Żywienie koni rekreacyjnych - Konie i Rumaki\nTekst: „Polski Żłób”\nTemat żywienia koni rekreacyjnych jest tak samo rozległy, jak bardzo obszerna jest sama grupa tych koni. W gronie tych wierzchowców znajdują się konie różnych ras, w różnym wieku, wykonujące różną pracę – od spontanicznych i krótkich przejażdżek terenowych po lekkie elementy gimnastyczne na ujeżdżalni, a także drobne skoki. Do grupy koni rekreacyjnych możemy zaliczyć konie szkółkowe, konie pracujące w hipoterapii oraz konie zaprzęgowe i sportowe wykonujące lekką i umiarkowaną pracę. Komponując dietę dla tak różnorodnej grupy wierzchowców, warto ustalić najważniejsze potrzeby dietetyczne, które w pierwszej kolejności należy zapewnić wszystkim koniom bez względu na rasę, wiek czy rodzaj aktywności fizycznej, a następnie skupić się nad zapotrzebowaniem energetycznym.\nNajważniejszym elementem diety konia jest pasza włóknista objętościowa sucha w postaci siana bądź pasza objętościowa mokra w postaci zielonki pastwiskowej, lizawka solna oraz czysta i świeża woda. Pasza objętościowa pod postacią siana czy zielonki powinna stanowić 90–100% diety wierzchowca rekreacyjnego. Innymi paszami objętościowymi, które powinny być serwowane jedynie w postaci dodatków, są różnego rodzaju sieczki (np. z lucerny), słoma owsiana, wysłodki buraczane, peletki z lucerny, trawokulki, rośliny okopowe jak marchew czy korzeń pietruszki.\nSiano przeznaczone na paszę dla koni powinno odznaczać się nienaganną jakością. Wykluczone jest podawanie siana zapleśniałego, zakurzonego czy zapiaszczonego. Siano powinno charakteryzować się przyjemnym aromatem, dla pierwszego pokosu jasnozieloną barwą, dla drugiego pokosu ciemnozieloną oraz wyróżniać się przewagą liści nad łodygami. Optymalnym terminem pokosu siana dla koni jest faza kłoszenia się traw, która w polskim klimacie przypada mniej więcej na drugą połowę maja lub faza kwitnienia przypadająca na pierwszą połowę czerwca. Dla koni bardzo cenny jest także drugi pokos, tak zwany potraw, koszony zazwyczaj w okolicach sierpnia. Siano koszone w takich terminach czy zielonka pastwiskowa stanowią główne i najważniejsze źródło pożywienia wszystkich koni. Pasza objętościowa tych rodzajów jest pożywieniem, do którego układ pokarmowy konia jest świetnie przystosowany. Ten rodzaj paszy jest bogaty w niezbędne dla zachowania zdrowia wierzchowców włókno pokarmowe oraz dodatkowo aminokwasy, kwasy tłuszczowe, witaminy i minerały. Włókno jest niezbędne do odpowiedniej stymulacji układu pokarmowego do odpowiedniej pracy oraz stanowi bardzo ważne źródło energii każdego konia. Włókno pokarmowe inaczej nazywane węglowodanami strukturalnymi obejmuje celulozę, lignocelulozę i ligninę. Włókno to – zwyjątkiem ligniny – jestrozkładane przez pożyteczne drobnoustroje zasiedlające jelito grube, a uwalniane w tym procesie lotne kwasy tłuszczowe są wchłaniane do krwiobiegu, a następnie wykorzystywane przez konia jako energia. W miarę przebiegu procesów fermentacyjnych zjawisko to zachodzi stopniowo, stąd można często spotkać się z terminem „energii wolnouwalnianej“.\nSiano koszone w późnym terminie, tak jak w drugiej połowie czerwca czy w lipcu odznaczające się dużym udziałem łodyg i mniejszym udziałem liści, jest zdecydowanie mniej odżywcze niż siano cięte w fazie kwitnienia lub kłoszenia. Siano koszone późno odznacza się znacznie mniejszym udziałem białka i witamin, a wyższym udziałem niestrawnego włókna w postaci lignin, podobnie jak słoma.\nDla niektórych koni rekreacyjnych niewielki dodatek żywieniowy może stanowić pasza treściwa. Należą do niej ziarna zbóż takie jak owies, jęczmień, kukurydza a dodatkowo otręby owsiane, pszenne, makuchy (lniany, konopny, z wiesiołka), śruty (sojowa) czy nasiona roślin oleistych (siemię konopne, siemię lniane, pestki słonecznika, dyni). Pasza zbożowa zbudowana z węglowodanów prostych takich jak skrobia, jest trawiona w jelicie cienkim konia i stanowi szybki zastrzyk dodatkowej energii (tak zwana energia szybkouwalniana). Tłuste makuchy, tłuste śruty czy bogate w białko i tłuszcz nasiona roślin oleistych, podobnie jak zboża, trawione są w jelicie cienkim, jednak w odróżnieniu od skrobi tłuszcz stanowi energię wolnouwalnianą… Czytaj więcej w majowym numerze „Koni i Rumaków”


#2013Memories Podróże przez burze\n"Wiecie co jest najlepsze w tym roku? To, że właśnie się kończy." I może w większości to się zgadza, ale czy cokolwiek dzieje się bez przyczyny?\nByło lepiej i bardzo źle. Były łzy szczęścia, ale i wielkiej rozpaczy. Na Ukrainie rozpoczęła się rewolucja, na którą tak bardzo wszyscy czekaliśmy. W moim życiu nastąpiła tak samo wielka, a może tak samo spektakularna, rewolucja. Jednak nie czekałam na te zmiany, a raczej na większość z nich.\nPoznałam wspaniałych ludzi, spełniłam marzenia i dowiedziałam się, co chcę robić w życiu. W jakimś stopniu spełniło się to, o czym zawsze mówił Dziadek - "wszystko co dobre, spotka Cię w górach". Ale jest też to 'miejskie życie', które nie zawsze wyglądało tak kolorowo. Każdy wyjazd, a trochę ich w tym roku było, był totalnym oderwaniem, ładowaniem się na kolejne starcia z dorosłością. Planica, Bieszczady, Wisła, Warszawa, Zakopane... Właśnie, Zakopane! Pomimo tego, że nie jestem wielką fanką tego miejsca, odwiedziłam je przez rok więcej razy, niż w ciągu 17 lat. Jednak czego nie robi się dla przyjaciół, którzy pomogli mi przetrwać.\n"Ciekawe, kogo jeszcze zabierze nam ten rok..." - rzucił smutny Tata, siedząc przy noworocznym stole. Właśnie dowiedział się, że odszedł Jego przyjaciel. Ciekawe, czy pomyślał, że 2013 rok zabierze nam i Jego. Jego śmierć, odejście do "tego lepszego świata" czy jakkolwiek to nazwać, było wydarzeniem, które zdominowało ten rok. Ból, łzy, przeświadczenie o tym, że już nigdy nie będzie dobrze. Nie będzie źle, dobrze, będzie po prostu inaczej. Kiedy myślę o tym wszystkim, do dziś nie mam pojęcia, skąd wzięłam tą siłę, żeby wszystko zorganizować, żeby zaśpiewać na pogrzebie... Może faktycznie, mój Bieszczadzki Anioł nade mną czuwał?\nMiliony liter, które tworzyły ważne i mniej ważne zdania, artykuły.\nTysiące zdjęć, uchwyconych chwil.\nKilkanaście spełnionych marzeń.\nKilkoro nowych przyjaciół.\nJedno wydarzenie, które zdominowało cały rok.\nJeszcze raz, dziękuję wszystkim, dzięki którym przetrwałam ten rok. Gdyby nie Wy, pewnie dzisiaj siedziałabym płacząc i będąc przekonaną, że nie dam sobie z tym wszystkim rady. Jest wiele rzeczy, z których mogę się cieszyć. Jednak ludzie, którzy stali się częścią wielkiej, Sierotnikowej rodziny są powodem nie tylko do szczęścia, ale i do dumy.\nJaki będzie kolejny rok? Nie mam pojęcia. Nie chcę zakładać z góry, że będzie lepszy czy gorszy. Nie będę się martwić, bo wiem, że Niebo ma dla mnie plan. Nie tworzę żadnych postanowień, których i tak nie spełnię. Chcę być po prostu szczęśliwa.\n#2013Memories - "Czekając na powrót legendy"


Używane Gaz 69 - 5 800 PLN, 1 000 km, 1976 - otomoto.pl\nSprawdź więcej ofert dla Gaz 69, Dolnośląskie\nlub od 88,51 PLN/mc Oblicz »\n1976 1 000 km Benzyna SUV\nZobacz podobne ogłoszenia w kategorii Osobowe - 69.\n21:11, 5 maja 2018 ID: 6027300332\nDo sprzedania GAZ GAS wyprodukowany w 1975r. Notka do JAZDY NOCNEJ ! Kanister zabytkowy\nPełna dokumentacja do rejestracji na zabytek.\nAuto jest niemalże kompletne, silnik dolnozaworowy (do remontu), niski stan korozji, blachy są w bardzo dobrym stanie! nie ma dziur! reduktor! Napęd - mosty dyfry sprawne (jechał na hol), szyba cała, fotele do obicia, zawiasy sprawne, lampy całe ładne, Podłoga nie jest zgnita do wyczyszczenia. NIE BYŁ NAPRAWIANY CZY USZKODZONY.\nauto pochodzi z wojska polskiego, jestem drugim właścicielem. Przed moim zakupem stał w stodole przez ponad 10lat! Kupiłem go od wojskowego ok. 5lat temu, długo stał w moim garażu, nie rozpocząłem prac renowacyjnych ze wzgledu na brak czasu, od kilku miesiecy stoi pod chmurką.\nNaprawdę polecam, gdyż nie wymaga dużego nakładu finansowego zeby stać się prawdziwym KLASYKIEM!\nNIE SPRZEDAJE CZESCI !!\nNie zamienie na inny zabytek\nPrzyjmę ewentualnie jakiś motocykl w rozliczeniu.\nNie dopłacę do droższego\nZapraszam, wiecej zdjec na mail\nGaz 69 Gaz 69 komandorka gaz 69A\nGaz 69 Gaz 69 Gaz 69A\nGaz 69 Gaz 69 Gaz 69 M 4x4\nGaz Gaz Gaz Pobieda M20 1957\nWróć do ogłoszenia Gaz 69 GAS 69 KOMANDORKA Dolnozaworowy, do remontu, dokumenty ZABYTEK KLASYK


Z Murray McDavid po Szkocji (cz. 10)\nZgodnie z planem, zaraz po obfitym śniadaniu ruszam nad Scapa Flow. Tym razem jednak nie po to, żeby napawać się widokami zardzewiałych wraków, wystających z wody, lecz by zajrzeć do destylarni Scapa. Mam do niej niemały sentyment – odkryłem jej istnienie stosunkowo wcześnie, pierwsza butelka Scapa pojawiła się u mnie wcześniej niż Macallan czy Laphroaig, i mimo iż była to najbardziej podstawowa 12-latka, jej zawartość kazała się zastanowić nad fenomenem lokalizacji destylarni. Nie dlatego, że wyczuwałem w niej morskie akcenty, czy też miejscowy, orkadyjski torf. Nie, nie, za cienki na to wówczas byłem. Bardziej zastanawiała mnie nieporównanie większa popularność sąsiedniej Highland Park, pomimo że jakiejś przepaści jakościowej między najbardziej podstawowymi produktami obydwu destylarni zwyczajnie nie dostrzegałem. Owszem, Highland Park 12yo wydawała się bardziej złożona, bardziej szlachetna, działo się w niej więcej. Jednak nie było tego na tyle więcej, by uzasadnić różnicę w popularności obu whisky. Wówczas uznałem, że Highland Park zwyczajnie bazuje na fakcie, iż jest najbardziej na północ wysuniętą destylarnią, co wykorzystywane jest do bólu przez dział marketingu. I nie mogłem się nadziwić ile potrafi znaczyć te kilkaset metrów. Bo o ile Highland Park i Scapę dzieli nieco więcej niż wspomniane kilkaset metrów, to w kategoriach szerokości geograficznej, Scapa znajduje się tylko około 500 metrów bardziej na południe.\nScapa Flow i destylarnia Scapa\nWrażeniami ze zwiedzania destylarni nie podzielę się. Kiedy byłem tam ostatni raz, Scapa zamknięta była na głucho, a ustawiona przy wjeździe na jej teren tabliczka nie pozostawiała wątpliwości – Scapy się nie zwiedza. Od tamtej pory sporo się w tej kwestii zmieniło, jednak to wiem tylko z opowieści i doniesień medialnych. Na własnej skórze nie doświadczyłem jeszcze tamtejszej gościnności. Co więcej, w przypadku wielu szkockich destylarni, w których nie przewidziano możliwości zwiedzania, można często spróbować przynajmniej zajrzeć do środka, wściubić nos do któregoś z pomieszczeń, może nawet pstryknąć fotkę. Kiedy byłem w Scapa, destylarnia była zamknięta na cztery spusty. Wszelkie próby złapania za klamkę którychkolwiek z drzwi kończyły się niepowodzeniem. A szkoda. Pozostał mi spacer po pięknej, piaszczystej plaży, ciągnącej się wzdłuż tej części wybrzeża Scapa Flow, powrót do samochodu i… więcej czasu na lunch w Kirkwall. Potem już tylko podróż znaną mi już drogą – tą wiodącą częściowo po groblach usypanych tu przez Churchilla – i czekam na mój kosmiczny prom, który zabierze mnie z powrotem na stały ląd.\nW drodze z przystani w Gill’s Bay dość obojętnie mijam John o’Groats. Być może nie wszyscy wiedzą – John o’Groats cieszy się sławą punktu końcowego najdłuższej trasy turystycznej, możliwej do poprowadzenia po stałym lądzie w Wielkiej Brytanii. Albo początkowym, jak kto woli. Drugi koniec stanowi cypel Land’s End w Kornwalii, na południowo-zachodnim krańcu Anglii. Kiedy byłem tu po raz pierwszy, w oczy rzucił mi się niczym nie uzasadniony tłok oraz fakt, że nawet za toaletę trzeba było tu płacić. A poza słupem z drogowskazami podającymi odległości do różnych miejsc w Wielkiej Brytanii i na świecie, zwijanym po godzinach przez miejscowego fotografa, by nikt za darmo się przy nim nie fotografował, nie było tam nic, co wskazywałoby na szczególne znaczenie tego miejsca. Od tamtej pory ostentacyjnie ignoruję istnienie John o’Groats za każdym razem, gdy nadarzy się ku temu okazja. Tak jest i tym razem.\nJest jednak w okolicy pewien punkt na mapie Szkocji, który odwiedzam za każdym razem, gdy jestem w okolicach najdalszej północy. Mowa o Duncansby Head, cyplu na północno-wschodnim krańcu stałego lądu. Znajduje się tu latarnia morska, ale przede wszystkim niebywale malownicze klify wystające z morza skały. Nie ma tu, co prawda, takiej iglicy, jak Old Man of Hoy na Orkadach, ale Stacks of Duncansby z pewnością wystarczą każdemu amatorowi zapierających dech w piersiach widoków. Tym bardziej, że już teraz im bardziej na południe, tym o takie widokowe zapieranie tchu będzie coraz trudniej. Góry szkockich Highlands będą już widoczne tylko z oddali. Przynajmniej do momentu, gdy dotrzemy do Speyside i wybierzemy się w góry Cairngorms.\nW okolicach Duncansby Head, na okolicznych klifach czai się jeszcze jedna atrakcja – maskonury! Co prawda, coraz trudniej natknąć się na te sympatyczne ptaszki o wielkich, jaskrawo-pomarańczowych dziobach, a ich liczebność uzależniona jest od pory roku, to jednak warto spróbować ich poszukać. Któregoś razu, gdy byłem w okolicy, nie było problemu podejść do nich na dosłownie kilka metrów. Innym razem nie spotkałem tu ani jednego maskonura. Tak czy inaczej, spotkanie z nimi to zawsze powód do radości. A że jakimś dziwnym trafem, gdy maskonurów jest dużo i można je łatwo podejść, nie mam przy sobie aparatu, punktem honoru stało się ustrzelenie pięknego portretu maskonura. Z bliska. A najlepiej w locie, z porcją ryb w dziobie. Nigdy nie zapomnę pewnego wyjazdu na Orkady, kiedy to w drodze powrotnej zatrzymaliśmy na Duncansby Head, a ja wyruszyłem na klify z aparatem. Ułożyłem się na półce skalnej, jakieś sto metrów nad białymi bałwanami wody rozbijającej się o podnóże skały. Dość szybko odkryłem, że miejsce, w którym leżę, jest z jakiegoś powodu ulubioną półką skalną pewnego maskonura. Poznałem po tym, jak ptaszek kilka razy, w odstępach kilkuminutowych, pojawił się w powietrzu, kierując się wprost na mnie. A kiedy po raz kolejny odkrywał, że jego miejsce jest ciągle zajęte, zmieniał kurs i odlatywał. No i jak już wiedziałem, że za chwilę po mojej prawej w powietrzu pojawi się ów maskonur, że wystarczy ustawić aparat, wycelować długi obiektyw i czekać… zadzwonił mi w kieszeni telefon. Moi koledzy niecierpliwili się, że nam w Glenmorangie destylarnię zamkną zanim tam dotrzemy. Kiedy odbierałem telefon, niemal koło nosa przeleciał mi „mój” maskonur. Zdjęcia nie zrobiłem, ale do Glenmorangie ostatecznie zdążyliśmy. Na kilka minut przed zamknięciem.\nPodczas mojej ostatniej wizyty na Orkadach Scapa jeszcze nie chciała widzieć u siebie zwiedzających.\nNie Glenmorangie jednak jest pierwszą destylarnią, na którą przyjdzie się nam natknąć podczas podróży na południe, wzdłuż szkockiego wybrzeża Morza Północnego. A w podróż tę czas najwyższy wyruszyć wreszcie.\nKażdy, kto jechał opisywaną dotąd trasą i wjechał na odcinek wiodący na południe z John o’Groats, doświadczył tego dziwnego uczucia, kiedy to z minuty na minutę dzikie pustkowia północnych Highlands stają się tylko wspomnieniem, a na drodze niepostrzeżenie, zupełnie nie wiadomo skąd, pojawia się coraz więcej samochodów, robi się coraz bardziej tłoczno. Nie jest to miłe uczucie, bynajmniej. Od pewnego momentu przynajmniej widać morze. A za morzem majaczy jakiś ląd. Gdyby ktoś się zastanawiał na co patrzy – patrzy, z grubsza rzecz biorąc, na Speyside. Co prawda, trzeba przejechać jeszcze ponad sto kilometrów, ale tak, ten ląd momentami wyglądający jak na wyciągnięcie ręki, to właśnie okolice Elgin, Buckie, Banff. Przed nami jednak najpierw Wick.\nStacks of Duncansby - północno-wschodni kraniec stałego lądu w Szkocji.\nWick, miasteczko znane z najkrótszej ulicy świata oraz faktu, że przez okres dłuższy niż w USA obowiązywała tu niegdyś lokalna prohibicja – mimo funkcjonującej tu destylarni whisky – mnie jakoś niezmiennie kojarzy się z wyżerką na tutejszym polu namiotowym, kilkoma angielskimi motocyklistami i ciastem bożonarodzeniowym.\nTej wyżerki chyba tłumaczyć nie trzeba. Odbywałem niegdyś podróż podobną do opisywanej dotąd (od pierwszego odcinka), więc po kilku dniach spędzonych na zachodzie i północy, przyjazd do metropolii, jaką się w tej sytuacji jawi Wick, musiał oznaczać wielkie zakupy i nadrabianie zaległości dotyczących wszelkich zachcianek, których zaspokojenie było niemożliwe przez poprzednie dwa tygodnie. Wino, sery, owoce, słodycze. Nawet najtańsze kieliszki do wina specjalnie na tę okazję kupiliśmy w miejscowym Tesco. Znajomym w Edynburgu podobno do dziś służą. Bo przecież do domu ich nie zabraliśmy. No i na tej szerokości geograficznej ciągle jeszcze nie było problemów ze znalezieniem miejsca na polu namiotowym. Dwa tygodnie później, w Fife, już nie było to takie oczywiste. A i pogoda dopisała, midżów za bardzo nie było – raj na ziemi.\nFoka szara napotkana w okolicach Duncansby Head.\nInnym razem, kiedy wędrowałem z grupką znajomych w przeciwnym kierunku, na północ, zatrzymaliśmy się w Wick, by coś zjeść w którymś z lokalnych pubów. A że był to czas futbolowych mistrzostw świata w 2010, akurat tego dnia miał odbyć się mecz Anglia-Niemcy, 1/8 finału. Znając sympatię, jaką swoich południowych sąsiadów darzą Szkoci, od chwili przybycia do Szkocji pytaliśmy ludzi komu będą kibicować. Nikt nawet się nie zająknął, nawet chwilę nie musiał zastanawiać – tym razem poparcie Szkotów mieli Niemcy. A na Wyspach mecze ogląda się wspólnie, w pubach. Szykowała się nie lada gratka. Jednak nawet nie wiedzieliśmy jaka…\nPrzed pubem, który sobie upatrzyliśmy, stało zaparkowanych kilka motocykli. Symbole, jakimi były ozdobione, nie pozostawiały wątpliwości – w środku siedzi kilku angielskich kibiców. Ostentacyjnie angielscy kibice w Szkocji. Toż już samo to wołało o zdrowe bęcki. Jako osoby niezaangażowane w spór, grzecznie zajęliśmy wolny stolik, złożyliśmy zamówienia i czekaliśmy jak się sytuacja rozwinie. Anglicy skupili się pod największym ekranem telewizyjnym w pubie i nie zwracali zupełnie uwagi na reakcje pozostałych uczestników tej sportowej uczty. Bo Szkotom przyznać trzeba – nie działo się nic, co w jakikolwiek sposób mogłoby być kojarzone z wyrażaniem niechęci wobec Anglików i angielskiej drużyny. Gościnność jest tu wartością świętą. Jednak dzika radość, jaka wybuchała w pubie przy każdym z czterech goli zdobytych przez dzielnych Germanów, sprawiała, że nasi Anglicy stawali się coraz mniejsi i mniejsi. I już pod koniec meczu prawie ich nie było widać pod tym ogromnym telewizorem. Gwoli ścisłości, Anglicy też wbili jednego. W pubie zapadła wtedy cisza. Tym wyraźniej słychać było radość tej garstki w skórzanych, motocyklowych kurtkach. Aż echem się niosła w grobowej ciszy pubu. Kiedy sędzia odgwizdał koniec meczu, panowie motocykliści w milczeniu wstali, nie oglądając się za siebie ruszyli do wyjścia i tyle ich widziano w okolicy. Aż mi żal się ich zrobiło.\nMaskonury na klifach w okolicach Stacks of Duncansby.\nNo dobrze, darujmy sobie opowieści o cieście bożonarodzeniowym. Dłużej nie da się ukrywać, że w Wick funkcjonuje także destylarnia whisky. Pulteney, bo tak się nazywa zakład, jeszcze nie tak dawno szczycił się faktem, iż położona jest najbardziej na północ na stałym lądzie. To tak a’propos moich niedawnych dywagacji na temat marketingowego sukcesu Highland Park. Tytuł ten dość wrednie został wyrwany z rąk Pulteney przez uruchomioną w 2013 roku Wolfburn, położoną najdalej na północ, jak tylko się da. Lokalizacja destylarni przypomina nieco Oban – w przeciwieństwie do większości szkockich destylarni, Pulteney nie stanowi osobnego, zwartego kompleksu budynków, a wciśnięta jest w zabudowę miasteczka, co w dużej mierze ogranicza jej ekspansję i możliwości rozbudowy. Wytwarzana tu whisky butelkowana jest jako Old Pulteney i zbiera całkiem przyzwoite opinie. Zwiedzanie samej destylarni też należy do przyjemności – zobaczyć tu można przedziwny alembik, który nie mieścił się pod sufit, więc go przycięto. Najlepsza ilustracja tezy, że nie ma co słuchać marketingowych bredni o kształtach alembików, konieczności odtworzenia każdego wgłębienia i obicia podczas remontu, itp. A w miejscowym Visitor Centre można było sobie własnoręcznie nalać butelkę już ponad 10 lat temu. Pomysł zapożyczony później przez wiele innych gorzelni w całej Szkocji. No i przyzwoita, fachowa obsługa. Warto wpaść, jeśli komuś po drodze.\nMy tymczasem ruszamy dalej na południe. Nie dalej jak 10 kilometrów za Wick natykam się – dzięki zupełnie przypadkowej lekturze jakiegoś lokalnego pisemka na polu namiotowym w Wick – na miejsce, koło którego od tamtej pory jakoś nie potrafię przejechać obojętnie. Mowa o Whaligoe, miejscu niezwykłym. Whaligoe to wcięta w głąb lądu fiordowa zatoka, która służyła niegdyś lokalnym rybakom jako przystań i ochrona przed sztormami na Morzu Północnym. Na samym dole, tuż nad poziomem morza znajduje się tam swego rodzaju platforma, miejsce gdzie rybacy naprawiali swoje sieci, wyładowywali połów, odpoczywali przed kolejnym rejsem. Do tej platformy prowadzą kamienne schody wykute w skale. Kiedy byłem tam pierwszy raz, spotkałem człowieka, dobrego ducha tego miejsca, wnuka ostatniego z rybaków użytkujących to miejsce. Opowiedział mi – czy chciałem, czy nie – o historii tego miejsca, niezwykłych przygodach jego dziadka i innych rybaków, dniu codziennym Whaligoe jeszcze w latach pięćdziesiątych. Opowiadał mi jak to mężczyźni zajmowali się przygotowywaniem łodzi do wyruszenia na kolejny połów, podczas gdy kobiety – ich żony, siostry, matki – targały ryby w górę schodów, skąd odbierali je klienci. Niezwykłe miejsce, niezwykłe opowieści. W tej chwili u wejścia na owe schody funkcjonuje kawiarenka, gdzie można odsapnąć przed dalszą drogą.\nDestylarnia Pulteney w Wick.\nJedziemy dalej. Poruszamy się w tej chwili ciągle główną drogą, biegnącą wzdłuż wybrzeża. I choć nie zawsze widać morze, to jak już je widać, po drugiej stronie coraz wyraźniej rysuje się wybrzeże Speyside. Do najbliższej destylarni zostało nam trochę ponad 50 kilometrów, odcinek wiodący niemal prostą drogą wzdłuż morza, po niemal płaskim terenie. Nudy. Całe szczęście, że kolejny punkt na mapie naszej podróży w zupełności – mamy nadzieję – wynagradza tę nieciekawą podróż. Destylarnia Clynelish. A właściwie to bardziej interesuje nas Brora, starsza siostra funkcjonującej obecnie Clynelish, destylarnia bez wątpienia legendarna, kultowa, wybitna.\nDo destylarni zjeżdżamy z głównej drogi jeszcze zanim dotrzemy do miasteczka, od którego nazwę wzięła stara destylarnia. Clynelish/Brora są niemałą atrakcją turystyczną, więc w odpowiednim momencie w odpowiednią stronę pokierują nas brązowe drogowskazy. Takie, jakie w całej Wielkiej Brytanii wskazują drogę do zamków, muzeów, ciekawych miejsc. Często gdy czyta się o historii Clynelish i Brory, znaleźć można informację, że jedna destylarnia znajduje się przez ulicę od drugiej. Hmmm… Nie wiem kiedy ostatnio autorzy tych opisów byli w Brorze i rzeczywiście widzieli tę drogę. Tak naprawdę, obydwie destylarnie znajdują się w obrębie tego samego kompleksu, do którego prowadzi droga odchodząca od – nomen omen – Clynelish Road i kończąca się w gruncie rzeczy na parkingu Clynelish. Być może w chwili, gdy budowano nową Clynelish, czyli w latach sześćdziesiątych ubiegłego wieku, było inaczej i droga ta miała swoją kontynuację po drugiej stronie ogrodzenia, a i samego ogrodzenia wówczas nie było. Jednak obecnie opis ten odstaje nieco od rzeczywistości. I to już tak odstaje co najmniej od czasów mojej pierwszej wizyty w tym miejscu w lecie 2000 roku.\nDestylarnia Pulteney - jedna z pierwszych beczek do samodzielnego rozlewu. Fotografia z 2000 roku.\nHistoria obydwu destylarni opisana została wielokrotnie w setkach źródeł – i tych drukowanych i tych internetowych – więc nie ma sensu jej tu powtarzać. Warto jedynie pamiętać, że stara Brora nazywała się początkowo Clynelish, a nazwę jej zmieniono dopiero w latach siedemdziesiątych XX wieku. Do tego czasu obydwie destylarnie działały jako Clynelish, czasem tylko dla odróżnienia nazywane Clynelish i Clynelish 2. Co więcej, stara destylarnia, której budynki zachowały się w całkiem niezłym stanie do dziś, a tradycyjne magazyny dunnage wykorzystywane są w dalszym ciągu do leżakowania whisky z nowej destylarni, wcale nie wytwarzała „torfowego potwora,” z jakim jest dzisiaj kojarzona. Zanim pojawiła się taka potrzeba, stara Clynelish produkowała whisky o umiarkowanej, wręcz niskiej torfowości. To dopiero kryzys w gospodarce wodnej na Islay z roku 1968 wymusił ponowne uruchomienie starej destylarni i podjęcie prób destylacji whisky na bazie wysoko torfowego, dymnego słodu na potrzeby zestawiania blendów. Zaopatrująca blenderów w taką whisky Port Ellen zwyczajnie musiała ograniczyć produkcję ze względu na brak wody. Później Brora jeszcze przez ponad dekadę działała jako swego rodzaju destylarnia zapasowa, produkując taką whisky, jakiej brak aktualnie zgłaszali blenderzy.\nKiedy ostatnio zwiedzałem Clynelish, a było to dość dawno, przewodniczka zgodziła się zabrać mnie – w drodze wyjątku, jak podkreślała – do budynku Brory. Było to ciekawe doświadczenie. Tak byłem podekscytowany, że nie zauważyłem przez jak niskie drzwi przychodzi mi przechodzić. No i walnąłem łbem we framugę tak mocno, że zobaczyłem wszystkie konstelacje niebieskie. I omal przyprawiłem przewodniczkę o zawał – tylko tego jej brakowało, żeby w miejscu, do którego nikogo nie powinna prowadzić, doszło do jakiegoś wypadku. Ach, te przepisy BHP… Słyszałem, że obecnie da się tam już wejść na legalu, że przewidziano taką opcję. Nie wiem, sprawdzę przy najbliższej okazji.\nSchody w Whaligoe.\nZ Clynelish ruszam dalej na południe. Teraz już nie pojadę daleko, nim dotrę do kolejnego przystanku. Nie będzie to, co prawda, destylarnia, ale już wkrótce whisky będzie tam wytwarzana. Przynajmniej takie są plany. Mowa o zamku Dunrobin, znajdującym się ledwie kilka kilometrów na południe od Brory, przy głównej drodze wiodącej na południe, tuż nad brzegiem morza. Tak, z jednej strony jest to doskonale zachowany, otwarty dla zwiedzających (choć nie w całości) XIX-wieczny zamek, jakby w całości przeniesiony z jakiejś baśni. Siedziba klanu Sutherland. Z drugiej, już niedługo w budynkach gospodarczych ma tutaj zostać uruchomiona niewielka destylarnia whisky, co z pewnością podniesie atrakcyjność turystyczność tego miejsca. A że właściciele zamierzają wytwarzać tutaj nie tylko whisky, ale również gin, nie trzeba będzie czekać aż trzech lat, by cieszyć się owocami działalności tutejszych gorzelników. Mnie, co prawda, urzekła tutejsza hodowla ptaków drapieżnych, ale to już co komu pasuje. Piękne miejsce, na pewno godne odwiedzenia. A że z trasy podróży zbaczać nie trzeba – wjazd na teren posiadłości znajduje się tuż przy A9, wiodącej z południa na północ – to i pewno specjalnie nikogo namawiać nie trzeba będzie.\nTymczasem w naszej podróży wśród atrakcji Szkocji zbliżamy się coraz bardziej do zagłębia whisky – regionu Speyside. Jeszcze tylko małe pod-zagłębie, obszar pomiędzy Dornoch i Inverness – i już wpadamy pomiędzy wszystkie osławione gleny, maki i mortlaki. Zanim jednak oszalejemy z nadmiaru atrakcji, parę perełek po drodze. Najpierw obowiązkowa wizyta w zamku w Dornoch. I właściwie nie chodzi tu o sam zamek – XVI-wieczne zamczysko na pierwszy rzut oka nie różni się zbytnio od innych tego typu budowli, rozsianych po całej Szkocji. Nam chodzi o coś innego.\nSchody w Whaligoe raz jeszcze.\nNa terenie zamku funkcjonuje całkiem przyjemny hotel. A hotel ów, oprócz faktu, że znajduje się w zamczysku i podobno straszy tu duch pewnego złodzieja owiec, hotel ten słynie z działającego tu baru. Prowadzony przez braci Thompson przybytek nagradzany był wielokrotnie jako najlepszy lub jeden z najlepszych barów z whisky w Szkocji. Nie można się tutaj nie zatrzymać i nie sprawdzić osobiście. Tym bardziej, że regularnie organizowane są tu degustacje najbardziej wykwintnych i niezwykle rzadkich whisky. Ale to nie wszystko. Simon i Phil Thompson uznali, że samo polewanie whisky to nie jest szczyt ich marzeń i ambicji. O wiele większą frajdą musi być jej wytwarzanie. I tak zrodził się pomysł adaptacji jednego z budynków na terenie zamkowej posiadłości i uruchomienia w nim destylarni. I tak coś, co niegdyś było swego rodzaju remizą, od bardzo niedawna służy jako jedna z najmłodszych szkockich destylarni whisky. Aha, tu i ówdzie mówi się, że Simon i Phil to autorzy pewnego bardzo prześmiewczego bloga poświęconego whisky. Ale jak jest naprawdę, nawet oni sami nie wiedzą. Przynajmniej tak mówią.\nZ zamku w Dornoch ruszam z powrotem do drogi A9, wiodącej na południe, do Inverness. Zanim jednak Inverness, ogromne brązowe drogowskazy informują mnie, że za parę kilometrów na trasie mojej wędrówki znajduje się wielka atrakcja turystyczna. Atrakcja ta nazywa się Glenmorangie Distillery, a znajduje się dwa kroki za mostem przez zatokę Dornoch Firth. Wystarczy na rondzie skręcić w lewo. Zresztą, odpowiednie drogowskazy – te brązowe – nie pozwolą zmylić drogi.\nRuiny zamku Keiss na północno-wschodnim wybrzeżu.\nKiedy pierwszy raz wjeżdżałem na parking destylarni Glenmorangie, a było to jeszcze w lecie 2000, wiedziałem że nie uda mi się załapać na żadne zwiedzanie. Wzbijając tumany kurzu na dopiero co uklepanym parkingu, wpadłem tam dosłownie na kilka minut przed godziną zamknięcia. Visitor Centre. A tak bardzo chciałem zobaczyć te słynne wysokie alembiki, co to swój rozmiar zawdzięczają – podobno – faktowi, że ich pierwsza wersja przerobiona była z alembików do produkcji ginu. Kiedy usunięto z wysokiej szyjki wszelkie zbędne elementy i rozpoczęto w nich destylację whisky, wkrótce okazało się, że nietypowo wysokie szyjki mają swoje dobre strony – destylowany w nich alkohol jest lekki i delikatny, gdyż tylko te najlżejsze związki są w stanie dotrzeć do zagięcia szyjki i ramieniem do skraplacza, a nie ulegają po drodze najzwyklejszej grawitacji, w przypadku alembików zwanej refluksem.\nTak więc, wpadłem do Visitor Centre, które wciąż tętniło życiem, prosto w ramiona (niemalże) jednej z przewodniczek. Załkałem nad losem człowieka, co to te cuda miedzianej metaloplastyki chciałby zobaczyć, dotknąć, pocałować – i życzenie moje zostało spełnione. Poprowadzono mnie prosto do hali alembików, która – notabene – znajduje się niemal wprost naprzeciwko pomieszczeń dla gości i pozwolono na wszelkie harce. Na przykład, takie z aparatem fotograficznym. Były to czasy jeszcze przed ofensywą okrutnych firm ubezpieczeniowych, które zabroniły fotografowania w najciekawszych miejscach destylarni ze względu na niebezpieczeństwo wzniecenia pożaru. Potem dostałem jeszcze do spróbowania dwóch lub trzech spośród promowanych wówczas pierwszych edycji Glenmorangie finiszowanej w beczkach po innych trunkach i byłem gotów ruszyć dalej. Ach, wtedy nazywały się one po prostu „sherry wood finish,” „port wood finish” i „madeira wood finish”. Czyli było to jeszcze przed nastaniem obecnych speców od marketingu.\nDestylarnia Clynelish w Brora.\nByłem potem w Glenmorangie jeszcze kilka razy i zawsze – mimo pewnej niechęci do koncernów i wielkich producentów whisky – akurat tutaj czułem się dobrze, nigdy nie odczułem, że jestem piątym kołem u wozu, zawsze spotkałem się z przyjaznym, miłym przyjęciem. Czego o wielu destylarniach powiedzieć się nie da, niestety. Dlatego chętnie wybaczę im te wszystkie lasanty, sygnety i quinty rubany. Jako miejsce do odwiedzenia, destylarnia do zwiedzenia, Glenmorangie jest więcej niż tylko punktem do zaliczenia, gdy sobie człowiek nabija licznik odwiedzonych destylarni. Zdecydowanie. No i te alembiki naprawdę ładne.\nKiedy jechałem tu z zamku Dornoch, mostem przez zatokę Dornoch Firth (swoją drogą, sam most jest ogromnym rozczarowaniem; niby jest długi na prawie kilometr, z mapy zapowiada się ciekawa przeprawa, człowiek spodziewa się jakiejś kosmicznej konstrukcji, a w starciu z rzeczywistością okazuje się, że to po prostu droga została położona na krótkich, gęsto ustawionych filarach – i tyle), zaraz po dotarciu na drugi brzeg wpadłem na rondo, z którego skręciłem w lewo, na wschód, zgodnie ze wskazaniami brązowych drogowskazów, prosto do Glenmorangie. Gdybym jednak wówczas objechał to rondo dookoła i skręcił w prawo (tak, tak, w ruchu lewostronnym to właśnie skręcając na rondzie w prawo trzeba je objechać niemal dookoła), po przejechaniu kolejnych dwóch – mniej więcej – kilometrów w zasięgu mojego wzroku znalazłaby się kolejna pagoda. To Balblair, destylarnia znana szerokim rzeszom od chwili, gdy „wystąpiła” w filmie „Whisky dla aniołów” jako miejsce odnalezienia i licytacji pewnej beczki whisky Malt Mill. Kamienne budynki destylarni widać z daleka, gdy podróżuje się drogą A836, a potem skręci w prawo w miejscowości Edderton. Nie robią być może takiego wrażenia jak schludnie utrzymane i oślepiające bielą ścian budynki niektórych innych destylarni, jednak i tu warto zajrzeć i sprawdzić jak spisuje się tutejsze Visitor Centre, otwarte stosunkowo niedawno. Na tyle niedawno, że nie było o nim nawet mowy, kiedy byłem tu po raz ostatni parę lat temu.\nStara destylarnia Brora.\nWracam na główną trasę mojej wędrówki, czyli z powrotem do tego ronda na A9, z którego w lewo skręcało się do Glenmorangie, a w prawo do Balblair. Ponownie mijam Glenmorangie i lecę główną drogą na południe. Okolica jest coraz bardziej zabudowana, coraz więcej sygnałów mówi mi, że zbliżam się do coraz większych ośrodków cywilizacji. No i ruch na drodze jest coraz większy. Widoczne na horyzoncie z prawej strony góry wciąż nie pozwalają zapomnieć o urokach pustkowia północno-zachodnich Highlands, po lewej stronie od czasu do czasu widać morze, jednak to już nie ten klimat. Niekoniecznie gorszy, biorąc pod uwagę zagęszczenie destylarni, jakie jest przede mną, ale zdecydowanie inny.\nA skoro mowa o destylarniach… Nie tak znowu daleko od Glenmorangie, też niemal przy głównej drodze, znajduje się kolejna z naszych ulubionych atrakcji – Dalmore. Tutaj też jakoś nie udało mi się nigdy zwiedzić zakładu, mimo iż Visitor Centre przyjmuje gości już od dość dawna. Zawsze albo byłem tu już po godzinach, albo nie miałem czasu, albo – i to najczęściej – destylarnia nie miała czasu dla mnie. Cóż, jakoś trzeba z tym żyć, a brak możliwości wejścia do destylarni rekompensują w pełni widoki na platformy wiertnicze i majaczące w oddali portowo-przemysłowe nabrzeża w Invergordon. Zresztą, być może nie wszyscy kojarzą nazwę miejscowości. W Invergordon znajduje się destylarnia whisky zbożowej i ogromny kompleks magazynów celnych, w których znaleźć można – podobno, bo wszystko zamknięte na cztery spusty i ukryte przed ciekawskim okiem zwiedzających – whisky ze wszystkich destylarni należących do grupy Whyte & Mackay, czyli Dalmore, Jura, Fettercairn i Tamnavulin. Plus zbożowa Invergordon, ma się rozumieć.\nJeden z dwóch alembików w Brora.\nW tej samej miejscowości, co Dalmore, czyli w Alness, znajduje się jeszcze jedna, niezwykle ciekawa destylarnia. Założona w 1817, a więc bardzo dawno temu, Teaninich. Jedna to nie rok założenia sprawia, że jest to miejsce niezwykłe na gorzelnianej mapie Szkocji. Bynajmniej. Zakład wygląda bardzo nowocześnie i rzeczywiście jest stosunkowo młody, bo pochodzi z 1970 roku. A przynajmniej ta jego część, która aktualnie funkcjonuje. Do złudzenia przypomina ona Craigellachie, Royal Brackla, czy Caol Ila – destylarnie, których budynki pochodzą z tego samego okresu. Ze starego zakładu zostało już niewiele, a to co zostało, przysłonięte jest przez bielone budynki nowoczesnej Teaninich. Jednak nie o wygląd zewnętrzny chodzi. Kilkanaście lat temu w Teaninich zainstalowano pierwszy i jedyny jak dotąd w Szkocji filtr zacierny, urządzenie kompletnie eliminujące potrzebę funkcjonowania kadzi zaciernych i pozwalające na zacieranie słodu w procesie niemal ciągłym.\nNiestety, w związku z tym, że Teaninich jest wołem roboczym wytwarzającym whisky niemal jedynie na potrzeby blendów, w niczyim interesie nie jest udostępnianie go do zwiedzania. Tak więc, poza pamiątkową fotką przy tablicy, lub w najlepszym razie gdzieś wśród śnieżnobiałych budynków, niewiele stąd wyniesiemy. Ale to nic, wkrótce przed nami prawdziwe morze destylarni, ocean wręcz.\nTymczasem jadę dalej na południe. Przejeżdżając przez Evanton tylko wzdragam się na wspomnienie pewnego noclegu pod namiotem nad Loch Glass, jeziorem znajdującym się kilka kilometrów od tej miejscowości w głąb lądu, w stronę gór. Niegdyś, podczas któregoś z objazdów Szkocji, wymyśliłem sobie, że fajnie będzie rozbić namiot nad jeziorem, wrócić do klimatów górskich, poczuć znowu w płucach powietrze prawdziwych, nieskażonych Highlands. Skończyło się to jedną ze smutniejszych potyczek z midżami. Przegraną, naturalnie. Wtedy to przekonałem się, że nawet palenie ogniska i wystawanie w unoszącym się z paleniska dymie w niczym nie pomaga. Te cholerne małe potwory nic sobie z tego nie robią – łażą po człowieku, gryzą i mają się świetnie. Chyba już nigdy nie zapragnę ponownie zobaczyć Loch Glass.\nDocieram do Dingwall. Na pierwszy rzut oka, nie ma tu nic ciekawego dla wielbiciela whisky. Ot, miasteczko jak każde inne. Jednak w Dingwall i okolicy warto poszukać śladów historii whisky. Warto poszukać wspominek po legendarnej destylarni Ferintosh, pierwszej legalnej destylarni w Szkocji, założonej w 1690 roku – gdzieś na posiadłości Ferintosh, po drugiej stronie zatoki Cromarty Firth. Tutaj akurat niewiele udało mi się znaleźć, a poszukiwanie informacji o Ferintosh bardzo często prowadzi do założonej w 1879 Glen Wyvis w Dingwall, która w 1893 przemianowana została na Ferintosh. Zamknięto ją w 1926.\nAlembiki w Glenmorangie - najwyższe w Szkocji.\nCo ciekawe, o tej pierwszej Ferintosh, której licencję na produkcję whisky odebrano w 1794 roku, a właściwie o jej likwidacji, wiersz napisał ni mniej ni więcej, a sam Robert Burns, jeden z najbardziej znanych szkockich poetów, autor chociażby słynnej pieśni „Auld Lang Syne” (znanej polskim harcerzom i nie tylko jako „Ogniska już dogasa blask”). W 1785 roku pisał „Thee, Ferintosh! O sadly lost! Scotland lament frae coast to coast!”\nJest miejsce w Dingwall, gdzie można dowiedzieć się wszystkiego o Ferintosh, Ben Wyvis i przyszłości szkockiego przemysłu turystyczno-lotniczo-gorzelniczego. Jest to budowana właśnie destylarni GlenWyvis, nawiązująca wprost do tradycji odpędu whisky u stóp góry Ben Wyvis i na półwyspie Black Isle. Tak przy okazji, jak „loch” nie zawsze musi oznaczać jezioro, tak „isle” to nie zawsze wyspa. Warto o tym pamiętać.\nOferta Glenmorangie w 2006 roku. Pierwsze masowo sprzedawane whisky typu "wood finish".\nJadę, a właściwie wspinam się pod górę w stronę miejsca budowy GlenWyvis. Jak łatwo się domyślić, to już nie są wspomnienia sprzed ponad dekady – w Dingwall byłem ostatnio pół roku temu. Kiedy dojeżdżam na miejsce, nie ma cienia wątpliwości, że dotarłem tu, gdzie chciałem dojechać. Rozwieszone tu i ówdzie bannery z logo destylarni, takie samo oznakowanie na drzwiach, zaparkowanym samochodzie – nie może być inaczej, jestem w GlenWyvis. Ale… nigdzie nie widać destylarni. Są zabudowania gospodarcze, na wybiegu pasą się alpaki, ale destylarni ani śladu. Po chwili dopiero dociera do mnie, że finansowana ze środków zebranych za pośrednictwem crowdfundingu destylarnia dopiero powstanie, a te rozkopy po prawej stronie, to miejsce, gdzie kiedyś będzie pędzona whisky. Swoją drogą, szacunek dla sprawności marketingowej młodych – jak się za chwilę okazuje – ludzi, stojących za tym projektem. Zanim tam przyjechałem, byłem pewien, że jeśli GlenWyvis jeszcze nie działa, to lada moment popłynie z jej alembików pierwszy destylat, a ja zobaczę na miejscu więcej niż tylko zniwelowaną działkę budowlaną. I trzy alpaki na wybiegu.\nW trakcie rozmowy z inicjatorem budowy destylarni dowiaduję się wszystkiego, a przez teleskop wycelowany w okno znajdującego się na poddaszu eleganckiego baraku, i dalej w stronę Dingwall i Cromarty Firth, rozciągających się u stóp wzgórz, na których powstać ma GlenWyvis, wskazane zostają mi miejsca ważne – tu była Ben Wyvis (później Ferintosh), tam mniej więcej była prawdziwa, pierwsza Ferintosh, a ceny archiwalnych edycji Ben Wyvis są astronomiczne, a szkoda, bo jako eksponat w mającym powstać Visitor Centre byłyby jak znalazł. Nie przyznaję się, że sam przyczyniłem się niegdyś do osuszenia kilku butelek Ben Wyvis, nieśmiało napomykam, że jakby co, to alembiki z Ben Wyvis stoją i pracują w Glengyle w Campbeltown – sam widziałem! – więc może jakaś podmianka, zachwycam się projektami proekologicznych rozwiązań dla turystów odwiedzających Dingwal i GlenWyvis, odnotowuję fakt, że sprzedawany pod marką GlenWyvis gin wytwarzany jest na Szetlandach, dziękuję za spotkanie, żegnam się i uciekam.\nKierując się w stronę Dingwall, a potem do kolejnej destylarni, nieco rozczarowany, szczerze mówiąc, robię sobie rachunek sumienia w myślach. Za projektem GlenWyvis Distillery ewidentnie nie stoi nikt, kto by znał się na whisky. Natomiast z całą pewnością wiedzą tam co chcą osiągnąć i nie mam cienia wątpliwości, że GlenWyvis, gdy już powstanie i otworzy swoje podwoje, będzie miejscem wartym odwiedzenia. A kto wie, może i jakiś znudzony korporacyjnym reżimem najwyższej klasy fachowiec się tam zatrudni nim pierwszy zacier pójdzie do fermentacji. Ja, w każdym razie, na pewno odwiedzę jeszcze to miejsce.\nTuż za rogatkami Dignwall docieram do ronda, z którego mógłbym pojechać w prawo, przejechać przez jedne z bardziej magicznych fragmentów Highlands i już wkrótce znowu znaleźć się na moim ukochanym zachodnim wybrzeżu, gdzieś w okolicach Ullapool. Kusząca perspektywa, tym bardziej, że w tym miejscu jest chyba najbliżej do tych dzikich Highlands, za którymi od jakiegoś czasu tak tęsknię. Mógłbym pojechać w lewo, tam gdzie drogowskaz pokazuje drogę na Inverness. Ja jednak wybieram trzecią opcję – jadę na wprost, w stronę miejscowości Muir of Ord. Droga, którą jadę, jest prosta, wspina się nieznacznie w górę, a w prześwitach między drzewami rosnącymi wzdłuż prawego pobocza czasem widać w oddali przepiękne góry. Te, przez które bym jechał, gdybym na rondzie wybrał opcję w prawo. Ja jednak ma do zaliczenia kolejną destylarnię.\nWidok na zatokę Cromarty Firth sprzed destylarni Dalmore.\nW Muir of Ord skręcam w prawo, zgodnie ze wskazaniem brązowego drogowskazu informującego mnie o lokalizacji destylarni i już wkrótce parkuję pod budynkami Glen Ord. Budynków jest tu sporo, a to głównie ze względu na fakt, że oprócz destylarni funkcjonuje tu ogromna słodownia, zaopatrująca w słód jęczmienny destylarnie należące do Diageo, choć pewno nie tylko.\nDestylarnię Glen Ord na zawsze zapamiętam i kojarzył będę – choćby nie wiem ile lat upłynęło i ile wizyt miało miejsce po drodze – z moimi pierwszymi odwiedzinami. Jak wiele moich „pierwszych”, miało to miejsce w lecie 2000 roku. Funkcjonowało już tam Visitor Centre, a ze względu na stosunkowo niewielką wówczas popularność whisky słodowych i położenie destylarni na uboczu, świeciło ono pustkami. Pracownice (o ile pamiętam, zajmowały się tam nami dwie dziewoje) zdziwione były wielce, gdy nagle, zupełnie nieoczekiwanie pojawiło się dwóch gości, co to destylarnię by chcieli zobaczyć, czegoś może spróbować, a przy okazji czegoś o destylarni się dowiedzieć. A że odhaczaliśmy już pewno trzecią dziesiątkę na naszej liście, dość szybko okazało się, że mimo jednak ograniczonego doświadczenia (co to jest nawet trzydzieści destylarni!) ewidentnie wiemy więcej niż nasze gospodynie. Ale uczynne były, miłe. Pamiętam jak dostrzegłem na półce gdzieś w kącie pomieszczenia równiutko poustawiane butelki whisky z na wpół legendarnej już serii Flora & Fauna – Glen Ord należy wszak do Diageo. Niewinnie zapytałem co to takiego, panie same nie bardzo wiedziały wiele, poza tym, że to whisky, zapytałem więc czy można i tamtego spróbować. Bez problemu, ile chcemy. Ach, jak ciążyły mi wtedy w kieszeni kluczyki do samochodu – wszak mojego własnego, którym tu przez pół Europy przyjechałem, więc szkoda byłoby po pijaku w drzewo nim wyładować. Tyle tu dobra na tych półeczkach, tyle dobrej woli, by to dobro w kieliszki przelać. Samo dobro wokół. Cóż, przyznam nie bez pewnego zażenowania, że szybko sobie skalkulowałem te 0,8 promila dozwolone wówczas w Szkocji (uwaga, teraz jest już „tylko” 0,5), niemal zupełnie puste drogi w okolicy, i jednak zdecydowałem się dzioba w tym i owym umoczyć. Taka cena, by pannom w VC dać się wreszcie poczuć potrzebnymi. Gdybym jednak miał nocleg gdzieś w pobliżu, w odległości spaceru… Nic to, jak mawiał klasyk, już następnego dnia okazało się, że takie Flory & Fauny to ja sobie do wanny będę mógł wkrótce wlewać. Jednak pamiętam to uczucie Tantala – jak to stoją na wyciągnięcie ręki, ale tę rękę jakoś tak nie bardzo jest jak wyciągnąć. I tak sobie zapamiętam Glen Ord.\nWidok z miejsca, gdzie wkrótce stanie destylarnia GlenWyvis. W dole - miejscowość Dingwall.\nTymczasem ruszam z powrotem w kierunku głównego szlaku, drogi A9 prowadzącej do Inverness i dalej na południe i południowy wschód, w kierunku tych wybrzeży, które widziałem z daleka, jeszcze z okolic Brory. Inverness niezmiennie przejeżdżam główną obwodnicą, mostem nad cieśniną między zatokami Beauly Firth i Moray Firth. Gdzieś tam w głowie tworzy się łańcuch skojarzeń – Inverness to przecież inver Ness, ujście rzeki Ness, a rzeka Ness wypływa z jeziora Ness, z Loch Ness. Ergo, gdzieś niedaleko musi być potwornie. I potwornie jest – kiedy zjeżdża się ze wspomnianego mostu i wpada pomiędzy przemysłowo-handlowe zabudowania największego miasta w tej części Szkocji, a jeszcze parę chwil wcześniej tęsknie spoglądało się na góry Highlands i radowało pustką na podrzędnych, prowincjonalnych drogach, trudno jest nie ulec pokusie jak najszybszej ucieczki gdzieś w bardziej przyjazne miejsca. I nie ma znaczenia, że tuż przy A9 stoją i zapraszają w swe podwoje kolejne centra handlowe, supermarkety oferujące towary, o istnieniu których człowiek mógł już zapomnieć. Poza jednym wyjątkiem, kiedy z czystej ciekawości wjechałem do centrum Inverness, zawsze staram się jak najszybciej i jak najkrótszą drogą opuścić ten przyczółek cywilizacji. Nawet jeśli ta najkrótsza droga, prowadząca na południe A9, jest niewyobrażalnie zatłoczona.\nNa jednym z większych rond jeszcze w obrębie Inverness mógłbym skręcić w lewo i pozwolić drodze A96 zabrać się wprost do Elgin, po drodze zaliczając kilka destylarni. Ja jednak pozostaję na A9 jeszcze przez kilkanaście kilometrów. Dzisiaj chcę jeszcze zobaczyć Tomatin, zanim ruszę na podbój ponad pięćdziesięciu destylarni regionu Speyside. Bo Tomatin to kolejna destylarnia, która budzi często mieszane uczucia, ale u mnie przede wszystkim przywołuje miłe wspomnienia z odległych lat. Co ciekawe, kiedy nie tak dawno byłem w Tomatin po raz ostatni, znowu było miło, choć wynikało to z zupełnie innych powodów. Ale po kolei.\nMiejsce pod plac budowy destylarni GlenWyvis.\nDo Tomatin trudno nie trafić – na A9 znowu odpowiednio wcześniej i już na samym skrzyżowaniu, na którym trzeba skręcić w lewo do destylarni, umieszczono znane nam już dobrze brązowe drogowskazy. Tak, Tomatin jest atrakcją turystyczną, a zwiedzanie jej możliwe było już w 2000 roku. Wcześniej być może też, ale ja się o tym przekonałem pewnego lipcowego poranka 2000. Pamiętam że nasz namiot rozbiliśmy poprzedniego dnia na trawniku przed lokalną szkołą w miejscowości Moy. Wśród tej wszechobecnej cywilizacji coraz trudniej było znaleźć miejsce na kamping, a i myśmy byli już tak zmęczeni wyprawą, że było nam wszystko jedno. Zresztą, przecież szkoła i tak była zamknięta, były wakacje. A trawnik równiutki, miękki, wymarzony wręcz do naszych potrzeb.\nOdwiedzona tuż po otwarciu Visitor Centre destylarnia okazała się mało atrakcyjnym molochem, prawdziwą fabryką, w której nie znajdziemy ani śladu całej tej romantycznej otoczki, jaką garściami serwują nam zwykle spece od marketingu co znaczniejszych marek. Podjęci zostaliśmy tam jednak godnie, przyjaźnie, fachowo. Kiedy byłem tam kilka miesięcy temu, okazało się, że gdzieś po drodze szefostwo Tomatin zrozumiało, że ze swojej szorstkiej nieatrakcyjności może uczynić atut. Teraz podkreśla się tu na każdym niemal kroku, że Tomatin jest raczej nieurodziwym kawalerem, ale przynajmniej nie ukrywa swojego prawdziwego oblicza za atrakcyjną maską. Nikt tu nie przeprasza za brudne, przyczerniałe alembiki, nikt nie robi afery z totalnego bałaganu w hali alembików, a ze starej kadzi zaciernej zrobiono tu atrakcję turystyczną – zrobiono przekrój, można teraz do niej wejść i zobaczyć, dotknąć, pocałować nawet. Bardzo pozytywna zmiana, nie ma co ukrywać. A że podczas ostatniej wizyty w Tomatin dane mi było własnoręcznie otworzyć – dla siebie i moich współtowarzyszy – beczkę whisky z 1976 roku, to już od tej pory złego słowa nie dam o Tomatin powiedzieć.\nW destylarni Tomatin nie dba się jakoś przesadnie o estetykę urządzeń. Alembiki czyszczone z zewnątrz bywają tylko czasami.\nWspominki i sentymenty na bok, jedziemy do Speyside. Zjeżdżamy z powrotem na A9, w dalszym ciągu obieramy kurs na południe, ale… już po kilku kilometrach wypatrujemy drogowskazu między innymi na Elgin, Boat of Garten, ale przede wszystkim na Carrbridge. Już po dwóch milach zaliczamy kolejną perełkę wśród drobnych, często niedostrzeganych atrakcji. Most w Carrbridge po prostu trzeba zobaczyć. A żeby tego dokonać, po dotarciu do Carrbridge, na takim charakterystycznym, trójkątnym skrzyżowaniu, trzeba zjechać w prawo, w stronę centrum miejscowości. Jakieś 100 metrów dalej, tuż za stacją benzynową (nie potrzebujemy przypadkiem przy okazji zatankować?) po prawej stornie znajduje się on, Old Packhorse Bridge. Najstarszy most kamienny w Highlands, pochodzący z 1717 roku. A właściwie tylko to, co z niego zostało, a więc kamienny łuk przeciągnięty jak tęcza nad nurtem przepływającej tu rzeki Dulnain. Znam człowieka, który wlazł tam na samą górę, na sam środek mostu. Byłem przy tym, choć sam się nie odważyłem.\nSkoro już zaliczyliśmy słynny mostek w Carrbridge, nic nie stoi na przeszkodzie, by ruszyć w samo serce Speyside. Tym bardziej, że już tu i ówdzie na drogowskazach zaczynają pojawiać się nazwy destylarni, a lada moment na naszej trasie pojawi się brązowy znak „The Malt Whisky Trail”. Wracam więc do tego śmiesznego, trójkątnego skrzyżowania w Carrbridge i skręcam tam, gdzie drogowskaz mówi – między innymi – Grantown-on-Spey (A95). Tak przy okazji, wskazówka dla kierowców podróżujących po Wielkiej Brytanii – symbol drogi (tutaj A95) w nawiasie oznacza, że w tej chwili znajdujesz się lub skręcasz w jakąś inną drogę, ale na miejsce dowiezie Cię ta droga podana w nawiasie. Bardzo przydatny system, jak już się człowiek do niego przyzwyczai.\nWnętrze starej kadzi zaciernej w destylarni Tomatin - otwarte dla zwiedzających. Można tu nawet wejść.\nNie mija 10 kilometrów, a ja docieram do skrzyżowania ze wspomnianą A95. A jest to droga, której numer warto sobie zapamiętać, bo jeszcze nie raz przyjdzie nam na nią wjechać i jej wąskości doświadczyć. Szczególnie na niektórych odcinkach, gdy przyjdzie nam mijać się z cysterną opatrzoną logo jakiegoś producenta whisky. A tamci kierowcy jeńców nie biorą, więc trzeba uważać. Szczególnie że droga prowadzi wzdłuż głównego pasa destylarni – od Aviemore przez Ballindalloch, Aberlour, Craigellachie do Keith, przy czym „zbiera” też destylarniany ruch z A941 prowadzącej z Craigellachie do Elgin, z Dufftown oraz z destylarni rozsianych po obu stronach doliny rzeki Spey i jej dopływów. A że większość linii do butelkowania, kompleksów magazynowych, czy ośrodków blenderskich znajduje się na południu – A95 jest drogą, którą większość produkcji Speyside wypływa z regionu, by ostatecznie trafić do naszych barków i na nasze stoły.\nTą właśnie drogą ruszam wprost w serce regionu. Ale o tym w następnym odcinku.\nZabytkowy most kamienny w miejscowości Carrbridge, na obrzeżach Speyside.


Zamiennik Nissana 370Z może być crossoverem - raport - Aktualności, Styczeń 2022\nSamochód nowej generacji Nissan Z może równie dobrze być pojazdem crossover zorientowanym na osiągi, jeśli wierzyć doniesieniom z Anglii.\nWewnętrzne źródło powiedziało Trener że nowy Nissan Z-car będzie małym, sportowym pojazdem typu crossover o wielkości zbliżonej do obecnej Juke.\nChociaż Juke został zaprojektowany tak, aby pomieścić od czterech do pięciu osób we względnym komforcie, nowy pojazd marki Z będzie miał bardziej dachową linię dachu, co znacznie zmniejszy przestrzeń dla pasażerów z tyłu. Na tym etapie nie wiadomo, czy nowy Z będzie trzydrzwiowy, czy pięciodrzwiowy z ukrytymi klamkami tylnych drzwi.\nPrzegląd Lexus RC350 F Sport\nMówi się, że w tej chwili pojawiło się wiele propozycji projektowych, a najbardziej ekstremalne z nich mają zadebiutować na tegorocznym salonie samochodowym we Frankfurcie jako samochód koncepcyjny.\nNowy samochód Z będzie oparty na wersji platformy CMF z napędem na przednie i na wszystkie koła, która jest stopniowo wprowadzana do nowych pojazdów Renault i Nissan, takich jak Nissan Qashqai i Renault Kadjar.\nPowyżej: obecna generacja Nissana 370Z Nismo.\nWedług brytyjskiego magazynu uzasadnieniem przeniesienia tabliczki znamionowej Z do sportowego crossovera jest to, że rynek małych samochodów sportowych, zwłaszcza na kluczowych rynkach, takich jak Japonia i USA, maleje z dnia na dzień.\nZ drugiej strony globalny apetyt na pojazdy crossover wydaje się nie znać granic i ma nadzieję, że marka marki Z przyciągnie nową generację nabywców.\nWedług doniesień Nissan badał również, czy Z nowej generacji jest większym, mocniejszym coupe, a także zmniejszając go, aby był mniejszym czterocylindrowym pojazdem podobnym w istocie do koncepcji IDx. Najwyraźniej przypadki biznesowe dla obu tych scenariuszy nie przeszły pomyślnie.\nObecny samochód Z, 370Z, ma zakończyć produkcję w 2017 roku.\nKlasa GLA Mercedes-Benz: pierwsze spojrzenie na małego SUV-a\nprzegląd vf ss\nPorozumienie Honda 2017\nLotos Evora 400 2017


Hydraulik-Alex.pl: Instalator Poznań, Hydraulik Poznań, Pogotowie gazowe Poznań - Łazienka w wersji Lux\nProblemy z instalacją wodno-kanalizacyjną, to awarie nierzadko występujące w każdym gospodarstwie domowym. Począwszy od zużytej uszczelki, a na pękniętej rurze skończywszy. Są to problemy, które...\nZima, nawet ta z pozoru łagodna, zawsze zmusza nas do dogrzewania mieszkania. Kiedyś w domostwach królowały piece kaflowe. Dziś już ich praktycznie nie ma – no chyba, że w starszym budownictwie. Obecn...\nMontaż Kuchenek Poznań\nCoraz częściej decydujemy się na wymianę starej kuchenki gazowej na nową. Jest to całkiem zrozumiała decyzja – nowe kuchenki posiadają znacznie lepsze zabezpieczenia chroniące przed niekontrolowanym u...\nŁazienka to nie tylko miejsce, gdzie dbamy o utrzymanie czystości i higieny. Coraz częściej staje się ona dodatkowo miejscem przyjemnego spędzania czasu. Nowoczesne rozwiązania, które można wprowadzić do niemal każdego pomieszczenia łazienkowego pozwalają na wspaniały odpoczynek i relaks.\nZacznijmy od wanny\nGorąca kąpiel uzupełniona hydromasażem to marzenie każdego zmęczonego po pracy człowieka. Jeśli do tego wanna jest pięknie wykonana, posiada wygodne zagłówki oraz regulację temperatury wody – to pewnie jest to wyposażenie jakiegoś SPA. Okazuje się, że niekoniecznie. Taką piękną wannę o kolistym kształcie i wielu dodatkowych opcjach przeznaczoną do domowych łazienek, którą zaprojektował Franco Bertoli oferuje firma Hefro. Wystarczy, że instalator Poznań odpowiednio doprowadzi łącze wodne i taka wanna w naszej łazience z pewnością sprawi, że stanie się ona niesamowita.\nPrysznic, masaż a może sauna?\nTo wszystko oferuje nowa kabina prysznicowa Enjoy marki Koło. Warto zwrócić uwagę na to, na co pozwala sprzęt umieszczony wewnątrz kabiny. Przede wszystkim wykorzystując tradycyjną baterię prysznicową można wziąć szybki prysznic. Jeśli to nie wystarcza można skorzystać ze specjalnej główki prysznicowej znajdującej się w suficie – deszczownicy. To jednak dopiero początek. Ta nowoczesna kabina umożliwia także kąpiel parową. Warto wiedzieć, że gorąca para rozluźnia mięśnie i rozszerza naczynia krwionośne. Dzięki swoim właściwościom oczyszcza skórę oraz pomaga w pozbywaniu się toksyn z organizmu. To jednak nie wszystkie zalety kabiny Enjoy. Poza działaniem kąpieli wodnej i parowej kabina wyposażona jest również w zestaw regulowanych dysz, które pozwalają na niezwykle relaksujący masaż. Trzeba również zaznaczyć, że ta innowacyjna kabina posiada również specjalny pojemnik, do którego można wlać olejek zapachowy. Dzięki temu razem z odprężającą kąpielą można podać się aromaterapii.\nLuksusowa łazienka dostępna dla każdego\nPowyższe wyposażenie nie są produkowane na specjalne zamówienie, ale można je kupić w sklepach z wyposażeniem łazienkowym. Wystarczy zakupić odpowiedni model wanny lub kabiny zaprosić do domu hydraulika Poznań i cieszyć się luksusem.


Mapa drogowa dla Ukrainy: ministrowie z UE namawiają Janukowycza do wcześniejszych wyborów\nŚwiat 20.02.2014, 18:13\nRadosław Sikorski i Fran-Walter Steinmeier podczas spotkania z liderami ukraińskiej opozycji (Fot. POOL / REUTERS)\nUtworzenie rządu tymczasowego, rozpoczęcie reformy konstytucji i przeprowadzenie wcześniejszych wyborów parlamentarnych oraz prezydenckich - to według niemieckiej agencji dpa mapa drogowa, jaką prezydentowi Janukowyczowi zaproponowali szefowie dyplomacji Francji, Niemiec i Polski: Laurent Fabius, Frank-Walter Steinmeier i Radosław Sikorski.\nPo spotkaniu z prezydentem Janukowyczem ministrowie Francji, Niemiec i Polski spotkali się ponownie z liderami opozycyjnych partii - Arsenijem Jaceniukiem, Witalijem Kliczko i Ołehem Tiahnybokiem. Z opozycyjnymi politykami ministrowie rozmawiali już rano.\nPonowne spotkanie z politykami opozycji było jednym z powodów przełożenia obrad Rady Najwyższej - poinformował wicemarszałek Rady Rusłan Koszulinski.\n"Jak rozumiem, dyplomaci uzyskali z Janukowyczem jakieś porozumienie i teraz chcą przedstawić jakieś propozycje liderom opozycji" - skomentował na Facebooku Ołeh Liaszko, jedyny poseł Partii Radykalnej w Radzie Najwyższej, wcześniej związany z Blokiem Julii Tymoszenko.\n"W mojej obecności szef prezydenckiej administracji Andrij Klujew zadzwonił do trójki liderów opozycji i zapraszał ich na rozmowy z Janukowyczem. Ja i pozostali członkowie parlamentu byliśmy temu przeciwni. Janukowycz może przyjść do Rady Najwyższej, jeśli chce" - dodał Liaszko.\nSzefowie MSZ Francji, Niemiec i Polski po spotkaniu z Janukowyczem nie chcieli rozmawiać z dziennikarzami. Agencja Interfax-Ukraina podała, że dyplomaci "wyszli z budynku administracji prezydenta z niezadowolonymi minami".\nWedług agencji AFP szefowie dyplomacji krajów Trójkąta Weimarskiego pozostaną w Kijowie do piątku, by prowadzić negocjacje.\nDecyzja o przywróceniu konstytucji z 2004 roku, zmieniającej ustrój z prezydencko-parlamentarnego na parlamentarno-prezydencki, może zapaść już dziś w Radzie Najwyższej. Część posłów Partii Regionów zapowiedziała, że jest gotowa poprzeć takie rozwiązanie w obliczu rozlewu krwi na ulicach.\nW ostatnich dniach w starciach z użyciem broni palnej zginęło w Kijowie co najmniej 70 osób. Późnym wieczorem zwaśnione strony wynegocjowały zawieszenie broni, jednak nad ranem milicjanci Berkutu i żołnierze wojsk ukraińskiego MSW zaatakowali nieoczekiwanie protestujących na Majdanie.\nAmerykański ekspert o Ukrainie: Oligarchowie i deputowani muszą się zbuntować...\nRozmawiał Mariusz Zawadzki, Waszyngton\n...i przemówić prezydentowi Janukowyczowi do rozumu. Mają na to najwyżej kilka dni - uważa Adrian Karatnycky, ekspert Atlantic Council.\nPo krwawych wydarzeniach na kijowskim Majdanie, Amerykanie bardziej zdecydowanie wchodzą do gry o Ukrainę. Obama grozi Janukowyczowi\nPożyczki, ceny gazu i szantaż. Jak Moskwa manipuluje Ukrainą\nKrwawą łaźnię, jaką władze Ukrainy urządziły opozycyjnym demonstrantom na Majdanie, Moskwa wykorzystała, by pokazać rosnącą zależność Kijowa od rosyjskich pieniędzy.\nsewa1 20.02.2014, 19:22\nZwroccie uwage na to ze Polska dyplomacja prowadzi ta gre lacznie z Niemcami i Francja. Wyobrazacie sobie cos takiego z Jarkaczem i Maciarewiczem u steru?\nkniazwitold 20.02.2014, 20:02\n@sewa1 Nietrudno sobie wyobrazić misję specjalną Fotygi i Maciarewicza - chociaż oni chyba lepiej wychodzą na zdjęciach przy ekshumacji :)


Świąteczna tradycja: bytomscy policjanci będą łapać pijanych kierowców\n13/04/2022 - 10:56\nBytomska Policja zapowiada wzmożone kontrole trzeźwości kierowców w okresie wielkanocnym. Zarówno w naszym mieście, jak i poza jego granicami na drogach pojawi się więcej patroli drogówki. Pamiętaj: Piłeś? Nie jedź.\n- Wsiadając za kierownicę po alkoholu, narażamy życie swoje, naszych bliskich i innych uczestników ruchu drogowego. Nietrzeźwy kierowca musi liczyć się z surowymi konsekwencjami - przestrzega Komenda Miejska Policji w Bytomiu.\nO tym, że jazda po pijaku się nie opłaca, przekonał się pewien 42-latek, który niedawno kierował samochodem Audi A6 pod wpływem alkoholu. Policjanci z drogówki zatrzymali go do kontroli na ulicy Żołnierskiej w Górnikach. Badanie alkomatem wykazało u niego ponad pół promila alkoholu w organizmie. Co więcej, nie posiadał uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi. W efekcie grozi mu teraz do dwóch lat więzienia.\nW ostatnim czasie w ręce bytomskich policjantów wpadł również nietrzeźwy rowerzysta. 22-latek był jeszcze bardziej pijany, gdyż po przebadaniu alkomatem okazało się, że w wydychanym powietrzu miał aż 2 promile alkoholu. Za jazdę po pijaku dostał mandat w wysokości 2,5 tys. zł.\nJak w każde Święta Wielkanocne wielu Polaków zapewne wyruszy w dłuższe trasy, by spędzić ten czas z rodziną i najbliższymi. Z tego powodu na drogach można spodziewać się większego ruchu. Aby zapewnić bezpieczeństwo wszystkim podróżującym Policja w całym kraju będzie prowadzić wzmożone kontrole trzeźwości. Mundurowi zapowiadają, że nie będą odpuszczać pijanym kierowcom, dlatego lepiej nie wsiadać za kółko nawet po małym kieliszku.\npolicja, wielkanoc, pijani kierowcy, Święta Wielkanocne,\nZłapano złodzieja który kradł paliwo na...\nPolicjanci zatrzymali złodzieja ludzie pomogli\nFałszywy alarm bombowy w UM\nMelina przy Musialika zlikwidowana


FOOTBALL MANAGER 2008 PATCH 8.0.1 •• POBIERZ ZA DARMO •• download.\nFootball Manager 2008 Patch 8.0.1 Polecamy:\nFootball Manager 2008 Patch 8.0.1 Kategoria: Patche\n01 czerwiec 2011, 09:46\nFreeware\tJest to oprogramowanie udostępniane bezpłatnie. Programy objęte tą licencją mogą być wykorzystywane nieodpłatnie. Zabronione jest natomiast czerpanie korzyści majątkowych przez osoby trzecie z dystrybucji takiego oprogramowania. Czasem licencja freeware zawiera ograniczenia (np. oprogramowanie jest darmowe wyłączine do użytku domowego).\tOpis dodatku - Football Manager 2008 Patch 8.0.1\nFootball Manager 2008 Patch 8.0.1 to patch do gry kultowej serii Football Manager, produkowanej przez firmę Sports Interactive, w której wcielamy się w postać menedżerów piłkarskich, dążących do osiągnięcia jak najlepszych wyników prowadzonymi przez siebie drużynami.Łatka ta podobnie jak inne patche powstała w wyniku sugestii testerów oraz graczy tej aplikacji komputerowej. Dzięki instalacji tej łatki pokaźna niestety ilość błędów, jakich nie zdołali uniknąć twórcy gry, zostanie nieco ograniczona. Przykłady udogodnień i naprawionych błędów w tej łatce:- Piłkarze nie będą się już darzyć niechęcią bez powodu- Poprawiono błąd mogący powodować zawieszenie się gry w momencie akceptacji przez gracza oferty pracy z innej drużyny- Naprawiono problem z fińską pogodą, teraz już nie zawsze padaWprowadzono również oczywiście wiele innych udogodnień, których pełna lista liczy sobie kilkaset pozycji. Ściągnij Football Manager 2008 Patch 8.0.1 Podobne\nFootball Manager 2008 Patch 8.0.2 Patch do Football Manager 2008 to łatka, która potrzebna jest każdemu posiadaczowi tej gry. Dlaczego? Cóż, lista poprawek, jakie wnosi, samą swa długością zwraca uwagę.\nWorld Basketball Manager 2008 - patch v.1.8.4 Patch do World Basketball Manager 2008 jest rzeczą niezbędną dla każdego posiadacza tego tytułu. Dlaczego? Przede wszystkim optymalizuje ona grę, przez co zabawa jest płynniejsza, zaś SI pracuje lepiej. Po drugie – patch World Basketball Manager 2008 aktualizuje składy drużyn i tabele ligowe, oraz dodaje łącznie do klubów ponad sześćdziesięciu młodych zawodników.\nFootball Manager 2006 Patch 6.0.1 Build 70473 Łatka ta uaktualnia główny plik wykonywalny gry Football Manager 2006. Football Manager 2005 Patch 5.0.3 Data Patch 5.0.3 do gry Football Manager 2005 to kolejna łatka do jednej z najlepszych managerów piłki nożnej, jakie zostały wyprodukowane. Dodaj komentarz:\nWasze komentarze do dodatku: Football Manager 2008 Patch 8.0.1


Dariusz Maciński - Katalog stron wszechdostępny\nBiznes, Firmy » Handel » Dariusz Maciński\nPan Dariusz Maciński posiada firmę w województwie lubuskim. Pan Maciński jest prezesem zarządu firmy Woodwaste Sp. Z o.o.,która od 2006 roku produkuje wysokoenergetyczny pellet. Jest to produkt ekologiczny, który nie przyczynia się do eskalacji efektu cieplarnianego. To także świetna alternatywa dla pozostałych paliw. Więcej informacji znajdą Państawo na stronie macinski.com.\nOpublikowano dnia: 13 08 2017


PISZKOWE KLIMATY – Strona 4\nUdało się! To co zaplanowaliśmy w kwestii zmian w sypialni wykonaliśmy w 100 procentach. Brakuje jeszcze wielu rzeczy, które docelowo tu wstawię, ale nie wszystko na raz. Ważne, że zrealizowaliśmy nasz plan i jesteśmy zadowoleni ze zmian. Zdjęcia niestety zbyt ciemne, bo lało przez dwa dni i nie było grama słońca. A oto efekt końcowy […]\nJuż w sobotę ponownie odwiedzimy naszą chatę na Mazurach. Tym razem mam w planach upiększenie własnej sypialni oraz nadać jej jakiś kierunek, a raczej styl. Zależało mi, aby za pomocą kilku dodatków, pomieszczenie stało się bardziej wyraziste i przytulne. Do końca nie wiem jak to będzie wyglądać. Dopiero na miejscu okaże się co pasuje, a […]\nWpadam tu dziś tylko na chwilkę i zapraszam Was na ciasto oraz kawę lub herbatę jak wolicie Sezon na grzyby i jeżyny się rozpoczął. Mam nadzieję, że przede mną jest jeszcze porządna wyprawa na grzyby, bo do tej pory nie miałam szczęścia. Za to jeżyn mam pod dostatkiem. Czarne, lśniące i pyszne wylądowały na cieście. […]\nMy już po wakacjach. To były dwa długie i intensywne tygodnie. Wypoczęliśmy, pozwiedzaliśmy i popracowaliśmy troszkę fizycznie. Było tak, jak być powinno. I zgodnie z obietnicą pokażę Wam kuchnię w naszej mazurskiej chacie. Kuchnię, z wielką pasją do starych przedmiotów, urządzili rodzice męża. Jest kilka przedmiotów po babci jak piękna narzuta na łóżko i elektryczny […]\nKochani!!! Na początku chciałabym Wam podziękować za życzenia. Dziękuję, dziękuję, dziękuję. Jesteście bardzo mili. Witam również nowe koleżanki. Jestem bardzo szczęśliwa, że czytacie mojego bloga, jaki by nie był. W każdym razie nowe znajomości uskrzydlają i cieszę się, że takie są! A teraz przechodzimy do wyników. Aby za bardzo nie kombinować i wytypować zwycięzcę sprawiedliwie, […]\nWiem, wiem, miałam Wam teraz pokazać wiejską kuchnię, ale to już dosłownie za chwilkę, obiecuję. Dziś zabieram Was do krainy lawendy, którą uwielbiam ponad wszystko. Co roku, podczas każdego lata, odwiedzam wieś Nowe Kawkowo. Bo to właśnie tam są piękne wzgórza, porośnięte lawendą. Widok jak z bajki, a zapach..tego nie da się tak po prostu […]\nWitajcie! Od soboty oddajemy się już błogiemu lenistwu i korzystamy z uroków mazurskiego klimatu. Jest pięknie, upalnie jak w Egipcie i wszystko co nam do szczęścia potrzeba jest w zasięgu ręki. Tak wiele się tu zmieniło, a przecież wyjechaliśmy stąd całkiem niedawno. Zaledwie kilkanaście dni temu. Ogród pachnie ziołami, warzywa rosną jak szalone i kwiatów […]


BEZPIECZEŃSTWO PRZEWOZU DROGOWEGO TOWARÓW NIEBEZPIECZNYCH – ADR. Warsztaty związane z wypełnianiem dokumentacji przewozowej. | PRESTIGE ECK – szkolenia dla firm. Sprzedaż, prawo, zarządzanie, finanse, marketing, logistyka, transport , UDT, SEP, BHP\nDo 10 % najlepszych może należeć tylko 10% ludzi. Możesz walczyć o najlepszych pracowników, lub budować organizację która pomoże zwykłym ludziom osiągać wyniki, które należą do górnych 10%.\n2 kwi - Katowice6 lis - Katowice\nBEZPIECZEŃSTWO PRZEWOZU DROGOWEGO TOWARÓW NIEBEZPIECZNYCH – ADR. Warsztaty związane z wypełnianiem dokumentacji przewozowej.\n2 kwietnia - Katowice\n6 listopada - Katowice\nCelem szkolenia jest zapoznanie uczestników z przepisami w zakresie krajowym i międzynarodowym, regulującymi problematykę przewozu drogowego towarów niebezpiecznych.\nSzkolenie spełnia wymogi działu 1.3, rozdziałów 8.2.3 i 1.10.2 oraz art. 14 Ustawy z dn. 19 sierpnia 2011 roku o przewozie towarów niebezpiecznych.\nUniknięcie kar finansowych z tytułu niestosowania się do przepisów\nZaliczenie obowiązkowego szkolenia stanowiskowego\nZnajomość i zdolność rozpoznawania zagrożeń stwarzanych przez towary niebezpieczne na podstawie oznakowania i zapisów w dokumencie przewozowym\nObniżenie kosztów związanych z przewozem towarów niebezpiecznych w wyniku odpowiedniego zastosowania wyłączeń spod przepisów Umowy ADR\nUmiejętność odpowiedniego postępowania w wypadku naruszenia bezpieczeństwa\nSzkolenie, spełniające odpowiednie wymogi prawne wraz z warsztatami, ćwiczeniami praktycznymi, pozwalającymi na rzeczywiste, samodzielne opanowanie omawianej problematyki.\nSzkolenie jest obowiązkowe dla pracowników przedsiębiorstw, których prace dotyczą przewozu towarów niebezpiecznych i czynności z nim związanych – kadra kierownicza, pracownicy administracyjni, pracownicy magazynowi, pracownicy zaangażowani w nadawanie, odbieranie, pakowanie, napełnianie, załadunek, rozładunek towarów niebezpiecznych.\n1. Przepisy dotyczące przewozu towarów niebezpiecznych.\n3. Sposoby przewozu towarów niebezpiecznych.\n4. Obowiązki uczestników przewozu w zakresie bezpieczeństwa.\n5. Klasyfikacja towarów niebezpiecznych.\n6. Wykaz towarów niebezpiecznych.\n7. Szczególne warunki przewozu towarów niebezpiecznych – przewóz towarów niebezpiecznych na wyłączeniach.\n8. Zasady znakowania.\n9. Warunki przewozu, załadunek, rozładunek, manipulowanie ładunkiem.\n10. Wyposażenie jednostek transportowych.\n11. Ograniczenia przewozu przez tunele.\n12. Rozpoznanie i charakterystyka, metody wykrywania i usuwania zagrożeń.\n13. Działania podejmowane w wypadku naruszenia bezpieczeństwa.\n14. Sposoby zabezpieczenia miejsca postojów towarów niebezpiecznych, w tym towarów dużego ryzyka (TDR).\n15. Przepisy dotyczące towarów dużego ryzyka (TDR).\n16. Plany ochrony.\n17. Odpowiedzialność pracowników wynikająca z wykonywanych obowiązków.\n18. Warsztaty praktyczne:\nDokumenty przewozowe i inne dokumenty towarzyszące – wypełnianie (informacje ogólne i szczególne).\nPakowanie razem towarów niebezpiecznych (analiza możliwości pakowania razem różnych towarów niebezpiecznych lub towarów niebezpiecznych z innymi towarami w opakowania kombinowane).\nZakazy ładowania razem (analiza możliwości ładowania razem towarów niebezpiecznych do jednego pojazdu lub kontenera).\nAnaliza możliwości korzystania z wyłączeń spod przepisów w zakresie problematyki przewozu drogowego towarów niebezpiecznych – optymalizacja kosztów w przedsiębiorstwie.\nPostępowanie w razie wypadku lub zagrożenia, zasady stosowania środków ochrony ogólnej i indywidualnej.


Apartamenty w Berezovka - Oferty apartamentów w Berezovka - eSky.pl\nApartamenty - Berezovka\nIwano-Frankiwsk, 01 października 2021, 2 noce\nSprawdź inne oferty Zobacz więcej apartamentów w Berezovka\nApartamenty zapewniają maksimum prywatności i pozwalają wypocząć dokładnie tak, jak ma się na to ochotę. Wybierając nocleg w obiekcie tego typu, spędzisz przyjemny czas z rodziną, przyjaciółmi lub ukochaną osobą. Apartamenty w Berezovka są przystosowane do różnych grup podróżnych, dlatego bez trudu znajdziesz miejsce z odpowiednią liczbą sypialni oraz udogodnieniami, których oczekujesz. W apartamentach w Berezovka zapomnisz o tłumach turystów, wypoczywając w nacznie spokojniejszej atmosferze i oddając się swoim ulubionym formom relaksu. Ponadto apartament sprawdzi się, gdy podróżujesz służbowo i chcesz zamieszkać w komfortowym mieszkaniu w dogodnej lokalizacji. Do wyboru masz zarówno obiekty położone w centrum, jak i w pobliżu lotniska, dedykowane podróżnym przesiadującym się do następnego samolotu.\nBerezovka - najlepsze apartamenty\nJeżeli chodzi o apartamenty, Berezovka charakteryzuje się bogatą ofertą obiektów o różnych standardach. Wśród nich szczególne miejsce zajmują luksusowe apartamenty, dzięki którym wypoczynek jest naprawdę wyjątkowy. Do wyboru masz apartamenty w Berezovka z basenami, klimatyzacją, telewizją kablową i szybkim Internetem oraz wieloma innymi udogodnieniami. Czekają na Ciebie również obiekty przystosowane do szczególnych potrzeb rodzin z małymi dziećmi, alergików i osób niepełnosprawnych. W każdym z apartamentów w Berezovka znajdziesz to, czego potrzebujesz. Jednocześnie spędzisz czas w spokojnej atmosferze z dala od ogromnych hoteli i zatłoczonych restauracji. Możesz skorzystać w apartamentach z opcji samego noclegu lub noclegu połączonego ze śniadaniem w zależności od Twoich preferencji.\n1. Jak znaleźć apartamenty w Berezovka?\nDostępne apartamenty w Berezovka w kilka minut wyszuka się poprzez eSky.pl. Po podaniu terminu zameldowania i wymeldowania, liczby gości oraz oznaczeniu rodzaju obiektu, wyszukiwarka wskazuje, które apartamenty na terenie Berezovka posiadają wolne pokoje w wybranym czasie. Rezerwacji każdego dostępnego noclegu możesz dokonać online bez żadnego ryzyka - anulacja rezerwacji jest bezpłatna nawet na kilka dni przed dotarciem na miejsce. Płatność za pobyt jest pobierana przez serwis lub regulowana w apartamencie.\n2. Jakie udogodnienia znajdę w apartamentach w Berezovka?\nUdogodnienia w apartamentach w Berezovka są zależne od standardu całego obiektu i jego lokalizacji. W części apartamentów na gości czekają w pełni wyposażone aneksy kuchenne z miejscem do gotowania, zmywarką i zestawem do parzenia kawy. W innych obiektach dodatkowo można skorzystać z transferu z lotniska i na lotnisko, łóżeczka turystycznego dla niemowląt, prywatnego basenu, mebli ogrodowych oraz osobnego wejścia i strzeżonego parkingu. Niektóre apartamenty w Berezovka przyjmują gości podróżujących ze zwierzętami.\n3. Gdzie rezerwować apartamenty w Berezovka?\nRezerwacja apartamentów w Berezovka jest możliwa przez serwis eSky.pl, który oferuje wyłącznie sprawdzone obiekty w Polsce oraz na świecie. Na stronie znajdziesz nocleg w ponad 100 krajach w każdym zakątku globu. Rezerwacji dokonuje się w pełni bezpiecznie, dokonując płatności za pomocą karty kredytowej lub PayU. Jeżeli plany podróży ulegną zmianie, rezerwacja może zostać anulowana bez żadnych kosztów. Dzięki temu opłatę za apartament w Berezovka wnosi się na długi czas przed wyjazdem bez ryzyka utraty pieniędzy.\n4. Ile kosztuje apartament w Berezovka?\nCena apartamentu w Berezovka jest zależna od kilku czynników i zmienia się w czasie. Na jej wysokość wpływają termin rezerwacji, długość pobytu, liczba gości, typ wybranych udogodnień w obiekcie oraz lokalizacja apartamentu. Tanie apartamenty w Berezovka są dostępne głównie poza szczytem sezonu w sporej odległości od centrum. Obiekty zlokalizowane w najatrakcyjniejszych okolicach kosztują więcej, a ich ceny dodatkowo rosną w okresie wzmożonego ruchu turystycznego.\nApartamenty w Piding\nApartamenty w Xuchang


Kuszczak chce być numerem 1 w kadrze - Piłka nożna - Sport - wydarzenia sportowe - piłka nożna, piłka ręczna, euro 2012, koszykówka, siatkówka - Dziennik.pl - Dziennik.pl\nTomasz Kuszczak to obecnie jeden z najlepszych polskich piłkarzy. Bramkarz Manchesteru United zbiera świetne recenzje za grę w angielskiej Premier Leauge i Lidze Mistrzów. Chce być także pierwszym golkiperem kadry. "Chcę wywalczyć koszulkę z numerem 1. w reprezentacji. Taki postawiłem sobie cel" - zapowiada "Kusza".\nAle ma bardzo silną konkurencję. Podstawowym bramkarzem w kadrze Leo Beenhakker jest przecież Artur Boruc z Celtiku Glasgow. To w dużej mierze dzięki niemu udało nam się zremisować w meczach z Portugalią i Finlandią.\nTomasz Kuszczak się tym nie przejmuje. "Zagrałem już w tym sezonie w lidze angielskiej i Lidze Mistrzów, więc czas na reprezentację. Wcześniej w klubie byłem tylko rezerwowym, ale teraz sytuacja jest zupełnie inna" - mówi w rozmowie z "Przeglądem Sportowym".


Niewidzialna ręka Linuksa - Computerworld - Wiadomości IT, biznes IT, praca w IT, konferencje\nNiewidzialna ręka Linuksa\nWiększość firm i osób wybiera system operacyjny, który uważa za najtańszy i najlepszy. Statystyki mówią, jaki to system.\nZ zaciekawieniem przeczytałem doskonały artykuł Piotra Piętaka "Ekonomia Linuksa" (CW 10/2011) o przenoszeniu metodologii tworzenia tego systemu poza świat informatyczny. Jednak wnioski, które wyciągnął autor, były tak oderwane od rzeczywistości, że postanowiłem je skomentować.\nPoczątek artykułu jest świetny - pokazuje, jak wspaniale tworzony jest Linux w osobnych modułach w architekturze zdecentralizowanej modularyzacji. Przykłady budowy Boeinga czy chińskich motocykli w tym modelu pokazują, że można osiągnąć wiele, jeśli zrezygnuje się z wszechobecnej chęci ochrony własności intelektualnej. Oczywiście, nikt nikomu nie broni oddawania za darmo swoich wynalazków innym osobom, podobnie jak nikt nie powinien nikomu bronić zachowywania tych wynalazków dla siebie. Zapewne obie grupy są w stanie pokazać przykłady, że ich działanie jest uzasadnione nie tylko ekonomicznie dla producenta, ale i pozwala na tworzenie najlepszych produktów dla konsumenta.\nNiestety, od połowy artykułu zaczynają się pojawiać tezy co najmniej wątpliwe. Pierwsza to próba przemycenia informacji, że istnieje jakaś elektroniczna ekonomia i jest ona inna niż nieelektroniczna albo normalna ekonomia: "W elektronicznej ekonomii pracownik musi umieć przystosować się do ciągle zmieniającego się kontekstu ekonomicznego i technologicznego, co wymaga stałego podnoszenia kwalifikacji". Ale przecież podobną szybkością umiejętności przystosowania się do nowej sytuacji i podnoszenia kwalifikacji - jak choćby administrator firewalla - musi wykazać się też serwisant pralek i zmywarek, doradca podatkowy i zapewne przedstawiciele kilkuset innych zawodów bardzo słabo związanych z informatyką. Nie widzę tu żadnej cechy charakterystycznej dla świata elektronicznego, a już tym bardziej żadnych podstaw do tworzenia nowego tworu o nazwie "elektroniczna ekonomia".\nDalej pojawia się teza, która pokazuje, że autor jest doskonałym teoretykiem, ale biznes widział tylko z daleka i niezbyt dokładnie mu się przyglądał: "Warunkiem skutecznej pracy jest szybkość, z jaką analizuje się i absorbuje zmianę, ponieważ zmiana jest cechą charakterystyczną naszej cywilizacji. Paradoksalnie, doskonała znajomość i ciągłe używanie tylko jednego systemu operacyjnego utrudnia - a czasem wręcz uniemożliwia - naukę innych". Pierwsze zdanie cytatu jest jak najbardziej słuszne. Drugie w zasadzie też. Tyle że wnioski już niekoniecznie. Aby uciec od porównania do systemów operacyjnych, można by to porównać do nauki, na przykład podstawowych funkcjonalności w trzech programach typu CAD (AutoCad, SolidEdge i SolidWorks). Aby "przesiąść się" między tymi programami (znając tylko jeden z nich), trzeba zmienić ideologię obsługi. Według mnie łatwiej jednak nauczyć się manualnej obsługi nowego programu, mając świadomość, co da się zrobić z takim produktem, zamiast zakończyć naukę na podstawach obsługi menu w kilku programach.


Odporność na wiele sposobów | VIMED\nOdporność na wiele sposobów\nSezon jesienno-zimowy to czas, kiedy odporność zwykle obniża się i przez to jesteśmy bardziej podatni na działanie chorobotwórczych mikroorganizmów – bakterii i wirusów. Wahania temperatury otoczenia i związane z nimi naprzemienne wyziębienie i przegrzanie organizmu tylko sprzyjają infekcjom.\nSzczepionki stanowią ważny element ochrony przed chorobami i zakażeniami. Ich stosowanie pozwala, w wielu przypadkach, na uniknięcie antybiotykoterapii. Jednak obok szczepionek istnieją też inne metody pobudzania i wzmacniania układu odpornościowego organizmu.\nSzczepionki należą do najlepiej znanych i sprawdzonych preparatów farmaceutycznych, mimo to pojawia się wokół nich wiele mitów i nieporozumień.\nBadania laboratoryjne i testy bezpieczeństwa szczepionek prowadzi się na każdym etapie produkcji, jak również po rejestracji i wprowadzeniu na rynek. W 1991 roku WHO wprowadziła obowiązek monitorowania efektów szczepień. Te obserwacje pozwalają bardzo szybko wykryć nieliczne przypadki objawów niepożądanych. Doprowadziło to do wycofania preparatów, które okazywały się mniej bezpieczne niż wynikało to z wcześniejszych testów i obserwacji. Żaden inny preparat medyczny nie jest kontrolowany tak szczegółowo.\nW ostatnim czasie pojawiają się informacje na temat rzekomego wywoływania przez szczepionki takich chorób, jak autyzm, choroby autoimmunologiczne, cukrzyca oraz tzw. nagła śmierć łóżeczkowa. Nie ma jednak żadnych wiarygodnych dowodów, że szczepionki mogą przyczynić się do powstania tych chorób, a większość poważnych medycznych autorytetów stanowczo odrzuca taką możliwość.\nSzczepionka, jak niemal każdy produkt medyczny, nie jest jednak neutralna dla naszego organizmu.\nNie ma szczepionek w stu procentach bezpiecznych i skutecznych, podobnie jak nie ma leków, które zapewniają stu procentowe działanie. Tzw. niepożądane odczyny poszczepienne, czyli różne zaburzenia stanu zdrowia, jakie występują po szczepieniu są powszechnie znane i traktowane przez lekarzy jako „zło konieczne”. Zachowajmy więc umiar w stosowaniu szczepionek, nie traktujmy ich jako panaceum na wszystkie choroby, ale zdecydowanie nie rezygnujmy ze szczepień ujętych w kalendarzu szczepień.\nChoroby zakaźne, od których chroni nas szczepionka są bowiem o wiele bardziej niebezpieczne dla naszego zdrowia, niż ewentualne zagrożenia, jakie stwarza jej stosowanie. Choroby zakaźne są szczególnie groźne dla najmłodszych dzieci, pozbawionych odporności.\nMitem jest stwierdzenie, że lepiej „przechorować” niektóre choroby, niż uzyskać sztuczną odporność. Każda choroba jest o wiele większym obciążeniem i niewiadomą dla organizmu, niż szczepionka, która precyzyjnie i w jak najmniej szkodliwy sposób wykonuje swoje zadanie. Ceną naturalnego przebycia choroby zakaźnej mogą być porażenie (na skutek zakażenia wirusem, polio), opóźnienie rozwoju psychoruchowego (bakteria H. influenzae), marskość wątroby (zakażenie wirusowym zapaleniem wątroby typu B) oraz zapalenie płuc (w wyniku zakażenia pneumokokami).\nCzy jednak szczepionka jest niezbędna np. w przypadku zapobiegania sezonowej grypie? Istnieją inne sposoby wzmocnienia i kształtowania naszego układu odpornościowego. Możemy go modulować przez składniki diety, zwiększając w ten sposób funkcje obronne organizmu. Dobra kondycja układu immunologicznego w dużej mierze zależy od pracy układu pokarmowego. Składniki diety mogą wspomagać pracę układu odpornościowego, a także działać przeciwzapalnie, przeciwbakteryjnie i przeciwwirusowo. Do składników, które biorą udział w funkcjach obronnych organizmu zaliczamy związki takie jak:\n[dropcap4 color=”orange”]W[/dropcap4]itamina C (kwas askorbinowy) – duże dawki tej witaminy sprawiają, że przebieg infekcji jest łagodny, a czas powrotu do pełni zdrowia krótszy. Witamina C jest obecna w owocach i sokach cytrusowych oraz warzywach. Najwięcej tej witaminy znajduje się m.in. w owocach dzikiej róży, czarnych porzeczkach, brukselce, kapuście oraz czerwonej papryce. Należy jednak pamiętać, że obróbka kulinarna – krojenie, moczenie czy gotowanie powoduje częściowe straty witaminy C. Dlatego w miarę możliwości lepiej spożywać surowe warzywa i owoce, nie kroić ich w zbyt drobne kawałki i ewentualnie krótko gotować.\n[dropcap4 color=”orange”]W[/dropcap4]itamina A – odgrywa ochronną rolę w infekcjach wirusowych. Źródłem witaminy A są żółtka jaj oraz tłuszcz mleczny – masło i produkty mleczne. Natomiast prowitamina A, czyli karotenoidy obecna są w żółtych i ciemnozielonych warzywach (np. marchew, dynia, jarmuż, brokuły, szpinak, słodkie ziemniaki, sałata, awokado) oraz niektórych owocach (m.in. morelach, brzoskwiniach i melonach). Aby organizm człowieka mógł w pełni wykorzystać z pożywienia prowitaminę A, należy do potrawy dodać odrobinę tłuszczu – np. skropić sałatkę oliwą lub olejem.\n[dropcap4 color=”orange”]S[/dropcap4]elen i witamina E – wykazują silne właściwości przeciwutleniające. Są niezastąpionymi pogromcami wolnych rodników, które uszkadzają narządy i tkanki osłabiając w ten sposób organizm. Źródłem tych składników są: pełnoziarniste produkty zbożowe i kiełki nasion. Witamina E obecna jest także w olejach roślinnych, pestkach roślin oleistych (np. słonecznika) i orzechach, natomiast dobrymi źródłami pokarmowymi selenu są również ryby i owoce morza.\n[dropcap4 color=”orange”]Ż[/dropcap4]elazo i kwas foliowy – niedobór żelaza może być przyczyną niedokrwistości, która wpływa na obniżenie funkcji obronnych organizmu. Źródłem żelaza są rośliny strączkowe (np. fasola, soczewica), płatki owsiane, suszone figi, zielonolistne warzywa (szpinak, sałata), chude mięso wołowe, drób i tłuste ryby morskie. Suche nasiona roślin strączkowych i warzywa zielonoliste są również podstawowym źródłem kwasu foliowego – witaminy, która uczestniczy w procesie wytwarzania czerwonych krwinek.\n[dropcap4 color=”orange”]C[/dropcap4]ynk – wspomaga funkcje elementów układu odpornościowego, m.in. grasicy i szpiku kostnego, w którym powstają białe krwinki krwi odpowiedzialne m.in. za zwalczanie chorobotwórczych drobnoustrojów. Źródłem cynku są: orzechy, kiełki i otręby pszeniczne, pełnoziarniste produkty zbożowe, nasiona roślin strączkowych, chude mięso, ryby oraz niektóre warzywa.\n[dropcap4 color=”orange”]N[/dropcap4]iezbędne nienasycone kwasy tłuszczowe z rodziny omega 3 – wpływają regulująco na układ odpornościowy obniżając poziom cytokin, czyli substancji działających w organizmie prozapalnie. Bogatym źródłem kwasów tłuszczowych omega – 3 są m.in. tłuste ryby morskie (śledź, tuńczyk, łosoś, makrela), olej lniany i orzechy.\n[dropcap4 color=”orange”]P[/dropcap4]robiotyki – są obecne w niektórych produktach wzbogaconych w odpowiednie, przebadane szczepy bakterii kwasu mlekowego np. w jogurtach, kefirach oraz w suplementach diety dostępnych w aptekach. Probiotyki korzystnie oddziaływają na mikroflorę jelita grubego. Kolonizują nabłonek jelita, hamując jednocześnie namnażanie się drobnoustrojów patogennych.\n[dropcap4 color=”orange”]A[/dropcap4]llicyna – substancja obecna m.in. w cebuli i czosnku. Allicyna hamuje rozwój patogennych bakterii, wirusów i grzybów.\nSzczepienia ochronne w podstawowym zakresie są ważnym elementem ochrony naszego zdrowia i namawiamy do ich stosowania. Jednak nie powinniśmy zapominać, że w przypadku wielu chorób, takich jak grypa możemy zbudować odporność naszego organizmu w inny, całkowicie naturalny i nieinwazyjny dla naszego organizmu sposób – poprzez to, co jemy.


Kolejny przystanek "Weekendu z Funduszami" to Miechów. Już w najbliższy weekend, 4 i 5 sierpnia 2018 r., będzie okazja do poznania możliwości, jakie dają środki unijne.\nOdwiedzający stoisko Wojewódzkiego Urzędu Pracy w Krakowie na rynku w Miechowie w niedzielę, 5 sierpnia 2018 r. (od godz. 13.00), uzyskają informacje o aktualnie realizowanych projektach adresowanych do osób do 30. roku życia w ramach Programu Operacyjnego Wiedza Edukacja Rozwój, dających szansę na odbycie kursu, szkolenia, stażu czy otrzymanie dotacji na otwarcie własnej firmy.\nNa stoisku będą też obecni przedstawiciele Powiatowego Urzędu Pracy w Miechowie.\ndla najmłodszych: dinozaur i puzzle 3D z Dinolandii, fotobudka i niespodzianki z Ogrodu Doświadczeń im. Stanisława Lema;


Trump: Rozpoczynamy proces przekazywania władzy » Kresy\n24 listopada 2020 /0 Komentarze/w Ameryka, Wydarzenia /Przez Mateusz Pławski\nPrezydent USA Donald Trump dał sygnał do rozpoczęcia procesu przekazywania władzy. Przywódca USA poinformował o tym na Twitterze w poniedziałek.\nJestem pewien, że weźmiemy górę w walce. Jednakże, w najlepiej pojętym interesie kraju dałem Emily Murphy i jej ekipie sygnał do rozpoczęcia procesu przekazywania władzy. Mojemu zespołowi nakazałem to samo – napisał w poniedziałek na Twitterze prezydent USA Donald Trump. Amerykańska agencja GSA (General Services Administration) przyznała jednocześnie, że Joe Biden jest zwycięzcą wyborów prezydenckich. Umożliwia to rozpoczęcie przez prezydenta elekta procesu formalnego przejmowania władzy od obecnej administracji.\n„Doradziłem Emily i jej zespołowi, by czyniła swą powinność, jeśli chodzi o stronę protokolarną i to samo zaleciłem własnemu teamowi” – dodał.\nPodkreślił, że nie oznacza to rezygnacji z „walki w naszej sprawie, która będzie z mocą kontynuowana”.\nWpisy Trumpa nastąpiły po ostatecznym potwierdzeniu w poniedziałek zwycięstwa kandydata Partii Demokratycznej Joe Bidena w stanie Michigan. Wcześniej rezultaty głosowania w tym stanie były kwestionowane przez prezydenta Donalda Trumpa oraz jego prawników.\nRównież szefowa GSA Emily Murphy poinformowała o rozpoczęciu procesu przekazywania władzy nowej ekipie.\nDotychczas Emily Murphy odmawiała uznania wyborczego zwycięstwa Bidena. Oświadczyła w swoim liście do kandydata Demokratów, że nie widzi już przeszkód, by rozpocząć proces przekazania władzy nowej administracji. Podkreśliła, że jest to jej samodzielna decyzja.\n„Chcę, żebyście usłyszeli to bezpośrednio ode mnie: nigdy nie wywierano na mnie presji co do treści lub terminu mojej decyzji. Decyzja jest wyłącznie moja. (…) Nie byłam bezpośrednio ani pośrednio naciskana przez żadnego urzędnika władzy wykonawczej – w tym pracowników Białego Domu lub GSA, aby opóźnić tę decyzję lub ją przyspieszyć” – oświadczyła.\nAgencja „Reuters” zwraca uwagę, że jej komunikat został wypuszczony po twittach prezydenta Donalda Trumpa, w których zlecił on takie posunięcie.\nZobacz także: Trump może zablokować fundusze dla wojska\ntwitter.com / reuters.com / Kresy.pl\nTagi: Donald Trump, Joe Biden, USA, wybory prezydenckie w USA\nKoniec podatku liniowego w Rosji KAS zatrzymała kolejny transport nielegalnych papierosów [...


HTC, Flyer, Benchmark, Quadrant, Linpack, Nenamark, Neocore\nHTC Flyer i benchmarki\nAutor: Michał Mynarski Kategoria: Newsy Data publikacji: 03-06-2011\nUjawnienie specyfikacji pierwszego tabletu od HTC dla wielu było wstrząsem – w negatywnym tego słowa znaczeniu. Nic dziwnego: brak Honeycomb, jednordzeniowy procesor na pokładzie, w dobie A5 i Tegry 2 takie podzespoły przestają robić wrażenie.\nCo nie zmienia faktu, że Flyer wciąż ma szanse zdobyć odrobinę popularności, przede wszystkim dzięki stylistyce. Ale to nie jego wygląd jest tematem dzisiejszego newsa. Otóż redaktorzy phandroid przepuścili na ich egzemplarz „lotnika” szturm aplikacji pomiarowych. Doskonale zdajemy sobie sprawę, jak to z wynikami benchmarków bywa, jednak solidna porcja danych jaką uzyskali daje nam przybliżone wyobrażenie o potencjale tego, co Flyer chowa pod maską.\nAnTutu – 2699\nLinPack – 57MFLOP\nNeoCore – 50.6 FPS\nNenamark 2 – 10.8 FPS\nQuadrant – 1899-2100\nSmartbench 2011 – Productivity 1495, Games 2332.\nAutor testów zastrzega, iż każdy z nich był wykonany co najmniej 5 razy.


Mobilne Centrum Języka Angielskiego - Hollywood English\nKursy ONLINE dla dzieci, młodzieży oraz dorosłych. Indywidualnie lub w małych grupach.\nTy wybierasz, a my dostosowujemy kurs do Twoich potrzeb.\nCztery najważniejsze korzyści płynące z nauki w Hollywood English:\nKursy języka obcego tworzymy w oparciu o zainteresowania oraz potrzeby naszych uczniów.\nMałe grupy, duże możliwości\nZajęcia prowadzimy w małych grupach (do czterech osób) z użyciem nowych technologii oraz gier językowych.\nOferujemy indywidualny kurs języka angielskiego ONLINE za pomocą wybranego komunikatora internetowego. Wygodnie dopasuj naukę do swojego rytmu dnia.\nKursanci otrzymują dostęp do platformy ONLINE, czyli kontakt z lektorem oraz kompleksowy zapis lekcji za jednym kliknięciem.\nJoanna Kotewicz, Trener Języka Angielskiego\nNauka języków obcych to moja pasja, którą dzielę się z uczniami już od wielu lat.\nJestem nauczycielem, lektorem, a przede wszystkim motywatorem.\nGłęboko wierzę w indywidualizację procesu nauczania, dlatego kursy językowe w Hollywood English są zawsze dopasowane do potrzeb ucznia. Łączą w sobie skuteczność, kreatywność oraz cudowną przygodę.\nSpróbuj – Twój cel językowy jest bliżej niż do tej pory sądziłeś.\nDołącz do grona zadowolonych uczniów:\n„Asia to absolutna profesjonalistka, pełne zaangażowanie, pozytywny uśmiech, a same zajęcia prowadzone są z maksymalnym wykorzystaniem zaplanowanego czasu. Współpraca układa się znakomicie, a moja znajomość języka to nieustanny progres.”\n„Pani Asia jest osobą rzetelną, zawsze przygotowaną w 100% do zajęć. W końcu znalazłam kogoś, kto uczy z pasją i przede wszystkim potrafi przekazać swoją wiedzę. Dodatkowym plusem są ciekawie przygotowane materiały. Dzięki niej pokonałam barierę językową, więc jeśli się uczyć, to tylko od najlepszych.”\n„Bardzo profesjonalna i zarazem sympatyczna nauczycielka. Pani Asia zawsze jest przygotowana do zajęć i prowadzi je w sposób urozmaicony. Zależało mi szczególnie na poprawie umiejętności konwersacji i już w znacznym stopniu przełamałam lęk przed mówieniem po angielsku. Z pewnością będę kontynuować uczestnictwo w lekcjach.”