Scena Red Bull Music ponownie na Tauron Nowa Muzyka Katowice! - Trójka - polskieradio.pl\nOstatnia aktualizacja: 20.03.2019 11:35\nBarwna konstelacja intrygujących artystów dołącza do ogłoszonego wcześniej Matthew Deara, tworząc wspólnie pełny, weekendowy program sceny Red Bull Music na festiwalu Tauron Nowa Muzyka Katowice.\nAdam Godziek ogłasza kolejnych artystów, którzy w tym roku wystąpią na Festiwalu Tauron Nowa Muzyka Katowice (Potrójne pasmo przenoszenia/Trójka)\nTeren Festiwalu Tauron Nowa MuzykaFoto: Radosław Kaźmierczak/Nowa Muzyka\nJak co roku możemy spodziewać się wielogodzinnego, tanecznego maratonu do godzin porannych. Scena Red Bull Music urzeka bogactwem wątków, prezentując szerokie spektrum tanecznej elektroniki. Bilety wciąż w sprzedaży!\nNajwiększymi gwiazdami tegorocznej obsady sceny Red Bull Music są bez wątpienia gwiazdy techno: Roman Flügel, Mariel Ito i Oscar Mulero. Cała trójka zjadła zęby na didżejskim fachu. Roman Flügel to nonkonformista. Wywodzi się ze środowiska techno\ni house, ale każdy jego set brzmi inaczej i słynie z częstego zaskakiwania publiki.\nMariel Ito to jeden z aliasów Maceo Plexa, poświęcony muzyce electro. Nazwa projektu odwołuje się do fali uchodźców z Kuby, którzy przybyli do jego rodzinnego Miami w 1980 roku (nazywano ich "marielitos"). Z kolei Oscar Mulero to jeden z najlepszych didżejów techno w Europie. Od debiutu nieprzerwanie aktywny od ponad trzech dekad. Odznacza się nieskazitelną techniką i doskonałą selekcją. Regularnie prezentuje wyjątkowy kunszt na całym świecie.\nBardziej eksperymentalną, ale wciąż taneczną odsłonę elektroniki zaprezentują dwie utytułowane artystki – Laurel Halo i Marie Davidson. Ta pierwsza jest filarem londyńskiej wytwórni Hyperdub. Muzykę Marie Davidson cechuje chłodny minimalizm połączony\nz sugestywnie mroczną atmosferą. Pełna charakteru twórczość Kanadyjki w połączeniu ze sceniczną charyzmą gwarantuje niezapomniany występ!\nFanów ambitnej elektroniki ucieszy z pewnością występ Thomasa Fehlmanna. Artysta współtworzył m.in. grupę The Orb oraz supergrupę 3MB (w jej skład wchodzili także Moritz von Oswald, Blake Baxter, Juan Atkins i Eddie Flashin' Fowlkes). W 2018 roku ukazały się aż 3 płyty artysty, wszystkie pełne delikatnej elektroniki najwyższej próby.\nNeon Chambers to z kolei nowa kooperacja między doskonale znanymi artystami. Projekt powołany przez Kangding Ray i Sigha to melodyjne, monumentalne techno w najlepszym wydaniu. Także twórczość Karen Gwyer oscyluje wokół techno, ale łączy je z acidową psychodelią. Artystka słynie z wybuchowych występów na żywo, których podstawą są\nw dużej mierze analogowe syntezatory. Nie inaczej będzie w Katowicach. Jeden z szefów wytwórni Studio Barnhus trafił niedawno na listę 20 najlepszych didżejów na świecie Mixmaga. Na scenie Red Bull Music Kornél Kovács zaprezentuje autorską wizję muzyki house.\nBarwne brzmienia zapewni także inny Amerykanin, ukrywający się pod pseudonimem Novo Line. Jego twórczość to muzyczna odmiana duchologii. Improwizowane na żywo utwory wyłaniają się z zabaw z toną sprzętu sterowanego przez MIDI. Polską scenę reprezentować będzie trzech wyjątkowych artystów. Kamp! to jeden z najbardziej znanych rodzimych zespołów elektronicznych. Sosky jest absolwentem Red Bull Music Academy w Nowym Jorku, a niedawno opublikował dobrze przyjęty, debiutancki album "Delicious Depression". Skład zamyka Wrong Dials, czyli DJ i producent, znany z organizacji festiwalu Dym oraz labelu o tej samej nazwie.\nFestiwal Tauron Nowa Muzyka Katowice – więcej informacji >>>\nTo jeszcze nie koniec odsłaniania programu Tauron Nowa Muzyka Katowice 2019. W dniach 20-22 czerwca 2019 roku katowicką Strefę Kultury znów opanują najświeższe i najbardziej intrygujące dźwięki z całego świata. Tauron Nowa Muzyka Katowice to jeden z najbardziej cenionych festiwali muzycznych w Europie, a jego status potwierdza co roku fascynujący program artystyczny i niebanalna lokalizacja w sercu Śląska. Warto odwiedzić go ponownie.\nTytuł audycji: Potrójne pasmo przenoszenia\nGość: Adam Godziek (szef artystyczny FTNMK)\nZobacz więcej na temat: Trójka Tauron Nowa Muzyka Katowice MUZYKA


Aladyn na Blu-ray™ i DVD już dostępne! - Bestiariusz.pl - Potwornie Fantastyczny\nAladyn na Blu-ray™ i DVD już dostępne!\nAdrian Turzański — 25 września 2019 14:48\nEkscytująca i pełna wartkiej akcji aktorska wersja uwielbianej, klasycznej animacji Disneya z Willem Smithem, Meną Massoudem i Naomi Scott zdobyła kina na całym świecie! Po rekordzie oglądalności na wielkim ekranie przyszła pora na podbój kina domowego. Nowy, przebojowy film Guya Ritchiego „Aladyn” od dziś na Blu-ray™ i DVD.\n– Ja to widzę jako starcie dwóch światów – wyjaśnia z kolei reżyser i współscenarzysta „Aladyna” Guy Ritchie. – To opowieść o dziecku ulicy, które zmaga się z poczuciem zagubienia w disneyowskim entourage’u. Właśnie to disneyowskie otoczenie stało się dla mnie przestrzenią do odkrywania i doświadczania świata, który znam, i w którym czuję się pewnie – mówi Ritchie. – Lubię nowe kreatywne wyzwania. A to z pewnością takie było – dodaje reżyser.\nMuzyczny trzon „Aladyna” tworzą muzyka i piosenki ośmiokrotnego zdobywcy Oscara® Alana Menkena oraz tekściarzy Howarda Ashmana i Tima Rice’a napisane do „Aladyna” z 1992 r. Zyskały jednak nowe aranżacje, schodząc ze ścieżki jazzowo-soulowej z arabskimi inspiracjami na trasę bliższą muzyce pop i hip-hopowi, z którym związany jest Will Smith. Niektóre utwory zostały rozbudowane, jak kompozycja „Arabian Nights”, która stała się w nowej wersji niezależnym utworem muzycznym pozwalającym na zaprezentowanie niesamowitej scenerii wielkiego arabskiego miasta Agrabahu. Z kolei tekst do piosenki „Prince Ali”, do której zrealizowano największą scenę filmową z udziałem 250 tancerzy i 200 statystów, zmodyfikowano tak, żeby bardziej pasował do osobowości wykonującego ją Willa Smitha. Nad muzyką ponownie pracował Alan Menken, natomiast warstwą tekstową zajął się tym razem duet autorski Pasek i Paul, czyli Benj Pasek i Justin Paul, laureaci Oscara i nagrody Tony („La La Land”, „Król rozrywki”).\nTeledyski (“Speechless” z Naomi Scott, “A Whole New World” – ZAYNa i Zhavii Ward, “A Whole New World (Un Mundo Ideal)” – ZAYNa i Becky G.)\nAladyn Disney Mena Massoud Naomi Scott Will Smith\nShazam! na DVD i Blu-ray!\n10 sierpnia 2019 — Adrian Turzański\nPremiera nowego animowanego filmu pełnometrażowego DC Comics na DVD już 18 września!\n17 września 2019 — Adrian Turzański\nKonkurs: Król Lew (DVD)\n15 grudnia 2019 — Adrian Turzański\nKonkurs: Aladyn (DVD)\n24 października 2019 — Adrian Turzański


Listopad 1876 – historia terenów powiatu wołomińskiego\nMiesiąc: Listopad 1876\nW dniu 20-tym b. m., nocną porą, do kościoła w parafii Kobyłka w powiecie Radzymińskim, wkradli się złoczyńcy i spełnili kradzież następujących przedmiotów: 1. Trzy kielichy, z których jeden srebrny, jeden pozłacany, jeden posrebrzany, a wewnątrz pozłacane wszystkie. 2. Monstrancya duża pozłacana. 3. Cztery ampułki z nowego srebra. 4. DwieCzytaj dalej\n271 647 wejść


Produkty syntezy kolagenu organizm - WSPORT.ORG - trening, zdrowa dieta i piękne atletyczne ciało Twoich marzeń.\nProdukty syntezy kolagenu organizm\nKolagen to specjalne białko, które nadaje kształt, siłę i elastyczność tkanki łącznej, do której ludzka skóra, mięśnie, więzadła, ścięgna, chrząstka, kości. Odpowiednia synteza kolagenu utrzymuje osobę zdrową, młodą, ruchome stawy i więzadła.\nPrzeczytaj więcej na temat tego, czym jest kolagen. dlaczego jest to potrzebne.\nZnaczenie kolagenu dla więzadeł i stawów\nSynteza kolagenu w ciele\nPrzy każdym wysiłku fizycznym działa na nici kolagenowe szczególnie silny wpływ. Tylko mocne wątki kolagen w tkance w wystarczającej ilości, zdolny do:\nwzmocnienie kości, chrząstki, tkanki mięśniowej;\nzapobiegają pękaniu tkanek i chronią przed urazami;\nzapewniają elastyczność ścięgien, więzadeł, mięśni.\nSzczególną uwagę należy zwrócić na kolagen:\nludzie odczuwający dyskomfort lub bóle stawów, kiedy ładunki\nosoby starsze, ponieważ z wiekiem synteza kolagenu zwalnia.\nKolagenu nie można spożywać z jedzeniem forma, w jakiej istnieje w ludzkim ciele. Jak każdy inny rodzaj białka, kolagen jest syntetyzowany w organizmie z pozostałości aminokwasy pochodzące z diety bogatej w białko. Warunkowo cząsteczka kolagen może być reprezentowany jako związek trzech reszt aminokwasy: glicyna, prolina lub lizyna i niestandardowe reszty aminokwasy, których skład jest różny dla różnych narządów ludzkie ciało. Cząsteczki kolagenu skóry, więzadeł, kości, mięśni różni się ze względu na różne trzecie aminokwasy, które składają się na ich skład.\nGlicyna spowalnia przerzedzenie chrząstki i tkanki mięśniowej, regeneruje uszkodzone obszary dowolnej tkanki łącznej ludzkie ciało.\nLizyna jest niezbędnym aminokwasem występującym w wielu żywność białkowa. On:\nuczestniczy w tworzeniu tkanki kostnej ciała;\nodpowiedzialny za wchłanianie wapnia i azotu;\nważne dla syntezy nie tylko kolagenu, ale także przeciwciał, hormonów, enzymy.\nJest to najważniejszy aminokwas dla szybkiego powrotu do zdrowia. tkanka uszkodzona w wyniku obrażeń lub operacji.\nBrak tego aminokwasu w organizmie prowadzi do:\nspadek siły nici kolagenowych;\nniestrawność i utrata apetytu;\nProlina jest częścią siły nici kolagenowych skóra, worki na chrząstki, serca.\nOtrzymanie pozostałych 25 aminokwasów znanych ludzkości ważne również w syntezie kolagenu. Jednak prawie wszystkie z nich zawarty w tych samych produktach, co najważniejszy kolagen kwasy.\nJakościową syntezę kolagenu zapewniają krzem, miedź, cynk, żelazo, siarka.\nCiekawy film o produkcie, który pomaga w syntezie właściwe białko:\nDo syntezy kolagenu i zapewnienia jego normalnego funkcjonowania włókna potrzebują witamin, aby dostać się do organizmu kwota nie niższa niż dzienna norma.\nMinimalne spożycie witamin mineralnych z jedzeniem, bez która synteza kolagenu nie jest możliwa\nWitaminy i minerały Minimalne dzienne zapotrzebowanie organizmu w witaminach lub minerałach\nWitamina C. Minimum 150 mg\nWitamina A. ponad 7 0 0 mcg\nWitamina D. 5-10 mcg (200 -400 IU)\nWitamina E. nie mniej niż 10 mg\nCynk kobiety co najmniej 9 mg, mężczyźni – 11\nŻelazko mężczyźni 15 mg, kobiety co najmniej 20 mg\nSiarka około 1 g\nNiezbędne produkty aminokwasowe do produkcji kolagenu\nProdukty Glyzing na 100 g produktu Leasing na 100 g produktu\nWołowina 1.19 1.66\nTurcja 1.31 1,97\nMięso z kurczaka 1.13 1,39\nJagnięcina 0,8 1.44\nŁosoś 0,95 0,82\nRóżowy łosoś 1,26 1.76\nMleko krowie 0,07 0,26\nKozie mleko 0,46 0,23\nTwarożek 0,26 1.01\nTwarde sery 0,4-0,5 1,95–2\nKrewetki 1,0 3 1,6 4\nGroszek 0,95 1,55\nFasola 0,91 1,6\nOrzeszki ziemne 1,52 0,49\nOrzechy laskowe 0,72 0,42\nMigdały 1,47 0,58\nProlina jest wymiennym kwasem, tzn. Jest syntetyzowana ciało wielu pokarmów białkowych. Można wywołać posiadacza rekordu mleko i produkty mleczne – 80–87% białek tych produktów reprezentowane przez specjalną kazeinę białkową, która jest podstawą budowanie proliny przez organizm.\nProdukty Witamina St. mg na 100 g produktu\nCzarna porzeczka 220–250\nKapusta, warzywa 100–110\nOwoce cytrusowe 60\nProdukty witaminowe D\nProdukty Witamina DME na 100 g produktu\nWątroba zwierząt, ptaków 100\nŻółtka z Kurczaka 50\nProdukty witaminy A.\nProdukty Witamina Av mg na 100 g produktu\nOlej rybny 19\nWątroba wołowa 8.2\nŻółtko Kurczaka 1,26\nProdukty witaminy E.\nProdukty Witamina Ev mg na 100 g produktu\nOlej sojowy 114\nPłatki owsiane 3.4\nProdukty Mg cynku na 100 g produktu\nWątroba wołowa 16\nSerca z kurczaka 7,3\nProdukty Miedź mg na 100 g produktu\nWątróbka rybna 10-12,5\nProdukty Żelazo Mg na 100 g produktu\nWątroba zwierzęca 10–20\nKasza Gryczana 8\nRośliny strączkowe 6\nMięso drobiowe 3-5\nProdukty Sera mg na 100 g produktu\nKurczak, Jajka 180\nTwarde sery 25\nMusisz również dołączyć szpinak, warzywa, jagody, zieleń herbata bogata w specjalne substancje wzmacniające kolagen włókno.\nPonieważ lista produktów potrzebnych do normalnej syntezy kolagen jest dość imponujący, wielu woli używać suplementy przemysłowe zawierające kolagen, witaminy i minerały. Niektórzy jedzą zwykłą jadalną żelatynę, 1 łyżkę stołową który zawiera listę niezbędną do syntezy kolagenu aminokwasy To prawda, że będziesz musiał się wystarczająco martwić spożycie minerałów i witamin.\nPomocna będzie odpowiednia dieta i suplementy utrzymać prawidłową syntezę kolagenu w organizmie, zapewniając zdrowie stawów i więzadeł. Uważaj na siebie!


Jak napisać atrakcyjną reklamę Google AdWords? - Blog Verseo\nReklama tekstowa w Google AdWords to tylko cztery linijki. Warto zadbać o to, by jak najlepiej zaprezentowały naszą firmę lub ofertę. Jak napisać atrakcyjną i zgodną z regułami reklamę Google AdWords?\nTworząc teksty reklamy na potrzeby kampanii Google AdWords należy brać pod uwagę dwa czynniki: ilościowy i jakościowy. O czym warto pamiętać tworząc reklamę tekstową Google AdWords?\nŚcisłe powiązanie treści reklamy z promowaną ofertą – bez niejasności. Niedopowiedzenia w tym przypadku oznaczają kliknięcie na reklamę, wydatek i szybkie wyjście internauty, który nie znalazł tego, czego oczekiwał.\nReklama musi się wyróżniać – nie warto naśladować konkurencyjnych reklam. W ten sposób nie przykuje się wzroku potencjalnego klienta. Podkreśl unikalne atuty Twojej oferty, to, co wyróżnia ją na tle konkurencji.\nWezwanie do działania – call to action adekwatne do celu kampanii. Możliwości jest tu sporo: „Kup teraz”, „Zarezerwuj”, „Zarejestruj się”, „Zapisz się do newslettera” i inne.\nUżywaj krótkich, komunikatywnych słów i nie zapomnij o słowach kluczowych (zwłaszcza w tytule reklamy i pierwszym wersie).\nKażdy wers reklamy (nie tytuł i nie adres URL) to tylko 35 znaków ze spacjami.\nStrona docelowa kampanii – nie musi być to strona główna, może być to podstrona najlepiej opisująca promowaną ofertę.\nAdres wyświetlany URL nie musi być taki sam jak adres strony do której prowadzi reklama. Np. właściwa dla kampanii podstrona może mieć adres www.nazwastrony.pl/kategorie/koszule.html , ale w treści reklamy lepiej (i bardziej zwięźle) będzie się prezentować adres: www.nazwastrony.pl/koszule.\nPoprzedni wpis5 kluczowych zasad tworzenia kampanii Google AdWords\nNastępny wpisNowe dane rejestrowe Verseo.pl\nGoogle AdWords i produkty finansowe – case study kampanii\nReklama produktowa bez prowizji Google – 20% taniej z Verseo CSS


Dziennikarze Polsatu i TVP kłócą się o siatkarskie transmisje. „Populistyczny bełkot” - „Dlaczego kodujecie?”\nSzef sportu Telewizji Polskiej Włodzimierz Szaranowicz w czwartek wieczorem odniósł się w serwisie sportowym TVP1 do zarzutów zawartych w liście Jerzego Owsiaka, zdaniem którego TVP nie informuje w odpowiedni sposób o sukcesach polskiej reprezentacji. - Sport jest dobrem publicznym, dobrem narodowym, dobrze o tym wiemy. Dzisiaj cierpię, kiedy patrzę na to, co się dzieje. Ale chciałem powiedzieć, że jeżeli ktoś kupuje imprezę po to, żeby ją zakodować to nie wie, w jakim świecie żyje - powiedział Szaranowicz (więcej na ten temat).\nWystąpienie Szaranowicza komentowali w piątek na Twitterze dziennikarze sportowi Polsatu i Telewizji Polskiej. Mateusz Borek, komentator piłkarski i prezenter gal bokserskich w Polsacie, oświadczenie przedstawiciela Telewizji Polskiej nazwał „populistycznym bełkotem”. - Niech dalej wydają miliony na komercyjne formaty typu „Voice of Poland”. Dostali ofertę na otwartą antenę - napisał. Odpowiedział mu Sebastian Szczęsny z TVP Sport. - Owszem, oferta była, ale po prostu nie do przyjęcia. Więc nie populistyczny bełkot, tylko zwykła odpowiedź na zarzut - stwierdził dziennikarz. - Mateusz, a Wy nie wydajecie milionów na „Taniec z Gwiazdami”? - zapytał Bartosz Heller, inny dziennikarz TVP Sport. - Wydajemy. Ale my nie jesteśmy telewizja misyjna tylko komercyjna. I nam nikt nie płaci abonamentu - odpowiedział Borek.\nTelewizja Polska krytykuje Polsat za zakodowanie siatkarskiego mundialu\n@KKochaniak Populistyczny bełkot. Niech dalej wydają miliony na konercyjne formaty typu Voice of Poland. Dostali oferte na otwarta antenę.\n— Mateusz Borek (@BorekMati) wrzesień 11, 2014\nMateusz Borek kontynuował, twierdząc, że dziennikarze TVP „nie tłumaczą kibicom dlaczego nie kupili, tylko atakują”. - I jeszcze jedno. Dlaczego TVP nie kupiła reprezentacji Polski i eliminacji Euro 2016? Też nie było przetargu? To na co oni wydają? - zastanawiał się i ironizował, że program „Rolnik szuka żony” to „szalenie misyjna produkcja telewizyjna”.\nSiatkarski mundial okazją dla piratów. Polsat z nimi walczy\nI jeszcze jedno. Dlaczego TVP nie kupiła reprezentacji Polski i eliminacji Euro 2016? Tez nie bylo przetargu? To na co oni wydają?\n— Mateusz Borek (@BorekMati) wrzesień 12, 2014\n- Co do „Rolnika” to weź pod uwagę, że komuś to się jednak podoba (2,5 mln widzów). To kwestia wyboru - możesz oglądać, nie musisz, ale kpiąc - kpisz z ludzi - ripostował Borkowi Jacek Kurowski, dziennikarz redakcji sportowej TVP. I zapytał, dlaczego Polsat koduje transmisje z siatkarskiego mundialu. - Jaki jest powód? Dobra pora, świetna kadra, ale to wszystko dostępne tylko za pieniądze. Dlaczego? - zastanawiał się Kurowski.\n- Przecież pracowałeś u nas, więc wiesz, jaki jest profil stacji komercyjnej. My Wam kibicowaliśmy podczas Euro 2012, Wy nam nie - odpowiedział mu Mateusz Borek.\nZ kolei Jerzy Mielewski, dziennikarz Polsat Sport zajmujący się głównie siatkówką, zasugerował nawet, że Telewizja Polska od początku nie traktowała mistrzostw świata w siatkówce poważnie. Podparł się wpisem twitterowym Mariana Kubalicy, wiceszefa sportu w TVP, który w czerwcu br. stwierdził, że „porównanie siatkarskiego mundialu do piłkarskiego mundialu to jak porównanie mrówki ze słoniem”. - Szefowie sportu w TVP już wcześniej pokazali swoje podejście do MŚ. Nie wiem po co teraz to mydlenie oczu - napisał Mielewski.\nPolsat wykpiony za zakodowanie siatkarskich mistrzostw. Dziennikarka stacji: Solorz to filantrop (wideo)\nSzefowie sportu w TVP juz wcześniej pokazali swoje podejście do MŚ. Nie wiem po co teraz to mydlenie oczu :) pic.twitter.com/0RnQ2Eh74J\n— Jerzy Mielewski (@Mielewski) wrzesień 12, 2014\nW środę Kubalica po pierwszej porażce polskiej reprezentacji w mistrzostwach stwierdził z satysfakcją, że „napompowany niebotycznie balon pn. reprezentacja Polski w siatkówce właśnie pękł”. - Zdaje się, że kończy się sen o potędze polskiej męskiej siatkówki. Właściwe mistrzostwa dopiero się zaczynają - dodał w innym wpisie.\nNapompowany niebotycznie balon pn. reprezentacja Polski w siatkówce właśnie pękł. Na początek zasadniczej części MŚ wyraźna porażka z USA.\n— Marian Kubalica (@MarianKubalica) wrzesień 10, 2014\nDołącz do dyskusji: Dziennikarze Polsatu i TVP kłócą się o siatkarskie transmisje. „Populistyczny bełkot” - „Dlaczego kodujecie?”\nZamiast finasowania Mistrzostwa Świata w Piłce Siatkowej Mężczyzn 2014 TVP wydaje pieniądze na reality show Rolnik szuka żony, kiczowatą rozrywkę: typu Voice of Poland , Świat się Kręci , nundne seriale: Klan, M jak miłość , PrOpagandowe show: Tomasz Lis na żywo, dziennik Wiadomości który niczym nie różni się od Tvn - owskich "Faktów". Krótko mówiąc kasa od abonentów idzie na PrOpagandę i na kiczowatą rozrywkę.\nDziennikarze marnują się infantylnymi kłótniami na forach. Tymczasem nie są niczemu winni. Sprawcą obciachu są zarządy. Polsat jest stacją komercyjną i dopóki nie korzysta z państwowej subwencji nie musi się przed publiką z niczego rozliczać. TVP jest telewizją partyjną i za to co się w niej dzieje odpowiadają wyznaczeni przez partie namiestnicy. Pan Szaranowicz mówi, że jeżeli ktoś kupuje imprezę po to, żeby ją zakodować to nie wie, w jakim świecie żyje. Co to znaczy ? Proszę o streszczenie ! Rzecznik prezesa tysiąclecia właściwym dla złośliwych krasnali tonem objaśnia świat mówiąc, że pan Owsiak nie rozumie czym telewizja różni się od radia i gazet. Fantazjuje na temat nieruchomych obrazków. Pan rzecznik nie przeczytał listu Owsiaka z tzw. zrozumieniem. Owsiakowi chodziło o relację, taką jaką w przypadku mundialu w Brazylii lub euro w Polsce przekazywał TVN, też bez prawa emisji ruchomego obrazu. Chodziło o krótkie sumaryczne relacje ze studia, komentarze dziennikarzy, trenerów, sportowców. O informację dla ludzi, którzy chcą wiedzieć, co się dzieje. Zagorzali kibice haratania w siatę na pewno kupili sobie pełny dostęp do mistrzostw. TVP wpadła i krzyczy: "łapcie spiskowców". Własny paraliż myślowo-decyzyjny przerzuca na poprzedników, a mnie nie obchodzi, kto tam przedtem "zarządzał" z tego czy innego politycznego nadania. Mnie nie interesuje skrócona historia partyjnej sitwy, tylko skrót bieżących wydarzeń sportowych, stosowny do ich znaczenia. MŚ w piłce siatkowej w Polsce jeszcze nie było i w ciągu najbliższych kilkudziesięciu lat nie będzie.\nPs. Rozegrajcie sobie niecharytatywny mecz w siatkówkę TVP vs Polsat i niech wygra lepszy. Ja tego oglądał nie będę. Już jestem znudzony jałowym sporem i niewydolnością układu… krążenia.\nZakodowanie transmisji meczów jest manifestacją siły. FILANTROP może bowiem sobie na to pozwolić. "Nie chcieliście się dorzucić, to macie gówno nie siatkówkę". Pan S. może robić ze swoimi pieniędzmi co chce. No właśnie. Póki robi ze swoimi, nikomu nic do tego, ale siatkówka jako dyscyplina sportu otrzymuje budżetowe dotacje, więcej - Ministerstwo Sportu wyłożyło też kasę na organizację mistrzostw. W rozwój siatkówki ładują pieniądze spółki Skarbu Państwa... Ja poproszę o rozliczenie, ile z naszych podatków na rozwój tego sportu jest wydawanych. I dlaczego. Skoro to prywatne poletko Pana S.


Nałęcz demaskuje rządy PO?: "Wyborcom Korwin - Mikkego podoba się walka z etatyzmem, z przerostem urzędniczym, z Polską wpychaną w ciasny gorset urzędniczy"\nWydrukowano: 2020-07-12 09:23:52.186089+02:00\nOpublikowano: 2015-04-19 10:52:58+02:00 · aktualizacja: 2015-04-19 11:08:26+02:00\nopublikowano: 2015-04-19 10:52:58+02:00\naktualizacja: 2015-04-19 11:08:26+02:00\nPrezydencki minister Tomasz Nałęcz zaskoczył słuchaczy Radia Zet. Kiedy Monika Olejnik i jej goście atakowali Janusza Korwin-Mikkego, Nałęcz postanowił wziąć w obronę jego wyborców.\nMam regularnie zajęcia w Pułtusku na wydziale nauk politycznych i bardzo inteligentni studenci to właśnie zwolennicy Korwin-Mikkego. To jest nasze wielkie niepowodzenie, że dla takich ludzi idolem jest Janusz Korwin-Mikke i na to nie można zamykać oczu\n— powiedział w programie 7 Dzień Tygodnia Tomasz Nałęcz.\nTa wypowiedź spowodowała oburzenie prowadzącej, która sama niedawno gościła Korwina w swoim programie w TVN24.\nTo cudownie, że dla nich idolem jest człowiek, który podważa rolę Adolfa Hitlera w Holocauście…\n— skontrowała go Monika Olejnik.\nProszę nie obrażać tych ludzi! Odniosłem wrażenie, że pani atakuje tę młodzież\n— wybuchnął Nałęcz.\nChciałem pani tylko powiedzieć, co im się u Korwin-Mikkego podoba. Im się podoba walka z etatyzmem, z przerostem urzędniczym, z Polską coraz bardziej wpychaną w ciasny gorset urzędniczy krępujący możliwości rozwoju indywidualnego. Czy to jest zasadne, czy nie jest zasadne, to druga sprawa\n— tłumaczył prezydencki minister.\nPodczas wiecu w Lublinie, to właśnie zwolennicy Korwin-Mikkego wiedli prym w zagłuszaniu Bronisława Komorowskiego. Tym bardziej dziwić może kolejna wypowiedź Nałęcza.\nOni widzą w Korwinie-Mikke powiew świeżego powietrza, którego im w Polsce brakuje!\n— stwierdził Nałęcz.\nTo dobrze, że Korwin jest takim powiewem, a nie Bronisław Komorowski. Widocznie ten powiew nie wieje przez 5 lat od Komorowskiego\n— odpowiedziała mu Monika Olejnik.\nOj, chyba jutro prof. Nałęcz powędruje na dywanik do swojego pryncypała. Taka szczerość, nawet mimowolna, może być niebezpieczna….\nPublikacja dostępna na stronie: http://wpolityce.pl/polityka/241417-nalecz-demaskuje-rzady-po-wyborcom-korwin-mikkego-podoba-sie-walka-z-etatyzmem-z-przerostem-urzedniczym-z-polska-wpychana-w-ciasny-gorset-urzedniczy


Informacje z życia Kościoła - Kościoły w Rzymie odkażane przed otwarciem - Religia na fali - Radio Szczecin\nKościoły w Rzymie odkażane przed otwarciem\nPolska i świat 2020-05-13 20:43 Informacyjna Agencja Radiowa\nKościoły w Rzymie są dezynfekowane przed otwarciem planowanym na 18 maja. Nadzór nad akcją odkażania sprawują władze miasta. Pomaga im wojsko.\nPracownicy miejskiego przedsiębiorstwa oczyszczania razem z żołnierzami rozpoczęli kilkudniowe wielkie odkażanie kościołów nieparafialnych i ponad 330 rzymskich parafii. W ramach „maxi-operacji”, jak ją nazwała burmistrz Virginia Raggi, zdezynfekowano w środę Bazylikę świętego Jana Bosko i Sanktuarium Madonny Bożej Miłości. Akcja odbywa się na prośbę wikariatu Rzymu.\n- To świetny przykład współpracy między instytucjami, poprzez którą wyrażamy naszą bliskość z wiernymi. Dzięki tej współpracy Rzym będzie mógł stopniowo, bezpiecznie wracać do normalności - podsumowała akcję Virginia Raggi.


Winnetou I-II [Karol May] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00085 007504 18451764 na godz. na dobę w sumie\nAutor: Karol May Liczba stron: 675\nISBN: 978-83-63720-59-9 Data wydania: 2013-03-23\nKarl May Winnetou t. I-II (Bezpłatny fragment) Anonimowy przekład polski na podstawie wydania z r. 1910 "Przez Lądy i Morza" ISBN: 978-83-63720-59-9 Wydawnictwo: Liber Electronicus\nSpis treści Winnetou. Tom I ROZDZIAŁ I. GREENHORN ROZDZIAŁ II. KLEKI-PETRA ROZDZIAŁ III. WINNETOU W PĘTACH ROZDZIAŁ IV. DWA RAZY W WALCE O ŻYCIE ROZDZIAŁ V. "PIĘKNY DZIEŃ" ROZDZIAŁ VI. WYSWOBODZENIE SAMA Winnetou. Tom II ROZDZIAŁ I. W ROLI DETEKTYWA ROZDZIAŁ II. K U - K L U X - K L A N ROZDZIAŁ III. PRZEZ GRANICĘ ROZDZIAŁ IV. PRZEZ MAPIMI ROZDZIAŁ V. OLD FIREHAND ROZDZIAŁ VI. W WAROWNI ROZDZIAŁ VII. PEDLAR\nROZDZIAŁ I. GREENHORN Czy wiesz, Szanowny Czytelniku, co to jest greenhorn, określenie wysoce złośliwe i uchybiające? "Green" znaczy "zielony", a "horn" "róg, rożek". Greenhorn to "zielony", a więc niedojrzały, niedoświadczony człowiek, który musi ostrożnie wysuwać naprzód różki, jeśli się nie chce narazić na niebezpieczeństwo kpin, słowem - żółtodziób. Greenhorn to człowiek, który nie wstaje z krzesła, gdy chce na nim usiąść lady, i pozdrawia pana domu, zanim się ukłoni paniom. Przy nabijaniu strzelby greenhorn wsuwa odwrotnie nabój do lufy albo wpycha najpierw pakuły, potem kulę, a dopiero na końcu proch. Greenhorn albo wcale nie mówi po angielsku, albo bardzo czysto i wyszukanie, a okropnością jest dlań angielski język Jankesów lub żargon myśliwski, który żadną miarą nie chce mu wleźć do głowy, a tym bardziej przejść przez gardło. Greenhorn uważa szopa za oposa, a średnio ładną Mulatkę za kwarteronkę. Greenhorn pali papierosy, a brzydzi się Anglikiem żującym tytoń. Greenhorn, otrzymawszy policzek od Paddy leci ze skargą do sędziego pokoju zamiast, jak prawdziwy Jankes, ukarać napastnika na miejscu. Greenhorn bierze ślady dzikiego indyka za trop niedźwiedzi, a lekki sportowy jacht za parowiec z rzeki Missisipi Greenhorn wstydzi się położyć swoje brudne buty na kolanach towarzysza podróży, a gdy pije rosół, to nie chlipie jak konający bawół. Greenhorn wlecze z sobą na prerię gąbkę do mycia wielkości dyni i dziesięć funtów mydła, zabiera w dodatku kompas, który już na trzeci dzień wskazuje wszystkie możliwe kierunki z wyjątkiem północy. Greenhorn zapisuje sobie osiemset indiańskich wyrazów, a spotkawszy się z pierwszym czerwonoskórym, przekonuje się, że zapiski te wysłał w ostatniej kopercie do domu, a list schował do kieszeni. Greenhorn kupuje proch, a kiedy ma wystrzelić, spostrzega, że sprzedano mu mielony węgiel. Greenhorn uczył się przez dziesięć lat astronomii, ale choćby równie długo patrzył w niebo, nie poznałby, która godzina. Greenhorn wtyka nóż za pas w ten sposób, że kaleczy się w udo, gdy się pochyli. Greenhorn roznieca na Dzikim Zachodzie tak duże ognisko, że płomień bucha na wysokość drzewa, a gdy go Indianie zauważą, dziwi się, że mogli go znaleźć. Greenhorn to właśnie greenhorn. Ja sam byłem greenhornem. Nie należy jednak sądzić, że przyznawałem się wówczas, iż to przykre określenie pasuje do mnie Żadną miarą! Najwybitniejszą cechą greenhorna jest właśnie to, że uważa za "zielonych" raczej wszystkich innych, ale nigdy samego siebie. Przeciwnie, zdawało mi się, że jestem rozsądnym i doświadczonym człowiekiem; wszak otrzymałem wyższe wykształcenie i nigdy się nie bałem egzaminu! Będąc młodym nie zastanawiałem się wówczas nad tym, że dopiero życie jest właściwym i prawdziwym uniwersytetem, w którym uczniowie są pytani co dzień i co godzina. Wrodzona żądza czynu i pragnienie zapewnienia sobie dobrobytu zapędziły mnie za ocean do Stanów Zjednoczonych, gdzie warunki bytu były wówczas dla młodego i zapobiegliwego człowieka daleko lepsze niż teraz. Mogłem znaleźć dobre utrzymanie w państwach wschodnich. ale coś pędziło mnie na Zachód. Podejmując się różnej pracy, zarabiałem tyle, że przybyłem do St. Louis dobrze wyposażony i pełen najlepszych myśli. Tam zawiódł mnie los do pewnej rodziny, u której znalazłem chwilowe schronienie jako nauczyciel domowy. Bywał tam mr. Henry, oryginał i rusznikarz, który oddawał się swemu rzemiosłu z zamiłowaniem artysty, a siebie nazywał z patriarchalną dumą "zbrojmistrzem". Był to człowiek odznaczający się życzliwością dla bliźnich, pomimo że na to nie wyglądał, gdyż prócz wspomnianej rodziny nie utrzymywał z nikim stosunków, a że swoimi klientami obchodził się tak szorstko, że nie omijali oni jego sklepu tylko dla wysokiej wartości towaru - Mr. Henry stracił żonę i dzieci wskutek jakiegoś okropnego wypadku. Nie mówił o tym nigdy, ale domyśliłem się z niektórych wzmianek, że wymordowano ich podczas jakiegoś napadu. Ten straszny cios, spowodował zapewne szorstkość jego obejścia. On sam może nawet nie wiedział, jak bardzo bywał grubiański, w głębi duszy jednak pozostał łagodny i dobrotliwy. Nieraz widziałem, jak oczy mu zachodziły łzami, ilekroć opowiadałem o ojczyźnie i moich rodakach, do których byłem i jestem przywiązany całym sercem. Nie mogłem długi czas zrozumieć, dlaczego ten stary człowiek właśnie mnie, młodemu i obcemu, okazywał tyle przychylności, aż raz sam mi to powiedział. Przychodził do mnie często, przysłuchiwał się udzielanym przeze mnie lekcjom, a po ich zakończeniu zabierał mnie z sobą na miasto. Raz nawet zaprosił mnie do siebie w gościnę. Tego rodzaju wyróżnienie nikogo jeszcze z jego strony nie spotkało, dlatego wahałem się, czy mam skorzystać z zaproszenia. Ale moje ociąganie nie podobało mu się widocznie. Dziś jeszcze przypominam sobie wściekłą minę, jaką zrobił, gdy wreszcie przyszedłem do niego, i ton, z jakim mnie przyjął nie odpowiadając na moje powitanie. - Gdzieżeście to siedzieli wczoraj, sir? - W domu. - A przedwczoraj? - Także w domu. - Nie zawracajcie mi głowy! - Mówię prawdę, mr. Henry! - Pshaw! Takie żółtodzióby, jak wy, nie siedzą w gnieździe, ale wciskają się wszędzie, gdzie mogą, tylko nie tam, gdzie powinny. - Powiedzcież łaskawie, gdzież to powinienem być. - Tu, u mnie. Zrozumiano? Już dawno chciałem was o coś zapytać. - Czemuż tego nie uczyniliście? - Bo mi się nie chciało. Rozumiecie? - A kiedy wam się zechce? - Może dzisiaj. - A więc pytajcie śmiało - wezwałem go, siadając wysoko na warsztacie, przy którym pracował. Spojrzał mi w twarz zdziwiony, potrząsnął karcąco głową i zawołał: - Śmiało! Jak gdybym takiego greenhorna, jak wy, miał dopiero pytać o pozwolenie, czy mogę z nim mówić! - Greenhorna? - odrzekłem marszcząc czoło, gdyż poczułem się dotknięty. - Przypuszczam, mr. Henry, że wam się to słowo wyrwało mimo woli. - Nie wyobrażajcie sobie za wiele! Powiedziałem to z pełnym rozmysłem. Jesteście greenhorn, i to jaki jeszcze! Treść przeczytanych książek dobrze wam siedzi w głowie; to prawda. To wprost zdumiewające, ile wy się tam u was musicie uczyć! Ten młodzieniec wie dokładnie, jak daleko znajdują się gwiazdy, co król Nabuchodonozor pisał na cegłach, ile waży powietrze, którego nawet nie widział. Pełen takiej wiedzy wyobraża sobie, że jest mędrcem. Ale wsadźcie nos w życie, rozumiecie, pożyjcie z pięćdziesiąt lat, wówczas dowiecie, się może, na czym polega właściwa mądrość! Wasze dotychczasowe wiadomości są niczym, wprost zerem, a ta, co potraficie, ma jeszcze mniejszą wartość. Wy z pewnością nie umiecie nawet strzelać! Powiedział to z wielką pogardą i tak stanowczo, jak gdyby był pewny swej słuszności. - Strzelać? Hm! - odparłem z uśmiechem. - Czy to pytanie chcieliście mi zadać? - Tak. Teraz odpowiedzcie! - Dajcie mi dobrą strzelbę do ręki, a dostaniecie odpowiedź. Na te słowa odłożył lufę, którą gwintował, wstał, zbliżył się do mnie, utkwił we mnie zdziwione oczy i zawołał: - Strzelbę do ręki, sir? Tego się po mnie nie spodziewajcie! Moje strzelby dostają się tylko w takie ręce, którym razem z nimi mogę powierzyć mój honor! - Ja mam właśnie takie ręce - stwierdziłem. Spojrzał na mnie tym razem z boku, usiadł, zaczął znowu pracować nad lufą, mrucząc pod nosem: - Taki greenhorn! Gotów mnie naprawdę rozzłościć swoim zuchwalstwem! Nie przejmowałem się tym, ponieważ go znałem. Wyjąłem cygaro i zapaliłem. Mój gospodarz milczał może kwadrans, ale dłużej nie wytrzymał. Podniósł lufę pod światło, popatrzył przez nią i zauważył: - Strzelać to nie to samo, co patrzeć na gwiazdy lub odczytywać napisy ze starych cegieł Nabuchodonozora. Zrozumiano? Czy mieliście kiedy strzelbę w ręku? - Miałem. - Kiedy? - Dość dawno. - A czyście mierzyli i wypalili kiedykolwiek? - Tak. - I trafiliście? - Oczywiście. Na to on opuścił prędko trzymaną w ręku lufę, spojrzał znów na mnie i rzekł: - Tak, trafiliście, naturalnie, ale w co? - W cel, to się samo przez się rozumie. - Co? Tego we mnie nie wmawiajcie! - Nie wmawiam, lecz stwierdzam zgodnie z prawdą. - Niech was diabeł porwie, sir! Was nie można zrozumieć. Jestem pewien, że chybiliście, choćbyście strzelali w mur na dwadzieścia łokci wysoki i pięćdziesiąt długi, a robicie przy tym twierdzeniu minę tak poważną i pewną siebie, że żółć człowieka zalewa. Ja nie jestem chłopakiem, któremu udzielacie lekcji, rozumiecie! Taki greenhorn i mól książkowy, jak wy, chce umieć strzelać! Grzebał nawet w tureckich, arabskich i innych głupich szpargałach i znalazł przy tym czas na strzelanie! Zdejmijcie tę starą flintę z gwoździa i złóżcie się jak do strzału. To rusznica na niedźwiedzie, najlepsza ze wszystkich, jakie miałem w rękach! Poszedłem za jego wezwaniem. - Halo! - zawołał zrywając się. - A to co? Obchodzicie się z tą strzelbą jak z laseczką, a to najcięższa rusznica, jaką znam. Tacy jesteście silni? Zamiast odpowiedzi chwyciłem go z dołu za kamizelkę i sprzączkę od spodni i podniosłem prawą rękę do góry. - Do pioruna! - krzyknął. - Puśćcie! Jesteście o wiele silniejsi od mego Billa. - Waszego Billa? Kto to? - To był mój syn, który... ale dajmy temu spokój! Nie żyje, tak jak i reszta. Rósł na dzielnego chłopa, ale sprzątnięto go razem z innymi w czasie mej nieobecności. Podobni jesteście do niego z postaci, macie prawie takie same oczy, ten sam układ ust i dlatego was... ale to was przecież nic nie obchodzi! Twarz jego nabrała wyrazu głębokiego smutku; przesunął po niej ręką i rzekł weselej: - Wielka szkoda, że mając tak silne muskuły, pogrążyliście się w książkach. Powinniście byli ćwiczyć się fizycznie! - Robiłem to. - Rzeczywiście? - Tak. - Boksujecie się? - Tam u nas nie jest to w zwyczaju. Ale gimnastykuję się i mocuję. - Jeździcie konno? - Tak. - A w szermierce? - Udzielałem lekcji. - Człowiecze, nie blaguj? - Może spróbujemy? - Dziękuję, mam dość tego, co było! Muszę zresztą pracować. Usiądźcie z powrotem! Wrócił do warsztatu, a ja za nim. Rozmowa stała się skąpa, Henry zajęty był widocznie jakimiś myślami. Naraz podniósł oczy znad roboty i zapytał: - Czy zajmowaliście się matematyką? - To jedna z moich ulubionych nauk. - Arytmetyką, geometrią? - Oczywiście. - I miernictwem? - Nawet z wielkim upodobaniem. Uganiałem często bez potrzeby z teodolitem po polach. - Potraficie robić pomiary naprawdę? - Tak, brałem udział w pomiarach poziomych i pomiarach wysokości, chociaż wcale nie uważam się za skończonego geodetę. - Well, dobrze, bardzo dobrze! - Czemu o to pytacie, mr. Henry? - Mam widocznie powód. Zrozumiano? Jaki, to się jeszcze kiedyś okaże. Muszę najpierw wiedzieć, hm, tak, muszę najpierw wiedzieć, czy umiecie strzelać. - Wystawcie mnie na próbę! - Zrobię to, tak, zrobię, bądźcie tego pewni. O której godzinie rozpoczynacie jutro naukę? - O ósmej rano. - To wstąpcie do mnie o szóstej. Pójdziemy na strzelnicę, gdzie wypróbowuję moje strzelby. - Czemu tak wcześnie? - Bo nie chce mi się dłużej czekać. Zawziąłem się, żeby was przekonać, jaki z was greenhorn. No teraz dość już; mam coś o wiele ważniejszego do roboty. Uporał się widocznie z lufą, bo wyjął z szafy wieloboczny kawałek żelaza i zaczął opiłowywać jego rogi. Zauważyłem na powierzchni każdego rogu otwór. Henry pracował nad tym z taką uwagą, że zapomniał prawie zupełnie o mojej obecności. Oczy mu się iskrzyły, gdy od czasu do czasu przypatrywał się swojemu dziełu; biła z nich, rzekłbym, miłość. Ten kawałek żelaza miał widocznie dla niego wielką wartość. Ponieważ zaciekawiło mnie to, zapytałem: - Czy to będzie część strzelby? - Tak - odrzekł, jak gdyby sobie przypomniał, że jeszcze jestem. - Nie znam systemu broni z tego rodzaju częścią składową. - Wierzę. Taki ma dopiero powstać. Będzie to system Henry'ego. - Aha, nowy wynalazek? - Tak. - W takim razie proszę wybaczyć, że zapytałem! To oczywiście tajemnica. Zaglądał do wszystkich dziurek przez dłuższy czas, obracał to żelazo w różnych kierunkach, przykładał je kilka razy do tylnego wylotu lufy; na koniec odezwał się: - Tak, to tajemnica; wiem jednak, że umiecie milczeć, chociaż z was skończony i prawdziwy greenhorn; dlatego powiem wam, co z tego będzie: sztucer wielostrzałowy na dwadzieścia pięć strzałów. - Niemożliwe! - Co wy tam wiecie! Nie jestem tak głupi, żebym się porywał na rzeczy niemożliwe. - W takim razie musielibyście mieć komory na amunicję dla dwudziestu pięciu strzałów! - Toteż je mam! - Ale niewątpliwie duże, niezgrabne i ciężkie. - Będzie tylko jedna komora, bardzo wygodna. To żelazo jest komorą. - Być może, iż nie rozumiem się na waszym rzemiośle, ale obawiam się, czy się lufa zanadto nie rozgrzeje. - Ani jej się śni. Materiał i sposób obchodzenia się z lufą jest moją tajemnicą. Zresztą, czy trzeba wystrzelić od razu dwadzieścia pięć nabojów, jeden za drugim? - Chyba nie. - A zatem! To żelazo będzie obracającym się walcem, a dwadzieścia pięć otworów zawierać będzie tyleż nabojów. Przy każdym strzale walec posunie następny nabój ku lufie. Długie lata nosiłem się z tym pomysłem, długo nic mi się nie udawało; teraz jest nadzieja, że się to jakoś sklei. Już obecnie jako rusznikarz mam dobre imię, ale potem stanę się sławny, bardzo sławny i zarobię dużo pieniędzy. - A w dodatku obciążycie swoje sumienie! Patrzył na mnie przez chwilę zdumiony, po czym zapytał: - Sumienie? Jak to? - Sądzicie, że morderca może mieć czyste sumienie? - Rany boskie! Czy chcecie powiedzieć, że jestem mordercą? - Teraz jeszcze nie. - Albo że nim zostanę? - Tak, gdyż pomoc w morderstwie jest taką samą zbrodnią jak morderstwo. - Niech was diabli porwą! Nie będę pomagał w żadnym morderstwie! Co wy wygadujecie? - Oczywiście nie w pojedynczym, ale masowym. - Jak to? Nie rozumiem was. - Jeżeli sporządzicie strzelbę na dwadzieścia pięć strzałów i oddacie ją w ręce pierwszego lepszego łotra, to na preriach, w puszczach i w górskich wąwozach rozpocznie się wnet okropna rzeź. Do biednych Indian strzelać będą jak do kujotów i za kilka lat nie ostanie się ani jeden czerwonoskóry. Gotowi Jesteście wziąć to na swoje sumienie? Patrzył na mnie w milczeniu. - Jeżeli każdy będzie mógł za pieniądze nabyć taką strzelbę - mówiłem dalej - to zbierzecie wprawdzie po kilku latach tysiące, ale mustangi i bawoły będą doszczętnie wytępione, a wraz z nimi wszelkiego rodzaju zwierzyna, której mięso potrzebne jest czerwonoskórym do życia. Setki i tysiące zabijaków uzbroją się w wasze sztucery i pójdą na Zachód. Krew ludzi i zwierząt popłynie strumieniami i niebawem okolice z tej i z tamtej strony Gór Skalistych opustoszeją z wszelkich żywych istot. - Przekleństwo! - zawołał. - Czy rzeczywiście przybyliście tu niedawno z Europy? - Tak. - A przedtem nigdy nie byliście tutaj? - Nie. - A więc i na Dzikim Zachodzie? - Także nie. - A zatem zupełny greenhorn. Mimo to gada tak, jak gdyby był pradziadkiem wszystkich Indian i żył już tutaj od stu lat ! Człowieku, nie wyobrażajcie sobie, że napędzicie mi stracha! A gdyby nawet było tak, jak przedstawiacie, to wiedzcie, że wcale nie zamierzam zakładać fabryki broni. Jestem człowiek samotny i chcę samotnym pozostać. Nie mam ochoty ujadać się ze stu lub więcej robotnikami. - Moglibyście uzyskać patent na swój wynalazek, sprzedać go i dużo na tym zarobić. - O to się nie troszczcie, sir! Dotychczas miałem dość na swoje potrzeby; spodziewam się, że i nadal biedy nie zaznam. Teraz zabierajcie się do domu! Nie będę dłużej słuchał pisku ptaszka, który musi najpierw wylecieć z gniazda, zanim się nauczy śpiewać. Nie obraziłem się za te szorstkie słowa. Taka była jego natura, me wątpiłem ani na chwilę, że dobrze mi życzył. Polubił mnie i chciał z pewnością pomagać mi, jak mógł, pod każdym względem. Podawszy mu na pożegnanie rękę, którą on silnie potrząsnął, odszedłem. Nie przeczuwałem, jak ważny miał się stać dla mnie ów wieczór, a tym mniej, że ciężka rusznica, którą Henry nazwał "starą flintą", oraz niegotowy jeszcze sztucer odegrają w mym przyszłym życiu tak wielką rolę. Cieszyłem się jednak myślą o następnym poranku, gdyż strzelałem już rzeczywiście dużo i dobrze i byłem pewien, że popiszę się przed moim osobliwym starym przyjacielem. Stawiłem się u niego punktualnie o godzinie szóstej rano. Czekał już na mnie, przywitał się ze mną, a po jego surowej, lecz poczciwej twarzy przebiegł lekki, jakby drwiący uśmiech. - Witam, sir! - rzekł. - Macie minę zwycięzcy. Czy zdaje wam się, że traficie w mur, o którym wczoraj mówiłem? - Spodziewam się. - Well, zaraz spróbujemy. Ja wezmę lżejszą strzelbę, a wy poniesiecie rusznicę, bo nie chce mi się taszczyć takiego ciężaru. Henry przewiesił sobie przez plecy lekką dwururkę, a ja wziąłem "starą flintę". Gdyśmy przybyli na strzelnicę, nabił obydwie strzelby i oddał najpierw dwa strzały ze swojej. Potem przyszła kolej na mnie. Nie znałem jeszcze tej rusznicy, trafiłem mimo to pierwszy raz w samą krawędź czarnego koła na tarczy. Drugi raz powiodło mi się jeszcze lepiej, trzeci strzał padł już dokładnie w sam środek, a wszystkie następne kule przeleciały przez dziurę wybitą za trzecim razem. Zdumienie Henry'ego wzmagało się za każdym strzałem; musiałem wypróbować i jego dwururkę, a gdy i tym razem osiągnąłem równie pomyślny wynik, zawołał: - Albo macie diabła w sobie, sir, albo jesteście wprost urodzeni na westmana. Nie widziałem jeszcze tak strzelającego greenhorna! - Diabła nie mam, mr. Henry - zaśmiałem się. - I nie chcę nic wiedzieć o takim przymierzu. - W takim razie waszym zadaniem, a nawet powinnością jest zostać westmanem. Czy nie czujecie do tego ochoty? - Owszem! - Well, zobaczymy, co się da zrobić z greenhorna. A konno umiecie także jeździć? - Od biedy. - Od biedy? A więc nie tak dobrze jak strzelać? - Pshaw! Jeździć konno to żadna sztuka! Najtrudniej dosiąść konia. Gdy się już znajdę w siodle, zrzucić się nie dam. Spojrzał na mnie badawczo, czy mówię poważnie, czy żartem. Zrobiłem minę, jak gdybym się nie domyślał niczego, a on zauważył: - Tak rzeczywiście sądzicie? Chcecie zapewne trzymać się grzywy? W takim razie jesteście w błędzie. Sami przyznaliście, że najtrudniej dostać się na siodło, bo to trzeba wykonać o własnych siłach. Zsiąść o wiele łatwiej, gdyż o to już koń się stara, i to bardzo prędko. - U mnie koń się o to nie postara! - Tak? Zobaczymy! Może spróbujecie? - Chętnie. - To chodźcie! Dopiero siódma, macie jeszcze dość czasu. Pójdziemy do Jima Cornera, który odnajmuje konie. Ma on deresza, który się już o to dla was postara. Wróciliśmy do miasta, odszukaliśmy handlarza koni, który posiadał dużą ujeżdżalnię, otoczoną stajniami. Corner wyszedł sam i zapytał, czego żądamy. - Ten młodzieniec twierdzi, że żaden koń nie zrzuci go z siodła - odpowiedział Henry. - Cóż wy na to, mr. Corner? Pozwolicie mu się wdrapać na waszego deresza? Handlarz zmierzył mnie badawczym wzrokiem, potem potrząsnął głową i odrzekł: - Kościec zdaje się dobry i giętki; zresztą młodzi ludzie nie łamią karku tak łatwo jak starsi. Jeżeli ten dżentelmen chce spróbować deresza, to nie mam nic przeciwko temu. Wydał odpowiednie rozkazy i niebawem dwaj stajenni wyprowadzili ze stajni osiodłanego konia. Był bardzo niespokojny i usiłował się wyrwać. Stary mr. Henry zląkł się o mnie i prosił, żebym zaniechał próby, ale ja się po pierwsze, nie bałem, a po drugie, uważałem tę sprawę za rzecz honoru. Kazałem sobie podać bicz i przypiąć ostrogi i po kilku daremnych próbach, przeciwko którym koń bronił się jak mógł, znalazłem się na siodle. W tym samym momencie stajenni odskoczyli czym prędzej, a deresz zrobił skok wszystkimi czterema nogami w górę, a potem drugi w bok. Utrzymałem się na siodle, chociaż nie miałem jeszcze nóg w strzemionach. Spieszyłem się, by je prędko założyć. Zaledwie się to stało, koń zaczął wierzgać, a gdy nic tym nie wskórał, przycisnął się do ściany, aby mnie o nią zsunąć, ale mój bicz odpędził go wkrótce od niej. Nastąpiła ciężka i niebezpieczna dla jeźdźca walka z koniem. Wytężyłem całą moją zręczność i niedostateczną wówczas jeszcze wprawę oraz całą siłę nóg; to wszystko razem przyniosło mi w końcu zwycięstwo. Gdy zsiadłem, nogi mi drżały ze zmęczenia, ale koń ociekał potem i bryzgał dużymi, ciężkimi płatami piany. Był teraz posłuszny na każde poruszenie ostrogi lub cugli. Handlarz zląkł się o konia, kazał owinąć go kocem i przeprowadzać zwolna po dziedzińcu; potem zwrócił się do mnie: - Nigdy bym tego nie przypuścił, młodzieńcze; sądziłem, że będziecie leżeli po pierwszym skoku. Nie zapłacicie oczywiście nic, a jeżeli chcecie mi sprawić przyjemność, to przyjdźcie jeszcze i nauczcie tę bestię rozumu. Nie idzie mi w tym wypadku o jakich dziesięć dolarów, ale o wiele więcej, bo to nie jest koń tani, gdy więc się stanie posłuszny, wtedy ja na tym dużo zyskam. - Jeśli sobie życzycie, to jestem gotów wyświadczyć wam tę grzeczność. Henry nie odezwał się ani słowem od czasu, kiedy zsiadłem; przypatrywał mi się tylko, kiwając głową. Naraz klasnął w ręce i zawołał: - Ten greenhorn, to istotnie nadzwyczajny albo raczej niezwykły greenhorn! Mało nie zdusił na śmierć tego konia, zamiast dać się rzucić na piasek. Kto was tego nauczył, sir? - Przypadek. Swojego czasu dostał się w moje ręce półdziki ogier z puszty węgierskiej, który nie pozwalał nikomu wsiąść na siebie. Powoli i dzięki wytrwałości opanowałem go, choć wprost z narażeniem życia. - Dziękuję za takie bestie! Wolę mój stary fotel, który się nie sprzeciwia, gdy na nim siadam. Chodźmy, dostałem zawrotu głowy! Ale nie na darmo widziałem, jak strzelacie i jeździcie na koniu. Możecie mi wierzyć. Poszliśmy do domu; on do siebie, a ja do mego mieszkania. Henry nie pokazał się tego dnia ani w ciągu dwóch następnych, a ja także nie miałem sposobności udać się do niego. Ale na trzeci dzień zajrzał do mnie po południu, wiedząc, że jestem wolny. - Czy macie ochotę przejść się ze mną? - zapytał. - A dokąd? - Do pewnego dżentelmena, który chciałby was poznać. - Dlaczego mnie? - Proszę sobie wyobrazić: nie widział jeszcze nigdy greenhorna. - Dobrze. Pójdę i zaznajomię się z nim. Henry miał dziś tak filuterną i przedsiębiorczą minę jak jeszcze nigdy. Jego zachowanie kazało mi się domyślać, że przygotowuje jakąś niespodziankę. Przeszliśmy przez kilka ulic i wstąpiliśmy do jakiegoś biura z szerokimi, szklanymi drzwiami od ulicy. Henry wpadł tam tak prędko, że nie zdążyłem dokładnie przeczytać złotych liter na szybach, zdawało mi się jednak, że zobaczyłem słowa; "0ffice" i "surveying". Okazało się też niebawem, że się nie pomyliłem. Siedzieli tam trzej panowie, którzy bardzo serdecznie przywitali się z Henrym, a ze mną uprzejmie i z nie ukrywaną ciekawością. Na stołach leżały mapy i plany, a wśród nich rozmaite przyrządy miernicze. Byliśmy w biurze geodetycznym. Celu tych odwiedzin nie znałem. Henry nie przyszedł ani z zamówieniem, ani po informację, tylko jakby na przyjacielską pogawędkę, która się też bardzo szybko nawiązała i zeszła na znajdujące się tu przedmioty. Ucieszyłem się nawet tym, gdyż mogłem wziąć w niej większy udział, niż gdyby mówiono o sprawach amerykańskich, których jeszcze dobrze nie znałem. Henry interesował się widocznie bardzo miernictwem. Chciał wiedzieć wszystko i tak mnie powoli wciągnął w rozmowę, że w końcu sam odpowiadałem na rozmaite jego pytania, objaśniałem zastosowanie różnych przyrządów; pokazywałem, jak się rysuje mapy i plany. Był ze mnie istotnie tęgi greenhorn, gdyż nie odgadłem ich zamiaru. Uderzyło mnie coś dopiero, gdy zauważyłem, że ci panowie dają rusznikarzowi tajemne znaki. Wstałem z krzesła, chcąc niejako zwrócić uwagę Henry'emu, że życzę sobie już wyjść. On się nie sprzeciwił, wobec czego wyszliśmy pożegnani jeszcze przyjaźniej, niż byliśmy przyjęci. Gdy znaleźliśmy się w takiej odległości od biura, że nie można nas już było stamtąd dojrzeć, Henry zatrzymał się, położył mi rękę na ramieniu i rzekł promieniejąc zadowoleniem: - Sir, człowieku, młodzieńcze, greenhornie, ależ zrobiliście mi przyjemność! Jestem wprost dumny z was! - Czemu? - Bo przewyższyliście nawet moją rekomendację i oczekiwania tych panów! - Rekomendację, oczekiwania? Nie rozumiem. - Bo to wcale niepotrzebne. Sprawa jest bardzo prosta. Twierdziliście niedawno, że znacie się na miernictwie. Aby się przekonać, czy to nie blaga, zaprowadziłem was do tych dżentelmenów, a moich dobrych znajomych, aby was wypróbowali. Okazało się, że wszystko w porządku, i wyszliście z honorem. - Blaga? Mr. Henry, jeśli uważacie mnie za zdolnego do blagi, to już więcej nigdy was nie odwiedzę! - Nie bądźcie śmieszni! Nie odbierzecie chyba staremu przyjemności oglądania was. Wspominałem już wam dlaczego: z powodu podobieństwa do mego syna! Byliście jeszcze kiedy u handlarza koni? - Codziennie rano. - I jeździliście na dereszu? - Tak. - Będzie co z tego konia? - Tak sądzę, ale wątpię, czy ktoś, kto go kupi, da sobie z nim radę. Przyzwyczaił się do mnie i zrzuci każdego innego. - Cieszy mnie to, bardzo mnie to cieszy; koń chce widocznie nosić na swym grzbiecie tylko greenhornów. Chodźcie no przez tę boczną uliczkę. Znam tu doskonałą restaurację, gdzie się bardzo dobrze jada, a jeszcze lepiej pije. Musimy uczcić egzamin, który zdaliście dziś na celująco. Nie mogłem pojąć Henry'ego; zdawało się, że się odmienił. Ten powściągliwy odludek chciał jeść w restauracji! Twarz jego przybrała inny wyraz niż zwykle, głos brzmiał jaśniej i weselej niż kiedykolwiek. Mówił coś o egzaminie. Zastanowiło mnie to słowo, choć w tym wypadku mogło być bez wszelkiego znaczenia. Od tego dnia Henry odwiedzał mnie codziennie i obchodził się ze mną jak z kochanym przyjacielem, którego się ma wkrótce utracić. Nie pozwolił jednak na to, żebym urósł w dumę z powodu tego wyróżnienia; miał zawsze tłumik w postaci fatalnego słowa "greenhorn". W tym samym czasie zmienił się także wobec mnie stosunek rodziny, u której pracowałem. Rodzice więcej się mną zajmowali, a dzieci okazywały więcej przywiązania. Nieraz przyłapywałem je na tajemnych spojrzeniach w moją stronę, których nie mogłem zrozumieć; spojrzenia te stały się serdeczne i wyrażały coś jakby ukryty żal. Może w trzy tygodnie po naszej osobliwej wizycie w owym biurze, lady poprosiła mnie pewnego dnia, żebym wieczorem nie wychodził, lecz został na kolacji wraz z jej rodziną, podając za powód tę okoliczność, że przybędzie Henry oraz dwu dżentelmenów, z których jeden, niejaki Sam Hawkens, jest słynnym westmanem. Jako greenhorn, nie słyszałem oczywiście nic o tym nazwisku, ale ucieszyłem się ze sposobności poznania prawdziwego, i to tak znakomitego westmana. Jako domownik, nie czekałem, aż wybije oznaczona godzina, lecz stawiłem się o kilka minut wcześniej w sali jadalnej. Ku memu zdziwieniu ujrzałem nie zwyczajne, lecz wspaniałe nakrycie jak do jakiejś uczty. Mała, pięcioletnia Emmy była sama w pokoju i wsadziła właśnie palec do kompotu. Wyjęła go, skoro tylko wszedłem, i otarła szybko w swoją jasną czuprynkę. Gdy jej pogroziłem palcem, przyskoczyła do mnie i szepnęła kilka słów do ucha. Aby naprawić swój błąd, zdradziła mi tajemnicę ostatnich dni, która wprost rozsadzała jej serduszko. Zdawało mi się, że ją fałszywie rozumiem. Zapytałem ją jeszcze raz, a ona powtórzyła z radością te same słowa: "To uczta pożegnalna dla pana". Moja uczta pożegnalna! Czyż to było możliwe? Nie. Z pewnością dziecko tak sobie uroiło. Toteż uśmiechnąłem się tylko. W chwilę potem usłyszałem głosy w pierwszym pokoju; nadchodzili goście, wyszedłem więc naprzeciw, by ich powitać. Wszyscy trzej przybyli istotnie o umówionej porze. Henry przedstawił mi trochę tępo i niezgrabnie wyglądającego młodzieńca, mr. Blacka, a następnie westmana Sama Hawkensa. Westmana! Przyznaję otwarcie, że nie wyglądałem chyba zbyt mądrze, kiedy spoczęło na nim moje zdziwione spojrzenie. Takiej postaci nie widziałem nigdy przedtem; później oczywiście poznałem inne jeszcze dziwniejsze. Ten człowiek i tak już osobliwy potęgował jeszcze to wrażenie tym, że stał tu, w wytwornym salonie, zupełnie tak, jakby przybył prosto z puszczy - z kapeluszem na głowie i strzelbą w ręku! Zewnętrzny jego wygląd przedstawiał się tak: Spod smętnie obwisłych kres pilśniowego kapelusza, którego barwy, wieku i kształtu najbystrzejszy myśliwiec nie zdołałby określić, z plątaniny czarnego zarostu wyzierał nos tak straszliwych rozmiarów, że mógł na każdym słonecznym zegarze służyć za przyrząd do rzucania cienia. Z powodu potężnego zarostu widać było z całej twarzy, oprócz organu powonienia, tylko małe, rozumne oczka, nadzwyczaj ruchliwe i utkwione we mnie z szelmowską jakąś chytrością. Westman przypatrywał mi się zresztą tak samo uważnie jak i ja jemu. Później dowiedziałem się, dlaczego się mną tak zainteresował. Tułów Sama Hawkensa tkwił aż po kolana w starej bluzie myśliwskiej z koźlej skóry, uszytej najwidoczniej dla jakiejś znacznie grubszej osoby. Wyglądał w niej jak dziecko, które dla zabawy ubrało się w surdut dziadka. Z tego, więcej niż obfitego, okrycia wyzierała para chudych, krzywych jak sierpy nóg, ubranych w wystrzępione spodnie, których wiek wyraźnie świadczył, że człowieczek ten wyrósł z nich przed dwoma zapewne dziesiątkami lat. Niemniejszą uwagę zwracały na siebie jego indiańskie buty, w których z biedą mogła się zmieścić cała osoba ich właściciela. W ręku słynny westman trzymał strzelbę, podobniejszą raczej do kija niż do broni palnej. Tylko z największą ostrożnością odważyłbym się jej dotknąć. Lepszą karykaturę myśliwca z prerii trudno było sobie wyobrazić. Jednak w krótkim stosunkowo czasie poznałem wartość tego oryginała. Obejrzawszy mnie od stóp do głów, westman rzekł cienkim głosem do rusznikarza: - Czy to jest ten młody greenhorn, o którym opowiadaliście, mr. Henry? - Tak - potwierdził zapytany. - Well! On mi się nawet dosyć podoba. Spodziewam się, że Sam Hawkens także mu się, spodobał, hi! hi! hi! Z tym piskliwym, dziwnym nieco śmiechem zwrócił się w stronę drzwi, w których ukazali się właśnie pan i pani domu. Powitali myśliwca w taki sposób, iż można było wnosić, że go już kiedyś widzieli. Potem poproszono nas do jadalni. Poszliśmy za tym wezwaniem, przy czym Hawkens ku memu zdziwieniu nie odłożył strzelby ani kapelusza. Dopiero gdy wyznaczono nam miejsca przy stole, rzekł wskazując na swą starą pukawkę: - Prawdziwy westman nie spuszcza nigdy z oka swej strzelby, a tym bardziej nie czynię tego ja z moją zacną Liddy. Zawieszę ją koło firanek. A więc strzelbę swoją nazywał "Liddy"! Później oczywiście dowiedziałem się, że wielu myśliwców, uganiających po Zachodzie, obchodzi się ze swymi strzelbami jak z żywymi stworzeniami i nadaje im imiona, Westman powiesił strzelbę koło firanek i chciał to samo zrobić z kapeluszem, ale gdy go zdjął, została w nim cała jego czupryna. Można się było naprawdę przestraszyć widokiem jego nagiej, czerwonej czaszki, Lady krzyknęła głośno, dzieci zaczęły wrzeszczeć, on zaś zwrócił się do nas celem uspokojenia: - Nie lękajcie się, moje panie i panowie, to nic! Nosiłem własne włosy uczciwie od dzieciństwa. Żaden adwokat nie poważył się zaprzeczyć mi prawa do tego. Dopiero jeden czy dwa tuziny Indian wpadły na mnie i zdarły mi moje włosy z głowy razem ze skórą. Było to diabelnie przykre uczucie, ale przebyłem to szczęśliwie, hi! hi! hi! Potem udałem się do Tekamy i kupiłem nowy skalp, jeśli się nie mylę. Nazywa się to peruką i kosztowało trzy grube wiązki skórek bobrowych. Ale to nic nie szkodzi, gdyż nowa skóra jest o wiele praktyczniejsza, zwłaszcza w lecie; mogę ją zdjąć, kiedy się spocę, hi! hi! hi! Zawiesił kapelusz na strzelbie i założył perukę na głowę, po czym rozebrał się z bluzy i przewiesił ją przez krzesło. Była wielokrotnie łatana, jeden kawał skóry przyszyty był na drugim, co nadało jej taką sztywność i grubość, że strzała Indianina nie przebiłaby jej z łatwością. Teraz ujrzeliśmy jego cienkie, krzywe nogi. Miał na sobie skórzaną kamizelkę, a za pasem nóż i dwa pistolety. Gdy powrócił do krzesła przy stole, spojrzał chytrze najpierw na mnie, a potem na panią domu i zapytał: - Może milady powie przed jedzeniem temu greenhornowi, o co chodzi, jeśli się nie mylę? Zwrot "jeśli się nie mylę" był jego stałym przyzwyczajeniem. Lady skinęła głową, zwróciła się do mnie, wskazała na najmłodszego z gości i rzekła: - Nie wiecie zapewne, że mr. Black jest waszym następcą, sir! - Moim... na...stępcą - wybuchnąłem zmieszany. - Ponieważ żegnamy was dzisiaj, musieliśmy się rozejrzeć za nowym nauczycielem. - Że... gna...my? Przypuszczam, że wyglądałem w owej chwili jak uosobienie zdumienia. - Tak, żegnamy was, sir - rzekła z uśmiechem, który mi się wydał niestosowny, gdyż ja bynajmniej nie miałem ochoty do wesołości. - Polubiliśmy was bardzo, nie chcieliśmy przeto przeszkadzać wam w tym, byście jak najprędzej zdobyli szczęście. Bardzo nam przykro, że nas opuszczacie, ale rozstajemy się z wami pełni wielkiej życzliwości. Jedźcie jutro w imię Boże! - Odjeżdżać? Jutro? Dokąd? - wykrztusiłem. Na to Sam Hawkens uderzył mnie po ramieniu i odrzekł z uśmiechem: - Dokąd? Na Dziki Zachód ze mną. Zdaliście znakomicie egzamin, hi! hi hi! Inni surweyorzy odjeżdżają jutro i nie mogą na was dłużej czekać. Mnie, Dicka Stone'a i Willa Parkera przyjęto na przewodników przy budowie linii kolejowej wzdłuż Kanadianu do Nowego Meksyku. Myślę, że nie zechcecie tutaj nadal pozostać greenhornem! Teraz spadła mi łuska z oczu. A więc to wszystko było z góry ukartowane! Surweyorzy, pomiary dla jednej z wielkich kolei, które zamierzano budować. Co za radość! Dalej nie było o co pytać, gdyż mój stary, kochany Henry sam podszedł do mnie, ujął mnie za rękę i rzekł: - Powiedziałem wam już, dlaczego was lubię. Jesteście tu u zacnych ludzi, ale stanowisko nauczyciela domowego nie jest dla was odpowiednie. Musicie się udać na Zachód. Zwróciłem się w tym celu do Atlantic i Pacific Company i kazałem wybadać wasze wiadomości tak, abyście się tego nie domyślili. Zdaliście dobrze egzaminy i macie tu waszą nominację. Podał mi dokument. Gdy rzuciwszy nań okiem, przeczytałem przewidywaną wysokość wynagrodzenia, ciemno mi się w oczach zrobiło. Stary przyjaciel mówił dalej: - Pojedziecie konno, potrzebujecie więc dobrego konia. Kupiłem dla was deresza, którego ujeździliście. Bez broni nie możecie się ruszyć, dostaniecie więc tę starą flintę, która na nic mi się nie przyda, a z której wy tak dobrze trafiacie. I cóż wy na to, sir, hę? Z początku milczałem, a gdy wreszcie odzyskałem mowę, próbowałem nie przyjąć darów, ale bez skutku. Ci zacni ludzie postanowili mnie uszczęśliwić, zrobiłbym im wielką przykrość, gdybym się uparł przy odmowie. Aby na razie przynajmniej zapobiec dalszemu wałkowaniu tej sprawy, lady usiadła przy stole, a my musieliśmy pójść za jej przykładem. Zaczęła się uczta, a podczas jedzenia nie należało podejmować tego tematu. Po kolacji udzielono mi potrzebnych wiadomości. Miano budować linię kolejową z St. Louis przez Indian-Territory, Nowy Meksyk, Arizonę i Kalifornię do wybrzeża Pacyfiku i postanowiono tę długą trasę zbadać i odmierzyć sektorami. Sektor, który przypadł w udziale mnie i trzem innym surweyorom pod kierunkiem starszego inżyniera, leżał między źródłami rzek Rio Pecos i południowego Kanadianu. Trzej wytrawni przewodnicy; Sam Hawkens, Dick Stone i Will Parker, mieli nam towarzyszyć aż na miejsce, gdzie oczekiwała nas gromada dzielnych westmanów, dodanych nam dla bezpieczeństwa. Oczywiście mogliśmy także liczyć na pomoc wszystkich załóg wojskowych w sąsiednich fortach. Aby mi zrobić niespodziankę, powiedziano mi o tym wszystkim dopiero dzisiaj, co prawda, trochę za późno. Uspokoiła mnie jednak wiadomość, że postarano się o wszystko, co było konieczne do podróży, aż do najdrobniejszych szczegółów. Nie pozostawało mi nic innego, jak przedstawić się kolegom, którzy czekali na mnie w mieszkaniu starszego inżyniera. Poszedłem do nich w towarzystwie Henry'ego i Sama Hawkensa. Przyjęli mnie nader serdecznie, nie biorąc za złe spóźnienia, wiedzieli bowiem, że przyczyną tego była właśnie ta niespodzianka. Pożegnawszy się nazajutrz z mymi gospodarzami, udałem się do Henry'ego. Zacząłem mu dziękować, ale on potrząsnąwszy mnie silnie za ręce, przerwał mi tymi słowy: - Nie ma o czym mówić, sir! Wysyłam was tylko dlatego, żeby moja stara flinta mogła się jeszcze na coś przydać. Gdy wrócicie, odszukacie mnie i opowiecie, coście przeżyli i czego doświadczyliście. Wówczas dopiero się okaże, czy jesteście jeszcze tym, czym dzisiaj, mimo iż się do tego nie chcecie przyznać, mianowicie greenhornem, jakiego szukać pod słońcem. To rzekłszy, wypchnął mnie za drzwi. Obróciłem się jeszcze raz i zobaczyłem łzy w jego oczach.\nROZDZIAŁ II. KLEKI-PETRA Dostępne w wersji pełnej.\nROZDZIAŁ III. WINNETOU W PĘTACH Dostępne w wersji pełnej.\nROZDZIAŁ IV. DWA RAZY W WALCE O ŻYCIE Dostępne w wersji pełnej.\nROZDZIAŁ V. "PIĘKNY DZIEŃ" Dostępne w wersji pełnej.\nROZDZIAŁ VI. WYSWOBODZENIE SAMA Dostępne w wersji pełnej.\nROZDZIAŁ I. W ROLI DETEKTYWA Dostępne w wersji pełnej.\nROZDZIAŁ II. K U - K L U X - K L A N Dostępne w wersji pełnej.\nROZDZIAŁ III. PRZEZ GRANICĘ Dostępne w wersji pełnej.\nROZDZIAŁ IV. PRZEZ MAPIMI Dostępne w wersji pełnej.\nROZDZIAŁ V. OLD FIREHAND Dostępne w wersji pełnej.\nROZDZIAŁ VI. W WAROWNI Dostępne w wersji pełnej.\nROZDZIAŁ VII. PEDLAR Dostępne w wersji pełnej.\n<a href="http://cyfroteka.pl/ebooki/Winnetou_I-II-ebookRO/p85757i119759" target="_blank" title="Winnetou I-II [Karol May] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="http://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Winnetou I-II [Karol May] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


co na Mikołaja 17m? - Małe dziecko - Forum dyskusyjne | Gazeta.pl\nmikipolo 22.11.16, 22:58\nania.n-82 Re: co na Mikołaja 17m? 22.11.16, 23:09\nCórka dostała łóżeczko dla lalek (z pościelą) na dzień dziecka właśnie jak miała półtora roku i często się nim bawi. Bardzo lubi lale szmaciane, małą torebkę (tylko na 1,5 roku nie zapinaną na zamek, bo będzie za trudna w obsłudze!), a oprócz zabawek opaski i bransoletki.\ncamel_3d mala czekoladke... 23.11.16, 10:48\ndo buta..i juz.. liczy sie niespodzianka..a nie jej wielkosc.. zobaczysz jaka radosc dzeicko bedzie mialo kiedy przypadkiem znajdzei np czekoladowego misia w bucie.\nmonu29 Re: co na Mikołaja 17m? 23.11.16, 12:15\nNa Mikołaja, czyli do buta 6 grudnia, tak? Córka dostanie książeczki, bo uwielbia je przeglądać. Kupiłam chyba 5, w tym jedna taką jakby 3D. U nas na Mikołajki zawsze jest takiś drobiazg tylko, symobliczny. Natomiast pod choinkę dostanie parę dużych prezentów. Oprócz dwóch zestawów duplo, wybraliśmy jej figurki Disney'a i sklep, w którym te figurki może wystawiać na wystawie, jest jakaś wyrzutnia czy coś takiego. Bo ona uwielbia wszystko co można ustawiać, wrzucać, przerzucać itp. Właśnie zabawy takie, jak Twoja córka kasztanami. I jeszcze interaktywny statek (Arkę Noego) z figurkami i zwierzątkami. Jak chcesz to podam Ci konkretne nazwy. Nie piszę ich od razu, żeby nie być posądzoną o reklamę.\nzabka141 Re: co na Mikołaja 17m? 23.11.16, 14:52\nZ mniejszych rzeczy - prosty wozek dla lalki, ksiazeczki o kici koci lub o pip i posy\nZ wiekszych (pod choinke i skladkowe) - mozna powoli kupic rower biegowke\nania.n-82 Re: co na Mikołaja 17m? 23.11.16, 16:49\nNa biegówkę jeszcze trochę za wcześnie - przed drugimi urodzinami raczej się nie przyda. Jeśli coś do jeżdżenia na teraz, to jeździk Bobby Car.\nKsiążeczki o Kici Koci też polecam, a najbardziej polecam książkę "Bobo"\nzabka141 Re: co na Mikołaja 17m? 23.11.16, 20:06\nA tu sie nie zgadzam co do biegowki. Nawet sprawdzilam kiedy moja zaczela i mam zdjecia jak juz dobrze jezdzi majac 16 miesiecy. Teraz 2.5 latka jezdzi juz na normalnym rowerze dwukolowym bez extra kolek. A to wszystko dzieki wycwiczeniu na biegowce.\nDzieci potrafia wiecej niz nam sie wydaje.\neowina123 Re: co na Mikołaja 17m? 23.11.16, 20:37\nA pewnie latem zaczęła? Też właśnie chciałam córce kupić biegówkę (18m) i uznałam, że fizycznie pewnie by dała radę, ale jak ją poubieram w zimowe to już może być ciężko. Ale może się mylę? Kupić teraz czy czekać do wiosny?\nzabka141 Re: co na Mikołaja 17m? 23.11.16, 22:12\nLatem jezdzila juz super, wiec chyba musiala na wiosne zaczac. Kupuj teraz: 1) zima moze byc taniej, 2) prawdziwej zimy to u nas nie ma i pewnie bedzie tylko na krotko, wiec jesli ubierzesz ortalionowe wierczhnie spodnie na normalne i kurtke normalna zimowa to dziecko chyba moze sie ruszac. Fajna zabawa. Moze byc tez tak ze dziecko sprobuje ale bedzie chcialo zajac sie pozniej.\neowina123 Re: co na Mikołaja 17m? 23.11.16, 20:34\nMoja córka w takim samym wieku i u nas hitem są takie malutkie mebelki dla lalek i dostosowane dla nich lalki (da się je sadzać, stawiać, no i kłaść, ale to raczej wszystkie potrafią ). Właściwie to te mebelki są mniej w użyciu niż same figurki, które młoda sadza i rozstawia w po całym mieszkaniu.\nNo i jeszcze się przymierzam do kupna wózka dla lalek, bo swego czasu zawsze kradła innym dzieciom na placu zabaw.\nA swoją drogą zazdroszczę małej ilości zabawek. U nas się tego walają tony, a nie mogę przetłumaczyć babci, żeby dała spokój a mnie zawsze żal wyrzucić...\nmikipolo Re: co na Mikołaja 17m? 23.11.16, 21:04\nU nas zabawka tylko na urodziny, Mikołaja i Święta. My jeszcze nic nie kupiliśmy, ma to co dostała. Wyuczylismy ludzi że nie przynoszą chinszczyzny z kiosku z byle wizyta. Potrafi bawić się czymkolwiek, ma porządek, zabawki tylko w 1 pokoju w 1 koszu. Zabawki wymieniam i chowam jej co 2 tygodnie żeby na wierzchu było tylko kilka i stęskniła się za innymi. Polecam\nChyba kupię książeczki jednak\neowina123 Re: co na Mikołaja 17m? 23.11.16, 22:37\nJa swojej córce kupiłam tylko raz zestaw zabawek do kąpieli. No i mnóstwo książek. Ale moja rodzina jest po prostu mniej wyuczalna niż twoja już nie jedna rozmowa była na ten temat... Echh szkoda gadać\naudrey81 Re: co na Mikołaja 17m? 24.11.16, 12:59\nSerie ksiazek z Ulicy Czeresniowej. U nas hit niezmienny, uwielbia jak się jej opowiada, a i sama potrafi się zająć oglądając obrazki. Wszelkiego rodzaju klocki, kredki, farbki do malowania palcami i może piasek kimetyczny? U nas tez hitem jest przebijanka z Ikea i konik na biegunach. Codziennie w użyciu\nmikipolo Re: co na Mikołaja 17m? 25.11.16, 18:44\nDzięki za info o książeczkach o ul. Czeresniowej. Kupuję\nagulak1987 Re: co na Mikołaja 17m? 25.11.16, 08:35\nlifecolor Re: co na Mikołaja 17m? 25.11.16, 11:51\nDobrze, że wyjaśniłaś, bo nikt nie mial pojecia, co to LEGO DUPLO\nWyładowywacz złych humorów!!!\nKlubowy festiwal jazzowy\nSzef ABW: Nie można odtajnić wszystkich dokumentów


"Tylko orły szybują nad granią...": Grudzień 1970 - Czarny Czwartek\nDo kin wszedl film Czarny Czawartek w reżyserii Antoniego Krauze. Porusza wydarzenia grudnia 1970 roku, zwane "masakrą na Wybrzeżu". Nie będę się tu rozpisywał nad historią tych wydarzeń. Każdy może sobie przecież poczytać książki lub wiadomości w internecie. Chciałbym się podzielić swoimi przeżyciami i przemyśleniami.\nFilm nakręcony jest w specyficznym klimacie. Nie nazwałbym go fabularnym, a dokumentalnym. Ogólnie, jako film, jest moim zdaniem zrobiony dobrze. Szczególnie trafionym pomysłem są wstawki z oryginalnych matriałów archiwalnych. Niestety w filmie brakuje mi Pana Jaruzelskiego, który przecież jako ówczesny Minister Obrony Narodowej, jest współodpowiedzialny za zamordowanie robotników. Widać ewidentnie poprawność polityczną. No cóż- trudno.\nMoje wrażenia? Film oglądałem w kompletnej ciszy na sali. Wszyscy wpatrzeni w ekran, z wielkimi oczami. Niektórym lecą łzy. Straszny, smytny, szokujący.... Ale przedstawia prawdziwe wydarzenia. Aż ciężko zrozumieć. Trudno sobie wyobrazić jak Polak mógł strzelać do Polaka. Spotkałem się z bardzo trafnym określeniem :„Czarny czwartek” to nie jest film, który się tylko ogląda, to film, który się czuje i przeżywa. Mi chyba najbardziej z całego filmu, zapadły w pamięć słowa Zenona Kliszko: "Z kontrrewolucją się nie rozmawia, do kontrrewolucji się strzela".\nNiestety, o tych tragicznych wydarzeniach tak naprawdę, bardzo mało się mówi.W telewizji, czy nawet, pamiętam, na lekcjach historii, mówi się tak "swobodnie"- strzelano do robotników, oraz podaje daty i liczby. Tylu zabito, a tylu zostalo rannych, same suche fakty. Czlowiek który nie był świadkiem tych wydarzeń nie zdaje sobie tak naprawdę sprawy jak wygladały tamte dni. Jaka to była tragedia, strach, życie w niewiedzy, niepewności. Do tego jescze trudności w zdobyciu jakichkolwiek towarów.\nOczywiście słychać krytyczne opinie na temat filmu. Na forach internetowych przeczytałem też już pare dyskusji na ten temat. Skomentyję to słowami pewnego internauty:\n"Już czerwoni zaczynają szczekać... ubeki i inne szumowiny podnoszą łby i mówią jak to było im fajnie, jaki ten socjalizm milusi...\n"A na drzewach zamiast liści będą wisieć komuniści ..." oby jak najszybciej. "\nWprowadził: Dominik Wąsowicz o 00:22\nAnnaJ 5 marca 2011 21:29\nSądziłam, że to Ksiądz Jarek napisze tutaj o tym filmie, ale bradzo się cieszę, że to Pan, Panie Dominiku napisał.\nPłakałam od pierwszej "ścieżki zdrowia" do ostatniego napisu podobnie jak reszta sali. Odczuwałam go każdą cząstką siebie. Odżyły przeżycia z 1968, 1970, 1976 i 1981 -1989.\n"Ręce, pokaż ręce" - chrakterystyczne również dla 1960 roku - Walka o Krzyż w Nowej Hucie. A potem pałowanie i ani kawałka różowego miejsca na plecach.\nPrzetrącone ręce, nerki itd.\nZakryłam oczy gdy myślałam, że przypalą chłopca na końcu papierosem, bo i tak było.\nPanie Dominiku, jeszcze jednego nie pokazali, że groby zabitych były likwidowane, rodziny nie mogły ich odnaleź.\nTo dobrze, to bardzo dobrze, że młodzi Polacy tak pięknie piszą o tym filmie.


Sposób na to aby przewozić maszyny budowlane na sto procent! - http://transport-inside.dzielnych-los-wspomaga.bydgoszcz.pl/\nSposób na to aby przewozić maszyny budowlane na sto procent! czyli przewóz maszyn budowlanych irmy transportowe oferują szeroką gamę usług. Jedną z nich jest przewożenie towarów których parametry odbiegają od standardowych. Transport ponadgabarytowy czy inaczej transport ciężki to skomplikowan\nDodane: 06-02-2021 12:54\n12 nowych sposóbw w 2020 aby przewozić maszyny budowlaneNowe dane jak transportować ponadgabarytyJak można w 2020 przewozić maszyny budowlane?Wspaniały sposób na to jak wynająć podnośnikZwyżka z operatorem. Komu może się przydać?Koszowe podnośniki - do czego są potrzebneCzy można transportować ponadgabaryty samemu?Wykańcza Cię Już Szukanie Rozwiązań Aby wynająć zwyżkę?Jak w 2020 transportować ponadgabaryty na sto procent!Czy w 2020 można transportować ponadgabaryty?Zwyżka z operatorem. Komu może się przydać?Ja Też Kiedyś Chciałem transportować ponadgabaryty. Nie Wychodziło Mi Zanim Znalazłem TOCzy w 2020 jeszcze warto wynająć podnośnik?Jak transportować maszyny Od RękiNowe fakty - Dowiedz się jak wynająć podnośnik w tych 7 banalnych krokachCzy warto wynająć podnośnik? Koszty i cenyPo co właściwe transportować ponadgabaryty?Nowe dane jak transportować ponadgabarytyNowoczesne sposoby jak transportować ponadgabaryty w każdych warunkachNowe metody w 2020 jak lepiej transportować ponadgabarytyPo co właściwe transportować ponadgabaryty?Rok 2020 - dobry czas by transportować ponadgabarytyPrace na wysokościach ze zwyżkąCzy w 2020 można transportować ponadgabaryty?10 informacji jak transportować ponadgabarytyDlaczego w 2020 warto transportować czołgi?Przewozić maszyny budowlane? Dokładnie!Nigdy Nie Rób Tych 7 Rzeczy Jeśli Chcesz wynająć zwyżkęTylko w tym wpisie dowiesz się jak profesjonalnie transportować maszynyPILNE! Zobacz TYLKO Jeśli Chcesz wynająć zwyżkę


Magdalena Mroziewska Projektant Mebli: Kolejna przygoda.....\nJakiś czas temu napisałam tutaj w blogu o moim pierwszym w życiu starciu z kamerą.\nPamiętacie ten wątek, gdzie wspomniałam o połkniętym 2 metrowym kiju od szczotki hehehe? no tak to właśnie to........ to moja przygoda,a właściwie starania znalezienia pracy w TV.\nZaczęło to się tak,że od jednej z Was dostałam linka z info Dekoratorni, która to na łamach Facebooka szukała osób do pracy.\nA,że ja jestem jaka jestem hihihihihihi postanowiłam spróbować.\nFaktem jest jednak to,że troszkę czasu upłynęło zanim odważyłam się do nich odezwać.\nWięc.... napisałam, pojechałam, dałam ciała i wróciłam :)\nNie żałuję ani sekundy spędzonej w Dekoratorni, gdyż czuję,że moja osoba wzbogaciła się o dodatkowe doświadczenie i jeśli jeszcze kiedykolwiek będę miała taką szansę,aby stanąć przed kamerą na pewno nie będę miała już takiego cykora jak wtedy.\nNo i słowo harcerza..... od dziś nie uciekam na wakacjach przed mężem-kamerzystą :P.\nChciałam Wam jeszcze napisać i nakłonić do tego,aby któraś z Was spróbowała swojego szczęścia. Oni nadal szukają,a jak szukają to domyślam się,że do tej pory nikogo nie znaleźli (mówię domyślam bo nie dostałam informacji od nich,czy coś ze mną będzie? :()\nJeśli któraś z Was byłaby zainteresowana zapraszam tutaj: KLIK\nPowodzenia i ściskam Magda\nps fotka przed decydującym starciem :)\nNo i tu już było po mnie. Myślałam,że jak postawię na spontan to pójdzie gładko bo ja straszna gaduła jestem,ale w rezultacie był BLOK i KIJ. Trza było się wykuć na blachę i poszło by jak po maśle ;P\nAutor: Magdalena Mroziewska o 13:28\nB. 30 maja 2012 14:04\nooo szkoda, ze nie wyszlo..:-(\nTworzymyInaczej.pl 30 maja 2012 21:17\nKarmeleiro 30 maja 2012 14:21\nważne, że spróbowałaś, że odważyłaś się i spróbowałaś! Zawsze coś, zawsze do przodu, więcej doświadczenia i przynajmniej nie będziesz żałować, że coś Ci przemknęło :*\ndokładnie Karmelu. Też tak sobie pomyślałam ;)\nBree 30 maja 2012 14:29\nTo musialo byc super przezycie, ale ja i tak trzymam kciuki za Ciebie :)\ndziękuję Dori :*\nSyl 30 maja 2012 14:49\nJa i tak nadal trzymam kciuki Madziu!! najwazniejsze ze sie odwazylas, nowe super doswiadczenie tylko pozazdroscic! Sciskam\nTworzymyInaczej.pl 30 maja 2012 21:18\ndzięki słońce. Ty zawsze mnie wspierasz :*\nmarzycielka 30 maja 2012 15:11\nKurcze może jeszcze się odezwą, ja tam wierzę w to, że Cię zobaczę na szklanym ekranie :)) Powodzenia!!!!\nTworzymyInaczej.pl 30 maja 2012 21:19\nhihihhiihi dzięki marzycielko,że tak wierzysz we mnie ;)\nika 30 maja 2012 16:17\nNie ma tego złego co by na dobre nie wyszło, wszystko dzieje się po coś więc prędzej czy później skorzystasz z tego doświadczenia :)\na tak w ogóle to podziwiam Cię :) ja bym się nie odważyła ;/\nbuziolki kochana i nic się nie łam!\ndokładnie Monia :*\nAlexandra 30 maja 2012 17:15\nMadziu! Do odważnych świat należy! Wspaniale że spróbowałaś, wiesz co i jak, co się z czym je i następnym razem (a wierzę że takowy będzie) będzie już super!\nPS. Świetnie wyglądasz :D\ndziękuję za miłe słowa. buziaki\nTuome 30 maja 2012 17:17\nja też bym się nie odważyła :D musiała być fajna przygoda :D\nTworzymyInaczej.pl 30 maja 2012 21:20\nKapeluszniczka 30 maja 2012 19:49\nPodziwiam za samą odwagę :) Za młodu- tego głupiego, nieświadomego do końca, próbowałam jakiś występów w szkole. Dziś nie mam tyle odwagi :) Oglądam ten link i zastanawiam się czy nie zgłosić, w końcu w moim zawodzie :)Chyba jednak nie mam tyle odwagi. Wolałabym spokojną pracę na łamach np. pisma wnętrzarskiego :)\noj za młodu to się wiele rzeczy robiło :P\nOsowiała Sowa 30 maja 2012 21:13\nWow! Podziwiam i zazdroszczę odwagi :)\ndzięki sówko :*\nKasia 30 maja 2012 21:52\nszukają, bo może mają wyznaczony termin "od do" a potem będą się odzywać i może się zdziwisz, jak zadzwonią z propozycją, czego Ci bardzo życzę, bo Dekoratornię to oglądałam dawno temu, jak prowadziły ją 2 dziewczyny, nowa ekipa i jej pomysły nie przypadła mi do gustu i przestałam lukać :)\nTworzymyInaczej.pl 31 maja 2012 00:09\noj na pewno się zdziwię Kasiula :) buziaki\nMinty House 31 maja 2012 00:00\nMadziu, to dobre doświadczenie bez dwóch zdań, fajna przygoda, nowa energia. To zaprocentuje w przyszłości na pewno. Sama teraz przeżywam podobną przygodę i już w sobotę zobaczę się w telewizorze ;) Mam pietra kurka wodna, ale było fajnie. Mam nadzieję, że się do Ciebie odezwą, czego z całej mocy Ci życzę. Jeśli jednak telefon nie zadzwoni w tej sprawie, to świadczyć będzie o tym, że się nie znają :p !!! Pozdrowienia ślę. E\nTworzymyInaczej.pl 31 maja 2012 00:08\nhihihhi na pewno jest sporo fajnych dziewczyn, lepszych ode mnie,więc oni wybiorą dla siebie najlepszą kandydatkę. Dziękuję za słowa wsparcia.\nTo ja czekam na info kiedy będziesz? na pewno wyszłaś świetnie!! buziaki\nMałgonia 1 czerwca 2012 07:50\nMadziula na początek oczywiście wyglądasz świetnie!!! Jestem z Ciebie dumna, że odważyłaś się i pojechałaś. Ja często oglądam programy tego typu fajnie by było Cię w nich oglądać także próbuj dalej ja trzymam kciuki!!! Całuję i pozdrawiam.\nTworzymyInaczej.pl 2 czerwca 2012 10:45\ndziękuje Małgosiu. Na pewno będę próbowała :) buźka\nMADLINE 2 czerwca 2012 10:15\nNie znają się patałachy - ich strata.\nGłowa do góry - pewnie pisana Ci jest lepsza fucha. Pozdrowienia\nNie możemy tak mówić bo może akurat się znają i dlatego nie zostałam wybrana? do tego jak wspomniałam wyżej nie dostałam jeszcze ostatecznej odpowiedzi,czy będę dla nich pracować,czy nie. Konkurencja jest na prawdę bardzo duża,a taki program nie może sobie pozwolić na amatorszczyznę ;).\nmagda! a moze sie jeszcze odezwa?! odezwa sie! sto procent! :)\nAnonimowy 3 czerwca 2012 00:14\nMagda super! Skoro jeszcze nie ma wyników, to trzeba czekać na odpowiedź. A ja mam jakieś przeczucie, że jednak masz duże szanse i zobaczymy Cię na szklanym ekranie. Zobaczysz, wspomnisz moje słowa :)


WSBK – Strona 246 – MOTOGP.PL\nHome / WSBK (page 246)\nLorenzo ponownie najszybszy – GP Turcji\nRedakcja 28 kwietnia 2006\tSkomentuj 132 Razy\nAndrea Dovizioso podczas porannego treningu wolnego do Grand Prix Turcji, wykręcił najszybsze okrążenie. Uzyskał on czas 1’59.746 . Pretendent do tytułu mistrza Jorge Lorenzo był drugi. Był wolniejszy od zwycięzcy o 0,03 sekundy. Roberto LocatellAndrea ...\nRedakcja 8 kwietnia 2006\tSkomentuj 117 Razy\nW klasie 250cc, tak jak w kategorii 125cc, mieliśmy dziś powtórkę z rozrywki. Jorze Lorenzo potwierdza przypuszczenia, iż najprawdopodobniej to on w tym sezonie przejmie rolę Daniego Pedrosy. Trudne warunki pogodowe mogły oznaczać spokojnW klasie ...\nLorenzo znów najszybszy!\nRedakcja 7 kwietnia 2006\tSkomentuj 152 Razy\nMłody Hiszpan Jorge Lorenzo z zespołu Fortuna Aprilia wygrał walkę o pole position przed sobotnim wyścigiem w klasie 250cc. Tym występem pokazał, że nie zamierza zwalniać tempa i wygrać swój drugMłody Hiszpan Jorge Lorenzo z ...\nFortuna ponownie najszybsza\nRedakcja 6 kwietnia 2006\tSkomentuj 117 Razy\nDziś w godzinach popołudniowych odbyły się pierwsze kwalifikacje do sobotniego wyścigu na torze w Katarze. Wielkich niespodzianek nie zanotowano. Pierwsze trzy miejsca zajęli zawodnicy jeżdżący na maszynie marki Aprilia. Pierwszy dzień kwalifikaDziś w godzinach popołudniowych ...\nRedakcja 26 marca 2006\tSkomentuj 160 Razy\nKategorię 250cc w tym sezonie opuściło jej dwóch najlepszych kierowców – Dani Pedrosa i Casey Stoner. Dołączyli oni do walki w królewskiej klasie MotoGP. Wyścig ten był więc okazją, by zobaczyć, kto ma szanse przewodzić ...\nRedakcja 25 marca 2006\tSkomentuj 179 Razy\nDziś w godzinach popołudniowych odbyła się druga sesja kwalifikacyjna w kategorii 250cc pierwszej rundy mistrzostw świata na hiszpańskim torze Jerez. Kwalifikacje dość zdecydowanie wygrał zawodnik jeżdżący w zespole Fortuna Aprilia Hiszpan Jorge LorenDziś w godzinach ...\nRedakcja 24 marca 2006\tSkomentuj 94 Razy\nRedakcja 17 marca 2006\tSkomentuj 137 Razy\nStrona 246 z 252« Pierwsza...220230240«244245246247248\t»\t250...Ostatnia »\nNiniejsza strona internetowa korzysta z plików cookie. Pozostając na tej stronie wyrażasz zgodę na korzystanie z plików cookie. Dowiedz się więcej w Polityce prywatności. 16 zapytań w 1,466 sek


Era Nowe Horyzonty: punkty obowiązkowe - Kultura i Sztuka - książki, teatr, sztuka - kultura wysoka i masowa - Dziennik.pl - Dziennik.pl\n19 lip 2010 aktualizacja 19 lip 2010, 18:21\n1. „O bogach i ludziach”\nErę otworzy wielkie wydarzenie tegorocznego Cannes, nagrodzony Grand Prix film „O bogach i ludziach” Xaviera Beauvois (autora nagrodzonego wcześniej na tym festiwalu za „Pamiętaj, że umrzesz”). Akcja filmu rozgrywa się w latach 90. w jednym z państw Maghrebu. Francuscy Cystersi żyją w zgodzie z lokalną muzułmańską ludnością. Do czasu, kiedy grupa fundamentalistów oskarża mnichów o odpowiedzialność za masakrę napływowych robotników. Dzieło zostało oparte na prawdziwych wydarzeniach. W nocy z 26 na 27 marca 1996 roku grupa uzbrojonych mężczyzn wdarła się do klasztoru i uprowadziła siedmiu mnichów. Dwa miesiące później odnaleziono ich ciała. Okoliczności ich śmierci nie zostały do dziś wyjaśnione. W głównych rolach zobaczymy dwóch świetnych aktorów Lamberta Wilsona i Michaela Lonsdale.\nObraz otwierający festiwal nie będzie jedynym canneńskim nabytkiem zaprezentowanym podczas tegorocznej Ery. Organizatorzy pokażą także nowy film Francisa Forda Coppoli – „Tetro” (premiera na Lazurowym Wybrzeżu odbyła się rok temu). To pierwsza od trzech dekad fabuła twórcy „Ojca chrzestnego” oparta na jego własnym, oryginalnym scenariuszu. Akcja filmu rozgrywa się w artystycznej dzielnicy Buenos Aires zamieszkanej głównie przez włoskich emigrantów. Właśnie tam poznajemy tytułowego Tetro, który dekadę wcześniej zerwał kontakt z rodziną. Teraz wizyta brata zmusi go do skonfrontowania się z tajemnicami przeszłości. Sam Coppola w wywiadach po canneńskiej premierze mówił o wielu watkach autobiograficznych, które umieścił w filmie. W rolach głównych Vincent Gallo, Klaus Maria Brandauer i Carmen Maura.\n3. „Wkraczając w pustkę”\nRównież zakończenie festiwalu upłynie pod znakiem Cannes, choć akurat ten tytuł wydaje się dość kontrowersyjną propozycją. Pokazywany na Lazurowym Wybrzeżu rok temu w konkursie głównym „Wkraczając w pustkę” Gaspara Noego to dyskusyjna próba powtórzenia skandalu, jaki wywołał poprzedni film tego twórcy „Nieodwracalne”. Akcja rozgrywa się w Tokio, a bohaterowie to francuskie rodzeństwo żyjące w świecie drobnych przestępców. Ona jest prostytutką, on pomniejszym handlarzem narkotyków. Z ojczyzny uciekli przed traumatycznymi wspomnieniami (rodzice zginęli w wypadku). Gdy chłopak zostaje zabity podczas obławy na handlarzy narkotyków, jego duch pozostaje na ziemi, by opiekować się staczającą się siostrą.\n4. „Księżniczka Montpensier” i „Projekt Frankenstein”\nNadrobić zaległości z tegorocznego programu Cannes można też, wybierając się na pokazywany w Panoramie Kina Światowego film Bertranda Taverniera „Księżniczka Montpensier” – opowiedziany tradycyjnym językiem kostiumowy dramat rozgrywający się podczas wojen religijnych we Francji w XVI wieku. Z canneńskich propozycji na Erze zwróciłabym też uwagę na film autora głośnej „Delty”, Wegra Kornela Mundruczo – „Łagodny potwór – projekt Frankenstein”, będący próba uwspółcześnienia i przewartościowania dzieła Mary Shelley.\n5. „Zły porucznik”\nEra będzie też pewnie jedyną okazją do obejrzenia nowej wersji „Złego porucznika”. Remake głośnego filmu Abla Ferrary, przygotował sam Werner Herzoga, który w roli granej w oryginale przez Harveya Keitela obsadził Nicolasa Cage’a. Będąc już przy temacie nadrabiania festiwalowych zaległości, które nie sa możliwe poza ENH, koniecznie trzeba zobaczyć najnowszy obrazu legendy festiwali filmowych – 102-letniego portugalskiego reżysera Manoela de Oliveiry „Dziwny przypadek Angeliki”.\n6. „Jej droga”\nW Panoramie Kina Światowego warto również zwrócić uwagę na nowy film autorki „Grbavicy” Jarmili Zbanić – „Jej droga”. To jedno ze świeższych i ciekawszych spojrzeń na poszukiwanie tożsamości we współczesnym społeczeństwie. Wychowana w muzułmańskiej tradycji, choć bez ortodoksyjnego zaplecza, para ludzi żyje w nieformalnym związku. Ona, dobrze ułożona, skoncentrowana, z niezłą pracą. On, odrobinę zagubiony, za dużo pijący i niepamiętający o tym, by płacić rachunki na czas. Chcą mieć dziecko, ale do tego potrzebna im jest mała pomoc ze strony nowoczesnej medycyny. Przypadkowe spotkanie z jego kolegą z czasów wojny bałkańskiej – dziś praktykującym muzułmaninem – zmienia życie pary. W powrocie do wiary on znajduje możliwość ratowania się, kotwicę, której mu do tej pory brakowało. Dla niej religia jest powrotem do najgorszych wspomnień – śmierci rodziców w czasie wojny, zła, utraty poczucia bezpieczeństwa. Zbanić nie proponuje kina metafizycznego, nie mierzy się z ideą wiary. Ale udaje jej się uchwycić, czym może być religia dla współczesnego człowieka, przed jakimi wyborami go stawia. To jeden z ciekawszych oglądów nowoczesnego człowieka w zderzeniu z tradycją, jakie ostatnio proponowało kino.\n7. „Na gorąco”\nRównież w Panoramie Kina Światowego jeden z najbardziej kontrowersyjnych filmów festiwalu w Wenecji w 2007 roku – „Na gorąco” („Redacted”) Briana De Palmy. Warto go zobaczyć, bo mimo wielkich kontrowersji wśród obserwatorów tamtej Wenecji De Palma dostał nagrodę za reżyserię. W „Na gorąco” reżyser zdecydował się na ryzykowny zabieg – jego film to mockumentary – fabuła, która udaje dokument. Młodzi żołnierze w Iraku amatorskimi kamerami cyfrowymi kręcą swoje wojenne poczynania. Czasem się nudzą. Innym razem trafi się akcja na punkcie kontrolnym i ktoś niechcący zabija ciężarną kobietę jadącą do szpitala. Czasem dla rozrywki zgwałcą 15-latkę. Potem lokalna bojówka weźmie na nich odwet i obetnie komuś głowę albo podłoży bombę, która rozszarpie jednego z żołnierzy na kawałki. Wszystko to zobaczymy z detalami. I właśnie z powodu tych gwałtownych scen, nokautujących zszokowanego odbiorcę, brakuje przestrzeni na głębszą refleksję, dawka przemocy w końcu otępia, pojawia się pragnienie, aby te sceny wyprzeć ze świadomości jak koszmarny sen. Od tego obrazu chce się raczej uciec, niż go zrozumieć.\n8. Nowe kino tureckie\nMocnym punktem jubileuszowych Nowych Horyzontów będą retrospektywy i przeglądy. Tradycyjnie od kilku lat festiwal Romana Gutka prezentuje kinematografię wybranego kraju. Tym razem będzie to Turcja, o której od niedawne głośno na światowych festiwalach (Złoty Niedźwiedź dla „Miodu” w tym roku w Berlinie, Złota Palma dla „Klimatów” kilka lat temu w Cannes).\n9. Ucz się, kinomanie\nOrganizatorzy Ery nie byliby sobą, gdyby nie podjęli próby edukacji widza i jak co roku nie zorganizowali przeglądów twórczości artystom właściwie w Polsce nieznanym: w tym roku Philippe Mora zwany australijskim Timem Burtonem i Laura Mulvey, feministyczna reżyserka i naukowiec z Wysp Brytyjskich. ENH to już nie tylko marka, ale coraz ciekawiej rozwijająca się instytucja. Od zeszłego roku w czasie między festiwalami Stowarzyszenie Nowe Horyzonty wprowadza do dystrybucji w kinach studyjnych najciekawsze propozycje z poprzedniego festiwalu, wydaje filmy na DVD, a po każdej edycji festiwalu kinomanom i krytykom zostaje pokaźny stosik książek wydanych po festiwalu. Era cały rok żywa! Magdalena Michalska\nWojciech Has na zdjęciach. Niezwykła wystawa


OZSPECIALS- WISHLIST - Ania Rajek Blog\nAnia Rajek May 14, 2016\nHejka, przygotowałam dla Was przegląd ze sklepu ozspecials.com, nie będę się rozpisywać bo wiecie o co chodzi w takich postach, oczywiście o klikanie. Tak wiem że są takie posty nudne ale to dla mnie bardzo ważne. :) Następny post niebawem :)!\nPosted by Ania Rajek at May 14, 2016\nemila May 14, 2016\nPolikane mam nadzieję ze się uda i będziesz miała wspaniała współpracę ♥ oczywiście obserwuje buzii\nRzetelne Recenzje May 14, 2016\nJasne, linki kliknięte :)\nProszę o rewanż :\nOla Maciejczyk May 14, 2016\nStrasznie fajnie rzeczy! :)\nMa gs. May 14, 2016\nPoklikałam, ten strój kąpielowy mega jest <3\nMichalina May 14, 2016\nSylwia Ozga May 14, 2016\nNatalia May 14, 2016\ndishdogz May 14, 2016\nKliknęłam w tą pierwszą koszulkę, gdyż uważam, że jest całkiem fajna :)\nKlaudia s May 14, 2016\npoklikałam mogła byś u mnie poklikać:)? Była bym ci bardzo wdzięczna!\nObs za obs?:) Daj znać u mnie.\nMaja Majaa May 14, 2016\nAleksandra मातंगी May 14, 2016\nPoklikane, powodzenia we współpracy!\nchłód letniego Wieczoru May 14, 2016\nPrzejrzałam, spoko ubrania, zapraszam chlodletniegowieczoru.blogspot.com\nJUST EMSi May 14, 2016\nKarolajn May 14, 2016\nciekawy asortyment można znaleźć w tym sklepie :) Fajne rzeczy wybrałaś. Pozdrawiam gorąco :)\naniaanaa May 14, 2016\nPoklikane i kostium kąpielowy śliczny :)\nKatia May 14, 2016\nUdanej współpracy, poklikałam oczywiście! ;*\nMogłabym prosić o to samo u mnie?;)\nEnered May 15, 2016\n12.90, 17.25, 15.77, 21.04 :)\nObserwuję, kochana <3\nanonimoowax May 15, 2016\nPoklikane. Powodzenia ! :)\nAleksandra Oleśkiewicz May 15, 2016\nPoklikane ; D Bardzo fajny post 👌 ty tak fajnie o tym wszystkim piszesz 🍀\ndreamoutloud.f May 15, 2016\nświetne rzeczy wybrałaś, oczywiście poklikane ;)\nTurkusowa Sowa May 15, 2016\nŁadny ten strój, aczkolwiek raczej dla blondynek :)\nkamkry May 16, 2016\npiękne ubrania, poklikane!\nby natalixx May 16, 2016\nexality May 17, 2016\nCztery Dni May 17, 2016\nPoklikane, zresztą bardzo ładne ubrania ;)\nMogłabyś mi wyjaśnić, o co chodzi w tego typu postach? Domyślam się, że chodzi o współpracę z firmą, ale na czym to dokładnie polega? Jak ludzie poklikają, dostajesz te rzeczy, pieniądze, czy jak? Może głupie pytanie, ale nie rozumiem do końca jak to działa ;) Odpowiedz proszę na moim blogu lub jeśli wolisz to na maila: czterydni@op.pl\nKathy Leonia May 18, 2016\nten strój kąpielowy cudowny! obserwuję:)\nŻycie pełne kolorów May 18, 2016\nTen strój kąpielowy mi się marzy :)\nWooho May 18, 2016\nPaulan May 19, 2016\nStrój kąpielowy jest śliczny :)\nMega podoba mi się strój kąpielowy ;) www.loveyourself926.wordpress.com\nMademoiselle May 24, 2016\nPodoba mi się wszystko, oprócz tej 3. koszulki. Poklikałam i życzę miłej współpracy :)\nDomi August 29, 2016


Polska jest istotnym rynkiem zbytu produktów RIL ze względu na fakt, że znajduje się w ścisłej czołówce największych europejskich producentów mebli. Dlatego w Remmers Polska istnieje silny dział lakierów przemysłowych, którego doradcy techniczni obsługują liderów z listy 100 największych producentów mebli w Polsce. Wartość polskiego rynku meblarskiego stanowi ponad 7% wartości produkcji mebli w całej Europie (Rynek meblarski w Polsce, KPMG czerwiec 2017). Firma Remmers Industrielacke wspiera klientów nie tylko przy wyborze indywidualnych systemów lakierniczych, ale także oferuje oparte na ugruntowanych kompetencjach doradztwo przy planowaniu linii produkcyjnej. Mocną stroną naszej oferty jest indywidualne dostosowywanie lakierów do specyficznych potrzeb klientów. Od sposobu aplikacji, poprzez wymaganą kolorystykę, aż po specjalne właściwości uzyskiwanej gotowej powierzchni czy wreszcie jej wytrzymałość mechaniczną i odporność chemiczną. Oprócz opieki wysoko wykwalifikowanych pracowników laboratoryjnych i doradców technicznych firma Remmers daje klientom możliwość poszerzenia wiedzy wCentrum Kompetencyjnym w Hiddenhausen


Automatyka Warszawa - Rolprof\nZabezpiecz Twój dom za pomocą rolet z napędami Somfy\nNie trzeba nikogo przekonywać o zaletach posiadania rolet w naszych oknach - dają przede wszystkim maximum prywatności oraz poczucie bezpieczeństwa. Warto również dołączyć do tego ogromny komfort, jaki daje automatyzacja rolet - w szczególności w systemie Home Motion. Dzięki zastosowaniu automatyki rolety mogą być sterowane bezprzewodowo za pomocą pilota, lub być częścią zintegrowanego systemu zarządzania osłonami Home Motion.\nSomfy oferuje kompleksowe rozwiązania w dziedzinie automatyki do osłon:\nnapędy do osłon\nzintegrowany system Somfy Home Motion\nZamykasz wszystko jednym kliknięciem na pilocie.\nZamiast sprawdzać wszystkie okna, użyj pilota. Wszystkie rolety w Twoim domu zamkną się jednocześnie oszczędzając Twój czas. Nie musisz dłużej pamiętać o zamknięciu rolet, nawet jeśli wychodzisz z domu tylko na kilka minut. Poczujesz się o wiele bezpieczniej!\nPrzeszkoda? Po jej wykryciu napęd zatrzyma się automatycznie w momencie zamykania rolety. Zapewnione w ten sposób płynne działanie znacząco wydłuży żywotność rolet.\nW przypadku przedłużonej nieobecności, możesz zaprogramować rolety tak, aby stwarzały wrażenie, że ktoś jest cały czas w domu. Możesz nawet zaprogramować różne ustawienia dla poszczególnych dni.\nW sezonie zimowym, w porze nocnej, rolety zamykają się automatycznie i pomagają uzyskać lepszą izolację okna. Możesz na tym zaoszczędzić nawet 10% na rachunkach za ogrzewanie. W sezonie letnim, rolety opuszczają się po słonecznej stronie domu, aby utrzymać chłód wewnątrz i ochronić Twoje meble przed promieniowaniem słonecznym.\nCopyright © 2013r. ROLPROF || Wykonanie: Actusdesign.pl


Samsung Galaxy Note 5 i Galaxy S6 Edge Plus bez tajemnic - kolejne zdjęcia i specyfikacja | TeleGuru\nSamsung Galaxy Note 5 i Galaxy S6 Edge Plus bez tajemnic – kolejne zdjęcia i specyfikacja\nSamsung Galaxy Note 5 i Galaxy S6 Edge Plus są bohaterami jednych z najgorętszych tematów tych wakacji. Na tydzień przed prezentacją, wiemy o smartfonach bardzo dużo, a karuzela informacyjna nadal nie ustaje. Tym razem otrzymaliśmy zdjęcia oraz dokładniejszą specyfikację modeli.\nDwa dni temu mogliśmy przyjrzeć się pierwszemu zdjęciu prasowemu obu smartfonów. Teraz do sieci wyciekły kolejne fotki, których bohaterem jest Galaxy Note 5. Pokazują one urządzenie z każdej możliwej strony. Znowu potwierdza się, że będzie ono stylistycznie podobne do Galaxy S6. Widzimy również nieodłączny element telefonów z serii Note – rysik S-Pen.\nPod względem specyfikacji możemy spodziewać się 5.7-calowego wyświetlacza o rozdzielczości 1440 x 2560 pikseli (515 PPI), procesora Exynos 7420, układu graficznego Mali-T760, 4 GB pamięci RAM LPDDR4 oraz minimum 32 GB wbudowanej pamięci. Niestety zabraknie slotu na kartę microSD. Konfiguracja aparatów składać się będzie z 16-megapikselowej głównej jednostki oraz przedniej kamerki 5 Mpix. Bateria ma mieć pojemność 3000 mAh. Całością zarządzać będzie system Android 5.1.1 Lollipop przykryty dobrze znaną nakładką TouchWiz. Samsung Galaxy S6 Edge Plus, czyli nieco udoskonalona wersja standardowego Edge’a, ma być wyposażony w 5.5-calowy ekran o rozdzielczości 1440 x 2560 pikseli (534 PPI). Oznacza to, że wcześniejsze plotki o identycznej przekątnej panelu jak w Note 5 nie znalazły potwierdzenia, choć w dalszym ciągu nie możemy być całkowicie pewni. Ponadto, smartfon ma mieć ośmiordzeniowy procesor Exynos 7420, wspierany przez 4 GB RAM, grafikę Mali-T760 oraz przynajmniej 32 GB pamięci wewnętrznej flash. Zaskoczeń nie ma też w kontekście aparatów – 16 i 5 Mpix. System operacyjny to również Android 5.1.1 Lollipop z TouchWizem. Ciekawie przedstawiają się wyniki wydajności obu smartfonów w teście AnTuTu. Okazuje się, że Note 5 i S6 Edge Plus uzyskały odpowiednio 69702 oraz 69345 punktów, podczas gdy S6 i S6 Edge mogą pochwalić się rezultatami na poziomie 67520 i 63910 punktów. Premiera nowych urządzeń Samsunga odbędzie się już 13 sierpnia w Nowym Jorku na konferencji Galaxy Unpacked 2015.