Tańcząca dobroczynność – Bp. Karol Niedziałkowski – Bibula – pismo niezalezne\nTańcząca dobroczynność – Bp. Karol Niedziałkowski\nPrzed nami kolejna edycja Finału Wielkiej Orkiestry Świątecznej Pomocy, która wg pyszałkowatych zapewnień jej wodzireja „ma grać do końca świata, a nawet jeden dzień dłużej”, czyli wiecznie /?/, wszak wiadomo, że po końcu świata nastąpi koniec czasów. Jak tam z wiecznością tej kolejnej mutacji niedzielnego czynu społecznego będzie, to jeszcze zobaczymy. Zachęcam natomiast do lektury ciekawego eseju księdza Karola Niedziałkowskiego, biskupa łucko-żytomierskiego, napisanego ponad 100 lat temu. Esej ten napisany z punktu widzenia katolickiego, poświęcony jest prostowaniu błędnych opinii w zakresie nieporozumień dotyczących zagadnień dobroczynności. Mam nadzieję, że lektura tego eseju przyczyni się do lepszego zrozumienia różnic w naturze działań pretendujących do szczytnego miana dobroczynności.\n(Materiał przygotował: Andrzej Paciej, prezes Oddziału Nowosądeckiego UPR)\nCzasami spotykamy ludzi tak różnych od widzianych codziennie, że nie możemy zdać sobie sprawy z tego, na co patrzymy i mimowolnie ciśnie się do ust ludowe: odmieniec jakiś, Panie odpuść! Podobnie w życiu społecznym zdarzają się zjawiska tak niepodobne do wszystkiego, na cośmy od dziecka patrzyli, że się z nimi w żaden sposób pogodzić nie możemy, niby jakimś niepojęt6ym dziwotworem czyli jak mówiono dawniej, igrzyskiem natury. Tańcząca dobroczynność w oczach wielu do takich właśnie igrzysk należy; myśmy od ojców naszych, ci zaś od swoich, słyszeli o dobroczynności poświęcającej się, poważnej, płaczącej z płaczącymi, nigdy jednak o żadnych pląsach tej statecznej matrony nie myśleliśmy nawet. Ale oto zjawia się dobroczynność nowa jakaś – gra, śpiewa, maluje, nie dość tego, Tańczy, ba, chodzi po linie i koziołki wywija w powietrzu, a wszystko przez dobroć serca i poświęcenie dla cierpiącej ludzkości. Ludzie starego autoramentu kręcą na to głową i ruszają ramionami powtarzając: Najosobliwsza osobliwość!\nJużci kiedy dobroczynność, to musi być dobra, ale czemuż ona tańczy i chodzi po linie, czemu stroi się w sztuczne kwiaty, czemu mizdrzy się i śmieje? Jakoś to dziwnie wygląda, chcąc cierpiącego pocieszyć, będzie przed nim czy przy nim tańczyć mazura, zasypie go kwiatami, przeleci koło niego w zamaskowanym korowodzie trefnisiów, poliszynelów i przeróżnych błaznów. Nie trzeba jednak dziwić się: inne drzewo, inne też owoce rodzi. Myśmy wyrośli pod cieniem drzewa chrześcijańskiej miłości bliźniego, drzewa, którego korzeniem jest przykazanie: będziesz miłował bliźniego twego jako siebie samego – dla Boga i w Bogu. Do owoców z tych gałęzi i konarów przyzwyczajeni jesteśmy – a kto ich nie widział?\nIle razy byłem w Wiedniu, odwiedzał mnie stale w hotelu wysoki, w czarnym habicie braciszek Bonifratrów; ten co dnia go obchodził, zbierając jałmużnę – i szyderstwa: pierwsze oddawał na szpital przez jego zakon utrzymywany, drugie zatrzymywał dla siebie. Patrzyłem z szacunkiem na pokornego braciszka, praktykującego z poświęceniem miłości własnej chrześcijańską miłość bliźniego; z przyjemnością też śledziłem za przyjaznymi spojrzeniami, jakimi go przyjmowała i przeprowadzała znajoma mu służba. Ona także czciła dobroczynność chrześcijańską. W innym mieście bosi braciszkowie, w szarych świtach, zbierają okruchy ze stołów dostatnich dla nędzarzy, zbierają dziatwę sierocą, karmią ją i uczą – ci także po chrześcijańsku praktykują dobroczynność. Po cóż dalej wyliczać? Pobożne kobiety czuwające przy łożu chorego, litościwy człowiek wychowujący sierotę, uboga kobiecina, ucząca bezpłatnie pacierza i czytania biedne dzieci wiejskie, każdy, kto w imię Boga poda kawałek chleba głodnemu, szklankę wody spragnionemu, kto podniesie upadłego, oświeci wątpiącego, rozweseli smutnego – wszyscy oni spełniają dobroczynność chrześcijańską, a uczynki ich są owocami dojrzałymi na starym, znanym drzewie chrześcijańskiej miłości bliźniego. Obok tego drzewa zaczęły wyrastać inne, nie chcące zapuszczać korzeni w chrześcijańskim gruncie, mające jednak pretensje do przynoszenia dobrych, a nawet lepszych, niż chrześcijańskie, owoców.\nZjawiła się więc filantropia – znaczy to po grecku, „miłość człowieka”, więc niby to samo, a jednak nie to samo. Znajdujemy tu człowieka, ale nie widzimy bliźniego, ten drugi bowiem wyraz i pojęcie są całkiem chrześcijańskie, więc filozofia przeszłego wieku, jak wiadomo bezbożna i niechrześcijańska, wyrzuciła je, by uniknąć przypomnienia nawet chrześcijaństwa wzmianki o porządku nadprzyrodzonym. W naszych czasach obok filantropii zjawia się jeszcze a l t r u i z m ; nazwa ta, mająca także zastąpić chrześcijańską miłość bliźniego, pochodzi od łacińskiego wyrazu alter, drugi i ma być odpowiednikiem egoizmu (ego-ja). Ukuto ten a l t r u i z m w obozie bezwyznaniowym, a ma on oznaczać, że jak egoizm jest wrodzony człowiekowi, tak samo miłość drugich, altruizm jest także wrodzoną, że zatem nie jest wcale specjalną cnotą chrześcijańską i bynajmniej żadnym owocem nadprzyrodzonych darów łaski, lecz zwyczajnym owocem natury ludzkiej. Co prawda, nie widać tak bardzo tych owoców po stronie nie wierzących (niektórzy utrzymują nawet, że altruizmu nie ma tam ani na lekarstwo, a egoizmu więcej niż potrzeba) – no, ale wiadomo, że pisać łatwo, a gadać jeszcze łatwiej. Otóż z pojawieniem się tych nowych drzewek, nowe też zjawiły się owoce filantropii i altruizmu; patrzymy na nie, czytamy o nich – i dotąd do nich przyzwyczaić się nie możemy, bo naprawdę dziwnie trochę wyglądają. Oto np. w pewnym wielkim mieście po obydwu stronach ulicy ścisk i tłok – oczekują czegoś ludzie. Jakoż zjawiają się powozy ozdobione kwiatami; konie także w kwiatach – i na łbie i gdzieindziej. W niektórych powozach jadą panowie, w innych maski, jeszcze w innych opasłe figury, o garbatych nosach – w niektórych rozpierają się damy z niecałego świata. Powiadają, że śmiechu, szykan i drwin było tam tyle prawie, co pyłu i z pewnością więcej, niż kwiatów, a jednak był to jeden z owoców altruizmu i filantropii. Zdobiono swe konie i koła powozów kwiatami dla wspomożenia biedaków, nie mających całej koszuli na grzbiecie, a rozmaite figury rozłożone wygodnie w powozie, mówiły im, nie słowami wprawdzie, lecz językiem czynów: dajemy wam, tam do kasy, kilka groszy, ale jedziemy oto przed wami, żebyście wiedzieli, że mogliśmy dać 50 albo i sto razy tyle, gdybyśmy wam oddali tylko te kwiaty, które dziś jeszcze zwiędną. Ale nie damy – wiedzcie bowiem, że my bogaci, a wy hołota. Albo inny przykład z dziejów obecnej wiosny (1898r.) w Sycylii. Na całej wyspie panuje głód, (bo trzeba zauważyć, że zjednoczone Włochy zamiast wszystkich obiecywanych dobrodziejstw, dały swym mieszkańcom głód prawie ciągły i trochę papierowych pieniędzy). W jednym miasteczku zrozpaczeni biedacy rzucili się na sklepy piekarzy i magazyny zbożowe; oczywiście żołnierze rozpędzili ich, a gdy nie chcieli odejść, dali salwę jedną i drugą. Zabito 8 osób, a 12 raniono. W drugim miasteczku był podobny wypadek; znowu strzelano, kilkunastu skaleczono. Wtedy naczelnik, nie wiem już, powiatu, czy części prowincji, widząc, że źle, postanowił zawczasu złemu zaradzić, więc udał się do filantropii, czy może altruizmu, nie wiem, to tylko pewne, że nie do chrześcijańskiej miłości bliźniego, bo wszystkie chrześcijańskie cnoty skasowano w urzędowych Włoszech. Pewnej tedy nocy pałac pana naczelnika zajaśniał od światła; powozy zjeżdżały się jeden za drugim, wioząc ustrojonych panów i wyperfumowane damy, wreszcie stało się jak w balladzie Odyńca: „Na zamku kasztelana, brzmi muzyka dobrana”. Mieszkańcy głodni, chwiejący się na nogach, wychodzili na ulicę patrzeć, kto tak urąga ich boleści i weseli się głośno, gdy oni umierają. I widzieli przez oświetlone okna, jak w salach naczelnika krążyły postrojone pary w rozmaitych tańcach, pląsach i figurach. Oburzenie ogarnęło całe miasto, zbiegły się tłumy; rozpoczęły się wrzaski i demonstracje. Przestraszeni goście do karet chcieli uciekać, – tłum rzucił się na powozy, skończyło się na tym, że znowu karabinierowi zjednoczonego królestwa, dla większego dobra współobywateli, strzelali do nich – dość jednak nieszkodliwie, bo zabitych było tylko 6 i ranionych 17 (jeśli dobrze pamiętam). Ciemny bo ten lud, pomimo tyluletniej nad nim pracy masonów, nie rozumiał, czy nie chciał rozumieć, że ów bal był dzieckiem najprawdziwszej filantropii i i najczystszego altruizmu. Pan naczelnik prowincji wydał go właśnie na korzyść głodnych i umierających. Nic dziwnego, że te i tym podobne zjawiska dziwią ludzi, przyzwyczajonych do słuchania błogosławieństwa i podziękowania, przy świadczeniu dobrodziejstw starą, zacofaną, chrześcijańską metodą.\nPrzypatrzmy się jednak dobrze naturze miłości chrześcijańskiej i nowoczesnego altruizmu, a zrozumiemy wszystko dokładnie. Nie można zaprzeczyć, że niechrześcijanie mają po części rację, że w naturze ludzkiej leży miłość dla podobnych sobie. Jest ona tam w samej rzeczy, ale w taki sposób, w jaki płodność znajduje się w ziemi; grunt może być nawet bardzo urodzajny z natury swojej, ale jeśli go nie uprawić, nie wrzucić do niego ziarna, jeśli nań nie spadnie deszcz i nie ogrzeje słońce, to zamiast kłosów zboża, wyrośnie mnóstwo wszelakich chwastów i niepotrzebnego zielska. W sercu ludzkim leży zdolność do miłości swych braci, ale potrzebuje ona usilnej pracy, dobrego nasienia i innych warunków; bez tego rozrośnie się na tej niwie egoizm i wszelkie kiełkowanie altruizmu zagłuszy bez litości. Chrystus Pan doskonale o tym wiedział, to też roślinę miłości bliźniego zasadził na gruncie nadprzyrodzonym. Powiedział On, że miłość taka jest o b o w i ą z k i e m , pochodzącym z rozkazu Bożego: „będziesz miłował bliźniego twego, jako siebie samego”. Nakazał czynić mu dobrze, obiecując za to nagrody wieczne, a za zaniechanie dobroczynności, grożąc karami wiecznymi (Ob. Mat. Roz. XXV). Źeby zaś ten obowiązek lżejszym i milszym uczynić swoim uczniom, zapewnił ich, że cokolwiek uczynią jednemu z tych najmniejszych, Jemu samemu to czynią (Mat. XXV, 40). Nadto, jak co do każdej cnoty nadprzyrodzonej, zapewnił i daje nadprzyrodzoną swą pomoc i łaskę. Takim sposobem w chrześcijaństwie miłość bliźniego stała się odblaskiem miłości Bożej; jak słońce swymi promieniami oświeca księżyc, tak miłość Boga oświeca w oczach wierzącego każdego bliźniego, każdego „maluczkiego”. Rezultat tego taki, że im kto więcej miłuje Boga, tym silniej kocha bliźniego, a jakie owoce na takim drzewie rodzą się i dojrzewają, któż nie wie? „Miłość – powiada św. Paweł, cierpliwa jest, łaskawa jest; miłość nie zajrzy, złości nie wyrządza, nie nadyma się, nie jest czci pragnąca, nie szuka swego… wszystko znosi, wszystkiemu wierzy, wszystkiego się spodziewa, wszystko wytrwa” (1, Kor. 13). Wszystkie więc dobre uczynki pochodzące z miłości chrześcijańskiej, noszą na sobie cechę i pieczęć tej Boskiej cnoty. Człowiek zwyczajny nie pojmie, jakim sposobem ktoś „dobrze urodzony”, piękny, bogaty i szczęśliwy, może obcować z ubogimi nędzarzami, głupimi, strasznymi nieraz pod każdym względem, ale od czegoż jest łaska i miłość? One sprawują, że na widok nieszczęśliwego rodzi się w sercu patrzącego nań litość bezmierna, stosująca do niego słowa powiedziane przez poetę do Zbawiciela: „Ja ciebie kocham, boś był nieszczęśliwy. Bo przebolałeś to wszystko, co boli”. One sprawują, że uczymy się ograniczać własne potrzeby, owszem odmawiać nieraz nawet sobie rzeczy koniecznych, by ulżyć cierpiącym, że dajemy raz, drugi, dziesiąty, setny, dajemy przez całe życie, bo miłość jest źródłem obfitym i niewyczerpanym. Ona to wreszcie rodzi w praktyce dobrych uczynków przymiot nieoceniony – delikatność. O święta, szlachetna, wielka miłości chrześcijańska, szczęśliwy kto cię znał, widział i ocenić potrafił, bo jak powiada poeta, „świętym jest na ziemi, kto umiał zawrzeć przyjaźń ze Świętymi!”\nDlatego to chrześcijanin wierzący a miłujący, jeśli czyni komu dobrze, nie zdobi w kwiaty siebie, ani swego konia, nie jedzie rozłożony w powozie na gumach przed oczami tłumów, patrzących na owe dobrodziejstwo, ale daje prawicą tak, żeby lewica nic o tym nie wiedziała; nie zadowoli się „papierową dobroczynnością”, nie posyła przez oficjalistów i przez specjalne kancelarie, ale sam zetknie się z ubogim i cierpiącym i będzie z nim obcował, jak brat z bratem i łzy mu otrze ręką własną, nie zaś najętego umyślnie człowieka. Przede wszystkim zaś strzeże się wszelkiego upokorzenia tego, komu robi dobrze, najmniejszego zadraśnięcia, podrażnienia człowieka cierpiącego i nieszczęśliwego. Jestem najpewniejszy, że dobry chrześcijanin, wolałby całe życie piechotą chodzić, niż przed nędzarzami paradować w „kwiatowym pochodzie”, rzekomo dla dania mu kilku rubli; że wolałby na całe życie stracić władzę w nogach, niż tańczyć wobec braci umierających z głodu, niby dla ich poratowania. Taka nieludzkość, taka brutalność może się zrodzić tylko w sercu spoganionym, na które już nie pada ani jeden promyk chrześcijańskiego światła, do którego nie dostaje się ani jedna kropla Chrystusowej łaski. Biedni ludzie, oni chcieliby nawet robić dobrze, ale nie umieją – oni tylko praktykują filantropię i altruizm: jakie drzewa, takie owoce! Bo i jakież im pozostaje źródło, jaki zasób sił do dzieła tak trudnego, jakim bez zaprzeczenia jest dobroczynność? Pozostaje w najlepszym razie dobre serce, ale z praktyki wiadomo, że owo dobre serce w rzeczywistości nie jest znowu tak bardzo dobrem, jak się jemu samemu zdaje i często za dobrego i poczciwego człowieka uchodzi ktoś dla tego tylko, że nic złego nikomu nie zrobił, kiedy jednak trzeba było coś zrobić dobrze – dobre serce kurczyło się jak ślimak do swej skorupy. Nie jedno dobre serce uważa, że zrobiło niesłychany wysiłek, gdy na korzyść ubogich kupiło parę biletów na fantowej loterii i zyskało tylko drugie tyle, ile zapłaciło. Ostatecznie najlepsze serce, bez wyższej jakiejś zachęty, da raz, drugi, dziesiąty, ale przy pięćdziesiątym powie: „a dajcież mi święty pokój z tymi waszymi ubogimi, kiedy człowiek robi co można, a niemożna, to niemożna”. A tu nędza się wzmaga i nawet grozi porządkowi społecznemu, a tu rząd i stanowisko każą zająć się ubogimi, no i ten wzgląd, że po stronie katolickiej ciągle mówią o potrzebie miłości bliźniego, a nie tylko mówią, lecz ukazują uczynki, które były by także bardzo pożądane po stronie wolnej myśli i moralności niepodległej. Jak tu sobie poradzić? Powstają rzeczywiście do rozporządzenia tylko te środki przyrodzone; w niektórych państwach jak np. w Anglii nakładane są podatki dla biednych, to znowu gminy są zobowiązane utrzymywać swoich ubogich, a gdy to wszystko nie wystarcza, zwłaszcza w razach nadzwyczajnych i nagłych, altruizm czy, jeżeli kto woli, filantropia, zmuszona jest do urządzania rozmaitych zabaw i rozrywek, by przy tej sposobności cały dochód, albo też pewną część jego, oddać potrzebującym. Urządzają się więc zabawy, koncerty, wystawy, widowiska, bazary itp. na cele dobroczynne. Od razu widzimy olbrzymią różnicę między taka a chrześcijańska dobroczynnością; ta ostatnia czyni wszystko dla Boga i dla bliźniego, o sobie , przynajmniej w tym życiu, nie myśli, owszem siebie poświęca. Poświęca na zetknięcie się osobiste z nędzą, bólem, głupotą; o zabawie przy tej sposobności nie marzy nawet, rozgłosu, sławy, zadowolenia, próżności unika starannie. Dobroczynność świecka, czyli filantropia, przeciwnie ucieka się do egoizmu, podnieca go, schlebia człowiekowi, trąbi o jego piękności, zasługach, dobroci i cnotach dlatego tylko, żeby przy tej sposobności wyżebrać grosik dla ubogiego. Kiedy pierwsza podnosi człowieka moralnie nie tylko przez miłosierdzie względem bliźniego, ale także przez umartwianie się, przezwyciężanie i poświęcanie siebie, druga przeciwnie, jeśli nie poniża, to już w żadnym razie nie podnosi. Ona rozbawia człowieka, wyzyskuje jego egoizm chęć rozrywki, jako środek zdobycia jałmużny. Jest więc nędzną i poziomą w porównaniu do chrześcijańskiej. Nie dość tego; kiedy źródło słabo bije i strumień nie może być obfity, więc też biedna filantropia wysila się też na coraz nowe pomysły, coraz inne zabawy, bo gdy spowszednieją stare, nikt nie idzie i dochodu nie ma. Zdobywa w końcu z wielkim trudem kilka rubli i dzieli je miedzy potrzebujących, nikt nie powie, że robi źle, gdyż owszem jest to z pewnością rzecz dobra, ale jakaż jest to olbrzymia różnica między rozdzielaniem w kancelarii, albo odesłaniem przez oficjalną figurę wydzielonej każdemu kwoty, a ową ciepłą bratnią ręką, ściskającą gdzieś w podziemnej norze, lub na poddaszu rękę ubogiego, między wręczaniem za pokwitowaniem, a owym chrześcijańskim obcowaniem bogatszego i szczęśliwszego z upośledzonym i nieszczęśliwym. Zapewne i pomoc filantropijna ma swój dobry wpływ , ale niezmiernie mniejszy , od działalności chrześcijańskiej miłości. Wreszcie i to zauważyć trzeba, że dobroczynność tańcząca dla zebrania małego owocu potrzebują nakładu pracy, czasu i pieniędzy, który gdyby włożony został do dzieła chrześcijańskiego t.j. chrześcijańskich tylko pobudek przedsiębranego, wydałby rezultat pieniężny o 50 razy większy.\nOpowiadano mi wiele ciekawych szczegółów o tym, ile kosztów musi ponieść uczestnik balu dla ubogich, płacący za bilet wejścia tylko rb. 5; toalety żony, córek, jego własna, powóz, bufet etc. etc., wynosi nieraz kilkaset rubli, z których ubodzy nie biorą nic, dla nich przeznaczone jest owe 5 rb., z których jeszcze odtrącić potrzeba rozmaite wydatki za urządzenie zabawy, albo widowiska. Dobrze jest jeszcze, że przy tej sposobności zarobią kupcy, dorożkarze, służba, kucharze, bo i oni żyć potrzebują, ale właściwi ubodzy zabiorą jakiś maleńki procencik sumy, wydanej dla dania im owych kilku groszy. Można więc śmiało powiedzieć, ze dobroczynność świecka jest machiną skomplikowaną, ciężką, potrzebującą ogromnego nakładu, dla wydania stosunkowo dość miernego rezultatu.\nTyle co do różnic, spostrzeganych okiem zmysłowym (choć dałoby się i więcej powiedzieć), ale jakaż różnica w stosunku do życia przyszłego! Kto w imię Boga poda spragnionemu choćby tylko szklankę wody, otrzyma swą nagrodę w wieczności; ale czy tańczący i bawiący się dla ubogich będą mogli rościć pretensje, by na ich utrefione i spocone w tańcu czoła włożył Bóg wieniec, należny kochającym i pracującym? Nie będą śmieli, a gdyby się ośmielili, dano by im odpowiedź „wzięliście zapłatę swoją”. Tańczyliście, jedliście lody, słuchaliście muzyki – to i dosyć.\nCzyż dlatego mamy taka dobroczynność ganić i przeciwko niej powstawać? Bezwarunkowo i z pewnością nie, lecz tylko to co w niej może się znaleźć nagannego, należy zganić i wedle możności znieść, co dobrego zaś zachować, starając się przy tym podnieść i udoskonalić, co udoskonalonym być może. Bo trzeba przyznać, że nawet w tak praktykowanej dobroczynności jest niejedna dobra strona. Każdy bowiem choćby i niedołężny czyn przedsiębrany ku pożytkowi bliźniego, każda nawet w tym kierunku dobra chęć, godna jest pochwały , bo w rzeczy samej jest dobra. Najlepiej zapewne byłoby, gdyby wszystkie czyny, mowy i myśli ludzkie pochodziły z pobudek nadprzyrodzonych i takimi kierowane były prawami, wszakże i to, co jest dobrem w porządku tylko przyrodzonym na naganę nie zasługuje, owszem chyba przeciwnie. Więc jeżeli przy zabawie, widowisku jakim, ludzie, bawiąc się, złożą jakiś grosz dla ubogich i cierpiących, bardzo pięknie postąpią i warto by nawet, żeby przy każdej rozrywce i przyjemności, ludzie uczyli się w ten lub inny sposób pamiętać o takich, którzy bawić się i odpoczywać nie mogą. Za taką dobroczynnością przemawia to także, że może jednoczyć do jednego celu ludzi, którzy oprócz chęci pomożenia cierpiącemu nic wspólnego z sobą nie mają. Na wystawę, bazar, czy koncert w celu dobroczynnym mogą pójść i chodzą ludzie najrozmaitszych wiar, narodowości, przekonań: tak dobrze wierzący katolik, jak skończony ateusz, na którego prośba „dla miłości Boga” najmniejszego nie wywarłaby wrażenia.\nJeśli jednak dla tych, a może i innych jeszcze względów, można zgodzić się na zabawy, urządzane w celu dobroczynnym, byle skądinąd złymi nie były, to przecież nie ulega wątpliwości, że mimo chwalebnego celu, nie raz potrzeba je zganić i przeciwdziałać im, skoro obrażają moralność i zdrowy rozsądek. Więc np. wystawy obrazów i rzeźb, obrażających przyzwoitość, więc teatralne przedstawienia w stylu fars francuskich, ponieważ są złe same w sobie, to nie usprawiedliwi ich wcale cel, choćby najlepszy nawet, gdyż jak powiada teologia non sunt facjenda mala ut eveneant bona – nie można robić źle, by stąd dobre wynikało.\nPowyższe i podobne do nich ujemne strony filantropijnej dobroczynności dają się jeszcze dość łatwo spostrzegać, jest jednak w niej groźne niebezpieczeństwo, o którym bodaj rzadko kto myśli, to mianowicie, że ludzie taką to tylko znając dobroczynność, mogą pomyśleć, że innej już nie ma i być nie może, mogą nabrać przekonania, że tańcząc i bawiąc się, mogą uczynić zadość wszystkim potrzebom nieszczęśliwych swych braci i swoim względem nich obowiązkom, mogą zapomnieć, że nie filantropia, ale chrześcijańska miłość bliźniego wiedzie człowieka do nieba i usprawiedliwia w dzień sądu. Owszem może dojść do tego nawet, że dobroczynność chrześcijańska może być uznawana za przestarzałą i miejsce jej być wyznaczone w domu obłąkanych, jak tego przykłady niedawno mieliśmy w głośnej ze swej dobroczynności Warszawie. Słowem niebezpieczeństwo nawet godziwej i dobrej skądinąd filantropii w tym leży, że może wyprzeć miłość bliźniego, odzwyczaić człowieka od pierwiastka nadprzyrodzonego, a w końcu sama zginąć i wyschnąć. Przeciwnicy bowiem przestarzałej chrześcijańskiej dobroczynności, niezmiernie podobni są do człowieka, który odrąbał od drzewa gałąź, na której siedział, a potem upadłszy jeszcze płakał i dziwował się. Ci panowie chcieliby chrześcijan umieścić w Tworkach, jednocześnie eksploatować na rzecz ubogich uczucie, które właśnie w chrześcijaństwie tylko czerpie swe siły. Gdyby przestarzała miłość chrześcijańska bliźniego naprawdę ustąpiła, zgasłaby i dobroczynność, jak to było i jest wszędzie w poganizmie. Otóż ponieważ człowiekowi łatwo przychodzi zapominać o nadprzyrodzonym swym końcu, a natomiast wybierać co łatwiejsze i wygodniejsze, więc nie przeszkadzając, albo nawet pomagając dobroczynności światowej, o ile jest godziwą, powinniśmy zawsze i wszędzie starać się o gruntowanie i rozszerzanie chrześcijańskiej miłości bliźniego, opartej na nadprzyrodzonej miłości Boga, bo tylko to, co się na tej niewzruszonej opoce opiera, nigdy nie zostanie obalone i co z tego bezbrzeżnego oceanu wypływa, nigdy płynąć nie przestanie – i do tego samego źródła wszechbytu i szczęśliwości przyprowadza.\nKsiądz Karol Niedziałkowski, biskup łucko-żytomierski\nZ książki: „Snopek kąkolu”, Warszawa 1903,\nDodano: 2011-01-9 3:15 pm\nZa: Piotr Wenecki | http://www.wenecki.pl/index.php?option=com_content&view=article&id=78:taczca-dobroczynno&catid=34:gowna&Itemid=68 | TańczÄ…ca dobroczynnośÄ‡\nPowyższy tekst dodano: 2013-01-07\nUmieszczono w Działach: Lead News\nTAGI: catholic teaching-morals-discipline, owsiak


Królewski Klub Golfowy » Karolinka czeka. Inne pola również!\nKarolinka czeka. Inne pola również!\nJako członkowie klubu bez pełnowymiarowego pola mamy niepowtarzalną okazję grać w najróżniejszych miejscach i przez to rozwijać się golfowo w sposób wszechstronny. W kilku miejscach, tradycyjnie, możemy cieszyć się zniżkami. Wszystko znajdziecie w zakładce Przywileje Klubowiczów 2021.\nNowością jest partnerstwo z polem Karolinka Golf Park. Na razie może pochwalić się dziewięcioma dołkami, ale wybitnej urody. Tylko spójrzcie zresztą:\nZ przyjemnością załączamy też parę słów o tym polu. Jeśli ktoś już odwiedził Karolinkę lub się tam wybiera, niech koniecznie da znać.\nInformacja o polu golfowym Karolinka Golf Park\nKarolinka Golf Park to pole golfowe położone w Kamieniu Śląskim, na Opolszczyźnie. Pierwsze 9 dołków zostało oddane do użytku w 2018 roku, obecnie trwają prace nad budową kolejnych 9 dołków. Cały obiekt zajmuje 70 hektarów i znajduje się zaledwie 20 km od Opola. Jest to jedyne pole golfowe w regionie, zatem to tutaj grają pasjonaci z tego obszaru Polski.\nWłaścicielami pola jest 12 wspólników, właścicieli i prezesów jednych z największych firm w regionie, Ich wspólny wysiłek i pasja doprowadziły do powstania wyjątkowego miejsca spotkań.\nKarolinka Golf Park to nie tylko doskonałe miejsce do gry w golfa, nauki gry, spędzenia czasu z rodziną i znajomymi w niezwykłych okolicznościach przyrody ale także doskonałe miejsce do nawiązania relacji biznesowych i organizacji eventów firmowych integrujących pracowników oraz klientów firmy.\nPole uznawane jest za najbardziej zielony obiekt golfowy w Polsce, z czego jesteśmy bardzo dumni. Zależy nam na współgraniu z naturą, a jednocześnie na rozwijaniu potencjału biznesowego tego miejsca jak i regionu. Udowadniamy, iż można połączyć te dwa aspekty!\nPole golfowe Karolinka Golf Park jest gospodarzem wielu turniejów lokalnych, ogólnopolskich, a także zagranicznych. W 2021 roku będzie gospodarzem elitarnego, niemieckiego cyklu Pro Golf Tour, który odbędzie się w dniach 4-8 lipca.


Organizacja systemu rozpoznania zagrożeń...\nRed. Marek Wrzosek\nOrganizacja systemu rozpoznania wojskowego...\nKino Polityka Suwerenność Jeśli podejrzewasz, że geopolityka to nie tylko geografia, że można podbijać narody i cywilizacje, nawet z nimi nie granicząc, powinieneś przeczytać tę książkę. Sprawdź pierwszą projekcję siły Hollywood... więcej >\nWojny i epidemie w dziejach...\nKsiążka przedstawia historie epidemii i wojen, które z sposób znaczący wpłynęły na losy Rzeczypospolitej. Jest to wyjątkowa pozycja wydawnicza ze względu na przedstawienie nowej perspektywy wydawałby się znanego już tematu. Książka... więcej >


Grand Prix Sianów – UKS Hubal Białystok\nGrand Prix Sianów\nW miniony weekend 13-15.09.2019 klub UKS Hubal Białystok wystartował w Ogólnopolskim Turnieju Badmintona Grand Prix Juniorów i Młodzików w Sianowie.\nW tym turnieju wzięli udział przedstawiciele naszego klubu a mianowicie:\nTen nadmorski turniej okazał się bardzo dobrym startem dla naszych zawodników, którzy pokazali się z bardzo dobrej strony. Po ciężkiej i wyczerpującej walce udało nam się zdobyć 7 medali w tym 2 złote, 2 srebrne i 3 brązowe medale. W kategorii młodzik najlepiej zaprezentowała się Julia Stankiewicz zdobywając 3 medale: złoty medal w mikście z Aleksandrem Mitroszewskim, złoty medal w deblu z Julią Wójcik (Beninca UKS Fenkis Kędzierzyn-Koźle)\noraz srebrny medal w singlu. Z równie dobrej strony pokazał się Aleksander Mitroszewski również zdobywając 3 medale: zloty medal w mikście z wyżej wymienioną zawodniczką, srebrny medal w deblu w parze z Mateuszem Golasem (LKS Technik Głubczyce) i brązowy medal w singlu. Maja Karwowska z Emilą Skrzek (UKS Orbitek Straszeńcin) zdobyły brązowy medal w grze podwójnej kobiet. W kategorii Junior Aleksandra Radziszewska w parze z Jessicą Orzechowicz (UKS Sokół Ropczyce) zajęły 3. miejsce w deblu.\nWszystkim zawodnikom gratujulemy odniesionych sukcesów oraz zdobytego doświadczenia i życzymy powodzenia na kolejnych startach.\n← Zmiana terminu zajęć karnetowych na basenie.\nXVI Turniej Podlaski Yonex Games →\nDzisiaj: 29 października 2020 było 60 wizyt.


Dlaczego warto wspierać rodziców? - Pracuję i wychowuję Pracuję i wychowuję\nPracuję i wychowuję > Bez kategorii > Dlaczego warto wspierać rodziców?\nCzy zastanawiali się Państwo kiedyś, co daje pracownikom poczucie sukcesu zawodowego? Pieniądze, uznanie, niezależność, status, wpływ społeczny? Otóż w globalnym badaniu przeprowadzonym przez Accenture na czele stawki znalazła się równowaga pomiędzy życiem prywatnym i zawodowym. 56% respondentów uznało ją za najważniejszy czynnik świadczący o sukcesie zawodowym. Wpływ Millenialsów? Możliwe. Dążenie do zachowania wolnego czasu było dotychczas wiązane z pokoleniem młodych ludzi wchodzących na rynek pracy. Prawda jest jednak taka, że stanowią oni z roku na rok coraz większy odsetek wszystkich pracujących i, chcąc nie chcąc, wpływają na jego transformację. Rozwiązania w organizacjach, które dają ludziom elastyczność i pozwalają na bardziej harmonijne łączenie różnych sfer życia, będą stawały się „must have”. Wierzymy, że nie ma innej drogi.\nBadania pokazują, że konflikt pomiędzy pracą a domem jest największy w przypadku osób zajmujących stanowiska menedżerskie oraz pracowników posiadających dzieci. W Polsce żyje 5,2 mln osób, które łączą zatrudnienie na umowę o pracę z opieką nad dziećmi poniżej lat 14. To 39% wszystkich pracujących na etatach. Można więc śmiało stwierdzić, że grupa osób, które najbardziej potrzebują wsparcia w zachowaniu równowagi i harmonijnym łączeniu ról, jest pokaźna.\nZadowolony człowiek to lepszy pracownik\nRównowaga między życiem prywatnym, czasem na rodzinę, a obowiązkami zawodowymi wpływa ogólne poczucie zadowolenia. A zadowolony człowiek to lepszy pracownik. Lepszy, czyli jaki?\nChęć zmiany pracy deklaruje 54% osób zatrudnionych w „toksycznych” miejscach pracy vs 10% pracujących w firmach wspierających rodziców.\nKORZYŚĆ DLA PRACODAWCY: oszczędności, wynikające z niższej rotacji, niższych kosztów rekrutacji i wdrożenia nowych pracowników\nIm bardziej wspierająca organizacja tym wyższy poziom entuzjazmu i dumy, którą pracownicy odczuwają wykonując swoje zawodowe obowiązki.\nKORZYŚĆ DLA PRACODAWCY: zyski wynikające z lepiej wykonanych zadań, przy jednoczesnych oszczędnościach wynikających z większej retencji pracowników.\nLudzie zadowoleni z życia mają wysokie poziomy energii życiowej, którą wykorzystują na wielu frontach. Ludziom, którzy pracują we wspierających organizacjach, łatwiej skupić się na wykonywanych obowiązkach i pracować z większą intensywnością.\nKORZYSĆ DLA PRACODAWCY: zyski, wynikające z bardziej efektywnej pracy – większe zadowolenie klientów, szybsze dochodzenie do optymalnych rozwiązań w organizacji, większa kreatywność, lepsze funkcjonowanie zespołów.\nMNIEJ PODATNY NA WYPALENIE ZAWODOWE\nDużo osób zatrudnionych w miejscach niewspierających rodziców, skarży się na wysoki poziom zmęczenia po powrocie do domu, co przekłada się negatywnie na relacje rodzinne. W rezultacie pracownicy, którzy skarżą się na zaburzony balans pomiędzy życiem prywatnym a zawodowym, są 12x bardziej podatni na wypalenie zawodowe i 3x częściej popadają w stany depresyjne.\nKORZYŚĆ DLA PRACODAWCY: oszczędności, wynikające z niższej absencji i ponownie – niższej fluktuacji.\n Reducing Work-Life Conflict: What Works? What Doesn’t?, C.Higgins, L.Duxbury, S. Lyons, 2008\n Praca zawodowa a pełnienie ról opiekuńczych przez kobiety i mężczyzn, Forum Odpowiedzialnego Biznesu 2020\n Odpowiedzialność Rodzinna Biznesu. Raport – Polska, IESE Business School, Instytut Humanites, Pracuj.pl 2019\n Explaining work-life conflict of men and women across Europe – disentangling the impact of social policy, H. Chung, 2012


Que Passa // MUZYCZNY OGRÓD\nNaznaczona indywidualnością każdego z muzyków mieszanka flamenco, world music, jazz, latin i tanga już 11 sierpnia o godzinie 19:00 u nas. W Muzycznym Ogrodzie usłyszymy zespół Que Passa.\nSwój styl określają jako FLAMENCO FUSION. Wirtuozeria i pasja porywają słuchaczy a perfekcja wykonania i bogactwo rytmów nadaje ich kompozycjom niepowtarzalny, witalny charakter, czyniąc styl zespołu rozpoznawalnym i unikatowym. Na repertuar Que passa składają się głównie autorskie kompozycje założyciela zespołu Jarka Dzienia, lecz dzięki znakomitemu warsztatowi muzycznemu zespół na koncertach z powodzeniem wykonuje również utwory mistrzów tj: J.McLaughlin , AldiMeola, P.deLucia, Ch.Corea, E.Gismonti, G.Nunez, A.Piazzola, Acoustic Alchemy... Muzycy QP współpracują z artystami tj. : G.Turnau, Golec uOrkiestra, Megitza, Hard Times, H.Mlynkowa , P.Mąciwoda, B.Maseli, K.Badach, J.Królik i in.\nJarosław Dzień – gitara akustyczna i flamenco. Absolwent AM w Krakowie. Założyciel, lider oraz autor utworów QUE PASSA oraz trio gitarowego ACOUSTIC GUITAR KOLLEKTIV. Koncerty i współpraca m.in. z : Jacek Królik, Marek Napiórkowski, Paweł Mąciwoda, bard Andrzej Szęszoł ,zespół h.R.A.B.I.A , Megitza ,Teatr Witkacego w Zakopanem .\nMarcin Hilarowicz - gitara akustyczna. Krakowski gitarzysta, cajonista, kompozytor, muzyk sesyjny. Członek krakowskich zespołów Krakow Street Band, Hard Times, Moribunda. Współpracuje z teatrem Stu w Krakowie.\nKuba Mietła – akordeon. Absolwent AM w Katowicach, a obecnie wykładowca w Krakowskiej Szkole Jazzu . Jeden z czołowych polskich akordeonistów, laureat wielu międzynarodowych konkursów i festiwali. Członkiem tria akordeonowego „Ars Harmonica” oraz zespołu Sokół Orkestar. Współpracuje z: Tołhaje, The Globetrotters , THE SHIN , Amine&Hamza (Tunezja) ,Halina Młynkowa, M.A. Sikorowscy i Pod Budą.\nŁukasz Adamczyk – gitara basowa . Absolwent AM w Katowicach na wydziale Jazzu .Współpracuje na codzień m.in z Grzegorzem Turnauem, Zbigniewem Praisnerem , Jackiem Królikiem, tunezyjskimi muzykami Amine&Hamza, Krystyną Stańko, Śrubki. Brał udział w projektach z nowojorskim gitarzystą i producentem Hernanem Romero oraz Karimą Nayt .\nMirosław Hady - cajon, instrumenty perkusyjne . Absolwent AM w Krakowie w klasie perkusji. Aktualnie perkusista grupy Golec Uorkiestra. Współpraca m.in. z Adam Bałdych zespół Śrubki, Jacek Królik, tunezyjskimi muzykami Amine&Hamza , Janusz Radek in.\nW letnie niedzielne wieczory, zawsze o godz. 19.00 w plenerze Dworku Białoprądnickiego usłyszymy mieszankę łagodnych i klasycznych brzmień oraz nowoczesnych aranżacji, w których każdy będzie mógł odnaleźć coś dla siebie. Wśród nich: standardy jazzowe, bluesowe, pieśni operowe i operetkowe, muzyka góralska oraz flamenco, world music i tango. Stałych bywalców cyklu koncertów zapewniamy, że będzie jak zwykle wspaniale, natomiast słuchaczy, którzy odwiedzą nas po raz pierwszy, już dzisiaj utwierdzamy w przekonaniu, że z pewnością nie będą żałować tych wieczorów.\nMUZYCZNY OGRÓD PROGRAM


#Świezak Pomocy Biotabs automaty - Nutrients for growing hemp plants - Trawka.org forum o marihuanie\nBy Vespa Cat,\nFebruary 21 in Nutrients for growing hemp plants\nRatunku!!! Mam wielka prośbę nie umiem zdiagnozować problemu. Wszedłem w tabletki Biotabs, Bacterex, Orgatrex plus mikoryza… i się zaczęło.\nNajpierw przelane zostały przez automat do podlewania doniczki, i to dwa razy po 20l, nim posadziłem sadzonki, potem tą wodę zebrałem i podlewałem stwierdziłem że w wodzie są wszystkie odżywcze składniki. I wyszły mi po czasie liście i nie umiem zdiagnozować, jak pierwszy rząd taki wyszedł nie panikowałem, zmieniłem na czystą odstaną wodę, ale jak pojawia to się to samo na innych piętrach nowych liści to już nie ma przelewek. Nie wiem czego im brakuje! Albo co się dzieje. Szedłem według poniższego schematu i nie umiem powiedzieć co jest grane. Roślinki już mają końcówkę 2 tygodnia automaty AK47 i Bubblegum.\nEdited February 21 by Vespa Cat\nFeb 21 Vespa Cat changed the title to #Świezak Pomocy Biotabs automaty\nJeśli to auto to osobiście zacząłbym od nowa. Może wyjść tak ze jak odżyją zaczną kwitnac i będziesz miał po 5 g 😄\nauto początków nie wybaczają ;D\npolecam Biobizz light mix z perlitem i Mykos, sama woda pH 6.1. Czekasz tak około 2 tyg w kubeczkach 700ml? Jak maja 2/3 dobre rozwinięte piętra to wsadzasz do np 7.5l i wtedy biotabsy i podlewasz ich mikstura. I potem tylko woda i patrzysz jak easy weg\nMam mix light z all na spód, właśnie zamawiam sprzęt do badania pH wody oraz ziemi. Kupiłem Plagron lemon kick, do obniżenia pH. Wodę mam odstaną nawet drugi tydzień, a już rośnie 3 piętro teraz. Temperatura 26 wilgotność 70%, filtr węglowy działa, nad roślinką led jest 30 cm. Wszystko dość zautomatyzowane.\nZamiast mykos mam mikoryzę uniwersalną z biopon. Wsadziłem dziś tabletki Biotabs i podlałem Orgatrex wszystko jeszcze raz bo chyba wszystko wypłukało podczas awarii. Nastawiłem się że jak coś trzeba będzie sadzić nowe.\nNie wiem czy te wodna awaria, nie specjalne, wodą nie uruchomiło całego procesu z pH chyba że woda jest tak do dupy.\ndziekuje za pomoc i komentarz. Jak będę miał dane z pH to dam znać.


Idol Polska już niebawem nowa edycja programu - www.podroznicze.fora.pl\nIdol Polska już niebawem nowa edycja programu\nForum www.podroznicze.fora.pl Strona Główna -> Humor i rozrywka\nCzy będziesz oglądał(a) nową edycję programu Idol ?\nTak, czekam z niecierpliwością.\nWysłany: Sob 13:40, 05 Lis 2016 Temat postu: Idol Polska już niebawem nowa edycja programu\nJak się okazuje już niebawem bo wiosną 2017 rozpocznie się ogólnopolski casting do znanego wszystkim programu Idol. Tak nowa edycja rozpocznie się wiosną 2017, na razie nie wiadomo jaka stacja telewizyjna będzie emitować tą edycję - wcześniej była to telewizja Polsat.\nMimo że od ostatnich edycji idola minęło kilkanaście lat, to w internetach wciąż można spotkać wiele śmiesznych filmików z bohaterami tamtejszych castingów. Kultowa już dziś Turystyczna piosenka, lub człowiek Chomik jak nazwali go internauci. Wiele tych filmików po dzień dzisiejszy cieszy się ogromnym zainteresowaniem, sami zobaczcie [link widoczny dla zalogowanych] ponad tysiąc wyświetleń dziennie, nie wspominając już o wcześniej wymienionej Turystycznej Piosence w wykonaniu prawdziwego kosmity - czyli człowieka który spadł z nieba i ustawił się w kolejce na casting chyba tylko i wyłącznie dla zaistnienia w internecie: [link widoczny dla zalogowanych]. Pytanie czy w nowej nadchodzącej edycji Idola również będziemy mieli do czynienia z takimi występami i czy uczestnicy castingów posuną się dalej? No właśnie jak daleko można się posunąć by zaistnieć w telewizji lub internecie?\nWszystkiego przekonamy się już wiosną 2017 kiedy to ruszy casting do nowej edycji Idola. Zapraszamy do brania udziału w castingach!\nWysłany: Sob 14:00, 05 Lis 2016 Temat postu:\nJeden spośród największych talent show w Polsce - Idol, po wielu latach nieobecności, powraca na antenę. Już w marcu bieżącego roku będzie można oglądać go w tv Polsat.\nPolsat postanowił przerwać spekulacje na temat produkcji oraz zapewnił, że znane talent-show pokaże się w wiosennej ramówce stacji. Poinformowano też, kiedy i gdzie odbędą się pierwsze castingi do Idola. Nie wiemy jeszcze, kto z pewnością będzie w jury Idola ale pojawiają się informacje, że na fotelu jurora zasiądzie Kora Jackowska.\nJak już wiadomo, Idol wymieni w ramówce inny program typu talentshow: "Must Be The Music", który planuje zniknąć z anteny po 11 sezonach. Pierwszy odcinek wyemitowany został w marcu 2011 roku. Jak widać, formuła się wyczerpała i Polsat postanowił wskrzesić program, który przestał się w 2005 roku po czterech edycjach.\nForum www.podroznicze.fora.pl Strona Główna -> Humor i rozrywka Wszystkie czasy w strefie EET (Europa)


Root Of Things - najnowsza płyta tria Matthew Shippa za niecały miesiąc trafi do sklepów | jazzarium\nNajnowszy, zapowiadany na połową marca album Shippa wydany zostanie w znakomitej coraz prężniej działającej, również amerykańskiej wytwórni płytowej Relative Pitch Records.\nBędzie to realizacja o ile nam wiadomo studyjna i dokonana w trio. Jakim trio? To rzecz nie będąca żadnym zaskoczeniem. Mistrzowi towarzyszyć będzie Michael Bisio na kontrabasie i perkusista Whit Dickey, a więc doskonale znani towarzysze muzycznych podróży Matthew Shippa. Razem wiele lat temu stworzyli zespół będący ważnym głosem w dyskusji czym może i czym powinno być nowoczesny triowy, fortepianowy ansambl. Dowodów było na to kilka, m.in. jego poprzednia w tej formule nagrana płyta „Art. Of Improiviser”\nAlbum będzie nosił tytuł „Root Of Things” i trafi na sklepowe półki 18 marca 2014 roku. I już dziś z pogłosek na razie i trochę z przedpremierowych odsłuchów wiemy, że będzie to bez wątpienia ważne wydarzenie artystyczne a świecie jazzu, które jak zwykle pewnie nie zostanie nagrodzone przez Down Beat, ani nie zdobędzie Grammy Award, ale które też pewnie zapadnie w pamięć wielu miłośnikom muzyki na długo i trwale.


czteropak, piwo, ceny piwa, tanie zakupy, oszustwa w hipermarketach\n← Dwa i pół na etacie\nBohaterka w ciąży →\nTen wpis został opublikowany w kategorii Blog Jana i oznaczony tagami bliżej, Z życia wzięte. Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.\nJedna odpowiedź na „Zagadkowy czteropak”\nEj bo jest taka sprawa ? kupiłem se u bolka jak zwykle czteropak i wziołem se jedno na mijscu i czeropak se połozylem pod ławkie. i po jakims czasie zaje*ały mi jakieś zbiry cały towar czyli browar. i znalosce prosze o pilny kontokt! markie piwa książ 9% (probosz) walimózg inaczy puszkowie!!


Włochy - Hotel Miramare****, Sycylia, Taormina - TravelDeal.pl\nWłochy - Hotel Miramare****, Sycylia, Taormina\nOd 3401 złIdź do oferty\nHotel Miramare już od wielu lat cieszy się uznaniem turystów z całego świata. Przyczyniają się do tego znakomita kuchnia, serwująca także dania dietetyczne i wegetariańskie, profesjonalny serwis oraz znakomita lokalizacja ośrodka - w pobliżu centrum Taorminy. Miejsce to świetnie nadaje się na romantyczny wypad we dwoje oraz spokojny odpoczynek dla singla. Turyści zachwycają się widokami na zatokę Mazzaro oraz Letojanni i chętnie spędzają czas na basenie usytuowanym w zielonym ogrodzie. Do odpoczynku po wakacyjnym dniu zachęcają stylowe wnętrza dwuosobowych pokojów.Wyżywienie: ŚniadaniePokoje: • parkiet • łazienka • wanna lub prysznic • WC • klimatyzacja (centralnie sterowana, od ok. czerwca do września) • TV sat. • telefon • sejf • suszarka • barek. Kod hotelu: cta11065Ważne:\nPosiłki dietetyczne i wegetariańskie\nw zacisznym miejscu, na zboczu, z przepięknym widokiem na zatokę Mazzaro oraz Letojanni - przy dobrej pogodzie można stąd zobaczyć Kalabrię\nok. 10 min marszu do Corso Umberto, ok. 5 min pieszo do stacji kolei linowej Taormina Mare


Hotel Platinum Palace z bliska konferencje i spotkania - Konferencje.pl\nStrona główna Artykuły Hotel Platinum Palace z bliska: konferencje i spotkania\nHotel Platinum Palace z bliska konferencje i spotkania\nPałac, zaprojektowany w 1906 roku przez znanego architekta i krytyka sztuki Felixa Henry’ego, należy do najpiękniej zachowanych we Wrocławiu przykładów architektury schyłku epoki historyzmu. Bogatą historię tego miejsca przypominają pieczołowicie odrestaurowane sztukaterie oraz unikatowe na Dolnym Śląsku polichromie.\nObecnie do zabytkowej części hotelu dobudowano nową część, która wraz z dawnym pałacem mieści najbardziej ekskluzywny, pięciogwiazdkowy hotel we Wrocławiu.\nTrudno znaleźć w Platinum Palace dwa identyczne miejsca. Każdy z 45 pokoi i apartamentów ma swój indywidualny charakter. Wszystkie, wykończone z dużym wyczuciem smaku. Niektóre z nich, położone w zabytkowej części hotelu, zdobią dawne sztukaterie. W innych, meble zostały zaprojektowane przez światowej sławy architektów. W imponujących i przestronnych apartamentach znajdują się piękne tarasy i balkony.\nTo, co łączy wszystkie pokoje – wyjaśnia dyrektor hotelu Przemysław Kuśmierski, to przemyślana, funkcjonalnie zaaranżowana przestrzeń, dopracowane detale, drogie materiały i nowoczesne udogodnienia. Zaś to, co różni - dodaje - jak przystało na ekskluzywny boutique hotel, to niepowtarzalna atmosfera. Z jednej strony wyjątkowo kameralny nastrój pozwala gościom przenieść się do przeszłości. Z drugiej – projekt nowoczesnego centrum konferencyjnego i luksusowego SPA przypomina, jak ważne, bo komfortowe, są współczesne rozwiązania.\nHotel jest również przygotowany do organizacji spotkań biznesowych, konferencji i szkoleń.\nPlatinum Palace szczególnie nadaje się na specjalne spotkania, uroczystości rodzinne, przyjęcia weselne, eleganckie imprezy - zapewnia Przemysław Kuśmierski.\nW Hotelu znajdują się trzy sale, w których można przeprowadzić konferencje i różnego typu spotkania. Dwie klimatyzowane sale konferencyjne: Ivory i Hebony, wyposażone są w nowoczesny multimedialny sprzęt. Obie posiadają ekrany, projektory, telewizory oraz idealne nagłośnienie. W Sali Ivory, w układzie kinowym, zmieści się 80 uczestników konferencji. Sala Hebony pomieści maksymalnie 25 osób.\nZarówno w Sali Ivory, a także w Hebony, jak i w całym hotelu, goście mają stały dostęp do Internetu.\nPonadto w hotelu znajduje się również Platinum Club - przytulna sala połączona z barem i restauracją, gdzie w zależności od układu stołów, może pomieścić się od 15 do 25 osób.\nNa gości czekają dwie sale restauracyjne. Pierwsza z nich – Noblige, przestronna i jasna, wykończona jest białym marmurem, natomiast druga – Marron – brązowym. Uwagę przykuwają oryginalne i misternie odrestaurowane stropy. Trzeba tu spróbować ciekawych dań szefa kuchni, przygotowanych według autorskich pomysłów. Zaś wieczorem, w poszukiwaniu najszlachetniejszych win i mocniejszych alkoholi, warto zajrzeć do baru i winiarni.\nTwórcy hotelu nie zapomnieli także o relaksie, dlatego w strefie Wellness można skorzystać m.in. z sauny mokrej i suchej oraz z jacuzzi. Cześć zabiegów wykonywana jest także w pokojach.\nOficjalne otwarcie hotelu Platinum Palace miało miejsce 1 lipca 2010 roku.


Nintendo wsadziło za kratki hakera | VideoTesty.pl\nNintendo wsadziło za kratki hakera\nNintendo z sukcesem doprowadziło do kilkuletniej kary więzienia dla hakera, który przez kilka lat wykradał i publikował poufne informacje firmy, w tym szczegóły dotyczące niezapowiedzianej jeszcze wówczas konsoli Nintendo Switch. Przestępca zmuszony został również do zapłaty ogromnej kary pieniężnej.\nMieszkający w USA Ryan Hernandez rozpoczął swoją hakerską karierę jeszcze jako nastolatek w 2016 roku. Za jej sprawą bardzo szybko stał się obiektem zainteresowania FBI. W tym czasie dotarł on do danych osobowych oraz loginów jednego z pracowników Nintendo.\nDzięki wykradzionej tożsamości udało mu się wraz ze wspólnikiem dostać na serwery japońskiej spółki, z których wykradł poufne informacje, w tym szczegóły związane z przygotowywaną wówczas do produkcji konsolą Nintendo Switch. Odkrytymi danymi podzielił się następnie w sieci, dzięki czemu zyskał niemałą popularność oraz reputację wśród fanów produktów Nintendo.\nZe względu na młody wiek, w 2017 roku Hernandez otrzymał od FBI ultimatum, w którym agencja domagała się od niego zaprzestania działalności, w przeciwnym razie grożąc mu poważnymi konsekwencjami. Mimo przystania na postawione mu warunki, haker nie porzucił swojego fachu i nadal poszukiwał metod na nielegalne pozyskanie cennych informacji od Nintendo, publikując kolejną porcję skradzionych materiałów w 2018 i 2019 roku.\nRok temu FBI wznowiło śledztwo i zdobyło nakaz przeszukania domu hakera. Służby znalazły na dysku twardym podejrzanego nie tylko dowody na dotychczasowe przestępstwa, ale także niezwykle obciążające jego konto materiały z dziecięcą pornografią. Po kilku miesiącach aresztu i procesu sądowego Hernandez przyznał się do wszystkich przedstawionych mu zarzutów.\nHernandez spędzi teraz co najmniej trzy lata w więzieniu, a także zmuszony zostanie do tego, by zapłacić Nintendo odszkodowanie za wyrządzone szkody, które sąd wycenił na blisko 260 tysięcy dolarów. Po wyjściu na wolność zostanie on również wpisany na listę przestępców seksualnych oraz otrzyma siedmioletni nadzór kuratorski.


Praktyki zawodowe | Wydział Filologiczny\nStrona główna / Wydział / Instytuty / Instytut Filologii Polskiej / Wiedza o teatrze i Teatrologia / Praktyki zawodowe\nTeatrologia: instrukcja dotycząca praktyk\nInstrukcja programowa w sprawie praktyk zawodowych\ndla studiów magisterskich Teatrologii Uniwersytetu Gdańskiego\n→ Student Teatrologii – studia magisterskie II stopnia – zobowiązany jest do 2-tygodniowej praktyki (w liczbie 80 godzin)\n→ Student UG wybiera sobie sam polski teatr zawodowy, na całej mapie teatralnej RP, do którego chciałby wybrać się na praktykę (do wyboru jest 112 teatrów: dramatycznych, operowych, lalkowych, musicalowych). Nie zdarzyło się nam, aby jakikolwiek teatr – pismem swego dyrektora – odmówił naszemu praktykantowi gościny: od Szczecina po Zakopane.\n→ Praktycznie najczęściej studenci wybierają teatry Trójmiasta, których mamy osiem. Miejscem praktyki mogą być także rozmaite teatry alternatywne (osobne, offowe, studenckie)\n→ Student zobowiązany jest do prowadzenia dziennika praktyk, rejestrującego jego zatrudnienia ( udział w próbach, praca w archiwum teatralnym, wywiady z ludźmi teatru, recenzje spektakli, redagowanie najprostszych tekstów do mediów – w tym elektronicznych). Dzienniczek praktyki zawodowej powinien być prowadzony na bieżąco (jako co-dziennik); podlega on ocenie zarówno opiekuna praktyki ze strony teatru, jak i uniwersytetu.\n→ Coraz częściej studenci WOT-u wybierają na miejsce praktyki festiwale teatralne i filmowe oraz imprezy około- teatralne o charakterze cyklicznym (np. gdański Festiwal Szekspirowski, sopocki Dwa Teatry ( radia i telewizji), gdyński Festiwal Polskich Sztuk Współczesnych Raport oraz Festiwal Polskich Filmów Fabularnych).\n→ Zdarzały się także – co postulujemy – praktyki zawodowe studentów teatrologii w specjalistycznych czasopismach („Pamiętnik Teatralny”, „Dialog”, „Teatr”, „Didaskalia”) w rozgłośniach radiowych i redakcjach telewizyjnych, w portalach internetowych.\n→ Instrukcje w sprawie praktyk zawodowych studentów WOT-u nie zastąpią ich własnej inicjatywy – w zakresie miejsca, sposobu i artykulacji - która nie zna granic. Od strony dziekanatu Wydziału Filologicznego UG praktykami studenckimi zajmuje się Pani Aleksandra Ciechanowicz, u której (Neofilologia, pokój 012) na dwa tygodnie przed rozpoczęciem praktyk należy złożyć wypełnione i podpisane przez opiekuna praktyk dokumenty (skierowanie na praktykę, druk ubezpieczenia studenta podczas praktyk oraz Porozumienie o przeprowadzeniu studenckich praktyk zawodowych).\nnajpóźniej na 2 tygodnie przed rozpoczęciem praktyki należy złożyć w dziekanacie u pani Aleksandry Ciechanowicz (Neofilologia, p. 012) trzy dokumenty: skierowanie na praktykę, druk ubezpieczenia oraz porozumienie. UWAGA! Po rozpoczęciu praktyki porozumienie nie będzie przyjmowane!\nw trakcie praktyki student jest zobowiązany do prowadzenia Dzienniczka praktyki studenckiej.\nZaliczenia praktyk dokonuje kierownik/opiekun praktyki na podstawie pozytywnej opinii z miejsca odbycia praktyki (DRUK: Ocena przebiegu praktyki studenckiej), poświadczonej stemplem dyrektora instytucji lub osoby przez niego wyznaczonej oraz Dzienniczka praktyki studenckiej.\nKierownik praktyk – na podstawie przedstawionych dokumentów weryfikuje efekty kształcenia przewidziane dla praktyk, podpisuje Kartę zaliczenia praktyk i wpisuje do indeksu studenta zaliczenie (po 4 semestrze studiów)\nPo zakończeniu roku akademickiego kierownik/opiekun praktyk składa w dziekanacie (u osoby prowadzącej dany kierunek) Kartę zaliczenia praktyk.\n► Wzory porozumień na:\npraktyki obowiązkowe - czas określony\npraktyki obowiązkowe - czas nieokreślony\n► Wzór skierowania na praktykę\n► Formularz ubezpieczenia\n► Dzienniczek praktyki studenckiej\n► Ocena przebiegu praktyki studenckiej\n► Karta zaliczenia praktyk\n2._skierowanie_na_praktyke.doc 330 KB\n3a._praktyki_obowiazkowe_-_czas_nieokreslony_0_0.doc 333 KB\n3b._praktyki_obowiazkowe_-_czas_okreslony_0_0.doc 333 KB\n4._formularz_ubezpieczenia_0.doc 40.5 KB\n5._dzienniczek_praktyki_studenckiej.docx 12.06 KB\n6._ocena_przebiegu_praktyki_studenckiej.docx 13.75 KB\n7._karta_zaliczenia_praktyk.doc 33.5 KB\nOstatnia modyfikacja: ndz., 16.10.2016 r., 15:47\nData publikacji: sob., 24.10.2015 r., 21:06\nWiedza o teatrze: instrukcja dotycząca praktyk\ndla studiów licencjackich Wiedzy o Teatrze (WOT-u) Uniwersytetu Gdańskiego\nStudent Wiedzy o Teatrze – studia licencjackie I stopnia – zobowiązany jest do 4-tygodniowej praktyki (w liczbie 160 godzin)\nStudent UG wybiera sobie sam – najlepiej na II roku studiów – polski teatr zawodowy, na całej mapie teatralnej RP, do którego chciałby wybrać się na praktykę (do wyboru jest 112 teatrów: dramatycznych, operowych, lalkowych, musicalowych). Nie zdarzyło się nam, aby jakikolwiek teatr – pismem swego dyrektora – odmówił naszemu praktykantowi gościny: od Szczecina po Zakopane.\nPraktycznie najczęściej studenci wybierają teatry Trójmiasta, których mamy osiem. Miejscem praktyki mogą być także rozmaite teatry alternatywne (osobne, offowe, studenckie)\nStudent zobowiązany jest do prowadzenia dziennika praktyk, rejestrującego jego zatrudnienia ( udział w próbach, praca w archiwum teatralnym, wywiady z ludźmi teatru, recenzje spektakli, redagowanie najprostszych tekstów do mediów - w tym elektronicznych). Dzienniczek praktyki zawodowej powinien być prowadzony na bieżąco ( jako co-dziennik); podlega on ocenie zarówno opiekuna praktyki ze strony teatru, jak i uniwersytetu.\nCoraz częściej studenci WOT-u wybierają na miejsce praktyki festiwale teatralne i filmowe oraz imprezy około- teatralne o charakterze cyklicznym (np. gdański Festiwal Szekspirowski, sopocki Dwa Teatry ( radia i telewizji), gdyński Festiwal Polskich Sztuk Współczesnych Raport oraz Festiwal Polskich Filmów Fabularnych).\nZdarzały się także – co postulujemy – praktyki zawodowe studentów teatrologii w specjalistycznych czasopismach („Pamiętnik Teatralny”, „Dialog”, „Teatr”, „Didaskalia”) w rozgłośniach radiowych i redakcjach telewizyjnych, w portalach internetowych.\nInstrukcje w sprawie praktyk zawodowych studentów WOT-u nie zastąpią ich własnej inicjatywy – w zakresie miejsca, sposobu i artykulacji - która nie zna granic. Od strony dziekanatu Wydziału Filologicznego UG praktykami studenckimi zajmuje się Pani Aleksandra Ciechanowicz, u której (Neofilologia, pokój 012) na dwa tygodnie przed rozpoczęciem praktyk należy złożyć wypełnione i podpisane przez opiekuna praktyk dokumenty (skierowanie na praktykę, druk ubezpieczenia studenta podczas praktyk oraz Porozumienie o przeprowadzeniu studenckich praktyk zawodowych).\nKierownik praktyk – na podstawie przedstawionych dokumentów weryfikuje efekty kształcenia przewidziane dla praktyk, podpisuje Kartę zaliczenia praktyk i wpisuje do indeksu studenta zaliczenie (po 6 semestrze studiów)\nOstatnia modyfikacja: ndz., 16.10.2016 r., 16:03\nData publikacji: śr., 11.03.2015 r., 20:44


Powitanie - Forum TGZC - Towarzystwo Genealogiczne Ziemi Częstochowskiej\n2 lata 10 miesiąc temu\t#32895 przez SŁAWOMIR Wiewiórowski\nPowitanie was created by SŁAWOMIR Wiewiórowski\nWitam wszystkich serdecznie. Genealogią interesuje od jakiś 5 lat. Większość mej rodziny od strony ojca pochodzi z okolic Bełchatowa - Wiewiórowscy . Tutaj przywiodła mnie historia rodziny prababci Weder.\nPozdrawiam wszystkich Sławek - Gdynia\n2 lata 10 miesiąc temu\t#32898 przez Wojtek Cichecki\nReplied by Wojtek Cichecki on topic Powitanie\n2 lata 10 miesiąc temu\t#32899 przez Piotr Gerasch\nReplied by Piotr Gerasch on topic Powitanie\nZ Moraw przez Hutę Starą do Kurnosa\n2 lata 10 miesiąc temu\t#32901 przez SŁAWOMIR Wiewiórowski\nReplied by SŁAWOMIR Wiewiórowski on topic Powitanie\nDokładnie jak pisze Piotr a dalej był juz Bełchatów\n2 lata 10 miesiąc temu\t- 2 lata 10 miesiąc temu\t#32910 przez SŁAWOMIR Wiewiórowski\nChciałbym się dowiedzieć czy mozna gdzieś odszukać przeczytać poniższe opracowanie :\n- przyczynek do dziejów osady\nlink z pozycji Artykułów nie działa - no chyba że coś źle szukam.\nOstatnia2 lata 10 miesiąc temu edycja: SŁAWOMIR Wiewiórowski od.\n2 lata 10 miesiąc temu\t#32911 przez Michał Jakubowski\nReplied by Michał Jakubowski on topic Powitanie\nProszę spróbować tędy\n2 lata 10 miesiąc temu\t#32914 przez SŁAWOMIR Wiewiórowski\nMogę teraz zgłębiać wiedzę odnośnie przodków mojej prababci. A powiem do tej pory nie miałem pojecia o jej pochodzeniu, kiedy w akcie z Kurnos przeczytałem iż pochodziła z Auystryi wtedy dopiero zacząłem drążyć temat.\n2 lata 10 miesiąc temu\t#32917 przez Piotr Gerasch\nod kogo więc to pochodzenie\n2 lata 10 miesiąc temu\t#32919 przez SŁAWOMIR Wiewiórowski\nStrona Taty - babcia Janina z Michalskich -> prababcia Matylda z Weder-ów jej ojciec Antoni syn Jóżefa i Józefy Weder właśnie Huta Stara A\n2 lata 10 miesiąc temu\t#32933 przez SŁAWOMIR Wiewiórowski\nMam jeszcze pytanie jeśli w wyszukiwarce znalazłem interesujące mnie nazwiska, to co oznacza numer podany miedzy miejscowością a nazwiskiem ? numer aktu w Częstochowskim Archiwum Państwowym ? i czy do nich się zwracać o kopie ?\n2 lata 10 miesiąc temu\t#32934 przez Stanisław Jegier\nReplied by Stanisław Jegier on topic Powitanie\nJest to, zazwyczaj, kolejny numer aktu nadawany przez księdza /skrybę/. W każdym roku numeracja zaczynała się od 1.\nZ tym, że do początku XIX w. nie nadawano numerów dla poszczególnych metryk, natomiast w wyszukiwarce może pojawiać się numer, który indeksujący nadał dla kolejnych metryk mimo, że w księgach ich nie ma.\nPonadto w początkowych latach XIX w. stosowano odrębną numerację dla kobiet, mężczyzn, wojskowych, innych wyznań.\n2 lata 10 miesiąc temu\t#32935 przez SŁAWOMIR Wiewiórowski\nDzięki za wyjaśnienie, rozumiem iż aby otrzymać kopię mam się zwrócić do Archiwum Państwowego w Częstochowie podając właśnie ten numer ?\nPytam gdyż ostatnio jak się zwróciłem otrzymałem pismo informujące mnie, jeśli nie podam dokładnie roku oraz aktu to archiwum nie będzie przeglądało zakresu lat po nazwisku jak podałem w pierwszej swej korespondencji do nich.\n2 lata 10 miesiąc temu\t- 2 lata 10 miesiąc temu\t#32936 przez Stanisław Jegier\nJak Panu napisałem numeracja metryk zaczyna się od 1 w każdym roku. Aby więc uzyskać skan z archiwum musi Pan podać rodzaj metryki /urodzenie, zgon, ślub/, rok wystawienia aktu i numer kolejny a także imię i nazwisko osoby, której dotyczy akt. Jeżeli nie zna Pan dokładnej daty ani numeru aktu, może Pan podać tylko imię i nazwisko oraz rodzaj metryki no i przedział czasowy i zlecić archiwum przeprowadzenie kwerendy. Wtedy trzeba zapłacić archiwum za poszukiwanie. Ceny są różne, zazwyczaj 50 do 70 zł. za godzinę poszukiwań. Najczęściej archiwum wystawia rachunek za 1 lub 2 godziny poszukiwań.\nOstatnia2 lata 10 miesiąc temu edycja: Stanisław Jegier od.\n2 lata 10 miesiąc temu\t#32937 przez Piotr Gerasch\nSpokojnie z tym wydawaniem pieniędzy. Czego konkretnie szukasz Sławku. Wiele akt jest online w sieci - i to pierwopisów, nie duplikatów. Więc po co przepłacać? Podaj o co chodzi. Może wyważasz otwarte drzwi?\n2 lata 10 miesiąc temu\t#32938 przez SŁAWOMIR Wiewiórowski\nZ archiwum czekam na akt urodzenia Antoniego Weder, który to notabene przywiódł mnie tutaj na stronę jak i zainteresował mnie po przeczytaniu kilku Waszych opracowań.\nA dzięki Wam znalazłem dwa interesujące mnie fakty :\n1828 r. Poczesna małżeństwo Józef Weder z Józefiną Kriger\n1861 r. Poczesna małżeństwo w/w Antoniego Weder z Teresą Szwarc => pierwsze jego małżeństwo a moi krewni wywodzą sie z 2 małżeństwa ale to już Kurnos i posiadam kopie ich aktu.\nZresztą z tamtego aktu dowiedziałem się o pochodzeniu rodziny Weder o których wiedziałem tylko iż przybyli na ziemie polskie z Austrii, w rodzinie gdzieś ktoś coś słyszał o tym.\nWięc ja jako ten "szperacz" rodzinny chciałbym znaleźć wiecej faktów na ten temat ale może nie wszystko na ogóle choć z innej strony preferuję powiedzenie im więcej faktów tym bardziej człowiek ma co "filtrować" a powiem właśnie to mnie..........najbardziej "rajcuje."_\n2 lata 10 miesiąc temu\t- 2 lata 10 miesiąc temu\t#32939 przez Piotr Gerasch\nmy te wszystkie akty... mamy\nakt i wykres w załączeniu\nOstatnia2 lata 10 miesiąc temu edycja: Piotr Gerasch od.\n2 lata 10 miesiąc temu\t#32940 przez Piotr Gerasch\nCzyli pochodzisz od Aśki Fischerówny. Jej wywód w wykresie pod poprzednim moim wpisem\n2 lata 10 miesiąc temu\t#32941 przez SŁAWOMIR Wiewiórowski\nDokładnie Bibiana , Leon , Matylda - to ich dzieci i właśnie Matylda moją prababką jest od strony Taty.\nDzieki wielkie za skan\nP.S. ide czytać , uzupełniać oraz zgłębiać wiedze zwłaszcza po wykresie\n2 lata 10 miesiąc temu\t#32947 przez SŁAWOMIR Wiewiórowski\nTe dwa małżeństwa podane wyżej też są w moim zainteresowaniu jako brak aktów\n2 lata 10 miesiąc temu\t#32948 przez Piotr Gerasch\n2 lata 10 miesiąc temu\t#32951 przez SŁAWOMIR Wiewiórowski\n2 lata 10 miesiąc temu\t#32978 przez SŁAWOMIR Wiewiórowski\nMam jeszcze pytanie panie Piotrze, czy jest jakaś możliwość zdobycia archiwalnych numerów kwartalnika "KORZENIE", Odezwałem się w kontakcie na stronie jednak chwilowo bez odpowiedzi.\n2 lata 10 miesiąc temu\t#32979 przez Krzysztof Wojciechowicz\nReplied by Krzysztof Wojciechowicz on topic Powitanie\nPrzepraszam, że się wtrącam nie na temat, ale inaczej nie potrafię uzyskać dostępu do tej strony. Stąd pytanie:\n1. Jak otworzyć nowy temat? Co prawda udało mi się to dwa lata temu, ale teraz, po kilkugodzinnym przeglądaniu tej Witryny, nie znalazłem odpowiedzi. Brak nawet adresu kontaktowego z administracją!\n2. Są podane opcje 'Zasoby' oraz "indeksy metrykalne". Ale w ogóle żadnej "biblioteki', ani wyszukiwarki odnaleźć nie podobna.\n2 lata 10 miesiąc temu\t#32982 przez Andrzej Kuśnierczyk\nReplied by Andrzej Kuśnierczyk on topic Powitanie\nPanie Sławku, autorski biuletyn "Korzenie" nie ma wersji elektronicznej.\nW sprawie egzemplarzy archiwalnych trzeba kontaktować się z redaktorem - tak sie składa ,że to ja\n(Andrzej Kusnierczyk) - wieć proszę o kontakt priv.\n2 lata 10 miesiąc temu\t#32983 przez SŁAWOMIR Wiewiórowski\nPanie Andrzeju poprzez stronę gdzie znalazłem spis treści archiwalnych numerów starałem się nawiązać kontakt jednak bez skutku. Tutaj posłałem zaproszenie


Doskonałe zabawki dla wszystkich pociech - www.klockidemo.pl\nCzęsto jednak rodzice próbują uczyć swoje dzieci, że nie wszystkie zabawki są warte zakupu i że nie powinno się ślepo podążać za opiniami innych.\nInteresuje Cię ten tekst? Jeżeli tak, to odwiedź źródło (http://silverbox24.pl/tagi/z-wieczkiem-grafika-offset-i-folia/) a przeczytasz tam atrakcyjne informacje, które na długi czas zapadną Ci w pamięć.\nOczywiście nie jest to zbyt proste, ponieważ nasze pociechy nie są w stanie od razu takich rzeczy zrozumieć, jednakże już takie próby są warte naśladowania. Dodatkowo mnóstwo rodziców decyduje się dzisiaj na zakup bardziej nietypowych zabawek, które są dużo bardziej interesujące od zwyczajnych plastikowych, które sprzedaje się w ogromnych ilościach.\nRęcznie robione zabawki z kartonu lub także z drewna są coraz popularniejsze oaz co ważne sprawiają wielką radość dzieciom, które się nimi bawią. Jest to fantastyczny pomysł na prezent bo są one zazwyczaj jedyne w swoim rodzaju oraz mogą służyć maluchowi przez bardzo długi czas – dowiedz się szczegółów. Dlatego też, często lepiej jest zapłacić parę złotych więcej na fantastycznie wykonany produkt aniżeli raz po raz kupować nowe, które po chwili się niszczą.\nNiestety nie we wszystkich sklepach można odnaleźć takiego typu towary, ponieważ nie są one robione taśmowo. Najlepszym wyjściem jest obecnie wykorzystanie Internetu gdzie możemy znaleźć osoby wytwarzające takie ciekawe zabawki. Co więcej, będąc w kontakcie z tą osobą często można poprosić o zrobienie jakiegoś rodzaju zabawki specjalnie dla naszej pociechy.\nObecnie dostęp do najnowszych danych jest bardzo ważny, dlatego sprawdź wpis z serwisu, gdyż traktuje on o pokrewnej kwestii.\nDzięki temu będziemy pewni, iż jest ona wyjątkowa. Oprócz zabawek z drewna lub kartonu, w takich sklepach internetowych można również odszukać przykładowo stroje karnawałowe dla dziewczynek – więcej szczegółów. Każda spośród nich marzy przecież by chociaż na moment stać się pięknie ubraną księżniczką, zatem dlaczego nie spełnić takiego życzenia jeśli posiadamy taką możliwość. Czasem tego typu poszukiwania wymagają od nas nieco wysiłku lecz radość dziecka z pewnością jest tego warta.\nCategoriesDla chłopaka, Dla dzieci, Dla dziewczynki, Nauka i zabawa Tagsdzieci, pomysły, Prezenty, zabawki, zabawki z drewna\nPrevious PostPrevious Niektóre akcesoria dla niemowląt możemy przekazać przyjaciołom, którzy niedawno zostali rodzicami\nNext PostNext Artykuły hand made – z jakiego powodu cieszą się współcześnie tak dużą popularnością i czy faktycznie warto decydować się na ich zakup?\nKtórą wybrać szkołę podstawową dla własnego dziecka?


Dno łańcucha pokarmowego. Rozmowa z Joanną Klass — SZUM\nHana Umeda performuje tradycyjny japoński poemat „Wachlarz w Sypialni” w Google translation, 24.01.2020, fot. Agata Kubiś\nTo, co jest wyjątkowe w Curie City i co odróżnia nas na przykład od instytucji teatralnych, to charakter pokazywanych tu prac – wiele z nich to często prawdziwe performanse, rozumiane jako działanie jednorazowe, niezaplanowane, które nie zostanie nigdy powtórzone.\nKarolina Plinta: Czym jest Curie City?\nJoanna Klass: Jest eksperymentem. Jest to także odpowiedź na fakt, że po raz pierwszy od kilku lat mogę pracować w innym obiegu niż instytucjonalny. Jest też sposób na wypełnienie wyczuwalnego braku w tkance kulturalnej Warszawy. Curie City to miejsce dla swobodnej wymiany myśli i stymulacji praktyki artystycznej, która nie określa sztywno granic ani dyscyplin i nie narzucałaby tematów grantozowo jedynie słusznych. Jest to też eksperyment badający jak przetrwać bez dotacji (bez której swoją drogą długo nie przetrwamy, ale to jest inna sprawa). Właściwością tego miejsca jest też spontaniczność, można tutaj coś przedsięwziąć i zrobić w stosunkowo krótkim czasie.\nCurie City powstało w 2012 roku, kiedy byłaś jeszcze pracowniczką Instytutu Adama Mickiewicza.\nRazem z moim partnerem, anonimowym Wojtkiem S., kilkakrotnie już podejmowałam się podobnych inicjatyw, polegających na tworzeniu miejsca otwartego w mieście. To nie jest odosobniony Partenon, ale miejsce na ruchliwej ulicy, po której przechodzą ludzie i jest szansa, że zajdzie do nas także jakiś przypadkowy widz. Z perspektywy czasu widzę, że jest to pewna zasada naszej działalności.\nWcześniej pracowaliśmy w Los Angeles. Ja działałam nomadycznie, prowadząc organizację Arden2, która skupiała się na międzynarodowym dialogu i wymianie w sztuce. Wojtek S. był jednym z pionierów w Downtown, współprowadząc art space The Spanish Kitchen. Potem ich stamtąd wywalono. Dzięki temu w 2000 roku zrozumieliśmy, że artyści często pełnią rolę pionierów, ale później stają się forpocztą deweloperów, są wywalani ze swoich miejsc i następuje w nich gentryfikacja. W Warszawie jesteśmy od 2009 roku, a lokal na Tamce to jest nasza trzecia próba.\nDlaczego Wojtek S. jest anonimowy?\nOn zawsze jest anonimowy, jest takim genius loci każdego naszego miejsca, jest tą częścią Curie City, która odpowiada za stronę wizualną, za aspekty związane z architekturą czy dizajnem, a ja z kolei zajmuję się wspólnotowością, zamieszaniem, spontanicznością i działaniami performatywnymi. Wojtek S. po prostu zawsze chciał być Wojtkiem S., i ja mu na to pozwalam, uważam, że to interesujące.\nCo było przed Curie City?\nWcześniej pracowaliśmy w Los Angeles. Ja działałam nomadycznie, prowadząc organizację Arden2, która skupiała się na międzynarodowym dialogu i wymianie w sztuce. Wojtek S. był jednym z pionierów w Downtown, współprowadząc art space The Spanish Kitchen. Potem ich stamtąd wywalono. Dzięki temu w 2000 roku zrozumieliśmy, że artyści często pełnią rolę pionierów, ale później stają się forpocztą deweloperów, są wywalani ze swoich miejsc i następuje w nich gentryfikacja. W Warszawie jesteśmy od 2009 roku, a lokal na Tamce to jest nasza trzecia próba. Pierwszą, malutką siedzibę mieliśmy na ulicy Dobrej, naprzeciwko miejsca, gdzie teraz jest Młodsza Siostra. W 2015 roku przenieśliśmy się do bardzo dużej przestrzeni w Alejach Jerozolimskich, z której wynieśliśmy się z podkulonym ogonem w listopadzie 2016 roku. Okazało się, że byliśmy tam właśnie forpocztą dla deweloperów. Weszliśmy w surową przestrzeń, bez wody i prądu, bez toalet, trochę ją przystosowaliśmy, miało tam miejsce kilka projektów, finansowanych przez grant miejski – było to wówczas moje jedyne oficjalne źródło skoków na kasę – nasze działanie określiliśmy jako Curie City Eksperymentalny Inkubator Sztuki. Był on otwarty głównie dla młodzieży akademickiej i artystycznej. Jednym z ciekawszych projektów, jakie udało nam się wówczas zrealizować, to był projekt Kapsuła Czasu.\nOjciec poeta karmi córkę słowami. Rozmowa z Martą Konarzewską\tW dziale SCENA Zofia Krawiec rozmawia z Martą Konarzewską, autorką książki "Wyklęta córka Kubiaków" CZYTAJ!\nPonieważ moja działka, czy też praca od 9 do 17 (lub 23 – tak pracowałam w IAM, w różnych strefach czasowych), była związana z teatrem i dramaturgią, interesowało mnie wprowadzanie tekstu w nowoczesne formy performatywne. Zupełnie inaczej funkcjonuje tekst na scenie, a inaczej w tańcu współczesnym. Stąd też pomysł na Kapsułę Czasu – pisanie krótkich tekstów do performowania w różnych przestrzeniach, publicznych lub prywatnych. Tekst mógł mieć maksymalnie 5 stron, a całość mogła trwać maksymalnie 15 minut – takie były ramy do performowania o tym, co jest ważne tu i teraz. W projekcie wzięło udział 36 dramatopisarek i dramatopisarzy, niektórzy zupełnie bez dorobku, którzy napisali dla nas swój pierwszy tekst. Na bazie tych zgłoszeń co miesiąc robiliśmy kolejne odsłony festiwalu – spotykaliśmy się z piątką uczestników, robiliśmy wspólne czytanie i dyskusję. Na koniec festiwalu urządziliśmy też spotkania zwerbowanych przez nas twórców z potencjalnymi reżyserami. Wszystkim płaciliśmy – autorom i aktorom – wystawiłam wtedy 77 umów o dzieło.\nPoważna instytucja z tego Curie City!\n10 minut odczytu, 165 złotych wynagrodzenia, kwota nieopodatkowana. Teraz staramy się wrócić do czytań performatwnych, choć Kapsuła Czasu musi chyba znaleźć dla siebie nową formułę.\nPerformatyka to główny fokus Curie City?\nTak, działamy na przecięciu różnych obszarów performatwyności. Wydaje mi się, że jesteśmy w takim momencie, że nie sprawdza się już ani teatralny black box, ani klasyczny white cube. Chcemy więc tworzyć przestrzeń, która jest pomieszana, w której może zaistnieć jakaś praca artystyczna i zainspirować działanie performatywne. Nawet, gdy otwieraliśmy jakieś wystawy, czy to w witrynie, czy po prostu wystawy obiektów, zawsze przy okazji zapraszaliśmy artystów do jakiejś reakcji performatywnej.\nGaleria, w której na ścianach powieszone są obrazy i poza tym nic więcej się tam nie dzieje, to taka przestrzeń, do której wpadnie się może raz, na przykład na wernisaż, żeby spotkać się z ludźmi i może czegoś napić. Natomiast zrobienie wystawy, którą łączysz z działaniami performatywnymi i akcją uliczną, którą można obserwować również z drugiej strony ulicy, wydaje mi się ciekawsze, ponieważ zarówno sytuacja, co i sama sztuka, nie jest taka zamknięta. A nas interesuje właśnie interakcja.\nWitryna wydaje się ważnym elementem waszej działalności. Zawsze coś w niej jest.\nObecnie nasza witryna namawia ludzi do wzięcia udziału w wyborach, zobaczyć można na niej hasło „WY + GRA + MY = WYGRAMY”. Plakat jest rezultatem warsztatów. Przeważnie jednak dzieją się tam wystawy – ostatnimi były prezentacje wielkoformatowego zdjęcia Zbigniewa Libery, Szmaty/kurtyny Adama Adacha czy działanie duetu Szostak/Słomkowski.\nWystawa Adama Adacha\nWystawa i performans Izy Szostak i Kuby Słomkowskiego\nWystawa Zbigniewa Libery\nDlaczego uważasz, że dzisiaj black box i white cube się nie sprawdzają?\nTak uważamy, no wiesz – człowiek czasem dobudowuje sobie ideologię, która pozwala mu uzasadnić swoją własną działalność. Galeria, w której na ścianach powieszone są obrazy i poza tym nic więcej się tam nie dzieje, to taka przestrzeń, do której wpadnie się może raz, na przykład na wernisaż, żeby spotkać się z ludźmi i może czegoś napić. Natomiast zrobienie wystawy, którą łączysz z działaniami performatywnymi i akcją uliczną, którą można obserwować również z drugiej strony ulicy, wydaje mi się ciekawsze, ponieważ zarówno sytuacja, co i sama sztuka, nie jest taka zamknięta. A nas interesuje właśnie interakcja. Teatr i galeria wyznaczają granice, gdzie jest świat pozaartystyczny, a gdzie zaczyna się sztuka.\nJakie są wasze doświadczenia ze sferą publiczną? Curie City budzi ciekawość przechodniów?\nNa pewno my jesteśmy ciekawi przechodniów. Na przykład praca Zbigniewa Libery Grill u rotmistrza była inspirowana jedną z takich ulicznych postaci, którą czasem widzimy z naszych okien. Podczas pracy z Liberą pokazałam mu kilka zdjęć, jak wygląda Curie City z zewnątrz, jakie jest natężenie ruchu samochodowego i rowerowego. Na jednym z nich był major, który przejeżdża od czasu do czasu obok nas w pełnym rynsztunku wojskowym – w oficerkach, furażerce… Bywa, że przez telefon melduje się swoim przełożonym i zgłasza gotowość do akcji. Zawsze to budzi we mnie konsternację, zastanawiam się, o jaką akcję chodzi i do czego zdolny jest ten człowiek. Libera natychmiast stwierdził, że idealna byłaby tu praca przedstawiająca Grill u rotmistrza.\nNas interesuje współpraca, chcemy, żeby Curie City było miejscem współtworzenia. Zwyczajem, który staramy się kultywować, są spotkania urodzinowe ludzi, którzy coś zmienili w tym świecie. Zorganizowaliśmy na przykład spotkania z okazji urodzin Marii Skłodowskiej-Curie, Emmy Goldman, Susan Sontag, Johna Cage’a, Kathe Kollwitz, Merce’a Cunninghama, Deotymy, Rosalind Franklin, Katarzyny Kobro…\nJak dokładnie wyglądało zdjęcie Libery?\nBył to polski krajobraz, w którym Libera zestawił ważne zjawiska społeczne i kulturalne. Był tam więc ksiądz, w głębi stał rotmistrz, gotów do jakieś akcji, a centralną, najważniejszą postacią jest fotograf. Pozował do niej Łukasz Chotkowski, który napisał ciekawą eksplikację tego zdjęcia – według niego fotograf jest jedyną postacią, która wie, co wydarzy się za chwilę, jest światkiem zagłady, czy też przyszłych zagład. Zastygł on w specyficznym geście, niby osłania się od ostrego światła aparatu, ale jednocześnie wygląda to na gest proroczy, ochronny w stosunku do świata, który może ulec zagładzie. Ten gest kojarzy mi się jeszcze z Babim latem Chełmońskiego – jego bohaterka w bardzo podobny sposób układa rękę. Mamy tu więc do czynienia z różnymi nawiązaniami do polskiego imaginarium. Obok jest stodoła, gdzieś coś się kopci – facet ubrany w podkoszulek patriotyczny zapala dziewczynom ogień, a a te dziewczyny to ubrane w bikini turystki z Azji. Warto przyjrzeć się, co jest w jest w tej scenie użyte jako podpałka – współczesny patriota używa w tym celu zwiniętego egzemplarza przedwojennego pisma „Dźwignia”. Niedawno byłam na otwarciu wystawy Libery w Elektrowni w Radomiu i wreszcie zobaczyłam całe spektrum jego pracy. Jest to bardzo ciekawe, nigdzie nie widziałam fotografii, która byłaby tak bardzo przesiąknięta symboliką, tak performatywną i performowana, w której duże znaczenie ma też kreacja postaci samego artysty – postać Libery często przywodzi mi na myśl Cindy Sherman, a raczej Anty-Cindy Sherman.\nMówiłaś, że ważnym aspektem Curie City jest jego funkcjonowanie jako miejsca spotkań.\nMiejsca spotkań w bardzo fluxusowym pojęciu. My nigdy nie mamy scenariusza tego, co się zdarzy. Jest to uzależnione od osób, które przyjdą.\nNie lepiej byłoby się ustatkować i zinstytucjonalizować?\nMoże tak, ale niech ktoś to inny zrobi. Nas interesuje współpraca, chcemy, żeby Curie City było miejscem współtworzenia. Zwyczajem, który staramy się kultywować, są spotkania urodzinowe ludzi, którzy coś zmienili w tym świecie. Zorganizowaliśmy na przykład spotkania z okazji urodzin Marii Skłodowskiej-Curie, Emmy Goldman, Susan Sontag, Johna Cage’a, Kathe Kollwitz, Merce’a Cunninghama, Deotymy, Rosalind Franklin, Katarzyny Kobro… Są to osoby które działały w różnych sferach, niekoniecznie sztuki. Na takie wydarzenie mógł przyjść każdy i przynieść coś od siebie. Jakiś cytat, książkę czy skojarzenie, z których wynikała rozmowa. Chodziło nam przede wszystkim o impuls, z którego mogła wywiązać się dyskusja. Mieliśmy też serię działań wokół książek, którą zatytułowaliśmy Face + Book – polegała ona na spotkaniu twarzą w twarz z autorem książki lub czytającym aktorem. Jacek Poniedziałek czytał Uległość Houellebecqa, Maria Maj opowiadania Sylwii Chutnik, która zresztą też do nas wpadała. Czasami z tych czytań wynikała rozmowa. Bardzo często były to warsztaty – dramaturgiczne dla artystów wizualnych i artystyczne dla dramaturgów. Chodziło o to, żeby czasem na luzie pozamieniać się rolami i coś stworzyć wspólnie.\nFace+Book, czyta Maria Maj, fot. Joanna Klass\nUrodziny Susan Sontag, Virginii Wolf, Emmy Hennings oraz rocznica śmierci Jerzego Grotowskiego, 16.01.2020, widoczni na zdjęciu: Jarosław Fret, Dorota Porowska, Hana Umeda, Paweł Soszyński\nUrodziny Deotymy, Eileen Gray, Pierre Bourdieu, 6.08.2019, teksty czytane przez Zofię Dworakowską oraz Dobromira Dymeckiego, fot. Joanna Klass\nMożna więc powiedzieć, że Curie City pełni też rolę kółka czytelniczego.\nNa swój sposób tak, teraz na przykład zaczynamy nowy cykl, związany z faktem, że pojawiły się u nas ostatnio różne napięcia polityczne i oficjalnie rządząca partia ogłasza kartę rodziny, w związku z czym część naszego społeczeństwa czuje się coraz bardziej wykluczona. Dlatego postanowiliśmy, że Curie City zamieni się Queerie City – w ramach tego projektu chcemy zaprosić do siebie różne środowiska. Na przykład tych, którzy chcieliby się dowiedzieć czegoś o queerze, o teorii queer lub posłuchać czy poczytać wspólnie teksty. Do poprowadzenia spotkań zaprosiliśmy wspólnie z inicjatorem tego kółka, Grzegorzem Jaremko, różnych artystów, akademiczki, aktywistki, między innymi profesorki Joannę Krakowską, Iwonę Kurz, Krystynę Duniec, będą też Szymon Adamczak, Zbigniew Libera, Maja Gomulska czy Karol Radziszewski. Planujemy również prezentacje filmowe. Będą to więc działania edukacyjne, ale w przyjaznym, nienaukowym stylu. Zależy mi na tym, żeby ludzie, którzy tam przyjdą, dobrze się czuli. Chciałabym również tworzyć miejsce dla studentów i młodych twórców, którzy utożsamiają się z LGBT i (mimo wszystko!) uważają się za ludzi. Z tego powodu kocham też teatr, za to, że daje on poczucie wspólnotowości.\nCurie City Goes Queer\nMyślisz, że tym projektem masz szanse przełamać jakieś międzyludzkie bariery?\nMam taką nadzieję, dlatego staramy się wychodzić na ulicę. Bardzo interesują mnie seniorki. Jak człowiek jest w wieku senioralnym, z reguły ma już bardzo ukształtowaną gamę opinii na temat świata. Wydaje mi się jednak, że kobiety są trochę bardziej otwarte do innych narracji. Interesuje wspólnota mieszkaniowa, w ramach której funkcjonujemy. Mamy tu różnych sąsiadów i sąsiadki, próbujemy się z nimi trochę zaprzyjaźnić. Co prawda COVID popsuł nam trochę szyki, dlatego że w marcu planowałam zainaugurować projekt Ćmy warszawskie, utrzymany w formule festiwalu opowiadania. Razem z aktorami z teatrów warszawskich chciałam zaktywizować seniorki, które mógłby bardzo dużo opowiedzieć. Na przykład pani Ania, sąsiadka z piętra wyżej, mieszka w tym budynku od 1959 roku. Kiedyś zaczęła nam opowiadać o tym, jak zmieniała się Tamka, co tu się działo w czasie marcowych zamieszek w 1968 roku, kiedy to razem z mężem postanowiła pomóc młodzieży stłoczonej wokół Złotej Kaczki, więc otworzyli swoją bramę i puszczali ludzi tyłem. W ten sposób dużo studentów uciekło przed milicją. Są to bardzo ciekawe opowieści. Żeby jednak senior/seniorka mogli je opowiedzieć, trzeba przepracować to z nimi podczas warsztatów, zastanowić jak tę historię opowiadać i czy jej nie skrócić, na przykład do 10 minut.\nSeniorzy faktycznie mają dużą potrzebę mówienia, i to bardzo długiego.\nNa temat mówienia mam świetny projekt – moja mama ma 101 lat i ona codziennie dzwoni do mnie i opowiada o wydarzeniach w tureckim serialu Więzień miłości. Cały odcinek opowiada dokładnie w takim samym czasie, ile zajęłoby obejrzenie serialu. Jej opowieść jest jednak o wiele ciekawsza, bardzo udramatyzowana. Uważam, że w takich sytuacjach tkwi duża potencjalność i warto je jakoś wykorzystać. W ramach projektu Warszawskie ćmy chciałabym więc skonfrontować seniorki z młodzieżą aktorską, przeważnie chłopcami, bardzo queerowymi, którzy mogliby popracować z nimi podczas warsztatów opowiadań. Chodzi mi jednak nie tyle o zderzenie, ale oswojenie z nowymi opcjami.\nNawiązując do otoczenia, u was wygląda ono dość ciekawie – macie obok siebie na przykład wspomnianą już Złotą Kaczkę – inspirujecie się nim w swoich działaniach?\nJest Złota Kaczka, ale i Muzeum Chopina oraz ulica Kopernika. Do tego zestawu postanowiliśmy więc dodać trzecią postać, brakującą postać pomnikową, czyli Marię Skłodowską-Curie. Wpisujemy się więc w ten reprezentacyjny szlak mocnej polskiej kultury.\nStany Zjednoczone są dla mnie ciekawym eksperymentem socjalnym, gdzie kapitalizm zagarnął niesłychane obszary życia społecznego, a z drugiej strony istnieje tam imperatyw do przełamywania zastałych sytuacji, na tym polega mitologia tego kraju – w nim zawsze można było uciec na Zachód i zacząć coś nowego. To tam uciekli twórcy z Europy zalanej brunatnym faszyzmem. Tam działali we wspomnianym Black Mountain College, a emigranccy kompozytorzy i pisarze spotykali się w Willi Aurora w Los Angeles.\nSama nazwa jest jednak od dawna.\nPonieważ postać Skłodowskiej-Curie interesuje nas od dawna, ale nasze wybory nie są przypadkowe. Ulica Dobra, Aleje Jerozolimskie – to też były dobre adresy. Na Alejach Jerozolimskich byliśmy pod numerem 51, co nasuwa skojarzenia ze słynnym miejscem eksperymentów CIA. Tamta przestrzeń, po sklepie mięsnym „Szyneczka” wyglądała jak laboratorium w białych kaflach i szkle – dlatego nazwa Curie City. W obecnej przestrzeni też bardzo dobrze się czujemy, jako że nawiązujemy w swoich działaniach do awangardy – Bauhausu i Black Mountain College. Zeszłej jesieni prowadziliśmy projekt o pojemnym tytule Cage-Chopin.\nByły to otwarte warsztaty, w wyniku których powstały bardzo różne rzeczy. Od rysunku przedstawiającego Chopina w klatce, po wykreowanie pseudodokumentacji na temat działalności Cage’a lub zaproszenia do wygłoszenia czterominutowych i trzydziestotrzysekundowych wykładów performatywnych. Black Mountain College inspiruje nas ze względu na swoją nieformalność, ta szkoła funkcjonowała właśnie jako miejsce spotkań bardzo różnych artystów (to tam Cage spotkał się z Cunninghamem), był to tygiel amerykańskiej awangardy, odziedziczony wprost z zamkniętego wtedy w latach 30. Bauhausu. Powstały tam ważne prace, twórcze sytuacje i mam nadzieję, że w Curie City uda nam się powtórzyć ten schemat.\nDlaczego amerykańska tradycja awangardy jest dla was taka ważna?\nPrzede wszystkim dlatego, że mieszkałam w Stanach przez 27 lat. Podobnie Wojtek S. Stany są dla mnie ciekawym eksperymentem socjalnym, gdzie kapitalizm zagarnął niesłychane obszary życia społecznego, a z drugiej strony istnieje tam imperatyw do przełamywania zastałych sytuacji, na tym polega mitologia tego kraju – w nim zawsze można było uciec na Zachód i zacząć coś nowego. To tam uciekli twórcy z Europy zalanej brunatnym faszyzmem. Tam działali we wspomnianym Black Mountain College, a emigranccy kompozytorzy i pisarze spotykali się w Willi Aurora w Los Angeles. Z ciekawością obserwuję, co się tam obecnie dzieje. Widzę, że jest tam teraz duża potrzeba zmiany, bo wychodzą wszystkie brudne postawy tej kultury, która również wyrosła na niewolnictwie i ludobójstwie Indian.\nW tym momencie pojawia się Wojtek S.\nJK: Oto i mój partner-in-crime. Można powiedzieć, że jesteśmy najmniejszą komórką partyjną w naszym Curie City, ale ona zawsze się rozszerza o te osoby, które chcą z nami współpracować. U nas wszystko jest organiczne – to, co widzisz na ścianach albo półkach, to ślady po poprzednich projektach lub próbach projektów, często nieudanych. Ciekawy jest fakt, że ludzie tworzący Curie City to mieszanka różnych osób.\nWojtek S.: Organizowaliśmy na przykład warsztaty inspirowane twórczością artystów Bauhausu, w których brała udział stuletnia mama Joasi. Swoją drogą i Bauhaus, i mama Joasi urodzili się w tym samym roku.\nNie potrafię ubrać kukieł. Rozmowa z Hanką Podrazą\tO modzie ulicznej podczas epidemii koronawirusa oraz doświadczeniu pracy w teatrach Teresie Fazan opowiada Hanka Podraza CZYTAJ!\nProwadzicie też wspólnie Fundację Warsaw Bauhaus.\nJK: To jest nasz podmiot prawny. Ja jestem jego prezeską. Pierwszy zapis w naszym statucie definiuje fundację jako jednoosobowy wyraz woli, podpisywanie i decyzyjność jest jednoosobowa. Dlatego ja więcej mówię.\nJakie są cele statutowe fundacji?\nWS: Fundacja stara się rekonstruować podróż symboliczną Kaźmierza Malewicza z Warszawy do Bauhausu.\nJK: No i to jest właśnie Wojtek S. Właśnie dlatego z reguły nie dopuszczam go do głosu. (Wojtek S. odchodzi) Żeby jakoś skondensować misję Warsaw Bauhaus, można by ją określić jako dawanie możliwości do swobodnego akcesu i działań w kulturze dla jak najszerszego spektrum osób. Mam tu na myśli zarówno ludzi z ulicy, którzy zainteresują się tym, co mamy w witrynie, ale także studentów czy młodych twórców, którzy szukają miejsca, żeby pokazać swoje rzeczy; wreszcie, mogą być to uznani artyści sztuk wizualnych (i innych).\nUSEUM, jak sama nazwa wskazuje, to nie jest muzeum, jest to coś żywego, a nie martwego. Muzeum kojarzy się z miejscem, w którym przedmioty zostały wzięte w niewolę przez instytucje i wystawione wbrew sobie. Tutaj są one w bardzo luźnych relacjach z innymi obiektami. Powinny służyć, i czasem służą, jako obiekty stymulujące.\nJak myślisz, jaką funkcję pełni Curie City na naszej scenie performatywnej?\nPowiedziałabym, że jest to samo dno łańcucha pokarmowego. Bliska mi jest filozofia współpracy z początkującymi twórcami, w Curie City chcemy dawać im przestrzeń i możliwość do pierwszych działań – nie wymagających dużych nakładów finansowych – dzięki którym będą oni mogli wypłynąć na szersze wody.\nTo, co jest także wyjątkowe w Curie City i co odróżnia nas na przykład od instytucji teatralnych, to charakter pokazywanych tu prac – wiele z nich to często prawdziwe performanse, rozumiane jako działanie jednorazowe, niezaplanowane, które nie zostanie nigdy powtórzone. To działo się tu i teraz, w kontekście innych prac. Świetny na przykład był performans Edki Jarząb, który był odpowiedzią na wystawę prac Pawła Ponurego Żukowskiego. Były to napisy wyryte w starych, znalezionych drzwiach: „Żadna zemsta mnie nie zadowoli”, „Wszyscy wiedzieli”, „Wyjebane”, „Nie będzie wam wybaczone”. Edce udało się wyartykułować trud autora w znalezieniu właściwych słów. Ona próbowała szukać właściwych słów, robiąc sobie mały waterboarding, czyli wlewając sobie dużo wody do gardła i ją wypluwając, próbowała powiedzieć jakieś słowa. To był bardzo mocny performans.\nOdbyła się u nas także mała seria pokazów kuratorowana przez Pawła Soszyńskiego. Jednymi z gościn były Małpeczki, które zrobiły świetny performans, w którym odczytały swój antymanifest artystyczny. Bardzo ciekawie zakończyło się spontanicznie zaproszenie przeze mnie Adama Adacha, który pokazał lampkę dla czarownic. Lampka była inspirowana pracą Louise Bourgeois, która była umieszczona na północy Norwegii, gdzieś przy Morzu Północnym, w konstrukcji zaprojektowanej przez Petera Zumthora. Był to krąg, w środku którego paliło się światełko dla wszystkich czarownic, które zostały spalone na stosie. Dzieki Ance Łazar zaprosiłam Adama do Curie City w lutym tego roku i to, co się wtedy wydarzyło, było niesamowite. Przyszedł tłum, zaczęliśmy rozmawiać o pracy Bourgeois i czarownicach; sporo osób przyniosło własne materiały, na przykład Anka Łazar wspaniały tekst o czarownicach na Ukrainie w XVIII wieku; Robert Wasiewicz przeczytał wiersz Campo di Fiori Miłosza. Ktoś inny przyniósł wiersz o Joli Brzeskiej; na końcu Maja Baczyńska na przyniesionych misach tybetańskich stworzyła medytacyjną audiosferę i zaczęła śpiewać starą pieśń norweską na cześć czarownic.\nPerformans Edki Jarząb - wystawa Pawła Żukowskiego\nDziałanie ku pamięci kobiet-czarownic i ich sympatyków/sympatyczek. Punktem wyjścia jest przenośny memoriał Adama Adacha inspirowany Steilneset Memorial Louise Bourgeois i Petera Zumthora. Na zdjęciu Adam Adach i Anna Łazar, w głębi Maya M.M. Baczyńska performuje pieśń staronorweską na misach, 6.02.2020, fot. Joanna Klass\nJedno mnie zastanawia. Curie City to z jednej strony spontaniczność…\n… a z drugiej manipulacja i wyrafinowanie?\nMiałam na myśli raczej fakt, że pomimo swojej efemeryczności macie też tendencję do obrastania rzeczami. Ta kolekcja składa się na wspomniane przez ciebie USEUM. Czym ono jest?\nKolekcja USEUM wynika z naszej refleksji na temat życia przedmiotów. Rzeczy, które zbieramy i akumulujemy, w jakiś sposób nas inspirują, są znalezione na targach staroci na śmietniku. Bawimy się więc w ich ratowanie. Mamy też pokaźny zbiór książek i pracujemy nad otwarciem czytelni.\nW jaki sposób USEUM łączy się z performatywnym profilem Curie City?\nBardzo dobrze się łączy. USEUM, jak sama nazwa wskazuje, to nie jest muzeum, jest to coś żywego, a nie martwego. Muzeum kojarzy się z miejscem, w którym przedmioty zostały wzięte w niewolę przez instytucje i wystawione wbrew sobie. Tutaj są one w bardzo luźnych relacjach z innymi obiektami. Powinny służyć, i czasem służą, jako obiekty stymulujące. Bardzo często z dramaturgami i dramaturżkami, z którymi pracowaliśmy w Curie City, robiliśmy warsztaty polegające na tym, że każde z nich mogło wziąć krzesło lub stolik i poustawiać na nim obiekty z USEUM, które według nich symbolizują tą sferę wartości, o których napisali. Można powiedzieć, że obiekty USEUM stanowią tak zwane props, po polsku pewnie trzeba by powiedzieć rekwizyty, ale jest to dla mnie bardzo alienujące słowo. Powiedziałabym więc, że raczej pupil niż rekwizyt.\nVictor Saxon, 28.06.2019, USEUM - pozuje nam jedna z Guerilla Girls\nPerformerka Kristina Marija Kulinič - zbiory USEUM przed zapakowaniem się w pudła - opuszczaliśmy przestrzeń w Al. Jerzolimskich, 8.11.2016, fot. Maya Koyo\nCzy jesteś w stanie zdefiniować, jaki performans cię interesuje? Czego w nim szukasz?\nDoceniam sytuacje, gdy performans pomaga nam przełożyć nasze sztampy i klisze jak odbierać daną pracę. Jest to przeżycie estetyczno-emocjonalne. Ponadto każdy performans, którego nie widziałam, jest dla mnie ciekawy.\nMasz jakieś preferencje? Gdybyś miała wybierać, bardziej black box czy white cube?\nJest mi wszystko jedno. Nie lubię klasyfikacji. Moją preferencją jest performans w stylu Curie City – tu i teraz, w tym kontekście, do tych prac i ludzi na ulicy, dzisiaj po południu o 17:00. Co chcesz zrobić? Jak chcesz to zrobić? No, przede wszystkim tanio.\nRozmowa została przeprowadzona 8 lipca 2020 roku.\nIndeks Curie City Joanna Klass Karolina Plinta Wojtek S. Zbigniew Libera\nRośliny jako Radykalnie Inni. O „Złym Zielu” Magdy Jędry