Rząd Indii planuje ponownie zmierzyć Mount Everest. Jego szczyt mógł się bowiem zmniejszyć!\nGóry i Ludzie / 25.01.2017\nIndyjski rząd zapowiedział w ciągu najbliższych dwóch miesięcy wysłanie ekspedycji na Mount Everest w celu zmierzenia szczytu po nepalskim trzęsieniu ziemi w 2015 r. Istnieją przypuszczenia, że Dach Świata mógł się obniżyć o ponad dwa metry.\nGóry i Ludzie / 20.01.2017\nW ubiegłym roku Tatrzańskie Ochotnicze Pogotowie Ratunkowe przeprowadziło prawie 600 działań. 238 osób doznało poważnych urazów i zachorowań. Doszło także do 23 wypadków śmiertelnych.\nWłoski hotel został zmieciony przez lawinę. Ratownicy wciąż walczą o życie 30 ludzi.\nWe włoskiej Abruzji toczy się właśnie dramatyczna akcja ratunkowa. Potężna lawina schodząca z Gran Sasso, najwyższego masywu Apeninów, zmiotła z powierzchni ziemi czterogwiazdkowy Hotel Rigopiano.\nChatka Puchatka w Bieszczadach nieczynna do odwołania\nGóry i Ludzie / 17.01.2017\nBieszczadzki Park Narodowy poinformował wczoraj, że popularna Chatka Puchatka na Połoninie Wetlińskiej będzie do odwołania prowadziła ograniczoną działalność.\nOdstrzał żubrów wstrzymany. Będzie kontrola!\nGóry i Ludzie / 13.01.2017\nGeneralna Dyrekcja Ochrony Środowiska donosi, że dyrektor generalny Lasów Państwowych zdecydował o kontroli wszystkich przypadków eliminacji żubrów w Nadleśnictwie Borki w latach 2012–2016. Oznacza to, że do czasu zakończenia audytu wstrzymany zostanie odstrzał komercyjny.\nWOŚP zagra także w górskich schroniskach!\nW najbliższy weekend Wielka Orkiestra Świątecznej Pomocy zagra także w popularnych górskich schroniskach! Jak co roku zorganizowany będzie Karpacki Finał oraz piękna inicjatywa karkonoskiej Samotni.\nW ferie będzie więcej pociągów Intercity w góry!\nGóry i Ludzie / 12.01.2017\nW okresie ferii do górskich miejscowości dojedzie znacznie więcej pociągów PKP Intercity. 16. stycznia w życie wejdzie specjalny rozkład. Pojawią także nowe połączenia dla urlopowiczów.\nZimowe Igrzyska Olimpijskie 2030 r. w Karkonoszach?\nGóry i Ludzie / 11.01.2017\nPolska i Czechy wspólnie wystąpią o organizację zimowej olimpiady 2030 r. w Karkonoszach, po obu strony granicy. To bardzo odważny i zaskakujący projekt – dość powiedzieć, że dotychczas brane były pod uwagę raczej Tatry...\nJuż 4. marca zimowy koncert "W górach jest wszystko co kocham" w Jagodnej!\nTegoroczny zimowy koncert "W górach jest wszystko co kocham" odbędzie się 4. marca w Schronisku PTTK Jagodna, w Górach Bystrzyckich. To niepozorne schronisko dzięki jego aktualnym gospodarzom zyskało niepowtarzalny klimat, który oczarował i nas.\nXIII Przegląd Filmów Górskich w Ustrzykach Dolnych\nGóry i Ludzie / 10.01.2017\nSzukacie pretekstu do zimowego wyjazdu w Bieszczady? Przed nami trzynasta edycja Przeglądu Filmów Górskich w Ustrzykach Dolnych. Organizatorami imprezy są: Burmistrz Ustrzyk Dolnych i Grupa Bieszczadzka GOPR. Podobnie jak w poprzednich latach Przegląd będzie trwał trzy dni.\nRekord frekwencji w polskich Tatrach: 3,5 mln turystów w 2016 r.\nPortal biznesowy Forsal donosi, że w polskich Tatrach w 2016 r. padł dotychczasowy rekord frekwencji. Park Narodowy odwiedziło... 3,5 mln turystów. Apogeum przypadło na lipiec i sierpień.\nW sobotę spłonęło schronisko na na Hrobaczej Łące. Rusza zbiórka funuszy na odbudowę.\nGóry i Ludzie / 09.01.2017\nW sobotę miał miejsce groźny pożar Domu Turystyczno-Rekolekcyjnego na Hrobaczej Łące w Beskidzie Małym. Akcja gaśnicza była mocno utrudniona z uwagi na warunki pogodowe i terenowe. Nikt nie ucierpiał, ale straty materialne są niestety znaczne.\nGOPR: 25 ratowników uratowało 14 turystów w Beskidzie Śląskim\nGóry i Ludzie / 07.01.2017\nW Beskidzie Śląskim miała wczoraj miejsce niecodzienna interwencja GOPR. Pomoc wezwała bowiem duża, 14-osobowa grupa, która utknęła w śniegu pomiędzy Zielonym Kopcem a Magurką Wiślańską.\nPogoda na długi weekend: zagrożenie lawinowe oraz arktyczne mrozy\nGóry i Ludzie / 06.01.2017\nGOPR ogłosił trzeci stopień zagrożenia lawinowego w Beskidzie Żywieckim oraz Karkonoszach oraz drugi stopień w Bieszczadach. TOPR również raportuje lawinową "trójkę" i siarczysty mróz. A będzie jeszcze zimniej...\nWielki Bal Sylwestrowy w Krainie Śniegu\nAleksandra Lągawa / 04.01.2017\nPonad 600 gości hucznie przywitało Nowy Rok podczas Wielkiego Balu Sylwestrowego w Krainie Śniegu w resorcie Nosalowy Dwór Resort & SPA w Zakopanem. To największa impreza zorganizowana tego dnia w podhalańskich ośrodkach wypoczynkowych i hotelach.


Przedwojenne tradycje w budowie ciężkich motocykli przyczyniły się do podjęcia w Biurze Konstrukcyjnym Przemysłu Motoryzacyjnego w Warszawie prac nad nową konstrukcją tego rodzaju. Całością opracowania kierował mgr inż. Jan Ignatowicz, konstrukcję silnika prowadził inż. Krzysztof Wójcicki, a konstrukcję podwozia inż. Stefan Poraziński - znany sprzed wojny współtwórca motocykli Sokół. Dokumentacja konstrukcyjna była gotowa pod koniec 1952 roku. Początkowo przewidywano zastosowanie silnika czterosuwowego o pojemności skokowej 500 cm3, lecz ostatecznie do realizacji przyjęto silnik jednocylindrowy o pojemności 350 cm3. W konstrukcji tego motocykla uwzględniono najnowsze kierunki rozwoju pojazdów jednośladowych. Sylwetkę motocykla wzorowano na klasycznych maszynach angielskich. Prototyp wykonano w BKPMot, przy wydatnej pomocy niedawno powołanej Warszawskiej Fabryki Motocykli. Otrzymał on oznaczenie M07 i nazwę Junak.\nW motocyklu tym zamontowano silnik SO3 o górnozaworowym rozrządzie popychaczowym. W układzie smarowania zastosowano tak zwaną suchą miskę olejową i podwójną zębatą pompę oleju. Silnik dysponował mocą niemal czterokrotnie większą niż silniki popularnych wówczas motocykli klasy 125 cm3. Napęd z wału korbowego był przenoszony na czterotarczowe sprzęgło mokre z centralną śrubową sprężyną dociskową za pomocą łańcucha dwurzędowego. Czterobiegowa skrzynka przekładniowa zapewniała dobre wykorzystanie osiągów silnika. Zespół napędowy Junaka był mocowany czteropunktowo w solidnej ramie spawanej z rur stalowych o przekroju kołowym i eliptycznym. Przednie koło zawieszono na widelcu teleskopowym o skoku 146 mm, wyposażonym w amortyzatory hydrauliczne obustronnego działania. Koło tylne było prowadzone na rurowym wahaczu wleczonym współpracującym z teleskopowymi elementami resorującymi, z dwustronnym tłumieniem hydraulicznym. Skok koła tylnego wynosił 96 mm. Tak nowoczesne (na owe czasy) rozwiązanie zapewniało dobre prowadzenie się motocykla w każdych warunkach terenowych. Nowością było wprowadzenie dwuosobowego siodła kanapowego. Wadą motocykla była jego stosunkowo duża masa. Badania prototypów wykazały pełną przydatność Junaka do naszych warunków eksploatacyjnych. Podjęto decyzję o uruchomieniu produkcji, lecz kłopoty z lokalizacją znacznie opóźniły pojawienie się motocykla w handlu.\nOficjalna prezentacja Junaka odbyła się w sierpniu 1954 roku na Wystawie X- Lecia we Wrocławiu. Dopiero w czerwcu 1955 roku zapadły decyzje, na mocy, których producentem finalnym rynku motocykli z silnikami czterosuwowymi została Szczecińska Wytwórnia Sprzętów Metalowych, a dostawcą silników Wytwórnia Sprzętu Mechanicznego w Łodzi. Pierwsze egzemplarze podwozi Junaków wykonano w Szczecinie wiosną 1956 roku. Oczekiwały one na silniki, gdyż WSM Łódź nie uporała się jeszcze z ich produkcją. Wynikało to z niedostatecznego wyposażenia tego zakładu w odpowiednie obrabiarki, oraz z opóźnionych dostaw kooperacyjnych (między innymi z FSO Warszawa i FSC Starachowice). Seria informacyjna Junaków, licząca 30 srebrzystych motocykli, opuściła mury fabryczne w trzecim kwartale tego roku. Badania eksploatacyjne motocykli pozwalały na zebranie wielu informacji o potrzebie wprowadzenia poprawek. Seryjna produkcja Junaka M07ruszyła w 1957 roku. Pierwsza seria miała niektóre elementy osprzętu sprowadzane z zagranicy. Należały do nich: angielski gaźnik Amal 246/117/A o średnicy gardzieli 25,4 mm, oraz niemiecki iskrownik typu IKA ZS-3 i prądnica typu A6-45. Cenę tego motocykla ustalono na 13500 zł, a więc niemal dwa razy wyższą niż na model WFM/WSK M06, lecz jeszcze pod koniec 1957 roku podwyższono ją do 20000 zł. W Szczecińskiej Wytwórni powstał dział konstrukcyjny, który początkowo liczył jedynie 8 pracowników. W listopadzie odbyła się w Szczecinie narada użytkowników Junaków. Producent interesował się losem swoich wyrobów, zbierał o nich opinie i starał się usuwać zauważone mankamenty. W czasie tego spotkania przedstawiono prototyp wózka bocznego przystosowanego do Junaka, a także plany modernizacji tego najcięższego polskiego motocykla. Pierwszy rok produkcji zakończono wykonaniem 393 egzemplarzy. Na początku 1958 roku producent Junaków zmienił nazwę Zakładu na Szczecińską Fabrykę Motocykli, a 26 maja obchodzono pierwszy, bardzo skromny jubileusz (wyprodukowano tysięczny egzemplarz tego motocykla). Energicznie prowadzony dział konstrukcyjny opracował wiele zmian modernizacyjnych dla Junaka. Były to między innymi pełno piastowe hamulce bębnowe, pełna osłona łańcucha napędowego, głębokie błotniki i estetyczna obudowa reflektora. Opracowano także kilka wersji pochodnych modelu M07, dwa motocykle sportowe w wersji krosowej i rajdowej, oraz dwa motocykle trójkołowe (dostawcze).\nMotocykl przygotowany do motokrosu miał oznaczenie M07C i był wyposażony w silnik o mocy podwyższonej o 3,7 kW (5 KM). Układ wydechowy pozbawiono tłumika. Filtr powietrza mocowano bezpośrednio na gaźniku. Skrzynka biegów miała te same przełożenia, co w modelu podstawowym, lecz zmieniono przełożenie głównej przekładni łańcuchowej. Zastosowano koło przednie o średnicy zwiększonej do 21". Prześwit motocykla wzrósł do 180 mm. Instalacja elektryczna obywała się bez akumulatora. Zastosowano szerszą i wzmocnioną kierownicę, zwężony zbiornik paliwa, mieszczący jedynie 10 dm3, skrócone siodło i błotniki. Masa motocykla zmniejszyła się o kilkanaście kilogramów.\nWersja rajdowa o symbolu M07R była mniej wysilona - moc silnika wynosiła 14 kW (19 KM). Model ten posiadał nieruchomy przedni błotnik mocowany za pośrednictwem ażurowych wsporników do dolnej półki zawieszenia przedniego. Nowy układ wydechowy poprowadzono wysoko i wyposażono w osłonę termiczną. Zwiększono przełożenia w skrzynce biegów, a także przełożenie głównej przekładni łańcuchowej. Prześwit motocykla wzrósł do 225 mm. Na zbiorniku paliwa była mocowana torba narzędziowa.\nPierwszym międzynarodowym sukcesem sportowym Junaka było zdobycie złotego medalu przez Witolda Płużańskiego na Sześciodniówce FIM odbywającej się w 1958 roku w Garmisch-Partenkirchen (RFN).\nCiekawymi konstrukcjami były trójkołowe pojazdy dostawcze wykorzystujące zespoły Junaka M07, oraz M10. Model oznaczony symbolem B20 wyposażono w otwartą skrzynię ładunkową umieszczoną z tyłu. Przewożone ładunki zabezpieczono przed wpływami atmosferycznymi brezentową opończą rozpiętą na czterech pałąkach. Układ nośny składał się z ramy motocykla i ramy tak zwanej doczepy. Rozłączna konstrukcja tych zespołów pozwala na przekształcenie trójkołowca w zwykły motocykl. Przeniesienie napędu na tylną oś odbywało się za pomocą łańcucha. Przełożenie przekładni wynosiło 1,47 (25/17). Zastosowano walcowy mechanizm różnicowy z sześcioma satelitami. Półosie napędowe zaopatrzono w przeguby elastyczne umieszczone przy mechanizmie różnicowym. Zawieszenie kół tylnych było niezależne, na pojedynczych wahaczach poprzecznych współpracujących z resorem piórowym umieszczonym poprzecznie. Tylne koła tarczowe wyposażono w ogumienie o wymiarach 5,20-12". Hamulec nożny pojazdu działał na dwa tylne koła i miał możliwość blokowania pedału za pomocą zapadki (na postoju). Skrzynia ładunkowa o konstrukcji drewnianej miała tylną ścianę otwieraną. Powierzchnia ładunkowa miała wymiary: długość 1260 mm, szerokość 1360 mm, wysokość ścian bocznych wynosiła 300 mm, a odległość między podłogą, a opończą - 850 mm. Masa własna tego pojazdu wynosiła 320 kg, a jego ładowność 300 kg. Pojazd ten osiągał prędkość maksymalną 75 km/h, a zużycie paliwa określano na 5,7 dm3/100 km.\nDrugim prototypem trójkołowca była wersja o symbolu B21. Miała ona skrzynię ładunkową z przodu i kierowane koła osi przedniej. Ładowność tego modelu również wynosiła 300 kg. Układ nośny był nierozłączny i składał się z ramy motocykla uzupełnionej w przedniej części ramą skrzyni ładunkowej i zawieszenia przedniego. Koła przednie zawieszono niezależnie na pojedynczych wahaczach poprzecznych współpracujących z poprzecznym resorem piórowym. Hamulec przedni działał na oba 12" koła przednie. Kierownica typu motocyklowego była połączona drążkami kierowniczymi ze zwrotnicami kół. Skrzynię ładunkową wykonano ze sklejki, a do jej ściany przedniej zamocowano dwa reflektory i mały zderzak przedni. Do produkcji zatwierdzono wersję B20.\nStopniowo eliminowano importowane zespoły stosowane dotychczas w Junaku. Zamiast iskrownika produkcji niemieckiej wprowadzono polski iskrownik typu M 3304. Angielską prądnicę zastąpiono polską prądnicą typu P9a o mocy 45 W. W grudniu 1958 roku wprowadzono krajowy gaźnik, opracowany przez WSM Łódź. Był to gaźnik typu Pegaz o symbolu GM-26 Ul i średnicy gardzieli 26 mm. W 1959 roku rozpoczęto proces wdrażania do produkcji przedstawionych wcześniej ulepszeń mających w sumie doprowadzić do powstania modelu M10. Dotychczasowe bębny hamulcowe tłoczone z blachy stalowej zastąpiono pełno piastowymi bębnami odlewanymi ze stopu aluminium. Powierzchnię cierną tworzył pierścień stalowy. Zmiana konstrukcji pociągnęła za sobą zmianę szprych i układu sterowania hamulca tylnego.\nSzczecińska Fabryka Motocykli nawiązała ścisłą współpracę z Gdańskim Klubem Motorowym "Budowlani". Zawodnicy tego klubu startowali na fabrycznych Junakach, dokonywali różnych usprawnień i na bieżąco przekazywali swoje doświadczenia fabryce. Z inicjatywy tego klubu, którego duszą był Jerzy Dąbrowski, przeprowadzono udaną próbę pobicia rekordu Polski, oraz zbudowano Junaka z silnikiem o pojemności skokowej 500 cm3. Zgodnie z regulaminem PZM rekordy prędkości mogły być ustanawiane tylko na sprzęcie krajowym. Poprzedni rekord wynoszący 128,5 km/h, należał do Krzysztofa Bruna i był ustanowiony w 1954 roku na wyścigowym modelu WFM 125. W gdańskim klubie przygotowano specjalny motocykl wyposażony w obudowę aerodynamiczną. Wbudowano do niego zmodyfikowany silnik Junaka 350 w wersji motokrosowej. Po zwiększeniu stopnia sprężania, korekcie faz rozrządu i zastosowaniu innego gaźnika, silnik ten osiągał moc około 18,4 kW (25 KM). Próbę przeprowadzono na autostradzie Tczew - Malbork w dniu 15 kwietnia 1959 roku. Rekordowy motocykl był prowadzony przez Franciszka Stachiewicza, a jego wynik to uzyskanie prędkości 149,3 km/h na dystansie 1 km ze startu lotnego i 102,5 km/h ze startu stojącego. Ciekawostką jest, że długo przygotowywany chronometr elektryczny zawiódł w dniu próby i ostatecznie czas mierzono za pomocą zwykłych stoperów. Zachęceni dotychczasowymi osiągnięciami członkowie klubu "Budowlani", we współpracy z SFM zbudowali silnik o pojemności skokowej 500 cm3, wykorzystując elementy seryjnego silnika typu S03. Tak duży wzrost pojemności nie mógł nastąpić jedynie w wyniku zwiększenia średnicy cylindra. Należało zwiększyć również skok tłoka, a więc zastosować nowy wał korbowy. Wykonanie takiego wału było poza możliwościami klubu, postanowiono, więc wykorzystać wał korbowy z motocykla żużlowego Fis. Umożliwiał on skok tłoka 99 mm. Średnicę cylindra powiększono o 5 mm i w sumie uzyskano pojemność skokową 497 cm3. Pierwsza, niezbyt wysilona wersja tego silnika osiągała moc około 18,4 kW (25 KM).\nMotocykle Junak z powodzeniem startowały w wielu imprezach rajdowych i krosowych sezonu 1959 roku. W XVII Międzynarodowym Rajdzie Tatrzańskim wzięły udział dwa zespoły fabryczne na Junakach 350 i 500. Zajęły one III i IV miejsce, a w klasyfikacji indywidualnej w klasie 350 cm3 Erhard Stadie zdobył trzecie, a Wilhelm Jugowski piąte miejsce. W klasie ponad 350 cm3 wygrał wówczas Witold Płużański na Junaku 500. Mniej udany był niestety udział Junaków w Sześciodniówce FIM odbywającej się w 1959 roku w Gottwaldowie (b. Czechosłowacja). Wystartowało 6 motocykli, lecz do mety na Junaku dotarł tylko Witold Płużański.\nRównież w 1959 roku wdrożono do produkcji wózek boczny o symbolu WB1. Jego rama była spawana z rur stalowych i przystosowana do czteropunktowego połączenia z motocyklem. Koło jezdne pochodziło z Junaka i było zawieszone na krótkim wahaczu pchanym, współpracującym z gumowym elementem resorującym. Gondolę wykonaną z blachy stalowej wyposażono w wiatrochron z celuloidową szybą i brezentowy pokrowiec zakrywający wejście do gondoli. Siedzenie miało odchylane oparcie, za którym znajdowała się wnęka na bagaż. Masa własna wózka wynosiła 67 kg. Ulepszono także technologię produkcji. W tym samym roku uruchomiono w Szczecinie taśmę montażu głównego motocykli, oraz nową lakiernię. Intensywnie rozwijano produkcję. Pod koniec 1959 roku (5 grudnia) taśmę montażową opuścił dziesięciotysięczny motocykl. Nadchodziły także pierwsze zamówienia eksportowe, a na potrzeby klubów sportowych wykonano krótkie serie motocykli rajdowych i motokrosowych.\nW pierwszym kwartale 1960 roku uruchomiono montaż tak zwanej wersji przejściowej między Junakami M07 a M10. Motocykle te otrzymały głębokie błotniki oraz pełną osłonę łańcucha napędowego. Część z nich była lakierowana dwubarwnie. Wytłoczki z blachy stalowej dostarczała żerańska FSO. Pod koniec tego roku do produkcji wszedł model M10. Otrzymał on nieco wzmocniony silnik oraz nową estetyczną osłonę reflektora, w której mieściły się stacyjka i prędkościomierz. W tym okresie wykonano też pierwsze seryjne egzemplarze trójkołowca B20, bazujące już na modelu M10.\nKonstruktorzy z SFM przygotowali specjalną wersję Junaka dla potrzeb patroli drogowych Milicji Obywatelskiej. Dla ochrony kierowcy przed wpływami atmosferycznymi motocykl ten wyposażono w szeroki wiatrochron z szybą i osłony nóg. Za skróconym jednoosobowym siodłem umieszczono radiową aparaturę odbiorczo-nadawczą o zasięgu 20 km. Zastosowanie stalowego pręta wokół tylnej części pojazdu zabezpieczało aparaturę przed uszkodzeniem. Mikrofon umieszczono przy kierownicy, można go było używać w czasie jazdy.\nNajwiększym sukcesem sportowym w 1960 roku był start w XXXV Sześciodniówce FIM w Bad Aussee (Austria) czterech motocykli Junak 350, na których Franciszek Stachiewicz, Edward Kurowski i Konrad Stabiński zdobyli srebrne medale. Producent silników typu S03 - Zakłady Sprzętu Motoryzacyjnego w Łodzi pracował nad ich udoskonaleniem, a także nad nowymi silnikami oznaczonymi symbolami S-130 i S-131.\nJuż na początku 1961 roku do seryjnych silników montowano nowy wał korbowy charakteryzujący się zwiększoną trwałością łożysk i niższymi kosztami produkcji. W tym samym roku Junak otrzymał nową lampę tylną i długo oczekiwany nowy, bardziej skuteczny tłumik wydechu. Kłopoty z uruchomieniem produkcji tego tłumika sprawiły, że był on w tym roku stosowany tylko w niewielkiej części motocykli, głównie w przeznaczonych na eksport. Rok 1961 przyniósł kolejne sukcesy sportowe. Na międzynarodowym motokrosie w Buschbergu (Austria) Janusz Orzepowski wygrał bieg w klasie 350 cm3. W Międzynarodowym Rajdzie Tatrzańskim wystartowało 10 Junaków. Osiem ukończyło tę trudną imprezę, sześciu rajdowców zdobyło złote medale. W Międzynarodowej Sześciodniówce FIM odbywającej się w tym roku w Llandrindod w Anglii (Walia) udział wziął trzyosobowy zespół na Junakach w składzie Edward Kurowski, Janusz Orzepowski i Franciszek Stachiewicz. Wszyscy ukończyli tą imprezę i przywieźli do kraju trzy srebrne medale.\nW styczniu 1962 roku w silniku S03 zastosowano nowy mechanizm zmiany biegów. Pochodził on ze zmodernizowanego silnika typu S-130. Opracowano prototypy nowych motocykli M13 i M14. Model M13 był rozwinięciem seryjnego M10, miał zmienioną tylną część nadwozia. Zastosowano osłony boczne tłoczone z blachy stalowej, oraz nowe jednopoziomowe siodło kanapowe. W Łódzkich Zakładach Sprzętu Motoryzacyjnego opracowano też nowy dwucylindrowy silnik czterosuwowy dla Junaka. Miał on symbol S-132, a jego dwa prototypy zbudowano w 1962 roku. Silnik był przeznaczony dla motocykla typu M14, który miał w przyszłości zastąpić starzejącego się Junaka. Jego awangardowa sylwetka była wynikiem współpracy między konstruktorami SFM i projektantami z Instytutu Wzornictwa Przemysłowego w Warszawie.\nPrototyp nowego motocykla wykonano w Szczecinie na przełomie lat 1962/1963. Nieco wcześniej, w sierpniu 1962 roku, obchodzono w SFM kolejny jubileusz. Okazją było wyprodukowanie pięćdziesięciotysięcznego motocykla. W tym roku zakład osiągnął docelową zdolność produkcyjną, to znaczy 20000 motocykli rocznie. Rok ten okazał się bardzo udany pod względem rajdowych sukcesów Junaka. W jubileuszowym XX Międzynarodowym Rajdzie Tatrzańskim polski zespół narodowy, w skład, którego wchodzili między innymi Janusz Orzepowski i Wilhelm Jugowski na Junakach 350, zdobył Wielką Nagrodę Tatr. Ponadto Wilhelm Jugowski wygrał klasę 350 cm3, a zespół fabryczny wywalczył Międzynarodową Nagrodę Fabryczną. W Sześciodniówce FIM w 1962 roku odbywającej się w Garmisch-Partenkirchen (RFN) wzięły udział cztery dobrze przygotowane Junaki. Wszystkie dotarły do mety, a ich kierowcy Edward Kurowski, Janusz Orzepowski, Franciszek Stachiewicz i Zenon Wiatr zdobyli złote medale. W konkurencji Trophy zespół polski (między innymi Edward Kurowski i Janusz Orzepowski) zajął czwarte miejsce.\nPZM ustanowił regulamin wyścigów motocyklowych w tak zwanej formule C. Określał on warunki techniczne motocykla wyścigowego bazującego na konstrukcji Junaka 350. Pierwsze starty odbyły się w sezonie 1963 roku. Formuła ta nie cieszyła się jednak dużą popularnością wśród zawodników. Praktycznie w wyścigach udział brali jedynie zawodnicy z Łodzi. Fabryka w Szczecinie nie udzielała wsparcia tej dyscyplinie. Wynikało to prawdopodobnie z kłopotów ze zbytem Junaków, jakie w tym okresie powstały na naszym rynku. W SFM stopniowo obniżano plany produkcyjne, wstrzymano też prace rozwojowe.\nW 1963 roku nasz pięcioosobowy zespół narodowy ponownie zdobył Wielką Nagrodę Tatr w XXI MRT. Tym razem w jego skład wchodzili między innymi Wilhelm Jugowski, A. Roj-Gąsienica i Edward Kurowski na Junakach 350. Niestety nie udało się powtórzyć ubiegłorocznego sukcesu w Sześciodniówce FIM. Trzy Junaki startujące w tej imprezie nie wytrzymały jej trudów i z powodu defektów wycofały się. Spadek zainteresowania Junakami wpłynął na zmniejszenie ich produkcji. SFM przejmowała stopniowo z innych zakładów wytwarzanie wałów napędowych i przekładni kierowniczych do polskich samochodów.\nOstatnią nowością ze Szczecina była odmiana trójkołowca B20 wyposażona w kabinę kierowcy dobrze chroniącą przed wpływami atmosferycznymi i przyczyniającą się do wydłużenia okresu eksploatacji w ciągu roku. Pojazd ten również nie doczekał się wdrożenia.\nNa początku 1965 roku zapadła decyzja o wstrzymaniu produkcji motocykli w SFM. Ostatnie Junaki zmontowano tu w połowie tegoż roku w partii liczącej 2680 egzemplarzy. Duży wkład w rozwój konstrukcji tego motocykla oraz jego pochodnych wnieśli między innymi inżynierowie: Zbigniew Jurksztowicz, Romuald Frost i Stefan Wojtanowski, a w zakresie rozwoju technologii produkcji Stanisław Uziębło, Mieczysław Walków, Anna Zdun i Kazimierz Kubiak.\nDorobek Szczecińskiej Fabryki Motocykli to 91 400 motocykli Junak, w tym 2500 trójkołowców typu B20. Ponadto wykonano około 8500 sztuk wózków bocznych typu WB1.


„Malarstwo Hieronima Boscha, a filozofia średniowiecza.” - ppt video online pobierz\nOpublikowałWiesława Wabik Został zmieniony 5 lat temu\nPrezentacja na temat: "„Malarstwo Hieronima Boscha, a filozofia średniowiecza.”"— Zapis prezentacji:\n1 „Malarstwo Hieronima Boscha, a filozofia średniowiecza.”\n2 Główne nurty i filozofie epoki średniowiecza:\nTeocentryzm Augustynizm Tomizm Franciszkanizm Scholastyka Motyw śmierci Dualizm świata\n3 Teocentryzm w dziełach Boscha.\nCzęstym tematem obrazów Hieronima Boscha była religia chrześcijańska. Wiele swoich dzieł komponował wg średniowiecznej filozofii teocentrycznej ( jej przedstawicielem być św. Franciszek), w której to Bóg był najważniejszy, stanowił najwyższą wartość. Przykładem takiego dzieła jest „Sąd ostateczny” najbardziej znany obraz Boscha, pełen symbolii nadzwyczaj często stosowanych przez artystę. Składa się z dwóch planów: boskiego i ziemskiego. Centralną postacią obrazu jest Jezus Chrystus. Miejsce w którym została umieszczona jego postać, jest odniesieniem do filozofii teocentryzmu. Nosi czerwoną szatę - symbolem zwycięstwa. Pozycja w której został utrwalony wskazuje na czynność sądzenia. Widzimy również promień tęczy symbolizujący wszechwładzę boską, dotykającą wszystkich ludzi. Jezus otoczony jest przez dwunastu świętych, sześciu z nich klęczy. Liczba sześć oznacza pokój i szczęście. Po Jego prawej i lewej stronie widnieją ubrane na biało anioły z trąbami symbolizujące siedem pieczęci.\n4 „Ogród ziemskich rozkoszy”\nBosch przedstawia tu Stworzenie Świata oraz wpływ zła i grzechu na ludzi. Po lewej stronie tryptyku ukazany jest raj, po prawej piekło. Środkowy panel przedstawia upadek ludzkości, zwycięstwo grzechu. Nadzy ludzie wszystkich ras oddają się rozpuście. Na pierwszym planie widzimy grupy kochanków. Fantastyczne stworzenia jak gigantyczne ptaki są częścią życia tych ludzi, bawią się razem z nimi wbrew zasadzie drabiny bytów (Tomizm). Celem obrazu było potępienie wad i słabości skazujących ludzi na piekło. Bosch jednocześnie nawiązuje do filozofii św. Augustyna mówiącej o wewnętrznym rozdarciu człowieka pomiędzy pragnieniem trafienia do nieba, a zaznaniem ziemskich rozkoszy.\n5 Śmierć jako element kultury średniowiecza.\nDla ludzi średniowiecza istotne było jak człowiek umiera. Do „ars moriendi” nawiązuje obraz Boscha pt „Śmierć skąpca”. Na malowidle widzimy bogatego kupca, ubranego skromnie, chowającego coś drogocennego do skrzyni. Powyżej pokazany jest on na łożu śmierci. Na jego twarzy dostrzec można zaskoczenie i trwogę przed nadchodzącą śmiercią. W jego pobliżu znajdują się demony. Jeden z nich kusi kupca woreczkiem pieniędzy. Na obrazie widać, że śmierć w średniowieczu zaskakiwała, dopadała nagle i nie pozwalała uciec. Była traktowana makabrycznie i kojarzono ją z karą za grzechy, czymś strasznym. Drugim elementem filozofii średniowiecza jest tu nawiązanie autora do nauk św. Franciszka: „Człowiek jest wolny i szczęśliwy, tylko wtedy gdy posiada tyle, ile jest mu niezbędne do życia.Ktoś, kto ma wiele martwi się o swój majątek, jest jego niewolnikiem.” Tak jak skąpiec, dla którego wartości materialne są najważniejsze i nawet na łożu śmierci sięga po sakwę monet. Artysta na swym obrazie potępia taką postawę.\n6 Moralizatorska wymowa dzieł i dualizm świata.\nDzieło składa się z kilku małych obrazów w formie okręgów: cztery małe ukazujące śmierć, sąd ostateczny, piekło, niebo oraz większy, na którym przedstawione są grzechy główne. W centrum dużego okręgu znajduje się mniejszy, symbolizujący oko Boga, na którym Bosch przedstawił zmartwychwstałego Chrystusa. Poniżej wizerunku Chrystusa znajduje się łacińska inskrypcja: Cave Cave Deus Videt (Strzeż się, strzeż się, Bóg widzi) przypominająca, że żaden grzech nie pozostaje niezauważony. Grzechy główne przedstawione są w formie scenek rodzajowych. Każda ze scen posiada łacińską nazwą grzechu. O dydaktycznym charakterze dzieła świadczą dwa cytaty z Księgi Powtórzonego Prawa. Dzieło Boscha nawiązuje do podstawowego założenie scholastyki: dogmaty i prawdy wiary są niepodważalne. Wszystkie prace malarza w sposób charakterystyczny dla średniowiecza przedstawiają świat poprzez skrajne preciwieństwa: dobro i zło, jasność i mrok, niebo i piekło.\n7 Bibliografia. www.sredniowiecze.klp.pl\nPobierz ppt "„Malarstwo Hieronima Boscha, a filozofia średniowiecza.”"


Pierwszy raz w Tatrach byłam w sierpniu 1994 roku.\n,,Szczecin - Zakopane, 08.08.94.\nNo i tak sobie jedziemy w góry. Po mojej prawej\nz nosem wciśniętym w szybę drzemie Maciek.\nPrzy drugim stoliku Mateusz pisze list. Miasto\nwyłania się z mroku za oknem jak jakaś nierealna\nbrednia, okna, latarnie, odblask neonów na ścianach.\nTen dwuwymiarowy slajd przesuwający się\nwstecz, zbiór nic nie znaczących punktów w mroku\nmoże - na pewno - jest dla innych ludzi ukochanym\nlub znienawidzonym miejscem życia, całym\nświatem. Ulice, szyny, samochody. Wiadukty. To chyba\nOstatni raz w polskich Tatrach byłam w maju roku jubileuszowego.\nSzczecin - Zakopane. W przedziale naszym ludzi sporo. Dwóch studentów, gdzieś na rubieżach wsiedli, jeden, potem drugi, ucieszyli się nawzajem na swój widok. Obaj mają włosy, co pozytywnie nas do nich nastraja. Jeden ma nawet na palcu obrączkę, co nas nastraja jeszcze pozytywniej. O uczelni rozmawiają, o profesorach. - ludziach, którzy krzywdzą innych ludzi i pogardzają nimi, a ta pogarda gorsza od tej krzywdy może. Jakieś skrypty przeglądają.\nA ja to mam za sobą właśnie. Ta podróż ma być nagrodą ... za utratę chlubnego miana studenta i dołączenie do grona bezrobotnych.\nNoc za oknem już. Nieprzyjazna, złowroga. Dokumenty przed nią chowamy na dnie naszej ubraniowości, pieniądze biedne przytulamy do sensorycznych ciał. By nie dosięły ich długie ręce nocy.\nZiemia zaokienna w niebo się przemienia. W kosmos zimny i czarny, gdzieniegdzie tylko rozświetlony mknącym przez otchłanie świetlnym punktem, bądź punktów tych konstelacją. Ale trafiamy w końcu na skraj ramienia galaktyki, jednej z tych dróg mlecznych. Bo gwiazdy zagęszczają się, wydobywając materię z mroku: ulice i domy, mosty i szyny. Grafitowoszare, jak wszystko tej nocy. Ale ciepłe mimo to. Nieagresywne, niewrogie.\n-Zobacz - mówię do Dziuny. - To chyba Wrocław.\nStudenci zbierają się do wyjścia.\n-Byłam tu ostatnio z dziesięć lat temu. Na zakończenie ósmej klasy przyjechaliśmy. To wtedy widziałam w tramwaju studenta, który uczył się psa...\n-Uczył się psa? - Dziuny wyciągnął szyję w moją stronę, jakby to miało zmniejszyć dystans między moimi słowami a jego niezrozumieniem.\n-Psa - potwierdziłam. - Miał w xiążce psa i podpisy do jego części, chyba z kilkadziesiąt numerków. I uczył się.\nSpod wiaduktu, po którym akurat sunęliśmy, wysunął się tramwaj. Odpłynął w głąb ulicy, wraz z mnóstwem samochodów, widocznych jako rzeka czerwonych świateł.\n-Ten widok mocno mi utkwił w pamięci - ciągnęłam, patrząc przez okno. - Chodził za mną przez kilka lat. Studenci uczą się w tramwajach... Aż napisałam wiersz który się tak zaczyna. Pamiętasz?\n-Acha. ,,Studenci uczą się w tramwajach...''\nstopczaki z plecakami u stóp\npozdrawiają samochody na wylotówkach - pomyślałam ciąg dalszy, zżymając się w myśli, że to cuchnącym pociągiem, a nie stopem jedziemy. A wszystko z braku czasu.\n-Najlepszy numer, jaki widziałem, o uczeniu się w tramwaju - odezwał się nagle jeden ze studentów z włosami, ten z obrączką - wyglądał tak: jeden gość dyktował ze swojego zeszytu, a dwóch innych siedziało obok na podłodze i pisali...\nMój Boże, pomyślałam. Kto tym ludziom chce taką krzywdę robić. Społeczeństwo zorganizowane przez starych, którzy trzymają władzę, zasoby materialne i wiedzę i to oni dysponują je młodym. Wedle swojego upodobania. Często wedle ugiętości tych drugich.\nA za oknem przesuwał się Wrocław. Mury dawne i nowe, lampy jasne i zaułki ciemne, długie szyje wiaduktów i kruche mrowia człowiecze. A każdy idzie z pękiem więzi z innymi ludźmi, podległości i nadrzędności, miłości i krzywdy. I studenci też idą, skrypty noszą w torbach i plecakach.\nOstatni raz w słowackich Tatrach byłam w końcu października roku jubileuszowego.\nI nie śmierdzącym pociągiem wracaliśmy, ale błogim autostopem. Który po raz pierwszy w życiu zawiódł nas: krótki dzień jesienny zakończył się, gdy byliśmy pod Legnicą. Z bólem serca, z braku czasu, który coraz bardziej nasze doroślejące życie dopada, udaliśmy się na stację kolei.\nTu zaś okazało się, że możemy albo czekać trzy godziny na pociąg a potem przesiąść się i czekać godzinę na przesiadce, albo czekać godzinę w Legnicy i trzy godziny na przesiadce. Wybraliśmy tę drugą opcję, bo było zimno i pusto straszliwie na dworcu, a kloszardzi zagęszczali się.\n-Nie śpij, Dziuni - budził mnie Dziuny w pierwszym pociągu. - Nie śpij.\n-Nie śpij, kochanie. Trzymaj się. - powtarzał, kiedy wyleźliśmy we Wrocławiu na peron.\nA mi się chciało spać. Straszliwie. Dyskomfort ciała przeogromny. Ciało przeniknięte, przeszyte na wylot tym bolesnym żądaniem: położyć się i rozluźnić wszystkie mięśnie. I żeby jeszcze było ciepło. A jeśli nie ciepło, to chociaż mniej zimno.\n-Jak to dobrze, że Lojzo dał nam tę znalezioną bluzę - mówię. -Bez niej bym chyba umarła.\nHol dworca ten sam, co przed dziesięcioma laty. Półokrągłe sklepienie, bardzo wysoko nad naszymi głowami. Pamiętam, że wtedy latał pod nim wodorowy balonik w kształcie srebrno-czerwonego serduszka z Myszką Miki. Gadżet, który teraz setkami rozdaje się na każdej promocji, wtedy stanowił kompletną nowość. Na tym dworcu z przyczyn mi do dziś nieznanych siedziałam z całą klasą i wychowawczynią kilka godzin, czekając na powrotny pociąg. Obserwowanie balonika, zmian jego położenia i kąta nachylenia stanowiło dość istotny element tego czekania, podobnie jak przyglądanie się zielonemu neonowi ,,kasy biletowe kasy'' (sic!) - którego krój czcionki pachniał skondensowanym peerelem.\nI dziś dworzec wrocławski znów. O dziesięć lat starszy. Tryskający światłem i napisami, do granic możliwości wypełniony punktami sprzedaży dóbr wszelkich. Dworzec - jak wszędzie: życie w soczewce, świat ludzki w pigułce. Ludzie młodzi i starzy, i ci średni ciągnący za sobą dzieci, jedni z plecakami, inni z aktówkami, niektórzy z torbami-dziadówami, a najwięcej ze zwykłymi walizkami, w których swój żywot przełożony na materię, na praktykę ciagną za sobą. Niewygodnie im z tym, ciężko i bez przerwy pilnować trzeba, ale nie są w stanie ich porzucić. Bo to jest ich mała stabilizacja, ich zakotwiczenie. Że kiedy wiatr powieje, oni trzymając je nie oderwą się od ziemi, przy której tak bardzo chcą pozostać. Niewolnicy swoich nieożywionych niewolników nigdy nie poszybują z wiatrem. Ani w żagle go nie nabiorą, tylko po wielkiej wodzie na walizce jak na tratwie będą dryfować.\nNo ale nie wypada o wielkiej wodzie mówić właśnie w tym mieście, stwierdzam porzucając metaforę a wracając do konkretu. Nie widziałam powodzi w telewizji, bo wtedy w bezprądowych obszarach byliśmy. Ale słyszałam, że działy się tu rzeczy straszne. Że woda dochodziła do trzeciego piętra na ulicach niektórych. Że wszystkie drapieżniki w zoo utopiły się w swoich klatkach. Utopić się w klatce - Boże. Koszmarna śmierć. A mój fenek? Jeśli dożył tego czasu, czy uratowany został przez ludzi - złych, którzy z cudzej niewoli rozrywkę sobie robią?\nDziesięć lat temu, z klasą, byłam w zoo. Nikt mi jeszcze nie uświadomił, jak zła to instytucja. Między żyrafami, słoniami, wielbłądami szukałam fenka, malutkiego liska z ogromnymi uszami. Chyba dość mocno wtedy byłam podobna do niego - dopiero potem skrzydła mi wyrosły. Szkoda tylko, że kły nie zanikły, ale nikt nie jest doskonały.\nChodziliśmy wtedy pół dnia po mieście wielu mostów, w którym tramwaje były niebieskie i jeden z nich miał numer zero. Był to szok dla mieszkanki miasta, w którym tramwaje były czerwone. Niedługo potem zresztą wszystkie, i czerwone, i niebieskie, straciły swą barwę na rzecz komercyjnej wzorzystości.\nMosty podobały mi się wtedy, aczkolwiek zagadnienie Odry było mi znane z jej nieco dolniejszego biegu. Ale tu było więcej drzew obok mostów. I całkiem inne wrażenie przez to. [i wiatr kartkuje xiążki poetów / na ławkach nad rzeką i włosy ich splata]\n-Wartoby zjeść coś - powiedział nieśmiało Dziuny.\n-Święta prawda - rzekłam. - Ale kasy to już chyba zostało niewiele.\nZaiste, po awaryjnym kupieniu biletów nie było jej dużo, mimo iż miałam jeszcze legitymację studencką, ważną do końca stempelka, czyli za dni parę. Snuliśmy się właśnie między kasami a rzędem komercji.\n-O! tu jest bankomat! - ucieszyłam się. - Ale ja już dziś wypłacałam. To wypłaci mi drugi raz?\nUdało się. Dwa najmniejsze, brązowe papierki wysunęły się z sezamu.\n-Hura, jesteśmy bogaci. Możemy zaszaleć. Może na pizzę pójdziemy?\n-Tylko znajdźmy jakąś klimatyczną pizzerię.\nPielgrzymka wzdłuż wszystkich kapliczek komercji była dość długa. W większości z nich przykuwało naszą uwagę egzotycznie brzmiące zaklęcie: Pita-Knysza. Pizza była w kilku miejscach. Ale zbyt mało ładne były to miejsca, żeby płacić tyle, ile tam ta potrawa kosztowała.\nObeszliśmy dworzec dwa razy i nie mogliśmy się zdecydować. -Słuchaj, a może dowiemy się, co to jest pita-knysza?\nPrzeszliśmy znowu wzdłuż budek i wybraliśmy jedną, w której najsympatyczniej wyglądały dziewczyny sprzedające.\n-Dobry wieczór - podeszliśmy do lady. - Mamy taki problem, bo jesteśmy z daleka. Czy mogłyby nam panie objaśnić, na czym polega pita i knysza?\nDziewczęta uśmiechnęły się przyjemnie bardzo i wyklarowały nam tę kwestię, demonstrując odpowiednie materiały:\n-To jest ciasto na knyszę. Najpierw się je podgrzewa, a potem do środka wkłada się różne warzywa, z tych co tu widać. To kosztuje 3zł. Można też jeszcze włożyć ser, mięso albo rybę, wtedy trzy pięćdziesiąt... A to jest pita... - itd.\n-No to my jedną knyszę poprosimy. Z warzywkami.\n-A wszystkie rodzaje państwo lubią, czy czegoś nie dawać?\n-Wszystkie - poprosiłam i przyglądałam się, jak dziewczyna zręcznie nakłada pomidory, ogórki, siekaną kapustę, tartą marchewkę, groszki i inne rozkosze do knyszy, polewając sosem.\n-A można zapytać, skąd państwo są?\n-Z prowincji. Ze Szczecina znaczy.\n-No, to rzeczywiście daleko.\n-A do nas, to jest daleko wszędzie. Na takim końcu mieszkamy, gdzie wrony zakręcają.\nWróciliśmy z jedzeniem do nawy głównej (bo budka mieściła się w ciągu wejściowym) i usiedliśmy na kamiennych schodkach na galeryjkę.\n-O Boże jakie dobre - powiedziałam tylko, kiedy wcinaliśmy tę knyszę, każde od swojego końca, popijając sokiem z kartonu. Szybko się skończyła.\n-To może jeszcze jedną?\n-Im mniej kasy będziemy mieli, tym niej nas w pociągu okradną.\nPróbowaliśmy rozejrzeć się za jakimś miejscem do siedzenia. Niestety, krzesełka były nieproporcjonalnie do wielkości dworca nieliczne i już zajęte przez bezdomnych. A siedzenie na schodkach groziło przeziębieniem nerek.\n-Nie śpij - trząsł mnie Dziuny. - Idziemy pochodzić, żebyś się obudziła...\nPrzed budynkiem roztaczała się noc ciemna i widok na ściany po drugiej stronie ulicy. Staliśmy na progu stacji jak na brzegu jeziora jakiegoś - nieznanego miasta. Zbyt ciemnego, by zdobywać je nocą.\n-Szkoda, że jesteśmy tu tak późno. Poszlibyśmy pooglądać.\n-Gdybyśmy tu byli za dnia, to pojechalibyśmy dalej, a teraz bylibyśmy już za Zieloną.\n-Prawda. Ale fajnie byłoby zobaczyć tę kawiarnię w jeżdżącym tramwaju.\n-I kamieniczki. Pamiętam, dziesięć lat temu mi się podobały bardzo. Artyści się kręcili, sprzedawali obrazy, i inne branże...\ni palce ścierają o struny stalowe\nby ból i łzy serca ich płaczem zagłuszyć\n-pomyślałam. Ale nie pamiętałam tak naprawdę, czy ktoś wtedy grał na ulicy, czy to tylko mojej wyobraźni urojenie.\nZimno było. Może gdyby nie zimno i zmęczenie, zanurkowalibyśmy w to miasto. Schowaliśmy się spowrotem w ramiona dworca. Zegar o pięknych wskazówkach dopiero dochodził do północy.\n-Usiądźmy gdzieś - prosiłam.\n-Nie, bo zaśniesz.\n-Ale ja już nie mogę.\nA więc znów wzdłuż holu.\n-Ja chyba wiem, czemu tu jest tak mało krzeseł. Żeby ludzie wchodzili do kawiarni i tam kasę zostawiali.\nDoszliśmy do prawego końca.\n-Chodź, zobaczymy czy jest jeszcze to kino dworcowe.\n-Chcesz iść na film?\n-No co ty. Ponoć to jest jedyne takie kino w Polsce. Obejrzałam tu wiekopomne dzieło kinematografii ``Akademia policyjna 6''.\nKino było, seans właśnie trwał. Pani-administratorka popatrzyła na nas dziwnie. Cofnęliśmy się z progu. Plakaty zapraszały na utwory tak nijakie, że nawet nie pamiętam tytułów.\nWięc snujemy się dalej. Głowa spada mi coraz bardziej. Rozglądam się za poczekalnią, w której poeta mój najdroższy napisał swoje pierwsze opowiadanie, najbardziej dla mnie ulubione. Ale nie ma tu żadnej poczekalni. Nie mam nawet pomysłu, w jaki sposób ona mogła tak zniknąć. Może ją na kapliczkę handlu przerobiono.\nZamknięta na głucho księgarenka. Poniżej jej szyby - dwudziestocentymetrowy parapet.\n-Ale ty mi zaśniesz.\n-Na chwilę tylko.\nSiadamy. I dostrzegamy kartkę: ,,Zabrania się siadać na parapecie''.\n-Chodźmy stąd, bo nas jakiś policjant pogoni.\n-Posiedźmy jeszcze chwilkę...\n-Ale nie śpij.\nWięc snujemy się dalej. Pod sufitem wisi dziwny ekran, na nim komunikat pogodowy na przemian z reklamami. Dwunasta piętnaście. Jeszcze tyle czasu do tego pociągu, a tam położę się albo usiądę, i zasnę wreszcie. Chociażby na korytarzu.\nUsiedliśmy w końcu na schodkach kamiennych, żeby obserwować tablicę unaoczniającą mające odjechać pociągi. Co jakiś czas nazwy miast, godziny, numery peronów przewijały się - przesypywały - z głośnym szelestem. Fascynowało to i przykuwało uwagę.\nTymczasem sok z kartonika przefiltrował się.\n-Wiesz, siku mi się chce.\n-No to kibla poszukajmy.\n-W kiblu? W życiu! Narazić się na kiłę i jeszcze płacić za to. To już wolę przeziębić pęcherz.\n-No to wytrzymaj do pociągu.\nWyszliśmy znowu przed stację. Ciemność i bezruch dość duży już panowały. One mnie ośmieliły. Wyszukałam jakieś półosłonięte miejsce między ścianką, krzaczkiem i śmietnikiem i nastąpił wzrost metafizyki (bo kiedy ubywa materii, przybywa ducha).\n[I tak było lepiej niż w tegorocznym Krakowie, gdzie sikałam siedząc na drzewie, tak żeby spływało po pniu. Kobiety są idiotycznie pod tym względem skonstruowane. Mężczyźni mogą te nad wyraz naturalne sprawy załatwiać nie tylko nie narażając się na przeziębienie, ale i z godnością, w postawie wyprostowanej, przynależnej istocie ludzkiej].\nSympatyczne dziewczyny już dawno zamknęły knyszerię. Pewnie teraz śpią. Usiedliśmy znowu na kamiennych schodkach, pomiędzy żulerią i młodzieżą, które to dwie grupy społeczne pod wszelkimi szerokościami geograficznymi mają ze sobą zawsze wiele wspólnego. A przynajmniej ubóstwo i niewielkie opory przed siadaniem na podłodze. Na wszystkich dworcach, na których spałam, zawsze pospołu i zgodnie polegali: kloszardzi miejscowi i młodzież ze stron dalekich.\n-Nie śpij! Dziuni, jesteś straszna! Jak możesz w ogóle!\nPróbowałam skoncentrować się na wskazówkach zegara i przyglądać się, jak się poruszają. Dochodziła pierwsza. Jeszcze tylko pół godziny...\n-Tin din! Pociąg pospieszny z kądśtam do Szczecina jest opóźniony o 30 minut. Pociąg pospieszny do Szczecina przez Leszno Poznań Wronki Krzyż Stargard Szczeciński jest opóźniony o 30 minut. Wysokość opóźnienia może ulec zmianie. Przepraszamy.\n,,Ugryź się w...'' - chciałam pomyśleć, ale się powstrzymałam. To przecież nie jest wina tej pani. Zatem pół godziny zmęczenia i marznięcia dłużej.\nKolejne pociągi pojawiały się na dole analogowej tablicy odjazdów, w miarę jak te górne zanikały. I tak to trwało, trwało i trwało (,,Nie śpij!''). Nie wiem, czy ktoś patrzył na przesypującą się tablicę odjazdów, kiedy nasz pociąg, zaniknąwszy z toru przy peronie którymś, zaniknął z tej tablicy, i czy ten ktoś tak samo jak ja marzł i chciał spać, i czy miał przy sobie kogoś, kto go budził, kogoś, na kim mógł się oprzeć. Tak jak ja mogłam oprzeć się na tym, do którego wołałam z otchłani największej samotności, na miesiąc może przed tym, kiedy mi się spełnił:\nstudenci uczą się w tramwajach\ntak wiele jest na świecie istot do kochania\ndrugie wspomnienie o Wrocławiu


Wysoki połysk i antykorozyjne zabezpieczenie.\nDrabina wolnostojąca domowa 1200\nLinia ekonomiczna 1200. Drabina z podestem.\nDrabina wolnostojąca profesjonalna 1300\nLinia profesjonalna 1300.\nDrabiny 2 elementowe 3200\nOd 7 do 11 szczebli. Pólprofesjonalne.\nDrabiny 3 elementowe 4200\nLinia ekonomiczna 4200. Aluminiowe, wolnostojące i opieralne.\nDrabiny opieralne od 7 do 12 szczebli 2300\nDrabiny aluminiowe do zastosowań półprofesjonalnych.\nDrewnokolor Impregnat z woskiem LAKMA\nImpregnat dekoracyjno-ochronny z woskiem do malowania surowego drewna.\nDrewnokolor lakierobejca LAKMA\nDwustronna do sklejania folii, membran dachowych z innymi materiałami DUO\nIdealnie skleja zakłady membran i folii dachowych.


Przednia Platforma Tramwaju: POLSKA: październikowa zmiana rozkładu jazdy na kolei\nW najbliższą niedzielę, 16 października, w życie wejdzie ostatnia tegoroczna korekta rozkładu jazdy pociągów w naszym kraju. Następna zmiana to już całkiem nowy rozkład jazdy na kolejny rok, który obowiązywać zacznie od grudnia. Tymczasem, do 10 grudnia, takie małe kosmetyczne zmiany.\nNa południu kraju, w wybrane dni, podróżujący do Zakopanego będą musieli korzystać z komunikacji zastępczej. Autobusy pojadą za TLK Malinowski między Krakowem a Zakopanem, natomiast bezpośrednio kursować będą nocne TLK Luna i Wenus. W dniach od 17 października do 10 grudnia dodatkowo, ze względu na ruch jednotorowy na odcinku Katowice Ligota – Tychy, od poniedziałku do piątku pociąg IC Korfanty kursować będzie w skróconej relacji do Katowic. W weekendy bez zmian - do Bielska-Białej.\nWraz z korektą wracają pociągi na trasę Krotoszyn – Jarocin. Zakończyły się tam prace mające poprawić bezpieczeństwo ruchu kolejowego. Ponadto pociągi IC Centraurus i TLK Aurora, łączące nocą Poznań z Wrocławiem, pojadą trasą przez Ostrów Wielkopolski. Jest to podyktowane kontynuacją utrudnień na modernizowanej magistrali z Dolnego Śląska do Wielkopolski.\nW związku z kontynuacją prac na odcinku Włocławek Brzezie – Aleksandrów Kujawski składy IC Chemik oraz IC Doker pojadą trasą okrężną od Kutna do Bydgoszczy przez Zamków i Inowrocław. Na trasy wrócą też IC Górnik i Fredro, ze względu na zakończenie prac na "wiedence" między Koluszkami a stacją Widzów Teklinów. W centralnej Polsce PKP PLK przeprowadzą też nocne prace torowe na trasie Łódź Widzew – Kutno. Przez kilka dni, zamiast niektórych pociągów regionalnych podróżni będą mieli do dyspozycji komunikację zastępczą, natomiast w wybrane dni pociąg TLK Wenus pojedzie objazdem przez Łowicz Główny.\nDodatkowo do 10 grudnia wydłużono kursowanie weekendowego połączenia z Wrocławia Głównego do stacji Berlin Lichtenberg i z powrotem. Kursy „Pociągu do kultury” realizowane przez Koleje Dolnośląskie pierwotnie miały odbywać się tylko do 25 września. Więcej ciekawych rzeczy gdzieś w listopadzie, przy okazji nowych doniesień o całkiem nowym rozkładzie jazdy.


Dywan wełniany, dywan typu shaggy, dywan z włókna syntetycznego. Co łączy te dywany? Otóż idealnie nadają się do aranżacji sypialni. Miękki dywan nie tylko korzystnie wpłynie na ocieplenie klimatu w sypialni (a przecież o to nam chodzi), ale także sprawi, że poranki będą bardziej komfortowe. Zdecydowanie przyjemniej jest przecież wstając z łóżka postawić stopy na miękkim dywanie niż zimnej podłodze - nawet, gdy jest z drewna.\nOczywiście nie sugerujemy, by całą podłogę w sypialni zakrywać dywanem. Nawet gdyby był bardzo ładny, to jednak warto pokazać czym wyłożyliśmy posadzkę w sypialni. Dywan świetnie komponuje się z panelami lub drewniana podłogą. Można położyć dywan pod całe łóżko lub tylko jakiś niewielki dywanik przy brzegu łóżka. W takiej roli doskonale sprawdzi się dywan z wysokiej jakości wełny lub dywanik ze skóry i futra owczego. Dywan świetnie będzie wyglądał pod fotelem, na którym co wieczór czytamy ulubioną książkę.\nDo jakiego wnętrza pasuje dywan? Nowoczesna, czy tradycyjna, w stylu minimalistycznym, skandynawskim, glamoure, prowansalskim - w każdej stylistyce dywan będzie świetnym uzupełnieniem aranżacji. Oczywiście musimy odpowiednio dobrać wielkość dywanu, wzór oraz rodzaj materiału.\nPoniżej zamieszczam kilka przykładowych aranżacji sypialni z dywanem w roli głównej;)


Każdy na bakier z prawem - miedziowe.pl\nStart Lubin Każdy na bakier z prawem\nTrzech mężczyzn w aucie\nKażdy na bakier z prawem\nPolicjanci z Lubina zauważyli o 1:00 w nocy 22-latka, którego doskonale znali i pamiętali z wcześniejszych interwencji. Mężczyzna kierował renault. Również i tym razem mundurowi postanowili go skontrolować. Lubinianin wiózł dwóch pasażerów. Okazało się, że cała trójka ma coś na sumieniu.\nPodczas kontroli 22-latek był bardzo nerwowy, a jeden z pasażerów na widok policjantów odrzucił jakiś przedmiot na tylne siedzenie. - Siedzący za kierownicą mężczyzna przyznał się policjantom, że dzień wcześniej zażywał środek odurzający.\nFunkcjonariusze potwierdzili to badaniem na zawartość narkotyków w organizmie. Dodatkowo policjanci ustalili, że kierowca nie posiada prawa jazdy - powiedziała Sylwia Serafin, oficer prasowy KPP w Lubinie.\nPasażerowie podczas interwencji byli bardzo zdenerwowani, więc i oni zostali sprawdzeni przez mundurowych, którzy szybko ustalili, że jeden z mężczyzn, to 17-letni mieszkaniec Lubina, który jest poszukiwany w związku z samowolnym oddaleniem się z Zakładu Opiekuńczo-Leczniczego. - Drugi natomiast to 23-latek z Lubina. Policjanci zabezpieczyli odrzucony przez tego mężczyznę pakunek, w którym znajdowała się paczka papierosów. W jej środku funkcjonariusze ujawnili środki odurzające. Po zbadaniu tych substancji okazało się, że były to metaamfetamina, marihuana i tabletki ekstazy - dodała rzeczniczka.\nTeraz mężczyźni odpowiedzą przed sądem. Za posiadanie narkotyków grozi kara do 3 lat pozbawienia wolności, natomiast za kierowanie pojazdem pod ich wpływem do 2 lat więzienia. Nieletni został przewieziony przez policjantów do Zakładu Opiekuńczo-Leczniczego.


Ranking WBC: Adamek wyżej od Szpilki! - Polsat Sport\nRanking WBC: Adamek wyżej od Szpilki!\n11.02.2016, 19:55 Sporty walki\nTomasz Adamek awansował w rankingu WBC i w zestawieniu wagi ciężkiej jest ósmy. W tej samej dywizji, na jedenaste miejsce, spadł Artur Szpilka.\nW poprzednim zestawieniu Szpilka zajmował szóste miejsce, ale po porażce z rąk mistrza WBC Deontaya Wildera, spadł o kilka pozycji. Natomiast awans z dziesiątego na ósme miejsce odnotował Adamek, który już 2 kwietnia wystąpi na gali Polsat Boxing Night w Krakowie.\nW królewskiej kategorii federacja umieściła jeszcze dwóch innych polskich pięściarzy - Mariusz Wach (18.) i Andrzej Wawrzyk (22.).\nW wadze junior ciężkiej siedemnasty jest Mateusz Masternak, a Michał Cieślak uplasował się na 34. pozycji.\nNajwyżej w rankingu jest Andrzej Fonfara, który w półciężkiej dywizji niezmiennie jest drugi. W tej samej kategorii 40. jest Dariusz Sęk. W wadze super średniej widnieje nazwisko tylko jednego Polaka - Maciej Miszkiń (35.), a w średniej Maciej Sulęcki jest 26. W kategorii średniej znaleźli się również Patryk Szymański (33.) i Kamil Szeremeta (40.).


Kotleciki ryżowe - przepis – Zobacz na przepisy.pl\nRyż ugotuj według przepisu na opakowaniu. Odcedź i ostudź.\nSzczypiorek umyj, osącz, posiekaj i wraz z serem dodaj do ryżu.\nWbij jajko, dopraw, a następnie wymieszaj.\nZ masy formuj kotlety, które obtaczaj w bułce tartej. Smaż na rozgrzanym oleju z obu stron na złoto.\nRyż zapiekany z jajkami\nZapiekanka ziemniaczana z curry\nKotleciki z kaszy gryczanej z pietruszką\nCielęcina a’la wiedeński sznycel\nKotlety mielone z roszponką\nCielęce kotleciki z sosem pieczarkowym\nKotleciki rybno ziemniaczane z groszkiem\nKotlety z karkówki w panierce z orzechami\nKotleciki ryżowe są dobrą alternatywą dla popularnych kotletów mielonych lub schabowych oraz świetną propozycją obiadową dla osób, które nie przepadają za mięsem. Przyrządzisz je z prostych, popularnych składników, a proces ich przygotowania zajmie naprawdę niewiele czasu. Na Twojej liście zakupów powinny znaleźć się, m.in.: biały ryż, jajka, ser żółty, szczypiorek oraz bułka tarta. Ryż ugotuj, odcedź i przestudź. Ser żółty, np. goudę lub ementalera, zetrzyj na tarce o dużych oczkach. Umyty szczypiorek drobno posiekaj. Do ugotowanego ryżu dodaj ser, szczypiorek oraz lekko roztrzepane jajko. Masę dopraw przyprawą curry, która nada delikatnym kotlecikom bardziej wyrazisty smak. Z masy formuj kuleczki i smaż je na rozgrzanym oleju roślinnym aż osiągną złocisty kolor. Gotowe kotlety podawaj na gorąco, najlepiej z gotowanymi ziemniakami oraz surówką z kiszonej kapusty lub sałatą ze śmietaną. Dobrym dodatkiem będzie także dip jogurtowy z ziołami. Koniecznie skorzystaj z tego przepisu na kotleciki ryżowe i przygotuj je obiad lub kolację.


Obydwie Zaczytane: Magia grudniowej nocy - Gabriela Gargaś\n"Magia grudniowej nocy" Gabrieli Gargaś jest trzecią z kolei cześcią historii o Michalinie, jej babci, Bartku, Amelii... Poprzednie części to "Wieczór taki jak ten" oraz "Lato utkane z marzeń".\nPrzyznam się bez bicia, że nie czytałam poprzednich części i swoją przygodę z bohaterami Złotkowa - malowniczej bieszczadzkiej miejscowości zaczęłam dopiero teraz. Ostrzegano mnie, żeby zacząć czytać od pierwszego tomu, że należy czytać po kolei, ale ja oczywiście musiałam sprawdzić czy faktycznie "nic nie będę z tej książki wiedziała".\nPowiem tak: Rzeczywiście lepiej było by zachować chronologię powieści, ale czytając samą tylko trzecią część również poznaję historię bohaterów, niektóre fakty i wydarzenia są przypominane w mniejszej częśći, inne w większej. Autorka delikatnie wprowadza nas w wydarzenia z przeszłości, wiemy akurat tyle ile powinniśmy wiedzieć. Ja osobiście nie miałam żadnego problemu ze skojarzeniem co się z czego wzięło.\nW powieści przeczytamy o Michalinie, włąścicielce "Różanego pensjonatu" w Złotkowie, wychowuje ona samotnie brata po śmierci rodziców oraz zostanie samotną matką. Dlaczego Przemek od niej odszedł? Czy będzie w stanie jej wybaczyć i stworzyć z nią kochającą rodzinę? Michalina ma również babcię, właścicielkę cukierni "Cynamonowe serca", która teraz w podeszłym wieku przyżywa kolejną miłość. Czy nie będzie się jej bała? Dlaczego uważa, że w jej wieku to nie wypada?\nPoznamy również losy Amelii, przyjaciółki Michaliny, samotnej matki dwóch córek. Kobieta również ma sercowe problemy...wybranek jej serca już niby się rozwodził, a tu nagle jego chora żona przyjeżda w Bieszczady a on postanawia z nią zamieszkać. Czy zakochana Amelia przystanie na ten dziwny układ, czy uwierzy słowom Marka, że tej ją kocha? Oprócz tego Amelia, posiadająca trochę aoszczędzonych funduszy postanawia kupić opuszczony i zaniedbany dworek znajdujący się w ich miejscowości. Chce zrobić w nim SPA, ale po spotkaniach z byłą mieszkanką dworku i poznaniu niesamowitej historii, zmienia zdanie. Dworek zasługuje na coś lepszego.\nAkcja powieści toczy się w czasie świąt Bożego Narodzenia. Poznajemy bohaterów z różnymi problemami, miłosnymi, zdrowotnymi, zawodowymi. Preczytać możemy o czasach teraźniejszych, ale również cofniemy się prawie o wiek, do historii jaka przydaryła się mieszkance dworku. Świetny zabieg pozwalający ogromnie wkręcić się w akcję powieści. Z jednej strony magia Bożego Narodzenia, śnieg, pieczone pierniczki a z drugiej miłosne losy młodej dziewczyny, która nie chciała być tylko służącą.\nPowieść emanuje ciepłem, ja kończąc ją czułam taki wewnętrzny spokój, że wszystko zawsze ma szansę skończyć się dobrze, że wigilijny stół ma w sobie cudowną moc zjednywania ludzi, że życzenia płynące prosto z serca mają ogromną szansę spełnienia.\nAutorka napisała książkę idealną na świąteczny czas, lekka, a mimo to poruszająca kilka cięższych spraw międzyludzkich. Czyta się ją jednym tchem, aż czuć jak otula nas swoimi słowami. Wprowadza nas w niesamowity klimat świąt, ale historie w niej opisane są tak na czasie, iż czytanei jej nawet podczas upalnego lata skłoni nas do rozmyślań i przysporzy dużo przyjemności.\nJestem zachwycona pierwszym spotkaniem z autorką Gabrielą Gargaś.\nAutor: OBYDWIE ZACZYTANE o 15:25\nnieoceniampookladkach 14 stycznia 2019 23:28\nMuszę w końcu ją przeczytać! :)


WIDEO: "Łączy nas sport" - kampania społeczna - leczeniewdomu.pl\nW Gdańsku 5 maja rozpoczęła się niezwykła kampania społeczna “Łączy nas sport”. Jej organizatorami są gdański UKS Ada Judo Fun oraz Polskie Stowarzyszenie na rzecz Osób z Niepełnosprawnością Intelektualną KOŁO w Gdańsku.\n– Chcemy mówić o łamaniu stereotypów związanych z odbiorem osób z niepełnosprawnościami. Sport jest do tego świetnym narzędziem. Obowiązują w nim czytelne zasady – mówi Adriana Dadci-Smoliniec, inicjatorka kampanii, mama dzieci z niepełnosprawnością i trenerka.\n– Sport ma wyjątkowe znaczenie w życiu osób z niepełnosprawnością. Czynnie uprawiany nie tylko pozytywnie wpływa na ciało, ale również poprawia kondycję oraz przede wszystkim wspomaga i zastępuje zajęcia rehabilitacyjne. Uczy walki z ograniczeniami, ale również uspołecznia, daje radość i kształtuje postawy wytrwałości i cierpliwości – uważają organizatorzy.\nData rozpoczęcia akcji jest nieprzypadkowa, bowiem 5 maja przypada Dzień Godności Osób z Niepełnosprawnością Intelektualną.\nWarto wspomnieć, że UKS Ada Judo Fun na co dzień prowadzi sekcję “sport bez barier”. Jej zawodnicy zdobywają medale indywidualne i grupowe.\nPoza spotem w ramach kampanii przewidziano również:\nwarsztaty dla placówek edukacyjnych/terapeutycznych,nauczycieli WF-u, trenerów (18-19 maja)\nkonferencję “Łączy nas Sport” poświęconą roli sportu w życiu osób przeżywających trudności.\nPoprzedni artykuł Previous post: Ośrodek Diagnozowania i Leczenia Rzadkich Chorób Układu Oddechowego w Olsztynie\nNastępny artykuł Next post: WIDEO: SM – Walcz o siebie. Diagnoza. To czas by działać!\nMinisterialny program „Asystent osobisty osoby niepełnosprawnej”10:01 14 maja 2019\nStomia - fakty i mity10:01 14 maja 2019\n28-29.08: VIII Weekend ze SMA-kiem - program konferencji10:01 14 maja 2019


Krzysztof Lijewski: Będziemy jeszcze bić się o złoto! Sport\nRozmawiał w Zagrzebiu Rafał Stec 01.02.2009 19:34\nPo nieudanych meczach z Macedonią i Niemcami Bogdan Wenta kazał nam się nie przejmować i jako pierwszy w drużynie powiedział, że jeszcze Polska nie zginęła, póki my żyjemy. Sprawdziło się - mówi jeden z najlepszych Polaków na MŚ w Chorwacji Krzysztof Lijewski.\nKrzysztof Lijewski: W ogóle nie wiem, co powiedzieć. Taki jestem wzruszony... Mówi się, że dwa razy nie wygrywa się z tą samą drużyną, a nam się udało! Pokazaliśmy mistrzom Europy, że z Polską trzeba się liczyć, że mamy jaja, że naprawdę potrafimy grać.\nRafał Stec: Jeśli w poprzedniej rundzie Duńczyków zdeklasowaliście, to co powiedzieć dzisiaj? Chyba jeszcze bardziej udowodniliście im, kto jest lepszy...\nKrzysztof Lijewski: Na początku było nerwowo. Takich meczów nie da się rozegrać na luzie, zbyt wiele kotłuje się w środku. Poza tym oni bardzo dobrze się przygotowali do rewanżu, musieli spędzić sporo czasu przed wideo i długo analizować nasz styl, bo wiedzieli, jak z nami grać i nie wyglądało to kolorowo. Na szczęście po przerwie opanowaliśmy nerwy, a Bogdan dokonał pewnych zmian i te zmiany dały dobry skutek. Odskoczyliśmy na kilka bramek, wszystko, co rzucał Karol Bielecki, wpadało do bramki, więc oni musieli wyjść agresywnie do przodu, by spróbować odrobić straty. To była woda na młyn dla Bartka Jaszki, który jest najszybszy w drużynie pod każdym względem - i najszybciej biega, i najszybciej gra. Jego kontry były zabójcze, a potem już w ogóle wszystko układało się idealnie. Eech, ale jestem szczęśliwy...\nMariusz Jurasik mówił, że tak naprawdę graliście na tym turnieju dość słabo, a jednak brąz macie. Co będzie, kiedy zaczniecie grać rewelacyjnie?\n- Wtedy nie będziemy bić się o brąz, tylko znów o złoto w tym najważniejszym finale. A najlepiej by było, gdybyśmy zorganizowali mistrzostwa świata w Polsce. Nie przypuszczałem, że taki mały kraj jak Chorwacja może przygotować tak piękny turniej, z tak pięknymi halami i kibicami. Jeśli oni mogą, to i my możemy, a jestem przekonany, że kibiców mamy jeszcze lepszych, gorętszych. A jak będziemy mieli mistrzostwa w Polsce, to będziemy też mieli znacznie więcej szans na awans do finału.\nZdaje pan sobie sprawę, że przeszliście do historii, bo polskie drużyny nie zwykły zdobywać medali na dwóch mundialach z rzędu?\n- Naprawdę? Nie miałem pojęcia... To tylko pokazuje, jak wysoką pozycję osiągnęła nasza piłka ręczna. I potwierdza, że niczego nie wygraliśmy przypadkowo - tutaj przecież też właściwie otarliśmy się o finał, w pierwszej połowie graliśmy z Chorwacją bardzo dobrze. Dopiero druga to był horror, mam nadzieję o nim jak najszybciej zapomnieć.\nBrąz cieszy tak samo jak srebro sprzed dwóch lat?\n- Może nawet bardziej. Zdobyć drugi medal jest o wiele ciężej i ten brąz kosztował nas więcej niż tamto wicemistrzostwo. Przed turniejem w Niemczech nikt na Polskę nie stawiał, wszyscy mówili, że mamy ciekawe indywidualności, ale żaden z nas zespół. Bogdan to wszystko poskładał, ale po sukcesie przyszły wielkie niepowodzenia na mistrzostwach Europy i na igrzyskach w Pekinie. Rywale już inaczej nas traktowali, my też czuliśmy presję. Dopiero tutaj udało się wrócić na podium i pokazać fajną piłkę ręczną, z której polscy kibice mogą dumni.\nPiąte miejsce na igrzyskach to też był dowód, że należycie do ścisłej czołówki, teraz podskoczyliście jeszcze wyżej. Czy jako drużyna wciąż rośniecie, możemy spodziewać się po was jeszcze więcej?\n- Jasne, jak najbardziej. Każdy z nas to czuje, a jeśli zrobiliśmy coś, czego inne wielkie polskie drużyny nie umiały zrobić, to znaczy, że drzemią w nas ogromne możliwości. Wszyscy widzieli, jak fatalnie graliśmy w pierwszej rundzie. Mecze z Macedonią i Niemcami były chyba najgorszymi wśród wszystkich, jakie rozegraliśmy za czasów trenera Wenty. Ale potem potrafiliśmy trzy razy zagrać fenomenalnie, i to z bardzo silnymi rywalami [z Danią, Serbią i Norwegią]. Podnieśliśmy się z kolan, choć nikt nie przypuszczał, że damy radę. To o czymś świadczy, choć trzeba pamiętać, że potrzebowaliśmy też trochę szczęścia - w spotkaniu z Norwegią. I na pewno jeszcze tego szczęścia będziemy potrzebować, bez niego w sporcie nie da się wygrywać.\nCzego brakuje wam, żeby grać jak Francuzi, mistrzowie świata i olimpijscy z Pekinu?\n- Oj, oni są z zupełnie innego świata. Opierają się na całkiem innych schematach taktycznych, ich atak polega na grze jeden na jeden, bo mają wielkie indywidualności. Bronią zresztą też prawie jeden na jeden, a takich kolosów przejść niebywale trudno. Mam na co dzień przyjemność grać z braćmi Gille i dobrze wiem, jak bardzo boli zderzenie z nimi. Porównanie nas z Francuzami to byłaby właściwie dla nich obraza, są zdecydowanie najlepsi na świecie.\nTeraz waszym celem będzie wymyślenie jakiegoś sposobu na nich?\n- Naszym celem będzie pozostanie w światowej czołówce. Pokazanie, że nawet jak się wszystkim wydaje, że Polska jest na kolanach, to nie wolno jej lekceważyć. Mam nadzieję, że podczas najbliższych mistrzostw Europy udowodnimy - i my, i Bogdan - że potrafimy udźwignąć tę wielką presję towarzyszącą sukcesowi. To nie jest łatwe, słyszeliśmy, co się działo w kraju po porażkach w pierwszej rundzie, jak wyglądały dyskusje na forach internetowych. To nie było zbyt budujące. Bogdan kazał nam się nie przejmować i jako pierwszy w drużynie powiedział, że jeszcze Polska nie zginęła, póki my żyjemy. I to się sprawdziło.\nMyśli pan czasami o igrzyskach olimpijskich?\n- Pewnie, że myślę. Każdy sportowiec myśli, tylko igrzyska mogą ukoronować karierę, a nam w Pekinie przekreśliła wszystko jedna porażka [z Islandią w ćwierćfinale], jeden słaby mecz. Niestety, w sporcie nie zawsze wygrywa lepszy. Mówiłem o tym szczęściu - ono jest niezbędne, także ze strony sędziów. Szkoda igrzysk, tym mocniej marzę o występie na następnych. Ale to długa droga. Trzeba się tam w ogóle zakwalifikować, a żeby się zakwalifikować, trzeba zagrać bardzo dobrze na kolejnych MŚ, by zostać później rozstawionym w eliminacjach.\nTa grupa przetrwa do Londynu?\n- Mam nadzieję. Ja się nigdzie nie wybieram, rezygnowanie z kadry w tak wspaniałym czasie to byłoby samobójstwo.\nJakie plany na świętowanie?\n- Przede wszystkim wypijemy piwo urodzinowe od Bartka Jureckiego. Chciał je postawić, ale musiał to przełożyć. Przez ten mecz o brąz. Wypijemy kilka, odkreślimy mistrzostwa grubą kreską i wrócimy do domów. Wszyscy tęsknią za rodzinami, dziewczynami, dziećmi. Niech to się już skończy...\nPolska - Dania 31:23. Ten brąz jest piękny!\nFrancja mistrzem świata w piłce ręcznej!


Categories MamaPosted on 1 marca 2015 14 września 2016\nWśród swoich kumpli mój mąż jest prawdziwym bohaterem. Długo nie wiedziałam, dlaczego wszyscy bliżsi i dalsi koledzy ciągle zapraszają go na pępkowe. Był nawet taki czas, kiedy myślałam, że sam się wprasza!\nAż tu nagle zapytał mnie:\n– Dlaczego nie napiszesz, jak przygotować się do porodu?\nNie od razu go zrozumiałam. Kiedy byłam w ciąży i o to samo pytałam wujka Googla, znajdowałam głównie porady dotyczące tego, co zabrać ze sobą do szpitala. Nie przejmowałam się zbytnio, bo wtedy myślałam, że widocznie to wystarczy. Otóż nie. I nie o taki post Piotrowi chodziło. Są rzeczy ważniejsze na sali porodowej niż kanapki na wypadek, gdybyś zgłodniała czy worek sako, bo w godzinie zero nawet przez sekundę nie pomyślisz, żeby z tego skorzystać.\nO co więc NAPRAWDĘ warto zadbać przed porodem?\nSZKOŁA RODZENIA TO PODSTAWA\nJeśli zastanawiasz się nad tym, czy zapisać się do szkoły rodzenia, nie zastanawiaj się, tylko idź i się zapisz. Były takie momenty, w których czułam, że właściwe oddychanie pomaga bardziej niż znieczulenie zewnątrzoponowe. Chyba nie muszę bardziej Cię namawiać?\nNAWET NIE MYŚL, ŻEBY RODZIĆ W POJEDYNKĘ\nTylko dwa razy w trakcie porodu zostałam sam na sam z personelem: na Izbie Przyjęć i kiedy podawano mi znieczulenie. I to było o te dwa razy za dużo! Traktowano mnie gorzej niż zwierzę. Co ciekawe, kiedy tylko na horyzoncie pojawiał się mój w miarę przytomny mąż, nikt już na mnie krzyczał! Nagle na wszystkie pytania można było cierpliwie odpowiedzieć, a rutynowe badania przeprowadzać w mniej bolesny sposób.\nPrzed porodem nie byłam pewna, czy mężczyzna na sali porodowej to na pewno dobry pomysł. Teraz wiem, że innej opcji po prostu nie ma! Naprawdę nie chcesz przez wiele godzin leżeć tam zupełnie sama. Twój facet boi się tego, co zobaczy? Nieważne, Ty będziesz bała się jeszcze bardziej! Zresztą, nikt mu nie każe patrzeć w Twoje krocze. Wystarczy, że będzie stał przy Twoim boku: poda wodę, otrze pot z czoła, zawoła personel, a po wszystkim przytuli Was mocno i cyknie pamiątkowe fotki.\nNie masz faceta? Poproś mamę, siostrę, przyjaciółkę, która już rodziła, kogokolwiek. Uwierz mi, potrzebujesz przy sobie kogoś bliskiego. Ale nie tylko bliskiego…\nBEZ WŁASNEJ POŁOŻNEJ ANI RUSZ\nIstnieje opcja wykupienia pomocy położnej na czas całego porodu. W Polsce wygląda to tak, że wykupujesz jakąkolwiek pomoc w ogóle, bo jeśli tego nie zrobisz – możesz zakrzyczeć się z bólu, a położna i tak zjawi się wtedy, kiedy będzie chciała. Lub nie. W mojej sali zrobiło się tłoczno dopiero wtedy, kiedy pojawiło się realne zagrożenie życia. Nikogo nie obwiniam, bo za ścianą rodziły inne kobiety, a położna na dyżurze była tylko jedna. Ale nawet gdy w końcu stanęła nad moim łóżkiem, poród wcale nie wyglądał jak na amerykańskich filmach. Nikt mnie nie dopingował, nie pokazywał jak mam oddychać i nie komenderował, kiedy przeć. Usłyszałam tylko, że mam robić to, co czuję. Nie będę się tutaj rozwodzić, co czułam w kulminacyjnym momencie, bo pewnie u każdej z nas wygląda to zupełnie inaczej, ale pozostawienie sprawy li i jedynie instynktowi pierworódki jest jak posadzenie dziecka za kierownicą samochodu. W centrum Warszawy.\nJeśli więc nie wiesz, na jaki personel trafisz, po prostu go opłać. Własna położna kosztuje od pięciuset do tysiąca złotych, ale ludzkie życie jest warte znacznie więcej, prawda?\nKobiety przed porodem często zastanawiają się: poród naturalny czy cesarka, jakie znieczulenie jest najlepszą opcją, w której pozycji rodzić, czy skończy się nacięciem krocza? To wszystko jest nieważne, bo najczęściej nie masz na to wpływu! Będzie, co ma być lub raczej będzie tak, jak zadecyduje lekarz.\nAle o trzech punktach zapalnych, które opisałam, mój mąż mówi każdemu koledze, kiedy tylko usłyszy, że ten spodziewa się dziecka. Dzięki temu uratował już niejedną rodzinę przed traumą poporodową, która spotkała nas.\nIdźcie więc i rozmnażajcie się. A po wszystkim nie zapomnijcie tu wrócić! Nie, nie musicie stawiać mojemu mężowi kolejnej wódki. Wystarczy, że napiszecie, jak budującym wydarzeniem był Wasz poród…\nNo, mój poród mimo obecności Niemałża i wpadania położnych w liczbie trzech z lekarzami na czele wcale nie był budujący. I jak nie byłam fanką cesarek na życzenie(strach przed operacją był silny niemal tak samo jak przed bólami porodowymi), to stałam się z dnia na dzień. Mając porównanie sn przez kilkanaście godzin ze znieczuleniem tylko podczas ostatnich dwóch, doprowadzonym niemal do finału i cc, które było przy nim jak wakacje w SPA. Ani trochę się nie dziwię osobom, które wybierają te opcję. Zrezygnowałam z płatnej położnej i nie żałuję. Usłyszałabym to samo co od innych położnych. Proszę oddychać przeponą i iść do drabinek, kiedy nie miałam siły przekręcić się na drugi bok, najmniejszy ruch powodował skurcz. Do znieczulenia podnosiły mnie trzy osoby. Szkoły rodzenia sobie odpuściłam, mdleję w momencie, gdy ktoś zaczyna mówić o menstruacji, lub o szczegółach przebiegania porodu. Zresztą jak mnie cokolwiek boli, to przestaję oddychać w ogóle, tak działa mój organizm. W momencie czucia silnego bólu nie mam kontaktu z moim ciałem, a tym bardziej z przeponą (cierpię w absolutnym milczeniu). Jestę fecetę normalnie ;)\nNie chodziłam do szkoły rodzenia, bo nie miałam możliwości. Mąż był przy porodzie i nie wyobrażam sobie opcji, żebym była tam sama. Wolałabym jednak mieć przy sobie jakąś bliską kobietę, ale takiej możliwości też nie miałam. Mimo bólu, kiepskiego przygotowania wspominam poród dobrze. Wolę rodzić niż być w ciąży :-)\nTo chyba musimy zrobić deal, bo ja na odwrót ;).\nCzyli ja dwa razy rodzę a ty chodzisz 18 miesięcy w ciąży? :-D\nNo mi to pasuje, bo w ciąży naprawdę czułam się jak w stanie błogosławionym! Mogłabym być w ciąży całe życie!\nChociaż z małym dzieckiem u boku to już na pewno nie wygląda tak kolorowo ;).\nJa w ciąży czułam się okropnie. Najpierw mdłości, które uniemożliwiały mi funkcjonowanie, a potem ból kręgosłupa, który uniemożliwiał mi życie. To nie była zbyt „błogosławiona” ciąża :-D\nJa miałam mdłości tylko w pierwszym trymestrze i wtedy faktycznie czułam się nie najlepiej, ale u mnie wynikało to z prowadzenia ciąży: przyjmowałam luteinę, która bardzo źle wpływała na mój organizm, miałam kategoryczny zakaz picia kawy i uprawiania sportów. Przy moim niskim ciśnieniu (90/50 to maks, jaki wycisnę ;)) ciągle omdlewałam lub spałam po 15 godzin na dobę (serio!). A potem zmieniłam lekarza, kazał odstawić luteinę, dał zielone światło na jedną kawę dziennie i przede wszystkim na sport, więc odżyłam. Piękne włosy, cera, mocne paznokcie, mnóstwo energii – góry mogłam przenosić w tym czasie!\nPod koniec bardzo rozchodziła mi się miednica (przed ciążą miałam figurę trzynastoletniego chłopca – teraz wyglądam jak czternastoletnia dziewczynka – nadal nie mogę pochwalić się ładnymi biodrami, ale przynajmniej jakieś krągłości są), przez co był ból, ale basen i ćwiczenie jogi niesamowicie pomagało! Ach,to był piękny czas… ;)\nJa swój poród (było to dokładnie 10 miesięcy ;-)) wspominam cudownie. Owszem bolało, miałam ochotę do znajomych „mamusiek” wysyłać smsy z pretensjami, że to przereklamowane. Jednak ostatnia faza tak nabrała tempa, że Mąż ledwie zdążył. Załapał się na ostatnie chyba 15 minut (a mówili, że za 2 dni najwcześniej urodzę, skurcze były bez rozwarcia, wiec wolałam, by poszedł do domu sam przespać ostatnie godziny:-D) Jak do Niego zadzwoniłam, bo mi polozna powiedziała,że już rodze, to liczyłam na dluuugiii maraton. A tu Syn nam niespodziankę zrobił.\nSzybki poród „odchorowałam” jednak dlugim uziemieniem :-(\nAle M. nie wyobrazal sobie przed, w trakcie i po, żeby go tam nie było. Bluzgi ode mnie szły równo, a On cierpliwie był. I chwała mu za to <3\nHmmm chyba naprawdę pechowo trafiłaś ze szpitalem. Zaznaczam od razu, że rodziłam w szpitalu państwowym, wszystkie położne widziałam wtedy pierwszy raz na oczy i nie mam żadnego wujka ordynatora:) A i tak było super. Bolalo, fakt, bo Bez znieczulenia. Położne co prawda nie trzymaly mnie za rączkę, od tego miałam męża, ale cały czas miały mnie na oku. I jedna z nich tak poprowadziła poród, że szkola rodzenia była niepotrzebna. Nawet mnie potem chwalily ze mądrze rodziłam i tylko to nagrać na lekcje instruktażowe. Tak się złożyło że dyżur miał też mój ginekolog, i pomagał, ale bez niego też by się obyło. I tu mój apel do przyszłych rodzących: nie warto nabijać kiesy lekarzom na prywatnych wizytach. Lepiej opłacić dobrą położną. Albo wymodlić:) Pamiętajcie: dobra położna to podstawa. I trzeba jej słuchać . Ja dzięki temu nie mam traumy porodowej(choć bóle parę trwały 45 minut)\nnie chodziłam do szkoły rodzenia, nawet o tym nie pomyślałam ale fakt oddychanie to jest kosmos, szczególnie jak położna pokazuje jedno a lekarz drugie a ja czuję że znów za późno. Wiec warto. zastanawialam się nad prywatną położną ale cena faktycznie blokuje, ostatecznie zrezygnowałam i nie żałuję ale poród miałam w miarę szybki i pomoc była. Nic nie czytałam ani nie przygotowywalam się specjalnie( na koniec namiętnie spacerowa łam codziennie) jedno jest pewne- każdy poród jest inny. Trzy bliskie mi osoby rodziły przede mną w odstępach 9 6 i 1 miesiac- każda inaczej to przedstawia. Dodatkowo uważam ze pomoc po porodzie strasznie u nas kuleje- jakas czarna magia. a podobno nastawienie na karmienie piersią- owszem karmiłam całe 6 miesiecy- ale początki były bardzo ciężkie dzieciątko w szpitalu płacz bo głodne ja cała pogryziona no litości! A tatuś lub inną bliska osoba koniecznie przy porodzie dużo po.aga szczególnie przy bólach krzyżowych. … pozdrawiam?\nReply to Sylwia Olszewska\nTeż miałam krzyżowe. Brrr… Dlatego na KTG nie było widać, kiedy idzie skurcz i pewnie dlatego położna nie mogła mnie pokierować.\nSzkołę rodzenia zaliczyłam, fantastyczna sprawa, zwłaszcza prawidłowo poprowadzona, mąż był przy porodzie i nie wyobrażam sobie żeby mogło być inaczej, własną położną miałam opłaconą (nota bene tą, która prowadziła zajęcia w szkole rodzenia więc komfort podwójny) a i tak po 8 godzinach prób urodzenia naturalnie zakończyło się cc i kompletnie nie byłam przygotowana na takie „wakacje SPA”, inne kobiety (po sn) po kilkunastu godzinach śmigały same po korytarzu z dzieckiem na rękach, a ja przez kilka miesięcy funkcjonowałam jak kaleka prawie, że bez pomocy męża ani rusz.\nReply to Anna Szczepaniak\nNie widziałam tych śmigających po korytarzu z dzieckiem na rękach, serio. Pierwiastki poruszały się z wielkim trudem, nie mogły siedzieć, a do podniesienia dziecka potrzebowały pomocy. Co prawda była ze mną dziewczyna, która na drugi dzień już układała włosy przed lustrem, ale to było jej drugie dziecko (w małym odstępie czasu), a poród trwał całe pięć minut – no i to przypadek jeden na tysiąc podejrzewam :). Ja sama po sn byłam unieruchomiona długo, a tak całkowicie do siebie (psychicznie) doszłam gdzieś po roku. Albo i jeszcze nie, bo w tej chwili nie ma mowy o drugim dziecku :(.\nNie jest więc tak, że sn to zawsze błogosławieństwo, a cesarka przekleństwo. Trzeba się cieszyć, że dziecko zdrowe, a lekarz, decydując o cesarce, zrobił wszystko, żeby nie dopuścić do najgorszego :).\nWszystko zależy od szpitala i kobiety.\nZ tego, co pamiętam, pisałaś że rodziłaś w szpitalu św. Rodziny. Nie wiem co stało za tą decyzją (pewnie lekarz), ale większość historii, o których słyszałam od dziewczyn tam rodzących sprawiła, że jako pierwszy został wyeliminowany z mojej listy. Odniosłam wrażenie, że drobne kleszcze i transfuzję krwi dają tam matkom w pakiecie. (Żeby jednak było uczciwie, mam jedną znajomą, która miała super poród i była zadowolona).\nJa rodziłam w Raszei i nie zmieniłabym na inny. Nigdy. Znam kilka dziewczyn, które rodziły bez znajomego lekarza i położnej, z ulicy i były zachwycone.\nJa miałam niestety planowe CC, więc o prywatnej położnej i udziale męża się nie wypowiem. Kwestia bólu po CC to sprawa indywidualna. Ja czułam się bardzo dobrze, 2 dobę po CC sama wzięłam prysznic. Moja mama natomiast cierpiała po CC pół roku…\nCo jednak chciałam podkreślić, to wspaniałe położne które opiekowały się nami po porodzie. Cierpliwe i mądre. Dzięki nim udało mi się karmić piersią. Namówiłam na ten szpital już 2 koleżanki :). Wyszły bardzo zadowolone :).\nSzkołę rodzenia bardzo polecam, a jeżeli jesteście zdecydowane na konkretny szpital, polecam szkołę rodzenia działającą przy szpitalu. Mnie bardzo to pomogło, przede wszystkim dlatego, że byłam oswojona ze szpitalem, znałam personel i czułam się bezpiecznie.\nWiesz co, szpital wybrałam, bo to jedyny, w którym znieczulenie zewnątrzoponowe było dostępne na życzenie. Czytałam opinie w internecie, bo nie znam osobiście nikogo, kto tam rodził i… Nie były złe ;).\nMoja pani doktor pracowała na Polnej i nie polecała swojego szpitala – tzn. nie odradzała wprost, ale wspomniała, że sama dwukrotnie rodziła gdzie indziej, a to dało mi trochę do myślenia.\nPolna tylko w razie konieczności, tzn. w przypadku poważnego zagrożenia dla mnie albo dziecka. Wtedy ponoć jest ok, super sprzęt no i jak jest ciekawy przypadek, to też większe zainteresowanie. Na zwykły poród nigdy bym się nie zdecydowała. Fabryka.\nJa mam taką obserwację – rodowite poznanianki rodzą w Raszei, dziewczyny przyjezdne na Polnej (ponoć właśnie sprzęt i profesorowie mają taką siłę przebicia).\nJeżeli planujecie drugie, szczerze polecam Raszeję. Mały, kameralny i przede wszystkim świetny personel.\nAha, co do bólu po CC, to gdzieś czytałam opinię, że jest to operacja jak każda inna i bardzo dużo zależy od lekarza, bo jak wiadomo, nawet najprostszą operację można spieprzyć i wyciąć wyrostek robaczkowy tak, że rana długo się goi lub właśnie odwrotnie – dlatego do CC warto wybrać naprawdę dobry szpital i najlepszego z najlepszych specjalistę.\nJa do szkoły rodzenia nie chodziłam, bo w okolicy nic nie było niestety. Mimo to poradziłam sobie choć na początku nie do końca wiedziałam jak mam przeć zwłaszcza, że położna kazała przeć podczas skurczu, a ja ich już nie miałam ;) o czym ją informowałam. Pomógł mi mój lekarz prowadzący stosując już niedozwolony ?chwyt? (naciskał na mój brzuch). Gdyby nie to nie wiem czy urodziłabym sama. Byłam wyczerpana, nie spałam całą noc mimo podania mi relanium, które rzekomo miało mnie uspokoić i pozwolić zasnąć (haha przy bólach krzyżowych zasnąć). Byłam też bardzo głodna, bo zabronili mi jeść dzień wcześniej od godz 12, ale banany i tak zjadłam w nocy :)\nNie wyobrażam sobie by nie było ze mną na sali porodowej mojego faceta. Pomagał mi bardzo, dociągał głowę, dopingował. Nie chciałam Go zbytnio jak leżałam jeszcze na salce, bo strasznie wrzeszczałam przez bóle krzyżowe. Na chwile obecną żałuję, że jednak nie był wtedy obok może byłoby mi lżej. Nie wiem jak można nie chcieć męża/partnera czy kogokolwiek nam bliskiego tak jak np. Moja Mama, która przy żadnym z 7 porodów sn nie chciała obecności męża. Btw. Mama zawsze dziwi się dlaczego kobiety rodzące krzyczą. Wtf?! Jak można się dziwić. Fakt ja nie krzyczałam już na samej porodówce, ale to dlatego że skurcze ustały. Nie miałam oxy ani znieczulenia i bardzo dobrze, bo nic takiego nie chciałam.\nNie miałam opłaconej położnej ani lekarza. Łut szczęścia pozwolił by akurat dyżur miał mój dr prowadzący, a położna była miła, instruowała i dopingowała mnie. Ogólnie opieka ok, ale powinno być lepiej choćby dlatego, że za rzadko sprawdzali u mnie rozwarcie, a myślę że gdyby wcześniej sprawdzili po raz kolejny (szybciej niz po 4 godzinach) to rodziłabym normalnie ze skurczami bez pomocy lekarza.\nkażdy ma inne doswiadczenia. wg mnie najwazniejsza jest dobra polozna. mi szkola rodzenia za duzo nie dala, bo w trakcie porodu i bolu w ogole zapomnialam jak kazali tam oddychac :P\nprzy drugim porodzie nastawilam sie na to, ze bede dokladnie sluchac polozneJ. przy pierwszym porodzie – chyba przez szok ze tak boli itd zamiast skupiac sie na parciu skupialam sie na bolu – tak mnie zaskoczyl :P i sie w ogole nie sluchalam personelu tylko marudzilam, ze nie wytrzymam bolu :P z drugiego porodu pamietam głownie wskazowki poloznej, do ktorych sie stosowalam jak mi kazala i poszlo bardzo dobrze.\ntez uwazam, ze obecnosc drugiej osoby jest konieczna, nie nawet po to, zeby trzymac za reke (ja np na mojego meza nakrzyczalam), ale po to, zeby wezwac lekarza, podac wode itd.\nps. polozna mialam tez wykupiona. pamietam jak bylam na badaniach w ciazy przy sali porodowej i slyszalam rozne dziwne teskty do rodzacej (np niech pani nie przesadza, na pewno az tak nie boli itd). moja mama 30 lat temu przy 2 porodzie tez sobie wykupila polozna – miala dosc zle doswiadczenia z 1 porodu.\nŚwietny post, ja na szczęście z dwóch porodów mam dobre wspomnienia, ale przy każdym był mój mąż i rodziłam w dobrym szpitalu w którym każda położna stara się jak może i nie trzeba jej za to płacić. Ale wiem że w większości szpitali nie jest tak fajnie. Pozdrawiam\nPrzygotowanie się na poród, zwłaszcza ten pierwszy, jest\nmożliwy chyba tylko do pewnego stopnia ? jest to bowiem ból tak pierwotny, że\npo prostu nie ma porównania z żadnym innym rodzajem bólu. Ja rodziłam siłami\nnatury cztery tygodnie przed terminem, bez znieczulenia (najpierw było za\nwcześnie, potem za późno, a jakżeJ)\n. Jestem z Łodzi, rodziłam w Medeorze na\nnfz, traf chciał, że rodzących tej nocy był ogrom a położne dwie ? i jak\nwahalam się czy obecność męża przy porodzie to dobry pomysł to teraz\nzdecydowanie stwierdzam ? na szczęście w Medeorze jest ?wymóg? rodzinnego\nporodu. Inaczej byłabym całkiem sama bo położna nie miała czasu siedzieć ze mną\nnon stop. Było nas, rodzących, po prostu za dużo w stosunku do ilości\npersonelu. Opłaconej położnej nie miałam i trochę żałuję, mimo że o tej\ndyżurującej mogę się wyrażać tylko w superlatywach. Przydało by się jednak\nprofesjonalne wsparcie przez całe 8 godzin, zwłaszcza że ominęło mnie znieczulenie\ni w ogóle byłam zaskoczona że to JUŻ J\nCo do szkoły rodzenia to każdej przyszłej mamie polecam ?\nzawsze czegoś ciekawego się można dowiedzieć, poznać inne mamy, nauczyć się oddychania\nprzeponą ?to na pewno zwiększa komfort psychiczny, daje uczucie, że się nie\njest takim totalnie zielonym w temacieJ\nCo dla mnie podczas kursu było szalenie istotne to nacisk na fakt, że każda z\nnas może karmić piersią, niezależnie od swojej budowy i początkowych trudności ?\nakurat miałam straszne problemy z laktacją ale dzięki pomocy i przekonaniu, że\nsię uda, karmię już 9 miesięcyJ\nRacja :) Mnie tylko szkoła rodzenia ominęła, bo musiałam leżeć, ale zrekompensowała mi to obecność mamy-położnej przy porodzie :)\nSzkoła rodzenia na tak, choć oczywiście że można wszystko wyczytać z książek i internetu, ale myślę, że to było nawet bardziej pomocne dla mojego męża, który nie zaczytywał się tak jak ja w tematyce ciąży, porodu i późniejszej pielęgnacji dziecka. Szkoła rodzenia to fajne doświadczenie, takie które daje przedsmak, że w byciu rodzicami tkwi się RAZEM. I dlatego też mąż był ze mną przy porodzie, ale nie zmuszałam, choć oczywiście bardzo chciałam mieć go przy sobie, to on sam zdecydował, że chce (mimo, że kuzyn, który brał udział, nie zachęcał go). A teraz najważniejsze, mimo tego co widział, mimo że często czuł się bezsilny, mimo że poród określił ‚powolnym umieraniem'(chodziło o mnie i o ból) on CHCE być przy kolejnych porodach. Poród nie wywołał u niego traumy i chociaż wcześniej zabroniłam to widział to cholerne krocze jak położna zawołała „Niech Pan spojrzy już widać włosy na główce!”. Ale nie każdy facet sprawdzi się na porodówce, jedno jest pewne-nie idź sama.\nCo do położnej, to ja nie opłaciłam i nie żałuję, bo trafiłam tak, jakby ktoś kręcił film o wzorowej położnej. Była z nami praktycznie cały czas (pewnie miałam szczęście, że nikt inny wtedy nie rodził), ustawiała w różnych pozycjach żeby mi jakoś pomóc, angażowała męża i co najważniejsze dopingowała jak najlepszy trener. Może dla kogoś takie teksty byłyby irytujące „Bardzo dobrze Pani Madziu”,”Da Pani radę”, „Świetnie” itd. itp. Powtarzała to często i czułam się bezpiecznie, że jest z nami ktoś kto mnie prowadzi przez cały ten proces. Tymi tekstami sprawiła, że nie uległam do końca panice, która mnie ogarniała z powodu tych pieruńskich bóli krzyżowych (rodziłam bez znieczulenia, ale pod koniec jęczałam, że już nie mogę wytrzymać). Nawet powiedziała, że jak mi to pomoże to mogę krzyczeć, a widziała, że się powstrzymuję. Z pozwolenia skorzystałam, nie wrzeszczałam, ale głośno stękałam przy skurczach i to też mi pomogło. Jedyną rysą na jej kryształowym obrazie jest fakt, że bolało mnie w trakcie zszywania, a mówiła że znieczuliła. No i to cholerne nacięcie czułam jeszcze przez 3tyg, chodząc jak kaleka przez cały ten okres czasu. Zgodziłam się na nacięcie bo już usg pokazywało, ze będzie duże dziecko, a ja z tych drobnych i pewnie to była dobra decyzja, bo córka ważyła 4kg. Tylko później trochę z zazdrością patrzyłam jak po cc zasuwają, a ja kuśtykam i siedzę tylko jednym półdupkiem, ale pewnie lepsze to niż popękać.\nWięc podsumowując, położna to podstawa i każdej rodzącej życzę takiej jak ta, która była ze mną.\nOgólnie poród miałam dość szybki – od pierwszych skurczy do narodzin minęło jakieś 6h (dostałam też odrobinę okstocyny jak skurcze parte trwały ok 2h a nic się nie posuwało do przodu i wtedy wreszcie poszło).Także pierwszy poród nie zawsze musi trwać długo i szczerze podziwiam kobiety, które męczą się po kilkanaście godzin – jesteście bohaterkami i tak o sobie myślcie.\nzgadzam się :) mąż bardzo przydatny i potrzebny :) i opłacona położna – dwa razy miałam swoją i cały czas byłą ze mną całkiem inaczej się opiekowała a wiem bo potem obserwowałam inne porody ukradkiem :)\nNie chodziłam do szkoły rodzenia – no dobra byłam na jednych zajęciach a potem musiałam przestać bo szyjka się skracała. Mąż był przy porodzie, od samego początku do samego końca i nie wyobrażam sobie żeby go przy mnie nie było :) Co prawda pępowiny nie chciał przeciąć ale wcale mu się nie dziwię – też bym nie chciała :D Natomiast nie miałam opłaconej położnej a poród i samą opiekę wspominam bardzo dobrze. Znieczulenia niestety nie miałam – mimo to położna była zarąbista: dopingowała, dodawała otuchy, proponowałą worek sake, piłkę i gorący prysznic, cały czas była w pobliżu a też nie rodziłam sama, była na każde zawołanie, odpowaidała na każde pytanie, podpowiadała jak oddychać i co robić w punkcie kulminacyjnym jak chce ci się wiesz co ;) Nie rodziłam w prywatnej klinice tylko w normalnym szpitalu na temat którego chodzą skraje opinie ale fakt faktem – na położne nikt nie narzeka. Myślę, że w tym całym zamieszaniu jakim jest poród chodzi tylko o jedno: o dobrą położną bo w czasie porodu to ona jest najważniejsza. Szpital nie musi mieć sal dwuosobowych i podorówki z super-hiper łożkami ale jeśli ma położne oddane swojej misji to kobiety zniosą inne braki byleby one jak i dziecko byli traktowani jak ludzie :) Jak ktoś wybiera porodówkę to niech patrzy na to jakie są tam położne a resztę może sobie darować.\ntak teraz macierzyństwo to piękna sprawa. Kiedyś nikt Cię nie uczył jak podejść do porodu jak przygotować się do pierwszych dni z dzieckiem. Co zrobić po pierwszym przyjściu z dzieckiem do domu – jak trzymać malucha i odreagowywać stres przy nim. Cudna sprawa, uważam że to sukces całego społeczeństwa że szkoły rodzenia są przez NFZ sponsorowane. Za pierwszym porodem tym bardziej takie lekcje wspólnie z partnerem są niedocenione dla przyszłego potomka.\nW okolicach Poznania korzystała z przesympatycznej współpracy z http://www.somamedica.pl/szkola-rodzenia/ – mają jak na moje wykwalifikowaną kadrę a sama lokalizacja połączona jest z gabinetami fizjoterapii i rehabilitacji – więc jak coś Cię będzie boleć to zawsze jest wspólna kadra by się Tobą zająć.\nPoprzedni wpis Previous post: Domowe sosy do sałatek\nNastępny wpis Następny wpis: Czego nauczyłam się po trzydziestce?


Prywatna przychodnia zaprasza pacjentów z różnymi schorzeniami. Potrzebny jest endokrynolog albo neurolog? My mamy specjalistów, którzy się Wami zajmą. Przeprowadzamy badania, takie jak USG, cytologia i EKG. Sprzęt, który wykorzystujemy do badań, jest bardzo nowoczesny.\nPrywatny Detektyw Krzysztof Matyszczak z Warszawy zaprasza osoby potrzebujące pomocy skutecznego detektywa. Zrealizowałem setki zleceń dostarczając dowodów zdrady i niezbędnych informacji do udowodnienia winy w sprawie rozwodowej. Podejmuję się zleceń dotyczących spraw rozwodowych oraz sprawdzania kontrahentów biznesowych i wywiadu gospodarczego.


Kartki Wielkanocne - Blox.pl\nNajnowsze wpisy: kartki wielkanocne\nMały hurtowy wysyp\nPowoli szykujemy sie do świąt. Ja jestem chora od tygodnia, więc nie robię totalnie nic. Szczególnie, że Pan M ma urlop, więc ma mi pomagać. W domu totalny syf, ile bym nie posprzątała, to i tak zaraz powraca. Jakoś polubił nas ten brud i nieporządek...\nKartki Wielkanocne i Króliś od Pagaty\nJuż dawno powinnam to zrobić, no ale mam wymówkę w postaci podróży. Tak więc moi drodzy prezentuję Wam kartki, które otrzymałam w ramach wymianki międzyblogowej organizowanej przez Pagatę : Następnie kartki, które zrobiłam i wysłałam ja: A na koniec...\nNajlepsze blogi: kartki wielkanocne


Home > Okulary korekcyjne > Lozza > VL1977 (0700)\nVL1977/0700 Okulary od projektantów.\nOkreślenie pomoc wspomagająca idzenie jest w przypadku VL1977 nieadekwatne. Tutaj możesz nabyć dodate, który przeniesie Twój wygląd do następnego poziomu i pokaże, że znasz ię na modzie. Okulary VL1977 marki Lozza z kolekcji 2016 oraz 2017 są dostępne w sklepie internetowym Edel-Optics także w innych wariantach.\nTen mode Okulary korekcyjne zagwarantuje zarówno kobietom, jak i mężczyznom niesamowity wygląd. Przy pełnych oprawkach szkła są całkowicie otoczone ramką. Ten, kto nosi okulary z przekonania, tylko w wyjątkowych przypadkach zdecyduje się na inne rozwiązanie. Oprawka Panto charakteryzuje się okrągłymi, spłaszczonymi u góry szkłami. Nie tylko wygląda dobrze, ale umożliwia bardzo duże pole widzenia. Idealnie nadaje się do każdego typu twarzy, nadając niesamowitego wyglądu. Okulary z acetatu umożliwiają większą grubość oprawek przy ich niewielkiej wadze.


Strony (12): « Wstecz 1 ... 5 6 7 8 9 10 11 12 Dalej »\nDlatego kombinuje z dyskiem. Ale mimo że router ma USB 3.0 to wyciąga 10 MB/s, gdy przy bezpośrednim połączeniu dysku do PC jest to ponad 100 MB/s. Zaczynam rozważać zakup prawdziwego NSA-a. Ale koszt samej obudowy to ponad 200zł. Dobrej około 500zł.\n05-07-2015, 18:30 (Ten post był ostatnio modyfikowany: 05-07-2015, 18:33 przez tomas1395.)\nHmm, ten dysk sieciowy wygląda całkiem całkiem. Wiecie może czy jest przejściówka USB->RJ45? Nie mam portu USB w routerze, a może da się udostępnić dysk, przez podłączenie go w ten sposób? Chyba wyczytałem tutaj, jak ktoś podłączał dysk zewnętrzny do routera przez USB i mógł grać w gry z niego na PS2.\n05-07-2015, 19:14 (Ten post był ostatnio modyfikowany: 05-07-2015, 19:21 przez Szymon.)\nNie ma takiej przejściówki, sygnał USB jest zupełnie inny niż w przewodach sieciowych.\nMożesz kupić kieszeń na dysk (do kieszeni podłączasz dysk twardy, z kieszeni wychodzą interfejsy sieciowe).\nhttp://allegro.pl/obudowa-dysk-sieciowy-...59417.html takie coś np.\nhttp://allegro.pl/pogoplug-business-gwar...25937.html o do tego dysk zewnętrzny podłączysz.\n23-09-2015, 16:13 (Ten post był ostatnio modyfikowany: 23-09-2015, 16:14 przez Simion.)\nSieciowe dyski WD 2TB są już za 500zł. Koszt samego dysku to około 320zł wiec nie wychodzi drogo. Znalazłem nawet 4TB za 750zł.\nJa jeszcze pokombinuje z tym swoim, ale średnio to widzę.\nPS: Połączenie z PC już jest ok, musiałem ustawić statyczne IP i zresetować router. Wtedy przydzielił nowe IP do urządzeń WiFi. Muszę ustawić pulę przydzielania od 150 a nie od 100.\nWalczę właśnie z połączeniem WD My Cloud z PS2. Niby wszystko skonfigurowałem dobrze, ale nie chce się połączyć. Jakieś sugestie?\nIP statyczne na dysku i konsoli. Zdublowane IP nie jest bo testowałem różne. Ktoś ma jeszcze jakieś pomysły?\nUser ustaw jako GUEST, a w udostępnianiu zasobu dobierz konto gościa i voila.\n25-10-2015, 20:12 (Ten post był ostatnio modyfikowany: 25-10-2015, 20:13 przez Simion.)\nTo nie PC . Trochę inaczej tu się udostępnia.\nJest pełen dostęp do plików dla wszystkich. Oddzielny użytkownik utworzony dla PS2.\nPowróciłem do walki z dyskiem. Dalej nic nie działa :/ .\nJeszcze nie próbowałem pobrać starej wersji OPL.\nUstaw zamiast GUEST "ps2" i wtedy spróbuj.\n25-10-2015, 21:00 (Ten post był ostatnio modyfikowany: 28-10-2015, 22:09 przez Simion.)\nPo przewaleniu całego programu na nową wersję (9.3 z października 2015 - tak, właśnie powstała nowa wersja) w końcu ruszyło . Mam dostęp do gier z dysku sieciowego. Nie musi komputer stale być na chodzie. Moja PS2 dostała właśnie nowe życie !!!\nTylko jeszcze nie sprawdziłem czy uruchamiają się poprawnie X) . Zaraz to zrobię.\nWrzuciłem innego DDR-ka. Chwile podziałał i znowu się zawiesiło :/ .\nNa starszej wersji OPL gry działają trochę dłużej ale też się zawieszają. Może ktoś napisać jak odpalić przez sieć obrazy ISO - bez cięcia na kawałki?\nSimion powiedz czy już zdołałeś odpalić gry bez cięcia na kawałki przez opl ?\nNie, chce najpierw rozwiązać problem zawieszającej się konsoli. Może dzisiaj ją rozbiorę.\nAktualny czas: 18-02-2019, 07:20 Polskie tłumaczenie © 2007-2019 Polski Support MyBB


Co chcesz zrobić dla tego miasta?\nopublikowano: 2015-07-04 08:30:06\nWnioski do budżetu obywatelskiego dla Pabianic na 2016 rok można składać od 1 lipca do 17 lipca w Biurze Obsługi Interesanta UM lub za pośrednictwem poczty\n- Budżet obywatelski to milion złotych, który oddajemy do dyspozycji mieszkańców i sami Państwo możecie zdecydować, na co go wydać. Zachęcam, żebyście zgłaszali projekty, a później głosowali i decydowali o tym, co jest ważne dla miasta – mówi prezydent Grzegorz Mackiewicz. - Liczę na zaangażowanie i kreatywność, bo sukces budżetu obywatelskiego, który wprowadzamy po raz pierwszy, zależy od mieszkańców. Czekam na projekty i udogodnienia, które zmienią nasze miasto. Ufam w Państwa zdrowy rozsądek i wyczucie potrzeb. Pamiętajmy o tym, że nawet najlepszy pomysł odpadnie, o ile nie będzie zgodny z przepisami prawa, w tym planem zagospodarowania przestrzennego, wymogami technicznymi i rzetelnym kosztorysem, obejmującym wszystkie koszty do kwoty 100 tysięcy złotych brutto.\nWnioski do budżetu obywatelskiego dla Pabianic na 2016 rok można składać od 1 lipca do 17 lipca w Biurze Obsługi Interesanta UM lub za pośrednictwem poczty.\nPierwszy wniosek został złożony 2 lipca. Mogą być zgłaszane zadania przyczyniające się do rozwoju miasta oraz mające na celu poprawę warunków życia i funkcjonowania mieszkańców. Koszt jednego zadania nie może przekroczyć 100 tys. zł.\nWniosek może zgłosić każdy mieszkaniec lub organizacja pozarządowa, dołączając listę poparcia z nazwiskami 15 osób. Formularze wniosków i inne potrzebne dokumenty do pobrania w Biurze Obsługi Interesanta w Urzędzie Miejskim przy ul. Zamkowej (na parterze), w Wydziale Spraw Społecznych i Gospodarczych przy ul. Narutowicza albo ze strony internetowej www.um.pabianice.pl (zakładka budżet obywatelski). Żeby złożyć propozycje do budżetu obywatelskiego, trzeba mieć ukończone 16 lat.\nPiszemy o tym też tutaj: www.zyciepabianic.pl/wydarzenia/miasto/nasze-sprawy/pomoga-przy-wnioskach.html\nKomentarze do artykułu: Co chcesz zrobić dla tego miasta?\nkomentarz dodano: 2015-07-05 07:53:30\nMam nadzieję, że będą to zmiany na lepsze.\nkomentarz dodano: 2015-07-04 23:20:36\n@welterweight;chłopcze, naucz się poprawnie używać języka polskiego, a następnie zabieraj głos w dyskusji. Inaczej, bełkotu w twym wydaniu nikt nie strawi ...\nkomentarz dodano: 2015-07-04 15:07:24\npopulizm typowo pod wybory jesienne , zygać mi sie chce jak na was patrze, wy dziady kalwaryjskie( rąkoskie, habury , styncle). wasz szefuńcio biernat pokazał klase, teraz tylko czekać az wam sie dobiorą do dupska\ncałes szczescie ze idą zmiany , i to wielkimi krokami:)


Pomoc Drogowa 24h Laweta Słubice - Czestochowa.dlawas.info - portal informacyjno - rozrywkowy\nID firmy: 14410\nSłubice, Narutowicza 15\nWyjechałeś w podróż i Twój samochód niespodziewanie odmówił posłuszeństwa? Zadzwoń po Pomoc Drogową Słubice! Nasza firma działa na terenie Polski oraz Niemiec, świadcząc znakomitej jakości usługi w korzystnych cenach. Szybka diagnostyka oraz naprawa na miejscu, a ponadto usługi holowania oraz transportu samochodów lawetą. Dowieziemy paliwo, wymienimy oponę w Twoim samochodzie, a ponadto wymienimy żarówkę w lampie. Oferujemy dodatkowo pomoc prawną, żeby dostać korzystne odszkodowanie. Czekamy na Twój telefon!\nStrona internetowa: https://www.pomoc-drogowa-slubice.com.pl/


To, że komputer potrafi być prawdziwym pożeraczem kilowatogodzin, zapewne wie każdy, kto tego typu urządzenie w swoim domu posiada i z niego regularnie korzysta. Jednak nie każdy wie, że są sposoby, by zaprowadzić nieco oszczędności w tym względzie. Może nie będą to niewyobrażalne sumy, ale i tak warto przerwać ten strumyczek nieustannie uciekających pieniędzy. Szczególnie […]\nHistoria Unified Extensible Firmware Interface (UEFI) sięga już wielu lat wstecz, bo wiąże się z powstaniem procesora serwerowego Itanium marki Pentium z 2001 roku. Jednak następca starego, dobrego BIOS-a jest preinstalowany w płytach głównych naszych komputerów od stosunkowo niewielkiego czasu. Co ze sobą niesie ta zmiana? Czy jest to rewolucja, czy ledwie zauważalna ewolucja? A […]\nO superkomputerze nazwanym Watson, a wyprodukowanym przez firmę IBM, na łamach CoreBlog.pl już pisaliśmy jakiś czas temu. I do tematu po kilku miesiącach powracamy, gdyż zgodnie z nowymi wieściami, jakie do nas docierają… ten supermózg nie zajmuje się już wygrywaniem w teleturnieju Jeopardy!, jak miało to miejsce ostatnio (a według zapewnień producentów, od tamtego czasu […]\nJeśli zamierzasz zaopatrzyć się w internet z firmy zajmującej się przede wszystkim telefonią komórkową, zapewne zastanawiasz się, jak będzie wyglądała sprawa z zasięgiem w twojej sieci. Czy będzie on wystarczający? To wszystko zależy m.in. od gęstości rozstawienia nadajników oraz od odległości do najbliższego nadajnika sieci, w której zamierzasz kupić usługę. Skąd się dowiedzieć, gdzie znajdują […]\nPewnie mało kto z was wie, że oprócz WiFi, które krąży w powietrzu chyba już na każdym polskim podwórku, dostępna jest również bliźniacza technologia, która nazywa się… MiWi. Może mało oryginalnie, ale nie o oryginalność tu chodziło. Zresztą nazwa ta ma nawiązywać do firmy, która ją stworzyła – mianowicie Microchip Technology. Czym się różni od […]\n27 sty 13\nJak zastawić pułapkę na hackera? Czy w sieci w ogóle istnieje taka możliwość? Przecież tam wszystko działa na zasadzie impulsów elektrycznych, a człowiek, który wykorzystuje je w celu włamania się do obcego komputera może bezkarnie siedzieć na drugim krańcu globu. A jednak, jak się okazuje, można zastawić sidła na cyberprzestępcę. Może go w ten sposób […]\n25 sty 13