolności aktorskie decydować mogły o powodzeniu”. A zatem automatycznie nasuwało się pytanie: czy rzeczywiście „korzyści płynące z przybliżania funkcji rządowej” przez telewizję, równoważyły jej pejoratywne skutki oddziaływania na społeczeństwo? Zagadnienie to na antenie Radia Wolnej Europy, próbowali zanalizować Aleksander Bregman, Adam Ciołkosz i dr Tadeusz Bornholtz.\nZ wypowiedzi zaproszonych gości wypływały następujące implikacje. Telewizja bezsprzecznie stawała się głównym źródłem informacji dla społeczeństwa, aczkolwiek nie jedynym, gdyż nadal prasa, radio, czy interpersonalny kontakt polityków z wyborcami, choć traciły na znaczeniu, wcale nie musiały zostać całkowicie zastąpione przez przekaz wizualny. Bardzo ważnym było też pytanie o zasięg rzeczywistego zainteresowania widzów kwestiami politycznymi, oraz próba wyważenia relacji pomiędzy osobowością polityka a jego programem, czy ideologią, którą reprezentował. Następną newralgiczną kwestią było dookreślenie tego, czy politycy traktowali wystąpienia telewizyjne w kategoriach taktyki, propagandy, czy też trwałego oddziaływania na obywateli? W krótkim podsumowaniu goście programu dokonali oceny zależności pomiędzy polityką a telewizją w kilku demokratycznych krajach, z którego dobitnie wynikało, iż telewizja angielska była „wzorem bezstronności” i w minimalnym stopniu była kontrolowana przez rządzących; we Francji i we Włoszech było zgoła odmiennie; natomiast w USA, „nasycenie telewizyjne było największe, a użycie jej jako środka propagandy, nie miało właściwie żadnych ograniczeń poza możliwościami finansowymi poszczególnych ugrupowań”. Istotna była także kwestia skutków praktycznych „stawiania (…) funkcji publicznych na cenzurowanym przy pomocy telewizji”, np. w kwestii „odpowiedzialności za słowa i obietnice”. Wreszcie należało ocenić również samych dziennikarzy, ich przygotowanie zawodowe, rzetelność, itp., zwłaszcza w aspekcie tworzenia się „pewnego rodzaju dyktatury, lub uprzywilejowania samej maszyny telewizyjnej” (Bregman, 1965, 9 marca, s. 2).\nDrugi program w całości odnoszący się do deskrypcji stosunku telewizji i polityki był zatytułowany Telewizja a rewolucja w polityce. Impulsem do jego zrealizowania było określenie emanacji telewizji na przebieg kampanii wyborczych w Wielkiej Brytanii. W latach 60. de facto w każdym angielskim domu korzystano z telewizji, a przez to „telewizja musiała mieć ogromny wpływ i była kapitalnym instrumentem oddziaływania na masy”. Ponownie Bregman starał się zoptymalizować plusy i minusy, płynące z tego faktu. Pierwszym stwierdzeniem przychodzącym na myśl autorowi Kalejdoskopu było przekonanie, że zarówno w Anglii, jak i Stanach Zjednoczonych „nikt nie obawiał się wykorzystania telewizji, tak samo zresztą, jak i radia przez partię rządzącą”. Zarówno państwowa BBC, jak i telewizja komercyjna, prosperująca głównie dzięki wpływom z reklam, nie musiały nadawać swoich programów z myślą o „uprzywilejowaniu rządu”. Obóz rządzący i opozycja miały do dyspozycji taką samą ilość czasu antenowego, a dziennikarze „przestrzegali zasad bezstronności”. Jedynie liberałowie czasami zgłaszali pretensje, że są zbyt mało eksponowani w mediach. Generalnie tzw. „bilans rewolucji telewizyjnej był niewątpliwie dodatni” – oceniał Bregman (Telewizyjna rewolucja w polityce, b. d., s. 1). Dostęp do telewizji przyczynił się do „lepszego poznania polityków i ich poglądów” przez społeczeństwo i symultanicznie umożliwił zaznajomienie się szerokich mas z żywotnymi problemami kraju. Mimo tego, wiele spraw nadal wymagało nadal uregulowania i wyjaśnienia.\nBrytyjska opinia publiczna w latach 60. żywo interesowała się kontrowersyjną sprawą nadawania w telewizji debat parlamentarnych. Historia parlamentaryzmu angielskiego, udowadniała, że tradycjonalistyczni deputowani od setek lat stronili i unikali upowszechniania szerszemu odbiorcy tajników dysput sejmowych. Tak było przed trzema wiekami, kiedy jeden z posłów za publikację swych przemówień znalazł się w więzieniu, a jego książkę spalono. Sto lat później nadal zamieszczanie w prasie sprawozdań z obrad było nielegalne i zabronione. Wydawało się, że wraz z nastaniem XIX w., wolne media zatriumfują, albowiem wówczas „stworzono galerię dla sprawozdawców parlamentarnych”. Jednakże aż do końca lat 60. XX w. w Izbie Gmin i Lordów nie można było używać mikrofonów, aparatów fotograficznych i kamer filmowych. Zatem propozycja transmitowania obrad przez telewizję wywołała głęboką konsternację wśród polityków. Swoich obaw nie kryli też analitycy, przewidując, iż w niedługim czasie Parlament może przestać być „forum, a przekształci się w scenę”. Inni krytycy nowych rozwiązań sądzili, że telewizja może zaszkodzić wizerunkowi parlamentu, np. poprzez pokazywanie „widoku ziewających posłów”, czy zakłócanie porządku obrad. Jednakowoż takie głosy były nie tylko odosobnione, ale i zupełnie nieuzasadnione (Bregman, Telewizyjna rewolucja w polityce, b. d., s. 2).\nPewne zastrzeżenia i wątpliwości budziły też kwestie natury technicznej, albowiem oczywiście w tamtych czasach, niemożliwe było nadawanie całego „przebiegu posiedzeń, (…) trwających dzień w dzień prawie osiem godzin”. Należało zatem dokonać selekcji materiału, ale tu pojawiał się problem obiektywnego ich wyboru i doboru. W przypadku prasy drukowanej taki problem nie istniał, gdyż w zależności od potrzeb, dziennikarze poświęcali więcej uwagi temu, bądź innemu posłowi, natomiast w telewizji „byłoby to niedopuszczalne”, aczkolwiek skoro dylemat ten udało się pozytywnie rozwiązać w radiu, podobnie powinno stać się z telewizją – zapewniał Bregman (Telewizyjna rewolucja w polityce, b. d., s. 2-3). Z kolei adherenci wprowadzenia kamer telewizyjnych do Parlamentu, przekonywali iż taki krok jest nieunikniony, choćby ze względu na to, że zakaz nadawania z budynków sejmowych, ciekawych i ważnych dyskusji, powodował sytuację, że do dziennikarzy oczekujących na zewnątrz, posłowie po prostu „wybiegali, aby komentować swoje wypowiedzi”.\nJeszcze większe zainteresowanie wzbudzała „rola telewizji w kampanii wyborczej”. Politycy, dziennikarze i społeczeństwo wyraźnie zostali spolaryzowani w kwestii przeprowadzenia debat telewizyjnych pomiędzy premierem Douglas-Home’m a liderem opozycji Wilsonem. Bregman przypominał słynny telewizyjny pojedynek Kennedy’ego z Nixonem, ale równocześnie zaznaczał, iż kolejna amerykańska debata między prezydentem Johnsonem a przywódcą republikanów nie była jeszcze pewna. O ile w przypadku Stanów Zjednoczonych, ten medialny pojedynek pozostawał sprawą otwartą, to na wyspach było niemal pewne, iż do tego typu spotkania nie dojdzie. Proste dostosowanie wzorów amerykańskich do angielskich, wydawało się niemożliwe, choćby ze względu na to, że Amerykanie głosowali na prezydenta, zaś Anglicy na partię, która ma sprawować władzę. Mimo tego, iż Brytyjczycy współdecydowali o tym, kto zostanie premierem, to w rzeczywistości „walka toczyła się między kandydatami w każdym z 630 okręgów wyborczych”. Ówczesny premier doceniał i eksplorował najnowszy ten środek komunikacji społecznej, tym niemniej koncepcję „serii pojedynków telewizyjnych” absolutnie odrzucał, uzasadniając swoją decyzję twierdzeniem, że realna walka polityczna, nie powinna stać się „rodzajem konkursu popularności”, w którym „przywódcą (…) zostanie (…) najlepszy aktor, grający najlepiej napisaną rolę”. Chociaż ostateczna decyzja nie została jeszcze podjęta, to powszechnie sądzono, że odbędzie się tylko jedna telewizyjna debata między premierem i przywódcą opozycji, oraz ewentualnie druga, w której obaj spotkają się z liderem liberałów. Konserwatyści lansowali też projekt cyklu debat telewizyjnych między rządem, a gabinetem cieniów. W tym przypadku, propozycja nie była zbyt korzystna dla opozycji, gdyż naturalnie ministrowie „lepiej znali swoją dziedzinę”, niźli kandydaci opozycji na ich miejsca. Politycy dostrzegali zalety i wady coraz większej ingerencji mediów w politykę, gdyż np. w USA debaty telewizyjne zwiększyły zainteresowanie społeczeństwa wyborami o 12 proc, ale obawiano się, że jeśli – jak to bywało w przeszłości – w okresie kampanii „normalne programy polityczne zostaną w okresie wyborczym zawieszone i widzowie będą musieli słuchać tylko przemówień polityków, to zainteresowanie mas może się zmniejszyć” (Bregman, Telewizyjna rewolucja w polityce, b. d., s. 3-4).\nBregman zauważał pewne dyferencje pomiędzy tym, czym zajmowały się media, dbające o ambitnego odbiorcę, a tym co interesowało ogół społeczeństwa. Kiedy na początku marca 1961 r. część środków masowego przekazu analizowała problematykę afrykańską (sytuacja w Kongo i Rodezji oraz obrady premierów Common Wealth’u, poświęcone polityce apartheidu w RPA), przeciętnego Brytyjczyka absorbowały bardziej „zaręczyny i przygotowania do ślubu (…) księcia Kentu”, gdyż w Anglii „wszystko co dotyczyło królewskiego rodu zawsze było ulubionym tematem prasy i społeczeństwa…” (Bregman, 1961, 11 marca, s. 1-2). Z drugiej strony, w czerwcu każdego roku praktycznie wszyscy Anglicy z uwagą śledzili najsłynniejszy wyścig konny świata – Derby, to „nie zapominali (oni – przyp. A. T.) choćby na chwilę o wszystkich sprawach – dużych i małych – zaciemniających horyzont polityczny, zwłaszcza międzynarodowy” (Bregman, 1961, 3 czerwca, s. 1).\nDosyć wyraźny dysonans pomiędzy zainteresowaniami i problematyką, która nurtowała kręgi polityczne Wielkiej Brytanii oraz środki masowego przekazu, a tym na czym skupiała się uwaga przeciętnego mieszkańca wysp, był dostrzegalny niejednokrotnie. Jaskrawym tego przykładem była konferencja przywódców Common Wealth’u, poświęcona tak istotnej kwestii, jaką była polityka rasowa w RPA i południowej Rodezji. Politycy i dziennikarze z uwagą śledzili jej przebieg, natomiast „człowiek z ulicy nie przejmował się zbytnio jej (Wspólnoty – przyp. A. T.) losem i nawet gdyby się zawaliła, czego zresztą pomimo wszystkich konfliktów i starć nie oczekuje się, to żałoba nie byłaby wielka” – puentował Bregman (1964, 11 grudnia, s. 1).\nPomimo tego, że obywatele Wielkiej Brytanii żywo interesowali się życiem rodziny królewskiej, a w 1962 r. minęła dekada od wstąpienia na tron królowej Elżbiety II, to ich charakter i usposobienie nie pozwalały na jakieś „dionizyjskie uniesienia”, wielkie manifestacje, „ostentacyjne hołdy”, czy uroczyste akademie. Oczywiście w prasie pojawiały się „okolicznościowe artykuły (…)”, aczkolwiek „na próżno szukałoby się w nich oznak bałwochwalstwa” – konstatował Bregman (1962, 10 lutego, s. 1).\nGrudzień 1961 r. obfitował w wiele ważnych wydarzeń m.in.: niepokoje w Kongo, Indiach, Nowej Gwinei, Berlinie, kryzys w łonie ONZ, proces wytoczony przez związki zawodowe władzom, w wyniku którego Whitehall musiał zrezygnować z polityki zamrożenia płac. Tym niemniej Bregman (1961, 3 grudnia, s. 2) mówił z pewną dozą przekory, iż Anglicy przygotowując się do świąt „na pewno cieszą się, że przez dwa dni nie będzie gazet i można będzie zapomnieć o wszystkich kryzysach, jakie przyniósł rok 1961!”\nSpołeczeństwo brytyjskie w przypadku najważniejszych wydarzeń politycznych o znaczeniu międzynarodowym odsuwało na dalszy plan sprawy akcydentalne. Tak było np. w przypadku oczekiwania na przemówienie prezydenta Kennedy’ego w kwestii problemu kubańskiego, które brytyjskie radio transmitowało bezpośrednio z Białego Domu. Wówczas „wszyscy w napięciu czekali na północ, aby dowiedzieć się wobec jakiego nowego kryzysu świat stoi”. Od momentu blokady wyspy, sytuacja na Kubie stała się „głównym tematem rozmów, prasowych rozważań, specjalnych dyskusji w telewizji”. Chociaż wszystkie media zgodnie twierdziły, iż było to najpoważniejsze przesilenie w dotychczasowych dziejach zimnej wojny, jednakże w społeczeństwie brytyjskim, „nie można (było – przyp. A. T.) zauważyć żadnych objawów paniki, czy nawet wyjątkowego podniecenia”. Natomiast cała opinia publiczna wydawała się być wysoce „zaskoczona”, przede wszystkim w odniesieniu do faktu, iż Kreml posunął się tak daleko w prowokacji wymierzonej przeciwko Waszyngtonowi (Bregman, 1962, 24 października, s. 1).\nPomiędzy mediami angielskimi a oczekiwaniami społecznymi, zachodziło sprzężenie zwrotne, albowiem z jednej strony dziennikarze kształtowali opinię i gusta odbiorców, a z drugiej wielokrotnie w artykułach, czy programach radiowych i telewizyjnych pojawiała się tematyka, która interesowała „przeciętnego obywatela”. Na początku lipca 1963 r. mass media donosiły o „skandalach i aferach szpiegowskich”, lecz kiedy społeczeństwo z dużym zaniepokojeniem obserwowało demonstrację młodzieży, o proweniencji komunistycznej, anarchistycznej i pacyfistycznej, wymierzonej przeciw wizycie greckiej pary królewskiej, problematyka ta trafiła na pierwsze strony gazet i była szeroko komentowana i omawiana w całej prasie (Bregman, 1963, 13 lipca, s. 1).\nOd lat 60. w Wielkiej Brytanii wzrastała rola ośrodków badania opinii publicznej, które dla różnych mediów przeprowadzały badania. W lipcu 1962 r. ankieterzy pytali Anglików o ocenę polityki i osoby premiera MacMillana. Sondaż ten wypadł niepomyślnie dla szefa rządu (Bregman, 1962, 28 lipca, s. 2). Jeszcze w tym samym roku, w związku z jego decyzjami odnośnie akcesji Wielkiej Brytanii do struktur integrującej się Europy, kolejne ankiety instytutów badania opinii wskazywały wzrost poparcia dla rządzącej partii konserwatywnej, symultanicznie ujawniając regresję wcześniejszego „rezonansu liberałów” i skomplikowane położenie Partii Pracy. Na początku stycznia 1963 r., kiedy MacMillan rozpoczął siódmy rok urzędowania, nastroje społeczne ponownie nie sprzyjały ani jemu samemu ani jego rządowi, albowiem większość respondentów, pytanych przez ankieterów, zdecydowanie twierdziła, iż swój głos wyborczy odda na Partię Pracy (Bregman, 1963, 12 stycznia, s. 1). W kolejnych miesiącach, pomimo śmierci lidera socjalistów Gaitskell’a prognozy wyborcze i opinie społeczeństwa nie uległy poważniejszym zmiano (Bregman, 1963, 2 lutego, s. 2).\nOdbywający się w październiku 1963 r. zjazd Partii Pracy, który transmitowała telewizja i był on przygotowany w taki sposób, ażeby widzowie odnieśli możliwie najlepsze wrażenie z jego przebiegu oraz aby wytworzono obraz partii, jako „umiarkowanej i myślącej realistycznie” (co zresztą w znacznym stopniu udało się osiągnąć), niestety nie przyczynił się do wzrostu popularności socjalistów, a ponadto jak podawały najnowsze wyniki badań socjologów, „przewaga socjalistów spadła z siedemnastu do jedenastu procent”. Z wielu względów taka reakcja społeczeństwa wydawała się być niezrozumiała, zwłaszcza że po zjeździe nawet „giełda zareagowała zwyżką akcji: City mniej się widać bał rządów socjalistycznych!” – konkludował Bregman (1963, 5 października, s. 2). W następnym miesiącu przewaga Partii Pracy ponownie nieznacznie wzrosła (1963, 16 listopada, s. 2), by na początku lutego 1964 r. zanotować „nowy, pokaźny wzrost wpływów” (1964, 8 lutego, s. 2). W maju tego roku Instytut Gallupa wskazywał, że jeśli poparcie dla Labour Party, utrzyma na tym samym poziomie, co głosy oddane na nich w wyborach samorządowych, wówczas w wyborach parlamentarnych partia ta uzyska ponad 80 mandatów więcej niż konserwatyści w Izbie Gmin. Dlatego społeczeństwo „z tym większym zainteresowaniem oczekiwało wyborów uzupełniających” do niższej Izby Parlamentu w czterech okręgach, które stanowić miały „ostatnią próbę generalną przed wyborami powszechnymi” – komentował Bregman (1964, 9 maja, s. 2).\nSytuacja zmieniła się diametralnie na początku października 1964 r. Wcześniej poszczególne ośrodki badania opinii, przedstawiały niejednokrotnie zupełnie odmienne prognozy i wyniki, natomiast w tym miesiącu – po raz pierwszy od dłuższego czasu – „trzy główne instytuty zapowiadały wygraną konserwatystów, przy czym wedle jednego z nich większość konserwatywna w nowej Izbie, mogłaby wynosić aż 80 mandatów”. Taka niespodziewana transpozycja nastawienia społeczeństwa, znalazła odzwierciedlenie w zakładach bukmacherskich, gdzie gracze coraz rzadziej typowali zwycięstwo Labour Pracy, oraz na giełdzie londyńskiej, która zareagowała na ewentualną wygraną konserwatystów, „zwyżką kursów akcji przemysłu stalowego”, który w przypadku zwycięstwa socjalistów, zostałby zapewne upaństwowiony (Bregman, 1964, 3 października, s. 1). Jak pokazała przyszłość, mimo tego że badania opinii publicznej, doskonale ukazywały nastroje społeczne, to rzeczywistość polityczna rządziła się własnymi prawami, dlatego też mimo nienajlepszych notowań, Partia Pracy po dwunastu latach ponownie w 1964 r. przejęła w Wielkiej Brytanii władzę (Bregman, 1965, 2 stycznia, s. 1).\nBezpośrednio po objęciu urzędu premiera przez Wilsona i kilku jego niefortunnych posunięciach, „kredyt zaufania społecznego” dla nowego rządu znacząco się zmniejszył, ale wiosną 1965 r., ponownie udało się odbudować pozytywny wizerunek socjalistów w społeczeństwie. Nowe wyniki sondaży potwierdzały rosnące poparcie dla decyzji i polityki Wilsona. Bregman przekazywał swoim słuchaczom ciekawe spostrzeżenie, odnośnie percepcji osoby nowego premiera przez Brytyjczyków i mówił, że „im bardziej jego realistyczna polityka denerwuje lewe skrzydło partii, tym bardziej jest on popularny w masach”. Poza tym pojawiały się sugestie, że wraz z uzyskiwaniem poparcia społecznego, potwierdzanego przez wyniki ankiet, Wilson będzie skłonny podjąć decyzję o wcześniejszych wyborach. Bregman twierdził peremptorycznie, iż taki krok zapewne nie zostanie podjęty, gdyż jego pozycja nie była jeszcze na tyle „ugruntowana”, aby podjąć tak wielkie ryzyko. W tym samym miesiącu ankieterzy pytali Anglików także o ich ocenę polityki zagranicznej Stanów Zjednoczonych, szczególnie w kontekście wydarzeń w Wietnamie. 17% proc. respondentów uznało ją za „zbyt mocną”, ale taki sam odsetek badanych twierdził, iż „nie jest ona jeszcze dosyć stanowcza”. Z kolei 36 proc. opowiadało się za jej kontynuowaniem w ówczesnej formie (Bregman, 1965, 13 kwietnia, s. 1-2).\nPrzewidywania Bregmana dotyczące terminu rozpisania nowych wyborów okazały się całkowicie trafne, albowiem w przeciągu niecałego kwartału, sytuacja polityczna uległa głębokim permutacjom. Kilka tygodni wcześniej – w przypadku nowych wyborów – socjaliści zwiększyliby swoje wpływy i wzmocnili pozycję, zaś już w czerwcu, prawdopodobnie nie byliby nawet w stanie utrzymać wcześniejszego status quo (Bregman, 1965, 12 czerwca, s. 2). Badanie Instytutu Gallupa, przeprowadzone w ostatnich dniach lipca, wypadało jeszcze mniej korzystnie dla rządu Wilsona, wskazując na zdecydowaną przewagę konserwatystów, zwłaszcza w związku z utratą przez socjalistów „popularności wśród robotników, rozczarowanych zwyżką płac. A na masach robotniczych w pierwszym rzędzie (poparcie dla Labour Party – przyp. A. T.) się opierało” (Bregman, 1965, 31 lipca, s. 2). Późną jesienią 1965 r. socjaliści ponownie odzyskiwali poparcie społeczeństwa i w wypadku ewentualnych wyborów mogli liczyć na zwycięstwo i utrzymanie się przy władzy, tym niemniej Bregman (1965, 20 listopada, s. 2) suponował, że „Wilson uczyni wszystko, aby wybory opóźnić do roku przyszłego w nadziei, że odzyska popularność”. W ostatnim miesiącu 1965 r. zarówno prasa, społeczeństwo, jak i sami politycy zadawali sobie pytanie odnośnie terminu nowych wyborów. Premier zapewniał w owym czasie, iż najpierw musi zrealizować swój program wyborczy, a dopiero później będzie „zabiegał o nowy mandat – nie wcześniej (jednak – przyp. A. T.), niż na jesieni”. Jednak część obserwatorów była zdania, że premier „może zostać zmuszony do przyspieszenia wyborów”. Położenie Labour Party komplikował fakt, iż sondaże wskazywały, że mogła ona podówczas „liczyć nawet na zwiększenie swego stanu posiadania, ale za parę miesięcy sytuacja raczej się pogorszy, niż polepszy” (Bregman, 1965, 18 grudnia, s. 1).\nNa początku stycznia 1964 r. instytuty badania opinii publicznej pytały respondentów o to, jakie mają oni oczekiwania i przewidywania odnośnie rozpoczynającego się roku. Wyniki ujawniły, iż po raz pierwszy od siedmiu lat społeczeństwo patrzyło optymistycznie w przyszłość i większość wierzyła w poprawę sytuacji osobistej, a dwukrotnie więcej osób niż przed rokiem sądziło, iż będzie to rok progresji gospodarczej oraz zmniejszenia bezrobocia i implementowania planu pełnego zatrudnienia. Poza tym duży odsetek pytanych „oczekiwał pokoju w przemyśle, to znaczy braku strajków”, a także złagodzenia napięcia w stosunkach międzynarodowych. Obywatele obawiali się wyłącznie – zupełnie racjonalnie – wzrostu cen. Jako ciekawostkę można uznać obietnicę Brytyjczyków, że będą oni spędzać mniej czasu na oglądaniu telewizji (Bregman, 1964, 4 stycznia, s. 1).\nOprócz cotygodniowych danych w kwestii preferencji wyborczych, obywatele Królestwa znali również na bieżąco „oficjalne statystyki ilości pieniędzy w obiegu”, mimo że już wtedy płacono głównie czekami. Jednak w okresie przedświątecznym, w grudniu 1963 r., „ludzie podejmowali tyle gotówki ze swoich kont, czy książeczek oszczędnościowych, że ilość banknotów w obiegu, pobiła wszelkie rekordy” – zauważał Bregman (1963, 21 grudnia, s. 2). W tym okresie rząd mógł też poszczycić się zwiększeniem produkcji w wielu dziedzinach przemysłu, wzrostem zarobków i podniesieniem nakładów na oświatę, służbę zdrowia, obronność, opiekę społeczną i in., ale przy jednoczesnym szeregu podwyżek.\nPodkreślić należy także, że wyniki sondaży były na wyspach traktowane bardzo poważnie przez polityków, nawet do tego stopnia, że pod ich wpływem partie zmieniały nie tylko taktykę, ale również strategię, czy programy wyborcze. Tak było na przykład w połowie 1964 r., gdy konserwatyści, przetransponowali swoje główne wytyczne programowe. Obserwując „różne ankiety instytutów badania opinii publicznej, doszli do wniosku, że społeczeństwo znacznie bardziej interesuje się warunkami życia, cenami utrzymania, budownictwem domów, niż polityką międzynarodową”, dlatego te właśnie kwestie zostały uznane za priorytetowe (Bregman, 1964, 1 sierpnia, s. 2). Z drugiej jednak strony, badania ośrodków opinii publicznej i poglądy obywateli weryfikowała rzeczywistość. Kiedy w sierpniu 1965 r. miały odbyć się wybory uzupełniające do jednego z okręgów, a sondaże wskazywały na spadek popularności rządzących socjalistów, Bregman (1965, 28 sierpnia, s. 1) podkreślał, iż to właśnie realne wyniki wyborów są „bardziej miarodajne, niż ankiety”.\nWiosną 1966 r. prasa, politycy i bukmacherzy zaczynali żyć wyborami, jednak z obserwacji Bregmna wynikało, że „tym razem społeczeństwo nie przeżywało jeszcze dreszczyków emocji”. Wpływał na to m.in. fakt, iż od ostatnich wyborów minęło dopiero siedemnaście miesięcy i obywatele „nie byli złaknieni udania się na nowo do urn” oraz brak czynnika rywalizacji, gdyż przewaga socjalistów zdawała się być miażdżąca. Bregman, który rozmawiał z dwoma posłami na ten temat, ewokował, że deputowany Labour Party, stwierdził z pewnością, iż jego partia „zdobędzie większość 80 mandatów”, zaś konserwatysta próbował przekonywać, iż to właśnie jego partia zwycięży, jednakże „w jego głosie nie wyczuwało się przekonania”. Również ankiety najważniejszych ośrodków badania opinii potwierdzały dominację socjalistów, zwłaszcza że „od czasów wojny żadna partia nie miała na cztery tygodnie przed wyborami takiej przewagi”. Oczywiście nie zawsze wyniki ankiet przekładały się na realne wyniki glosowania i choć najczęściej „margines błędu był bardzo mały”, to np. w wyborach w 1965 r. w Kanadzie i RFN, wyniki zupełnie odbiegły od wcześniejszych przewidywań (Bregman, 1966, 5 marca, s. 2).\nZachowane archiwalne stenogramy z audycji Kalejdoskop, ukazują Radio Wolna Europa jako doniosły głos polski w wolnym świecie, który docierał do rodaków zniewolonych przez reżym komunistyczny i dzięki któremu możliwe było demaskowanie oszczerstw i oskarżeń, kierowanych pod adresem emigracji. W kontekście medioznawczym, materiały te są świadectwem rozwoju współczesnych środków komunikacji masowej w latach 60. XX w. Komparatystyczne przedstawienie wyraźnie potwierdza tendencje spadkowe znaczenia słowa drukowanego w mediach, na rzecz wzrostu wpływów radia i telewizji na opinię i światopogląd społeczeństwa. Z drugiej strony interferencje mediów audiowizualnych, nie odsuwały całkowicie roli gazet i czasopism, szczególnie w aspekcie problematyki politycznej. Poważne przemiany obserwować można było także wewnątrz poszczególnych mass mediów. Wreszcie programy Aleksandra Bregmana służyć mogą, jako doskonały materiał porównawczy, potwierdzający różnorakie i różnorodne korelacje zachodzące między światem polityki, mediami, a społeczeństwem.\nIlustracja: Antique Radio Dial by nuttakit / FreeDigitalPhotos.net ID-10038322\nTitle: Media, politics and society in the Kaleidoscope – Aleksander Bregman broadcast on Radio Free Europe\nSummary: The overall aim of the article was to complement and closure of research conducted by the author on issues of program A. Bregman, issued in the 60s twentieth century in Radio Free Europe. In practice, it was analysis of the content of individual programs for specific media, while systematizing the subject area, which – from the perspective of Polish refugees – should, or could be interested compatriots in the country. Almost automatically survey shows personality journalistic independence and the workshop itself Bregman – the form in some circles controversial, but certainly an unusual and probably still underrated by both media experts and political scientists.\nKeywords: media history in the twentieth and twenty-first centur, II Great Polish Emigration, Aleksander Bregman, Radio Free Europe.\nBregman, A. (1961 – 1966): Kalejdoskop. Zbiór maszynopisów (archiwum autora artykułu).\nHabielski, R. (1999): Życie społeczne i kulturalne emigracji. t. III. Druga Wielka Emigracja 1945-1990. Warszawa: Więź.\nKlimaszewski, B., Nowakowski, E. R. i Wyskiela, W. (red.) (1992): Mały słownik pisarzy polskich na obczyźnie. Warszawa: INTERPRESS.\nTrudzik, A. (2003): Rola i znaczenie londyńskiej Trybuny (1945-1955). w: Zeszyty Prasoznawcze 3-4, s. 147 – 196.\nTrudzik, A. (2010): Między Wspólnym Rynkiem a Wspólnotą Brytyjską – Wielka Brytania w Kalejdoskopie emitowanym na falach RWE (1960-66). w: Studia Europaea Gnesnensia 1-2, s. 95 – 117.\nTrudzik, A. (w druku): Czym żyła brytyjska opinia publiczna w latach 1960-65 w komentarzach A. Bregmana na falach Radia Wolnej Europy.


Pora na pomidora! - Lawendowy Dom\nStrona główna / Kuchnia / Dania główne / Pora na pomidora!\nCzekam na ten moment przez cały rok. Pomidory różnych odmian i przeznaczeń. Do pieczenia, suszenia, gotowania i na sałatki. Jeszcze więcej pomidorowych inspiracji w letnim numerze magazynu Lawendowy Dom. Smacznego, moi mili!\n1. domowe suszone pomidory – do zrobienia koniecznie!\n2. pomidorowa tarte tatine – niebiański smak\n3. pomidorowy sos z tuńczykiem – hmmmm\n4. ziołowy bulgur z pomidorami – idealny letni przysmak\n5. focaccia z pomidorami – uwielbiam!\n6. sałatka szopska – klasyk\n19 sierpnia 2012 o 09:53\nJuż niedługo już za chwilkę otweram sezon przetworowy w kuchni własnej pomidorami babcinymi więc przepisy są jak znalazł, zwłaszcza, że w szale twórczym dokupuje przynajmniej 100 kg od rolnika słowem szał przetworów czas zacząć pozdrawiam kami\nJa planuję w tym roku zaszaleć z ketchupem :) mam nadzieję, że wyjdzie mi taki smaczny jak robiła Babcia :)\nSzopską uwielbiam, najlepsza z białą papryką. Ketchup zrobiłam i jest przepyszny. Bardzo rzadki, ale nadrabia smakiem. Pierwszy raz w tym roku suszyłam pomidory, miałam zalać oliwą, ale ….połowę zjadłam od razu. Druga połowa powędrowała do chlebka z letniego LD. :)\n22 sierpnia 2012 o 12:34\nmmm pychota:))) pomidory są dobre na wszystko:) mogłabym je jeść na okrągło:) moim faworytem zawsze będę malinowe…\nzjadłabym tą pomidorową tartę…:)))\n23 sierpnia 2012 o 15:37\nUwielbiam pachnące słońcem pomidorki. Śliczne, apetyczne zdjęcia :)


Miliardów Dolarów - Pomponik\nPlotki Pomponik » miliardów dolarów\nArtykuły na temat: miliardów dolarów\nKoronawirus: Hollywood traci miliardy\nW Kalifornii na zachodzie USA odnotowano we wtorek, 17 marca, ponad 580 potwierdzonych przypadków koronawirusa. Pandemia odbija się na przemyśle filmowym. Hollywood traci miliardy dolarów.\n"Avengers: Wojna bez granic" przekroczył granicę 2 miliardów dolarów\nFilm "Avengers: Wojna bez granic" przekroczył barierę 2 miliardów dolarów, stając się czwartym najbardziej kasowym tytułem w historii kina.\nSteven Spielberg: Jego filmy zarobiły już 10 miliardów dolarów\nSteven Spielberg został pierwszym reżyserem w historii, którego filmy przekroczyły granicę 10 miliardów dolarów - wynika z danych serwisu Box Office Mojo. Twórca "Szczęk" ugruntował tym samym swą pozycję jako najbardziej kasowego reżysera w historii kina.\nZapłaci 4 miliardy dolarów grzywny?!\nŻart (?) nastoletniej gwiazdy Miley Cyrus może kosztować ją fortunę. Za zdjęcie na którym wokalistka parodiuje Azjatów pewna kobieta domaga się oszałamiającej kwoty 4 miliardów dolarów odszkodowania.\nMógł zarobić 1,5 miliarda dolarów?\n...piosenkarza i żądają od pozwanych 40 miliardów dolarów odszkodowania.(...) artystę o ponad miliard dolarów. Kolejne setki milionów zarobku mogła przynieść ewentualna trasa koncertowa piosenkarza i występy w kasynach w Las Vegas. Arthur L. Erk uważa, że właściwie pewny...\nMatka Jacksona chce 40 miliardów dolarów\nW kwietniu powinien ruszyć proces, w którym Katherine Jackson, matka Michaela, domaga się 40 miliardów dolarów za śmierć swojego syna.\nNetflix nie oszczędza! Pół miliarda dolarów na 3 filmy\nPlatforma Netflix wydała ponad pół miliarda dolarów na 3 nowe produkcje. W ten sposób chce wzmocnić i powiększyć swoją bazę subskrybentów.\nPiraci zgarniają miliardy\nNa olbrzymią kwotę 3-3,5 miliarda dolarów szacowane są coroczne straty przemysłu filmowego w wyniku działania piratów. Raport w tej sprawie opracowała niedawno brytyjska firma konsultingowa Deloitte&Touche. Lwia część sumy to rezultat aktywności przestępców działających w branży video i DVD.\nGeorge Clooney: Tequilla za miliard dolarów\n...George Clooney sprzedaje swoją markę tequili za kwotę miliarda dolarów. Nowym właścicielem Casamigos zostanie firma Diageo.\nAlicja warta miliard dolarów\n..."Alicja w krainie czarów" Tima Burtona przekroczyła magiczną granicę 1 miliarda dolarów wpływów, osiągniętych ze sprzedaży biletów w kinach na całym świecie. Ta baśniowa produkcja jest szóstym tytułem w historii, któremu udało się osiągnąć ten pułap.\nZdjęcia na temat: miliardów dolarów\nWideo na temat: miliardów dolarów\nSteven Spielberg z historycznym rekordem. Jest pierwszym reżyserem, którego filmy zarobiły 10 mld dolarów. Prawdopodobnie to nie koniec, gdyż doświadczony reżyser nie zamierza zwalniać tempa. Obecnie Spielberg pracuje nad piątą częścią "Indiany Jonesa". Najbardziej dochodowe filmy Spielberga to: "Jurassic Park" - ok. 980 mln dolarów, "Indiana Jones i Królestwo Kryształowej Czaszki" - ok. 785 mln\nGeorge Clooney: Tequila za miliard dolarów (źródło: Associated Press / x-news)\n"Gwiezdne wojny: Przebudzenie Mocy" z miliardem dolarów na koncie\nDyskusje na temat: miliardów dolarów\nJestem Żydem i popieram PiS bo PiS nam odda 320 miliardów dolarów\nRe: "Magda M.": Paweł Małaszyński nienawidził tego serialu jak czarnego salcesonu\nPodobno pełnometrażową wersją jest zainteresowany Nolan a Warner Bros chce zainwestować sto miliardów dolarów.\nJakże się cieszę, że to ty napisałeś … Bo kontrakt na F 16 za 5 miliardów dolarów podpisał ,,rząd'' sld-psl w 2003 BUHAHAHAHA!\nten pan tylko realizuje politykę przerzucania na Polaków odpowiedzialności za rzeczy, których nie zrobili; celem jest doprowadzenie Polaków do bezbronności i wyszlamowania 300 miliardów dolarów w ramach antypolskiej ustafki 447\nRe: Zagrała w kultowym serialu. Niespodzianie wyjechała z kraju\nW Hollywood aktorzy-krezusi co zarobili już setki milionów dolarów jak Angelina Jolia, Charlize Theron i tym podobni rozpaczają że z powodu "Chińskiego wirusa" nie mogą zarabiać na życie pieniążków i latać do Afryki dokarmiać dzieciaczków w celu podniesienia populacji na ziemi z 8 miliardów do 12 miliardów na świecie.\nNie, nie "wszyscy na świecie są ciekawi" ich losów. Polaków interesuje to, co polskie władze uzgodniły z USA i Izraelem w sprawie bezpodstawnych żydowskich roszczeń w stosunku do Polaków, sięgających 300 miliardów dolarów = 300 000 000 000 dolarów = 3 roczne budżety polski = 1 bilion złotych = 1 000 000 000 000 złotych\nWalczyłem z komuna .Wtedy Polska miała dług ..38 MILIARDÓW DOLARÓW ..a za tepieniądze Girek jednak zbidował huty kopalnie osiedla mieszkaniowe w których wielu mieszka ,ciepłownie elektrownie(...) autobus miejski w PL A DŁUGI...to tylko PO TYSIĄD DOLARS NA PYSK POLAKA A wideo kosztowało 469 dolarów W pewexie polski fiat kosztował 1440 dolarów Dług na POLAKA to było smieszne 1000 dolarów\nKonfederacja niczego nie ukróci,bo to PIS wygra dzięki rozdawaniu lekką ręką NASZYCH ciężko zarobionych pieniędzy i wtedy "przyjaciel " z za wielkiej wody zmusi NAS do zapłacenia miliardów dolarów zgodnie z ich ustawą JUST 447\nRafał Trzaskowski chce spłacać gigantyczne roszczenia majątkowe organizacjom żydowskim. Chodzi o kwoty od kilkudziesięciu do kilkuset miliardów dolarów. Jak mówił Rafał Trzaskowski rząd Platformy Obywatelskiej prowadził już działania z tym związane. Wikileaks informuje, że Platforma Obywatelska –PSL próbowała zrealizować roszczenia żydowskie z pieniędzy uzyskanych z prywatyzacji Polskich\nrządzenia krajem. Ponadto Trzaskowski chce spłacać gigantyczne roszczenia majątkowe organizacjom żydowskim. Chodzi o kwoty od kilkudziesięciu do kilkuset miliardów dolarów. Jak mówił Rafał\nmonika olejnik buty\nanna ibisz nowak z synem\nmuzyka do tej sceny\nkiedy będzie 3 edycja top model


Francja: 11 maja, koniec izolacji - czy na pewno? - L'Hexagone\nFrancja: 11 maja, koniec izolacji - czy na pewno?\nZgodnie z dzisiejszym projektem rządu zaprezentowanym przez E.Philippe przed Zgromadzeniem Narodowym, a następnie popartym przez większość parlamentarną: data 11 maja jako początek końca izolacji nie jest pewna. Może być brana wyłącznie pod uwagę, jeżeli, jak się wyraził premier, określone wskaźniki zostaną osiągnięte, dlatego tak ważne jest, jak podkreślił, przestrzeganie w dalszym ciągu wszystkich obostrzeń.\nW przeciwieństwie do tego co kilka tygodni wcześniej rząd deklarował, obecnie mocno rekomenduje noszenie masek i po raz kolejny obiecuje, że z czasem będą ogólnodostępne.\nJak przyznał E.Philippe, Francja nie będzie mogła zaopatrzyć wszystkich Francuzów na 11 maja w maski, dlatego obowiązek noszenia masek został nałożony wyłącznie w transporcie publicznym i w taksówkach (które nie będą miały odpowiedniego wyposażenia zabezpieczającego).\nOdnośnie placówek wychowawczo-szkolnych, od 11 maja mają zostać otwarte żłobki oraz szkoły podstawowe, które mają być tylko dla chętnych, do 15 uczniów w grupie, z zachowaniem odpowiednich odległości. Gimnazja otwarte częściowo od 18 maja, a licea zamknięte co najmniej do końca maja.\nCi, którzy muszą wrócić do pracy, mają zostać wyposażeni przez pracodawców w maseczki, którzy mają zadbać o przestrzeganie zasad bezpieczeństwa przed ewentualnym zarażeniem Covid19.\nJeżeli wszystko pójdzie zgodnie z planem, od 11 maja mają zostać otwarte sklepy.\nKina, muzea i teatry oraz restauracje i kawiarnie pozostają zamknięte. Duże centra handlowe pozostają również zamknięte. Zakaz organizowania ceremonii religijnych do 2 czerwca. Parki i ogrody publiczne mogą zostać otwarte w departamentach mniej dotkniętych Covid19.\nFrancuzi będą od 11 maja mogli przemieszczać się bez oświadczeń do 100 km, powyżej 100 km nadal będą wymagane oświadczenia a przemieszczanie możliwe wyłącznie „z bardzo ważnych powodów, w tym rodzinnych, lub zawodowych”.\nOgólnie pierwszy etap końca izolacji zapowiedziany został na okres od 11 maja do 2 czerwca, ale, z wypowiedzi premiera wynika, że sam 11 maja nie jest ostateczny, może nastąpić korekta.


NAKAMICHI A02 - Wtyk głośnikowy bananowy sprężynka 8 szt.\nNajwyższej jakości wtyki bananowe typu sprężynka. Wykonane z wysokiej jakości miedzie beztlenowej OFC oraz platerowane 24 karatowym złotem, co zapewnia najlepszą jakość sygnału.\nNajwyższej jakości wtyki bananowe typu sprężynka. Wykonane z miedzi beztlenowej OFC oraz platerowane 24 karatowym złotem, co zapewnia najlepszą jakość sygnału. Dzięki pozłacaniu, wtyczki zabezpieczone są przeciw utlenianiu się, a straty powstające na połączeniu są zniwelowane.\nProducent zaprojektował "banany" tak, by spełniały najwyższe standardy. Obudowa wykonana jest z wzmocnionego aluminium o chropowatej powierzchni, dzięki temu zapewniona jest dobra wytrzymałość a chwyt wtyków jest pewny. Złącza są odlane ze stopu miedzi beztlenowej OFC (niemagnetycznej) oraz pozłacane 24-karatowym złotem, co zapewnia najwyższą, bezstratną jakość połączenia.\nKonstrukcja została wykonana w taki sposób, aby zapewnić jak najlepsze mocowanie. Specjalna, precyzyjna, rozporowa konstrukcja zapewnia bardzo stabilne i dobre osadzenie, dzięki czemu jakość sygnału oraz dźwięku jest jeszcze lepsza. Montaż kabla odbywa się bez lutowania. Wystarczy dokręcić dwie pozłacane śruby a kabel trzyma się pewnie i nie wypada.\npara (zamawiając otrzymasz wtyki czarny i czerwony)


Valkiria Network: Agora: WROCŁAW wzywam! 168\n3lo - sale 11a i 11b\n4 XII 2002 12:45 CET Elsindel\nJesli ktos nie wie - zapytajcie, na pewno ktos wskaze wam droge :)\nSpotykamy sie o 15:00 wlasnie pod tymi salami.\n4 XII 2002 12:49 CET Elsindel\nDla zainteresowanych - przypominam, ze na razie informacje o Armie znajduja sie pod adresem:\nw szczegolnosci, poniewaz mechanika nie jest istotna, radze zapoznac sie z plikiem swiat.html (nie ma do niego linku na stronie), a zatem zajrzec pod adres: http://www.elsindel.wroc.pl/armantin/swi at.html - jest tam troche (wybiegajacych 200 lat w przod, bo niedawno cofnalem historie o 2 wieki) informacji o rasach, panstwach, sa mapy, itp.\nZajawke mechaniki znajdziecie w dziale Reguly (najnowsze teksty sa na gorze).\nTHX za info w sprawie Armantina\n4 XII 2002 16:21 CET Shadar\nMam tylko pytanko, Elsindel: czy jeśli się ktoś nie zdąży zapoznać z tym wszystkim do syzyfa, to czy zrobisz dal takich niekumatych luduff jakieś wprowadzenie ? (bo ja na jutro musze zrobić tylko na fize 2 opracowania doświadczeń + 2 sprawdzany do napisania ://// )\n4 XII 2002 19:39 CET Asar\npoweidzia ze w ciagu 2 tygodni bedziemy mieli nasza strnke. Po tym terminie mize zaczniemy go meczyc o to ????\n4 XII 2002 22:58 CET rage^\nKonwent podobno tez sa bezalkoholowe przynajmniej taka jest teoria;)\nAle co tam w koncu przeciez czlowiek moze przezyc te 5h bez alkoholu a przynajmniej tak mi sie wydaje;)\n4 XII 2002 23:00 CET rage^\nJakbym sie zgubil to bede krzyczal;)\nZakladajac oczywiscie optymistycznie ze w piatek sie wyrobie i zdolam wpasc do 3...\n4 XII 2002 23:29 CET Elsindel\nSESJA w armantin bedzie dopiero 20 grudnia, czyli za 2 tygodznie. W tym tygodniu gram u Szamana, za tydzien jestem z Szamaenm na konwencie. Zatem za 2 tygodnie dopiero Arm - i do tego czasu postaram sie o wprowadzenie :)\n5 XII 2002 0:11 CET Agena\nto szamanVV też jedzie na Valkiriadę? fajnie :)\nskoro jest nas tyle to może znacie kogoś kto pożyczyłby nam auto? taniej by wyszło w sumie...\n5 XII 2002 9:44 CET Agena\nludzie, nie gadajcie ze spicie :)\nmam propozycję. niech corelius poprowadzi wilkołaka na SyZyFie. tamlinek, przyjdziesz? może ktoś jeszcze się zgłosi?\n(cholera jak tak dalej pójdzie, to nie będzie po co przychodzić na syzyfy :/ )\n5 XII 2002 12:44 CET Skeleton\nSą wybory V-miss. Zgłosisz puppeta?:)\n5 XII 2002 13:19 CET Corelius\nto zla propozycja... ja nie mam kompletnie pomyslow... poza tym Higarra chcial grac, a teraz ma inna sesje...\n5 XII 2002 13:53 CET Chronomanta\nCoraz więcej żołnierzy we VV !\n<i "starych" oczywiście też\n(żeby było sprawiedliwie) ;-) >.\nMam nadzieję , że na SyZyFie obie sale się zapełnią!\n5 XII 2002 13:57 CET Chronomanta\n5 XII 2002 15:20 CET Chronomanta\nStąd już spadać ...\nKoniec lekcji ...\nNo to do PIĄTKU !\n5 XII 2002 15:59 CET +Higarra+\nNie słuchaj jej !!!\nNa pewno znajdą się chętni do Wilkołaka albo do czegoś innego, ja nie wiem czy będe grał, ale jak z jakichs powodów Szaman będzie zmuszony do kolejnej retrospekcji to ja nie będe mu przeszkadzał. JAk nie masz pomyslow na nowa przygode, to poprowadz cos co juz prowadziles.\nKtos musi prowadzic jeszcze jakas rownolegla sesje, bo Szaman powoli traci cierpliwosc ...\n5 XII 2002 16:19 CET szamanVV\nprimo - nie będzie mnie na SzFach - mój stan mi na to nie pozwala.\nsecundo - nie jadę na Valkiriadę - uczelnia upomniała sie o mnie.\nCo do spotkania - powinniście nie mieć kłopotów ze zdobyciem klucza... a potem to znajdziecie sposób aby się rozerwać...\nŻałuję że tak wyszło ale nie jestem w stanie nic na to poradzić.\n5 XII 2002 16:22 CET szamanVV\nco za tym idzie finisz przygody zostaje przeniesiony na przyszły tydzień\n5 XII 2002 16:48 CET Gabik\nCZyli zdaje sie, ze Elsindel bedzie odpowiadal za piatkowy balagan...\nEls: udawaj, ze jestes mna, to sie pewnie nie polapia. hiehie...\nJutro rano wyjezdzam. Narka.\no qrcze :(\n5 XII 2002 16:48 CET Shadar\nW takim razie małe skromniutkie pytanko - w co jutro gramy ?????? Ja się mogę zgłosić do wilka lub czegokolwiek( jeśli ktoś łaskawie poświęci mi 10 minut na zaznajomienie mnie ogólnie z systemem)\n5 XII 2002 16:50 CET Corelius\nNo to Agena masz juz graczy do Wampirka (pamietaj - ja zarezerwowalem miejsce pierwszy :)


10 Najlepszych Ofert Na Pellet w Opolu, 2021\nNajlepsze Oferty na Pellet w Opolu, 2021\nŚwietny Pellet Opole\nP.H.M.B.i P. Rafał Kobienia\nWitam Oferujemy Państwu Polski pellet certyfikowany PN-EN ISO 17225-1 A1 z drewna sosnowego. Posiada wysokie właściwości energetyczne, nikłą zawartość wilgoci. Powstający po spaleniu ekologiczny popiół , może być wykorzystany jako naturalny nawóz ogrodniczy. Jest przyjazny dla środowiska . Produkcja pelletu nie powoduje dodatkowego wycinania drzew w lesie . Użytkowanie daje komfort czystości, wygodę podczas transportu. Niska emisja CO2 podczas spalania. Pellet stanowi odnawialne źródło energii. Spalanie może odbywać się w bezobsługowych kotłach. Dostępność zakupu i łatwość transportu. Nie jest szkodliwy dla człowieka i nie powoduje alergii. Zależy nam, by Klienci byli zadowoleni korzystając z oferowanych przez nas usług. Po więcej informacji zapraszamy na naszą stronę internetową kobieniaprodukcja.pl lub prosimy o kontakt telefoniczny pod jeden ze wskazanych numerów 77 459 29 20 606 434 956 604459322\nMarkowy Pellet Drzewny Opole\n1. AMT Anthony Vandeginste\n2. ANDRZEJ RAMBAU STOLARSTWO\n4. F.H.U. "KONRAD" Konrad Grześka\nNastępnego takiego dostawcy prędko nie znajdziesz na terenie Opola, dlatego jeśli poszukujesz dobrego peletu to koniecznie poznaj producenta pelletu IMEX-PIECHOTA I Sp z oo Sp k. Realizują oczekiwania najbardziej wymagających Klientów, dlatego są świetnym wyborem.\nJeszcze nie znalazłeś odpowiedniego dostawcy peletu, mimo że próbujesz znaleźć go od dawna? Radosław Raczkowski może być Twoim wybawieniem. Nie trać czasu - skontaktuj się z nimi, aby poznać dopasowaną ofertę.\nChcąc dotrzeć do doskonałej jakości pelletu trafisz na wiele firm, które mają ofertę dla Ciebie, ale producent pelletu FHU ADMAR nie ma sobie równych. Spełniają oczekiwania najbardziej wymagających Klientów, dlatego są świetnym wyborem.\nDołącz do naszych Producentów i Dostawców Pelletu w Opolu\nDziałasz na rynku jako Producent i Dostawca Pelletu i szukasz nowych Klientów z Opola lub okolic? Załóż konto i realizuj potrzeby zainteresowanych Klientów z Oferteo!\nPowiązane strony: Pellet, Kupię pellet Opole\nWybierz dostawcy pelletu w okolicy Opola, który doradzi Ci kompletne propozycje. PHU Gold-Invest Anna Stodolna podchodzi indywidualnie do zlecenia i bez problemu dopasowuje się do odbiorcy. Tylko krok dzieli Cię od otrzymania świetnej oferty - skontaktuj się!\nSzukając pelletu znajdziesz wielu producentów, którzy mają ofertę dla Ciebie, ale to dostawca pelletu Agencja Artystyczna Opol-Art jest najwyższej próby. Szczegółową wycenę otrzymasz po kontakcie, więc nie trać czasu.\nKlient, który poszukuje pelletu powinien już teraz zgłosić się do Brak i zobaczyć na własne oczy ich niskie ceny oraz referencje otrzymane od Klientów. Szczegółową wycenę otrzymasz po kontakcie, więc nie trać czasu.\nCzujesz się zagubiony w bogactwie ofert na pellet? Specjaliści z S4Tech doradzą Ci najbardziej korzystne wyjście. Przedstawią Ci dobrą ofertę - sprawdź już dziś, nie pożałujesz.\nPellet porównaj ceny i koszty w Opolu\nSzukasz cen, cenników, kosztów lub kosztorysu? A może interesuje Cię najtańsza oferta na pellet w Opolu? Złóż zapytanie, a firmy z Opola same prześlą wyceny.\nInne pobliskie usługi: Drewno kominkowe Opole Brykiet drzewny Opole Gaz opałowy Opole\nPotrzebujesz ofert sprzedaży pelletu to wykorzystaj kompetencje UAB LAMBERA. Realizują wymagania najbardziej wymagających Klientów, dlatego ich wybór na pewno będzie dobrą decyzją.\nPoszukujesz odpowiedniego producenta pelletu z rejonu Opola? Już znalazłeś - Sampro proponuje najlepszą jakość w przystępnej cenie. Nie trać czasu - umów się z nimi na rozmowę, aby poznać dopasowaną ofertę.\nSkoro planujesz zakup taniego peletu to ta firma z całą pewnością spełni Twoje oczekiwania. Skontaktuj się z nimi jeszcze dziś, a otrzymasz ofertę.\nJeśli szukasz doskonałej współpracy to specjaliści z Pphu maxas perfekcyjnie pasują do Twojego zlecenia. Zdecyduj się szybko - przedzwoń i otrzymaj niewiążącą ofertę, która Cię usatysfakcjonuje.\nJeśli interesują Cię opinie na temat pellet, szukasz porad lub ofert skontaktuj się z fachowcami z Opola. Dodatkowo możesz tanio kupić produkty lub zlecić usługi - koniecznie wyślij zapytanie do naszych firm i wybierz najlepszą ofertę.\nZapytanie prześlemy do wielu firm zajmujących się pellet w Opolu, a zainteresowane prześlą Ci potrzebne informacje. Serwis Oferteo jest bezpłatny a usługa niezobowiązująca.\nProducent pelletu Przedsiębiorstwo Transportowo-Handlowe LEPKA z Opola ma bezkonkurencyjne ceny, niezmiernie bogaty wybór pelletu i kadrę prawdziwych specjalistów. Tylko krok dzieli Cię od uzyskania świetnej oferty - skontaktuj się od razu!\nFirma ZIEMOWIT KALINOWSKI oferuje sprzedaż pelletu na terenie Opola i okolicznych miejscowości. Skorzystaj z wiedzy naszych ekspertów i już dziś otrzymaj z górnej półki pelet w najniższej cenie. Skontaktuj się z nimi już teraz i poznaj ofertę.\nFirma CERAMIKA NOVICER oferuje swoje usługi. Skupia się na Klientach z Opola oraz przyległych powiatów. Zapraszamy do kontaktu - to Ci się opłaci.\nChcąc dotrzeć do markowego peletu trafisz na wiele firm, które mają ofertę dla Ciebie, ale Sam-Bud-Rol Spz oo Spkomandytowa przebije je wszystkie. Aby uzyskać więcej informacji skontaktuj się jeszcze dziś - warto.\nKlient, który szuka markowego pelletu drzewnego powinien koniecznie zgłosić się do Bioenergy i zobaczyć na własne oczy ich dobre ceny oraz najwyższą jakość towaru. Przedstawią Ci dopasowaną propozycję - zadzwoń i sprawdź.\nZapewnienie dobrego pelletu to priorytet dla producenta pelletu VB Flamy Block Sp zoo. Już nie czekaj i zadzwoń teraz - gwarancja zadowolenia!\nKolejnego takiego sprzedawcy prędko nie znajdziesz w miejscowości Opole i okolicy, więc jeśli poszukujesz dobrego pelletu drzewnego to od razu zobacz dostawcy pelletu NGT Tergor. Żeby otrzymać szczegółową wycenę skontaktuj się - to Ci się opłaci.\nZnalezienie świetnego pelletu nie jest łatwą sprawą, dlatego nie zwlekaj - profesjonaliści z SAM-BUD-ROL Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Sp K dadzą wskazówki i dobiorą dostosowane rozwiązanie. Przedzwoń, aby otrzymać ofertę - nie będziesz żałować.\nZnajdź producenta pelletu na terenie Opola, który doradzi Ci kompletne propozycje. Wojciech Lis podchodzi indywidualnie do każdego Klienta i bez problemu dopasowuje się do wymagań. Napisz w krótkim formularzu czego potrzebujesz, aby otrzymać dopasowaną ofertę spełniającą Twoje wymagania.\nJeżeli poszukujesz bezkonkurencyjnej oferty peletu w rejonie Opola, skorzystaj z pomocy ekspertów w branży. STOLARSTWO JAMBOR KRYSTIAN JAMBOR wykorzysta swoich kreatywnych pracowników i zaproponuje Ci niezłą propozycję. Wystarczy, że zadzwonisz, a otrzymasz ofertę, która na pewno zrobi na Tobie dobre wrażenie.\nGdy szukasz współpracy to specjaliści z Mirosław Franciszków są dla Ciebie idealni. Jeszcze dzisiaj zadzwoń do nich, aby uzyskać więcej informacji.\nDotarcie do cenionego pelletu może być bardziej skomplikowane niż się oczekiwało, ale Spec Instal Manuela Machura na pewno pomoże Tobie w znalezieniu najlepszego produktu. Zaledwie krok dzieli Cię od dostania świetnej propozycji - skontaktuj się!\nDzisiaj możesz spać spokojnie, bo dostawca pelletu z Robert zagwarantuje Ci pelet w najlepszej jakości w rejonie Opola. Wybierz ich numer i dowiedz się więcej.\nDostarczenie doskonałego peletu to sprawa najwyższej wagi dla dostawcy pelletu Ltd Larsens. Podejmij decyzję od razu - skontaktuj się i otrzymaj niezobowiązującą wycenę, która przypadnie Ci do gustu.\nWystarczy Ci już bezowocnych poszukiwań producenta pelletu? Werticar sc jest idealnym wyborem. Przedstawią Ci dopasowaną propozycję - sprawdź już dziś.\nFirma FOREST prowadzi sprzedaż pelletu na terenie Opola i pobliskich miejscowości. Skorzystaj z porady naszych fachowców i już dziś otrzymaj bezkonkurencyjny pelet w atrakcyjnej cenie. Przedzwoń i poznaj ofertę - nie pożałujesz.\nPotrzebujesz ofert sprzedaży pelletu to zaufaj doświadczeniu Zatello export trade. Zachęcamy do zapoznania się z ofertą - nie będziesz żałować.\nBezkonkurencyjna sprzedaż pelletu na terenie miejscowości Opole - szeroki asortyment i atrakcyjna cena. Jeszcze dzisiaj skontaktuj się z nimi, aby poznać wycenę.\nWłaśnie stajesz przed wyborem firmy specjalizującej się w sprzedaży pelletu? Nie mogłeś trafić lepiej. Centrum Instalacyjno Grzewcze ROLF doradzi idealne rozwiązanie. Określ na czym Ci zależy, aby otrzymać dopasowaną ofertę spełniającą Twoje oczekiwania.\nFirma Pellet prowadzi sprzedaż pelletu na terenie Opola i pobliskich miejscowości. Skorzystaj z doradztwa naszych pracowników i już dziś otrzymaj znakomity pelet w najniższej cenie. Nie trać czasu i zadzwoń teraz - nie zawiedziesz się!\nRanking Producentów i Dostawców Pelletu obejmuje również takie miejscowości jak: Opole, Luboszyce, Czarnowąsy, Chróścice, Chróścina, Kup, Brzezie. więcej...\nPodobne zlecenia: Kupię pellet Opole


Torby papierowe – ekologiczne rozwiązanie - Wykreauj swój wizerunek w internecie – poznaj metody i tajniki\nby Aldona Kowalsky 23 grudnia, 2020 23 grudnia, 2020\nW obecnym czasie, gdy społeczeństwo bardzo poważnie traktuje dbanie o środowisko, wykorzystywanie toreb papierowych zarówno w handlu, gastronomii jak i przemyśle – jest niezwykle ważne.\nSpotkać je możemy w dużych supermarketach oraz osiedlowych sklepikach. Pakujemy w nie prezenty na urodziny lub upominki dla gości na eventy, a gdy dopadnie nas głód i zamawiamy jedzenie z dowozem, jest ono spakowane właśnie w papierowe opakowania. Torebki ekologiczne prezentują się szykownie niezależnie od sytuacji. Nawet wypchane bułkami!\nWbrew pozorom, papierowe torby są niezwykle wytrzymałe oraz praktyczne. Korzystają z nich niemal wszyscy. Pakujemy w nie produkty sypkie takie jak: cukier, mąka, bułka tarta, czy przyprawy.\nW cukierniach dostajemy w nich ulubione ciasteczka, a podczas zakupów w galerii handlowej nową parę spodni lub sweterek. Czas foliówek uznawanych niegdyś za luksusowe na szczęście mamy za sobą, dlatego też marki kierujące się zrównoważonym marketingiem stawiają na papierowe torebki.\nDlaczego torby papierowe są tak ważnym czynnikiem wpływającym na kreowanie wizerunku danej marki? Ponieważ są wyznacznikiem nowoczesności oraz podążania za elkologicznymi trendami, a wyjście z takim “dodatkiem” ze sklepu symbolizuje status życiowy oraz zamożność. Na ulicach można zauważyć, że ekologiczne torebki stały się niejako nośnikiem reklam, gdyż dostają często “drugie życie” i wykorzystuje się je do spakowania przeróżnych przedmiotów. Pamiętajmy, że tego typu opakowania są zaprojektowane z dbałością o każdy szczegół. Logo, font oraz wybrane kolory podkreślają indywidualność każdego przedsiębiorstwa, w którym są wykorzystywane.\nOprócz wyżej wymienionych cech warto wspomnieć również o nieograniczonych możliwościach związanych z ich personalizacją. Czasami wystarczy dobrze zaprojektowana torba z ciekawym nadrukiem, by stać się idealnym przekazem reklamowym związanym z daną firmą.\nJak wspominaliśmy na początku, jednym ze sposobem na wykorzystanie papierowych toreb jest pakowanie w nie prezentów oraz upominków. W swoich wzorach i kształtach dostosowane są nie tylko do okazji, podczas której zostaną wykorzystane, ale również do rozmiarów danego prezentu. I chociaż zapakowanie w ozdobny papier ma swój urok, to jednak piękna i praktyczna torba papierowa jest dużo lepszym rozwiązaniem.\nTorby papierowe z nadrukiem są nie tylko opakowaniem, ale również ozdobą. Nawet najprostszy prezent zapakowany w piękną torebkę nabiera dodatkowej wartości. Poszukując idealnej torebki ekologicznej warto zwrócić również uwagę na to z czego wykonane są jej rączki. Wiele firm decyduje się na wykorzystanie kolorowych tasiemek, które będziemy mogli później użyć w innym celu.\nPrezenty z reguły dajemy z okazji urodzin, świąt lub ważnych okazji. Bywają jednak takie sytuacje, gdy prezenty mają być uzupełnieniem podpisanego kontraktu lub podsumowaniem ważnego spotkania. W takich sytuacjach firmy zajmujące się produkcją papierowych toreb oferują torby papierowe z logo lub ważnym dla obu stron symbolem.


497. Miętowy komplet na ślub mojej siostry – ArtLand Marta Zaborowska\nKARTKA, KOMPLET, MINTAY PAPERS, PUDEŁKA, ŚLUB\nOd tego ślubu miął już prawie miesiąc, a wydaje mi się jakby to było zaledwie kilka dni temu. Ten komplet powstał na życzenie mojej mamusi dla mojej siostry i jej męża. Zauważyłam, że moja mama ma słabość do tego typu kompletów, bo chyba jeszcze nigdy nie zamówiła samej kartki, zawsze prosi, żebym jeszcze zrobiła pudełko. Nie przez przypadek wybrałam papiery z kolekcji Mintay Papers od Karoli Witczak, gdyż moja siostra uwielbia kolor miętowy. A moim zdaniem to jedna z najpiękniejszych kolekcji polskiej produkcji.\nZapraszam to obejrzenia zdjęć:\nTagi: kartka, komplet, mintay papers, pudełko, ślub


Galeria wspomnień Edwarda\nGaleria wspomnień Joli i Adama\nGaleria wspomnień Janusza\nW sobotę 9 marca 2013 r.wyruszyliśmy (130 uczestników) z Zamościa i Szczebrzeszyna na 39 Rajd Zimowy „Wzgórzami Roztocza”. Tym razem nasze trasy prowadziły wschodnim skrajem Roztocza Środkowego.\nPogoda była zimowa wprost wymarzona na wędrówkę. Temperatura lekko poniżej zera. Pod nogami ponowa - niewielka warstwa świeżutkiego śniegu, który spadł nad ranem. Dobrze, bo w lesie nie było ślisko.\nTrasa I pod przewodnictwem Edwarda i Zbyszka wyruszyła spod pomnika pod Szewnią Górną. Kolega Edward krótko zapoznał zebranych z historią tego miejsca i trasą wędrówki a kol. Zbyszek rozdał uczestnikom znaczki rajdowe. Po drodze zobaczyliśmy roztoczańskie uszko - drzewo o dziwnym kształcie. Wędrowaliśmy samym grzbietem Siwcowej Góry.\nOd początku utworzyła się grupka rajdowiczów, którzy pędzili przed siebie. Udało ich się po czasie nieco zwolnić, bo na rozstajnych drogach mylili kierunek i musieli wracać.\nW czasie wędrówki nie obyło się bez niespodzianek. Kiedyś na rajdach gubiono czapki, kurtki a teraz telefony komórkowe. W czasie zabawy na śniegu wypadła z kieszeni jednemu z uczestników taka dość droga „zabawka”. Trzeba było szukać, na szczęście był zasięg sieci.\nWędrowaliśmy lasami w Leśnictwie Wólka Nadleśnictwa Zwierzyniec. W pewnym momencie po lewej stronie słychać było trzaski gałęzi - to przed nami uciekały roztoczańskie dziki. Ślady pracy dzików były dobrze widoczne. Może to mama dzicza szukała dla swoich pociech pożywienia.\nNa kolejnym odpoczynku spotkaliśmy dwóch panów biegnących od Zamościa. Podobno co sobotę pokonują 30 km bez względu na pogodę, jeden pan był nawet w krótkich spodenkach. Kiedy wyszliśmy pod Skaraszowem z lasu okazało się, że dalsza droga to prawdziwe lodowisko. Mali wędrowcy mieli zabawę, ale dla starszych było to raczej utrudnienie. Na końcu Skaraszowa Edward powiedział kilka słów o gościńcu ordynackim. Szczęśliwie dotarliśmy do mety. Było tam serdeczne powitanie przez kierownika Rajdu kol. Kazia i kwatermistrza Tomka, Kasia już krzątała się w kuchni Za chwilę dotarła druga grupa prowadzona przez Janusza i Zosię. Wędrowali po lasach od Wychodów na północ od Wierzchowin. Mieli też ciekawe atrakcje, bo z ciekawością przyglądały się im roztoczańskie sarenki a na drodze ukazał się jak duch samotny jeździec. Uczestnicy nazbierali świeżych pędów malin, z których sporządzono smakowity napój.\nW cieplutkiej sali wiejskiej świetlicy udostępnionej prze panie z Koła Gospodyń Wiejskich w Wierzchowinach chwilę odpoczęliśmy. Był napój rozlewany przez Mariana, pieczętowanie okolicznościową pieczątką rajdową.\nPóźniej odbyły się w sali konkursy: krajoznawczy - prowadzony i przez Edwarda i Monikę.\nStartowało dziewięcioro uczestników - wszyscy otrzymali nagrody.\nKonkurs piosenki prowadził Zbyszek i p. Iwona. Piosenki były różne ale jury wszystkie drużyny nagrodziło.\nNa dworze odbył się konkurs sypania góry śniegu. Jury w składzie Janusz i Zosia uznało, że najwyższą górę (150 cm) usypała drużyna z SP Nr 4 z Zamościa.\nPóźniej odbyło się wręczenie zdobytych odznak OTP i nagród za uczestnictwo w konkursach.\nKazio i Edward musieli wypić malinowy napój (z młodych pędów) - był smakowity i pachnął malinami.\nDziękujemy Paniom z Koła Gospodyń w Wierzchowinach z p. Bożeną Kawala na czele za gościnne przyjęcie.\nDziękujemy za przekazanie nagród w postaci wydawnictw krajoznawczych dla uczestników konkursu krajoznawczego przez Zespół Parków Krajobrazowych w Lublinie Oddział Terenowy w Zamościu\nKadrze za stworzenie wspaniałej atmosfery na rajdzie i bezpieczne prowadzenie.\nOpiekunom młodzieży ze szkól zamojskich i Szczebrzeszyna. Panom kierowcom, za bezpieczną jazdę po oblodzonej szosie.\nDo zobaczenia w kwietniu na Rajdzie „ Spotkanie z Wiosną”.


cytaty z książek autora "Ewa Popławska"\n- Będzie miał król ze mnie ubaw. Wyglądam jak upiór - powiedział na głos i wygładził poły kontusza.\nMiał powody do zmarwień. Spuścił wzrok, by nie patrzeć na żałosne oblicze, po czym usiadł przy ławie zmęczony podróżą. Oparł łokcie, złożył na nich głowę i zaczął rozmyślać o wydarzeniach, które wstrząsnęły Chojnami. Przypomniał sobie ciemne warkocze panny Katarzyny i żałował, że umknął bez pożegnania.\nEwa Popławska, Pod złą gwiazdą więcej\nKrystyna zmięła list w drżących dłoniach. Było w nim tyle powściągliwej miłości, że poczuła w sercu ukłucie zazdrości. Oparła się o arkadę i gniewnie westchnęła, odgarniając z czoła włosy. Następnie starannie schowała list pod suknią i poszła do komnaty, by go spalić.\nJerzy Sobótko też garnął się do roboty. Był jednak najstarszym mieszkańcem Łodzi, a ponadto kulał od czasu, gdy jeden Szwed go przewrócił, zabierając moździerz. Dlatego Sobótkowie nie pozwalali mu pracować w polu, choć Jerzy chodził po podwórzu ze złą miną, domagając się godziwego traktowania. (...) Dziaduszko trochę się srożył, trochę wzdychał i jęczał, jakby go wzięto na tortury, ale ostatecznie jednak zostawał w chacie, wygrażając, że jeszcze pójdzie w pole i wszystkim pokaże".\n- Janie, jeśli ty nie widziałeś jeszcze równie trudnej przeprawy, to czy walka ma sens? Nie przejdziemy na drugą stronę - powiedział jeden z jeźdźców koronnych.\nSobieski spojrzał na niego z wyższością.\n- Jeśli ktoś się lęka błota, niech nie idzie w bój (...).\n- Jak tchu brakuje to miodu i ziół trzeba. Ja przyniosę - powiedziała Zofia i już miała istotnie wyjść, ale dziaduszko chwycił ją za nadgarstek.\n- I najlepsza gorzałka nie pomoże, kiedy komuś czas w drogę (...).\nWnosił właśnie do sieni dużą fasę i spoglądał na przyzbę Sobótków z takim wstrętem, jakby widział tam wielkiego karalucha. Najbardziej jednak zazdrościł sąsiadom tego, że jest u nich Jezierski, który przecież bardziej pasowałby do ich, Żelichowskich, domu.\nPrzecież my bogatsi od Sobótków. A to akurat przed ich domem musiał zemdleć i teraz schodzi się kupa ważnych łodzian - myślał gorzko.\nNie wiedział przy tym, kogo nienawidzić bardziej - Konrada czy Andrzeja. Obaj rozmawiali, siedząc przed domem i zdawali się w ogóle nie zauważać, że tak szacowna rodzina ma dla miasta większe zasługi.\nZ każdą godziną miasto robiło się coraz dziwniejsze i bardziej obce. Był to kolejny rodzaj niebezpieczeństwa, który wyłaniał się z otchłani mroku. Lęk miał w tym zapomnianym miasteczku nieskończoną liczbę głów i choćbyś poodcinał ich już tysiąc, wyrastała kolejna.\nZobaczyła wielkie, pozłacane lustro. Wcześniej obezwładniał ją taki strach, że nawet go nie zauważyła. Ostrożnie podeszła do zwierciadła i westchnęła oczarowana. Złota rama błyszczała jak najcenniejszy klejnot. Dziewczyna nigdy nie widziała czegoś tak pięknego. Najbardziej jednak uderzyło ją własne odbicie. Nieśmiało podeszła do lustra i ujrzała swoją twarz. Był to pierwszy raz, gdy mogła zobaczyć siebie wyraźnie. Wcześniej przeglądała się tylko w spokojnej tafli łódzkiego stawu lub w rwącej toni Jasienia.\nStary Jezierski był w swoim żywiole. Powalił Gawrylskiego i zaczął tłuc go pięścią po twarzy, ale krzyk i błagania pani Gawrylskiej w końcu poskutkowały i krewki szlachcic odstąpił. Było mu jednak wciąż mało, a krew buzowała mu w żyłach, jak po porządnej dawce gorzałki. Chwycił krzesło, na którym wcześniej siedział Gawrylski i wyrzucił je przez okno, z hukiem wybijając szybę. Krzyknął w amoku, porywając się do następnego siedzenia, lecz nie zdążył nim rzucić, bo na plecach usiadł mu zwinny Konopiński. Jezierski strącił go, przewalając na ławę. Panienki z krzykiem uciekły na podwórze. Służba także wyszła na zewnątrz, stając na wszelki wypadek daleko od okien.\nPo chwili nie było wiadomo, co spowodowało awanturę. W szale mężczyźni niszczyli ławy, rzucali w siebie krzesłami i wyzywali na pojedynek na szable. Wyróżniał się Jezierski, który bił wszystkich po kolei. Nie patrzył przy tym ani na to, że niszczy własny majątek, ani na to, że z nosa leci mu krew. W kącie pokoju Kielczan dusił Konopińskiego.\n[...] czuliśmy wyjątkowe przyciąganie. Nie wiem czy było ono spowodowane tym, że tak bardzo się sobie podobaliśmy, czy faktem, iż nie pozwalaliśmy sobie na nic trwałego - pozostawaliśmy dla siebie zakazanymi owocami.\nEwa Popławska, Anita więcej


OBRĄCZKI Nº3: Natalia i Marcin – ALE. geometryczna biżuteria autorska\nOBRĄCZKI Nº3: Natalia i Marcin\nPrzyszła pora na obrączki dla naszej zaręczynowej pary!\nChcieliśmy zamknąć piękno w prostej formie. Ten zwykły-niezwykły krąg miał wyrózniać się subtelnym akcentem, na pierwszy rzut oka prawie niedostrzegalnym. To znowu mobius, jednak zupełnie inny niż do tej pory. Idea jest ta sama, ale tym razem przekręciliśmy profil o kwadratowym przekroju.\nObrączki powstały z białego złota palladowego wysokiej próby 750. Takie złoto, jest bardzo twarde, więc musieliśmy znaleźć nie lada sposób, aby zatoczyć z niego pełne koło! Okrąg bez początku i końca to w końcu symbol wieczności, więc w przypadku tych obrączek musiało nam się udać.\nNiezwykłość tych obrączek widać dopiero po dokładniejszej obserwacji, a z pozoru prosty kształt, okazuje się całkiem nieoczywisty. Mobiusowy efekt podkręciliśmy zróżnicowaniem powierzchni, w miejscach przewinięcia obrączki. Natalii i Marcinowi życzymy szczęścia trwałego jak złoto i nieskończonego jak mobius!


mBank przygotowuje klientów do PSD2 i walczy ze spiralą zadłużenia » Fintek.pl\nmBank przygotowuje klientów do PSD2. Czasowo zablokują limit w koncie spóźnialskim kredytobiorcom\nOpublikowano December 5, 2018, 4:21 PM\nmBank przygotowuje klientów do PSD2. Bank w wiadomości do klientów przesłanej w połowie października (czyli już jakiś czas temu) informuje, że już od 20 grudnia czekają ich ważne zmiany w związku PSD2. Podobną wiadomość otrzymali klienci innych banków - warto zajrzeć do korespondencji. Dodatkowo mBank wprowadził zmiany, które mają chronić klientów przed spiralą zadłużenia. Bank może czasowo blokować limit kredytu w koncie i na karcie kredytowej osobom, które nie spłacają innych kredytów zaciągniętych w mBanku.\nJakiś czas temu banki poinformowały klientów o ważnych zmianach w związku z PSD2. Jeśli nie wiesz, co to jest, to powinieneś się zainteresować. Cały sektor bankowy i fintech w zasadzie żyje tą regulacją gdyż, w największym skrócie, otwiera ona podmiotom trzecim, które bankami nie są, możliwość świadczenia niektórych usług do tej pory zarezerwowanych tylko dla banków. Na razie większość fintechowych projektów pod kątem PSD2 trzymanych jest w sekrecie. Tajemnicą poliszynela jest, że to giganci technologiczni (Google, Facebook, Amazon, Apple i Microsoft) szykują się na mocne wejście w usługi finansowe. Niedawno pisaliśmy o tym jak mógłby wyglądać Google Bank.\nNa razie to oczywiście sfera niepotwierdzonych projektów. Dyrektywę PSD2 implementowano do prawa polskiego ustawą o usługach płatniczych. Wprowadza ona także szereg bezpośrednich zmian dla klientów.\nPo pierwsze, klient będzie odpowiadał za nieautoryzowane transakcje dokonane jego kartą do kwoty 50 euro. Obecnie limit ten wynosi 150 euro. Jeśli zgubisz kartę i ktoś jej użyje do zakupów to stracisz najwyżej 50 euro. Bank trzeba niezwłocznie powiadomić o zagubieniu karty.\nJeśli padniesz ofiarą fraudu, czyli oszustwa internetowego, a przestępca wykorzysta dane twojej karty do kradzieży środków, to również odpowiadasz tylko do 50 euro. Jeśli dokonasz nieautoryzowanej transakcji, bo oszukańczy sklep lub usługa obciąży twoje konto bez zgody, to również będziesz chroniony.\nCzas odpowiedzi na reklamację zostanie skrócony do 15 dni z 35. Uważaj jednak na rażące niedbalstwo w posługiwaniu się kartą lub BLIKIEM, bo jeśli bank uzna, że klient naraża się na niebezpieczeństwo, to zablokuje mu możliwość korzystania z płatności internetowych.\nOd 20 grudnia klient sam będzie zatwierdzać maksymalną kwotę jaką bank zablokuje na koncie. Innymi słowy, rośnie twoja kontrola nad płatnościami w przypadku np. wynajmu samochodu, pokoju w hotelu, itp. Ale jednocześnie rośnie też odpowiedzialność klienta – warto zwracać uwagę na ustawione limity. Przy czym warto pamiętać, że zbyt ich zbyt niski poziom też może być problematyczny, ze względu na zablokowanie dostępu do niektórych usług.\nmBank zablokuje limit w koncie, jeśli nie będziesz spłacać kredytu\nBank zapowiedział, że będzie czasowo blokował klientom niespłacającym kredytów dostęp do limitu w koncie i zablokuje im karty kredytowe. Opóźnienia mogą dotyczyć innych pożyczek zaciągniętych w mBanku. Zatem jeśli masz jakieś opóźnienie w spłacie to lepiej organizuj środki na uregulowania zobowiązań, bo odblokowanie może potrwać nawet 3 dni. Odcinanie dostępu do kasy to sposób na spiralę zadłużenia, ale też niezłe rozwiązanie poprawiające wynik na koniec roku.


Złote Mleko – wzmacniający napój z kurkumą – Śliwki robaczywki\n17 września, 2015 Zioła\nZłote Mleko – wzmacniający napój z kurkumą\nOrientalną alternatywą dla swojskiego mleka z miodem i masłem lub czosnkiem jest Złote Mleko.\nPrzyrządza się je koziego lub roślinnego mleka, z pasty kurkumowej i miodu. Ma działanie silnie przeciwzapalne, napotne i uspokajające. Wspomaga leczenie chorób układu kostnego. Przeciwdziała depresji i przemęczeniu.\nTestując właściwości kurkumy na sobie nie mogłam go pominąć.\nJak smakuje? Trochę jak napój dyniowy. Smak jest łagodny, z aksamitną tłustością i głęboką słodyczą.\n1 część świeżo tartej kurkumy (lub świeżo otwartej, mielonej)\nZagotować składniki. Gotować 8 minut, aż do uzyskania gęstej pasty. Przechowywać w lodówce do miesiąca.\n1 szklanka mleka ryżowego lub innego\n2 łyżeczki pasty z kurkumy\nMasło rozpuścić i dodać pastę. Mleko z miodem podgrzać do 40 stopni C. Wszystko wymieszać. Pić ciepłe. Profilaktyczne przed snem, a w przypadku przeziębienia co 3-4 godziny.\nTarcie kurkumy to trudne zdanie. Jest bardzo twarda. Twardsza od gałki muszkatołowej, ale świeżo starta ma najlepsze właściwości i daje pewność, że nie ma żadnych domieszek.\nKurkumę gotujemy na małym ogniu. Szybko mięknie.\nGotowa pasta zachowuje trwałość do miesiąca w lodówce\nGotowe Złote Mleko. Jest duża szansa, że zasmakuje dzieciom.\nPosted in Zioła and tagged with na przeziębienie, przepisy kulinarne, w kuchni, zdrowa dieta, zioła, ziołolecznictwo.\nPrevious 16 września, 2015 Zioła\nNext 18 września, 2015 Robione\nCherry Belle\t on 17 września, 2015 at 10:50 am\nMmm złote mleko na pewno zrobię mniam 😛\nJogobella .J.K.\t on 17 września, 2015 at 11:22 am\nmariola mazur\t on 17 września, 2015 at 11:53 am\nbumi bubi\t on 17 września, 2015 at 1:54 pm\nczy można czymś zastąpić masło ghee? Może można użyć zwykłego masła?\nEwelina Wysokińska\t on 17 września, 2015 at 3:30 pm\nPewnie – można użyć zwykłego, albo oleju kokosowego. Ja wzięłam ghee własnej roboty, bo miałam i ma bardzo złoty kolor. Generalnie chodzi o rozpuszczenie w tłuszczu kurkuminy – rodzaaj tłuszczu nie jest bardzo istotny.\nbumi bubi\t on 18 września, 2015 at 10:07 am\nMagdalena Musińska\t on 18 września, 2015 at 5:57 am\nno i naszła mnie ochota na złote mleko 🙂\nJaskółcze Ziele\t on 21 września, 2015 at 7:18 am\nNie znałam wcześniej złotego mleka. Myluszę koniecznie spróbować!\nLidia\t on 16 listopada, 2015 at 12:45 pm\nWitam, a czy do tej pasty dodaje się pieprzu???Czytałam,że wówczas jest lepsza przyswajalność kurmumy\nAnonimowy\t on 19 stycznia, 2016 at 10:19 pm\nTak powinno się dodać trochę czarnego pieprzu.\nDominika\t on 21 stycznia, 2019 at 10:28 pm\nBardzo mi się to podoba, ale muszę spytać : dużą różnicę robi przygotowanie napoju z pasty kurkumowej od po prostu wsypania do ciepłego mleka sproszkowanej kurkumy i dodania dodatków (miód, imbir, sproszkowany czosnek itp)?


Podejrzany o zabójstwo pilota Su-24 pozostanie w areszcie na rok - 29.06.2016, Sputnik Polska\nTurecki sąd pozostawił podejrzanego o zabójstwo pilota rosyjskiego Su-24 Alparslana Çelika w areszcie do 8 czerwca 2017 roku - podaje turecka agencja Anadolu. 29.06.2016, Sputnik Polska\nturcja, sąd, zestrzelenie su-24\nTurecki sąd pozostawił podejrzanego o zabójstwo pilota rosyjskiego Su-24 Alparslana Çelika w areszcie do 8 czerwca 2017 roku - podaje turecka agencja Anadolu.\nÇelik miał został zwolniony 27 czerwca po zobowiązaniu się do nieopuszczenia kraju, jednak z powodu werdyktów w innych sprawach karnych termin jego pobytu w areszcie został przedłużony.\nSąd skazał Çelika na 2,5 roku więzienia i karę grzywny za fałszowanie pieniędzy. Çelik pozostanie w więzieniu do 8 czerwca 2017 roku.\nUkraińscy desantowcy ćwiczyli się w Niemczech na gumowych karabinach\n28 Czerwca 2016, 18:44\n27 czerwca turecka prokuratura wznowiła postępowanie karne w sprawie Çelika, podejrzanego o związek z zabójstwem rosyjskiego pilota Olega Pieszkowa, zabitego z ziemi podczas katastrofy Su-24 w listopadzie 2015 roku. Jednocześnie kilka godzin przed wszczęciem postępowania karnego Çelik został zwolniony z więzienia w zachodniej prowincji Izmir.\nÇelik figuruje w sprawie nielegalnego posiadania broni, ponadto postawiono mu zarzut oszustwa. Został on zatrzymany w marcu w Izmirze, w kwietniu sąd wydał nakaz jego aresztowania. Taki środek zastosowano, ponieważ w 2014 roku Çelik uciekł z więzienia, gdzie miał spędzić 2,5 roku.\n24 listopada turecki myśliwiec F-16 rakietą typu „powietrze-powietrze" zestrzelił rosyjski samolot bombowy Su-24, uczestniczący w rosyjskiej operacji w Syrii.