Joanna Janowicz Strzyżewska | Jak poradzić sobie z perfekcjonizmem nim on cię pokona? #ByćSobą 2.\nRozeznaj sytuację. Jest to ważne, ponieważ istnieją trzy rodzaje perfekcjonizmu:\nAnaliza siebie. Perfekcjonizm, jak już wiesz, nie spada z nieba. Jest efektem pewnych zjawisk, myśli, słów, działań – w tym działań osób trzecich – które zaszły w twoim życiu. Często wtedy, kiedy byłeś jeszcze całkiem małym człowiekiem. Postaraj się przypomnieć sobie, skąd się wziął u ciebie pęd do bycia takim perfekcyjnym. Co było powodem, że w danej sytuacji poczułeś się słabszy, gorszy, niewystarczający. Co sprawia, że czujesz, że musisz być efektywniejszy, szybszy, lepszy, mądrzejszy. Spróbuj namierzyć źródło tego przekonania i określ, skąd do ciebie przyszło.\nOdkrycie, co stoi za perfekcjonizmem. Tak to już jest, że za potrzebą bycia perfekcyjnym, kryje się konkretny powód. Odpowiedzią nie będzie myśl: ja po prostu chcę być świetny, bo jestem ambitny. To akurat będą słowa twojego ego, które chce się bronić. Ty sam postaraj się dotrzeć do tego, co nie chce być odkryte, bo jest dla ciebie trudne. Może jest to lęk, obawa przed byciem ocenionym albo rozczarowanie z przeszłości, które projektujesz na siebie z dziś. Jaka emocja z przeszłości, kiedy być może ktoś cię zranił, ukrywa się pod perfekcjonizmem? Daj sobie czas, aby tę odpowiedź znaleźć. Być może będziesz potrzebować pomocy , bo samemu czasem trudno jest dotrzeć do sedna. Warto jednak podjąć ten wysiłek, ponieważ przepracowanie tematu sprawia, że schodzi z ciebie presja, napięcie i ciężar.\nSprawdź, które role są dla ciebie w życiu najistotniejsze. Czy jest to rola szefa, pracodawcy, matki, przyjaciółki? Może jeszcze jakieś? Uważaj, bo to, co przeczytasz teraz jest naprawdę ważne: nie wymagaj od siebie dawania za każdym razem 100% w każdej z nich. Chodzi o to, aby suma zadowolenia z bycia w każdej z nich, dała ci życiową pełnię. To jest Twoje 100%! Iluzją jest myślenie, że codziennie we wszystkich będziesz championem. Ważniejsze jest poczucie, że dziś dajesz z siebie tyle, ile możesz i to jest twój max. To z tego powinnaś, czy powinieneś nauczyć się cieszyć.\nNa ten temat mówię też w video „Jak poradzić sobie z perfekcjonizmem nim on cię pokona?” (hyperlink do włożenia poniżej) na moim kanale na You Tube.


Diabdis / Blog / Życie z cukrzycą / Czy hormony mają wpływ na zdrowie serca kobiet z cukrzycą?\nWitajcie drogie Wenusjanki oraz szanowni Marsjanie!\nNa kilka dnie przed świętem kobiet, postanowiliśmy sprawdzić, czy rzeczywiście pochodzimy z dwóch różnych planet oraz gdzie leży źródło odwiecznego konfliktu płci. Obalamy mity i sprawdzamy fakty! Rzecz jasna z punktu widzenia stuprocentowej kobiety 😉\nKobiety szlochają, gdy oglądają smutny film o miłości. Płaczą ze szczęścia, gdy ostatecznie kończy się happy endem. W tym samym czasie mężczyzna już dawno… chrapie i stracił wątek po pierwszych 10 minutach. Czy to dlatego, że kobiece serca są „miększe” niż męskie? Nie. Prawda jest zupełnie inna.\nSerce kobiety jest zbudowane dokładnie tak samo, jak mężczyzny. Czy jest mniejsze? Wielkość naszych organów uzależniona jest od gabarytów ciała – wzrostu oraz wagi. Patrząc jednak na statystki umieralności, kobiety wypadają dużo gorzej. Szacuje się, że najczęstszą przyczyną śmierci wśród kobiet są choroby kardiologiczne, a wśród nich najgroźniejszy z zabójców – zawał. Czy wiesz, że mając cukrzycę, możesz nie poczuć jego objawów? Koniecznie to sprawdź!\nNa kondycję serca (bez względu na płeć) olbrzymi wpływ ma stan tętnic. Gdy jesteśmy młodzi są szerokie i elastyczne – krew wraz z tlenem przepływa przez nie bez przeszkód aż do mięśnia sercowego. Z wiekiem w naszych tętnicach może odkładać się cholesterol, doprowadzając do ich zwężenia. To najpewniej stanie się przyczyną choroby niedokrwiennej serca. Okazuje się jednak, że proces ten z reguły zaczyna się o 10, a nawet 15 lat później u kobiet niż u mężczyzn. Zawdzięczamy to cudownym właściwościom estrogenu – żeńskiemu hormonowi, który nie tylko rozszerza naczynia krwionośne, ale także stymuluje uwalnianie się tlenku azotu. Ten z kolei zapobiega stanom zapalnym, które mogą przyspieszać rozwój miażdżycy.\nEstrogen – to nasza broń kobieca\nEstrogen przeciwdziała tworzeniu się skrzepów,\nbędących przyczyna 90% zawałów serca.\nNiestety po menopauzie spada w organizmie poziom tego cudownego hormonu, a ryzyko wystąpienia chorób układu krążenia jest podobne dla obu płci.\nOgraniczenie do 40\nPoza sprawami sercowymi, kobiety i mężczyźni idą „łeb w łeb”. Także, jeśli chodzi o karierę zawodową. Wszechobecne równouprawnienie sprawia, że panie zajmują coraz wyższe stanowiska w firmach i stawiają na własny rozwój i karierę. Duża dawka stresów sprzyja odkładaniu się złego cholesterolu, podnosi ciśnienie, a tym samym uszkadza nasze tętnice. Coraz częściej zawał dotyka pozornie młode osoby – już 40latki znajdują się w grupie ryzyka!\nPamiętaj zatem, aby bez względu na wiek dbać o swoje serce.\nNie tylko poprzez zdrową i zbilansowaną dietę, ale także regularny wysiłek fizyczny i okresowy monitoring stanu swojego serca.


Ponad 430 tysięcy osób zmaga się z COVID-19. Ile przypadków łagodnych, ile krytycznych\n28-03-2020 11:40 Sprawdź statystyki\nNajważniejsze jest to, w jakiej fazie epidemii się znajdujemy Foto: CHAMILA KARUNARATHNE/PAP/EPA | Video: TVN24\nNa całym świecie notuje się kolejne przypadki zakażenia koronawirusem SARS-CoV-2 i spowodowane nim kolejne zgony. Tylko w ciągu ostatnich 24 godzin zmarło 3127 osób. Sprawdź pozostałe statystki.\nNa całym świecie zakażonych koronawirusem SARS-CoV-2 zostało ponad 600 tysięcy osób.\nNajwięcej zachorowań na COVID-19, chorobę wywoływaną przez nowego koronawirusa, potwierdzono w Stanach Zjednoczonych. To 104 256 przypadków. We Włoszech zakażonych jest to 86 498 osób. W związku z tym Chiny znalazły się na trzecim miejscu, jeśli chodzi o liczbę potwierdzonych przypadków zakażenia. Odnotowano tam 81 394 przypadki.\nKoronawirus rozprzestrzenił się na ponad 190 krajów i terytoriów poza Chinami. Całkowita liczba zakażeń poza terytorium Chin wynosi 514 972.\nW wyniku zakażenia koronawirusem na świecie zmarło 27 371 osób. Najwięcej, bo 9134 zgony, odnotowano we Włoszech. W Hiszpanii z powodu zakażenia zmarło 5138 osób. Na czwartym miejscu, jeśli chodzi o liczbę zmarłych, jest Iran - 2378 sób.\n27 marca na całym świecie w związku z zakażeniem koronawirusem zmarło 3217 osób. To najwięcej od rozpoczęcia epidemii. Największy skok w liczbie przypadków śmiertelnych odnotowano z 23 marca (1873) na 24 marca (2381), wynosił 509 przypadków. Wysoka śmiertelność została zanotowana też w ostatnich dniach, tj. 26 marca (2791), 25 marca (2388), 24 marca (2381), 23 marca (1873), 22 marca (1628), 21 marca (1626), 20 marca (1356), 19 marca (1080), 18 marca (973), 17 marca (817), 15 marca (686) i 16 marca (642 ofiary).\nNajwięcej nowych przypadków zakażeń na całym świecie odnotowano 27 marca - 64 501. Dzień wcześniej, 26 marca, potwierdzono 60 830 nowych przypadków. Trzeci najwyższy wynik odnotowano 25 marca (48 461).\nStały wzrost liczby nowych przypadków obserwowano od 4 marca. 8 marca zanotowano nieznaczny spadek - 3892 nowe zachorowania, jednak kolejnego dnia liczba ponownie wzrosła (do 4390 przypadków). Liczba nowych przypadków zmalała z 20 marca (30 664) na 21 marca (29 439), ale już od 22 marca (32 433) ponownie zaczęła rosnąć.\n26 marca liczba nowych przypadków na świecie bez uwzględniania terytorium Chin sięgnęła 60 447. Największy wzrost nowych przypadków nastąpił z 25 marca (48 394) na 26 marca (60 775), czyli o 12 381 nowych przypadków.\nObecnie na całym świecie notuje się 435 963 tak zwane aktywne zakażenia koronawirusem. Są to przypadki osób, które aktualnie zmagają się z chorobą. U 413 710 osób choroba COVID-19 przebiega łagodnie - stanowi to 95 procent przypadków. Stan 23 560 osób, co stanowi 5 proc. pacjentów, jest poważny lub krytyczny.\nAktywne przypadki (liczba zainfekowanych osób) (tvnmeteo.pl za worldometers.info)


Bazar złych snów – Stephen King, historia choroby [recenzja] – Dzika Banda\n0\t2015-11-03 12:08\tAutor:\tJakub Małecki\nZachorowałem latem 2004 roku i pierwsze objawy nie zwiastowały jeszcze katastrofy. Zaczęło się od powieści „RoseMadder” i „Bezsenność”, przeczytanych jedna po drugiej w malowniczych okolicach nad jeziorem, którego nazwy nie pamiętam. Pamiętam za to sceny z obydwu książek i imiona ich głównych bohaterów. Niedługo później wyniki zaczęły się pogarszać. Po kilku kolejnych powieściach przyszła największa fala gorączki w postaci pierwszych tomów siedmioczęściowego cyklu „Mroczna Wieża”. Od tamtej pory leczę się głównie objawowo. Okresy abstynencji trwają kilka miesięcy, rok, czasem dwa. Atak przychodzi nagle i nie puszcza przez sześć, siedem powieści, czytanych ciągiem, jedna za drugą. Z karty choroby wynika, że mam 33 lata i przeczytałem 47 książek Stephena Kinga. Fora internetowe miłośników Króla Horroru z Maine jasno wskazują, że choroba dotknęła nie tylko mnie.\n[quote align=’right’]Jest sympatycznie, krwawo, trochę strasznie i trochę niezręcznie, ale przede wszystkim ciekawie i zajmująco.\nPisząc średnio dwie książki rocznie, sześćdziesięcioośmioletni King wcale sprawy nie ułatwia. W księgarniach pojawiło się właśnie kolejne opasłe tomiszcze pod wiele mówiącym tytułem „Bazar złych snów”. Tym razem jest to zbiór opowiadań, w większości publikowanych już w antologiach i na łamach popularnych czasopism. Mamy tu historię o krwiożerczym samochodzie (skądś to znamy), opowieści o mordercach, relacje świadków makabry i typowe horrory. Czytamy opowiadania nijakie (na przykład „Śmierć” czy „Moralność”), dziwaczne („Pan Ciacho”, „Zielony bożek cierpienia”), i napędzające stracha („Wredny dzieciak”, „Nekrologi”), są też dwa wiersze, udowadniające, że od poezji autor „Lśnienia” powinien jednak trzymać się z daleka. Tekst pod tytułem „UR”, za który King zebrał kiedyś cięgi od krytyków, twierdzących, że to nic innego, jak reklama Kindle’a, rzeczywiście przypomina reklamę Kindle’a, ale jednocześnie stanowi wyjątkową gratkę dla fanów cyklu „Mroczna Wieża”. Najlepsze opowiadanie, „Letni grom”, autor zostawia nam na sam koniec – to najmocniejszy cios w tej chaotycznej, ale przeważnie widowiskowej walce.\nW „Bazarze złych snów” wszystko jest więc ze sobą dziwacznie wymieszane, a nazwa zbioru wydaje się trafiona, bo mamy do czynienia z ofertą pod wieloma względami różnorodną, jednak większość zgromadzonych tu tekstów to stary dobry King, bezpretensjonalnie wciągający nas w swoje opowieści z dreszczykiem. Jest sympatycznie, krwawo, trochę strasznie i trochę niezręcznie, ale przede wszystkim ciekawie i zajmująco.\n„Bazar złych snów” jest literackim odpowiednikiem tabliczki mlecznej czekolady. Po spałaszowaniu jednej kostki czujemy przymus, żeby natychmiast rzucić się na kolejną, aż w końcu z wyrzutami sumienia łapiemy się na tym, że wszystko już zjedzone.\nCzterdziesty siódmy King za mną, choroba trwa w najlepsze. Lektura „Bazaru złych snów” utwierdza mnie w przekonaniu, że na całkowite wyzdrowienie raczej nie mam co liczyć.\nhorrorPrószyński i S-karecenzjaStephen Kingthriller\nNajdłuższy dzień przyszłości – ciężki dzień w pracy [recenzja]\nAutor:\tHubert Sosnowski\t- Lis 3, 2015\nAutor:\tJuliusz Wojciechowicz\t- Lis 3, 2015\nJakub Małecki – urodzony w 1982 roku w Kole – pisarz, autor książek: Błędy (2008), Przemytnik cudu (2008), Zaksięgowani (2009), Dżozef (2011), W odbiciu (2011), Odwrotniak (2013) i Dygot (2015).\nNapisał rownież kilkanaście opowiadań ogłoszonych w prasie i w antologiach. Przełożył z języka angielskiego wiele pozycji, między innymi Brudne wojny Jeremy’ego Scahilla, Paryż wyzwolony Antony’ego Beevora, Moją prawdę Mike’a Tysona i zbiór korespondencji pod tytułem Listy niezapomniane. Publikował w „Newsweeku”, „Polityce”, Angorze”, „Znaku”, „Nowej Fantastyce” i „Tygodniku Powszechnym”.\nLaureat nagrody Śląkfa w kategorii „Twórca roku”, dwukrotnie nominowany do Nagrody im. Janusza A. Zajdla.


Płyty na Polską Jesień - Garść płyt na jesienną podróż - blog Miłosz Matiaszuk\nSztuka podróżowania. Trasa. Roadtrip. Droga.\nDla mnie coś metafizycznego. Mitycznego. Archetypicznego. Mimo, że miałem w swoim życiu okres, w którym mogła mi ona "zezwyczajnieć" - umniejszyć się do nudnej konieczności, to nigdy do tego nie dopuściłem. Zawsze pielęgnowałem jej kulturę, zawsze się na nią bardziej cieszyłem, niż na sam jej cel. Wyrosłem w kulturze podróżowania - mój tato bardzo dużo jeździł po Polsce i nie tylko, i bardzo często mnie zabierał ze sobą - od dziecka wychowywałem się w jej niesamowitym czarze - setki tysięcy kilometrów, najpierw starym Mercedesem w115, później kochaną Mazdą 626 - zawsze z uważnym podejściem do tego, co mijamy, zawsze z wrażliwym nastawieniem na zmieniającą się aurę, na niepowtarzalne widoki różnorodnych horyzontów, niesamowitych formacji chmur, gry światła w zależności od terenu - ZAWSZE z muzyką.\nJeśli pracujesz w Warszawie, a mieszkasz w Trójmieście - bądź jest to zupełne inne zestawienie miast - ale jeśli pokonujesz jakąś "trasę" regularnie kilka razy w tygodniu i stan taki utrzymuje się już ileś lat, to raczej może nie być to tekst dla Ciebie. Ale może się mylę, może będzie tym bardziej dla Ciebie. Bo to jest tekst dla tych, z Was, którym mityczna "droga" nie spowszedniała, i dla których "podróż" jest wydarzeniem samym w sobie - nie jedynie koniecznością do pokonania w osiągnięciu jej celu, ale wciąż pozostaje trochę peregrynacją. Jest elementem co najmniej równie ważnym, jak cel, jeśli nie ważniejszym.\nAle może nawet jeśli przejazdy z pracy do domu Ci spowszedniały, a kiedyś tak nie było, to ten tekst zainspiruje Cię, by choć jeden z nich potraktować, jak "podróż" - jak trasę z filmów drogi - by się na nią nastawić, przygotować do niej i na nią otworzyć - ze wszystkim, co ona może przynieść. Bo peregrynacja taka, to bynajmniej nie tylko pokonywanie kilometrów, to bardzo często wędrówka wewnętrzna. A takowa nie może się odbyć bez muzyki. I nie wystarczy tu radio - potrzebna jest muzyka starannie wyselekcjonowana, zaplanowana, dopasowana na różne okoliczności, na różną pogodę, na różny stan zmęczenia - nie może być jednostajna, musi być różnorodna - ale jakakolwiek będzie, musi być odpowiednia do podróżowania - nieważne czy w głośnikach samochodu, czy na słuchawkach w pociągu - musi grać w rytmie mijanych krajobrazów, pokonywanych kilometrów.\nMam w głowie całą wieeeelką szufladę muzyki do podróżowania. Spróbuję zaoferować Wam małe zestawienie nie-do-końca oczywistych płyt, które może pomogą Wam odświeżyć w swoim życiu ten dział - może zainspirują do docenienia czegoś, co zdaje się żmudnym obowiązkiem, a może być przyjemnością. Zestaw będzie oczywiście jesienny - przed nami Święto Niepodległości - mnóstwo z Was będzie gdzieś jechać - niektórzy do Warszawy na obchody uroczystości, czy Marsz Niepodległości, inni z Warszawy uciekając przed Marszem, inni po prostu wykorzystując fakt "długiego weekendu" zamierzają odbyć jakąś trasę. Zaopatrzcie się w te płyty przed drogą i dajcie się im ponieść.\n"Eastern Wind" - Chris de Burgh\nPiąty studyjny album Chrisa de Burgha wydany w roku 1980. Nie jest to płyta w żadnej mierze wybitna, jeśli słuchać jej w domu. Zamienia się w takową, jeśli włączymy ją w samochodzie, czy na słuchawkach w pociągu. Muzyka bardzo refleksyjna w treści - symboliczne teksty typowe dla okresu powstania, stylistycznie również typowa dla końcówki lat 70tych - bardzo daleka od twórczości, z którą de Burgha może kojarzyć szersze grono fanów muzyki popularnej. Płyta niesie nas od pierwszego, do ostatniego numeru, przez szosy i drogi, niesie nas po torach, a jak się dobrze przygotować mentalnie, to i powiezie nas po autostradach - ale nie jest to muzyka na 140-180km/h, a zdecydowanie bardziej na 90-120km/h. Jak prawie całe do zestawienie. Piękne melodie, wszystko na 4/4, żadnych niespodzianek, równe tempa, żadnych zygzaków.\n"Back On Top" - Van Morrison\nPiękna płyta, której recenzję początkowo chciałem umieścić w "cyklu głównym" Płyt na Polską Jesień, ale która zdecydowanie lepiej nadaje się na podróż, niż do słuchania w domu. Zapewniam Was, że oczywiście można jej słuchać z wielką przyjemnością i w domu, ale w podróży odkryje przed Wami piękno zupełnie zaskakujące, które właśnie podczas trasy ukaże się w pełni. Doskonała płyta na start podróży. Zaraz po wyjechaniu z miasta. Pierwszy bluesowy numer może jeszcze zagrać na przedmieściach, kiedy trzeba się trochę pomęczyć przy bardziej wartkim ruchu, ale już od drugiego dostajemy baterię emocjonalnej podróży - jak ją opisałem we wstępie - pełna refleksyjność, już pierwsze frazy, nawet nie tyle sugerują, co walą prosto między oczy:


Zarządzanie ryzykiem powodziowym na poziomie lokalnym - Wszechnica\nKategoria: Powódź! Razem damy radę!, Powódź. Zarządzanie ryzykiem, Przyroda, Społeczeństwo\nWykładowca: Roman Konieczny\nzarzadzanie Pobierz mp3\nzarzadzanie Pobierz flv\nWykład Romana Koniecznego w ramach programu „Powódź! Razem damy radę!” [15 min]\nZobacz również stronę programu „Powódź! Razem damy radę!” na Witrynie Wiejskiej [www.witrynawiejska.org.pl/strona.php?p=3254].\nPrzydatne publikacje dotyczące powodzi dostępne na również na stronie www.woda.org.pl\nZapraszamy na Witrynę Wiejską, na której znajdują się informacje o projekcie „Powódź! Razem damy radę!”. Ponadto zachęcamy do zapoznania się z pozostałymi wykładami dotyczącymi powodzi dostępnymi na Wszechnicy.\nTagi: powódź, powodzie, roman konieczny, woda, zarządzanie ryzykiem


Chińskie Naleśniki - Porady w ŚwiatKobiety.pl\nArtykuły na temat: chińskie naleśniki\n...pierogi, naleśniki, kotlety schabowe, ale też wietnamskie sajgonki, chińskie pierożki dim sum, włoskie lasagne czy meksykańskie tortille. Z badań sieci niemieckich dyskontów w Polsce wynika, że już...\n...terapii. Jeśli nie mamy kłopotów trawiennych, od czasu do czasu możemy jeść suszone owoce, galaretki, kisiele i budynie, domowe ciastka owsiane. Nie zaszkodzą kluski, np. leniwe, makarony, naleśniki(...)), konserwantów, sztucznych dodatków. Pamiętajmy, że ciasteczka, wafelki, batoniki, czy kupne smażone skrzydełka kurczaka i chińskie dania to także śmieciowe jedzenie. Co w razie dolegliwości? Przy...\n.... Zupę przelej do miseczek, posyp posiekanym szczypiorkiem. Dopraw do smaku świeżo mielonym pieprzem. Chińskie naleśniki Składniki na ok. 10 sztuk: 15 dag mąki, 125 ml gorącej wody, 40 dag...\n...w jej kuchni kilka potraw, za którymi przepadam - kurczak z czosnkiem, naleśniki, placki ziemniaczane, leniwe pierogi i leniwe pierogi z kapustą. No właśnie, pisała pani książkę kucharską przede(...) początku lat dziewięćdziesiątych w Polsce pojawiły się wszystkie kuchnie świata - restauracje francuskie, chińskie, włoskie. Niby zachodnie, dosyć drogie i nie zawsze dobre. I nowa maniera, żeby do...\nSniadanko w McDonalds bo nudle juz nie wchodza, zwlaszcza od rana. Byly wiec nalesniki, mufinki itp. Prosto z MCDonalda wycieczkowicze skierowali swe...\n...i chrupiąca bomba kaloryczna (dostępna również w wersji dietetycznej z pełnego ziarna) albo naleśniki z syropem klonowym - tak słodkim, że przy pierwszym spróbowaniu wydaje się niejadalny, zapach dymu(...). Zlokalizowane na Manhattanie Chinatown zawiera najwyższy współczynnik koncentracji ludności chińskiej na półkuli zachodniej. W przeciwieństwie do większości innych systemów metra na świecie, New York City...\nDyskusje na temat: chińskie naleśniki\nRe: macie przepis na udane naleśniki?\nCześć, naleśniki po meksykańsku wydają się być bardzo fajne;) Swoją drogą miałabym ochotę na takie typowo mięsne naleśniki. Ewentualnie jakieś fajne danie chińskie. Masz może jakiś przepis fajny w zanadrzu? Klara\nparówek... nie wiem co to za mania parówkowania w każdej potrawie, zupa z parówkami, sałatka z parówkami, parówka smażona z szynką/serem, naleśniki z parówką, lasagne z parówką i kto wie czy nie zobaczę(...) chińskie zupki a nawet większy bo można go znaleźć na talerzu większości rodzin pare razy w tygodniu :) nie widzę w nich niepowtarzalnego smaku i żadnej magii, co więcej nawet nie są apetyczne\nDania ala chińskie też się dobrze zamrażają.Wszelkie potrawki,gulasze na ostro,naleśniki z serem zamrażałam.Odgrzewali na oleju,albo w mikrofali.\nRe: Naleśniki anti-aging\nKup sobie chińskie\nTico, szpinak odpada, Pasqoodnik nie tknie. Sylwia, chińskie do przemyślenia... Besame, naleśniki trzeba najpierw usmażyć :(\nanemia sposoby leczenia\nplanowanie budzetu domowego


Stronnicza kontrola - Wersja do druku - Felietony - HipoLogika Marka Szewczyka\nData 4.05.2015, 23:23:56 | Temat: Felietony\nSłusznie panowie stwierdzają, że:\nNiedopuszczalne jest, w opinii Zespołu kontrolnego, stosowanie w jednym postępowaniu dwóch sprzecznych ze sobą metod: pozornej jawności przez zaproszenie do konkursu osób spełniających ustalone przez zarząd kryteria oraz jednoczesne, odbywające się poza procedurą konkursową, szukanie alternatywnego rozwiązania, które nie podlega tym samym kryteriom wyboru co procedura konkursowa.\nPamiętajmy jednak, że negatywna ocena sposobu, w jaki został zatrudniony Peter Geerink nie oznacza, że zarząd musi unieważnić jego kontrakt. To co pisze rada:\nZ tych względów, a także mając na uwadze przyszłe zobowiązania finansowe z tytułu zawartej umowy realizowane ze środków publicznych, Zespół kontrolny rekomenduje zweryfikowanie rozstrzygnięcia o powołaniu trenera–selekcjonera. – jest tylko – no właśnie: rekomendacją! Zarząd może te sugestie uwzględnić, ale nie musi. Jeśli ich nie uwzględni, nie złamie statutu, nie popełni czynu nagannego.\nRekomendacją jest także, a więc jedynie sugestią, to, co rada pisze w sprawie menedżera skoków:\nZespół kontrolny wobec istotnych błędów w procedurze konkursu na menadżera skoków przez przeszkody rekomenduje unieważnienie konkursu…\nA zdaniem zespołu kontrolnego, tym najistotniejszym błędem jest to, że: oferta złożona przez Marka Kaźmierczaka nie zawierała dokumentów potwierdzających karierę zawodniczą oraz karierę trenerską.\nHola, hola. W regulaminie na menedżera były wyraźnie rozgraniczone „wymaganie konieczne” i wymaganie pożądane”. Kariera zawodnicza i trenerska była w tym drugim zbiorze. Pamiętam to dokładnie, bo składałem aplikację na stanowisko menedżera WKKW, a przecież nie mam żadnych osiągnięć ani zawodniczych, ani trenerskich. A jednak mogłem złożyć ofertę. I nie została ona odrzucona z powodów formalnych, jedynie przegrałem rywalizację z konkurentem (nota bene bardzo dobrym). Nie ma więc podstaw formalnych, aby odwoływać Marka Kaźmierczaka z funkcji menedżera skoków z powodu, że nie miał osiągnięć zawodniczych i trenerskich. Dla mnie znacznie istotniejszym jest konflikt interesów: fakt, że syn menedżera jest członkiem kadry. To jest problem!\nRegulamin ciała podległego zarządowi\nPodobnie oceniam stanowisko rady w sprawie odwołania przewodniczącego kolegium sędziów i całego składu tego ciała. Rada wnioskowała: Wobec powyższego decyzję Zarządu PZJ należy uznać za nieskuteczną. Kolegium sędziów dalej pełni swoje obowiązki. A podstawą do takiego wniosku jest – zdaniem rady – fakt, że: Decyzja Zarządu PZJ z dnia 6 marca 2015 r. o odwołaniu przewodniczącego i członków Kolegium Sędziów PZJ narusza art. 2 i art. 5 Regulaminu Kolegium Sędziów.\nWysuwając takie wnioski rada się ośmiesza. Kolegium sędziów jest takim samym ciałem, jak np. komisja sportowa. To zarząd powołuje jej przewodniczącego (czy menedżera) i może go odwołać, kiedy mu się podoba. Skład komisji czy kolegium sędziów proponuje jej przewodniczący (bądź menedżer), a zatwierdza zarząd. Oczywiste jest, że jeśli zarząd dojdzie do wniosku, że przewodniczącego (bądź menedżera) należy odwołać, to jest to równoznaczne, że i komisja czy kolegium sędziów przestaje istnieć. Trzeba powołać nową.\nArtykuł 2 ust. 1 mówi co prawda, że Kadencja Kolegium Sędziów trwa cztery lata, ale nie jest to fragment statutu, a jedynie regulaminu kolegium sędziów. A więc wewnętrznego dokumentu kolegium sędziów. Ten dokument nie jest obowiązujący dla zarządu, bo regulamin ciała podległego zarządowi nie może być dla niego obligatoryjny. Nie może być dokumentem równorzędnym wobec statutu.\nI na koniec o wnioskach, do jakich doszli członkowie zespołu kontrolnego rady w głośnej sprawie szkolenia w Zakrzowie w grudniu ubiegłego roku. Panowie napisali, że:\nW zakresie organizacji szkolenia z udziałem środków uzyskanych z PZJ, zespół kontrolny nie stwierdził nieprawidłowości, działań nierzetelnych, nielegalnych czy na szkodę Związku ze strony LKJ „Lewada”.\nDam taki przykład. Proponuję czytającym te słowa, aby sobie wyobrazili, że są członkami komisji rewizyjnej. Dostali Państwo do ręki dokumenty, z których wynika, że związek sportowy, który kontrolujecie, zakupił nowy fabrycznie samochód. Cena tego samochodu to 40 tys. zł, ale Państwo macie w dokumentach, że związek sportowy zakupił go za 50 tys. zł. Czy podpisaliby się Państwo pod opinią, że „nie stwierdzacie nieprawidłowości”, że w takim zakupie nie widzicie „działania na szkodę Związku”? Bo ja nie podpisałbym się pod taką opinią.\nA przecież w sprawie owego szkolenia w Zakrzowie mamy do czynienia z analogiczną sytuacją. Za usługę, która na rynku kosztowała 2060 zł od pary zawodnik/koń, PZJ zapłacił po 4000 zł od trzech kadrowych par. I co – nie ma w tym nic nieprawidłowego? PZJ przepłaca i nie jest to „działania na szkodę Związku”?\nJa tego nie kupuję. Dla mnie jest oczywiste, że Lewada Zakrzów dostała za kadrowiczki więcej niż się jej należało. A cała ta pokrętna argumentacja zespołu pokontrolnego, żeby wykazać, że wszystko jest w porządku…. papier jest cierpliwy. Pozostaje tylko mieć nadzieję, że delegaci - ale nie tylko oni, wszyscy zainteresowani tym, co się dzieje w polskim jeździectwie – będą się kierować zdrowym rozsądkiem, a nie zawiłym tłumaczeniem, kto podpisywał faktury, kto zamawiał szkolenie, itp.\nI jeszcze jeden szczegół. Warto przeanalizować punkt 1 stanowiska zespołu pokontrolnego w tej sprawie. Przytoczę go w całości:\nStroną umowy z PZJ na przeprowadzenie szkolenia był LKJ Lewada, a nie gmina Polska Cerekiew, zobowiązana do przestrzegania zapisów umowy o współpracę z PZJ z dnia 27 czerwca 2013 r. W sytuacji powierzenia przez PZJ organizacji szkolenia LKJ Lewada nie ma zastosowania umowa PZJ z gminą Polska Cerkiew.\nW tym tkwi sedno sprawy. Zgodnie z umową z PZJ gmina Polska Cerekiew nie może zarabiać na kadrowiczach, jeśli się szkolą czy startują w należącym do niej nowoczesnym, wybudowanym niedawno ośrodku w Zakrzowie. Przypomnę odpowiedni paragraf tej umowy.\nZasady uczestnictwa w szkoleniach i zgrupowaniach\nW czasie szkoleń, zawodów i zgrupowań na terenie Wielofunkcyjnego Ośrodka Jeździeckiego w Zakrzowie zawodnicy jeździeckiej kadry i reprezentacji Polski zobowiązani będą do pokrycia opłat związanych z rzeczywiście poniesionymi przez Ośrodek kosztami pobytu koni i zawodników.\nGmina i LKJ Lewada nie ma prawa pobierania dodatkowych opłat z tego tytułu.\nZ kolei punkt 2 paragrafu 1 wspomnianej umowy stanowi, że: Prowadzenie działalności jeździeckiej na terenie Wielofunkcyjnego Ośrodka Jeździeckiego będącego własnością Gminy Polska Cerekiew gmina zobowiązuje się przekazać do wykonania LKJ Lewada Zakrzów.\nJednym słowem Lewada Zakrzów jest uprawomocnionym reprezentantem PZJ. Lewada Zakrzów powinna więc dbać o interesy PZJ. A w tym wypadku nie zadbała. Zadbała tylko swój interes. To prawda, że nie ma umowy między PZJ a Lewadą Zakrzów. Być może z prawnego punktu widzenia nie można się przyczepić do faktu, że PZJ za usługę, którą wykonuje Lewada Zakrzów, płaci dużo więcej (przepłaca) niż gdyby tę samą usługę zamówił bezpośrednio w Gminie Polska Cerekiew. Ale moralnie jest to naganne.\nZresztą fakt, że nie ma owej umowy między PZJ a Lewadą Zakrzów, która uzupełniałaby umowę między gminą a PZJ, która stałaby na straży interesów PZJ, jest clou całej tej sytuacji. Sytuacji, w której gmina ma związane ręce, a PZJ może być dobrym wujkiem dla Lewady Zakrzów i kupować u niej usługi po cenach przez nią podanych (nawet wyższych od rynkowych), zamiast po kosztach. Ktoś, kto podpisał umowę miedzy PZJ a gminą, a nie dopilnował, aby powstała dopełniająca ten swoisty trójkąt umowa między PZJ a Lewadą Zakrzów - delikatnie mówiąc – nie dopilnował interesów Związku.\nAle tego rada związku nie widzi. A może nie chce widzieć?\nW sumie, protokół pokontrolny, chociaż zawiera wiele słusznych uwag, uważam za stronniczy.


Z łukiem na lwa | ŁOWIEC POLSKI\nPolowanie z łukiem to propozycja dla myśliwych, których pociąga trudność. To powrót do pierwotnych i emocjonujących praktyk łowieckich. O swojej pasji opowiada Karol Narbutt, przewodniczący Komisji Łuczniczej NRŁ.\nCzasy się zmieniają, ale śniadania nadal podaje się tu w dawnym stylu. Denys Finch Hatton, bohater „Pożegnania z Afryką” i legendarny zawodowy myśliwy organizujący wyprawy w Kenii, z pewnością pochwaliłby menu: fasolka w pomidorach, plasterki smażonego boczku, jajka sadzone, kiełbaski z elanda i tosty. Pokrzepiwszy się, zasiedli przy basenie, w którego pobliże o poranku przychodzą antylopy, i przy filiżance herbaty zastanawiali się niespiesznie nad wyborem blindów, czyli zbudowanych na ziemi czatowni, osłoniętych maskującą siatką.\n– Zmiana planów – Karol usłyszał za plecami głos właściciela farmy i cenionego zawodowego myśliwego w jednej osobie. – Godzinę temu lwica zaatakowała moich ludzi, gdy sprawdzali wodopoje. Teraz im się udało, kolejnym razem mogą mieć mniej szczęścia.\nWiedział, co mówi, bo sam był już kiedyś zwierzyną. Jego klient postrzelił lwa, który rzecz jasna natychmiast przypuścił szarżę. „Popraw!” – krzyknął, ale strzał nie padł, gdyż klient wachlował zamkiem tak długo, aż w końcu został z rozładowaną bronią w rękach. W szoku ludzie robią najdziwniejsze rzeczy i niekiedy stają się pewnymi kandydatami do ostatecznej katastrofy. Zawodowy myśliwy posłał więc w szarżującego lwa dwie kule ze swego sztucera .416 Remington Magnum, lokując je celnie, a następnie odwrócił uwagę zwierza. Skończyło się tak, że stalowym uściskiem szczęk został pochwycony za ramię i przeciągnięty 30 metrów w głąb buszu. Dopiero wtedy lew wyzionął ducha, przygniatając niedoszłą ofiarę swym potężnym cielskiem.\n– To jak? Piszesz się na to? – zawodowy myśliwy spytał Karola.\n– Jasne, czemu nie? – odparł.\n– Wezmę łuk.\nZ dala od bitych dróg\nMyśliwym był dziadek – kapitan rezerwy Gustaw Narbutt, ale jego łowy wyglądały o wiele mniej spektakularnie. Majątek Nurzec, nieopodal Bielska Podlaskiego, słynął z dobrych stanów zwierzyny drobnej. Na zające dziadek polował na pomyka, a kaczki strzelał na stawach rybnych, siedząc na dziobie czółna, którym sterował jeden z miejscowych, odpychając się od dna długą tyczką. Ten świat skończył się nagle, we wrześniu 1939 roku. Przepadł majątek, przepadł „dwór szlachecki, z drzewa, lecz podmurowany”, rodzinę porwały wichry wojny.\nKapitan Narbutt bronił twierdzy brzeskiej. Zamordowany w Kuropatach do dziś nie ma swego grobu. Syn pana Gustawa, a ojciec Karola, wraz z matką Leokadią i bratem Gustawem odbył długą podróż na wschód, na koszt państwa radzieckiego. W Kazachstanie głodową dietę urozmaicał rybami, które łapał na wędkę wykonaną z kija i końskiego włosia. Ale i na nieludzkiej ziemi można się zakochać w surowym pięknie stepu i gór. I to właśnie opowieści ojca z czasu wojny, historie pozbawione wątku martyrologicznego, a koncentrujące się na życiu w zgodzie i bliskości z naturą, ukształtowały wyobraźnię i wrażliwość Karola. Aby wybrał łowiecką ścieżkę, potrzeba było tylko czasu i sprzyjających okoliczności. Miał szczęście i dziś może powtórzyć za wielkim Romanem Hubertem Hupałowskim: porzuciłem bite drogi i wyruszyłem na poszukiwanie przygody.\nPolowanie to bez dwóch zdań pojedynek. Nie tyle jednak ze zwierzyną, co z własnymi słabościami. To także próba charakteru. Wie o tym ktoś, kto na


ARiMR dofinansuje spółki wodne z PROW - Prawo i dotacje\nARiMR dofinansuje spółki wodne z PROW\nAutor: ARiMR/WIR 30 grudnia 2020 13:39\nARiMR dofinansuje spółki wodne z PROW/ fot. shutterstock.com\nARiMR od 31 grudnia oferuje pomoc spółkom wodnym lub związkom spółek wodnych, które zamierzają zainwestować w sprzęt służący do utrzymania w dobrym stanie urządzeń melioracji wodnych wykorzystywanych do ochrony gospodarstw rolnych przed powodzią.\nO wsparcie mogą się ubiegać spółki wodne lub związki spółek wodnych, na operację polegającą na zaopatrzeniu w sprzęt do utrzymania urządzeń wodnych służących zabezpieczeniu gospodarstw rolnych przed zalaniem, podtopieniem lub nadmiernym uwilgoceniem spowodowanym przez powódź lub deszcz nawalny.\nPomoc udzielana będzie na inwestycje w sprzęt zmechanizowany służący do utrzymania w dobrym stanie urządzeń melioracji wodnych wykorzystywanych do celów ochrony gospodarstw przed skutkami powodzi, podtopień lub deszczu nawalnego.\nWnioski o przyznanie pomocy można składać do 28 lutego 2021 r. osobiście lub przez upoważnioną osobę w oddziałach regionalnych lub biurach powiatowych ARiMR, poprzez platformę ePUAP lub przesłać rejestrowaną przesyłką pocztową nadaną w placówce Poczty Polskiej


Sekrety Watykanu – ebook\nOd świętego Piotra do Benedykta XVI „Dla Watykanu wszystko, co nie jest święte, jest tajemnicą”. I właśnie o rzeczach tajemniczych, nieznanych czy mało znanych jest ta książka. • Który papież został pochowany, ekshumowany i postawiony przed sądem? • Kto był przeciwnikiem prezentów na Boże Narodzenie rozdawanych przez Świętego Mikołaja? • Któremu papieżowi odmówiono wizy wjazdowej do Polski?...\nKroniki Anunnaki – ebook\nPierwsze ziemskie cywilizacje stworzyli Anunnaki - „bogowie”, którzy przybyli z kosmosu i zmodyfikowali genetycznie ludzką rasę! Zecharia Sitchin to obok Ericha von Dänikena najsłynniejszy kontrowersyjny badacz najdawniejszych dziejów ludzkości i przedstawiciel paleoastronautyki. Na podstawie wieloletnich badań tekstów sumeryjskich wysunął hipotezę, że w Układzie Słonecznym jest jeszcze jedna planeta....\nWażki na kostce lodu – ebook\nŻycie Marty nie jest usłane różami, choć na pierwszy rzut oka takim właśnie się wydaje: mąż adwokat, dwie cudowne córki, własne mieszkanie w dużym mieście… Dlaczego więc Marta się nie uśmiecha? Czemu nie cieszy się tak jak inni? Czy to dlatego, że mąż wciąż chodzi podenerwowany i wszystko wskazuje na to, że został zwolniony z pracy? Marta czuje, że coraz bardziej oddala się od niego, choć jednocześnie...\nPamiętnik poety – ebook\nPamiętnik poety jest zbiorem radiowych gawęd, opowieści, które na łamach Radia Wolna Europa Kazimierz Wierzyński roztaczał przed słuchaczami. W niewielkich objętościowo, liczących trzy do czterech stron maszynopisu gawędach nadawanych z Nowego Jorku do kraju pisarz wspominał okres od 1907 roku, kiedy będąc uczniem Gimnazjum w Stryju napisał swój pierwszy w życiu wiersz do września 1939 roku, gdy wyjechał...


Archiwa: Żółty -\nSezon 2016 rozpoczęliśmy już w styczniu realizacją w klimatycznym Pałacu Zdunowo. Marta wymarzyła sobie dekoracje kwiatowe w polnym stylu. Mimo zimowej pory udało nam się to marzenie w pewnym stopniu zrealizować :) W kompozycjach kwiatowych pojawiły się m.in. piękne żółte jaskry, delikatne pudrowe eustomy, fuksjowe róże, białe tulipany i goździki,[…]\nKolor żółty jest niestety dość rzadko wybierany przez nasze panny młode. A szkoda. To jeden z bardziej radosnych, optymistycznych kolorów. Pięknie prezentuje się w połączeniu z bielą i odrobiną szarość. To niezwykle oryginalne połączenie. Do ułożenia naszego bukietu ślubnego użyliśmy żółtych gerber, cantedeskii, róż, krwawnika oraz kraspedii. Kwiaty białe wykorzystane[…]


Dodano: 25-11-2006 08:02\nCeny ropy naftowej w piątek zaskoczyły. Nieoczekiwanie, w drugiej połowie dnia zaczęły rosnąć. Ale handel był bardzo niemrawy, a transakcji niewiele. Pod koniec dnia w Londynie za baryłkę Brenta trzeba było zapłacić 60,03 dolara.\nKiedy rynek powróci do normalnego funkcjonowania, należy oczekiwać, że ropa powinna stanieć. Świadczą o tym rosnące zapasy paliw i surowca w Stanach Zjednoczonych oraz wyjątkowo łagodna jesień z temperaturą powyżej 15 stopni Celsjusza nawet na północy kraju. Jak na listopad, to naprawdę anomalia. Robert Laughlin, makler w Man Financial, zapewniał w piątek, że na rynku nie brakuje ropy i wcale nie powinno zdziwić, gdyby okazało się, że cena spadła nawet do 55 dolarów.\nDo artykułu: Ropa naftowa powinna tanieć, rosną ceny metali


Kim jest człowiek? Prób odpowiedzi na to pytanie było wiele. Czy jednak którąkolwiek z nich możemy uznać za ostateczną? Czy którakolwiek z nich opisuje człowieka w pełni? Pojawia się tu wątpliwość, czy taka odpowiedź może w ogóle istnieć. Interesującą propozycją w tym względzie jest projekt Helmutha Plessnera, według którego można określić człowieka jako „człowieka ukrytego" (homo absconditus), korzystając ze strategii teologii apofatycznej.\nCelem niniejszego tekstu jest analiza tej koncepcji na podstawie eseju Plessnera pt. Homo absconditus. Pokażę, w jaki sposób idea „człowieka ukrytego" jest rozwinięciem pojęcia „eks-centryczności". Przedstawię również wątek dziejowości łączący się z wizją homo absconditus. Interpretacja tych dwóch zagadnień pozwoli uzasadnić, dlaczego termin „antropologia apofatyczna" wydaje się trafną charakterystyką Plessnerowskiego projektu filozoficznego.\nWedług Helmutha Plessnera tematyka antropologiczna jest głównym przedmiotem zainteresowania filozofii. Autor eseju Homo absconditus pisze, że „pytanie o istotę człowieka zawsze było centralnym problemem filozoficznym" . W tym miejscu należy zaznaczyć, że Plessner jest jednym z trzech głównych - obok Maxa Schelera i Arnolda Gehlena — przedstawicieli antropologii filozoficznej, która powstała w XX wieku jako samodzielna dyscyplina filozoficzna. W opinii jej twórców nie powinna być ona utożsamiana z ogólnym nurtem tzw. filozofii człowieka z powodu odrębności swej metody oraz głównych założeń. Antropologię filozoficzną cechuje bowiem postulat wykorzystania wiedzy empirycznej o człowieku w rozpatrywaniu jego swoistości. Innymi słowy, antropologia filozoficzna pragnie dokonywać całościowej syntezy osiągnięć nauk szczegółowych dotyczących człowieka, która miałaby się odznaczać wysokim stopniem uogólnień teoretycznych, jakiego nie sposób osiągnąć na gruncie tychże nauk. To właśnie znak rozpoznawczy samej antropologii filozoficznej i pisarstwa Plessnera . Zalecał on łączenie kategorialnych rozpoznań fundamentalno-antropologicznych z analizą historyczno-kulturową i wiedzą przyrodniczą. Twierdził, że tylko takie rozwiązanie pozwala badać człowieka w odpowiedniej dla niego optyce. Te dążenie znalazło wyraz w jednej z najważniejszych kategorii filozofii Plessnera, jaką jest „eks-centryczność".\nPlessner swoje badanie kondycji ludzkiej rozwinął wychodząc od analizy stosunku ciała fizycznego do jego granic. Stwierdził, że ciała organiczne - w przeciwieństwie do nieorganicznych — mogą odnosić się do swoich granic w sposób, który zależy od ich stopnia organizacji. Tę możliwość nazwał „pozycjonalnością". W ten sposób wyróżnił hierarchię istot żywych według której, człowiek, inaczej niż roślina i zwierzę, może „przeżywać siebie" . Oznacza to, iż człowiek posiada zdolność dystansowania się do siebie - nie tylko odbiera siebie „od wewnątrz", ale też jest w stanie zobiektywizować siebie niejako „z zewnątrz". Człowiek więc nie tylko jest ciałem, ale też ma ciało. Jest zatem nie tylko w nim, ale też poza nim jako swym centrum - właściwa jest mu tym samym „eks-centryczność".\nTa przyrodzona człowiekowi refleksyjność, rozumiana jako umiejętność wychodzenia poza siebie, sprawia, że staje się on „łańcuchem wieloznacznej otwartości". Brak znaczeń, które byłyby mu a priori przypisane: to dopiero sam człowiek nadaje sens swoim zachowaniom. Nie można go przez to zamknąć w jednej określonej formule. Jest istotą, która w swych świadomych aktach nieustannie wykracza poza siebie. Warto zauważyć, że pojęcia „eks-centryczności" i „otwartości" są dla Plessnera synonimiczne.\nTak też w omawianym eseju traktuje je łącznie, nazywając je „unikalną cechą człowieka" . Przed wprowadzeniem tytułowego terminu filozof przytacza tezę o „ekscentryczności", czyli „otwartości" człowieka, jako wyrażającej typowe dla niego zachowywanie dystansu do siebie. Dzięki niej człowiek może uwolnić się od różnorakich form uwikłania w rzeczywistość — takich jak: język, konstytucja zmysłowa, formy myślenia — ponieważ może je sobie uświadomić, a tym samym poddać kontroli .\nTo twierdzenie Plessnera można interpretować jako zdawanie sobie przez człowieka sprawy z tego, że żadna z tych form nie jest z nim nierozerwalnie i ostatecznie związana. Istnieje wszak znacząca mnogość doznań, obyczajów i kultur. W każdej zaś funkcjonują ludzie i trudno byłoby sądzić, że jedne z nich miałyby być mniej lub bardziej „ludzkie" niż inne. Tak więc stanowią one jedynie „formy" dla „treści" człowieczeństwa. Czym jest jednak owa „treść" dla Plessnera?\nOdpowiedź filozofa jest niezmiernie oryginalna:\n„Taka otwartość istoty ludzkiej, wynikająca z jego specyficznej struktury życiowej, uprawnia nas do mówienia o homo absconditus. Człowiek zna granicę swojej otwartości i dlatego wie, że jest niezgłębialny. Chociaż jest otwarty przed sobą i światem, wie też, że jest ukryty" .\nZastanówmy się, jak można rozumieć ten paradoksalny koncept „otwartości", która jest „ukryciem". W jego wyjaśnieniu odnajdziemy wytłumaczenie użycia przez Plessnera wyrażenia homo absconditus.\nOtwartość jako niedostępność\nKonsekwencją twierdzenia o eks-centryczności człowieka jest kluczowe dla Plessnera odrzucenie przekonania, że „człowiek jest niczym innym jak..." . Oznacza to, że natury człowieka nie można zredukować do jednego, w całości decydującego o niej czynnika, jakim miałby być np. pierwiastek duchowy . Według Plessnera, człowieka cechuje nieprzeliczalna wielość możliwości, w których może się on spełniać i realizować swoje człowieczeństwo. Wachlarz tych dyspozycji jest nieskończony. Co więcej, nie wykluczają się one wzajemnie. Zdaje się, że zgodnie z teorią Plessnera, nie można bowiem powiedzieć, że człowiek to tylko homo faber albo tylko homo ludens. Dzieje się tak, ponieważ żadna z tych kategorii sama nie jest w stanie pomieścić bogactwa człowieczeństwa. Każda z tych klasyfikacji, eksponując pewne właściwości człowieka, będzie pomijała inne. Nie istnieje formuła, której nie umykałby żaden „naddatek" wynikający z niewyczerpywalności ludzkiej natury. Z tego też względu jej złożoność nigdy nie będzie dostępna naszemu poznaniu w pełni. W ten sposób otwartość człowieka — rozumiana jako niemożność zamknięcia go w jednej charakterystyce — jest jego niedostępnością, czyli niemożnością jego całościowego uchwycenia. Odkrytość pewnych aspektów człowieczeństwa jest zawsze nieuchronnie skrytością innych jego cech:\n„Ukrycie człowieka przed sobą samym i przed swoimi bliźnimi — homo absconditus — stanowi ciemną stronę jego odkrycia się na świat" .\n„Ciemna" strona odkrycia na świat człowieka nie powinna więc być interpretowana jako „zło" czające się w naturze ludzkiej, ale jako jej właściwości „pozostające w cieniu", których nie dostrzegamy skupieni na innych wymiarach człowieczeństwa. Taki jest oto zaskakujący sens Plessnerowskiego pojęcia otwartości.\nFilozof sądzi, że człowieka nie da się bliżej określić . Czy oznacza to, że należy w takim razie skapitulować i porzucić namysł nad jego naturą? Plessnerowi nieoczekiwanie w sukurs przyszła tu apofatyka. To metoda teologii negatywnej w myśl której, istota nieskończonego Boga nie może być wyrażona w żadnej z poszczególnych kategorii. Jest przez to niedostępna naszemu poznaniu, a więc i sam Bóg jako taki jest ukryty (łac. absconditus). Z tego też wyrażenia korzysta Helmuth Plessner mówiąc o człowieku. Pojęcie pierwotnie określające niezgłębianą istotę Boga według niemieckiego antropologa charakteryzuje naturę człowieka .\nStąd też uprawnione wydaje się mówienie o Plessnerowskiej antropologii jako o „antropologii apofatycznej" poprzez analogię do teologii apofatycznej. Według niej, jedynym wyjściem, aby cokolwiek móc o Bogu powiedzieć, jest posłużenie się negacją . Tak też czyni Plessner tłumacząc niemożność ujęcia człowieka w jakiejkolwiek formule, która twierdziłaby, że „człowiek jest niczym innym jak...". Ponadto, teologia apofatyczna często w swoim dyskursie korzysta z paradoksu i antynomii . Tu również można byłoby wskazać kolejne pokrewieństwo z koncepcją Plessnera. Za antynomiczne można bowiem uznać stwierdzenia, że człowiek jest „otwarty, a więc skryty", bądź, odwołując się do innej pracy Plessnera, że człowieka cechuje „pośrednia bezpośredniość", „naturalna sztuczność", czy też „utopijność miejsca" .\nMetoda przeczenia nie jest jednak jedyną, jaką stosuje Plessner w opisie hominis absconditus. Innym jego zabiegiem jest odniesienie się do wiedzy historycznej o człowieku. „Człowiek ukryty" to bowiem „człowiek historyczny".\nW Homo absconditus czytamy:\n„[Człowiek] nigdy nie może całkowicie rozpoznać się w swoich czynach — jedynie swój cień, która rzuca przed i za sobą, ślad, odsyłacz do samego siebie. Dlatego też człowiek ma dzieje. Tworzy je i one go tworzą" .\nWarto w tym miejscu odwołać się do myśli Diltheya, która głosi, że „tylko historia mówi człowiekowi, kim on jest" . Plessner również sądzi, że człowiek może dowiedzieć się „kim jest", wyłącznie poprzez przegląd dotychczasowych postaci człowieczeństwa. To przecież działanie jest tym, co dopiero umożliwia człowiekowi bycie człowiekiem. Dlatego tylko poprzez swe dzieje może on „zwrotnie" dowiedzieć się czegoś o sobie. Dzięki temu może też orientować się na przyszłość. Określa się wobec minionych form człowieczeństwa kontynuując, modyfikując lub całkowicie odrzucając je. Helmuth Plessner pisze:\n„Podstawą historii jest przypomnienie i przekaz — niezależnie od tego, czego jest przypomnieniem i przekazem" .\nNie istnieje jeden uniwersalny wzorzec człowieczeństwa. Brak pierwiastka, który miałby decydować o wiecznym kształcie „istoty człowieka". Paleta barw natury ludzkiej jest niewyczerpana i różnorodna. Poucza nas o tym właśnie historia. Jej zmienność nie przekreśla bowiem faktu, że jej podmiot, choć nie taki sam, zawsze jest jeden i ten sam: to człowiek.\nPonadto Plessner wskazuje, że dzieje nie mają ani początku ani końca. Znaczy to, że historia nie ma ustalonego sensu i mieć go nie może, ponieważ to dopiero jej oddziaływanie i wypływające stąd konsekwencje, konstytuują sens. Z tego względu sens dziejów ulega nieustannym przemianom. W tej perspektywie również samo działanie człowieka „zarazem objawia się przed nim i skrywa" . Wydobycie na jaw jednego sensu danego zjawiska staje się bowiem z konieczności usunięciem w cień jego innego znaczenia.\nCelem tego tekstu była rekonstrukcja Plessnerowskiej koncepcji „człowieka ukrytego". Określiłam ją mianem „antropologii apofatycznej", ponieważ wyjaśnia ona naturę człowieka rezygnując z orzekających o niej twierdzeń. Idea homo absconditus dowodzi, że granic ludzkiej natury nie można ująć w sposób jednoznaczny i ostateczny. Ta niedostępność paradoksalnie wynika z jej otwartości: nieskończone bogactwo człowieczeństwa sprawia, że niemożliwe jest dotarcie do jego „istoty". Dlatego też człowiek jako taki zawsze pozostaje ukryty. Z tego również powodu redukcja natury człowieka do jednego wyróżnionego elementu jest błędnym rozwiązaniem. Dobitnym tego przykładem jest historia, która pokazuje jak wiele różnych wcieleń może przybierać człowieczeństwo.\nData publikacji: 02-06-2011


Mieszkaniec Dzianisza aresztowany za domowe awantury - podhale24.pl\nWiatr: 12.888 km/h Wilgotność: 82\nWiatr: 2.052 km/h Wilgotność: 89\n10.09.2019, 15:30 | czytano: 4430\nMieszkaniec Dzianisza aresztowany za domowe awantury\nDo traumatycznych wydarzeń miało dochodzić w domu od dłuższego czasu. Kobieta wielokrotnie była poniżana i zastraszana. Po sobotniej awanturze 43-latka postanowiła wezwać interwencję i opowiedzieć policjantom o przemocy i groźbach. Policjanci podczas interwencji podjęli decyzję o zatrzymaniu agresywnego mężczyzny, który nawet w ich obecności nie przestawał grozić żonie. Następnego dnia kobieta złożyła zawiadomienie o przestępstwie.\nFunkcjonariusze ustalili, że to nie pierwsze akty przemocy, których dopuszczał się mieszkaniec Dzianisza. W przeszłości również był karany za podobne przestępstwa, a jedna ze spraw niebawem trafi do sądu. - Ustaliliśmy, że mężczyzna nadużywał alkoholu, a pod jego wpływem stawał się agresywny i nieobliczalny. Wszczynał awantury, ubliżał, groził swoim bliskim, stwarzał realne zagrożenie dla życia i zdrowia - mówi oficer prasowy KPP w Zakopanem asp.szt. Roman Wieczorek.\nDachowanie w Skrzypnem (zdjęcia)\nDramatyczna seria wypadków (zdjęcia)\nSkrzypne wita21:50, 11 września 2019\nRynce mo gladziuckie jako ksiondz widac ze ciynsko nie robiył\nObserwator21:36, 11 września 2019\nNie możliwe, na Podhalu nie ma przemocy w rodzinie.\nAneta23:29, 10 września 2019\nNoi pocotokomu ...teroz Witowianie bedo sie smioć . Trzebabyło nie dawac mu alkoholu do picia ino wode , chlop by robiył i nie robiył gupot.


Sen Kasandry - Cassandra's Dream :: Woody Allen\nSen Kasandry - Cassandra's Dream\ndramat, USA, Wielka Brytania, 2007 / plakat/okładka\nPremiera kinowa: światowa 5 października 2007 / w Polsce 18 kwietnia 2008\nOjciec: John Benfield\nMatka: Clare Higgins\nReżyser: Richard Lintern\nAngela Stark: Hayley Atwell\nWłaściciel łodzi: Peter-Hugo Daly\nLucy: Ashley Madekwe\nTowarzysz podróży Terry'ego: Keith Smee\nProducent: Letty Aronson,\nProducent: Gareth Wiley\nWoody Allen znów na poważnie, znów poza ukochanym Nowym Jorkiem i znów wraca do jednego ze swoich ulubionych tematów: zbrodni i kary. Jak dobrze, że można liczyć na kogoś z talentem w tym zmiennym świecie.\nBohaterami nowego filmu Allena są bracia, którzy za ostatnie, także i te pożyczone pieniądze, kupują łódź. Chrzczą ją "Sen Kasandry". Niedługo przyjdzie im cieszyć się z łajby. Ian (w tej roli Ewan McGregor) zakochuje się i pragnąc utrzymać wybrankę serca przy sobie, postanawia nie rezygnować ze swojego ambitnego planu inwestycji w hotele w Kalifornii. Aby urzeczywistnić swe marzenia wymaga mocnego zastrzyku gotówki. Pieniędzy, nawet bardziej niż brat, potrzebuje Terry (Colin Farrell). Wpadł w długi karciane i jeśli nie zwróci na czas przegranej sumy, może pożegnać się z życiem. Na tę okoliczność pojawia się bogaty wujek z Ameryki. Wprawdzie jest w stanie użyczyć siostrzeńcom pieniędzy, jednak w zamian muszą wziąć udział w jego makabrycznym planie.\nPo "Zbrodniach i wykroczeniach" oraz "Wszystko gra", "Sen Kasandry" to kolejne dzieło Allena, które w wyraźny sposób nawiązuje do klimatu powieści Fiodora Dostojewskiego "Zbrodnia i kara". Prosta historia, w której punkt ciężkości położono na skomplikowane emocje i zróżnicowane charaktery zapewne nie byłaby tak efektowana, gdyby nie mistrzowski duet McGregor-Farrell. Świetnie dopasowani do ról odpowiednio ambitnego karierowicza i przewrażliwionego lekkoducha, stymulują dynamikę wydarzeń. Dzięki ich grze postaci dalekie są od papierowego dramatyzmu. Dla podkreślenia piekła rozgrywającego się wewnątrz bohaterów Allen, zamiast jak do tej pory sięgnąć po którąś ze swoich starych, winylowych płyt z jazzem, wykorzystał muzykę lekko schizofrenicznego kompozytora, Philipa Glassa. Wytworzony w ten sposób klimat grozy wyraźnie dociera do widza i zapada mu w pamięć.\nJednak to, co najbardziej zachwyca w dziele Allena, to jego prostota. Koncentracja na jądrze opowieści - emocjach, które tak ciężko uchwycić. Niski okularnik z Nowego Jorku posiadł tę sztukę na poziomie mistrzowskim.\nAlicja Gancarz, megafon.pl/film.onet.pl\n"Sen Kasandry" to londyńska tragikomedia, w której reżyser próbuje ugryźć temat wyboru, winy, kary i sumienia, a także bezkarnej zbrodni. Fabuła rozbija się o dwóch braci. Bracia nie mają pieniędzy, ale mają bogatego wujka, jednak wujek ma problem i prosi o przysługę. Przysługą jest morderstwo, jeden z fetyszy filmowych Allena. Czy bracia się odważą? Czy dla pieniędzy można zrobić wszystko?! Właśnie takie pytanie zadaje nam w "Śnie Kasandry" Woody Allen.\nCzy jesteśmy w stanie poradzić sobie z wyrzutami sumienia, bezsennymi nocami i bezkarnością? Reżyser po części nam na to pytanie odpowiada, zostawiając pole do autorskiej refleksji i własnej oceny czynów bohaterów. "Sen Kasandry" to taki Allenowski kryminał. Zaskakuje, intryguje i trzyma w napięciu do końca. A wszystko w znanej formie po trosze z "Tajemnicy morderstwa na Manhattanie", ale bardziej z "Wszystko gra".


Telekomunikacja - Strona 62 z 69 - ITbiznes\n3 września 2006 Michał Tomaszkiewicz\t13 Views Brak komentarzy\tTelekomunikacja\nTelekomunikacja Polska przekazała UKE ofertę dostępu do pętli lokalnej (LLU). „Oferta TP SA nie jest zła, spółka spełniła prawie wszystkie nasze oczekiwania,\n3 września 2006 Michał Tomaszkiewicz\t14 Views Brak komentarzy\tTelekomunikacja\nOd września zasięg UMTS sieci Plus i Sami Swoi rozszerzył się o trzy kolejne miasta: Bydgoszcz, Toruń i Częstochowę. Wcześniej usługa telefonii komórkowej trzeciej\n30 sierpnia 2006 Michał Tomaszkiewicz\t12 Views Brak komentarzy\tTelekomunikacja\nUrząd Komunikacji Elektronicznej informuje, że sąd może unieważnić przetarg na UMTS wygrany przez Project4. „Sądy cały czas zgłaszają zastrzeżenia co do procedur przeprowadzanych przez nas\n29 sierpnia 2006 15 marca 2020 Michał Tomaszkiewicz\t15 Views Brak komentarzy\tTelekomunikacja\nNa 2007 rok przełożył rozpoczęcie świadczenia usług Project4, przyszły operator telefonii komórkowej. Początkowe plany przedsiębiorstwa zakładały rozpoczęcie ofensywy o klientów w czwartym kwartale\n29 sierpnia 2006 Michał Tomaszkiewicz\t15 Views Brak komentarzy\tTelekomunikacja\nOrange wprowadził nową promocję dla klientów biznesowych – do 6 miesięcy bezpłatnych rozmów w sieci operatora. Promocja „Rozmowy bez ograniczeń w Orange” skierowana jest\n23 sierpnia 2006 Michał Tomaszkiewicz\t12 Views Brak komentarzy\tTelekomunikacja\n11 sierpnia 2006 Michał Tomaszkiewicz\t10 Views Brak komentarzy\tTelekomunikacja\n4 sierpnia 2006 Michał Tomaszkiewicz\t16 Views Brak komentarzy\tTelekomunikacja\n2 sierpnia 2006 Michał Tomaszkiewicz\t13 Views Brak komentarzy\tTelekomunikacja\n31 lipca 2006 15 marca 2020 Michał Tomaszkiewicz\t18 Views Brak komentarzy\tTelekomunikacja


Nawożenie dolistne rzepaku jesienią - Nufarm Polska\nStrona główna » Aktualności » Nawożenie jesienne rzepaku\nJednym z najważniejszych czynników agrotechnicznych kształtujących plon oraz jakość rzepaku ozimego jest zastosowane odpowiednie jesienne dolistne nawożenie rzepaku. Głównym celem tych zabiegów jest uzupełnienie makro i mikro elementów. Niezwykle ważne znaczenie ma aplikacja odpowiedniej jakości nawozów dolistnych, które zawierają zbalansowane ilości wszystkich niezbędnych składników.\nJesienne dolistne nawożenie rzepaku przekłada się w pierwszej kolejności na odpowiednie różnicowanie pokroju roślin, wzrost mrozoodporności roślin. Ma to następnie bezpośredni wpływ na plon oraz jakość nasion. W tym celu firma Nufarm Polska Sp. z o.o. na bazie własnych badań, doświadczeń pochodzących z Polski oraz wieloletnich badań i rekomendacji niemieckiego producenta firmy Aglukon pragnie Państwu zaoferować w szczególności dwa produkty do dolistnego nawożenia jesiennego rzepaku: Wuxal Boron, oraz Wuxal Sulphur, których składy podano w poniższej tabeli\nSkłady nawozów wyrażone w % objętościowych, mikroelementy schelatowane EDTA\n*- zawierają wszystkie wymienione mikroelementy\nRekomendowanym zabiegiem jest mieszanka zbiornikowa powyższych dwóch nawozów dolistnych w dawce Wuxal Boron 2 l/ha + Wuxal Sulphur 5 l/ha\nWuxal Boron, jest silenie skoncentrowanym nawozem zawiesinowym zawierającym bor, fosfor, azot oraz zbilansowane ilości mikro składników. Z kolei Wuxal Sulphur jest nawozem siarkowym z mikroelementami, który doskonale miesza się z Wuxalem Boron. Rekomendowana mieszanina zbiornikowa tych dwóch nawozów jest bardzo dobrym rozwiązaniem w nawożeniu jesiennym rzepaku ze względu na dostarczenie roślinom wszystkich makro oraz mikroskładników niezbędnych przed spoczynkiem zimowym roślin.\nKopienica – rzepak odmiany Baraque nadrabia straty po trudnych wschodach i okresie suszy\nRzepak ozimy nadrabia straty po okresie suszy i utrudnionych warunkach podczas wschodów


Przegląd wybranych wydarzeń z roku 2015:\nZebrane dary zawiezione zostały przed Świętami Bożego Narodzenia do Wilna\nwięcej o akcji zbiórki darów >>>>\n1 grudnia 2015, godz. 15.00 Spotkanie z wuczką Tadeusza Szeligowskiego i córką Aleksandra Szeligowskiego\nzajmuje się upowszechnianiem i propagowaniem twórczości przede\nwszystkim swojego dziadka - Tadeusza Szeligowskiego, a także ojca -\n24 sierpnia 2015 roku rozpoczęła się sprzedaż kolekcjonerskiego banknotu z Ks. Janem Długoszem. Z tej okazji nasze Towarzystwo serdecznie zaprasza na wystawę od poniedziałku do piątku w godz. 8:00-14:00 do siedziby Okręgowego Oddziału Narodowego Banku Polskiego, Poznań, Aleje Marcinkowskiego 12, którą poświęciliśmy naszemu bohaterowi. Wystawę będzie można oglądać do grudnia 2015 roku - wstęp wolny. Warto zwrócić uwagę na nasz folder towarzyszący wystawie. ***\n20 października 2015 Pełen nastroju wieczór poświęcony poezji Jadwigi Badowskiej w wykonaniu Zespołu Autorskiego Delikatni odbył się 20 października w Domu Polonii w Poznaniu.\nWe wtorek 6 października 2015 odbyło się spotkanie członków i sympatyków TMWiZW w Domu Polonii (Stary Rynek 51) poświęcone M.K. Ogińskiemu. W spotkaniu wzięła udział również pani Laura Sobolewska, prof. Akademii Muzycznej oraz Barbara Perzyńska, która na fortepianie wykonała polonez Ogińskiego "Pożegnanie Ojczyzny". Poza tym Małgorzata Jagielska opowiedziała o życiu kompozytora ilustrując opowieść fotografiami. Poniżej kilka zdjęć z pobytu w Zalesiu członków Towarzystwa Miłośników Wilna w roku 1995:\nśw. Faustyna Dzienniczek Abp Stanisław Gądecki dekretem ustanowił sanktuarium św. Faustyny w kaplicy w Kiekrzu nad jeziorem Kierskim Małym. 4 października 2015 roku przy ołtarzu polowym nad jeziorem odprawiona została msza św. koncelebrowana pod przewodnictwem bp Grzegorza Balcerka.\nOd wielu lat kombatanci Światowego Związku Żołnierzy AK - Środowisko OSTRA BRAMA w Poznaniu wraz z naszym Towarzystwem czczą bohaterski zryw wyzwalania Wilna w dniach 7 - 14 lipca 1944 roku.\nDzień Przyjaciela Wystąpili m. in.: Zespół Folklorystyczny WIELKOPOLANIE, Jerzy Garniewicz - śpiew,\nJanusz Muraszko - akordeon Wspólne śpiewanki: polskich, wielkopolskich i kresowych utworów wg okolicznościowego śpiewnika.\n80 lat temu zmarł Marszałek Polski Józef Piłsudski\n"WILEŃSZCZYZNA" wystąpił na Kaziuku w Poznaniu\nwięcej o wyprawach kpt. Marty Sziłajtis-Obiegło :\nOpłatek Wileński (godz. 17.00 CK ZAMEK, sala 213). Spotkanie miało charakter składkowy:\nWydarzenia z lat poprzednich znajdziesz w >>


» 23.10.2018 – Spotkanie z Prezydentem Wrocławia dr. Rafałem Dutkiewiczem\n23.10.2018 – Spotkanie z Prezydentem Wrocławia dr. Rafałem Dutkiewiczem\nAutor sukcesów Wrocławia i znakomity mówca opowie o blaskach i cieniach zarządzania miastem, wyzwaniach dla Polski oraz nowoczesnym patriotyzmie. Dr Rafał Dutkiewicz to laureat wielu odznaczeń i orderów Polski, Francji, Belgii, Szwecji, Niemiec i Włoch m.in. za zasługi dla rozwoju samorządu terytorialnego, za krzewienie tolerancji, humanitaryzmu i porozumienia między narodami. Autor książki „Nowe horyzonty”, wyróżnionej Nagrodą im. ks. Józefa Tischnera.\nSpotkanie odbędzie się dnia 23 października br. o godz. 12:00 w Collegium Geographicum UAM, sala 21. Wstęp wolny.


Z JASTRZĘBIA!!! PILNE!!! | TEMIDA contra SM\nZ JASTRZĘBIA!!! PILNE!!!\nW jednym z poprzednich wpisów poruszaliśmy sprawę PRZEKRĘTÓW W JASTRZEBIU ! To są najnowsze informacje podane przez byłą sekretarz RN tej GSM. Tekst jest troszkę “przydługi”, ale też trudno było by go skrócić, aby nie “stracił wymowy”, dlatego publikujemy go w całości. Oto on:\n” Niech się ludzie dowiedzą…\nZwracam się do redakcji JasNet-u o możliwość wypowiedzenia się w sprawie skandalicznych stosunków panujących\nByła Sekretarz Rady Nadzorczej\nw Górniczej Spółdzielni Mieszkaniowej. Do niedawna byłam członkiem Rady Nadzorczej tej Spółdzielni, jednak razem z kilkoma innymi członkami stwierdziliśmy, że rzetelne wykonywanie obowiązków na tym stanowisku, wobec postawy przewodniczącego RN i grupy go wspierającej oraz części Zarządu GSM, jest niemożliwa, dlatego złożyliśmy dymisję.\nOd kilku ostatnich miesięcy zwiększało się napięcie pomiędzy częścią Rady, która wspiera działalność Zarządu (4 osoby), a jej większą częścią (5 osób), dla których działalność ta wzbudzała coraz więcej wątpliwości. W ostatnim wydaniu gazety GSM „Twoja Spółdzielnia”, w artykule „Mieszkańcom należą się wyjaśnienia”, przewodniczący RN pan Zbigniew Podmagórski przedstawił swoją wersję tej sytuacji, która ma charakter cynicznego paszkwilu, nie mającego nic wspólnego z prawdą. Nie mogę w tej gazecie przedstawić mojego punktu widzenia, dlatego proszę Waszą redakcję o umożliwienie mi tego na Waszych łamach.\nStanowisko w Radzie Nadzorczej Górniczej Spółdzielni Mieszkaniowej zaproponował mi jej członek Andrzej Matusiak. Znaliśmy się prywatnie, mieszkam w sąsiedztwie jego rodziny, z którą utrzymuję bardzo dobre kontakty. Pan Matusiak zorientował się, że sprawy społeczne są mi bliskie i pewnie stąd ta propozycja. Nie zorientowałam się wówczas, że w rzeczywistości nie chodziło mu o aktywnego członka RN, a o osobę bezwzględnie wypełniającą zamiary jego i jego grupy. Zostałam członkiem Rady a nawet jej sekretarzem. Wierzyłam, że działania tych osób są uczciwe, a przekonanie te budowałam na bazie dokumentów, przedstawionych mi i reszcie Rady. Nie wiedziałam wtedy, że były to tylko dokumenty takie, które chcieli nam pokazywać.\nDo zmiany nastawienia pana Matusiaka wobec mnie doszło, kiedy jako radny nie wywiązał się przez wiele miesięcy, od 2010 r. z obietnicy załatwienia wykoszenia trawy na boisku, na naszym osiedlu. Naciskana przez zniecierpliwionych mieszkańców zwróciłam się więc z prośbą do radnego Janusza Tarasiewicza i jego interwencja była skuteczna już w kilka dni. Wówczas stosunek pana Matusiaka do mnie zmienił się całkowicie. Zaczął mnie traktować jak przeciwnika, pojawiły się aroganckie zachowania a nawet groźby. Wówczas usłyszałam od niego, że wylecę z Rady Nadzorczej, tak jak wyleciał Tarasiewicz..\nPrzewodniczący Komisji Rewizyjnej w Radzie Nadzorczej\nJeszcze podczas Walnego Zgromadzenia w czerwcu 2013 r. ja i inni członkowie RN byliśmy przekonani, że Rada i Zarząd pracują rzetelnie. Wiedzę swą opieraliśmy na bazie informacji i dokumentów dostarczonych nam przez Zarząd Spółdzielni i przewodniczącego Rady Nadzorczej. W dobrej wierze wnioskowaliśmy o udzielenie Zarządowi absolutorium. Nic dziwnego, że na podobnej bazie zebrani członkowie GSM poparli ten wniosek. Oczywiście nie bez znaczenia jest to, iż zazwyczaj większość na takich spotkaniach jest ściągnięta przez Zarząd i osoby go wspierające. Mieszkańcy sami z siebie raczej rzadko biorą udział w takich gremiach. Wówczas nie wiedzieliśmy, że otrzymywaliśmy tylko takie dokumenty, które „powinniśmy” dostać. Jednak wkrótce po tym zaczęły do nas docierać sugestie od zaniepokojonych pracowników GSM, że nie wszystkie sprawy wyglądają tak, jak nam je pokazywano i nie wszystko idzie w dobrym kierunku. Potwierdzały to dokumenty, do których uzyskiwaliśmy dostęp w różny sposób, tym razem na nasze żądanie. Obraz Spółdzielni zaczął wyglądać zupełnie inaczej.\nCoraz bardziej zaczął też zarysowywać się podział w Radzie Nadzorczej na osoby chcące zbadać rzeczywisty stan Spółdzielni (5 osób) i te, które bezwzględnie wspierały Zarząd, z przewodniczącym Zbigniewem Podmagórskim i Andrzejem Matusiakiem (4 osoby). I wtedy zostaliśmy „wywrotowcami”, „warchołami”, czy „gniewną piątką”. Do większego starcia doszło w momencie wyboru głównej księgowej, która miała być również członkiem Zarządu. Mimo nacisków pana Matusiaka, który proponował na to stanowisko żonę swojego szefa z pracy. Rada, większością głosów opowiedziała się za inną, niezależną kandydaturą. Jak się później okazało jest to osoba rzetelna, chcąca uczciwie wykonywać swoje obowiązki wobec Spółdzielni. Spowodowało to od razu negatywny stosunek do niej pozostałych członków Zarządu: pana prezesa Weycherta i pana wiceprezesa Pluty, a także członków Rady Nadzorczej: pana przewodniczącego Podmagórskiego i pana Matusiaka.\nZb. Podmagórski – Przewodniczący Rady Nadzorczej\nDo kolejnego starcia doszło przy wyborze biegłego rewidenta, który miał skontrolować stan finansów Spółdzielni. Pan Podmagórski robił wszystko co możliwe, aby nie powierzyć tego zadania dotychczasowemu rewidentowi, biegłej sądowej z Rybnika. Okazało się, że jej poprzedni raport nie był taki pozytywny, jak pan Zbigniew Podmagórski przedstawił w swoim artykule, a jej raportu długo nam nie pokazywano. Bał się panicznie, aby to ona przeprowadzała kolejną kontrolę. Jak przedstawił w swoim pisemnym oświadczeniu były już członek Rady Nadzorczej Waldemar Kapłon, to właśnie Zbigniew Podmagórski miał powiedzieć, że jak ona zostanie wybrana to „k…a ona utopi ich obydwóch (Weycherta i Plutę)” a on wtedy tym wszystkim „pier…e”. Mimo tych nacisków rewident z Rybnika została wybrana w konkursie, stosunkiem głosów 5 (grupa niezależna) do 4 (grupa wspierająca Zarząd). Jednak potem na łamach publikatorów spółdzielni przypuszczono na nią gwałtowny atak o charakterze paszkwilu. Oburzona pani rewident wycofała swoją ofertę i zażądała przeprosin, grożąc pozwem sądowym.\nInnym punktem sporu była propozycja pana Podmagórskiego, aby zawrzeć z prezesem Spółdzielni Gerardem Weychertem kontrakt menadżerski. Przewidywał on, że Spółdzielnia będzie mu płaciła wynagrodzenie jeszcze przez 12 miesięcy po ustaniu stosunku pracy. Koszt dla Spółdzielni takiego kontraktu wyniósłby szacunkowo ponad 140 tys. zł.\nKolejną sprawą nie do zaakceptowania było powierzenie termomodernizacji, opiewającej na wielomilionowe kwoty, firmie wybranej do tego zadania bez przetargu. I to tylko przykłady spornych spraw.\nSytuacja stawała się coraz bardziej napięta. Na zebraniach Rady często dochodziło do spięć, łącznie z używaniem wulgaryzmów i zniewag personalnych ze strony pana Podmagórskiego i Matusiaka. Zwoływano nas np. na zebranie bez przygotowania dokumentów, mieliśmy się opierać tylko na relacjach przewodniczącego. Praca w takich warunkach stawała się niemożliwa, a działania pana Podmagórskiego coraz trudniejsze. Mnożyły się wątpliwości co do pracy Zarządu Spółdzielni.\nW tej sytuacji większość członków RN podjęła decyzję o odwołaniu pana Podmagórskiego z funkcji przewodniczącego Rady, pana Matusiaka – z funkcji przewodniczącego Komisji Rewizyjnej i pana Weycherta – ze stanowiska prezesa Zarządu. Dlatego na spotkaniu prezydium RN GSM w dniu 27 listopada 2013 r. przegłosowano (w stosunku głosów 3 do 2) wniosek na porządek obrad najbliższego zebrania Rady, które miało się odbyć 5 grudnia 2013 r. Przewidywał on między innymi odwołanie wymienionych osób, ze swoich stanowisk. Nie doceniliśmy jednak pana Podmagórskiego.\nW międzyczasie zwołał w trybie pilnym dodatkowe, specjalne zebranie Rady. O posiedzeniu powiadomił sms-em, wysłanym o godz. 18 poprzedniego dnia, z informacją, że zebranie to zacznie się następnego dnia 3 grudnia o godz. 13. Nie wszyscy mogli przybyć na tak niespodziewanie zwołane zebranie ze względów zawodowych lub innych powodów. W efekcie uczestniczyło w nim tylko 4 członków (stronników Podmagórskiego i Zarządu), z ogólnej liczby 9. Mimo wyraźnego zapisu w Statucie GSM, że uchwały powinny być głosowane przy minimum 6 obecnych członkach, tych 4 obecnych członków Rady (Zb. Podmagórski, A.Matusiak, W. Kosowska i M. Lęga) zawiesiło 2 z 5 im przeciwnych członków! (G.Szczukę i W. Kapłona), uzyskując przewagę zarówno w Radzie jak i jej przedydium. Określono nowy porządek obrad w innym składzie prezydium, oczywiście wykreślając punkty o odwołaniu panów Podmagórskiego, Weycherta i Matusiaka. Tych decyzji nie podano nawet do wiadomości pozostałym członkom Rady!\nW efekcie zebranie w dniu 5 grudnia 2013 r. toczyło się według nieznanego całej Radzie porządku obrad i nie zatwierdzonego przez nią. Atmosfera tego spotkania była bardzo gorąca, zawieszeni członkowie nie mieli możliwości wypowiedzenia się a obrady toczyły się chaotycznie i gwałtownie zakłócane przez nieznanych ludzi. Jakakolwiek rzeczowa dyskusja była niemożliwa. Posiedzenie zakończyło się praktycznie niczym a tylko swoistym rozejmem miedzy grupami Na jego podstawie anulowano zawieszenie dwóch członków Rady i zobowiązano wszystkich jej członków do rzetelnej pracy dla Spółdzielni. „Porozumienie” okazało się fikcją. Panowie Podmagórski i Matusiak nadal wykazywali napastliwą postawę do niesprzyjających im członków Rady i nadal narzucali swój punkt widzenia.\nKolejne spotkanie RN (13 stycznia 2014 r.) było prawie normalne, choć z akcentami wyraźnej niechęci ze strony grupy Podmagórskiego. Jakie było nasze zdumienie, kiedy następnego dnia na klatkach schodowych ukazały się ogłoszenia o Walnym Zgromadzeniu, które zwołał Zarząd. Jeszcze poprzedniego dnia, podczas posiedzenia RN, na ten temat nie padło ani jedno słowo! Część spotkań zorganizowano w godzinach dopołudniowych lub południowych, co utrudniło szeroki udział w nich członków GSM. Nie przyjęto niezależnych wniosków do porządku obrad. To jest wielka manipulacja! Wobec tych wszystkich wydarzeń i braku możliwości rzetelnej pracy dla Spółdzielni w ramach Rady Nadzorczej kilku jej członków ostatecznie zdecydowało się złożyć dymisję.\nW świetle tego wszystkiego artykuł pana Podmagórskiego zamieszczony w gazecie GSM, pod tytułem „Mieszkańcom należą się wyjaśnienia” jest niezwykle perfidny i cyniczny. Jego treść zdecydowanie zaprzecza tytułowi i ma na celu zaciemnienie i zmanipulowanie sytuacji. Czytelnikowi od razu może narzucić się podobieństwo do publikacji z czasów PRL, kiedy to mniejszościowa władza brutalnie traktowała resztę narodu, opozycję i ruchy wolnościowe, przypisując sobie monopol na słuszność i wyłączność. To z tamtych czasów znamy aż za dobrze określenia „wywrotowcy” i „warchoły” wobec jej przeciwników.\nW swoim artykule pan Podmagórski obłudnie deklaruje, że również chce kontroli Spółdzielni. Tylko pytanie jakiej kontroli? Bo na pewno nie takiej w wyniku której „ktoś może popłynąć”. Według niego, na przykład kontrola termomodernizacji miałaby być przeprowadzona przez Komisję Rewizyjną. Kieruje ją jego najbliższy współpracownik A. Matusiak, a większość w niej stanowią koledzy z jego grupy. Ciekawe jaki byłby tego skutek? Pan Podmagórski powołuje się w swoim artykule na to, że RN i obecni na Walnym Zgromadzeniu członkowie GSM udzielili Zarządowi poparcia. Przemilcza jednak, że opinia ta powstała tylko na bazie dokumentów, które nam wybiórczo przygotowano. Do tych krytycznych nie mieliśmy dostępu, na przykład do pełnego raportu kontroli rewidenta.\nPrzytaczając tylko wygodne dla siebie informacje zawsze można wywołać wrażenie, że mieszka się w raju. Tylko, że w tym raju ze ścian tynk odpada. Pan Podmagórski pyta, co się zmieniło od czerwca 2013 r. Dużo! Otworzono nam oczy na inne aspekty działalności Zarządu i grupy Podmagórskiego. Uzyskaliśmy dostęp również do innych dokumentów spoza „propagandy sukcesu”, o wiele bardziej krytycznych. Agresywne zachowanie panów Podamgórskiego i Matusiaka czy Weycherta, szczególnie wobec osób mających inne zdanie, otworzyło nam jeszcze szerzej oczy. Na to wszystko nie mogliśmy pozostać obojętni.\nPan Podmagórski wskazuje na trudności we współpracy z nowym członkiem Zarządu, główną księgową, której nie podobają się praktyki tam stosowane. Jest to kolejna księgowa, która w GSM ma kłopoty. Jedna z jej poprzedniczek została zwolniona dyscyplinarnie, inne uciekły stamtąd, jak z zapowietrzonego miejsca. Na to Zarząd znalazł swoje lekarstwo: Chce zmniejszyć liczebność Zarządu z 3 do 2 osób i usunąć tą, z którą mają kłopoty, bo patrzy na ręce pozostałym członkom, bo nie wpisała się w kolesiostwo. Tak więc zostałoby grono 2 osób dobrze się rozumiejących (Weychert i Pluta). Taką propozycję zmian w Zarządzie ma uchwalić najbliższe, niespodziewane Walne Zgromadzenie i pewnie uchwali, bo znowu ściągną swoich a inni nie przyjdą. Wtedy Spółdzielnia już całkiem będzie ich, a oni nie do ruszenia. Jeśli na to pozwolimy.\nPan Podmagórski zarzuca skonsolidowanie się większości 5 osób w Radzie Nadzorczej w „gniewną piątkę”. Ale ta piątka to osoby z nikim nie związane. Połączył ich jedynie niepokój i sprzeciw, co do sposobu zarządzania Spółdzielnią. Pan Podmagórski zapomina wspomnieć, że właśnie on i A.Matusiak oraz G.Weychert są zwolennikami, albo należą do tej samej partii politycznej.\nPan Podmagórski zarzuca nam brak chęci pracy w zebraniach Rady. Te zebrania zwoływane były z dnia na dzień albo w godzinach przedpołudniowych, albo bez przygotowania odpowiednich dokumentów. Jak można w takich warunkach realnie pracować! No, chyba, że tylko jako figuranci, bezkrytycznie przyjmujący informacje pana przewodniczącego i posłusznie zatwierdzający jego wnioski. I jeszcze pod groźbą eliminacji (tzn „zawieszenia”) niepokornych.\nZarzuca się nam złamanie porozumienia. A już po jego podpisaniu grupa pana Podmagórskiego wróciła do napastliwych postaw, zniewag i agresywnych polemik wobec członków naszej piątki.. Jak sam przyznaje w swoim artykule to już druga piątka w okresie sprawowania władzy w Spółdzielni przez tą grupę, która przeciwko nim wystąpiła. Z tymi poprzednimi „wywrotowcami” też sobie poradzili, a kara była dotkliwa. Nieposłusznych członków Rady pozbawiono członkostwa w Spółdzielni. Oczywiście sąd te działania uchylił. Teraz nasza kolej.\nPan Podmagórski zadaje obłudnie w swoim artykule pytanie, czy warto się angażować w sytuacji, kiedy jego działania wydają się być wątpliwe dla większości Rady. Cynizm tego pytania aż bije w oczy. Jego obrona stołka przewodniczącego, który zajmuje, jest wręcz brutalna i za wszelką cenę eliminuje swoich przeciwników. A nawet rewanżuje się na nich srogo. I to wszystko w imię jego „wysokiej postawy moralno-etycznej”. Podobnie „mąż zaufania społecznego”, członek RN i radny Rady Miasta Andrzej Matusiak.\nMieszkańcom należą się wyjaśnienia? Tak, ale niech się ludzie dowiedzą, jak jest prawda! Jestem wdzięczna redakcji JasNet-u za umożliwienie mi tej publikacji. Tej szansy nie miałam w gazecie naszej Spółdzielni, która podobno jest jej własnością. W PRL władza niby też należała do ludzi, ale „wywrotowcy” byli zwalczani i pozbawiano ich prawa do głosu. A „szkalowanie władz” groziło poważnymi konsekwencjami. Jak teraz w GSM. Historia się powtarza, tylko w innych barwach.\nZ ostatniej chwili: Po przekazaniu tego tekstu do publikacji otrzymałam wiadomość, że obecna, kolejna już główna księgowa została zwolniona z pracy w GSM. Nic dodać, nic ująć.\nczwartek, 30 sty 2014, Grażyna Szczuka, były sekretarz Rady Nadzorczej GSM\nPowyższa relacja została potwierdzona przez dwóch innych członków Rady Nadzorczej znanych Redakcji.”\n« W Poznaniu obradowali “Spółdzielcy”\n“BYZNESY” W SOSNOWCU ! »\n8 Responses to “Z JASTRZĘBIA!!! PILNE!!!”\nto wstyd nie znać podstaw funkcjonowania bulandy – poniżej specjalnie dla Ciebie bryk do klasówki:\nW celu \_”wygrywania\_” przetargów i uzyskiwania zleceń w spółdzielni, wdrożono kilka rozwiązań zapewniających kontrolę nad jej finansami i polityką inwestycyjną. Oto najważniejsze z nich:\n– obsadzenie ludźmi z organizacji stanowisk w zarządzie i radzie nadzorczej poprzez zastosowanie technik manipulowania i fałszowania wyborów);\n– wyłonienie grupy \_”zaprzyjaźnionych firm\_” do realizacji dostaw towarów i usług;\n– zwerbowanie zaufanych pracowników w dziale technicznym (obsługa inwestycji, nadzory, odbiory robót);\n– powszechne wykorzystanie uznaniowych kryteriów w podejmowaniu decyzji;\n– system wynagradzania za lojalność i uczestnictwo w przestępczym procederze;\n– zastraszanie firm oponentów.\nPomyślne przeprowadzenie wyborów poprzez wprowadzenie do rady nadzorczej ludzi należących do organizacji jest kluczem do legalizowania przedsięwzięć gospodarczych, bo od przychylności i akceptacji rady zależy polityka remontowa, inwestycyjna i zagospodarowanie środków z czynszów w danym roku. Zaufane osoby zasiadające w RN uchwalają plan finansowy opracowany przez zarząd i decydują o wyborze wykonawców. Za odpowiednie decyzje mają np. udział w zysku z prowizji od \_”zaprzyjaźnionych firm\_” i bezpośrednią możliwość wykonywania dostaw i uczestnictwo w realizacji zleceń.\nRekrutacja \_”zaprzyjaźnionych firm\_”\nswojej prostocie sposób. Wyselekcjonowane \_”zaprzyjaźnione firmy\_” ustawiają się w kolejce do \_”wygrania\_” ustawianego przetargu. Planując remonty czy ważną, dużą dostawę do spółdzielni, informuje się wybranych oferentów o planowanym zakupie lub zamówieniu. Na etapie informowania uzgadnia się odpowiednio zawyżoną cenę, która zostanie formalnie zaoferowana spółdzielni przez owe firmy. Skalkulowana przez prezesów cena (cena nabycia towaru, usługi) jest podwyższona o wartość prowizji\n(łapówki)jaką podzieli się \_”zaprzyjaźniona firma\_” z prezesami i osobami w spółdzielni odpowiedzialnymi za legalizację wydatków. Nie może więc to być zawyżenie np. o 10% , bo nie wystarczy pieniędzy na opłacenie grupy osób uczestniczących w procederze, a musi przecież zostać odpowiedni zarobek firmie, która potencjalnie naraża się na np.\nzainteresowanie organów ścigania. Ponadto \_”zaprzyjaźniona firma\_” nie otrzyma faktury kosztowej od prezesów tytułem rozliczenia wypłaconej łapówki, więc w kwocie zawyżenia musi zawierać się także wysoki podatek dochodowy odprowadzany do fiskusa. Po uzgodnieniu poziomu zawyżenia ceny, z wtajemniczonymi firmami ustala się szczegóły ich ofert i wysokości cen jakie zaoferują stosownie do przyjętego poziomu bazowego.Jednocześnie rozstrzyga się, która wg \_”kolejki\_” firma tym razem \_”wygra\_”.\nWytypowany \_”zwycięzca\_” wpisuje do oferty cenę nieco niższą od pozostałych. Reszta wtajemniczonych firm składa oferty z cenami oscylującymi wokół przyjętej bazowej zawyżonej ceny, jednak nie niższymi niż cena przedłożona przez \_”zwycięzcę\_”. Ta procedura gwarantuje niewykrywalność oszustwa bez wnikliwego kontrolowania cen i porównywania z ofertami rynkowymi. Wymaga to zatem dużej wiedzy organów ścigania, większego nakładu pracy i kosztów. Nieobytemu asesorowi szczebla rejonowego nawet do głowy nie przyjdzie, że ma do czynienia z przestępczym procederem. Po za tym trudno jest kwestionować \_”przetarg\_” w obliczu \_”dowodów ofertowych\_” od pozostałych wtajemniczonych firm.\nNewralgicznym elementem systemu jest informowanie o planowanym zamówieniu w mediach, gdyż do przetargu mogą stanąć firmy z zewnątrz, których oferty mogą zniweczyć misternie przygotowany plan. Ale jest na to sposób. Ogłoszenie o przetargu umieszcza się np. w płatnym serwisie internetowym, który nie jest powszechnie dostępny. Innym sposobem jest emisja ogłoszenia prasowego krótko przed terminem złożenia ofert. Częstym narzędziem eliminowania nie wtajemniczonych jest zastosowanie uznaniowych kryteriów (np. w zamówieniu na projekt budynku jako decydujące kryterium o wyborze oferenta przyjmuje się ocenę opracowania koncepcji, a nie projektu) oraz manipulowanie wymogami formalnymi typu przedłożenie rożnych specjalnych zaświadczeń. Gdyby jednak ktoś z zewnątrz się przebił z ofertą, to ludzie z organizacji zasiadający w radzie nadzorczej wyeliminują go, wybierając \_”zaprzyjaźnioną firmę\_”, która np. niespodziewanie zaproponuje dodatkowe usługi w ramach przedstawionej oferty.\nPrezesi spółdzielni potrafią być wdzięczni \_”zaprzyjaźnionym firmom\_” za udział w procederze i dzielenie się zyskiem. Ich właściciele oprócz łatwego i stałego zarobku korzystają np. z profitów w postaci zakupu lokali po zaniżonych cenach, dzierżawy na atrakcyjnych zasadach, pomocy organizacji przy wydawaniu decyzji administracyjnych, załatwiania spraw w urzędach dzięki protekcji prezesów. \_”Zaprzyjaźnione firmy\_” nie\nponoszą też ryzyka odpowiedzialności za wadliwe roboty. Zaufani pracownicy działu technicznego często odbierają prace bez wymaganej dokumentacji. Umowy sporządzane między spółdzielnią, a \_”zaprzyjaźnionymi firmami\_” są lakoniczne i nie zawierają poza kaucją gwarancyjną (np. 5% wartości zlecenia) żadnych poważnych sankcji za wadliwe wykonawstwo. Umowy spółdzielnia – \_”zaprzyjaźniona firma\_” są ewenementem niespotykanym w gospodarce wolnorynkowej.\nCzasem zdarza się, że firmy z zewnątrz w swojej naiwności wierzą, że przetarg w spółdzielni mogą wygrać dzięki atrakcyjnym cenom, posiadanej renomie, merytorycznej wiedzy i doświadczeniu – nic bardziej błędnego. Ewentualne doniesienie do lokalnej prokuratury wskutek wykrycia manipulowania przetargiem, kończy się dla danej firmy ostracyzmem na rynku spółdzielnianym, może też doprowadzić do zerwania kontaktów i innymi firmami powiązanymi ze spółdzielniami. W praktyce np. dla sprzedawcy wodomierzy oznacza to nawet widmo bankructwa. Szantażownie firm było szczególnie groźne i szkodliwe społecznie do czasu integracji z UE, gdyż lokalne rynki przeżywały recesję, a o zlecenia było trudno. Płacenie łapówek było elementarnym standardem (spuścizną państwa komunistycznego) przechodzącej transformację gospodarki. Ci przedsiębiorcy, którzy padli ofiarą ostracyzmu prezesów wiedzą, że z mafią spółdzielczą nie ma żartów, gdyż prezesi poszczególnych spółdzielni w większości ściśle ze sobą współpracują i decyzja o wyeliminowaniu danej firmy z rynku dostaw dla spółdzielni jest podejmowana wspólnie i konsekwentnie przestrzegana. Dodatkowo w branży rozpuszcza się wiadomość o karze jaka spotyka tych,którzy łamią zasady stanowione przez prezesów.\nNa Wasz portal trafiłem szukając osoby czy instytucji, której chciałem przedstawić jak wyglądała procedura przetargu przeprowadzonego ostatnio przez GSM Jastrzębie, w którym moja firma startowała. Przetarg był na opracowanie dokumentacji projektowej dostosowania 6 budynków przy ulicy Kurpiowskiej do wymogów przepisów ochrony ppoż.\nW dniu otwarcia ofert po południu zostałem zaproszony faksem na negocjacje na następny dzień na 9.00 rano.\nPonieważ odległość do Jastrzębia od siedziby naszej firmy to około 250km, a na ten dzień miałem już umówione spotkania, grzecznie zadzwoniłem i zafaksowałem, że nie będę mógł być w tym terminie obecny. Faks pozostał bez odpowiedzi więc w dniu negocjacji zadzwoniłem do spółdzielni. Otrzymałem informację, że faks dotarł, …a wyniki przetargu zostaną opublikowane na stronie internetowej GSM. Czekałem cierpliwie licząc na kontrakt, bo telefonicznie dowiedziałem się że nasza oferta jest najtańsza. Jakież było moje zdziwienie, kiedy z ogłoszenia internetowego dowiedziałem się że zamówienia udzielono innej firmie za kwotę 28.800,00 złotych netto WIĘKSZĄ!!! Podkreślam, że są to prace projektowe, gdzie oprócz ceny istotne powinno być co najwyżej wiedza i doświadczenie, a nasza firma działa na rynku kilkanaście lat i wykonała w ostatnim czasie zadania o wiele bardziej złożone od przedmiotu przetargu (o czym GSM została w ofercie powiadomiona).\nJaki był klucz wyboru droższej oferty?!…pozostanie tajemnicą GSM.\nP.S. Mnie z racji odległości i nieznajomości lokalnych uwarunkować trudno jest sprawą się zająć, ale jeśli ktoś chciałby to zrobić proszę o kontakt: marcin.zmijewski@emgieprojekt.pl\nBo klucz do wyboru oferty jest taki: nieważne, żeby było taniej i bardziej fachowo. Ważne, żeby dostał swojak i odpalił. Dlatego wygrywają droższe i mniej kompetentne oferty. I tak jest Panie Kolego nie tylko na lokalnym jastrzębskim rynku ale w całej spółdzielczości.\nPan Prezes Zarządu SM “Jaroty” w Olsztynie w gazetce “Jaroty” podał mój lokal, gdzie poszkodowani przez\nprezesów mogą znaleźć pomoc. Gr. czł. inicj. “Nic o nas bez nas” pomaga. W spółdzielniach przetargi wygrywają kolesie, roboty wykonuje ten, który przegrał – podwykonawca. Musi “odpalić” 10% szczęściarzowi. A tłumaczą się dlaczego wybrali droższego wykonawcę – bo w tej sumie wykona dodatkowe prace.\nMnie osobiście w całej sprawie interesuje osoba społecznika Pana Podmagórskiego. Jak wynika z przekazów publikowanych na tej stronie jest on społecznikiem PiS-u nie zaś prawdziwych spółdzielców. Poddaję w wątpliwość jak osoba , która weszła do rady przy poparciu aktywnych spółdzielców, którzy chcieli dokonać zmian w GSM broni zarządu narażając się na konsekwencje karne z art. 267d ustawy prawo spółdzielcze. Przez kogo ten człowiek jest sterowany i za ile ? Ja stoję na stanowisku, że tak działający ludzie zawsze dadzą się kupić pozostaje tylko kwestia ceny oraz płatnik. A może okazało się , że sami spółdzielcy tak naprawdę nie są zainteresowani żadnymi zmianami więc dlaczego z tego nie korzystać skoro cudzą kasę łatwiej wydawać, pilnuje się swojej. Jak spółdzielcze to niczyje to tak jak kiedyś było państwowe.\nOdważna Pani Grażyno – WIELKI SZACUN!!\nPowodzenia w walce z zarazą, gdzie kanalie rządzą bezkarnie. Pozdrawiam.\nZauważcie, że ta koalicja rady nadzorczej + prezes, doprowadzili poprzez manipulację w 2012 r. do odwołania z RN nas trzech : Krywulko, Mitelstadt, Krajewski. Powytaczali nam procesy sądowe , które trwają do dzisiaj. A teraz role się odwróciły, dobre jednak i to, ze choć późno to zrozumieli swój błąd.\nTą spółdzielnią rządzi jak widać PiS. Dżentelmen Andrzej Matusiak to prywatnie bliźniaczy brat posła Grzegorza Matusiaka.


Sok Z Granatu Kołbaskowo - Naturalna medycyna - Sok z granatów Właściwości zdrowotne. - Kompedium Wiedzy o Noni\nSok Z Granatu Kołbaskowo – Naturalna medycyna – Sok z granatów Właściwości zdrowotne.\nSok z granatu owo tonik gwoli naszego serca. Badania wykazały, iż napój z granatu ma zalecany istotność na kompozycja krążenia. Może ani anulować zmiany miażdżycowe.\nSok z granatu zlokalizowany niezmiernie nadziany w antyoksydanty. Badania wykazały, iż napój z granatu pity w dużych ilościach ma przedsięwzięcie spowalniające postęp komórek raka\nSok odmładzający z granatu – o Qchnia\nSok odmładzający z granatu , minerałów i enzymów z pomarańczą i marchwią imbiru smakuje super daktyle marchewka napój pomarańcze, odmładza, jadalny\nPoznaj właściwości napóju z granatu, jego cenę, dawkowanie, kiedy sycić się owoc jadalny granatu, podczas gdy go zapożyczyć natomiast gdy dokonać dobry sok zapełniony właściwości odżywczych!\nW soku z granatu posiada bez liku wartości odżywczych i leczniczych, a oprócz tego zawarty ogromnie rozkoszny Sok ów posiada właściwości przeciwutleniające, przeciwzapalne, natomiast zapobiega chorobom serca Sprawdź pozostałe właściwości, zastosowania i dawkowanie!\nFajny znajdujący się napój z granatu Oleofarm. Zdecydowanie go polecam, skoro ma miejsce w w 100% nieskomplikowany i wręcz wyciskany z owocu. 2014-09-09 15:04:00 ~Marzena.\nGranat zawiera estrogen i ma sprzyjający waga na niewieści biont w okresie menopauzy. Nasiona są głównym źródłem estrogenu. Skórka granatu mieszczący się dodatkowo głównym źródłem tanin. Miąższ granatu z kolei zawiera morze glukozy i witamin. Aby utrzymywać się w wyższym stopniu jasny i słodszy.\n1. Sok z granatu. Granat pochodzi z Azji Środkowej, jednakże z racji na swoje właściwości praktykowany jest na całym świecie, przede wszystkim w krajach tropikalnych i subtropikalnych.\nŚwieży granat i napój z granatu owo produkty o zbawiennych gwoli zdrowia właściwościach. Choć w Polsce granat nie mieszczący się zanadto popularny, chociaż rzadko powinno się ucieleśnić go w jadłospis. Poznaj parę informacji odnośnie do wartości odżywczych granatu i dowiedz się, kiedy i z.\nWyjątkowe właściwości granatu . Jak poparto wieloma dowodami, napój i miękka masa z granatu zapewniają wielki aspekt korzyści zdrowotnych, m.in. redukcja szeregu chorób zwyrodnieniowych.\nWedług przeprowadzonych ogół zagadnień porcja antyoksydantów zawarta w napóju z granatu zlokalizowany wyższa o równie 20% w porównaniu z sokiem z acai. Ja sok z granata pije na co dzień z 10 lat mimo 64 lat PSa mam 0,7 nie wiem azali owo w wyniku dzialania granata.\nZawsze jak używamy w przepisach przepysznego i wybitnie meksykańskiego napóju z owocu o ogromnie rozrywkowej nazwie „granat" – dostajemy z miejsca pytania – podczas gdy wydusić sok z granatu?\nFajny ma miejsce w napój z granatu Oleofarm. Zdecydowanie go polecam, dlatego że mieszczący się w 100% zwykły i wprost wyciskany z owocu. 2014-09-09 15:04:00 ~Marzena.\nGranat – z jakiego powodu wskazane jest stołować się ów owoc? Wiemy, azaliż umieszczony.\nGotowy, litrowy napój z granatu kosztuje w jednej z delikatesowej sieci rzędu 25 zł. Można chociaż odszukać produkty w cenie ani 50 zł wewnątrz 1 litr. Każdy z nas być może przygotowywać napój z granatu na własną rękę.\nSok z granatu na skutek ogromnej ilości przeciwutleniaczy, które odpowiadają w tym także w środku powstrzymywanie wolnych rodników w organizmie i oczyszcw ciąguniu go z tych, które zdążyły się w tym momencie zadomowić w naszym ciele, mieszczący się uznawany za wielce wartościowy.\nSok z granatu z racji ogromnej ilości przeciwutleniaczy, które odpowiadają w tym także wewnątrz powstrzymywanie wolnych rodników w organizmie i oczyszczaniu go z tych, które zdążyły się w tej chwili zadomowić w naszym ciele, zawarty uznawany za wielce wartościowy.\nEliksir z granatów 500ml. w celu witalności. 500 ml na 25 – 50 dni warowość dziennej porcji: 2,86 / 5,72 zł Eliksir z granatów to dziewiczy esencja soku i miąższu z owoców granatu, po części poddanych żywej fermentacji za przyczyną bakterii probiotycznych.


Internetowym tłumem i opiniami łatwo manipulować\nObsmaruj konkurencję, wykorzystaj do tego społeczność\nEwa Lalik 13.07.2012\nO internecie dużo mówi się w kontekście niezależności i możliwości, jakie tworzy wolna społeczność. Mamy więc internetowe zrywy, protesty, chwalebne czyny pomocy wykonywane przez zorganizowane społeczności, jak te na przykład Reddita, mamy też zorganizowaną krytykę i niemal lincze, zależy od sytuacji. Mamy erę Web 2.0, w której każdy internauta myśli, że coś znaczy, że w sieci pełno jest innych niezależnie myślących internautów, że komentarze, opinie i treści wrzucane przez zwykłych ludzi może są różne, ale uwiarygadniane właśnie przez ową wolność myśli i wolność od nacisków. Takim tłumem łatwo manipulować.\nWydaje nam się, że internet to oaza wolnej myśli i głosów, a coraz mocniejsze skupianie społeczności wokół konkretnych serwisów na podstawie zainteresowań i tematyki daje wrażenie, że internet jest rzetelny. Komu nie zdarzyło się szukać opinii o produktach czy usługach w sieci? W ich poszukiwaniu wchodzimy na fora, wpisujemy frazy w Google’a czy nawet korzystamy ze specjalnych serwisów typu Opineo.pl. Bardziej wierzymy opiniom i poleceniom znajomych, jednak oni nie zawsze mają odpowiednią wiedzę lub doświadczenie.\nJednak z opiniami w sieci spotykamy się też całkiem przypadkowo – a to ktoś zalajkuje stronę z żalami i krytyką danej firmy, a to taka pojawi się na Wykopie, i w ten sposób wyrabiamy sobie (mniej lub bardziej świadomie) zdanie. Poza tym wszyscy chyba znamy komentarzowych promotorów, czyli tych, którzy piszą komentarze pod różnymi, czysto przypadkowymi tekstami, o stricte reklamowej treści, często bezczelnie wyglądającej nawet tak “ Produkt A jest do bani, produkt B jest lepszy, bo ma czegoś tam więcej, sprawdźcie na www.produktA.pl”. Gorzej jednak, gdy tacy “szczekacze” stają się bardziej profesjonalni i wyrafinowani, i inteligentniej manipulują opiniami za pieniądze.\nPrzykład domowych prób takiego obsmarowywania. Z opinii o Zakładzie Pogrzebowym Hermes\nPosty czy komentarze można kupić. Traktowane jest to jako praca dorywcza w kategorii “Zarabiaj przez internet”. Niektórzy zlecają pisanie wpisów i komentarzy po to, by rozkręcić swój serwis – w końcu nawet twórcy Reddita przyznali się, że na początku sami udawali użytkowników i wrzucali treści do serwisu, ale inni szukają po prostu pracowników, którzy będą wynajmowani do tworzenia atmosfery i opinii w internecie. Przykład? Tutaj można zgłosić się do pracy, pierwsza kategoria “zlecenia na pisanie postów na forach i w blogach”. Wymagana umiejętność to “umiejętność umieszczania wpisów reklamowych na blogach”\nCzęsto do obowiązków takich osób należy też dbanie, by w opiniotwórczych serwisach poleceń dane produkty zleceniodawcy miały odpowiednie opinie i dobre recenzje, no ale cóż – taki świat. Dlatego właśnie coraz bardziej skłaniamy się do brania pod uwagę opinii znajomych i na przykład znajomych znajomych, a nie “zosia93@buziaczek.pl”\nJednak to działalność, która czasem wychodzi na jaw, chociaż ilu internautów daje się nabrać na takie “opinie” to już słodka tajemnica sieci. Czasem nagłaśniane są afery związane z wykorzystywaniem takich nie do końca fair środków reklamowych, i afery takie lądują na przykład na Redditcie czy Wykopie. I tu zaczyna się prawdziwa “jazda”.\nBo… taką aferę może wywoływać też konkurencja. – “Chcesz obsmarować konkurencję i być poznany od najlepszej strony? Napiszemy odpowiednią opinię temu, którego wskażesz, gdy tylko nadarzy się okazja!”. To jest biznes! Nie wiem, czy ta firma czy cokolwiek to jest istnieje – skontaktować się nie da, a w internecie też żadnej wzmianki. Jednak pewien osobnik wpisuje ją sobie w profil na Wykopie, a i jego nick jest taki sam. I teraz powstaje kwestia – czy Wykopy, które dodaje, są wiarygodne, czy może wykorzystuje tę dosyć zamkniętą, specyficzną i znaną z nagłaśniania spraw społeczność do własnych celów?\nO opinię na temat takich działań i firm wykorzystujących metody “obsmarowywania” konkurencji zapytałam Pawła Tkaczyka, specjalistę od komunikacji marek i właściciela Midea.pl:\nCzy takie działania są skuteczne i często wykorzystywane?\nPaweł: To bardzo mocno zależy od branży i od tego, o jakiej „skuteczności” rozmawiamy. Są branże, w których opinia tzw. „instant” (czyli powzięta dla konkretnej okazji, bez zagłębiania się w temat) jest ważna. To wszystkie te marki, z którymi wchodzimy w interakcję rzadko, przy konkretnej okazji. Hotel w Barcelonie – jeśli nie jeździsz tam co tydzień – jest świetnym przykładem. Tak samo jak chirurg plastyczny, u którego będziesz robić nos. To rzeczy, w które angażujemy się rzadko, nawet jednorazowo. Nie będziemy sprawdzać wszystkich na rynku, polegamy więc na opinii innych. Tu opinia jest kluczowa i jeśli znajdziemy w internecie coś o hotelu czy chirurgu, co wzbudzi nasz niepokój, dla świętego spokoju staramy się ominąć tę firmę.\nTylko że to nie znaczy, że skorzystamy od razu z usług konkurencji, która za „obsmarowanie” zapłaciła – to nie działa w ten sposób. „Nie rób nosa u doktora X, lepiej zrób u Y” brzmi fałszywie, bo mało kto zna to środowisko na tyle, by potrafił porównać dwie te same usługi w dwóch różnych klinikach. Zatem: odgonić ludzi od konkurencji, być może. Przyciągnąć ludzi do nas – na to już nie ma gwarancji.\nNależy tu wziąć pod uwagę jeszcze kilka czynników. Po pierwsze, są branże, które bez większego wysiłku sprawdzimy sami – odwiedzenie kilku klubów fitness w okolicy, kilku restauracji czy nawet (przy odpowiednim zaparciu) kilku dentystów nie stanowi problemu. Po drugie, opinie od znajomych cenimy bardziej, niż opinie anonimowych użytkowników. Zatem, jeśli mamy okazję (wizyta nie jest jednorazowo), możemy zweryfikować nasze poglądy pod wpływem ludzi, których znamy.\nCzy to jest dobrze przyjmowane i taka forma nie jest zakazana?\nZakazane jest pisanie nieprawdy, więc „obsmarowany” może dochodzić swoich praw w sądzie, ale w przypadku takich „incydentalnych” opinii jest to mało skuteczne – wątpliwości zostają. Pokazanie światu całej negatywnej kampanii szeptanej ma lepszy skutek, niż wyroki sądowe, dlatego uważam, że z takimi firmami należy walczyć.\nCzy to może negatywnie odbić się na zleceniodawcy?\nZdecydowanie tak. Zwłaszcza, kiedy – jak mówiłem wcześniej – cała kampania zostanie wykryta i wyciągnięta na światło dzienne. Tak jak szybko podjęliśmy decyzję, by nie korzystać z danego hotelu czy chirurga, tak szybko możemy zmienić zdanie, kiedy dowiemy się, że za negatywne opinie ktoś zapłacił. Najlepszą metodą jest uprzedzenie potencjalnych klientów z góry. Nie zawahałbym się nawet umieścić ostrzeżenia przed „czarną kampanią szeptaną” na oficjalnej stronie firmy. Wtedy człowiek, który chce się dowiedzieć więcej i trafia na fora internetowe wie już, żeby traktować te informacje z dystansem. Kluczem jest tu oczywiście monitoring – warto być w tych miejscach, w których nas obsmarowują, pokazać własne stanowisko i… pozwolić użytkownikom podjąć decyzję, komu zaufają.\nCzyli takie kampanie mogą odbić się czkawką także na zleceniodawcy. Jednak na riposters.tk czytamy przechwałkę, że ich pracownicy nigdy nie zostają wykryci. Mam poważne wątpliwości co do samego Riposters, bo nie istnieją nigdzie (ale to może kwestia specyfiki “szarej branży” a nagrody, którymi chwalą się na stronie, po prostu nie istnieją, jednak to dobry punkt wyjścia do tematu.\nWłaśnie, samo “obsmarowywanie” to nic, jak widać po opisie niektórzy starają się robić to naprawdę umiejętnie, na przykład obserwując sytuację i wykorzystując każde potknięcie, następnie przypasowując je do odpowiedniego miejsca, w którym przyjmie się w sieci. To wyższa szkoła jazdy. Dobry “PRowiec” czy ktoś znający się na socjotechnice może narobić dużo szkód, które na zawsze zawisną w sieci i będą do odnalezienia po zwykłym “google’owaniu”.\nOd razu nasuwa mi się pytania, ile z tego, co czytam w sieci, jest prawdziwe, a ile zmanipulowane? Jak częste są takie praktyki, czego dotyczą i kto zleca negatywne kampanie szeptane w sieci? Jak mocno my, internauci, którzy staramy się działać w dobrej wierze, jesteśmy manipulowani? Ba, czy ludzie o odpowiednich umiejętnościach nie potrafią wywołać zrywów i poruszeń, tak cenionych przez internautów, o których mówi się, że są oddolne?\nW końcu Facebook został kiedyś przyłapany na tym, że zlecił agencji PR-owej Burson-Marsteller sprzedawanie mediom artykułów szkodzących wizerunkowi Google’a. Sprawa wyszła na jaw, ale ile nie ujrzało i nie ujrzy nigdy światła dziennego?\nNa te pytania chyba nigdy nie poznamy rzetelnej i szczerej odpowiedzi.\nTagi: Facebook, Internet, opinie, Web 2.0


Włosi pokazują, jak traktować Amazona. Cały kraj strajkował - Odrodzenie komunizmu\nStrajk trwał 24 godziny i wyrażał sprzeciw wobec nieludzkiego traktowania pracowników, oceniania ich poprzez algorytmy i nakładania coraz wyższych norm. Według statystyk uczestniczyło w nim prawie 75% wszystkich zatrudnionych. Zapalnikiem jego wybuchu było zerwanie pertraktacji z włoskimi związkami zawodowymi (CGIL, CISL i UIL). Związki zrzeszone są w konfederacje i współpracują ze sobą na wielu polach. W Amazonie każdy związek skupił się na innym rodzaju pracowników.\nPrzykład ten pokazuje, jak można pokonać wyzyskiwaczy. Zrzeszona klasa robotnicza działająca w jednym kierunku potrafi pokonać każdą barierę. We Włoszech udało się tego dokonać, ponieważ porzucono wzajemne niechęci i animozje różnych środowisk lewicowych i zadziałano wspólnie. Polska jest daleka od uzwiązkowienia, na dodatek związki te często wchodzą sobie w drogę i pozostają w konflikcie. Niektóre z nich uważają się za jedyny słuszny i współpraca z nimi pozostaje niemożliwa. Robotnicy, organizujmy się i wygramy!\nna podstawie: https://jacobinmag.com/2021/03/italy-nationwide-amazon-strike-march-22\nPoprzedni wpisNarody burżuazyjne a narody socjalistyczne\nNastępny wpisCzy COVID-19 to antychrześcijański spisek?\nNapięcie na linii Waszyngton-New Delhi