Niespokojna miłość - Joanna Żak — Ridero\nBezpłatny fragment - Niespokojna miłość\nNie bojąc się ryzyka. Ryzyka porażki, odrzucenia, rozczarowań. Nigdy nie wolno nam rezygnować z poszukiwania Miłości. Ten, kto przestaje szukać, przegrywa życie.\n1. Początek czegoś nowego\nJestem zmęczona, nogi odmawiają mi posłuszeństwa, serce skacze szalone, wybijając rytm. Ale co tam, jeśli nie chcę się spóźnić, muszę powstrzymać się od mazgajstwa.\nTak naprawdę jestem już spóźniona jakieś dziesięć minut, a to bardzo dużo w porównaniu do tego, że jeszcze nigdy w życiu nie opuściłam żadnych zajęć u mojego ulubionego nauczyciela od angielskiego.\nJestem na skrzyżowaniu, całe szczęście właśnie zapaliło się zielone światło.\nChwała Bogu! Stałabym tam pewnie aż do dzwonka.\nZ ulgą przechodzę na drugą stronę ulicy i znowu puszczam się biegiem. Jeszcze tylko parę metrów — myślę i już znajduję się w drugim budynku. Szybko odnajduję salę i z dudniącym oddechem zatrzymuję przed odpowiednimi drzwiami. Serce wali mi jak młot w dzwonnicy. Już nie słyszę własnych myśli, choć na korytarzu panuje taka cisza, że można by pomyśleć, że w szkole prócz mnie nie ma nikogo.\nOdczekuję parę sekund żeby jako tako unormować tętno, i otwieram drzwi.\nTak jak myślałam, oczy wszystkich zwrócone są na mnie. Zamieram, tak jak zawsze w takich krępujących chwilach. Nienawidzę jak się na mnie patrzą, zwłaszcza tak jak teraz; te wstrętne oczy czekające tylko na moją pomyłkę. Brr!\nTo Callaway odzywa się do mnie jako pierwszy. Nic dziwnego, w końcu jest nauczycielem i to on tu rządzi.\n— Panno Sanders, co to za niebywałe spóźnienie? — zerka na zegarek na swojej ręce. Chce przez to pokazać jak wielkim jest zwolennikiem punktualności. — Jest piętnaście po ósmej. O której zaczyna się lekcja? Nie jesteśmy na studiach, żeby tyle się spóźniać, choć i tam nie jest to wskazane.\nTo po co to mówi, skoro nie jest?\n— Tak, wiem, przepraszam. — Kiwam głową zmieszana całą tą niekomfortową sytuacją. Chce tylko usiąść, żeby się tak na mnie nie gapili. — To już się nie powtórzy.\nJest poważny i w tym momencie niezbyt miły, przynajmniej nie taki, jaki zwykle bywa, to znaczy otwarty, pełen humoru, całokształty ekstrawertyk — moje przeciwieństwo. Odkąd chodzę do szkoły, jeszcze nigdy nie spotkałam nauczyciela, który miałby takie podejście do uczniów i do swojego przedmiotu jak Norman Callaway.\n— Mam taką nadzieję — mówi z powagą.\nPo tym wejściu, chyba się na mnie zawiódł. Odkąd pamiętam, byłam jego najlepszą uczennicą, a przynajmniej Emily tak twierdziła. Ale o niej, to zaraz. — Usiądź — nakazuje w końcu, a ja starając się nie patrzeć na moich znajomych z grupy, pośpiesznie zajmuję swoje miejsce w ławce, tuż przed moją przyjaciółką, o której przed chwilą wspomniałam.\nBiorę wdech, widząc jak się do mnie uśmiecha. Puls wciąż nie zdążył mi się unormować. Poza tym, jeśli o Emily chodzi, to jest najbardziej rozrywkową dziewczyną jaką w życiu znałam. Jej nietypowe, czasem głupie pomysły wyprowadzają mnie z równowagi, ale znacznie częściej pomagają zapomnieć o niektórych rzeczach, o których teraz jeszcze wam nie wspomnę.\n— Ej! — syczy za mną, kopie nogą w moje krzesło, żebym się odwróciła. — Ty się nie spóźniasz. Co się stało?\nOdwracam głowę tylko na bok, chowam za plecami mojego otyłego kolegi, który siedzi przede mną i staram się robić to tak, żeby nie dostała mi się kolejna nagana, tym razem za gadanie.\nTego bym już nie przeżyła.\n— Nie pytaj, Em — wzdycham ciężko. Puls powoli wraca do normy, ale nie mam sił jej teraz tego wszystkiego opowiadać. Fakt, mamy lekcję, ale ja i moja fiśnięta (w pozytywnym znaczeniu tego słowa ) przyjaciółka, często prowadziłyśmy nielegalną korespondencję. Pisałyśmy liściki i tak oto zlatywała nam lekcja.\n— Panno Sanders?\nCholera! To Callaway wprowadza mnie w osłupienie. Strach bierze nade mną górę, kiedy widzę jego spojrzenie, które nic mi nie mówi.\nCholera do kwadratu!\n— Tak? — odzywam się z wypiekami na twarzy, bo oczy wszystkich zwrócone są na mnie.\n— Zupełnie bym zapomniał. Zostań po lekcji, musimy porozmawiać.\nMusimy? Co też on knuje? Może on musi, ale nie ja. Z jednej strony kamień spada mi z serca, ale z drugiej, nie mam zielonego pojęcia czego on może ode mnie chcieć. Cieszę się tylko, że mnie nie zganił, tak jak myślałam.\n— Dobrze — przytakuję strasznie zmieszana i do końca lekcji już nie zabieram głosu. Mam dość stresu jak na jeden poranek.\nPo dzwonku, kiedy wszyscy wychodzą z sali, niepewna czego się spodziewać, zatrzymuję się przed biurkiem Callawaya, który nie patrząc na mnie właśnie chowa coś do szuflady.\n— Przepraszam, chciał pan…\n— Przez spóźnienie na lekcję nie miałaś okazji dowiedzieć się tego, co reszta uczniów — przerywa mi, co przecież jest niekulturalne.\nPo jego kwaśnej minie wnioskuję, że ma mi to wciąż za złe. Mimo to, jego twarz pozostaje niewzruszona i kompletnie nie wiem do czego on dąży. Im dłużej tak na mnie patrzy i nic nie wyjaśnia, zaczynam wymyślać różne warianty wymówek, na temat tego, dlaczego się spóźniłam. Jeżeli oczekuje, że będę mu się tłumaczyła z powodu spóźnienia, to niech wybije to sobie z głowy. Parę kwestii z mojego życia wolałabym jednak przemilczeć. Przecież nie powiem mu, że zeszłą noc spędziłam na huśtawce przed domem, bo tata tego samego dnia pojechał w delegację, a ja zapomniałam zabrać ze sobą klucza, przez co nie miałam jak dostać się do środka.\n— Cóż … — odzywa się po długim milczeniu. Przez tę chwilę odnosiłam nawet wrażenie, że próbował wyczytać coś z mojej twarzy, ale chyba mu się nie udało, skoro wciąż patrzy na mnie tym samym wzrokiem. — Przygotowałem dla was pewne zadanie, z którego wszyscy musicie się wywiązać, a znając twoje możliwości, jestem pewien, że świetnie sobie poradzisz. — Uśmiecha się nieznacznie, jakby miało mi to w czymś pomóc. — Każda para ma za zadanie przygotować wybraną scenę z powieści. Ty i twój partner macie odegrać scenę z Dumy i Uprzedzenia, Jane Austen.\nTę opowieść akurat dobrze znam. Ale hola, hola. Jaki partner? O czym on mówi?\n— Partner? — Upewniam się. — Myślałam, że sami wybieramy osoby…\nUnosi okulary na czoło, żeby spojrzeć na mnie z nieukrywaną lekkością.\n— Nie tym razem. W tym roku wymyśliłem coś bardziej demokratycznego. Losowałem pary, a później wybrana osoba musiała wylosować fragment książki Jane Austen.\nFragment Dumy i Uprzedzenia. Aż boję się pytać.\n— Więc, kogo dla mnie pan wylosował? — pytam, choć nie chcę znać odpowiedzi. Błagam, powiedz, że to tylko pedałkowaty Charlie, a już nigdy nie ośmielę się nie słuchać cię na lekcji.\nRozmowa z Callawayem zaczyna przedłużać się coraz bardziej, a mnie mimo wszystko się śpieszy.\nPomimo to, poważny unosi się, by wręczyć mi do rąk listę. Palcem wyraźnie pokazuje mi widniejące przy numerze osiemnastym moje nazwisko i to drugie, którego nie chcę oglądać.\nZaraz oszaleję. Niech ten człowiek powie mi, że żartuje.\n— James Goldman? — nie kryję wzburzenia. — Ten James Goldman?\n— Jeśli znasz innego… Ale wydaje mi się, że tylko jeden James Goldman uczęszcza do tego liceum i na moją grupę angielskiego. — Coś go nagle zastanawia i marszczy oczy, przez co już wiem, że coś mu się nie spodobało. — I czy ja właśnie odniosłem wrażenie, czy partner ci nie odpowiada?\nNiech mi uwierzy, naprawdę wolałabym znać innego i wykonywać to zadanie z grubawym Tomem, który każdego dnia puszcza gazy, niż z Jamesem. Boże, to najfatalniejszy tydzień w tym roku.\n— Nie — odpowiadam. — Chciałam się tylko upewnić. Wie pan jakie potrafią być dziewczyny, a jego jest wyjątkowo za bardzo zazdrosna. — Jeśli pominąć te mniej delikatne słowa, które chętnie bym w jej stronę pokierowała.\nUnosi brew i uśmiecha się od ucha do ucha. Najwyraźniej musiałam go moimi słowami rozbawić.\nTeż się uśmiecham, starając się nie dać niczego po sobie poznać.\n— Wierzę w pani możliwości. Mam nadzieję, że wszyscy podołacie zadaniu, a ta ocena zadecyduje o waszej ocenie końcowej. Macie na to dwa dni.\nDwa dni? Widuję Jamesa od półtora roku i jak dotąd nie zamieniłam z nim ani słowa. Rzeczywiście dwa dni to wystarczająco dużo czasu żeby przełamać lody.\nW końcu kiwam głową dając mu do zrozumienia, że się z nim zgadzam, chociaż wolałabym, żeby to jednak nie była prawda. James to ostatni chłopak na tej ziemi w którym pokładałabym nadzieję w sprawie pozytywnego wywiązania się z zadania, zwłaszcza, że już widzę to, jak do niego podchodzę i pytam o termin naszego spotkania.\nPrędzej podetnę sobie żyły.\n— Dziękuję za informację profesorze — uśmiecham się blado. Nie mam nastroju do żartów.\n— Do widzenia, panno Sanders — uśmiecha się. On przynajmniej szczerze.\nWychodzę z sali mocno podminowana. Poprawiam plecak na ramieniu i idę do szafki zmienić książki.\nTo zwykły głupi żart. Ktoś musiał się pomylić. To był głupi, niefortunny zbieg okoliczności. Przecież ja nawet z nim nie rozmawiam. To jeden z najbardziej nadętych bufonów w szkole odkąd tu przyszedł. Okej, może jest na swój sposób przystojny, no dobra, strasznie, prze strasznie przystojny, ale to jednak nie zmienia faktu, że to jeden z rodziny Goldmanów, ludzi którzy obnoszą się z takimi jak ja, to znaczy z niższą sferą. Jak ja niby mam przeprowadzić z nim scenkę? Przez skype`a? Kompletny absurd. Przecież boję się nawet na niego spojrzeć, a co dopiero porozmawiać, mimo, że angielski mamy wspólny pięć dni w tygodniu.\nWykręcam numer szyfru i otwieram drzwiczki, zastanawiając się nieustannie nad dręczącymi mnie słowami Callawaya. On chyba zwariował. Ja i James i wspólne odegranie scenki z Dumy i Uprzedzenia. Ciekawe, ale absolutnie nie do zrealizowania, bo tak się składa, że Roksana plus James równa się wielka katastrofa. Cóż, chyba będę musiała pożegnać się z czwórką na koniec roku.\nWyciągam książkę do biologii i wkładam do plecaka, kiedy moje oczy rejestrują podchodzącą do mnie Emily Stiles. Ta dziewczyna jest uosobieniem szaleństwa kryjącego się pod maską powagi. I chyba za to ją uwielbiam. Kiedy muszę się jej wypłakać, przyjmuje mnie z otwartymi ramionami, parzy mi wtedy ziołową herbatę na uspokojenie i z wielkim skupieniem prosi bym przeszła do rzeczy. Wysłuchuje mnie bez żadnego przerywania; dobrze wie, że lubię dużo gadać kiedy mam doła. Następnie, kiedy wszystko już wie, stara się mi pomóc.\nI naprawdę, Z A W S Z E jej to wychodzi. Jest moim psychologiem i księgą powierniczą odkąd pamiętam, a tak dokładnie od kiedy nasza więź się umocniła, czyli dokładnie wtedy, gdy moja mama postanowiła opuścić kraj.\nAle o tym także później.\nW każdym razie, gdyby nie Emily, już dawno wylądowałabym w wariatkowie.\n— Co ten bufon od ciebie chciał? — pyta mnie stając obok.\nWzdycham, zastanawiając się jak na to zareaguje.\n— Objaśnił mi osobiście na czym polega nasze zadanie domowe.\n— Ech, myślałam, że chciał czegoś innego — uśmiecha się. Zawsze kiedy to robi, nad zębami widać jej różowe dziąsła. — I jakiego masz partnera?\n— Nie wiesz jakiego mam partnera? — dziwię się.\n— Nie, a powinnam?\n— Przecież byłaś na lekcji. Jak możesz nie wiedzieć? Callaway nie mówił tego na głos?\nUśmiecha się tajemniczo, czym zupełnie zbija mnie z pantałyku. Co w tym niby takiego zabawnego?\n— Byłam zainteresowana rozmyślaniem nad czymś innym — wyjaśnia z rozmarzeniem, a ja już zaczynam się zastanawiać, co ją dziś spotkało, że jest cała w skowronkach.\nOpieram się plecami o swoją szafkę, żeby lepiej jej się przyjrzeć.\n— Och, mam się bać?\n— Niezupełnie. — Podchodzi do mnie bliżej, gdy pod szafkę obok przychodzi największa żmija w szkole. Nigdy za nią nie przepadałyśmy. Nigdy też nie wpadałyśmy ze sobą w jakiś większy konflikt, ale na osobniki tego pokroju, zarówno ja i Em, miałyśmy jednoznaczną opinię.\n— Suka — szepczemy do siebie i mijamy ją czym prędzej, żeby nie musieć na nią patrzeć. Kierujemy się w stronę drugiego korytarza, gdzie zaraz i tak zaczynamy kolejną lekcję. W pewnym momencie, Emily chwyta mnie za rękę i mówi przyciszonym głosem:\n— Nie zgadniesz kto na angielskim jest ze mną w parze.\nJej podekscytowany głos i to niebywałe rozkojarzenie, podsuwa mi tylko jedno nazwisko.\n— Mówisz o Dillsonie?\n— Ciszej — gani mnie. — Nie chcę, żeby ktoś usłyszał.\n— Ale to chyba dobrze. Przecież podkochujesz się w nim od kilku miesięcy.\n— Roksi, nawet nie masz pojęcia jak strasznie pokładam się ze szczęścia. Już czuję, że to mój najszczęśliwszy dzień w życiu.\nSzkoda tylko, że ja nie mogę powiedzieć tego samego o sobie. Chciałabym, by udzieliło mi się choć odrobinę tej pozytywnej energii. Tylko jaka szkoda, że to mój pechowy tydzień.\n— Cieszę się, że w końcu będziesz miała okazję poznać się z nim bliżej. Może jednak warto było czekać?\n— Och, nawet nie wiesz jak — znów wzdycha rozmarzona, ale szybko wraca na ziemię. — Roksana, a ty? — pyta. — Kogo tobie przydzielił Callaway?\nPatrzę przed siebie z nadzieją, że nie zauważy wypieków na mojej twarzy. Sytuacja mnie trochę krepuje, zwłaszcza, że nie przywykłam do rozmów o NIM. Chcę się trochę wcześniej rozluźnić, dlatego najpierw rozgrywam to w podobny sposób jak ona.\n— A jak myślisz? — Z tonu mojego głosu można odczytać jedynie gniew i zbulwersowanie, ale nie do niej. Jedynie do nauczyciela, którego najbardziej lubiłam. Tym razem się jednak zawiodłam.\n— Hmm… no nie wiem… Sam, Charlie, Sebastian, Natan, Braydon… Cholera, już nie wiem. — Przygryza wargę i w końcu coś wpada jej do głowy. Odwraca się w moją stronę i patrzy ze współczuciem. — Tylko nie gadaj, że to Tom.\nSiły i cierpliwości mi się kończą.\n— Nie, żaden z nich, choć dałabym sobie głowę odciąć, żeby zmienił mi partnera, choćby nawet na Toma.\n— Źle? — unoszę brwi. — Jest gorzej niż wydaje ci się, że jest.\nChyba dopiero teraz do niej doszło, co zamierzałam jej przez ten cały czas przekazać. Przystaje, kiedy idziemy. Jej wzrok jest otępiały i zatrzymuje się tylko na jednej osobie idącej właśnie przez korytarz.\n— Goldman — odzywa się w końcu, nie potrafi ukryć jak bardzo jest zdumiona.\nObydwie patrzymy na niego i tą fałszywą flądrę Odessę, która właśnie uwiera się jego wyprostowanego ramienia.\n— Z tym sukinsynem, to nawet ja nie chciałabym siedzieć w ławce, a co dopiero uczyć się wspólnych dialogów. — Tym razem jej wzrok jest jeszcze bardziej wyrozumiały. — Współczuję ci Roksana. Nie mam pojęcia jak uda ci się poradzić z tym zadaniem.\n— No właśnie, problem w tym, że nie poradzę. Jeżeli on nie spyta o zadanie, ja pierwsza do niego nie podejdę.\n— Nawet jeśli będziesz miała przez to dostać jedynkę?\n— Nie mam wyjścia.\n— Jestem z tobą, kochana. Nim nie warto zaprzątać sobie głowy. Jestem pewna, że wszystko będzie dobrze.\nWzdycham. Zapowiada się ciężki i męczący tydzień. Czuję to w moich kościach.\nZatrzymujemy się przed jej salą, tak jak robimy to każdego dnia. Już mam iść dalej, kiedy mnie zaczepia.\n— Zapomniałam spytać — uśmiecha się szelmowsko. — Co się stało, że wpadłaś dziś rano do klasy jakby się za tobą paliło? Przecież ty nigdy się nie spóźniasz.\nZagryzam wargę zła, przypominając sobie mój fatalny poranek, który — skończył się jak się skończył.\n— Patrick znowu wyjechał w delegację, a wieczorem kiedy wróciłam do domu z lodziarni, jego już nie było i oczywiście zostałam bez klucza. Musiałam spędzić noc na balkonie i głównie dlatego się spóźniłam.\nPowaga nie chodzi z jej ust aż do samego końca, ale dopiero kiedy milczę, zaczyna się głośno śmiać.\n— Przepraszam — usiłuje się nie śmiać, ale napad histerycznego śmiechu nie ustaje. — Nie wyobrażam sobie ciebie śpiącej na balkonie.\n— Juhu! — wiwatuję z przygaszoną energią. — Jak już zaczął się pechowy tydzień, to już pełną parą. Już odczuwam jego uboczne skutki, choć dzień dopiero co się rozpoczął. Jestem cała pogryziona przez komary, w dodatku będę musiała zdzierżyć krytykę Callawaya, jak tylko się rozczaruje, że nie wykonałam zadania, na które tak bardzo liczył.\nCiemne blond włosy mojej koleżanki, spływające po bokach twarzy, zdają się dodawać jej lat. Wygląda poważnie, choć tak jak ja ma dopiero, a może już — osiemnaście lat.\n— Spokojnie, dasz sobie radę — mówi, tym razem z powagą. — Nie takie problemy miałaś na głowie i zawsze dawałaś sobie radę, więc czemu teraz miałoby być inaczej?\nBo jest mi trudniej? — pytam w myślach.\n— Okej, powiedzmy, że postaram się nie rzucać w oczy.\nEm wywraca oczami i puszcza mi sójkę w ramię.\n— Miłego dnia. Jestem z tobą.\nJakże chciałabym, żeby był miły, ale z moim pieskim szczęściem wszystkiego można się spodziewać.\n2. Niespodziewany zwrot akcji\nHistoria, francuski, hiszpański, plastyka, wf.\nDzisiejszy dzień jednym słowem doprowadza mnie do szału. Najchętniej wróciłabym do domu, dospać wczorajszą noc, ale nie mogę opuszczać zajęć, zwłaszcza, że do końca roku szkolnego jeszcze bite cztery tygodnie. Nauczyciele niestety wciąż nie oszczędzają nam katorgi, a my nadal ślęczymy nad książkami. Ale jak tu uczyć się z myślą, że zaraz będą wakacje? Po prostu jeden wielki dramat. I kolejne — JAK UCZYĆ SIĘ Z JAMESEM ROLI NA ANGIELSKI?\nPomyłka. To jednak HORROR, nie żaden tam DRAMAT. Brr, nawet sobie tego nie wyobrażam.\nWychodzę z wfu, z ulgą, że to koniec lekcji na dziś. Poprawiam plecak na ramieniu i idę do szafki zostawić książki, których na dziś nie będę już potrzebowała.\nJednak to, co widzę, doprowadza moje nerwy do stanu w którym w tej chwili wolałyby nie być. Z wzrokiem wbitym w jeden punkt, zamieram przystając za rogiem. Puls skacze mi oszołomiony, choć nawet nigdzie jeszcze nie podeszłam. I niech ten człowiek nie myśli, że mam taki zamiar.\nOparty o moją szafkę, James, wygląda jakby na kogoś czekał. To niemożliwe, że on… Przyglądam mu się dłużej, bo nie mogę uwierzyć, że to ten sam James Goldman, którego odkąd znam, nigdy nie palił się do rozmowy ze mną. A teraz stoi zupełnie nonszalancki i seksowny z tym swoim niewzruszonym wyrazem twarzy i rozgląda się uważnie w poszukiwaniu czegoś, a może raczej kogoś.\nO cholera. Moja szafka, zadanie z angielskiego. Na kogo on tam może czekać jeżeli nie na mnie? Przecież nigdy nie opierał się o moją szafkę, więc po co miałby to niby zmieniać?\nO nie, na pewno tam nie podejdę. Grubo się myli, jeżeli sobie myśli, że zamieni ze mną, choć jedno słowo.\nOdwracam wzrok, ale za późno, bo właśnie teraz mnie dostrzegł. Nie mogę przecież do niego podejść, prędzej spaliłabym się ze wstydu. Mimo to udaję, że go nie widziałam. A tak w ogóle, wcale nie mam obowiązku go nie unikać, skoro nawet nie wiem na kogo on tam czeka.\nNic złego przecież nie robię, co nie?\nSzybko znikam za rogiem.\nNie mam obowiązku z nim rozmawiać, szczególnie, że nawet za sobą nie przepadamy, a zwłaszcza, że jego dziewczyna jest moim odwiecznym wrogiem i nigdy nie czułam potrzeby by w jakikolwiek sposób się jej narażać.\nIdę z powrotem tą samą drogą i choć nie zmieniłam z nim ani jednego słowa, serce już skacze mi jak szalone z nerwów. Sama nie wiem dlaczego ten człowiek tak na mnie działa, może dlatego, że jeszcze jakiś czas temu potajemnie wzdychałam na jego widok? Do tej pory jednak zdążyłam się całe szczęście otrząsnąć, więc już niczego nie jestem w stanie sobie wyjaśnić.\nZ ulgą na sercu popycham szklane, wyjściowe drzwi prowadzące na dziedziniec, gdy czyjaś wielka, owłosiona ręka znienacka blokuje mi przejście.\nOniemiała podnoszę wzrok i natychmiast się odsuwam jakbym szykowała się na atak paraliżu. Zielone oczy spoglądają na mnie z góry nieco rozdrażnione tym, że jednak go olałam i uciekłam jakbym nie miała pojęcia po co opierał się o moją szafkę.\n— Czyżbyś przede mną uciekała?\nZaskoczył mnie jego ostry ton. I ten jego głos. Jeszcze jakiś czas temu działał na mnie jak dawka koksu. Jest zarazem męski ale równie miękki i przyjemny.\nOddychaj — powtarzam sobie. To tylko zwykły wdech i wydech.\nTylko jak, skoro on wciąż prześwietla mnie wzrokiem? Poza tym właśnie mam ochotę się zaśmiać, kiedy pomyślę, że nie zamieniliśmy raczej żadnego słowa odkąd zaczęliśmy mieć wspólne zajęcia, a tu proszę, pierwsze słowa Jamesa Goldmana brzmią jak oskarżenie.\n— Przed nikim nie uciekam — odpowiadam w końcu słabym głosem.\nUnosi grube brwi i uśmiecha się lekko. Tego uśmiechu nigdy bym nie zapomniała.\n— Czyżby? W takim razie, dlaczego odniosłem inne wrażenie?\nKrzywię się. Skąd ja to mam niby wiedzieć? Poza tym nie wiem jak mam z nim rozmawiać kiedy nie rozumiem czego on ode mnie chce.\n— Wybacz, ale śpieszę się do domu — mówię usiłując przepchnąć się do drzwi. — Mógłbyś?\n— Och — orzeźwia się i odsuwa od drzwi, ale nadal nie pozwala mi wyjść. — Chodźmy. Odwiozę cię.\nOdwieźć? Chyba się przesłyszałam. I skąd on wie, że nie mam samochodu? Już wszyscy wiedzą jaka to ze mnie oferma?\nPrzyglądam mu się zaskoczona.\n— Dzięki, ale naprawdę sobie poradzę.\nTymi słowami naprawdę przybiło mnie do ziemi.\nSpuszczam wzrok. Nie mogę patrzeć mu w oczy kiedy jego tak mnie porażają. To niemal nie do zniesienia. Muszę stąd uciec jak najszybciej, dlatego sprawdzam, czy mam jakieś szanse wyjść i nie narażać się na jego osobę, ale to raczej niemożliwe, dlatego od razu się poddaję.\n— Nie pozostawiasz mi wyboru, prawda?\nZnów ten powalający uśmiech.\nTakiej odpowiedzi się spodziewałam i to chyba najbardziej mnie przeraża.\nKiwam głową a on otwiera przede mną drzwi, tym samym puszczając mnie pierwszą. Wychodzę, a po chwili on już zrównuje się ze mną.\nJest wysoki. Wyższy ode mnie o głowę, albo nawet o dwie. Ma chyba z dwa metry wzrostu. Jego jasne włosy dodają mu jeszcze większej powagi niż powinny, choć mocne rysy jego twarzy i tak robią swoje. Nie mam nawet odwagi zobaczyć w co jest ubrany ale na pewno są to dżinsy i niedbale założona koszula z podwiniętymi do łokci rękawami, ale bez względu na to czego by nie założył, i tak wyglądał świetnie.\nW ciszy idziemy do jego ciemnego, sportowego samochodu — tego samego w którym zawsze woził tą wredną małpę, a jedynego, który tak błyszczy w blasku słońca na szkolnym parkingu. Już kilka metrów przed nim słyszę jak drzwi automatycznie się otwierają. Jednak dopiero w chwili gdy sam je przede mną otwiera, odbiera mi dech.\n— Spokojnie — pociesza mnie kiedy moja mina nie schodzi mi z twarzy ani na moment. — Prawo jazdy zdałem za pierwszym razem, nie grozi ci nic, czego powinnaś się obawiać.\nPrawie mnie rozbawił tym stwierdzeniem.\nW to nie wątpię, zwłaszcza jeśli chodzi o zdanie jego prawa jazdy. Jestem tylko zszokowana całą tą sytuacją, bo jeszcze nie wiem co się dzieje.\nWsiadam nieco speszona i zastanawiam się jak w ogóle mogłam się na to wszystko zgodzić. Na pewno oszalałam i postradałam zmysły. Innego wytłumaczenia nie znalazłam.\nJames w oka mgnieniu zasiada za kierownicą, ale ku memu zdziwieniu nie zapala silnika. Odwraca się do mnie przodem i patrzy jakbym coś mu zrobiła.\nZupełnie nie wiem o co chodzi, dlatego odsuwam się nieco myśląc, że może chodziło mu o zwabienie mnie do samochodu i zrobienie mi czegoś, czego bym nie chciała.\n— Zapnij pasy — oświadcza nagle z pełną powagą w głosie.\nOch. Kolejny szok. Jeszcze żadna osoba nie zwracała mi uwagi na temat pasów bezpieczeństwa, a naprawdę jeszcze nigdy ich w życiu sama nie zapinałam.\nSzybko zapinam je teraz, mając nadzieję, że to tylko ochrona przed jego szybką jazdą niż uwięzieniem mnie na siłę w tym eleganckim wozie.\nZ parkingu odjeżdżamy dopiero po tym, jak zapinam pasy, a ja z trudem uświadamiam sobie, że krępującą ciszę, James przerywa włączając cicho muzykę z odtwarzacza.\nPatrzę przed siebie z zapytaniem, bo wciąż tak naprawdę nie wiem po co właściwie fatygował się, żeby ze mną porozmawiać, skoro i tak nie odzywa się ani słowem.\nHmm, raz kozie śmierć.\n— Dlaczego kazałeś mi jechać z tobą? — Pytam wprost.\nKrzywi się tylko po to, by zaraz potem się uśmiechnąć.\n— Nie kazałem ci ze mną jechać.\n— Jak to nie kazałeś? — Niemal się oburzam. — Przecież wyraźnie powiedziałeś…\n— Owszem. Powiedziałem, że cię odwiozę, ale nie użyłem zwrotu rozkazującego. Coś ci się musiało pomieszać maleńka.\nTeraz kompletnie zbił mnie z pantałyku. Miał rację, do niczego mnie nie zmuszał choć ja wsiadłam do jego samochodu bez byle powodu.\n— W takim razie dlaczego to zaproponowałeś?\n— Chciałem z tobą porozmawiać, a tobie się śpieszyło, więc zaproponowałem, że cię podwiozę.\nTylko z tego powodu robił taką aferę? Teraz sama nie wiem dlaczego wtedy zwyczajnie sobie nie poszłam.\n— Porozmawiać — powtarzam w celu przypomnienia, bawiąc się swoimi palcami. — No to słucham.\n— Domyślam się, że nie będziesz zadowolona — zerka na mnie ukradkiem i szybko zmienia bieg na wyższy wciąż rozpędzając pojazd. — Niestety mam dla ciebie złe wieści.\n— Wieści? — zdziwiłam się, że ktoś taki jak on może mieć dla mnie wieści. — Co za wieści?\n— Nie wiem czy zostałaś poinformowana, ale Callaway ubzdurał sobie żebym razem z tobą odegrał fragment z Dumy i Uprzedzenia.\nUbzdurał? No tak, dla niego to wszystko jest nieważne i śmieszne. Przecież taki facet jak on woli napić się piwa z kolegami niż bawić się w jakieś scenki miłosne.\nKiwam głową zmieszana, bo o tym akurat wiem. Nadal jednak nie pojmuję do czego on zmierza. Poza tym, tak naprawdę nie sądziłam, że zechce ze mną o tym rozmawiać i oczywiście wcale się nie zdziwiłam, że znów się co do niego pomyliłam.\n— Tak wiem, Callaway mi powiedział.\nMarszczy gęste brwi na każdym mijanym przez nas zakręcie. Prowadzenie tego niebiańskiego samochodu zdaje się być dla niego lekkością. Można by nawet powiedzieć, że prowadzi jak zawodowiec co wcale mnie nie dziwi. Co lepsze, odnoszę wrażenie, że jest całą tą jazdą znużony choć pędzimy osiemdziesiąt na godzinę w miejscu zabudowanym. Najchętniej zwróciłabym mu uwagę za to przestępstwo, ale wolę się nie odzywać.\n— W związku z tym całym zamieszaniem chciałem ci tylko powiedzieć, że nie będę w stanie zrobić tego zadania z tobą.\nOch, czuję nieznośne ukłucie w sercu.\n— Chcesz to odegrać z kimś innym. W porządku, nie ma sprawy. Jeśli tylko tak chcesz, nie będę ci tego utrudniać. — Doskonale rozumiem, że woli to zadanie zrobić z Odessą niż ze mną i wcale mnie to nie dziwi.\nW tej samej chwili zatrzymuje się na podjeździe przed moim domem, wyłącza silnik i przygląda mi się nieodgadnionym wyrazem twarzy. Po chwili pochyla się w moją stronę, jest tak blisko, że gdybym chciała mogłabym go dotknąć lekkim przechyleniem głowy.\n— Nie — mówi z gniewem. — Nie chcę zmieniać partnerki. — To stwierdzenie chyba musiało go rozbawić, bo próbuje ukryć uśmiech. — Nie w tym polega problem. Nie będzie mnie w Durham przez najbliższe dwa dni, więc nie będę mógł tego z tobą przygotować. Chciałem ci tylko powiedzieć żebyś w porę znalazła sobie kogoś innego.\nDWA DNI. Właśnie tyle Callaway dał nam na zadanie.\nZagryzam wargę zirytowana, bo przecież nie można zmienić partnera. Nie mogę wziąć nikogo w zamian, bo każdy już kogoś ma, a odbierając go komuś innemu, pozostawiłabym go w takiej samej sytuacji w jakiej ja się znalazłam. Ale tego mu nie powiem.\n— Och — sarkazm byłby tu niezbędny, ale z jakiegoś nieokreślonego powodu nie mogę powiedzieć mu nic, czego sama nie chciałabym usłyszeć. — W porządku.\nUnosi jedną brew. Jest zaskoczony moją odpowiedzią. Ale dlaczego musi być tak przystojny i chodzić akurat z Odessą?\n— Nie masz mi tego za złe?\nNajbardziej niedomyślny człowiek na ziemi.\n— Nie, może jednak uda mi się kogoś znaleźć.\n— Mam taką nadzieję — dodaje przyglądając mi się natarczywie. — W takim razie do zobaczenia.\nPo tej aluzji rozumiem, że mam sobie pójść. I niech sobie nie pobłaża, w końcu nie myślę spędzać z tym człowiekiem więcej czasu niż to konieczne.\n— Cześć — żegnam się ukrywając złość. Spoglądam na jego mieniące się zielenią oczy ostatni raz i widzę, że na brzmienie mojego głosu robią się ciepłe, współczujące. — Dzięki za podwózkę.\n— Przyjemność po mojej stronie, Ano.\nWychodzę z igłami w plecach i dopiero wtedy dochodzi do mnie, że nie wypowiedział mojego prawdziwego imienia. O co chodziło mu z tą Aną? Przecież się tak nie nazywam.\nNa drugiej ulicy odkąd sięgam pamięcią, mieszka młodsza siostra mojej mamy. To moja druga przyjaciółka od serca odkąd moja mama cztery lata temu wyprowadziła się z domu. Przeżyłam to dotkliwie, ponieważ stało się to dosyć nagle, tak, że nawet nie przyszło mi do głowy jak to się mogło stać, że nie zauważyłam tego jak znalazła sobie kogoś innego i zostawiła tatę jakby nigdy nic dla niej nie znaczył. Nigdy tak naprawdę nie przyszłoby mi do głowy, że to ona będzie oczekiwała od taty rozwodu. Oczywiście jak sama twierdziła, nie zrezygnowała z tego powodu ze mnie. Wciąż mnie kocha i widujemy się kilka razy do roku, ale ostatnio coraz rzadziej, głównie z mojego powodu.\nAle to, by zostać tu z tatą, to był mój wybór. Mama błagała i prosiła, bym wyjechała i zamieszkałą z nią i jej nowym partnerem Jebem, ale się nie zgodziłam. Oczywiście nie ma to związku z tym, że czuję do niej urazę czy coś podobnego, nie zrozumcie mnie źle, ale to tutaj jest moje życie i moi przyjaciele, nie we Francji. Kocham rodziców tak samo, ale nie mogę żyć z mamą i jej partnerem w jakimś odludnym domku z dala od świata, przyjaciół, rodziny i rzeczywistości, jednocześnie nie tęskniąc za tatą. Teraz też tęsknię za mamą, jednak nie tak mocno jak tęskniłabym za tatą będąc tam. Miejsca, do których nie jestem przyzwyczajona źle na mnie wpływają, a będąc tu na miejscu nie czuję, że coś tracę. Mamę zawsze mogę odwiedzić, niezależnie od tego, czy pozwala mi na to tata czy też nie. W końcu jestem pełnoletnia i nikt nie może mi już niczego zabronić, co rzecz jasna nie jest niezgodne z prawem.\nDo domu ciotki Laury jak zawsze wchodzę bez pukania. Nie dlatego, że jestem chamska i nie szanuję jej prywatności, ale ona nigdy i tak nie otwiera nikomu drzwi, a mnie nie chce się czekać, aż zaprosi mnie do środka. W jej domu zwykłam czuć się jak u siebie. Po prostu tak już mnie nauczyła.\nLaura, choć jest piękną, młodą kobietą, wciąż jest niezamężna, co powinno wszystkich zamiejscowych dziwić ze względu na jej urodziwość, ale rzecz jasna tak nie jest. Laura zawsze uważała, że związki utrudniają życie i wielu potencjalnych kandydatów tuż po pierwszej randce uciekało w popłochu. Od czasu do czasu spotyka się z facetami, i jak sama twierdzi, taki styl życia w zupełności się jej podoba. Jest niezależna, ma świetną pracę sekretarki, ładny dom i rodzinę wokół siebie.


Hulhule Island Hotel - Male – HOTEL INFO\nHulhule Island Hotel - Male\nNa górne piętra hotelu można wygodnie dostać się windą. Czuj się jak u siebie Do standardowego wyposażenia pokoju należy klimatyzacja, minibar i suszarka do włosów. W pokojach jest dostępna płatna telewizja. W każdym pokoju także - zamykany schowek i czaj...\nOpis hotelu Hulhule Island Hotel\nNa górne piętra hotelu można wygodnie dostać się windą. Czuj się jak u siebie Do standardowego wyposażenia pokoju należy klimatyzacja, minibar i suszarka do włosów. W pokojach jest dostępna płatna telewizja. W każdym pokoju także - zamykany schowek i czajnik (do przygotowania kawy / herbaty). Gości lubiących aktywny wypoczynek zapraszamy do korzystania z sali fitness. Warto wiedzieć: Osoby potrzebujące wizy mogą uzyskać pomoc ze strony obiektu, w którym będą przebywać. Powinny skontaktować się w tym celu z obiektem za pomocą informacji kontaktowych podanych na potwierdzeniu rezerwacji. Obiekt może pobrać opłatę za udzielenie pomocy w uzyskaniu wizy, nawet w przypadku anulowania rezerwacji. Wszystkie uzgodnienia są wyłącznie między gościem a obiektem. Opłaty: Hotel pobiera następujące opłaty i kaucje w momencie korzystania z usługi, zameldowania lub wymeldowania: Opłata za śniadanie: 10 USD za osobę (kwota przybliżona) Opłata za łóżko-dostawkę: 70 USD za noc Powyższa lista może być niepełna. Opłaty i kaucje mogą nie zawierać podatku i podlegać zmianom.\nIlość pięter 4, Łączna ilość pokoi 136, Meldowanie najwcześniej 14:00, Wymeldowanie najpóźniej 12:00, Ilość pokoi komfortowych 0, Hotel, Hotel wakacyjny\nAIRPORT ISLAND P O BOX 2118, Male, Malediwy\nDzielnica (Male) 3,27 km\nAIRPORT ISLAND P O BOX 2118, Male - North Male Atoll\nOceny Hulhule Island Hotel\n23000 Male, Malediwy\n2050 Male, Malediwy


» Oryginalna ceramika Bolesławiec Pojemnik ø 13,6 cm V 0,7 L GU1211DEK262Art\nKod produktu: 5907155860792\nPojemnik z pokrywką o pojemności 0,7 L. Odpowiedni do przechowywania soli, cukru, przypraw. Pojemnik można zawiesić na ścianie. Produkt wykonany z glinki ceramicznej, ręcznie formowany i dekorowany (dekoracja artystyczna). Może być bezpiecznie używany w zmywarce. Produkt jest podpisany przez artystę.\nOryginalna ceramika Bolesławiec Łyżeczka dł 13,5 cm GU1739DEK262Art\nCena: 133,59 zł 179,24 zł\nOryginalna ceramika Bolesławiec Bombka ø 7,20 cm GU1767DEK262Art


Czy są tu jacyś fani MMA? M1 Manager to gra dla was | Graczpospolita.pl\nNie spodziewajcie się jednak dużo więcej niż tylko managera. W dodatku na platformy mobilne.\nM-1 Manager zapowiedziało Anshar Studios, czyli ta sama ekipa która pracuje między innymi nad przeznaczonym na VR Detached. Ich kolejny projekt to manager zawodnika MMA. Tradycyjnie konieczne jest przejście całej ścieżki kariery, od samego dołu do światowego topu. M-1 Manager pozwoli na trenowanie swojego podopiecznego i wypracowanie dla niego własnego stylu walki. Rywalizacja odbywać się będzie również online, dzięki globalnym rankingom.\nGra powstała we współpracy z rosyjską organizacją MMA M-1 Global. Premiera tradycyjnie już niedługo na urządzeniach mobilnych. Pograją posiadacze sprzętów z systemem iOS, Android oraz Windows 10.\nAndroidAnshar StudiosiOSM-1 ManagerM1- GlobalMMAWindows 10


« Układ każdej istoty ludzkiej\nSposoby na popełnienie samobójstwa cz. II »\nDziedziczenie odgrywa rolę w występowaniu zajęczej wargi i rozszczepu podniebienia, Jeśli normalni rodzice mają jedno dziecko z zajęczą wargą, to prawdopodobieństwo, że następne dziecko będzie ją również miało, wynosi 4%. Jeżeli wadę tę ma dwoje dzieci, to prawdopodobieństwo dla następnego dziecka wzrasta do 9%. Jeśli jedno z rodziców i jedno z dzieci wykazuje to zniekształcenie, to prawdopodobieństwo dla następnego dziecka dochodzi do 17%. Rozszczep podniebienia dotyczy częściej dziewczynek niż chłopców i w tym wypadku szanse przedstawiają się inaczej. Jeśli oboje rodzice są zdrowi, a jedno dziecko ma rozszczep, prawdopodobieństwo, że następne dziecko również będzie je miało, wynosi tylko 2°/o, jeśli ma tę wadę jedno z rodziców i jedno dziecko, to prawdopodobieństwo wzrasta do 15°/«.\nStopa koślawa. W społeczeństwach europejskich około 4 na 1 000 dzieci przychodzi na świat z jakimś zniekształceniem stopy. Zabieg operacyjny jest przeprowadzany bardzo wcześnie, właściwie bezpośrednio po urodzeniu, a wiele istniejących metod daje zazwyczaj dobre rezultaty. Około lU dzieci dotkniętych tą wadą, czyli 1 dziecko na 1 000, ma oprócz stopy koślawej jakieś inne zniekształcenia. To zniekształcenie wykazuje również zależność dziedziczną. Jeśli jedno z dzieci wykazuje wadę, to zwiększa się prawdopodobieństwo wystąpienia podobnego zniekształcenia u następnych dzieci, w jeszcze większym stopniu, gdy miało je również jedno z rodziców.\nZwężenie odźwiernika. W północno-zachodniej Europie około 3 na 1 000 dzieci rodzi się z zamkniętym połączeniem pomiędzy żołądkiem a jelitem (dwunastnicą) lub, co zdarza się częściej, takie zablokowanie rozwija się w ciągu pierwszych paru tygodni życia. Jest ono u chłopców pięć razy częstsze niż u dziewcząt: przed rokiem 1920 było często przyczyną śmierci, obecnie leczenie operacyjne jest prawie zawsze skuteczne. Zamknięcie przewodu pokarmowego w jakimś innym odcinku może się również zdarzyć, jest jednak rzadsze. Dość częstą wadą jest zamknięcie przewodu pokarmowego przy samym jego końcu, tak zwana niedrożność odbytu: z tą wadą rodzi się w Wielkiej Brytanii 500 dzieci rocznie, a udrożnienie wymaga wprawnej ręki chirurga.


Arielle kebbel - wszystko na temat Arielle kebbel w serwisie Milion Kobiet\nArtykuły dla frazy : Arielle kebbel (1)\nPrezentacja zawartości portalu dla wyrażenia Arielle kebbel. Przygotowany przez nas system wyszukiwania artykułów dla danego słowa kluczowego (w tym przypadku Arielle kebbel) daje możliwość bardzo szybkiego uzyskania satysfakcjonującej informacji dotyczącej tego, ile artykułów związanych z zapytaniem Arielle kebbel posiadamy w swoim serwisie. W tej chwili dla zapytania Arielle kebbel jesteśmy w stanie zaprezentować Ci Arielle kebbel materiałów. Najstarszy z artykułów na ten temat jest z Poniedziałek 02.05.2011 najnowszy z kolei został przez nas opublikowany Poniedziałek 02.05.2011. Nasz portal daje Ci możliwość śledzenia nowych treści (pojawiających się dla interesującego Cię zapytania Arielle kebbel ) przez kanał RSS. Dzięki nam na bieżąco będziesz informowany o zmianach, nowych treściach dotyczących tematu Arielle kebbel.


Jan Bury: O mojej przyszłości powinni decydować wyborcy, a nie tajemniczy oficerowie służb - RMF 24\nŚroda, 2 września 2015 (16:17)\n"Uważam, że o mojej przyszłości politycznej powinni zadecydować wyborcy, a nie tajemniczy oficerowie służb specjalnych" - podkreśla Jan Bury z PSL w opublikowanym właśnie oświadczeniu, rozwiewając tym samym wątpliwości co do swojego startu w wyborach. To reakcja na aferę z ustawianiem konkursów w NIK. "Jestem niewinny. Nie mam sobie nic do zarzucenia" - przekonuje, kolejny już raz, Bury.\nPoseł PSL Jan Bury /Darek Delmanowicz /PAP\nJanowi Buremu i szefowi NIK Krzysztofowi Kwiatkowskiemu grożą prokuratorskie zarzuty. Śledczy chcą im przedstawić zarzuty dotyczące m.in. wpływania na konkursy na stanowiska w delegaturach NIK.\nPo pierwsze Jan Bury wpływał na decyzję o wyborze niektórych kandydatur na stanowiska w delegaturach NIK - to są dwa zarzuty. Trzeci dotyczy wpływania na zmianę członków komisji, którzy przeprowadzali kontrolę w jednej z gmin na Podkarpaciu - informował w odniesieniu do posła PSL rzecznik katowickiej Prokuratury Apelacyjnej Leszek Goławski.\nDo Sejmu trafiły wnioski o uchylenie immunitetów Buremu i Kwiatkowskiemu.\nDzisiaj Jan Bury wydał oświadczenie w tej sprawie. Podkreślił, że "jest niewinny" i "nie ma sobie nic do zarzucenia". Od czterech lat jestem obiektem zorganizowanej akcji mającej na celu wyeliminowanie mnie z życia publicznego. (...) Ostatnia odsłona opiera się o nagrania rozmów z roku 2013. (...) Centralne Biuro Antykorupcyjne wraz z Prokuraturą w Katowicach wyjaśniało okoliczności tej sprawy ponad dwa lata. Chcę zapytać w tym miejscu - jakie okoliczności spowodowały, że trwa to tak długo? Kilka podsłuchanych rozmów, kilkaset stron dokumentów związanych z konkursem i kilka, kilkanaście osób do przesłuchania. Pracy na miesiąc, może dwa. Dlaczego zatem wniosek o pozbawienie immunitetu został skierowany dopiero w sierpniu 2015 roku, a nie rok temu, lub jeszcze wcześniej? Odpowiedź na te pytania jest znacznie ważniejsza niż powtarzane ciągle pytanie "kiedy złożę immunitet?" - czytamy w oświadczeniu Burego.\nPoseł zwraca uwagę, że "podsłuchy zaczęły się, zgodnie z informacjami przywoływanymi przez media, w roku 2013 - roku dwóch krytycznych raportów NIK na temat zdarzeń wewnątrz CBA".\nStawia też pytanie, "kto polecał i popierał kandydatury na przykład Pana Seremeta i Pana Wojtunika (...)". Bo nie ma wątpliwości, że ich kandydatury nie pojawiły się same z siebie. Czy, trzymając się standardów zastosowanych do mnie, nie podżegano do popełnienia przestępstwa. Logika brutalnej kampanii wyborczej nie może być stosowana jedynie do części uczestników tej gry - stwierdza Bury.\nNa koniec poseł zapowiada, że będzie "bronił swojego dobrego imienia", i sugeruje, że wystartuje w październikowych wyborach parlamentarnych. Uważam, że o mojej przyszłości politycznej powinni zadecydować wyborcy, a nie tajemniczy oficerowie służb specjalnych - podkreśla.\nTagi:Jan Bury, NIK, Polskie Stronnictwo Ludowe, wybory parlamentarne\nNewsTygodnik „ABC”: Wszyscy ludzie Sławomira Nowaka w PKP


Twoja największa tragedia - długi!?\nPisałam o tym nie raz, ale wydarzenia ostatnich tygodni skłoniły mnie do powtórzenia tematu. Przyznam się szczerze, dokładnie tak samo jak Ty teraz, gdy tkwiłam po uszy w długach, często myślałam, że jest to moja tragedia życiowa.\nByłam przekonana, że jestem najbardziej nieszczęśliwym człowiekiem na świecie.\nMoja największa tragedia\nRozumiesz już, co chcę napisać?\nPonieważ nigdy nie lubiłam się nad sobą użalać (nikogo zresztą by to nie obeszło), po jakimś czasie (15 minutach – 3 godzinach) znajdowałam sposób na wygrzebanie się z tego stanu. Wystarczyło spojrzeć na moją zdrową córeczkę.\nZdrowie i szczęście mojego dziecka było zawsze najważniejszym priorytetem w moim życiu. Miałam okazję przekonać się, jak boli siedzenie przy łóżku szpitalnym, na którym leży ukochane maleństwo.\nMoja córeczka chodziła już wtedy do szkoły. Bardzo niefortunnie się przewróciła, skutkiem czego niemal nie straciła oka, miała pękniętą czaszkę i przez chwile groziły jej bardzo poważne operacje. Oddałabym wtedy wszystko i to każdemu.\nW nocy, siedząc na marnym krzesełku, patrzyłam na moją córeczkę, której głowa to był jeden wielki krwiak, szyja w kołnierzu, bo było podejrzenie przesunięcia kręgów. Leżała i nareszcie pozwolono jej usnąć, po bolesnym szyciu rany pod okiem, po wielu godzinach jeżdżenia od lekarza do lekarza, po rezonansie, który miała już późną nocą.\nZakrwawiona buzia, niewidoczne pod krwią i opuchlizną oko. Słaniała się na nóżkach i płakała, że chce spać. I kiedy już tak leżała – musicie wiedzieć, że nawet w tej chwili, zalewam się łzami na to wspomnienie – byłam w stanie poświęcić wszystko, byleby wytargować jej zdrowie.\nCałowałam jej rączkę, łzy leciały mi ciurkiem. Byłam z nią zupełnie sama, nie było nikogo, kto mógłby do nas podjechać, podtrzymać mnie na duchu.\nI jeśli dziś zapytasz mnie, co było straszniejsze, lata życia z długami, z pukającymi do drzwi komornikami, lata przemieszkane w fatalnych warunkach, codziennie kilka pism od wierzycieli – czy ta jedna noc, poprzedzona jej wypadkiem, który wydarzył się na moich oczach, wypadkiem, któremu nie mogłam zapobiec, bo byłam za daleko i tylko widziałam, jak moje dziecko upada i wali okiem w róg metalowego stołu – odpowiem że absolutnie i bezapelacyjnie najgorszym koszmarem była ta jedna noc.\nJeśli tylko dostałabym obietnicę, że moje dziecko będzie już zawsze zdrowe, że nic jej się nie stanie, ale pod jednym warunkiem – że muszę nadal borykać się z długami – nie zastanowię się nawet sekundy.\nMogę już zawsze zastanawiać się „jak wyjść z długów”, ale nie chciałabym już ani przez moment bać się “co będzie z moją córeczką”.\nDo tego postu skłoniła mnie śmierć Ani Przybylskiej. Osobiście bardzo ją przeżyłam – tak bardzo, że dopiero teraz mam odwagę o tym napisać.\nMam do Ciebie pytanie, jak sądzisz, co zrobiłaby Ania, ta piękna Ania, której można zazdrościć męża, urody, kariery – czy wybrałaby Twoje problemy, gdyby darowano jej życie? Czy nie oddałaby wszystkiego, nie zgodziła się na los dłużnika, komorników, byleby tylko nadal żyć i być matką dla swoich dzieci?\nCo by powiedziała, gdyby usłyszała, że płaczesz, jaki to nieszczęśliwy / nieszczęśliwa jesteś? Powiedziałaby “dajcie mi wszystkie długi świata, ale pozwólcie mi żyć, nie odbierajcie moim dzieciom matki”. Ania, której wszyscy mogli zazdrościć wszystkiego. Ta Ania z pewnością pozazdrościłaby nam naszych, tak bardzo błahych problemów.\nW ostatnim Zwierciadle jest artykuł o matkach, których dzieci umarły – z powodu choroby, czy wypadku. Piękny wywiad z Ewą Foley – terapeutką, trenerką i autorką wielu książek o pozytywnym nastawieniu do życia. Od lat podziwiam Panią Ewę. Ba, był czas, że cholernie jej zazdrościłam, bo dużą część roku spędza w Australii, którą kocham, bo pływała z delfinami, bo ma takie ciekawe życie. Aż nie dowiedziałam się o wypadku, o którym Pani Ewa opowiada w wywiadzie.\nKilka lat temu jej 27-letni syn zadzwonił z informacją, że jedzie do niej na motorze i za 20 minut będzie. Nie dojechał. Zamiast tego Ewa dostała telefon i wsiadła w samochód, aby dojechać na miejsce, gdzie według informacji “wydarzył się wypadek”. Po zatrzymaniu samochodu ruszyła w kierunku, gdzie widziała leżące na jezdni ciało przykryte ciemną plandeką.\nChoć wszystko w środku wyło i nie zgadzało się na tę prawdę, wiedziała, że tam, na drodze, pod tym workiem, leży jej martwe dziecko. Jej piękny, mądry i kochany syn, który miał wszystko przed sobą. Podniosła plandekę i spojrzała w jego otwarte, martwe oczy. Było ciało, ale Maćka tam już nie było. Klęcząc na jezdni, tuliła jego stopy.\nDziś wstaje z łóżka, bo obiecała to w cichej rozmowie z duszą Maćka. Nadal jeździ do wspaniałych krajów, spotyka niesamowitych ludzi, nie narzeka na brak pieniędzy. Ale codziennie musi szukać sensu życia, szukać go w przekonaniu, że syn by tego od niej oczekiwał. Bo ona sama od razu chciała do niego iść.\nNie wiem, czy ja znalazłabym w sobie tę siłę i jeśli istnieje Bóg, mam nadzieję, że nigdy w życiu nie każe mi się o tym przekonać.\nSkomlesz, bo masz długi? Piszesz do mnie w mailu, że popełnisz samobójstwo, bo już nie widzisz sensu życia?\nZastanów się nad swoją głupotą, nad niewdzięcznością, żebyś kiedyś nie został skonfrontowany z prawdziwą tragedią.\nBanalnie brzmi powiedzenie “zawsze jest coś, za co można być wdzięcznym”. Ale w obliczu choroby czy śmierci dziecka, ten banał zyskuje zupełnie inne znaczenie i powiem Ci, wsadź sobie te swoje żale w buty.\nJeśli Twoje dziecko, całe i zdrowe siedzi obok Ciebie, śpi w drugim pokoju, śmieje się z koleżeństwem lub nawet siedzi przed telewizorem – możesz się uważać za szczęściarza.\nPamiętaj o tym, gdy kiedyś znowu przyjdzie Ci do głowy, aby powiedzieć, lub pisać mi w mailu “nie mam po co żyć”.\n22 komentarzy w “Twoja największa tragedia – długi!?”\nJa nie mam dzieci…\noj oj! ale masz bliskich, których życie i zdrowie jest najważniejsze, a i sama również możesz być wdzięczna za to, że nie zżera Cię rak. Gdybyś jutro dostała taki wyrok od lekarza, że został Ci rok – nadal będziesz miała w dupie życie i będziesz się martwić, czy zaczniesz się cieszyć każdym dniem? Pomyśl o najbliższej Ci osobie i wyobraź sobie, że ją tracisz, albo musisz patrzeć na jej cierpienie. Kasa to tylko kasa, boisz się czegoś, co może nigdy nie nastąpić, a nawet jeśli nastąpi – to nie jest tragedia, to zmiana warunków życiowych, czepiamy się tego stylu życia, do którego się przyzwyczailiśmy, a który tak naprawdę nigdy nie był nasz, bo był na kredyt. Trzeba przez to przejść i zabrać się za budowę na gruzach. Cholera przecież nawet Warszawę po wojnie odbudowano.\n18/12/2014 at 17:58\nhahahah oj!oj! to dobre :) zadziałało :)\nDziś jestem uśmiechnięta pomimo, że tonę w długach.\nPrzez te półtora miesiąca od ostatniej mojej bytności tutaj co nieco się zmieniło na lepsze. Zaczęły się układy z wierzycielami, część nie chce już rozmawiać. Lada moment licytacja naszego domu. Trudno. Potem nie zostanie już nam kompletnie nic więc będzie łatwiej negocjować (dłużnik goły, wbrew pozorom, może narzucać swoje warunki). Większość wierzycieli woli odzyskać swoje powolutku niż obudzić się z ręką w nocniku.\nTrochę odpoczęłam, oboje zajęliśmy się konkretami i brniemy dalej w to dziwne życie. Czemu dziwne? Nadal nie mogę pojąć jak w tak krótkim czasie można wszystko stracić. Obrót o 180 stopni był szokująco bolesny ale… cóż, bywa…\n13/11/2014 at 11:32\nWitam serdecznie.Pani Iwonko dziękuję bardzo za te wszystkie artykuły, które pochłonęłam jednym tchem. Myślę, że jeśli ktoś bardzo chce zmienić swoją sytuację finansową i serio myśli o pozbyciu się długów znajdzie tu wiele cennych rad. Trzeba tylko zacząć je wdrażać w życie.\nJa swoją wojnę z długami rozpoczęłam 7 lat temu po tym jak zostałam sama z 2 małych dzieci bo mąż wyjechał za granicę aby trochę zarobić, byśmy wreszcie wyszli na prostą. W efekcie nasze małżeństwo się rozpadło a ja zostałam sama z marną pensją i stertą długów.Po przepłakaniu kilku nocy postanowiłam rozpocząć walkę- myślę, że największą stoczyłam z samą sobą, swoimi słabościami, niskim poczuciem własnej wartości i własnymi przyzwyczajeniami. Poszłam do banku aby zrobić konsolidację wszystkich moich zobowiązań. Pozwoliło mi to uzyskać jedną ratę, która mimo wszystko była dla mnie bardzo wysoka.Ciągle borykałam się z różnymi problemami, wiecznie zalegałam z zapłatą komornego bo często stawałam przed dylematem albo czynsz albo jedzenie dla dzieci. Wiadomo chyba co wybierałam.Często nie mieliśmy co jeść, w lodówce jedynie olej i ocet. Bałam się o wszystkim powiedzieć najbliższym więc robiłam dobrą minę do złej gry.Stałam się mistrzynią wymyślania czegoś z niczego aby przetrwać następny dzień.Prawdziwy przełom nastąpił jednak około 3 lata temu po obejrzeniu programu “Pogromcy długów”. Zaczęłam wdrażać w życie rady dawane osobom zadłużonym.Zaczęłam prowadzić zeszyt z wszystkimi wydatkami, nawet takimi na 1 zł. Zeszyt prowadzę do chwili obecnej.Pokazał mi on ile pieniędzy wydaję na rzeczy bez których naprawdę można się obyć i na czym można zaoszczędzić. Postawiłam sobie żelazną zasadę, że najpierw robię opłaty, później reszta.Postawiłam na minimalizm.Uporządkowałam wszystkie dokumenty, otworzyłam wszystkie listy polecone, które wcześniej bałam się otwierać, posegregowałam, obliczyłam ile zobowiązań mi jeszcze zostało. Trzymałam się również zasady, ze nie biorę już żadnego kredytu. Nie było to trudne, bo żaden bank nie chciał mi go udzielić. Ale już teraz wiem, że nawet gdyby dał nie wezmę go.W obecnej chwili kończę spłacać swoje długi, za 10 miesięcy będę całkowicie wolnym człowiekiem.Kosztowało mnie to wiele nerwów, walki z samą sobą ale i nauczyło, że trzeba się kochać i wynagradzać sobie trudne chwile ale może w inny sposób niż kupienie kolejnej bluzki, której tak naprawdę wcale nie potrzebuję. Nie jeżdżę jeszcze na wakacje bo mnie na nie nie stać, wyjeżdżają tylko dzieci. Zanim coś kupię długo się zastanawiam, czy naprawdę jest mi to potrzebne. Wreszcie uporządkowałam swoje życie, kontroluję w pełni swoje wydatki, robię regularnie opłaty,nic nie zawalam.Nie widzę nad sobą jeszcze pięknego upalnego słońca ale już takie wiosenne promyki z pewnością tak. Wiem na swoim przykładzie, że wyjście z długów jest możliwe, nawet z tych bardzo dużych ale wymaga od nas żelaznej dyscypliny i przede wszystkim ogromnej chęci zmiany swoich przyzwyczajeń a co za tym idzie samego siebie. Wiem jednak, że warto:))Życzę wszystkim, którzy rozpoczęli własną walkę z długami wytrwałości, wiary i konsekwencji.Da się to zrobić:))\n13/11/2014 at 13:03\nPiękny i bardzo pozytywny wpis – bardzo za niego dziękuję.\nWiększość osób, które trafiają na tę stronę – jest już niestety w momencie, kiedy konsolidacja kredytów nie jest możliwa. Sytuacja jest tak “zabagniona”, że nie da się tego zrobić. Ale liczenie pieniędzy i zmiana siebie – to są dwie rzeczy, bez których nie ruszy się z miejsca. Wielu osobom wydaje się to za proste, głupie i niepotrzebne. Myślą sobie – wiem ile mam pieniędzy i wiem na co wydaje, daj mi prawdziwą radę. A jednak w tym prostym nawyku tkwi siła, której nie da się porównać z niczym innym. Na początku dostajemy prawdziwą i dokładną wiedzę o naszych finansach, wydatkach, później dzięki liczeniu pieniędzy przychodzi siła, jaką daje poczucie kontroli, codzienne myślenie o wydatkach. Póki nie spisujemy wydatków, nie myślimy o nich w momencie zakupów. Magia, naprawdę spisywanie pieniędzy to magia.\nDruga kwestia o której Pani wspomniała, o której wielokrotnie wspominałam – i która również jest ignorowana przez dłużników, którzy myślą że mydlę im oczy, jest fakt, że musimy stać się inną osobą, niż ta, która wpadła w długi. To jak marzenie kobiety o wspaniałym mężczyźnie. Marzysz o facecie z bajki? takim który będzie inteligentny, dowcipny, zadbany? – to najpierw zastanów się, jaką kobietą zainteresuje się taki facet? czy taką która leży na kanapie z chipsami w ręku i marzy o lepszej przyszłości? o tym, że jak tylko będzie miała takiego faceta to jej życie będzie lepsze? nie. Najpierw stań się taką kobietą, jaką Twój wymarzony facet mógłby się zainteresować. To samo jest z pieniędzmi. Chcesz je mieć, chcesz bogactwa? to zachowuj się jak człowiek sukcesu, człowiek bogaty – a bogaci – gwarantuję Wam to – dokładnie liczą swoje pieniądze i dlatego je mają. Pozdrawiam serdecznie\nBardzo dziękuję za miłą odpowiedź.\nJeszcze jedna sprawa , która przychodzi mi na myśl jak wracam do tych ciężkich chwil to ta, że praktycznie codziennie wmawiałam sobie uparcie, że będzie dobrze. Że, musi być dobrze, że po każdej burzy zawsze kiedyś wychodzi słońce.Jak byłam już na skraju załamania nerwowego to tłumaczyłam sobie, że przecież ja i dzieci jesteśmy zdrowi. Póki co dzisiaj mamy dach nad głową, było z czego ugotować obiad, mam pracę- to były te rzeczy za które codziennie dziękowałam Bogu,i prosiłam aby dał mi siłę na następny dzień. Nie było ważne, że z banku się do mnie dobijają, że dostałam kolejny polecony z windykacji.Bardzo dużą siłę dały mi wiadomości zawarte w cudownej książce Daila Carnegiego pt: “Jak przestać się martwić i zacząć żyć”. Polecam ją wszystkim, którzy lubią się zamartwiać. Gwarantuję, że po tej lekturze zupełnie inaczej spojrzycie na swoje zmartwienia. Dzięki tej książce, którą często otwierałam i czytałam podkreślone fragmenty przetrwałam najcięższe chwile. A najcięższe były nie te , które dotykały mnie tylko moich dzieci. Bo one w niczym nie zawiniły a musiały przez to wszystko przechodzić razem ze mną. Do dziś im powtarzam, aby nigdy nie dały się skusić na karty kredytowe, linie debetowe, chwilówki- tak łatwo przez to właśnie wpaść w kłopoty.\nMoim marzeniem na chwilę obecną jest aby móc zacząć wreszcie odkładać pieniądze. Nie pożyczać a odkładać. Wtedy los też sprzyja i to co się planuje da się zrealizować.Czego i wszystkim również życzę. Pozdrawiam.\n13/11/2014 at 19:03\nTak, to jest jedna z książek, od których ja również zaczęłam przygodę z rozwojem osobistym. Rozwój to coś, co naprawdę każdemu polecam, jeśli pracujemy nad sobą, uczymy się od innych – dużo trudniej nas wtedy załamać. Nawyk czytania poradników został mi po dziś dzień, szukam w książkach odpowiedzi, to książki pozwoliły mi wyjść z długów, sama również taki poradnik napisałam.\nOstatnio podczas jednego z amerykańskich szkoleń internetowych, które dotyczyły funkcjonowania mózgu, widziałam film, na którym wyraźnie widać, co dzieje się z komórkami mózgowymi w trakcie zamartwiania, negatywnego myślenia. One po prostu znikają, pękają jak purchawki. Ten widok mnie prześladuje ;-) i chyba już nigdy nie pozwolę sobie na marudzenie.\nGratuluję Pani, wierzę że poradzi sobie Pani w każdej sytuacji, dlatego że szuka Pani prawdziwych rozwiązań, a nie “przyklepania” problemu. Pozdrawiam serdecznie i życzę dalszych sukcesów.\nA można zamówić te 2 książki razem w jednym przelewie\ntak, oczywiście, że można. Proszę tylko o informację, na jaki adres email wysłać oba poradniki.\nDziś wplacilam 41zl poradniki proszę przesłać na adres morela3@onet.eu próbuje wysłać potwierdzenie wpłaty na podany e-mail ale mam jakiś problem\n09/04/2015 at 17:32\nświetnie sobie Pani poradziła, prześlę poradniki na podany adres. Pozdrawiam\n07/04/2015 at 21:56\nPo części rozumiem postawe M sama walcze z długami i zostałam z nimi sama ale walcze i szukam wskazówek jak\nczasem w pojedynkę jest lepiej niż z kimś, kto nie wspiera lub daje wyraz swojej pogardzie. Wtedy samotność jest jeszcze bardziej dotkliwa. Ważne, aby się nie poddać.\nPani Iwono jestem pod wrażeniem obu książek.Tak jak pisałam do Pani w e-mail jestem w połowie drogi do wyjścia z zadłużenia.\nPodjęłam już wcześniej różne kroki żeby spłacić wszystko.Jednak muszę powiedzieć że czytając Pani książkę odkryłam szereg różnych sposobów, podpowiedzi o których pewnie podświadomie wiedziałam ale nie dostrzegałam i oczywiście nie wprowadziłam w życie.\nBardzo dziękuję za cenne porady.Na pewno minie trochę czasu zanim jeszcze raz wprowadzę zmiany w moim życiu.Oczywiście jak każdy jestem przyzwyczajona do moich starych przyzwyczajeń,niektóre trzeba zmienić a na pewno będzie lepiej. Są jeszcze w moim życiu momenty kiedy poddaje się ale za chwilę dalej walczę.Dzięki takim książkom i osobom jak Pani łatwiej jest znów stanąć do walki o lepsze jutro i oczywiście wolność tą finansową.Bardzo pozytywnie nastawiły mnie do dalszej pracy nad soba obie Pani książki.Dziekuję\n09/04/2015 at 17:33\nPani Katarzyno bardzo się cieszę, że poradniki się przydają. Jest Pani na dobrej drodze. Jeśli będzie Pani potrzebowała jakiejś podpowiedzi – proszę pisać. Pozdrawiam i trzymam kciuki.\n09/04/2015 at 21:09\nDziękuję pani Iwonko na pewno jeszcze się odezwę jak zaprowadzę kilka zmian w moim zyciu.\nKażdy z Nas chociaż raz w życiu miał taką sytuację, w której potrzebował szybkiego zastrzyku gotówki. Niektórym brakuje pieniędzy na realizację podstawowych funkcji życiowych, czyli na jedzenie, innym na wyposażenie mieszkania, a co niektórzy pragną spełnić swoje określone plany i marzenia. W pierwszej kolejności staramy się zdobyć pożądane fundusze, pożyczając od najbliższych. Poszukujemy więc osoby, spośród grona rodziny oraz znajomych, która mogłaby Nam pożyczyć określoną sumę pieniędzy na pewien czas.\nJednak nie zawsze te osoby dysponują takimi środkami, jakie są Nam potrzebne. Czasami uda Nam się zdobyć w ten sposób tylko część wymaganych funduszy, a resztę pożyczamy od banków lub specjalnych instytucji, zajmujących się pożyczkami. Niestety takie działania prowadzą często do posiadania statusu dłużnika.\nTrzeba jasno stwierdzić, że walka z długami jest niezwykle trudna i niesprawiedliwa. Często wymaga zupełnej zmiany w życiu, wiele pracy nad sobą, wyrzeczeń oraz licznych poświęceń. Nie wato jednak chować głowy w piasek, ponieważ do niczego to nie prowadzi. Samo posiadanie długów jest niestety efektem nieprzemyślanych decyzji. Zresztą, wiele ciężkich życiowych historii, można przeczytać tu na blogu Jakwyjsczdlugow.pl,\nWarto teraz zastanowić się, jak dokonać właściwego wyboru i pozbyć się uciążliwych wierzycieli. Problem nie zostanie rozwiązany za dotknięciem czarodziejskiej różdżki. Wzięcie odpowiedzialności za zaciągnięte zobowiązania finansowe, może być pierwszym krokiem do pozbycia się ich. Musimy sami podjąć odpowiedzialne działania, zmierzające ku wolności i niezależności finansowej.\nPosiadane przez Nas długi, potrafią spędzać sen z powiek. Martwiąc się o najbliższą przyszłość i losy swojej rodziny, Nasze zdrowie podupada. Długotrwałe działanie stresogenu, jakim niewątpliwie są zaciągnięte zobowiązania, potrafią siać spustoszenie w organizmie, co niestety przekłada się na obniżony komfort codziennego życia.\nMając odpowiednio opracowany plan, z pewnością uda Ci się osiągnąć swój wymarzony cel. Pomyśl tylko, jaką odczujesz ulgę i przywrócone zostaną chęci do życia, gdy uda Ci się spłacić wszystkie zadłużenia. Nie ma sensu oszukiwać się, że wszystko jest pod kontrolą i w jak najlepszym porządku.\nCzęsto dłużnicy nie zdają sobie sprawy z ogromu problemu i łudzą się, że upływ czasu pozwoli im się wybić z dna finansowego dołka. Niestety nieubłaganie upływający czas działa tutaj tylko i wyłącznie na niekorzyść dłużnika. Powoduje wzrost odsetek zadłużenia, co sprawia, że musimy zdobyć coraz większą ilość pieniędzy.\nCzęsto bywa, że dłużnicy spłacają istniejący kredyt, wzięciem kolejnej pożyczki. Ciężko przerwać tą stale nakręcającą się spiralę błędnego koła, która w każdej chwili może wyrwać się spod Naszej kontroli. Istnieje rozwiązanie, które nie jest natychmiastowe, ale za pomocą konkretnych kroków, przez które zostaniesz przeprowadzony, uda Ci się w końcu cieszyć się spokojnym życiem bez długów.\nNajważniejsze jest to, że nie jest to poradnik pisany przez osobę, która od zawsze cieszy się dostatkiem finansowym i w kwestii wychodzenia z długów jest jedynie teoretykiem… Autorem ebooka jest kobieta, która była w takiej samej sytuacji jak Ty. Różni Was tylko to, że Jej udało się wygrać tą nierówną walkę z zadłużeniem i raz na zawsze pożegnać się z długami.\nNie był to przypadek, była, był to efekt dobrze przemyślanej strategii, dziś, była dłużniczka, Pani Iwona, dzieli się z Tobą swoimi sposobami na wyjście z długów.\nWarto zaczerpnąć tą niezbędną wiedzę i wprowadzić kilka kluczowych rad w życie, aby zobaczyć światełko w tunelu i dać sobie szansę na wyjście z długów. Autorka doskonale Cię rozumie, ponieważ sama była w tej sytuacji. Otwórz się na świat, życie masz tylko jedno, a więc nie warto utonąć w długach i pozwolić na to, aby o jakości Twojego życia decydowali wierzyciele, firmy windykacyjne czy komornik.\nUwolnij się od stałych telefonów oraz nadmiaru przychodzącej korespondencji od komorników i innych instytucji oraz przede wszystkim pozwól sobie na przejęcie kontroli nad własnym życiem. Zrób dziś pierwszy krok, aby pozbyć się długów i przeczytaj tę obowiązkową dla każdego dłużnika – lekturę.\nWitam. Posiadam zadłużenia oraz wpisy do wszystkich baz i dwie windykacje. Sama sobie z tym nie umiem poradzić, starałam się spłacać małe sumy, ale windykacje dzwonią bo już teraz… znalazłam się w okropnej sytuacji, ponieważ przez długi wpadłam w depresję i załamanie nerwowe, które skutkowało próbę samobójczą, przebywałam w szpitalu psychiatrycznym. Zostałam ze wszystkim sama na dodatek w ciąży… Czy można jakoś mi pomóc? W jakikolwiek sposób ? Dziękuję i pozdrawiam.\nWitam. Mam zadłużenie na kwotę 60.000 w parabankach, wszyscy chcą pieniądze żeby wpłacać, a moje wynagrodzenie rozchodzi się w jednym dniu na spłatę rat, próba negocjacji z wierzycielami nie udaje się, przychodzą do domu, do pracy itd. Nie mam pojęcia jak to wszystko poskładać żeby w końcu zobaczyć światełko w tunelu…\nTonę w długach, a zarazem mnie to wykańcza, mam niespłacone pożyczki z przedawnieniami ponad rocznymi i już dłużej się tak nie da funkcjonować… mam dość wysokie dochody ale co z tego …\nNikt mi od paru miesięcy nie chce dać pożyczki, by pozbyć się błędów z przeszłości, jestem już psychicznie wykończony. Mam ponad roczne opóźnienia w spłatach, windykacje i sądy nie wiem co zrobić… Mam dość wysokie dochody, ale co z tego jak już sam nie nadążam z tym wszystkim, chciałbym się wreszcie pozbyć tego bagażu na plecach, bo od ponad roku żyje w ciągłym strachu i nigdy nie wiem co mnie może spotkać dnia kolejnego, pomocy!\nMoja siostra jest zadłużona na wiele tysięcy złotych za rożne pożyczki w banku i się ukrywa, ma dwie córki uczące się w gimnazjum i jedną córkę w Australii i ma zamiar wyjechać z kraju, moja mama sprzedała dom bez mojej wiedzy i wszystkie pieniądze zgarnęła moja siostra, porobiły jakieś przekręty, że szkoda gadać.\nSiostra zostawiła mamę bez opieki, wzięła pieniądze, komornicy ją szukają i nie mogą jej znaleźć… nie mogę pojąć dlaczego jest tak ciężko ją znaleźć i dać jej żeby za wszystko zapłaciła, bo dla mnie to nie mieści się w głowie, to co zrobiła.\nZawsze jej się udaje wyjść z problemów, nie mam skrupułów, że to moja siostra, byłam na policji ale za długi nie zamykają niestety – takie prawo. Byłabym bardzo wdzięczna za jakąś poradę, wiadomość czy coś. Można zrobić na internecie – jak wpisałam dane siostry to wyszły mi jej długi jakie ma.\n04/02/2019 at 20:50\nMam długi, cztery egzekucje komornicze, nie mam pracy ani żadnych źródeł dochodu, nie mam z czego płacić komorników. Jestem na utrzymaniu męża który pracuje dorywczo, mamy mały dom który jest współwłasnością małżeńską. Nie wiem co mam robić. Nie posiadam nic wartościowego żebym mogła sprzedać i spłacić długi.\nPoza tym nie byłam na rozprawach w sądach, bo nie dostałam wezwań, wiec sprawy odbywały się beze mnie, dostałam dopiero wyrok i wezwania od komorników.


Płyty CD z nadrukiem cyfrowym UV - pakiet 200 szt\n» Płyty CD + nadruk UV - pakiet 200 szt.\nRodzaj zadruku cyfrowy UV - full kolor CMYK\nDigipack niski 4P standard, jednołamowy, 1 plyta - druk pełnokolorowy CMYK - pakiet 200 szt.\nDigipack 4P EKO - pakiet 200 szt.\nDigipack niski 4P EKO Kraftliner, jednołamowy, 1 płyta - druk pełnokolorowy CMYK lub druk kolorem białym + CMYK - pakiet 200 szt.\nDigipack 6P (2 łamy) - pakiet 200 szt.\nDigipack niski 6P, dwułamowy, 1 płyta - druk pełnokolorowy CMYK - pakiet 200 szt.\nDigipack 8P trzyłamowy, 1 płyta - druk pełnokolorowy CMYK - pakiet 200 szt.\nEcopack 4P (stand.) - pakiet 200 szt.\nEcopack niski 4P standard, jednołamowy, 1 płyta - druk pełnokolorowy CMYK - pakiet 200 szt.\nEcopack 4P EKO KRAFT - pakiet 200 szt.\nEcopack niski 4P EKO - brązowy karton Kraftlner, 1 płyta - druk kolorem białym, pełnokolorowy CMYK - pakiet 200 szt.\nEcopack 4P - GŁADKA KIESZEŃ - pakiet 200 szt.\nEcopack niski 4P - GŁADKA KIESZEŃ, jednołamowy, 1 płyta - druk pełnokolorowy CMYK - pakiet 200 szt.\nEcopack 6P dwułamowy, 1 płyta - druk pełnokolorowy CMYK - pakiet 200 szt.\nEcopack 6P - GŁADKA KIESZEŃ - pakiet 200 szt.\nEcopack 6P dwułamowy, 1 płyta (GŁADKA KIESZEŃ) - druk pełnokolorowy CMYK - pakiet 200 szt.\nDigipack 4P (z NACIĘCIEM) - pakiet 200 szt.\nDigipack niski 4P z NACIĘCIEM na książeczkę, jednołamowy, 1 płyta - druk pełnokolorowy CMYK - pakiet 200 szt.\nDigipack 4P (z KIESZONKĄ) - pakiet 200 szt.\nDigipack niski 4P z KIESZONKĄ na książeczkę, jednołamowy, 1 płyta - druk pełnokolorowy CMYK - pakiet 200 szt.\nDigipack 6P (z NACIĘCIEM) - pakiet 200 szt.\nDigipack niski 6P z NACIĘCIEM na książeczkę, dwułamowy, 1 płyta - druk pełnokolorowy CMYK - pakiet 200 szt.\nDigipack 6P (z KIESZONKĄ) - pakiet 200 szt.\nDigipack niski 6P z KIESZONKĄ na książeczkę, dwułamowy, 1 płyta - druk pełnokolorowy CMYK - pakiet 200 szt.\nEcopack 4P z NACIĘCIEM na książeczkę - pakiet 200 szt.\nEcopack niski 4P z nacięciem na książeczkę, jednołamowy, 1 płyta - druk pełnokolorowy CMYK - pakiet 200 szt.\nEcopack 4P z KIESZONKĄ na książeczkę - pakiet 200 szt.\nEcopack niski 4P z kieszonką na książeczkę, jednołamowy, 1 płyta - druk pełnokolorowy CMYK - pakiet 200 szt.\nEcopack 6P - dwułamowy, 1 płyta + NACIĘCIE na książeczkę - druk pełnokolorowy CMYK - pakiet 200 szt.\nEcopack 6P z KIESZONKĄ na książeczkę - pakiet 200 szt.\nEcopack 6P - dwułamowy, 1 płyta + KIESZONKA na książeczkę - druk pełnokolorowy CMYK - pakiet 200 szt.\nWkładki, książeczki do digipacków / ecopaców - pakiet 200 szt.\nDruk okładek, książeczek do digipacków / ecopacków - pakiet 200 szt.\nKoperty kartonowe - pakiet 200 szt.\nKoperta kartonowa - druk pełnokolorowy CMYK - pakiet 200 szt.\nKoperta kartonowa EKO Kraftliner, druk pełnokolorowy CMYK lub druk kolorem białym + CMYK - pakiet 200 szt.\nKoperty Medipack - pakiet 200 szt.\nKoperty Medipack - druk pełnokolorowy CMYK - pakiet 200 szt.\nTeczki medyczne A5 CD - pakiet 200 szt.\nTeczki medyczne A5 z nacięciem na płytę CD/DVD - komplet 200 szt.\nPropacki - pakiet 200 szt.\nPROPACKI - druk pełnokolorowy CMYK - pakiet 200 szt.\nPudełko CD-BOX (clear tray) - pakiet 200 szt.\nPudełko plastikowe CD-BOX z przezroczystym trayem - komplet 200 szt.\nDruk okładek, książeczek do pudełka CD-BOX - pakiet 200 szt.\nDruk okładek oraz książeczek do pudełka standardowego CD-BOX (łącznie z inlayem) - komplet 200 szt.\nDruk okładek, książeczek do pudełka SLIM - pakiet 200 szt.\nDruk okładek oraz książeczek do pudełka SLIM - komplet 200 szt.\nKoperta FOLIOWA z klapką - pakiet 200 szt.\nKoperta FOLIOWA do płyt CD, DVD, Blu-Ray - komplet 200 szt.\nKoperta FOLIOWA + pasek kleju - pakiet 200 szt.\nKoperta FOLIOWA z paskiem samoprzylepnym - komplet 200 szt.\nKoperta PAPIEROWA z okienkiem - pakiet 200 szt.\nKoperta PAPIEROWA do płyt CD, DVD, Blu-Ray - komplet 200 szt.


2020 – rok inny niż wszystkie – F3F 3city TEAM\nSezon rozpoczął się z „przytupem”.\nGdy tylko opadł „kurz” po pierwszej fali COVID, przyjechałem na lotnisko wzbić się w powietrze. Szybowiec po corocznym przeglądzie oraz przedlotowym i przedstartowym … wszystko gra.\nZaraz po starcie zauważyłem jednak stosunkowo niską prędkość na holu. Poprosiłem o „10” więcej. Prędkość nieco wzrosła, ale ciągle było poniżej 100km/h. Poprosiłem o kolejne „10” – poprawiło się. Wariometr podawał blisko 17m/s wznoszenia, kąt skrzydeł do horyzontu właściwy. Czułem się jednak jakoś „nieswojo”. Zanim człowiek wyczuje wszystko po zimowej przerwie, pierwsze starty w roku zwykle są odrobinę „dzikie”, dlatego uznałem, że to pewnie TO.\nPo wyczepieniu kolejne zdziwienie … dlaczego ten szybowiec tak powoli leci? Oddaje drążek, rozpędzam się do 100km/h, a w kabinie hałas jak przy dużej prędkości. Do tego jeszcze ten nienaturalny kąt w kabinie z nogami celującymi w ziemię, zamiast w horyzont.\nSzybowiec reagował właściwie, nie było niebezpiecznie – jedynie „niewygodnie”. Udało mi się wykręcić 1000m i próbuje się oswoić z sytuacją dając sobie więcej czasu na zorientowanie się sprawie. Przypomniało mi się, że w pokładowej nawigacji mam jeszcze NavBox – GroundSpeed . Ustawiłem się bokiem do wiatru , prędkościomierz podaje 100km/h, Ground Speed z GPS 160km/h. Odwróciłem się o 180stopni i zrobiłem powtórkę – podobny wynik. To było chyba to. Jakaś nieszczelność w instalacji pneumatycznej.\nNie ufając żadnemu z przyrządów, wylądowałem po ok. 30 minutach, lądując precyzyjnie i bezpiecznie. Śrubokręt w rękę i zaglądam do przyrządów, a tam … ślady po wizycie myszy.\nW czasie kwarantanny, gdy w hangarze przez blisko 2 tygodnie nikt się nie pojawiał, myszy upatrzyły sobie akurat ten szybowiec.\nKrótka naprawa, kolejny w tym roku , pełny przegląd szybowca wykonany przez mechanika i w powietrze. Wreszcie poczułem się jak u starego dobrego przyjaciela\nDalej już było tylko lepiej\nLubin przywitał gorąco. Prędkości przelotowe rosły i dokładało się poczucie, że „puzzle” składają się w piękny obrazek. Bywały oczywiście kryzysy . Przed Nową Solą, nie zabrała pierwsza chmura, ani czwarta. Jako , że to był dzień kiedy atakowałem 511km, pozostało dać „po kranach” i celować w ładne pole tuż przy MOP Lisiny przy S3.\nWoda zeszła i z 300m zabrałem się w dalszą podróż. Skończyło się na przelocie 301km i dolocie do lotniska przy zupełnie „martwym” niebie. Zamknąłem nawiewy, a stery dotykałem , gdy tylko faktycznie musiałem. Ciekawe doświadczenie.\nTrudno zaufać komputerowi, który twierdzi, że dolecę, a lotniska nie widać 🙂\nByły również loty na wałku burzowym, w opadzie deszczu i przy wzmagającym się do 50km/h czołowym wietrze. Taki wiatr potrafi w malowniczy sposób wymieść pył z największej „piaskownicy” okolicy i posłać go w okoliczne pola kładąc go na ziemi niczym wylewający się z miski ciekły azot. Poza tym noszenia silne, podstawy wysokie i lot, w którym po prędkościomierzu i wario, należało patrzeć na zegarek. Całe 2,5h okna pogodowego na start 20 szybowców, wstępną orientację „co słychać w powietrzu” i 120km do przelecenia.\npodchodzący z zachodu wałek burzowy\nuciekając przed opadem\nnajwiększa „piaskownica” w okolicy\nMogłem również korzystać z chwilowego „święta lasu”, kiedy to jeden z największych poligonów był dla lotnictwa otwarty! Czołgowiska pośród lasów robiły ogromne wrażenie, a najsilniejsze kominy stały oczywiście nad samym środkiem poligonu , gdzie piach był widoczny zapewne z satelity.\nNiezwykłe miejsce, ale bez możliwości lądowania i to w samym środku niemałego lasu.\nAle szybownictwo to nie tylko ciągła „walka” z przeciwnościami losu. Bywały dni wręcz idealne. Piękne chmury, brak „rozlańców”, wysokie podstawy i wyprostowany łokieć na przeskokach.\ntaki „dzień świstaka”\nta mała chmurka, w początkowej fazie rozwoju , która jest zaznaczona końcem „icka” skrywała komin do 9m/s\n2400m? dlaczego nie 😉\nA to wszystko tylko skrawek tego, co przyniósł Lubin w tym roku. Większość wrzucam „ad acta”, ale na pewno wyciągnę kiedyś historię przelotu, w którym to z ledwością wylądowaliśmy w 3 szybowce na lotnisku w Szymanowie, opuszczając kominy bezchmurnej termiki na wysokości 600-700m AGL\nNa lotnisko w Pruszczu i do Kornego\nPo takim sezonie Bory Tucholskie nie przerażały, gdy kominy kończyły się na wysokości ~1000m. Kiedyś było to „nie do pomyślenia”, ale z głową na karku można zrobić wiele. 🙂\nMimo, że z deklarowanych 150km zrobiło się 133km z lądowaniem w Borsku to zdecydowanie była to jedna z ciekawszych i mimo wszystko ambitnych tegorocznych tras. Trasa obfitowała w wiele termicznych kryzysów, rozterek czy nie wracać i ostatecznie lecąc już w parze daliśmy szansę temu, co sobie przed startem zaplanowaliśmy.\njuż w wózku po lądowaniu w Borsku\nNa „wyścigi” BM i G1 (wysokość AMSL)\nCzekamy na wiosnę. Oby przyszła wcześnie 🙂\n← Bezmiechowa i Orłowo\nWalentynki nad Bałtykiem … →


domu. Często też udają się do kawiarni, aby miło spędzić czas przy kubku ulubionej kawy. Niestety, podobnie jak wszystkie sprzęty agd, również ekspresy ulegają czasami awarii. Jest to szczególnie problematycz\nDodane: 16-02-2020 11:14\nOutsourcing BHPCzy warto Szkolić z bhp w Opolu?Teraz I Ty Też Możesz znaleźć dobrego prawnika Nawet Jeśli Nie Masz O Tym Zielonego Pojęcia6 Faktów, Które Zmienią Wszystko Co Myślałeś O Tym Jak naprawiać sklepy prestashopCzy można uczyć bhp w pracy?Kilka porad dla pacjentów stomatologicznychSkuteczne pozycjonowanieZnaleźć dentystę? Tak!Gdzie kupić comarch altumDentysta ZabrzeSkuteczne pozycjonowanieOutsourcing BHPSTUDIUM PRZYPADKU Jak zainwestować w fotowoltaikę W 9 Dni?Kto Jeszcze Chce dostać dotację na fotowoltaikę?Nauka bezpieczeństwaKwestia dentystyczna...To Nie Twoja Wina, że Nie Wiesz Jak szkolić z bhp w Białymstoku (chyba, że Popełniasz Te 11 Największych Błędów)Meble na wynajem. Kto skorzysta?Jak można naprawiać sklepy prestashop?Dentysta ZabrzeComarch OptimaImplanty zębów GliwicePsycholog-kiedy warto skorzystać z jego pomocy? How to start a northampton chauffeur without problems Kilka ogólnych porad o wizycie u dentystyCzy 2021 będzie dobry dla ogób które chcą wypożyczyć meble?Zobaczyć symulator dachowania Profesjonalnie!Jak duży event to tylko wypożyczalniaKurs bhp onlineSzukasz jak szkolić z bhp we Wrocławiu?


STANDARD – EDYCJA SIERPNIOWA – I Love Box\nOpublikowane przez natalia w dniu 27 sierpnia, 2019 27 sierpnia, 2019\nZ przyjemnością prezentujemy Wam zawartość pudełka standard w edycji sierpniowej. Poniżej opis i ceny wszystkich produktów.\nCIEŃ PRASOWANY AFFECT – MIX KOLORÓW\nSebamed krem do suchej skóry rąk 5% mocznik (75 ml)\nBezzapachowy Sebamed krem do suchej skóry rąk 5% mocznik (Opakowanie: 75 ml) został zaprojektowany specjalnie dla osób o skórze wyjątkowo wrażliwej, suchej ze skłonnością do reakcji alergicznych. Zawiera wysoko skoncentrowany mocznik, który zapewnia skórze intensywne nawilżenie, łagodząc świąd i natychmiastowo wygładzając suchą, zrogowaciałą skórę rąk.\nI love… krem pod prysznic i do kąpieli – MIX ZAPACHÓW\nBYPHASSE FACE TONIK DO TWARZY 500 ML – mix\nDostępna wersja różana lub aloesowa.\nMarion Love Holo Serum do twarzy Glow Effect 20 ml – mix\nNadaj skórze nowego, trójwymiarowego blasku. Innowacyjne serum o holograficznej poświacie, optycznie rozświetla i intensywnie nawilża cerę. Delikatnie i efektownie połyskuje na skórze nadając jej świeżego wyglądu i efektu glow.\nWersja rozświetlająca lub nawilżająca / zamiennie.\nDODATKOWY KOSMETYK DLA NOWYCH KLIENTEK\nBALMI – MIX SMAKÓW


ARO Brykiet z węgla drzewnego. ARO Brykiet z węgla drzewnego do grillowania 2,5 kg. Bardzo dobry zamiennik dla węgla drzewnego - wolniej się wypala, ... Więcej szczegółów\nARO Brykiet z węgla drzewnego. ARO Brykiet z węgla drzewnego do grillowania 2,5 kg. Bardzo dobry zamiennik dla węgla drzewnego - wolniej się wypala, dłużej utrzymuje ciepło.


Zobacz temat - MAK ORION U.K. OMC 200 F20 , DE LUX i inny sprzęt. • astromaniak.pl • Forum Astronomii Amatorskiej\nMAK ORION U.K. OMC 200 F20 , DE LUX i inny sprzęt.\n[ 258 posty(ów) ] Idź do strony Poprzednia 1 ... 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10, 11 Następna\nTemat postu: Re: MAK ORION U.K. OMC 200 F20 , DE LUX.\nWysłany: Wto Cze 23, 2020 9:54 pm\n38B928D1-F8B8-45DC-9188-6DDA77F50928.jpeg [ 376.67 KiB | Obejrzany 2607 razy ]\nWysłany: Wto Cze 23, 2020 10:32 pm\nPanowie , Koledzy , już pisałem wcześniej w tym temacie , przelot wynosi około 28mm.Wszystkie wymienione powyżej okulary pracują dobrze , wspomniałem wyżej o Pentaxie XW 40mm który ma delikatną winietkę przy samej Diafragmie.Nie dążę do szerokich pól , Teleskop zakupiony jak i jego budowa i specyfikacja Stricte Planetarny.Wszystko to napisałem już dawno w tym temacie , wiem że sporo jest postów i nie chce się każdemu wszystkich czytać , ale to wszystko było już pisane , wymieniane i wspominane o co teraz pytacie. Kolimacja do małej poprawy , sprawdziłem teraz i krążki wykazują odchyłkę , Gwiazda testowa Vega , Wojtku czekam na Planety popijając kawkę.Byłem wcześniej w Obserwatorium z Kolegą Zbyszkiem ZP53 uruchomić i poprawić , posprawdzać poprawne działanie przed sezonem , wszystkie nasze sprzęty. Ponadto podczas oglądania nieba nie muszę stosować Ekstendera GSO 35mm , zmienia się bowiem na tyle punkt ostrości obrazu na nieskończoność że ekstender GSO 35mm ma bardziej użytek do dziennych obserwacji aby wyostrzyć stosunkowo bliskie obiekty naziemne niż obiekty nieba.\nWysłany: Wto Cze 23, 2020 11:34 pm\nChmurki zniknęły , Planetki wychodzą mi pomalutku spośród liści pobliskiego drzewa.Seeng słabiutki , ale Jowisz Piękniutki i jaki kolorowy w Pentaxie XW 40mm przy około 100X , piękniutki choć wszystko drży i pływa. Czekam aż moje kochane Planetki wzniosą się wyżej i pomimo odchyłek od prawidłowej kolimacji Teleskopu którą poprawię niebawem zobaczę coś dzisiaj więcej i lepiej , może Seeing potem pozwoli. Szkoda że jestem sam , chętnie bym teraz z kimś wspólnie pooglądał.\nWysłany: Wto Cze 23, 2020 11:42 pm\nSzkoda że jestem sam , chętnie bym teraz z kimś wspólnie pooglądał.\nTrochę daleko mam z Tychów, a rano do pracy, inaczej bym przyjechał na test porownawczy Orionów\nWłaśnie oglądam przez 250mm, niestety póki co Jowisz się gotuje :/\nWysłany: Śro Cze 24, 2020 12:01 am\nWojtku u mnie też teraz wszystko się gotuje , ponadto co chwile przechodzą chmury , przez Jowisza czy Saturna płynie rzeka , ale widać piękne kolorki Planet i Detalu , jak tylko będą warunki to już widzę że będzie to co potrzeba.Zmieniłem okular na Pentaxa XL 28mm , teraz mam około 150X powiększenia.Może Front się zmniejszy i warunki się poprawią , dzisiaj nie śpię do rana i może wyczekam te dobre warunkowo choć chwile...\nWysłany: Śro Cze 24, 2020 4:50 am\nCzytam cały wątek ale jakoś przeoczyłem ten przelot, dzięki Krzysztof. Będzie to wspaniały sprzęt planetarny bez wątpienia.\nWysłany: Śro Cze 24, 2020 8:58 am\nCzeka mnie jeszcze mała korekta kolimacji i wszystko będzie zapięte na tzw. "ostatni guzik".\nWysłany: Pią Cze 26, 2020 1:37 am\nDzisiaj piękny Tranzyt , widać zarówno cień Księżyca Jowisza jak i samą kulkę Księżyca.Warunki Seeingowe się teraz pogorszyły , ale wcześniej przez delikatne chmurki był świetny widok.\nWysłany: Pią Cze 26, 2020 7:50 am\nCzyli f-20 się czuje.Oby Kudłacze wypaliły.\nWysłany: Pią Cze 26, 2020 10:05 am\nOMC 200 F20 będzie musiał wylądować chyba na ławie , kolimacja tak długiej ogniskowej nie jest specjalnie łatwa na Gwiazdach.\nMusi być Perfekt , wtedy sprzęt w pełni rozwinie swoje możliwości.\nWysłany: Pią Cze 26, 2020 11:55 am\n" OMC 200 F20 będzie musiał wylądować chyba na ławie , kolimacja tak długiej ogniskowej nie jest specjalnie łatwa na Gwiazdach.\nMusi być Perfekt , wtedy sprzęt w pełni rozwinie swoje możliwości."\n- dlatego Krzysztofie ja nie przepadam za wszelkimi lustrami, tudzież innymi, kombinowanymi konstrukcjami z ich udziałem. Lubię wynieść , odpalić i zacząć obserwacje. Te wszystkie chłodzenia i przygotowania zbyt długo trwają. Mnie to zajmuje 3 do 5 minut.\nWysłany: Pią Cze 26, 2020 12:21 pm\nKolimacji nie ma się co bać, raz się nauczysz i do końca życia umiesz, a jeżeli konstrukcja jest dobra to trzyma kolimację rok albo i dłużej. Jeżeli konstrukcja jest słaba to kolimujesz na zenit i jeżeli ustawisz perfekt to przy horyzoncie już się rozjeżdża. Moim zdaniem więc jest to kwestia konstrukcji, a nie optyki lustro/soczewka. Mało to jest refraktorów czy lornetek, które tracą kolimację po drodze? Myślisz, że taki odpowiednik tytułowego Oriona np. refraktor 8 cali f20 wyniósłbyś sobie i po 3 minutach byłby gotowy bez chłodzenia? Większymi Makami i SCT można obserwować bezpośrednio po wyniesieniu bez chłodzenia, ale wtedy trzeba wcześniej izolować. Kwestia czy ktoś chce i lubi widzieć dany detal przez pryzmat seeingu czy też woli go nie widzieć, ale w doskonałej jakości.\nWysłany: Pią Cze 26, 2020 12:58 pm\nForem, ostatnimi latami zauważyłem coraz krótsze i nie przewidywalne okresy dobrej pogody obserwacyjnej. Jest źle i nagle robi się dobrze. W łeb biorą prognozowane i długo utrzymujące się dobre warunki obserwacyjne. Dobrze sprawdzają się szybkie sprzęty obserwacyjne. Wiele z moich dobrych nasiadówek trwało 20 minut lub krócej. Dlatego preferuję refraktory o szybkiej gotowości do pracy. Lepiej szybciej zobaczyć dobrze niż bardzo dobrze ale wolno bo te wolno nieraz zbyt długo trwa i nie zobaczę niczego.\nWysłany: Pią Cze 26, 2020 1:27 pm\nWszystkie Maki Intesy jakie posiadałem a było ich w sumie prawie dwadzieścia MN i MK od 5" do 8" włącznie , trzymały kolimację cały czas , chyba że w nie ingerowałem to jedyny wyjątek kiedy musiałem poprawić kolimację na Gwiazdach.W Oriona nowego Maka OMC 200 F20 też ingerowałem , musiałem dokręcić delikatnie menisk gdyż był za bardzo lużny i trochę "gonił", Mój były Intes 8" F10 przybył z Ukrainy i po tych bezdrożach co podróżował do Polski trzymał Wzorowo Kolimację. To żadne Argumenty dla mnie Krzysztof jak piszesz.Sprzęt trzymam na zadaszonym balkonie pod dodatkowym przykryciem lub jest w Obserwatorium więc takie mniejsze szybkie Apertury do mnie nie przemawiają w ogóle. Mało co w nich widać na Planetach czy Księżycu , choć obrazki mają bardzo ładne i dobre.Krzysztofie koleżeńska rada , jak chcesz zobaczyć coś więcej na Planetach czy Księżycu to choćby wskazane co najmniej dobrego 120ED , Maka 6" lub Dobrego Newtona 6" , najlepiej około F-8 lub mniej.Pamiętam sprzed szeregu lat Testy z "Astronocy" i opisy złotej Rodziny Edków SW , przejście z 80ED i 100ED na 120ED to według Recenzentów , "ESKALACJA DETALU". http://www.astronoce.pl/testy_an.php?id=12 Nawet jak gdzieś jadę poza miasto to przynajmniej na wiele godzin obserwacji i takie z doskoku sprawy to mam w domu z balkonu cały czas gotowym do pracy sprzętem.Otrzymałem właśnie nowy Refraktor ED APO Dublet na FPL53 125/975mm , który zawiśnie po drugiej stronie montażu SW AZ-EQ5 GO-TO obok Maka OMC 200 F20.Jestem bardzo mile zaskoczony , wykonanie , piękny lakier , Design i mechanika wyciągu-dobrze piszą właściciele prawie jak FT , generalnie wszystko Pikne i OK. Niebawem opiszę jak pracuje na niebie , ponoć Refraktor jest dobry jak optyka jest OK.Kupiłem nowy z fakturą.Refraktor ma parę miesięcy od astrofotografa z Niemiec , który przechodzi na większą Refraktora Aperturę .Więc kolimacja wedle zapewnień powinna być OK jak i optyka ponoć też bardzo dobra i sprawdzona w praktyce.Poczytałem trochę opinii i Recenzji na CN i nie tylko , nie chciałem znacznie cięższego Trypletu 130mm F-7 , 5"-D-125mm wystarczy mi w zupełności , przy tym F-7,8 powinno być też dobrze. Właściciele polecają zakup złączki kątowej 90* pryzmatycznej , która widocznie poprawia korekcję AC , delikatnie wkradającą się na jasnych Gwiazdach takich jak Vega w Lutni czerwień i niebieski przy Pow. Około 2D. Dla posiadaczy i korzystających z nasadek BINO jest udogodnienie i dostęp do ogniska bez żadnych konwerterów , itp.Wystarczy odkręcić tuleję pomiędzy Refraktorem a wyciągiem , zakręcić wyciąg w gniazdo przy samej tubie i oglądamy przez BINO Refraktorem bez żadnych kombinacji czy przeróbek i żadnych dodatkowych korektorów po drodze. Posiadałem niedawno Refraktor 120ED Equinox bardzo dobry optycznie egzemplarz i śmiało mogę już stwierdzić że wyciąg nowego Refraktora TS pracuje moim zdaniem lepiej i w ogóle Refraktor prezentuje się też wykonaniem , malowaniem , mechaniką , moim zdaniem lepiej od Equinoxa 120ED.Jest świetnie wykonany i aby był tak dobry optycznie w praktyce jak wygląda , to nic więcej do szczęścia nam nie potrzeba.\nDodam iż gdybym nie posiadał aktualnych sprzętów to na pewno miał bym Planetarnego Newtona co najmniej F-8 lub mniej o Aperturze 8" lub 10".\nPowodzonka i Czystego Nieba.\nOstatnio edytowany przez Krzysztof_P, Pią Cze 26, 2020 8:19 pm, edytowano w sumie 1 raz\nWysłany: Pią Cze 26, 2020 7:39 pm\nPrzykręciłem do obejm dovetaila w standardzie Vixen i Refraktor na stanowisku.\nWstawiam parę fotek Refraktora ED-APO 125/975mm na montażu AZ-EQ5 GO-TO SW.\nJak dzisiaj pogoda dopisze to będzie pierwsze światełko i oczywiście Planety.\nW Krakowie zachmurzenie i co jakiś czas pada niestety deszcz.\nTS4.jpg [ 68.78 KiB | Obejrzany 2207 razy ]\nTS3.jpg [ 70.22 KiB | Obejrzany 2207 razy ]\nTS2.jpg [ 58.6 KiB | Obejrzany 2207 razy ]\nTS1.jpg [ 67.16 KiB | Obejrzany 2207 razy ]\nWysłany: Pią Cze 26, 2020 8:29 pm\nChyba ze dwa sezony temu co jakiś czas zauważałem, że istnieje ten ciekawy refraktor vs ED 120. U nas oklepany.\nŚwietnie, że Krzychu sam o przetestujesz, bo wygląda na to że jest u nas niedoceniany. Mechanika bez porównania .\nWszelkie nasadki pryzmatyczne, czy sama nasadka bino coś tam koryguje z AC znam to z autopsji ED i achromata.\nA używalność modułowa bez barlowa coś przypomina Takahashi ?\nTrzymam kciuki, żebyś był zadowolony\nTemat postu: Re: MAK ORION U.K. OMC 200 F20 , DE LUX i inny sprzęt.\nWysłany: Pią Cze 26, 2020 8:34 pm\nWszelkie moje opisy mają za Cel Służyć Wszystkim , przybliżyć sprzęt i jego możliwości , jakość , wykonanie , korzystanie w praktyce.Lubię pisać o sprzęcie , więc piszę.Taki jest mój przekaz , aby czytając można było poznać lepiej opisywany sprzęt.Wspólnie Pooglądać Zapraszam Każdego , najlepsza okazja to Zlot Kudłacze na którym jest cała masa przeróżnych dostępnych pod niebem do oglądania sprzętów. Wszystkich przy okazji Zapraszamy , dzisiaj dostałem info od nowego Kolegi Marcina który będzie na Zlocie Kudłacze Sierpień 18-27 2020r. , iż jak nie będzie pogody to Kolega Marcin ma parę bardzo ciekawych Wykładów-Prelekcji , które nam przedstawi i poprowadzi , dodatkowo zdjęcia będą na rzutniku wyświetlane.\nWysłany: Pią Cze 26, 2020 10:32 pm\nGratuluję pięknego TS 125ED\nWysłany: Pią Cze 26, 2020 10:35 pm\nOtrzymałem właśnie nowy Refraktor ED APO Dublet na FPL53 125/975mm , który zawiśnie po drugiej stronie montażu SW AZ-EQ5 GO-TO obok Maka OMC 200 F20.\nGratulacje Krzysztof, oby to był sprzęt docelowy i spełnieniomarzeniowy\nWysłany: Sob Cze 27, 2020 5:03 am\nOby był przyzwoicie dobry , docelowy raczej na pewno nie jako Refraktor , gdyby był to Tak FS 128 to być może docelowy jako w parze do Maka OMC 200 F20.\nWysłany: Sob Cze 27, 2020 4:43 pm\nMnie w dobrych refraktorach podoba się to, że obraz jest po prostu , - żyleta. Zawsze lubię oglądać Księżyc gdzie na końcu jego tarczy widać ostatnie perełki Księżycowej powierzchni. Widok jest niesamowicie szczegółowy i powoduje ten słynny opad szczęki. Życzę ci abyś w sprzętowo trafił właśnie na takie widoki gdzie w dużych aperturach powinno być zaje... ście.\nWysłany: Nie Cze 28, 2020 12:09 pm\nDziękuje , Życzę Wzajemnie.Dużo Pogody i Pięknych Widoczków obiektów nocnego nieba.\nWysłany: Pon Cze 29, 2020 5:05 am\nRefraktor TS 125/975mm to bardzo dobry ED-APO Dublet na szkle FPL53.Śmiało Polecam zakup tym którzy planowali lub rozważali jego zakup.Planety pokazuje wyśmienicie.Dzisiaj na tacy był Jowisz , Saturn i Mars.Obrazy naprawdę świetne.Jak za te pieniądze które kosztuje , to naprawdę bardzo dobry sprzęt i bardzo dobry zakup.Szczerze to już się do niego przekonałem w praktyce i wolał bym go od każdego Refraktora 120ED.Jest świetnie wykonany pod każdym względem i posiada znakomitą optykę.Zakup Całkowicie Trafiony.Jestem bardzo zadowolony z tego Refraktora , moim zdaniem ma lepszą korekcję AC od 120ED , ale to najlepiej porównać w praktyce i jeszcze posprawdzam wszystko dokładniej , wtedy też na 100% o tym napiszę.\nWysłany: Śro Lip 01, 2020 12:48 am\nMoje przypuszczenia odnośnie Refraktora Dubletu Fluorytowego na FPL53 125/975mm się sprawdziły.\nCienie gór na Księżycu nie dają tak jak w Refraktorach 120ED ciemno niebieskiego zafarbu przy większych Pow. na ich końcach , poświata wokół jasnych Gwiazd takich jak Vega czy Altair nie ma niebieskiego koloru jak w 120ED , tylko raczej rozproszona biel.Jasne Gwiazdy też mają widocznie mniejszą domieszkę AC w stosunku do Refraktora 120ED.Obrazy z tego ED-APO 125/975mm przypominają mi bardzo obrazy z Dubletu Fluorytowego na FPL53 Vixena Lisiczki 103/795mm F-7,7 ED-APO , którego niedawno byłem posiadaczem.Dzisiaj też z kolegą Zbyszkiem ZP53 oglądaliśmy Planety Jowisza i Saturna.Planety wytrzymują większe powiększenia z dobrym obrazem niż Reraktor 120ED. Generalnie ten Refraktor jest pod każdym względem lepszy od Refraktora 120ED.Czy to w wersji standardowej 120ED czy też Equinox 120ED.\nTestowany mój egzemplarz tego Refraktora posiada bardzo dobrą kolimację.Krążki Airy są ostre i symetryczne. Epsilonki w Lutni świetnie rozbite , na nie też spojrzałem jak i na M27 , M15 , itp. , itp.Zadowolenie jest w pełni uzasadnione.Śmiało Polecam każdemu zakup tego Refraktora o ile kolimacja i jakość optyki będzie tak dobra jak w moim testowanym egzemplarzu.Swojego Refraktora jestem na 100% pewien i to co zamieściłem tutaj powyżej w opisie , jest zgodne z tym co Refraktor pokazał mi i koledze Zbyszkowi ZP53 na obiektach nieba w praktyce.Niebawem C.D. o Maku OMC 200 F20.Dzisiaj wylądował w Firmie CFF Telescopes na kolimacji i ma być też testowany na niebie.Jak tylko będzie z powrotem w domku to wszystko co warto moim zdaniem napisać Wam opiszę.\nWysłany: Śro Lip 01, 2020 9:52 am\nJestem przekonany, że ten Maczek w stosunku do innych sprzętów planetarnych, które masz/miałeś będzie prawdziwym planetarnym wymiataczem przy dobrych warunkach. Pozostaje otwarte pytanie na ile procent będziesz w stanie go wykorzystać z balkonu, na ile z obserwatorium roll-off, a na ile np. na Kudłaczach w dłuższym okresie czasu. Tzn. na ile to jest sprzęt na nasze położenie planet i jak się spisuje w lokalnych warunkach seeingowych. Testuję sobie teraz różne średnice przesłon i o ile 100mm f15 to bezpieczny i fajny wybór na Księżyc czy planety (ale przy powerach księżycowych ponad 250x zaczynają w obrazie pływać męty), tak na 120mm f12,5 pojawia się więcej detalu, ale też jest już walka z pływającą ostrością i seeingiem. Ciekawi mnie na ile jest to udział zmiany apertury, a na ile zmiany f. To jednak tylko 1500mm ogniskowej gso12 przy f12.5 i tutaj przy przesłonie 120mm różnica postrzegania wpływu seeingu nie jest duża w stosunku do ogniskowej 3300 f12 w sct11, gdzie pracuje pełna apertura. Myślę już o przesłonie na sct11, żeby zmniejszyć światłosiłę. Testy na nim przede mną, ale pierwsze doświadczenia szepczą mi do ucha, że na US dłuuga ogniskowa i mała światłosiła to jest TEN kierunek\nTym fajniej, że już masz gotowca. Czekamy na wrażenia z obserwacji


Krzesło LUNGO BL/Białe - siedzisko ze sklejki Wykończenie ramy Czarne Wybarwienie drewna Biały DR1066 \nDopasowane do wnętrza\nDla lepszej wygody\nKrzesło LUNGO BL/Białe - siedzisko ze sklejki\ndostawa do 24 szt. 190,00 zł\ndostawa do 48 szt. 250,00 zł\nWybierz - Wybarwienie drewna\nWybarwienie drewna DR\nDąb bielony DR1068\nJasny orzech DR1067\nKrzesło konferencyjne Lungo z siedziskiem ze sklejki to eleganckie krzesło idealnie pasujące do kawiarni , poczekalni czy restauracji przeznaczone do intensywnego użytkowania. Krzesło wykonane jest z wysokogatunkowej sklejki bukowej, lakierowanej w kolorze białym. Wytrzymały i mocny stelaż z malowanej proszkowo stali sprawia że krzesło jest nie tylko stabilne ale ładnie się prezentuje. Dodatkowym atutem Lungo jest łatwość utrzymania go w czystości oraz praktyczne wycięcie w sklejce służące do zawieszenia na przykład torebki.\nNa co należy zwrócić uwagę wybierając krzesło konferencyjne?\nPrzede wszystkim powinno mieć ono siedzisko ze sklejki. To bardzo ważny element wpływający nie tylko na wygląd, ale i użytkowość mebli. Krzesła konferencyjne są przeznaczone do częstego używania. Są krewnymi krzeseł do poczekalni czy tradycyjnych krzeseł szkolnych. Ważne jest jednak to by siedzisko ze sklejki w tych krzesłach było odpowiednio wyprofilowane a jego struktura (ilość warstw) pozwalała na długie i spokojne używanie.\nJak my to robimy? To w sumie proste. Drewno pochodzi od sprawdzonych – tych samych od lat, dostawców. To w całości europejskie drewno, którego cechy przewyższają azjatyckich dalekich kuzynów. Po drugie drewno przechodzi zawsze ten sam cykl leżakowania i suszenia. Nie jest to przypadkowy proces, po którym, drewno zachowuje się przypadkowo. Nasza obróbka drewna prowadzi do zachowania stałych parametrów giętkości, sprężystości i wytrzymałości drewna niezależnie czy miesiąc czy 5 lat po produkcji.\nSiedziska ze sklejki bukowej są bardzo popularne w naszej ofercie i stanowią idealny komponent to metalowej ramy wykończonej eleganckim i mocnym chromem. Wśród najczęściej kupowanych kolorów znajduje się właśnie biały. Jest to klasyczny, uniwersalny kolor, który nie wymaga specjalnej interpretacji. Biały to biały. Zarówno w stylu nowoczesnym jak i prowansalskim znajdzie swoich miłośników. Ważne jest też to, że biały jest kolorem świetnym w utrzymaniu czystości. Wiele placówek medycznych, poczekalni czy szkół wybiera u nas właśnie ten model, gdzie siedzisko ze sklejki jest właśnie białe. Jeśli szukacie Pastwo innego koloru, nic bardziej łatwego. Nasze wzorniki są pełne standardowych kolorów, a jeśli to nie wystarcza to jesteśmy zawsze gotowi na rozmowy z Państwem. Produkując te krzesła mamy możliwość wybarwiania ich tak jak życzy sobie tego klient i to jest naszym wielkim atutem!\nDlaczego siedziska ze sklejki są lepsze od tapicerowanych? To zależy do czego i dla kogo. Generalnie rzecz biorąc, po pierwsze są łatwe w utrzymaniu ich w idealnej czystości po drugie mają swój charakter. Zalet jest więcej, ale jeśli szukacie Państwo właśnie takich krzeseł to pewnie znacie je doskonale. Dla nieprzekonanych do końca klientów polecamy rozmowę telefoniczną z naszymi doradcami lub bezpośrednią wizytę u nas w firmie.\nWykończenie krzesła Lungo BL/Białe:\n-siedzisko ze sklejki bukowej w kolorze białym,\n-malowane na czarno nogi krzesła.\n- Można sztaplować do 20 sztuk. Ułatwia to przechowywanie i transport\n- Krzesło wykonane z wysokojakościowej sklejki pozwala na łatwe utrzymanie w czystości\n- Wytrzymała konstrukcja gwarantuje trwałość oraz stabilność krzesła.\n- Siedzisko i oparcie z wysokogatunkowej sklejki jest stabilne i wytrzymałe.\nCena 46,90zł netto\n57.69 z VAT\nCena 47,90zł netto\n58.92 z VAT\nCena 113,00zł netto\n138.99 z VAT\nCena 149,00zł netto\n183.27 z VAT\nw godzinach 8:30 - 16:30\n733 075 075 napisz wiadomość\nZastanawiasz się nad zakupem krzesła konferencyjnego ISO? Może warto zapoznac się z ofertą i ...\nkrzeslaiso.pl  \ntel:+48 77 540 78 78\nWszelkie Prawa Zastrzeżone przez krzeslaiso.pl 2020


Organizatorem turnieju jest na zlecenie Ministra Sportu i Turystyki Szkolny Związek Sportowy, współdziałający z gminami posiadającymi na swym terenie Orliki.\nNa naszym Orliku w Wołowicach do współzawodnictwa przystąpiło 12 zespołów w dwóch kategoriach wiekowych, oddzielnie drużyny dziewcząt i chłopców. Rozgrywki odbywające się od 10 do 12 września wyłoniły najlepsze zespoły, które zakwalifikowały się do eliminacji wojewódzkich.\nUczestnicy Turnieju otrzymali pamiątkowe dyplomy i koszulki. Wszystkim dzieciom gratulujemy sportowej postawy, a opiekunom drużyn –efektów szkoleniowych.\nZwycięskie drużyny w poszczególnych kategoriach:\nDziewczynki 12-13 lat (roczniki 2000-2001) – Przeginia Duchowna „Kajasówka” (opiekun: Grzegorz Baranowski)\nChłopcy starsi 12-13 lat (roczniki 2000-2001) – ZPO Wołowice (opiekun: Damian Sternal)\nChłopcy młodsi 10-11 lat (roczniki 2002-2003) – ZPO Czernichów I (opiekun: Janusz Sroka)\nNiestety podczas eliminacji na szczeblu wojewódzkim los nie okazał się łaskawy dla naszych drużyn. W rozgrywkach przeprowadzonych 18 września na Orliku w Wołowicach drużyna chłopców z ZPO w Wołowicach w wieku 12-13 lat zajęła 3. miejsce, w tym samym dniu w Wadowicach dziewczynki z Przegini Duchownej w wieku 12-13 zajęły 2 miejsce. Na eliminacje rozgrywane następnego dnia w Kętach drużyna chłopców w wieku 10-11 lat z ZPO Czernichów z przyczyn niezależnych od siebie nie dotarła.\nZa rok we wrześniu następna – V edycja Turnieju Orlika o Puchar Premiera Donalda Tuska – już od dziś warto więc szlifować formę piłkarską!\nOprac: Edyta Urbańczyk-Kowalik