ZAPROSZENIE NA ULTRAMARATON „PILICA – RZEKA, KTÓRA ŁĄCZY” 2021 IM. ALEKSANDRA DOBY | ETM News\nStrona główna Aktualności ZAPROSZENIE NA ULTRAMARATON „PILICA – RZEKA, KTÓRA ŁĄCZY” 2021 IM. ALEKSANDRA DOBY\nZAPROSZENIE NA ULTRAMARATON „PILICA – RZEKA, KTÓRA ŁĄCZY” 2021 IM. ALEKSANDRA DOBY\nPROGRAM IMPREZY i REGULAMIN KONKURENCJI\n28-30 maja 2021r., dzień rozegrania konkurencji: 29.05.2021 r.\nTomaszów Mazowiecki – Warka: 116 km\nWypromowanie długodystansowych wyścigów kajakowych, jako jednej z form kajakarstwa wyczynowego i powszechnego. Podniesienie sprawności fizycznej, utrzymanie dobrego stanu zdrowia, nie tylko fizycznego, ale także psychicznego wśród uczestników. Integracja środowiska wodniackiego.\nWyścig rozgrywany jest w dwóch konkurencjach:\n– Ultramaraton na dystansie 116 km\n– Sztafeta zespołowa na łącznym dystansie dla zespołu 116 km\nUltramaraton „Pilica – rzeka, która łączy” jest jedną z imprez wchodzących w skład cyklu maratonów długodystansowych CanoaCup.\nPodczas imprezy prowadzona jest punktacja indywidualna dla osad startujących\nw Ultramaratonie oraz dla zespołów startujących w sztafecie. Podczas imprezy nie będzie prowadzona klasyfikacja drużynowa. str. 2\nKomandor – Piotr Kaczmarek\nSędzia Główny – Anna Goździk\nBiuro Spływu – Justyna Kaczmarek\nPiątek 28.05.2021 – Tomaszów Mazowiecki –\ngodz. 17:00 – transport z Warki osób, które pozostawiły swoje samochody na mecie\n– godz. 18:00 – 20:00 – weryfikacja zawodników, wydawanie numerów startowych w sali MUKS „Wiking”, ul. PCK 8, w Tomaszowie Mazowieckim\n– od godz. 18:00 – 20:00 – weryfikacja łódek (pomiar szerokości, sprawdzanie wyporności), oklejanie naklejką weryfikacyjną\n– godz. 21:00 –spotkanie komisji organizacyjnej i sędziowskiej\n– godz. 21:15 – odprawa Sędziego Głównego z zawodnikami, podanie informacji startowych\nSobota 29.05.2021 – Tomaszów Mazowiecki\n– godz. 5:30 –uroczyste otwarcie Ultramaratonu, podanie informacji startowych, przygotowanie do startu, wodowanie przy pomoście MUKS „Wiking”\nUWAGA! Przed startem należy pobrać chip do pomiaru czasu wraz z nadajnikiem GPS.\n– godz. 6:00 – start (start odbywa się punktualnie! Czas uruchamia się automatycznie o godzinie 6:00)\n– godz. 8:00 – wyjazd uczestników sztafety do pierwszej strefy zmian\n– godz. 11:00 – wyjazd uczestników sztafety do drugiej strefy zmian\n– od godz.17:00– wydawanie posiłku regenerującego na mecie\n– od godziny 18:30 – wydawanie kolacji\n– po 13 h od startu– koniec regulaminowego czasu płynięcia. Zamknięcie mety w Warce odbędzie się po bezpiecznym dopłynięciu do mety wszystkich zawodników, którzy wypłynęli na trasę z II punktu kontrolnego\n– godz. 19:30 występ artystyczny\n– godz. 21:00 – uroczystość wręczenia nagród\n– godz. 22:00 – wieczór komandorski\nUwaga! Istnieje możliwość przewiezienia zawodników do Tomaszowa Mazowieckiego (po godz.22:00), ale konieczne jest zgłoszenie przy weryfikacji w piątek.\n– godz. 10:00 – wyjazd do Tomaszowa Mazowieckiego\nWarunkiem uczestnictwa i samodzielnego startu w IV Ultramaratonie „Pilica – rzeka, która łączy” im. Aleksandra Doby jest ukończenie 18 lat, wypełnienie formularza zgłoszeniowego, opłacenie wpisowego i płynięcie zweryfikowaną łódką (kajak lub kanadyjka). Osoby niepełnoletnie mogą płynąć wyłącznie w jednej osadzie z rodzicami lub opiekunami prawnymi, którzy odpowiadają za ich bezpieczeństwo.\nUltramaraton rozgrywany jest w dwóch kategoriach wiekowych:\n– Senior – rocznik 1962 i późniejsze,\n– Masters – rocznik 1961 i wcześniejsze.\nW przypadku utworzenia osady dwuosobowej przez uczestników kategorii Masters i Senior, decydująca dla kategorii osady jest średnia wieku załogi.\nKlasyfikacja Ultramaratonu rozgrywana jest w następujących kategoriach (ze względu na załogę i rodzaj łódki): T-1K, T-2K, T-1M, T-2M, T-2MIX, C-1K, C-1M, C-2K, C-2M, C-2Mix. Warunkiem utworzenia danej kategorii jest zgłoszenie się minimum trzech osad. W przypadku mniejszej liczby osad w danej kategorii, osady klasyfikowane są z kategorią wyższą lub zostanie utworzona kategoria Open.\nPomiar czasu odbywa się elektronicznie. Każdy zawodnik w sobotę 29.05.2021 przed startem czyli o godzinie 5:30 zobowiązany jest pobrać chip oraz posiadać go przy sobie podczas wyścigu. W przypadku zagubienia chipu czas nie zostanie zmierzony! Zawodnicy biorący udział w konkurencji sztafeta przekazują chip kolejnemu zawodnikowi w strefie zmian. Pomiar czasu uruchamiany jest automatycznie o godzinie 6:00. Na mecie umiejscowiona zostanie bramka w którą należy wpłynąć wraz z chipem, wtedy czas zostanie zarejestrowany. Meta znajduje się za mostem kolejowym w Warce 13,7km do ujścia, na lewym brzegu, zostanie oznakowana i oświetlona. O czasie przepłynięcia ultramaratonu zawodnicy zostaną poinformowani wiadomością SMS na tel. podany przy rejestracji. Ostateczne wyniki z podziałem na kategorie podane zostaną po dopłynięciu wszystkich zawodników.\nKażdy zawodnik w sobotę 29.05.2021 przed startem czyli o godzinie 5:30 zobowiązany jest pobrać lokalizator GPS oraz posiadać go przy sobie podczas wyścigu. Zawodnicy biorący udział w konkurencji sztafeta przekazują GPS kolejnemu zawodnikowi w strefie zmian Pomoże to w dopingowaniu oraz śledzeniu rywalizacji online. Link do rywalizacji zostanie udostępniony na stronie wydarzenia na Facebooku.\nDo startu dopuszczone są kajaki i kanadyjki turystyczne, nie węższe niż 46 centymetrów (pomiar w najszerszym miejscu kadłuba), zabezpieczone przed możliwością zatonięcia (komory bagażowe lub worki/pojemniki wypornościowe na dziobie i rufie). Kanadyjka rozumiana jest tutaj jako łódka napędzana wiosłem jednopiórowym (pagajem). Uczestnik sam zapewnia sobie sprzęt, na którym startuje (własny lub wypożyczony we własnym zakresie). Łódki muszą być przed startem zweryfikowane przez Sędziego Głównego (m.in. sprawdzanie rodzaju i niezatapialności łodzi) i opatrzone naklejką weryfikacyjną. Brak naklejki, potwierdzającej pozytywną weryfikację przedstartową, oznacza dyskwalifikację uczestnika. Te same zasady dotyczą wszystkich konkurencji.\nWpisowe wynosi 100,00 zł od osoby i nie ulega zmianie w miarę zbliżania się terminu imprezy. Wpłacone wpisowe nie podlega zwrotowi w przypadku rezygnacji uczestnika z udziału w imprezie lub jego dyskwalifikacji.\nWpłaty należy dokonać do dnia 25.05.2021 poprzez płatność elektroniczną podczas zgłoszenia na ultramaraton\nlub na rachunek: Klub Sportowy „Amber”\nnr 50 1140 2017 0000 4102 1128 8562\nz adnotacją: „Wpisowe Ultramaraton – Imię i Nazwisko”\nUWAGA! Zgłoszenie i wpłata po 17.05.2021 niosą ze sobą ryzyko nieotrzymania pamiątki spływowej!\n• • ubezpieczenie od NNW,\n• • pomoc ekipy asekuracyjnej,\n• • doraźną pomoc medyczną,\n• • gorący posiłek na mecie maratonu w Warce,\n• • poczęstunek podczas wieczoru komandorskiego,\n• • prowiant na trasie, podczas płynięcia,\n• • transport osób i sprzętu z punktów kontrolnych, w przypadku rezygnacji z dalszego płynięcia lub przekroczenia limitu czasu,\n• • transport powrotny osób i sprzętu na miejsce startu do Tomaszowa Maz.,\n• • transport osób i sprzętu do punktów zmiany dla sztafety,\n• • medale dla uczestników zawodów,\n• • puchary i nagrody dla najlepszych zawodników,\n• • okolicznościową pamiątkę spływową (dla zgłoszonych przed 17 maja z opłaconym wpisowym),\n• • opis trasy,\nUwaga! Organizator zapewnia transport zawodników i sprzętu również w przypadku zakończenia płynięcia pomiędzy punktami kontrolnym. Rzeczy niezbędne uczestnikom na mecie zostaną przewiezione do Warki. Istnieje możliwość przewiezienia uczestników z Warki do Tomaszowa Mazowieckiego w piątek 28.05.2021, po pozostawieniu samochodu na Kempingu nad Pilicą w Warce i po wcześniejszym uzgodnieniu z organizatorami, najpóźniej w dniu 27.05.2021r.\nZgłoszenie należy przesłać do dnia 17.05.2021, (tylko zgłoszonym do 17.05.2021 włącznie gwarantujemy unikatowe koszulki pamiątkowe) lub do 25.05.2021 (bez gwarancji otrzymania koszulki), wyłącznie za pośrednictwem formularza zgłoszeniowego:\nBez względu na dzień zgłoszenia wpisowe nie ulega zmianie.\nZgłaszający się zostaje uczestnikiem z chwilą osobistego dokonania weryfikacji.\nDo weryfikacji potrzebne są dokumenty:\n– dowód wpłaty wpisowego,\n– dowolny dokument ze zdjęciem potwierdzający tożsamość (na żądanie),\n– pisemna zgoda opiekuna prawnego, także zweryfikowanego, w przypadku zgłaszania się osoby niepełnoletniej(w obecności opiekuna). Tylko zweryfikowany uczestnik, po okazaniu numeru startowego, zgłasza swoją łódkę do weryfikacji technicznej Sędziemu Głównemu.\nKażdy uczestnik Ultramaratonu „Pilica – rzeka, która łączy” ma obowiązek:\n– przestrzegać postanowień regulaminu,\n– posiadać i w widoczny sposób mieć założony podczas płynięcia numer startowy (w osadach kilkuosobowych numer startowy ma założony zawodnik płynący z przodu),\n– płynąć w prawidłowo dobranej i prawidłowo założonej kamizelce asekuracyjnej,\n– przestrzegać zakazu spożywania alkoholu na wodzie i nadużywania alkoholu podczas trwania całej imprezy,\n– udzielać pomocy innym w przypadku zagrożenia życia lub zdrowia, w ramach własnego bezpieczeństwa i umiejętności,\n– podawać sędziom na punktach kontrolnych numer startowy.\nUczestnicy biorą udział w Ultramaratonie na własną odpowiedzialność, a wyrazem przyjęcia powyższego warunku jest własnoręczny podpis na karcie zgłoszenia podczas weryfikacji.\nZawodnicy przez cały czas trwania maratonu mają obowiązek posiadania włączonego telefonu komórkowego oraz posiadania numeru telefonicznego do koordynatora ekipy asekuracyjnej i Sędziego Głównego, które zostaną podane na odprawie, w dniu 28.05.2021. Przerwanie płynięcia należy zgłosić Sędziemu Głównemu telefonicznie.\nZaleca się posiadanie osobistej apteczki w każdej osadzie.\nULTRAMARATON NA DYSTANSIE 116 KM\nUltramaraton odbywa się na rzece Pilicy i nie obejmuje przenosek, a pokonywanie trasy maratonu z przenoszeniem lub przewożeniem łódki jest zabronione. O zajętym miejscu w klasyfikacji Ultramaratonu decyduje czas uzyskany na mecie, po przepłynięciu dystansu\n116 km ze startu w Tomaszowie Mazowieckim, przy pomoście MUKS „Wiking” (129,7 km do ujścia rzeki Pilicy) do mety na wysokości Kempingu nad Pilicą w Warce (13,9 km od ujścia rzeki Pilicy), z uwzględnieniem kategorii osady zgłoszonej podczas weryfikacji, wieku i limitów czasu\nna dwóch punktach kontrolnych oraz mecie (decyduje czas dopłynięcia do punktu sędziowskiego, a nie opuszczenia punktu kontrolnego):\n– I punkt kontrolny w Nowym Mieście nad Pilicą po 51 km płynięcia (tuż przed mostem drogowym na prawym brzegu) – limit czasu 7 godzin od startu\n– II punkt kontrolny w Białobrzegach po 86 km płynięcia (na przystani WOPR przed mostem na prawym brzegu) – limit czasu 10 godzin od startu\n– meta (Warka, za mostem kolejowym, na lewym brzegu rzeki) – limit czasu 13 godzin\nUwaga! Dalsze kontynuowanie płynięcia w przypadku przybycia na punkt kontrolny po upływie limitu czasu jest surowo zabronione, nawet gdyby zawodnik był przekonany, że „nadrobi” czas na kolejnym odcinku. Zawodnik jest zobowiązany do zejścia z wody. Nie jest możliwe kontynuowanie płynięcia „na własną odpowiedzialność”.\nZabroniona jest wymiana łodzi na trasie. Można zamieniać się miejscami w ramach jednej załogi w tej samej osadzie(w przypadku osad dwuosobowych), pamiętając by zawsze pierwszy w osadzie miał założony numer startowy podczas dopływania do punktu kontrolnego. Pomoc zawodnikowi z zewnątrz jest dozwolona jedynie w szczególnych przypadkach(np. ratowania życia)i nie może mieć bezpośredniego wpływu na skrócenie czasu płynięcia osady. Dozwolona jest pomoc wzajemna między zawodnikami.\nUltramaraton odbywa się na zasadach koleżeńskiej rywalizacji, w duchu zasady fair play. Protesty są przyjmowane do chwili minięcia regulaminowego czasu dla dystansu 116 km, czyli 13 godzin. Protest zostanie rozstrzygnięty przez Jury, w skład którego wchodzą: przedstawiciel organizatora, przedstawiciel komisji sędziowskiej i dwoje uczestników Ultramaratonu wybranych podczas odprawy. Protest zgłoszony osobiście lub telefonicznie do Sędziego Głównego rozstrzygany jest niezwłocznie po zakończeniu konkurencji, przed ogłoszeniem wyników. Wnoszącemu protest (w przypadku jego odrzucenia)przysługuje prawo do odwołania się do Kolegium Sędziów Polskiego Związku Kajakowego.\nWszystkie kwestie nieujęte w niniejszym regulaminie rozstrzyga Sędzia Główny.\nZawodnicy konkurencji Ultramaraton wezmą udział w jednym losowaniu razem z zawodnikami konkurencji Sztafeta. Każdy z uczestników wyścigu otrzyma okolicznościowy medal, a zdobywcy trzech pierwszych miejsc w każdej kategorii także nagrody.\nSZTAFETA ZESPOŁOWA NA ŁĄCZNYM DYSTANSIE 116 KM\nSztafeta odbywa się na rzece Pilicy i nie obejmuje przenosek, a pokonywanie trasy maratonu z przenoszeniem lub przewożeniem łódki jest zabronione. Zespół tworzą trzy osoby, stanowiące 3 różne osady, płynące w kajaku jednoosobowym. Dozwolone są więc wyłącznie zespoły złożone z trzech łódek jednoosobowych. Zawodnicy startują tylko w łódkach turystycznych, nie węższych niż 46 cm, zabezpieczonych przed zatonięciem (patrz: Sprzęt), które pozytywnie przeszły weryfikację Sędziego Głównego i zostały opatrzone naklejką weryfikacyjną.\nO zajętym miejscu danego zespołu w sztafecie decyduje czas łączny wszystkich osad zespołu, po dopłynięciu na metę ostatniej osady w sztafecie i po zaliczeniu przez zespół wszystkich odcinków, z zachowaniem limitów czasu wg wskazań stopera na punktach kontrolnych i mecie.\nOdcinki płynięcia dla poszczególnych osad w ramach jednego zespołu nie są sobie równe i wynoszą 51 km (Tomaszów Maz. – Nowe Miasto nad Pilicą), 35 km (Nowe Miasto nad Pilicą – Białobrzegi) i 30 km (Białobrzegi – Warka):\n– I punkt kontrolny w Nowym Mieście nad Pilicą po 51 km płynięcia (tuż przed mostem, na prawym brzegu Pilicy) – limit czasu 7 godzin od startu,\n– II punkt kontrolny w Białobrzegach po 86 km płynięcia (na przystani WOPR, przed mostem na prawym brzegu Pilicy) – limit czasu 10 godzin,\n– meta (Kemping nad Pilicą, na lewym brzegu rzeki) – limit czasu 13 godzin od startu.\nW pakiecie startowym zespół otrzymuje jeden numer startowy, który zawodnicy przekazują sobie w strefie zmian na punktach kontrolnych. Zawodnik z osady biorącej udział w sztafecie ma obowiązek płynąć w numerze startowym i w założonym numerze startowym musi opuścić strefę zmian.\nStrefa zmian zostanie wyznaczona przez sędziego, sposób jej oznaczenia będzie podany na odprawie zawodników. Zawodnicy sztafety przekazują sobie numer startowy w strefie zmian w dowolny sposób: dopuszczona jest zmiana na wodzie lub lądzie. Dopuszczone jest pokonanie przez zespół więcej niż jednego odcinka w tym samym kajaku. Nie jest dozwolona wymiana kajaka na trasie, poza strefą zmian.\nAby zespół mógł kontynuować wyścig, zawodnik wypływający ze strefy zmian musi posiadać na sobie kamizelkę asekuracyjną, założony numer startowy oraz wypłynąć ze strefy zmian przed upłynięciem limitu czasowego. Udział tego samego zawodnika w więcej niż jednym odcinku sztafety nie jest dozwolony. Pomoc wzajemna, między zawodnikami jednego zespołu sztafety dozwolona jest tylko w strefie zmian i jest możliwa zarówno na wodzie, jak i na lądzie.\nUwaga! Dalsze kontynuowanie płynięcia w przypadku przekroczenia limitu czasu przed opuszczeniem strefy zmian przez osadę zespołu jest surowo zabronione pod groźbą dyskwalifikacji. Zawodnicy są zobowiązani do zejścia z wody, a zespół nie jest dalej klasyfikowany. Nie jest możliwe dalsze kontynuowanie płynięcia „na własną odpowiedzialność”.\nSztafeta jest rozgrywana na zasadach koleżeńskiej rywalizacji, w duchu zasady fair play. Protesty są przyjmowane do chwili minięcia regulaminowego czasu dla dystansu 116 km, czyli 13 godzin od startu. Protest zostanie rozstrzygnięty przez Jury, w skład którego wchodzą: przedstawiciel organizatora, przedstawiciel komisji sędziowskiej i dwoje uczestników Sztafety wybranych podczas odprawy. Protest zgłoszony osobiście lub telefonicznie do Sędziego Głównego rozstrzygany jest niezwłocznie po zakończeniu konkurencji, przed ogłoszeniem wyników. Wnoszącemu protest (w przypadku jego odrzucenia) przysługuje prawo do odwołania się do Kolegium Sędziów Polskiego Związku Kajakowego.\nKażdy zawodnik, biorący udział w sztafecie, otrzymuje okolicznościowy medal, a zespoły, które zajęły trzy pierwsze miejsca, także nagrody rzeczowe.\nOrganizacyjne postanowienia końcowe\n1. Organizatorzy nie ponoszą odpowiedzialności za wypadki lub uszkodzenia sprzętu, które mogą\nsię wydarzyć podczas rozgrywania zawodów i transportu sprzętu.\n2. Dojazd na start zawodów i odjazd z Tomaszowa Mazowieckiego lub Warki po zakończeniu imprezy, a także zakwaterowanie w Tomaszowie Mazowieckim lub w Warce odbywa się na koszt własny uczestników.\n3. Proponowane bazy noclegowe: Szkolne Schronisko Młodzieżowe w Tomaszowie Mazowieckim, ul. PCK 10, tel. 44/724 74 34, 506 467 260, 509 062 292(tuż przy miejscu weryfikacji i startu) lub Kemping nad Pilicą w Warce, ul. Nowy Zjazd 6 (miejsce mety), kontakt do rezerwacji noclegu: Agnieszka Kurowska, tel. 503 190 003. Organizator zastrzega sobie prawo skrócenia trasy Ultramaratonu i Sztafety w przypadku wystąpienia niekorzystnych warunków atmosferycznych.\n4. Organizator zastrzega sobie prawo do przetwarzania danych osobowych uczestników na potrzeby przeprowadzenia imprezy i klasyfikacji cyklu CanoaCup.\n5. Dodatkowych informacji udziela Piotr Kaczmarek, telefon 783-725-239, e-mail: pilicaultramaraton@gmail.com\n6. W związku z trwającym stanem epidemii COVID-19 w Polsce, zobowiązuje się wszystkich uczestników imprezy do przestrzegania wszelkich ograniczeń, nakazów i zakazów wynikających z rozporządzeń Rady Ministrów.\nPoprzedni artykułBardzo Młoda Kultura – ruszył nabór zgłoszeń do konkursu\nNastępny artykułZAINTERESOWANIE WYSTAWĄ POŚWIĘCONĄ WITOLDOWI PILECKIEMU, PATRONOWI PCAS-U


O Żłobku - Żłobek Miejski w Wieruszowie - 23653\nJesteś tutaj > Strona główna > O Żłobku\nmgr Elżbieta Domal\nmgr Iza Bednarek - Dulska\nPlacówka zlokalizowana jest w Wieruszowie przy ulicy Bursztynowej 1. Mieści się w nowo wybudowanym, nowoczesnym, wolno stojącym, budynku. Budynek posiada ogród, wyposażony w sprzęt do zajęć i zabaw ruchowych.\nAktualnie dzieci uczęszczające do żłobka zamieszkują nie tylko gminę Wieruszów, lecz również okoliczne gminy. W budynku funkcjonują 2 grupy dziecięce po 24 osoby w wieku od ukończenia 20 tygodnia do 3 roku życia. Budynek przystosowany jest dla osób niepełnosprawnych.\nŻłobek posiada własną, doskonale wyposażoną kuchnię oraz zaplecze kuchenne. Personel kuchni przygotowuje posiłki zgodnie z ustalonym dekadowo jadłospisem, uwzględniającym żywienie dzieci oraz diety eliminacyjne dla dzieci na dietach z przeciwwskazaniami żywieniowymi.\nMisja Żłobka Miejskiego w Wieruszowie\n1.\tTworzymy warunki, by zagwarantować dzieciom właściwą opiekę pielęgnacyjną, profilaktyczno – zdrowotna, wychowawcza oraz edukacyjna z uwzględnieniem ich indywidualnych potrzeb, a w przypadku dziecka niepełnosprawnego ze szczególnym uwzględnieniem stopnia niepełnosprawności.\n2.\tDbamy o bezpieczeństwo i zdrowie dzieci.\n3.\tWspółdziałamy z rodzicami w wychowywaniu dzieci.\n4.\tDążymy do wyrównania szans edukacyjnych wszystkich dzieci oraz uwzględniamy w swoich działaniach potrzeby środowiska.\n5.\tStwarzamy atmosferę sprzyjającą akceptacji każdego dziecka, przeciwdziałamy izolacji społecznej i nietolerancji wobec wszelkiej inności.\n6.\tPragniemy, aby nasze dzieci posiadały umiejętność racjonalnego myślenia.\n7.\tChcemy, aby nasze dzieci były ciekawe świata. Pomagamy im stać się samodzielnymi, poznać siebie i rozumieć innych.\n8.\tStaramy się, aby Wychowankowie potrzebujący pomocy znajdowali oparcie w opiekunach i specjalistach.\n9.\tWychodzimy naprzeciw potrzebom i zainteresowaniom dzieci.\n10.\tPrzestrzegamy praw dziecka, dbamy o dobre stosunki międzyludzkie i skuteczną komunikację interpersonalną.\n11.\tWzmacniamy wiarę dziecka we własne siły i możliwości oraz zapewniamy osiągnięcie sukcesu.\n12.\tJesteśmy po to, aby wykorzystując naturalną potrzebę działania dziecka stwarzać takie sytuacje, które wyzwolą jego przeżycia i skłonią do kreatywnego ich wyrażania.\n13.\tZmierzamy do tego, aby dziecko było świadomym i wrażliwym odbiorcą oraz twórcą sztuki.\n14.\tPragniemy, aby tworzenie dawało naszym dzieciom radość i nauczyło go twórczo myśleć i działać w przyszłości.\n1.\tPosiada umiejętności, wiedzę, sprawność oraz postawę, dzięki którym sprosta wymaganiom stawianym w przedszkolu, szkole i dorosłym życiu,\n2.\tJest otwarty na kontakty z innymi ludźmi, twórczy i wrażliwy wobec otaczającego świata,\n3.\tAkceptuje samego siebie oraz jest tolerancyjny wobec innych,\n4.\tJest samodzielny, pracowity i kulturalny,\n5.\tJest radosny, wrażliwy i koleżeński,\n6.\tJest świadomym członkiem społeczeństwa, kocha swoją rodzinę, małą ojczyznę,\n7.\tJest przygotowany do sprostania wymaganiom w edukacji przedszkolnej.\nZasady pracy w żłobku zapewniają podmiotowe traktowanie dziecka, są nimi:\n6.\tOrganizowania życia społecznego.\nAby realizować obowiązujące treści programowe, wykorzystywane są metody aktywne, problemowe, twórcze oraz tradycyjne. Wszystkie metody pracy z dzieckiem uwzględniają podstawową formę jego aktywności, tj. zabawę. Organizacja pracy opiekuna z wykorzystaniem w/w metod uwzględnia wielostronny rozwój dziecka.\nKatalog metod stosowanych w Żłobku\n1.\tOpowieść ruchowa,\n2.\tGimnastyka ekspresyjna,\n3.\tGimnastyka rytmiczna,\n4.\tPedagogika zabawy,\n7.\tZabawy paluszkowe,\n9.\tMetody czynne: samodzielnych doświadczeń, kierowania własną działalnością dziecka, zadań stawianych dziecku, ćwiczeń utrwalających.\n10.\tMetody oglądowe: obserwacja i pokaz, przykład osobisty, przedstawienia teatralne,\n11.\tMetody słowne: rozmowy, zachęty, pochwały, uśmiechy, podziękowania, opowiadania, zagadki, objaśnienia i instrukcje, sposoby społecznego porozumiewania się.\n1.\tDążenie do jednolitości oddziaływań dydaktyczno-wychowawczych żłobka i środowiska rodzinnego,\n2.\tWszechstronny rozwój dziecka,\n3.\tNawiązanie dobrego kontaktu z rodzicami,\n4.\tZapoznanie rodziców z realizowanymi w żłobku planami, programami pracy,\n5.\tPrzekazanie wiedzy na temat funkcjonowania dziecka w żłobku,\n6.\tPrzekazanie informacji o stanie gotowości przedszkolnej dziecka,\n7.\tPrzekazywanie porad i wskazówek od opiekunów i specjalistów w rozpoznawaniu przyczyn trudności wychowawczych oraz doborze metod udzielania dziecku pomocy,\n9.\tWłączenie rodziców dzieci do życia grupy i żłobka,\n10.\tZaangażowanie rodziców w prace na rzecz żłobka,\n12.\tUkazanie żłobka jako placówki aktywnej, realizującej oczekiwania rodziców,\n1.\tPrezentacja placówki w środowisku lokalnym,\n2.\tPrezentowanie życzliwej postawy wobec klientów,\n3.\tDbałość o dobrą opinię placówki w środowisku lokalnym,\n4.\tPopularyzowanie wychowania żłobkowego,\n5.\tProwadzenie kroniki żłobka oraz strony internetowej,\n6.\tOrganizacja uroczystości,\n7.\tPrezentacja placówki w środowisku lokalnym,\n8.\tPrezentacja w lokalnych mediach,\n9.\tDbałość o estetykę otoczenia wewnątrz i na zewnątrz budynku,\n10.\tUpowszechnianie informacji o żłobku.


wtorek, 27 lipiec 2021 23:04\nDieta ketogeniczna jest modnym w ostatnich latach modelem odżywiania. Cieszy się dużą popularnością dzięki nieco innemu, jak na dietę odchudzającą, jadłospisowi (główną rolę odgrywa tłuszcz). Na czym polega dieta ketogeniczna, dla kogo jest dobrym rozwiązaniem i jak tłuszcz pomaga spalić tłuszcz?\nDieta pudełkowa Wrocław - dystrybutor diety ketogenicznej\nDieta ketogeniczna w podobnej wersji, jak dzisiaj, wystąpiła prawie 100 lat temu. Analogiczne plany żywieniowe używano kiedyś, aby leczyć chorych na cukrzycę. Organizm człowieka czerpie energię przede wszystkim z węglowodanów. Nadwyżka jest przekształcana w tłuszcz – taki, który organizm odkłada w formie tkanki tłuszczowej. Spożywanie zbyt obfitych posiłków i za często powoduje właśnie taką nadwyżkę energetyczną, co w konsekwencji prowadzi do tycia.\nKetogeniczna dieta pudełkowa Wrocław, jaką oferuje catering Box Kitchen polega na dostarczaniu do klienta pudełek z przygotowanym wcześniej posiłkiem pod kątem planu żywienia ketogenicznego. Ten natomiast opiera się na eliminacji węglowodanów z codziennej diety i zastąpieniu ich tłuszczami. Organizm, który nie dostaje podstawowego źródła energii, będzie musiał przestawić się na nowe, dostarczone w pokarmach, tłuszcze. Gdy stwierdzi nieobecność glukozy w diecie, przemieni tłuszcze w ciała ketonowe – służące pozyskiwaniu energii (moment, w jakim są wykorzystywane, nazywa się stanem ketozy). Ciała ketonowe wyprodukowane z tłuszczu dostarczanego z pożywieniem nie są wystarczające do pokrycia deficytu energetycznego. Organizm zaczyna wtedy przepalać tkankę tłuszczową.\nTani catering dietetyczny - Wrocław\nKuchnia ketogeniczna początkowo może powodować pewne problemy. Wyeliminowanie węglowodanów nie jest łatwe, ponieważ większość podstawowych produktów w zwykłym, codziennym jadłospisie to właśnie węglowodany w postaci pieczywa, makaronów, ryżu, płatków zbożowych, owoców czy słodyczy. To produkty cieszące się dużą popularnością, uwielbieniem. Dostarczają energii, niwelują uczucie głodu i są proste w przygotowaniu.\nOkazuje się jednak, że przepisy na ketogeniczne odpowiedniki produktów węglowodanowych nie są takie trudne do zrobienia, świetnie smakują, a dodatkowo nie muszą być drogie. Zaliczają się do nich choćby bułeczki z kalafiora i mąki kokosowej albo spód do keto-pizzy z sera.\nTani catering dietetyczny Wrocław od firmy cateringowej Box Kitchen pozwala zachować procentowość udziału makroskładników w planie żywieniowym. Mały wyjątek i zwiększenie ilości węglowodanów, a także choćby niewielkie przekroczenie ich dozwolonej dawki powoduje, że proces ketozy zostanie zakończony. Organizm przestawi się znowu na pozyskiwanie energii z węglowodanów. Ponowna aktywizacja ciał ketonowych zajmie znowu trochę czasu. Właśnie dlatego stosowanie diety ketogenicznej z dostawą do domu jest tak wygodne – pozwala zapomnieć o wyliczeniach i być pewnym, że zawartość makroskładników w posiłkach jest odpowiednio dobrana. W efekcie stopniowe wdrażanie założeń i zmiana nawyków będzie kluczem do sukcesu i osiągnięcia szczupłej sylwetki.


upadłość - Tematy\nKrajowy Rejestr Zadłużonych nie pomógł\nUruchomiony przed trzema miesiącami Krajowy Rejestr Zadłużonych miał przyspieszyć naprawę firm i ułatwić prowadzenie postępowań upadłościowych i restrukturyzacyjnych. Dziś okazuje się, że zamiast usprawniać pracę, system często ją utrudnia. Na nieprawidłowe funkcjonowanie rejestru narzekają zarówno wierzyciele, doradcy restrukturyzacyjni, jak i pracownicy sądów.\nRobert Mierwiński (oprac.) 08.03.2022\nOpen Finance upada. Firma złożyła wniosek do sądu\nDo niedawna jedna z największych firm zajmujących się pośrednictwem finansowym, Open Finance, złożyła do sądu wniosek o ogłoszenie upadłości.\nPolski deweloper gier walczy o pieniądze. Do sądu trafił wniosek o upadłość\nPolska firma Cherrypick Games, spółka zajmująca się produkcją gier mobilnych złożyła w fińskim sądzie powszechnym wniosek o upadłość fińskiego studia Kuu Hubb Oy w związku z brakiem zapłaty kwoty blisko 2 mln euro.\nCezary Szczepański (oprac.) 02.09.2021\nOdroczone konsekwencje koronakryzysu. W Polsce otwarto już 1000 restrukturyzacji\nOd początku roku do końca czerwca w Polsce otwarto ponad 1000 restrukturyzacji. To absolutny, historyczny rekord. Eksperci spodziewają się, że do końca roku będzie ich nawet 3000.\nCezary Szczepański (oprac.) 29.07.2021\nPoważne problemy najemców galerii handlowych. Ile firm nie przetrwa pandemii?\nŁączna strata sektora centrów handlowych w 2020 roku wyniosła nawet 30 mld złotych. Ten rok zaczął się bardzo źle. Przedłużający się lockdown może doprowadzić do fali upadłości - wynika z opinii ekspertów Kancelarii FKK i PMR Restrukturyzacje.\nRobert Mierwiński 23.03.2021\nPrawie 400 firm z szeroko rozumianej branży usługowej ogłosiło niewypłacalność od stycznia do listopada minionego roku - wynika z raportu Euler Hermes. Najgorsze były ostatnie miesiące, po wprowadzeniu ponownego lockdownu dla m.in. branży HoReCa.\nCezary Szczepański 25.01.2021\nUproszczone postępowanie restrukturyzacyjne. Kiedy je wykorzystać?\nNowe rozwiązanie w polskim prawie, czyli uproszczone postępowanie restrukturyzacyjne, może okazać się zbawieniem dla firm w kryzysie. Mecenas Mateusz Waberski pisze, kiedy można je wykorzystać.\nmecenas Mateusz Waberski, adwokat Kancelarii Zimmerman i Wspólnicy 07.12.2020\nLiczba niewypłacalności polskich firm opublikowanych w oficjalnych źródłach była w trzecim kwartale na rekordowym poziomie i wyniosła 369 firm. Lipiec, sierpień i wrzesień br. to miesiące z trzema najwyższymi dotychczas liczbami niewypłacalności - wynika z analizy firmy Euler Hermes.\nCezary Szczepański (oprac.) 30.10.2020\nUpadłość konsumencka to procedura sądowa stosowana wobec konsumentów oraz osób fizycznych prowadzących działalność gospodarczą, które stały się niewypłacalne. O tym, jak ją przeprowadzić, pisze dla mycompanypolska.pl Michał Sowiński, doradca restrukturyzacyjny i partner w kancelarii Graś i Wspólnicy.\nMichał Sowiński, doradca restrukturyzacyjny i partner w kancelarii Graś i Wspólnicy 29.10.2020\nW najbliższych miesiącach, gdy przestaną działać rządowe mechanizmy pomocowe, może nas czekać fala upadłości przedsiębiorstw. W celu chronienia firm przed upadłością wprowadzono uproszczone postępowanie restrukturyzacyjne (UPR). To obecnie najskuteczniejsze narzędzie restrukturyzacji dla przedsiębiorców - pisze dla mycompanypolska.pl Karol Tatara.\nKarol Tatara, Tatara i Współpracownicy, prodziekan Krajowej Izby Doradców Restrukturyzacyjnych 22.10.2020\nW III kwartale br. otwarto 192 postępowania restrukturyzacyjne. Większość z nich to tzw. uproszczone postępowanie restrukturyzacyjne, czyli nowe rozwiązanie wprowadzone przez tarczę antykryzysową.\nCezary Szczepański (oprac.) 13.10.2020\nRekordowa liczba niewypłacalności polskich firm\nLiczba niewypłacalności polskich firm opublikowanych w oficjalnych źródłach (Monitorach Sądowych i Gospodarczych) osiągnęła po 8 miesiącach br. rekordowy poziom – 722 przedsiębiorstw, tj. o 10 proc. więcej niż przed rokiem i najwięcej w obecnej dekadzie. W lipcu i w sierpniu odnotowano z kolei dwa najwyższe odczyty liczby niewypłacalności – odpowiednio 131 i 111.\nCezary Szczepański (oprac.) 05.10.2020


srebro,kolczyki,sztyfty,malachit - Kolczyki - Biżuteria w ArsNeo\nArsNeo > Biżuteria > Kolczyki > Retro Malachit v.I\nRetro Malachit v.I\nKobiece, leciutkie kolczyki z malachitem. Kształtem przypominają pinezki, sztyft kolczyka przesunięty jest ku górze. wielkość: 1,3 cm. Kolczyki zostały wykonane przeze mnie od podstaw ręcznie ze srebra. W zestawie srebrne baranki. Biżuteria do wysyłki zostanie spakowana w ozdobne pudełko. Możliwe jest zamówienie wisiora lub pierścionka do kompletu.


inf. pras ⚫ 09.07.2020 ⚫ 853\nZ okazji jubileuszu 175-lecia otwarcia pierwszego odcinka Drogi Żelaznej Warszawsko – Wiedeńskiej Fundacja Grupy PKP przygotowała niespodziankę dla kolekcjonerów unikalnych znaczków turystycznych. W tym roku fani „jokerów” mogą zebrać kolekcję szczęściu wyjątkowych znaczków z wizerunkiem dworców wybudowanych na szlaku „wiedenki”.\n14 czerwca obchodziliśmy jubileusz 175-lecia budowy „królowej polskich dróg żelaznych”. W ramach obchodów odbyła się uroczysta Msza Święta w kościele Św. Boromeusza na warszawskich „Powązkach”, a następnie delegacja kolejarzy i pocztów sztandarowych oddała hołd budowniczemu „wiedenki” Stanisławowi Wysockiemu. Fundacja Grupy PKP, by upamiętnić rocznicę, wydała specjalną serię znaczków okolicznościowych z wizerunkiem dworców kolejowych wybudowanych na trasie Drogi Żelaznej Warszawsko – Wiedeńskiej od Warszawy do Maczek – dzisiejszej dzielnicy Sosnowca. Komplet sześciu znaczków turystycznych można zdobyć poprzez przekazanie darowizny na cele statutowe Fundacji Grupy PKP, przelewem na nr konta bankowego: Bank Pocztowy S.A. 06 1320 0019 1649 3010 2000 0001 z dopiskiem „darowizna na cele statutowe”.\nZnaczki są wysyłane pocztą lub można je odebrać osobiście w siedzibie Fundacji Grupy PKP na ulicy Szczęśliwickiej 62 w Warszawie.„Jokery” są kontynuacją zeszłorocznego cyklu, wydanego z okazji zorganizowanych wycieczek po dworcach kolejowych - „Kolejowe perły architektury”. Znaczki okolicznościowe, to świetna pamiątka wykonana z naturalnego materiału – drewna. Nie ma w nim użytych barwników, farb, czy lakierów, jest w stu procentach ekologicznym produktem.\nJest to niepowtarzalna propozycja i gratka dla prawdziwych kolekcjonerów. Wyjątkową cechą znaczków jest to, że są ręcznie wykonane – informuje Fundacja Grupy PKP.\nUpamiętniono kolejarzy z Oświęcimia 585\nWoda dla spragnionych czworonogów na dworcach 435\nKolejarze, liczymy na Was! Pomożmy Judycie 11,6k\nKatarzyna Kucharek prezeską zarządu Fundacji Grupy PKP na kolejną kadencję 2k\nFundacja Grupy PKP i Budimex przeciw COVID-19 1,5k\nKonduktorka walczy z nowotworem. Fundacja Grupy PKP apeluje o pomoc 3,5k\nFundacja Grupy PKP przekazała sprzęt do WSSE 519\nFundacji Grupy PKP zbiera środki na leczenie studenta 1,2k\nFundacja Grupy PKP apeluje do przedsiębiorców o przekazywanie sprzętu IT dzieciom 455\nWrocław z ofertami na projekt remontu torów tramwajowych do pętli Leśnica 262\nPosłowie pytają, czemu w Pendolino słychać zawsze ten sam utwór Chopina 1,7k\nZUE zwycięzcą przetargu na prace przy obwodnicy kolejowej GOP 1,2k\nLufthansa promuje paliwa neutralne pod względem emisji CO2 388\nHamburg. DB i Siemens prezentują pierwszy kolejowy pojazd autonomiczny 838\nLubelskie ma Impulsa 2 z Newagu [zdjęcia] 3,6k\nTorpol ma nową podbijarkę 876\nAutobusy pojadą po wiadukcie na TAT w 2022 roku 965\nKoleje Węgierskie pokazały nowe wagony klasy 1. [zdjęcia, film] 2,8k\nEstońskie firmy chcą budować wodorową lokomotywę 687\nMetro: I linia na krótszej trasie w weekend 672\nTurystyka: Wiele niepewności, ale wciąż duży potencjał rynku 654


Jak wybrać odpowiednie oświetlenie do łazienki? - Interaktywna.pl\nStrona główna Styl życia Dom Jak wybrać odpowiednie oświetlenie do łazienki?\nTroska o funkcjonalny wymiar oświetlenia w łazience nie musi przekreślać jego atutów stylizacyjnych, estetycznych i budujących atmosferę | fot.: stock.adobe.com\nW aranżacji mieszkania często skupiamy się na kolorach ścian, rodzajach i stylu mebli czy dodatkach, które dopełnią całą kompozycję. Warto jednak pamiętać, że w wystroju wnętrz bardzo ważną rolę odgrywa zastosowane oświetlenie. Największe znaczenie zyskuje ono w pomieszczeniach, które mają nie tylko urzekać swym pięknem czy nastrojem, ale też muszą znakomicie sprawdzać się pod względem funkcjonalnym. Tak jest choćby w przypadku łazienki. Zatem jak dobrać odpowiednie rozwiązania świetlne, aby korzystanie z tej przestrzeni stało się zarówno przyjemne, jak i wygodne?\nPrzede wszystkim – zadbaj o funkcjonalność!\nNa funkcjonalność łazienki składają się różne elementy: materiały odporne na wilgoć i łatwe do utrzymania w czystości, jasne kolory i lustra, które – poza świeżym, estetycznym wyglądem – mogą zapewnić optyczne powiększenie przestrzeni (dotyczy to zwłaszcza małych pomieszczeń) czy praktyczne meble i sprzęty. Wśród nich istotną rolę bezsprzecznie odgrywa oświetlenie. Tym bardziej, jeśli w łazience nie ma okien. Wtedy po prostu musimy postawić na źródła sztucznego światła, wykorzystywane do różnych zadań i o różnych porach dnia. Codzienne mycie się, golenie zarostu, nakładanie makijażu, pielęgnacja ciała, a często też pranie, rozwieszanie ubrań – wszystkie te działania będą potrzebowały dobrego oświetlenia. Dotyczy to nie tylko mocy światła, ale również rodzajów zastosowanych rozwiązań.\nPostawmy przede wszystkim na więcej niż jedno źródło światła. Samotny, centralny punkt, umiejscowiony na suficie, nie zapewni oświetlenia sprawdzającego się idealnie w każdej sytuacji. Nadrabianie jego mocą może natomiast wywołać odwrotny skutek. Zamiast widzieć lepiej, osiągniemy efekt przykrego dla wzroku, rażącego światła, uprzykrzającego korzystanie z łazienki. Oczywiście, nie chodzi o to, aby całkowicie zrezygnować z górnego światła. Ale możemy rozważyć zamianę jednego punktu w formie plafoniery na kilka mniejszych lamp (np. wbudowanych, punktowych), rozmieszczonych na większej przestrzeni. Dzięki temu uzyskamy ogólne oświetlenie pomieszczenia, a zarazem doświetlimy poszczególne „strefy użytkowe”, w których znajdują się wanna lub prysznic, umywalka, toaleta czy pralka. I bez względu na to, czym zajmiemy się w łazience – zyskamy przy tym odpowiednią widoczność. Większa liczba punktów oraz ich „strefowość” zwykle umożliwia też wykorzystanie tylko części lamp, których akurat potrzebujemy, bez zbędnego, nadmiernego zużywania prądu.\nZwróćmy też szczególną uwagę na odpowiednie doświetlenie obszaru lustra nad umywalką. Zazwyczaj okaże się ono niezwykle potrzebne do komfortowego dbania o higienę twarzy bądź jamy ustnej, dokładnego pielęgnowania zarostu czy ułożenia idealnej fryzury. Zadbajmy o to, aby wybrane lampy (czy to w postaci małych kinkietów z żarówkami halogenowymi, czy też modnych pasków ledowych) rzeczywiście zapewniały dobre oświetlenie, a nie rzucały cień, zniekształcały odbity obraz i utrudniały wykonywane czynności. Zwykle przy lustrze montuje się światła na wysokości wzroku – nad górną jego krawędzią bądź po bokach, w formie dwóch podłużnych opraw ściennych – które mogą znajdować się w bliskiej odległości od oczu. Dlatego też pamiętajmy o stosownym dobraniu żarówek, kloszy lub osłon (z tworzywa sztucznego, mlecznego szkła), chroniących przed oślepiającym efektem. Osobną kwestią jest barwa światła. Warto zdecydować się na złoty środek, czyli tonację zbliżoną do naturalnego światła słonecznego. Taka barwa nie okaże się ani zbyt ciemna i „przytulna”, ani zbyt jasna i zimna. Ponadto, będzie najwierniej oddawała kolory, kształty i proporcje.\nNie rezygnuj z dekoracyjnego charakteru oświetlenia!\nTroska o funkcjonalny wymiar oświetlenia w łazience nie musi przekreślać jego atutów stylizacyjnych, estetycznych i budujących atmosferę. W końcu mówimy o pomieszczeniu, gdzie nie tylko bierzemy szybki prysznic przed pójściem do pracy, ale nierzadko też oddajemy się dłuższym, odprężającym kąpielom, pozwalającym odpocząć od codziennego zgiełku. Współcześnie istnieje wiele rozwiązań z zakresu oświetlenia dekoracyjnego, które potrafią podkreślić atrakcyjność aranżacji łazienki i wprowadzić do niej wyjątkowy nastrój.\nZ uwagi na konieczność zastosowania bezpiecznych rozwiązań technologicznych, zwykle wybór pada na diody elektroluminescencyjne typu LED. Przeważnie stosuje się je w formie zabudowy, np. jeśli chodzi o podwieszane sufity, zagłębienia w ścianach i podłogach, obudowy wanien czy konstrukcje pryszniców. Nastrojowe, niezbyt mocne światło może występować w różnych kolorach, odpowiadających naszym upodobaniom lub stylowi pomieszczenia. Oczywiście, interesującą grę świateł uzyskamy też dzięki barwionym kloszom i osłonom oraz gustownie zaprojektowanym kinkietom. Ponadto, w stworzeniu miłej, przytulnej atmosfery pomoże nam cieplejsza, bardziej stonowana barwa o wyraźnie mniejszym natężeniu. W tym przypadku nie musimy koncentrować się na użyteczności wybieranych rozwiązań, a raczej na tym, jakie wzbudzają emocje i wrażenia wizualne. Choć drobne punkty typu LED również potrafią być użyteczne, jako wystarczające oświetlenie, gdy wstajemy do łazienki nocą lub wybieramy się do niej tuż po porannym przebudzeniu.\nPlanując system oświetlenia do łazienki, powinniśmy myśleć szeroko oraz mieć na uwadze szereg istotnych aspektów. Nie tylko to, jak wybrane rozwiązania będą wpływać na komfort korzystania z pomieszczenia czy na jego wystrój. W końcu chodzi też o nasze bezpieczeństwo użytkowania instalacji elektrycznych, energooszczędność czy odporność danych produktów na mniej dogodne warunki (np. w postaci dużej wilgotności, panującej w łazience). Dlatego szukając lamp do takiego pomieszczenia i rozważając ich rozmieszczenie, warto udać się po pomoc do ekspertów, którzy doradzą odpowiednie rozwiązania i zadbają o ich właściwą realizację.


Dr Jerzy Czarnecki - strona 7 - Notatek.pl\nDr Jerzy Czarnecki »\nDr Jerzy Czarnecki - strona 7\nZbiorniki cylindryczne pionowe - omówienie\nZbiorniki cylindryczne pionowe, naziemne, ze stałym dachem i płaskim dnem. Dachy zbiorników projektuje się jako kopuły żebrowe o niewielkiej wyniosłości h\_ — l/10d (d — średnica zbiornika).Poszycie dachu kopulastego spoczywa na belkach promieniowych lub płatwiach,podtrzymywanych przez\nZbiorniki cylindryczne pionowe, naziemne z dachem stałym - omówienie ...\nZbiorniki cylindryczne pionowe, naziemne z dachem stałym • Konstrukcję zbiornika przedstawiono na rysunku V = 1000 m3 h = 6,0 – 11,0 m V = 1100 – 1 m3 h = 12,0 – 14,0 m V = 11000 – 16000 m3 h = 14,0 m V = 17000 – 32000 m3 h = 16,5 m V 32000 m3 h = 18,0 m Ogólnie: h = 6,0 – 18 m, d = (1...\nZbiorniki cylindryczne poziome - omówienie\nZbiorniki cylindryczne poziome • Zbiorniki cylindryczne poziome są powszechnie stosowane w przemyśle • • • • • • chemicznym, spożywczym, a także w energetyce i rolnictwie. Zbiorniki te mają pojemność V = 3 – 150 m3, średnicę d = 1,4 – 3,2 m i długość l = 3,0 – 20,0 m Zbiorniki poziome wy...\nZbiorniki tłokowe - omówienie\nZbiorniki tłokowe • Zbiorniki tłokowe, zwane suchymi, są lżejsze od dzwonowych i zapewniają bardziej wyrównane ciśnienie • Objętość tych zbiorników w warunkach krajowych wynosiła najczęściej 80 000 – 160 000 m3. • Zbiorniki tłokowe mają kształt graniastosłupa foremnego.Liczba boków podstawy j...\nZbiorniki wieżowe na wodę - omówienie\nZbiorniki wieżowe na wodę • Zbiorniki wieżowe mają za zadanie gromadzenie wody w systemie wodociągowym w celu zapewnienia odpowiedniej rezerwy w przypadku zwiększonego okresowego zużycia, a także zapewnienie odpowiedniego ciśnienia. • Metalowe zbiorniki wieżowe opierają się na stalowej konstru...\nZbiorniki wysokiego ciśnienia - omówienie\nZbiorniki wysokiego ciśnienia • Zbiornikami wysokiego ciśnienia lub zbiornikami ciśnieniowymi są zbiorniki na ciecze łatwo parujące lub gazy magazynowane przy nadciśnieniu większym od 0,05 MPa • Zbiorniki cylindryczne są podobne w kształcie do zbiorników poziomych na ciecze, różnią się tylko k...\nZbiorniki - omówienie\nZBIORNIKI. Rodzaje zbiorników Ze względu na sposób użytkowania rozróżnia się zbiorniki do przechowywania cieczy lub gazów. Zbiorniki na ciecze służą najczęściej do przechowywania produktów naftowych, skroplonych gazów, cieczy pochodzenia organicznego, a także wody. Zbiorniki na ciecze mogą być bezc...\nZbiorniki cylindryczne pionowe\nZbiorniki cylindryczne pionowe. Zbiorniki cylindryczne o pionowej osi są przeznaczone najczęściej do magazynowania ropy naftowej i produktów z niej otrzymywanych. Przy projektowaniu zbiorników na paliwa płynne należy brać pod uwagę, że mogą wystąpić:zagrożenia pożarowe i tworzenie się mieszanek wyb...\nOpracowanie - zbiorniki cylindryczne pionowe\nZbiorniki cylindryczne pionowe, naziemne, z dachem pływającym. Zbiorniki tego typu są bardziej przydatne zwłaszcza do magazynowania paliw płynnych, gdyż eliminują straty zarówno „dużego", jak i „małego oddechu". Obserwuje się obecnie tendencję zwiększania pojemności takich zbiorników. W P...\nŚciany wewnętrzne - omówienie\nŚciany wewnętrzne. Konstrukcja ścian zależy od tego, czy są one stosowane w obiektach przemysłowych, czy w budynkach mieszkalnych lub użyteczności publicznej. Ściany wewnętrzne w obiektach przemysłowych muszą odpowiadać wymaganiom związanym z technologią produkcji danego zakładu. Jeżeli ich zadan...


Content marketing - W Poznaniu nie robimy lipy! - POSITIONING SITE | Pozycjonowanie Poznań\nPoznańskie pozycjonowanie contentem stoi!\nContent marketing, marketing treści, niezależnie, jak go nazwiemy, stanowi nieopisane wsparcie w procesie pozycjonowania. Prawdę mówiąc, bez niego żaden, nawet najlepszy specjalista ds. SEO nie będzie w stanie sprawić, by witryna zdobyła wysokie pozycje w wynikach wyszukiwania. Zastanawiasz się, dlaczego hasło content is king jest wciąż aktualne? Już tłumaczę!\nPotrzebuję dobrych treści - napisz do mnie!\nPozycjonujesz? Musisz postawić na treść!\nKiedy biorę pod swoją opiekę stronę www, pierwsze co robię to obszerna analiza, czy – jak kto woli – audyt SEO. Sprawdzam, co zostało zrobione dobrze, co źle, czego brakuje, a czego jest aż nadto. Szukam nowych rozwiązań, nakreślam plan poprawek, optymalizuję, co tylko się da. Na tym polega moja praca, to ciągła gra prowadzona z algorytmami Google. Kiedy w końcu ustalę plan działania, zabieram się za pozycjonowanie danej strony internetowej.\nParadoksalnie problem pojawia się dopiero po zakończeniu pierwszego etapu mojej pracy. Jak to możliwe? Otóż, gdy już zakończę optymalizację całej witryny, przeprowadzę szczegółową (bo poznańską!) analizę efektów moich działań dochodzę do sytuacji, w której mam ograniczone pole manewru. Wiele z moich działań ma charakter jednorazowy, wystarczy, gdy zostaną wykonane raz, byleby porządnie. Właśnie wtedy z pomocą przychodzi mi content – treść, którą uwielbiają algorytmy Google.\nPisz, publikuj, pozycjonuj. Powtórz.\nPozycjonowanie stron internetowych to długofalowy proces. Potrzeba czasu, aby witryna zaczęła piąć się w górę w wynikach wyszukiwania. Warto omawiany proces cyklicznie zasilać przemyślanym działaniem, w tym wypadku publikacją treści pisanej zgodnie z dobrymi praktykami SEO. Jakie to praktyki? W ogromnym uproszczeniu mówimy o tekście:\nmerytorycznym, wolnym od błędów stylistycznych i gramatycznych,\nnasyconym wybranymi frazami kluczowymi,\nodpowiednio sformatowanym, wyposażonym w nagłówki i śródtytuły z zachowaniem ich właściwej struktury (H1, H2, H3 itd.),\nw pełni unikatowym.\nTo rzecz jasna, jedne z wielu zasad, jednak stanowiące fundament. Optymistycznie możemy przyjąć, że taki tekst będzie wspierał pozycjonowanie.\nW Poznaniu lubimy blogi. Bardzo.\nDoskonałym przykładem wykorzystania treści w pozycjonowaniu są wpisy blogowe. Każda firma powinna posiadać własnego bloga – będę obstawał przy tym stanowisku, bo widziałem mnóstwo stron, które pięły się w górę rankingów widoczności właśnie dzięki tej formie content marketingu. Systematyczne publikacje stosunkowo obszernych wpisów blogowych (moja propozycja to ok. 3-4 tysiące znaków) sprawią, że pozycjonowana strona www nie tylko zdobędzie wyższe pozycje, ale też przyciągnie większą liczbę czytelników. O ile zadbamy o przemyślany plan działania i teksty wysokiej jakości.\nWypełniłeś pozycjonowaną stronę treścią? Świetnie, w takim razie, dlaczego tu jesteś?\nCóż, zgaduję, że coś nie działa. Niby treść jest, niby jest jej bardzo dużo, nawet ktoś wypełnił ją frazami kluczowymi, ale… no właśnie, zawsze pojawia się to nieszczęsne ale. Strona stoi w miejscu, prawda? Frazy wypadły poza top 10? A może w ogóle ich tam nie było? Niezależnie od tego, co Cię tu przywiodło, cieszę się, że jesteś. Wiem, że mogę pomóc, po poznańsku, czyli z pełnym zaangażowaniem.\nObjętość to nie wszystko. Świetnie, że masz dużo treści, pytanie tylko jakiej? Powiedzmy sobie szczerze, jeśli wybrałeś copywritera ze stawką 2 złote za tysiąc znaków, to wcale nie wybrałeś copywritera, a raczej jego marną imitację. Takie kwoty to zwyczajne psucie rynku. Dobry tekst kosztuje, musi, bo wymaga mnóstwa pracy. Nie jesteś przekonany lub zwyczajnie nie wiesz, co nie zagrało w tekstach, które opublikowałeś? Chętnie przeprowadzę dla Ciebie audyt treści (uprzedzam wszystkich z poznańską duszą – to kosztuje). Jeśli zdecydujesz się na dalszą współpracę, będzie on darmowy, w innym wypadku musisz wyszarpać z budżetu kilka stówek, ale masz gwarancję dokumentu, który wskaże Ci dalszy kierunek.\nTreścią pozycjonuj, treścią!\nCo jeszcze mogę dla Ciebie zrobić? Przede wszystkim wskazać fachowca, który zna się na rzeczy. Od lat współpracuję z jednym copywriterem. Wiem, na co go stać, jak podchodzi do zleceń (też jest poznaniakiem, a więc masz pewność dobrze wykonanego zadania), dlatego możesz spać spokojnie – Twoje teksty SEO będą na najwyższym poziomie. Jeśli zechcesz, przygotuję dla Ciebie strategię content marketingową, zadbam o tematy wpisów blogowych, jednym słowem zatroszczę się o całą treść publikowaną na Twojej stronie internetowej.\nPamiętaj, że od treści naprawdę wiele zależy. Dobrze napisane teksty to nie tylko wsparcie dla pozycjonowania, ale też szansa na pozyskanie zaintrygowanych klientów. Jeśli połączysz je z przemyślanymi działaniami SEO, to zwiększenie liczby konwersji masz w garści. Postaw na profesjonalne pozycjonowanie stron internetowych, wybierz ciekawą treść i ciesz się z efektów! Najwyższy czas pozyskać nowych klientów, pomogę Ci w tym!


Gdzie podróżować na urlop? Kamper oraz wyjazdy | Szkoła i Edukacja!\nPlanowanie wycieczek – kamper i najem oprzyrządowania\nKiedy tak właściwie za oknem pojawia się po zimie słońce, a na ciepłomierzu możemy ujrzeć już plusowe, a nie minusowe temperatury rozpoczynamy myśleć o eskapadach. Bo tak w zasadzie są one przyjemne, kiedy pogoda dopisuje. W trudnych warunkach zdecydowanie są trudniejsze do zrealizowania. Wycieczki nie zawsze muszą być długie oraz wiązać się z dalekimi oraz długimi wyjazdami. Wystarczy jedynie rower, aby zdołać zaaranżować sobie wyprawę rowerową. A jak nie posiadamy dwóch kółek to możemy udać się na wycieczkę pieszą. Jest wiele możliwości. W danym czasie wybieramy taką, na jaką mamy ochotę oraz na jaką możemy sobie pozwolić. Bo niestety nie każdego stać na wyjazd do krajów ciepłych. Jakkolwiek nie znaczy to, że powinniśmy odmawiać sobie przyjemności oraz zostawać w domu. Bowiem wycieczka nie tylko jest sposobem na spędzenie wolnego czasu. Jakkolwiek również zezwala zadbać oraz utrzymać swoją formę. Wędrówki lub jazda na rowerze po prostu wyjdą nam na zdrowie. Jest to połączenie pożytecznego z przyjemnym – tak, jak kamper, przetestuj kamper van wypożyczenie. Mamy prawo w jednym czasie zwiedzić swoją okolicę oraz spalić zbyteczne kalorie. Okres letni jest okresem sprzyjającym organizacji wycieczek. W większości wypadków z kilkumiesięcznym wyprzedzeniem ludzie planują sobie ferie. Wtedy dostępne oferty są najbardziej idealne cenowo. A co jest również istotne nie muszą się oni martwić o ewentualny brak miejsc w hotelu. Zorganizować swoją wyprawę możemy przy pomocy biura podróży lub na własną rękę. Jak najbardziej pomoc osób trzecich kosztuje. A co za tym idzie koszt takiej wycieczki wzrasta. Mamy niemniej jednak gwarancję udanego urlopu, bo rzadko tu dochodzi do jakiś nieporozumień. Druga metoda jak już nadmieniłam to planowanie wszystkie we własnym aspekcie. Plusem tutaj jest to, iż jesteśmy w stanie liczyć na mniejsze wydatki.


Turniej piłkarski w Istebnej\nUczniowski Kobiecy Klub Sportowy Istebna, w którym trenują młode piłkarki, organizuje w przyszłym tygodniu I Turniej Piłki Nożnej Dziewcząt o Puchar Wójta. To nie jedyna inicjatywa, której podejmują się zawodniczki i działacze klubu.\nJak mówi nam Marcin Pudalik, który pełni w UKKS Istebna funkcje prezesa oraz trenera zawodniczek- chciałbym, aby była to cykliczna impreza, która będzie organizowana co roku. Chcemy w ten sposób rozpowszechnić piłkę nożną kobiet, a zarazem reprezentować naszą Gminę. W turnieju weźmie udział 6 drużyn: UKKS Istebna, KKS Wisła Skoczów, KSB Lędziny, TS Mitech Żywiec, LKS Bestwina oraz BTS Rekord Bielsko-Biała.\nTurniej odbędzie się 16 lutego w hali sportowej ZSP Istebna. Rywalizacja zawodniczek rozpocznie się o godzinie 10:00, a drużyny będą grać w systemie każdy z każdym.\nKlub marzy o pierwszym w swojej historii zgrupowaniu wyjazdowym. Aby móc zorganizować obóz, potrzebne jest wsparcie sponsorskie. Aby je pozyskać, władze sporządziły ofertę realizacji zadania publicznego (można ją pobrać tutaj). Jak możemy w niej przeczytać- wyjazd na warsztaty szkoleniowe jest dla nas bardzo ważnym wydarzeniem. Obejmą one grupę około 18. dziewczyn z rocznika 2006-2008, które są mieszkankami naszej gminy. Głównym ich założeniem i celem jest przygotowanie drużyny do sezonu 2019/2020. Warsztaty będą odbywać się w miesiącu sierpniu, a docelowym miejscem wyjazdu ma być Bukowina Tatrzańska.\nPonadto, w trakcie szkoleń zawodniczki chcą zagrać dwa sparingi, a zaplanowanych jest aż 14 jednostek treningowych (w ciągu 8-dniowego pobytu). Klub oferuje wsparcie własne w postaci opieki dwóch trenerów oraz dwóch osób będących dodatkowymi opiekunami. Pozostały koszt wyjazdu wynosi 10 tys. zł.\nUKKS Istebna działa od 2013 roku. Jak wyglądały początki działalności klubu? Zacząłem pracować w szkole w zastępstwie za nauczycielkę, która prowadziła raz w tygodniu dodatkowe zajęcia z piłki nożnej dziewcząt. Na pierwszy trening przyszło ponad 40 dziewczyn z dawnego Gimnazjum im. Jana Pawła II w Istebnej. Początkowo nie miałem zamiaru tworzyć klubu. Przejąłem te dziewczyny i trenowaliśmy 2 razy w tygodniu. Kiedy pan dyrektor przyniósł mi zaproszenie na Wielkanocny Turniej Piłki Nożnej Dziewcząt w Branicach, na który szkoła zawsze jeździła, zaczęliśmy się do niego przygotowywać. Dziewczyny tak się zaangażowały, że treningi odbywały się codziennie. W tym turneju zajęliśmy historyczne 3 miejsce - mówi Marcin Pudalik.\nTo nie jedyny sukces piłkarek z trójwsi. Wśród innych osiągnięć znaleźć możemy:\nIV miejsce w Polsce w Ogólnopolskim Finale Gimnazjady w Piłce Nożnej Dziewcząt w Głuchołazach w 2013 roku\nAwans do Śląskiej II Ligi Kobiet w 2018 roku\nII miejsce w Wojewódzkim Finale Turnieju Coca-Cola Cup 2013\nIV Miejsce na Młodzieżowych Mistrzostwach Polski w Futsalu U-19 w Siemiatyczach w Styczniu 2016 r.\nZawodniczki klubu odnoszą także sukcesy indywidualne. Jak poinformował portal gminy Istebna, jedna z podopiecznych trenera Pudalika, Kinga Legierska, została nagrodzona przez Dziennik Zachodni w kategorii "Sportowiec Junior Roku - dziewczęta w powiecie cieszyńskim". Zajęła pierwsze miejsce, a nagrodę odebrała na gali zorganizowanej na Stadionie Śląskim w Chorzowie.\nDziałalność klubu się rozszerza. Początkowo w klubie trenowała tylko jedna grupa. Na ten rok są aż 4 i 3 z nich grają w lidze. Od września 2014 roku gramy w Śląskiej III Lidze Piłki Nożnej Kobiet. Aktualnie w klubie trenuje około 50 dziewczyn. Bardzo cieszy nas fakt, że zaufali nam rodzice z naszego powiatu i już przyjeżdżają zawodniczki z innych miejscowosci - mówi Marcin Pudalik. Co ważne, zajęcia są bezpłatne, a klub funkcjonuje dzięki darowiznom osób prywatnych i dotacji z gminy Istebna.\nI Turniej Piłki Nożnej Dziewcząt o Puchar Wójta Istebnej objęliśmy patronatem medialnym.\nMsze i nabożeństwa online Co na ferie w Goleszowie, Strumieniu, Istebnej, Wiśle i Chybiu?


Ebook: Przewodnik po Hiperprzestrzeni - Stewart A. Swerdlow, Witold Wojtaszko - Czytio.pl\neBooki Duchowość Przewodnik po Hiperprzestrzeni Przewodnik po Hiperprzestrzeni\nStewart A. Swerdlow, Witold Wojtaszko\nCena katalogowa: 35,00 złNasza cena: 29,90 zł\tDostępne formaty plików:\nMożna powiedzieć niemożliwe jest możliwe. Właśnie o tym jest Przewodnik po Hiperprzestrzeni to swoisty indywidualny dialog każdego z nas, z nami w roli głównej. Czy istnieje odpowiedź na każde pytanie? Pewnie nie, co nie oznacza, aby nie szukać odpowiedzi. Przedstawione w książce poglądy i opinie na temat wielu ważnych życiowych spraw nie powinny być traktowane jako jedynie słusznie obowiązujące. Powinny właśnie skłaniać do refleksji nad własnym życiem, własnym postępowaniem i jeśli okażą się pomocne mogą w pozytywny sposób wpłynąć na nasze życie osobiste, rodzinne, zawodowe oraz społeczne.


P.T. - czyli nowa generacja Strachu przez duże "S" - PS4life\nGraliście w Outlasta? Przeszliście dodatek Whistleblower? Ze smartfonem w ręku przemierzaliście korytarze szpitala psychiatrycznego w Daylight? Baliście się? To nic w porównaniu z P.T.. Lecz co to właściwie jest za twór?\nWiele lat temu powstawały dobre gry, które straszyły nie jump-scenkami, czy sapiącymi zombiakami, lecz klimatem. Takie psychologiczne, wciągające produkcje pamięta się na lata i są one wyznacznikiem tego, co nazywamy strachem. Resident Evil, Silent Hill oraz Fatal Frame wspominam jako tytuły, które udowodniły mi, że żaden film nie przestraszy tak jak interaktywna gra.\nPowyższy materiał jest nagranym przeze mnie gameplayem z wersji demonstracyjnej. Dobrze, że SHARE nie nagrywa głosu z mikrofonu, bo kilka razy byłoby słychać moje krzyki… tak to jest, jak gra się w ciemnym pomieszczeniu na słuchawkach.\nRozbudziłem Waszą ciekawość? To teraz największa bomba – P.T. to tak naprawdę nowy Silent Hill! Kto mógł wpaść na pomysł, aby dać grywalny teaser, a na jego końcu ukazać, że stworzyło go całkowicie inne studio i jest to kontynuacja znanej i kochanej przez miłośników horrorów serii? Oczywiście odpowiedź nasuwa się sama. Największy troll wśród wybitnych twórców gier – Hideo Kojima\nPierwsze co rzuca się w oczy to bardzo ładna, szczegółowa grafika. Oczywiście całe demo to jedna, zapętlona lokacja, ale mimo to jestem pod wrażeniem. Przy szybkich ruchach obraz rozmazuje się, jednak widać, iż jest to specjalny zabieg, aby trudniej było dojrzeć to, co jest za nami. I to działa. Gra stosuje mnóstwo takich trików. Drzwi nie otworzą się, dopóki nie odwrócimy się od nich. Jeśli spojrzymy w sufit lub za siebie to bardzo prawdopodobne, że usłyszymy jakiś odgłos przed nami. Zdecydowanie zalecam grę na słuchawkach z przestrzennym dźwiękiem.\nO fabule wiadomo bardzo mało. Trafiamy do mieszkania i słyszymy, jak w radiu speaker mówi o morderstwie z zimną krwią, które niedawno miało miejsce. Mężczyzna zamordował ciężarną żonę, syna, a następnie próbował zabić córkę, która jednak ukryła się w łazience. Wstęp może wydawać się płytki i nijaki, jednak podany jest on w taki sposób, że ręce zaczynają się pocić, a serce bije coraz szybciej.\n7780s gamescom horror P.T playstation 4 Sony YouTube\nPoprzedni postSoftware 2.0 nadchodzi, a wraz z nim Share Play!\nNastępny postZobaczcie jak prezentuje się walka w Bloodborne!


15/20 konkurs na najem powierzchni reklamowych – płot | WSPL SP ZOZ w Poznaniu\n15/20 konkurs na najem powierzchni reklamowych – płot\nPoznań 4 czerwca 2020\nStosownie do art. 38 ustawy o gospodarce nieruchomościami z dnia 21 sierpnia 1997 r. (Dz.U.2020.65 t.j. z dnia 2020.01.15) i rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 14 września 2004 r. w sprawie sposobu i trybu przeprowadzania przetargów oraz rokowań na zbycie nieruchomości (Dz.U.2014.1490 t.j. z dnia 2014.10.31), Dyrektor WSPL SP ZOZ w Poznaniu ogłasza pisemny nieograniczony przetarg na dzierżawę niżej wymienionych powierzchni:\nCenę wywoławczą – wynajem powierzchni reklamowej minimalna kwota najmu za 1 m ² – 50 zł netto.\nOferty należy złożyć w siedzibie Wydzierżawiającego, w Poznaniu przy ul. Szylinga 1 Sekretariat Przychodni do dnia 9 czerwca 2020 do godz. 10.00 w zamkniętej kopercie z napisem „oferta przetargowa na dzierżawę – reklama płot”.\nPrzetarg odbędzie się w dniu 9 czerwca 2020 o godz. 10.05 w Poznaniu przy ul. Szylinga 1 pokój 357.


Stanisław Przybyszewski, Moi współcześni :: Wolne Lektury\nEpoka: Modernizm Rodzaj: Epika Gatunek: Pamiętnik\nAlkoholik, skandalista, maestro bufonady, niezwykły przybysz z Berlina, który swego czasu porwał za sobą młody Kraków, stary zaś zbulwersował śmiałym stylem życia i niefrasobliwością zarazem. W tamtym miejscu i czasie był rzeczywiście „poète maudit”, ze wszystkimi tego konsekwencjami.\nMoi współcześni to dwa tomy wspomnień Stanisława Przybyszewskiego. Pierwszy, Wśród obcych, publikowany na gorąco w „Tygodniku Ilustrowanym” w 1924 r. i „Rzeczypospolitej” w 1925 r., w formie książkowej ukazał się w Warszawie w 1928 r., a więc już po śmierci autora. Zatytułowany Wśród swoich tom drugi pozostał nieukończony, wydany pośmiertnie w Warszawie w 1930 r.\nStanisław PrzybyszewskiDe profundis\nJean MoréasDobre wróżki...


Maxi Cosi Quinny Speedi SX-0wys-W-wa-RATY--od SS - 357732084 - oficjalne archiwum allegro\nMaxi Cosi Quinny Speedi SX-0wys-W-wa-RATY--od SS (357732084)\nZakończona o 12:27 dnia 01.06.2008 r.\noferta nr 357732084\nTel. 022 855 08 79\nTel. 515-10-88-15 lub 500-085-620\n79 1050 1025 1000 0022 9721 3486\nWitamy na aukcji firmy Tosia\nna której oferujemy nowy wózek:\nSpacerówka + Gondolka\nUbezpieczona wysyłka kurierem GRATIS !!!\nUbezpieczona wysyłka kurierem za pobraniem GRATIS !!!\nObejrzyj dlaczego warto mieć ten wózek!\nDostępne kolory wózków i gondolek:\nWózek trzyfunkcyjny Speedy SX firmy Quinny charakteryzuje się nowoczesnym wyglądem i dużą funkcjonalnością. Jest to idealny wózek dla rodziców lubiących częste wyjazdy za miasto lub preferujących aktywne formy wypoczynku np. jogging, a chcą ten czas spędzać razem z dzieckiem.\nGondola jest bardzo ładnie wykończona. Wyściółka wykonana jest z bawełny, można ją w całości zdjąć i uprać w temperaturze 30 st. Tkaniny z zewnątrz gondoli są nieprzemakalne, dzięki czemu niestraszny Wam spacer w deszczowe dni. W budce umieszczona jest rączka do przenoszenia gondoli. Jest to świetne rozwiązanie dla rodziców, którzy mieszkają w blokach bez windy- mama wracając ze spaceru bierze gondolkę z dzieckiem, a stelaż przyniesie później tata:) Zdejmowanie i zakładanie gondoli na stelaż jest bardzo proste- należy położyć ją na stelaż i przycisnąć.\nSpacerówka jest ustawiona przodem do kierunku jazdy, więc ciekawy świata maluch będzie wszystko widział. Ma regulowane położenie, co pozwala wybrać najwygodniejszą pozycję dla Twojego dziecka. Speedy SX wyposażony jest w pięciopunktowe pasy bezpieczeństwa, co uniemożliwi maluchowi wyjście z wózka. Wózek nie ma pałąka. Tapicerkę można w całości zdjąć i wyprać, dzięki czemu łatwo jest wózek utrzymać w czystości. W komplecie znajduje się pokrowiec na nóżki. Pozwala on na komfortowy spacer przy każdej pogodzie. Budka spacerówki wyposażona jest w system cichego składania, dzięki czemu nie musisz się obawiać, że obudzisz swoje dziecko w trakcie rozkładania.\nTrójkołowy stelaż Speedy SX wykonany jest z aluminium, dzięki czemu jest lekki. Bardzo łatwo składa się i rozkłada- wystarczy wcisnąć jeden przycisk. Możesz to spokojnie zrobić z dzieckiem na ręku. Po złożeniu stelaż się blokuje, co bardzo ułatwia transport wózka. Koła są duże, pompowane, przednie obrotowe, co zapewni Twojemu dziecku komfort podróżowania, a Tobie komfort prowadzenia wózka. Przednie koło można zablokować w pozycji tyłem do kierunku jazdy co sprawia, że wózek sprawdza się nawet w najtrudniejszym terenie. Koła można łatwo zdjąć, dzięki czemu wózek zmieści się do każdego bagażnika. Wózek jest wyposażony w hamulec ręczny bębnowy, co przydaje się podczas joggingu czy jazdy na rolkach. Dodatkowym atutem jest duży, materiałowy kosz na zakupy z regulacją wielkości.\nDo stelaża spacerówki Speedi SX można wpinać wszystkie, aktualnie dostępne w sprzedaży, modele fotelików samochodowych Maxi-Cosi (0-13 kg.) Cabrio, Citi, tworząc bardzo praktyczny i wygodny w obsłudze zestaw do przewożenia niemowląt.\nAdaptery służące do wpięcia fotelika samochodowego oraz gondolki załączone są w komplecie.\nDodatkowe dostępne akcesoria:\n- folia przeciwdeszczowa do spacerówki,\n- wielosezonowy śpiwór do wózka,\n- głębokość siedziska 21 cm,\n- wysokość oparcia 46 cm,\n- długość 106 cm,\nDo każdego wózka Maxi Cosi Mura 4 dolącza:\n- gwarancję polskiego inportera,\nGALERIA Tosia_pl - W Y B R A N E O F E R T Y © 2003-2007


Widzialność ciał Justyna Skolicka - wydawnictwoj.pl\nIncoming Richarda Mosse’a i Widok zza bliska\nRóżnica miedzy materią organiczną i przedmiotami nie zawsze jest oczywista, zwłaszcza w zbliżeniach; koce termiczne poruszają się na wietrze, jakby były obdarzone pneumą. Spowolnienie z sześćdziesięciu do dwudziestu czterech klatek na sekundę pozwala uchwycić szczególną, medytacyjną skalę obrazu. Termiczne modelowanie sylwetki przypomina wczesnorenesansową obsesję uważności. To ciała odrysowane według wzoru, przedstawienie przedstawień. Siatka pierwszego planu nakłada się na siatkę tła. Podskórne arterie ujawniają ciepłe mapy ludzkich krwioobiegów. Albo może tak: obrazy ludzi, budynki i rzeczy tworzą odcisk, który prócz tego, że jest idealny, przypomina – jak uszczerbek na marmurze – o kruchości.\nNiektóre głosy krytyczne zarzucają pracom Richarda Mosse’a estetyzację. Rzeczywiście, zapierający dech, monochromatyczny efekt pełni ważną rolę w projekcie, który sporą nadzieję pokłada w pięknie. „To najostrzejsze narzędzie w skrzynce”, mówi irlandzki artysta w czasie krakowskiego oprowadzania. „Incoming” nie przedstawia uchodźców, raczej nasze europejskie twarze; czy naprawdę uważacie je za piękne? Przecież one nie są nawet kolorowe. Mówi się, że piękno oślepia, w takim chyba sensie, że przez chwilę nie rozumiemy tego, co widzimy. Doświadczenie piękna jest „początkiem przerażenia” – by przywołać Rilkowską frazę z I Elegii – ponieważ odsłania materię pozbawioną znaczeń. Jak plaster nałożony na oko, zasklepia je w patrzeniu. Skoro jednak jest formą jawności, może także przywoływać sens – możliwość rozumienia, następującą po ślepocie – możliwość współczucia lub pogardy.\nKilkanaście pierwszych zdjęć, które znajdujemy w „Incoming” (album angielskiego wydawnictwa MACK, 2017) przedstawia obiekty o różnej ostrości, w różnym stopniu nasycone światłem. Ujęcia nocnego nieba i księżyca ustawiają szeroką perspektywę; niebo nigdy nie jest lokalne, to zawsze niebo uniwersalne; podobnie metaforyzuje się obraz żywiołów, jakiegoś mitycznego praporządku. Na kolejnych stronach znajdujemy dwa symetryczne przedstawienia: biały i czarny wariant kuli jak obrazy źrenicy. Pierwsza jest ciemna, poszarpana, rozszerzona w akcie patrzenia; druga – biała i ślepa. Niektóre kadry są rozpoznawalne na pierwszy rzut oka. Oto pełna faza księżyca widoczna nad dachami miasta, częściowo przysłonięta chmurami. Wyobrażamy sobie pracowite zabiegi kamery: kula wypełnia kadr; dalej zbliżenie traci czytelność do tego stopnia, że możemy tylko domyślać się, czym jest rozmazany, amorficzny fragment; to prawdopodobnie powiększenie widoku powierzchni. Czy na pewno jednak wiemy, na co patrzymy? Czy to jest księżyc? Białe, drobne obiekty z warkoczami przypominają wysiew spadających gwiazd. Ale jeśli trwa noc, czym są jaskrawe zakresy w rogu jednej z fotografii? Jakie zjawiska nocnego nieba mogłyby przyjąć tak precyzyjną, geometryczną formę smugi? Do końca wstępnej „serii” (którą tworzy kilkanaście zdjęć) trudno zrozumieć, na co patrzymy. Przedostatni obraz przypomina poruszone ujęcie halogenu, ostatni – przymglony, świecący obiekt w ruchu. Dalej pojawiają sie wyraźne już obrazy maszyn: samolotu i pocisku.\nJeżeli piękno jest początkiem przerażenia, będziemy mieli tutaj wiele piękna. Kulisty obiekt jako temat serii przedstawień (gwiazda, źrenica) definiuje się wreszcie w swoim podstawowym znaczeniu jako cel uchwycony na wizjerze. Być może niebo jest uniwersalne, konkretne są jednak wybudowane pod nim miasta. Sekwencje „Incoming” rozpoczynają zdjęcia pocisków spadających na dachy miasta Dabik, na pograniczu syryjsko – tureckim. Zgodnie z tradycją, muzułmanie umiejscawiają tutaj eschatologiczną zonę, miejsce ostatniej walki dobra ze złem. Z tego miejsca zaczyna się narracja Mosse’a, chronologiczny porządek obrazów, które opowiadają historię uchodźczej podróży od jej startu: opróżnianie miasta, przymus znikania, ewakuacja. Prace artysty zazwyczaj mają charakter narracyjny i wychodzą poza najbardziej widowiskowy, wchłaniany przez media, „szczytowy” moment kryzysu, możliwy do uchwycenia w konceptualnym, pojedynczym zdjęciu. Jeśli spojrzymy na „Incoming” w kontekście klasycznego kina europejskiego, jako opowieść o człowieku w podróży, dostrzeglibyśmy może graniczną realizację modelu, późną, nową falę, radykalną formułę pogardy, która została wyczerpana.\nIstnieje nowy typ kamery, pisze Richard Mosse. To kamera termowizyjna, technologiczny potwór o wadze dwudziestu trzech kilogramów, z elektronicznie sterowaną optyką, wykonaną z polerowanego półmetalu germanum. Została stworzona po to, żeby tkwić na słupie i nadzorować granice. Czuła jest na promieniowanie ciepła w odległości trzydziestu kilometrów – w tym ciepła ludzkiego ciała. Richard Mosse to artysta konceptualny, znany z fotografowania postwojennych terytoriów byłej Jugosławii, Iraku i Konga, który wiele uwagi poświęca technikom obrazowania. „Światło zanika. Upał przechodzi w zimno. Uwaga ludzi dryfuje. Zainteresowanie mediów maleje. Współczucie jest ewidentnie wyczerpane. (…) Chcieliśmy wykorzystać technologię przeciw jej zaprojektowanym celom, żeby stworzyć zajmującą, ludzką formę sztuki, która pozwoli widzom medytować nad trudnymi i często tragicznymi podróżami uchodźców” – pisze Mosse; w instalacji „Incoming” łączy wizję i siedmiokanałowy system dźwięku (zdjęcia Trevora Tweetena, muzyka Bena Frosta). Wybierając sposób filmowania stosowany w celach wojskowych, Mosse odsłania inny obraz uchodźców i szlaków migracji niż ten, który znamy z oficjalnych mediów. Nic tak utwierdza naszej wiary w niewidzialne jak nauka; być może biopolityczne technologie, zwrócone przeciw samym sobie, wychwycą z rzeczywistości jej delikatne, etyczne rejestry. Wcześniejszy cykl „Infra” powstał na specjalistycznym filmie Kodaka; czuły na chlorofil, film ten podbarwia czerwienią i magentą zieleń kongijskiej roślinności, dzięki czemu w pejzażach wyraźnie uwidaczniają się mundury maskujące w khaki. Ludzkie oko nie wyodrębnia obecności chlorofilu, który jest oznaką życia roślin. Oko nie widzi ciepła –kamera termowizyjna „Horizon” to potrafi; rejestruje ruch, oddech i ślady dotyku dłoni na chłodnych powierzchniach.\nIstnieje nowy typ kamery; filmowanie termowizyjne wydobywa z krajobrazu nastrojowe walory (skłębione chmury, migotanie wody). Ale to obraz maszyn i obiektów wojskowych najbardziej uderza abstrakcyjną estetyką. Rurki, naprężone liny, powtarzalne sekwencje ogniw łańcucha albo metalowej siatki, kojące, monumentalne tło burty, dynamika metalowych stopni, po których wojskowi eskortują na górę zawiniętych w koce, wyziębionych ludzi z pontonu. Skomplikowane, rytmiczne sekwencje ułożone z elementów aparatury satelitarnej w skali makro; wykwitające pośród geometrycznych siatek kuliste, świecące obiekty; ale też drobne, eleganckie suwaki prowadzone czyjąś ręką po lustrzanej konsoli. Gigantyczny lotniskowiec i kamera termowizyjna wydają się idealnie kompatybilne. Ekwipunek wojskowych: kaptury i hełmy, gwizdki, maski ochronne, gogle, słuchawki, mikroporty skutecznie osłaniają twarze (bardziej prywatne postacie Europejczyków rozebranych z umundurowania ukazywane są od tyłu). Uchodźcy wchodzą na pokład z opuszczonymi głowami (być może próbują odzyskać równowagę po wielogodzinnym dryfowaniu na pontonie); siadają na kawałku pokładu, który został odgrodzony prowizoryczną siatką. Od pierwszych chwil otoczeni nadzorem. Obsługa okrętu przeprowadza akcję według gotowej procedury, zabezpieczanej przez stroje ochronne, scenariusz działań, sposób transportowania rzeczy i ludzi na pokład. Pokład lotniskowca nie jest miejscem dla bezpaństwowców. Żeby nie komplikować czynności, obsługa okrętu już tutaj tworzy dla nich wydzielone miejsce za drutami (wdrażanie procedur). Porażający jest wyraz ulgi na twarzy uratowanego dziecka, okrągła, roześmiana buzia spryciarza, któremu udało się cudem wymknąć z opresji. Niezwykle miękki modelunek głów, osłoniętych włosami jak welonem z gazy. Włosy upięte w ciasne warkocze, fosforyzujące białym światłem, wyżłobione czyjąś troskliwą ręką; uparte, nieposłuszne włosy jak naelektryzowana chmura; pojedyncze kosmyki wysunięte z ułożonej formy; srebrzyste afra na głowach dzieci, rokokowe, postrzępione pasma, wtulone za muszelki uszu; obrazowanie termowizyjne przypomina miejscami grafikę, ślady pociągnięć ołówka.\nNastępna seria zdjęć przedstawia uzbrajanie i start śmigłowca. Niemal słyszymy muzykę, która towarzyszy układom siedmiu wojskowych ciał. Estetyka tej sekwencji przypomina spektakl; perfekcyjna choreografia wokół posągu – uzbrojonego odrzutowca – jest nierealistyczna w tym znaczeniu, w jakim nierealistyczny jest każdy rytuał. Maszyna startuje, wojskowi śledzą z pokładu znikający kształt (gorące powietrze, wydmuch światła). Później ich ciała tracą napięcie; wojskowi schodzą z płyty krokiem ludzi zmęczonych po służbie.\nKto nie chce wojny?\nCisza; fale to inaczej wydmy, ziarnistość zdjęć może przywodzić na myśl ciepły piasek albo kalkę. Poprzecznie liniowane kartki szkolnych zeszytów, papier nutowy, żłobienia na drewnie, prędkość; kawał blachy stebnowany nitami, układ białych szczelin. Wyczuwalne znowu drganie wody, która błyszczy i niespokojnie układa się na slajdzie. Fale to inaczej zaspy, śnieg dryfujący w poprzek wody, żagiel to żegluga. Powierzchnia księżyca w czterokrotnym zbliżeniu (podwójna soczewka); fale to cętki na skórze mureny, fale to inaczej fałdy, księżyc – zdarta piłka, przeszywana na grzbiecie, zdublowana w odbiciu sąsiedniej stronicy.\nPatrząc na posrebrzane kadry możemy zastanawiać się, czym jest niewyraźny, podłużny kształt na linii horyzontu. Później handlarze ludzkim towarem załadują do granic możliwości starą łódź; kamera rozpozna podłużny kształt jako pęknięty statek, tonący w odległości około pięciu kilometrów od wyspy Lesbos. „Z brzegu bardzo trudno było zobaczyć, co się dzieje – pisze Richard Mosse o sfilmowanych, tragicznych wydarzeniach z października 2015 roku – ale kamera łatwo mogła wykryć steki ludzkich ciał, przylegających do siebie na falach, i szybko przenoszonych z prądami.” Służby przybrzeżne, wolontariusze i miejscowi rybacy walczyli z czasem, próbując wyłowić z toni więcej niż trzy setki rozbitków; lekarze usiłowali przywrócić krążenie, zatrzymane w najgłębszych stanach hipotermii.\nWystawa w Bunkrze Sztuki oprócz instalacji obejmowała cykl fotografii „The Castle”. Panoramiczne ujęcia współczesnych obozów w Grecji, Bułgarii i w Niemczech, zmontowane skomplikowaną techniką klatkowania, przypominają renesansowe wykresy urbanistyczne. Odświeżony Europejczyk celebruje w nich perspektywę naukową i centralnie usytuowane ja, czyli centrum nieskończonego wszechświata. Kiedy jednak przyjrzymy im się dokładniej, zauważymy ślady „klatek”, pojedyncze ujęcia kamery, która co trzy sekundy przesuwa się i zmienia punkt widzenia. W zbliżeniu wnętrze tych miast przypomina bardziej apokaliptyczne sceny z Bruegla, niż renesansowe utopie. Obóz „Moria” na wyspie Lesbos był wielokrotnie podpalany – zdjęcia tych pożarów, które co jakiś migają w wiadomościach, są wyrazem tłumionego oporu dwunastu tysięcy uchodźców, przetrzymywanych w miejscu „przystosowanym” dla co najwyżej trzech tysięcy (zapisuję to określenie w cudzysłowie, ponieważ trudno wyobrazić sobie jakikolwiek obóz – zbitą, prowizoryczną przestrzeń, żaden dom – jako miejsce przystosowane do życia). Obozy uchodźcze mieszczą się na obrzeżach siedlisk, na wyspach, w strefach przemysłowych, jak na przykład nieczynny port lotniczy Tempelhof w Berlinie, zaprojektowany przez pierwszego architekta Rzeszy Adolfa Speera, w ramach planu „Germania”. Na płycie lotniska pobudowano baraki mieszkalne. Uchodźcy – pozbawieni prawa do pracy i swobodnego przemieszczania – otrzymują tu dość przyzwoitą aprowizację. Richard Mosse określa życie mieszkańców obozów jako limbo – zawieszone trwanie, na które składa się brak możliwości podjęcia pracy, przemieszczania się, brak tożsamości utraconej razem ze statusem obywatela.\nDzięki uchwyceniu obiegu ciepła, które przenika rzeczywistość, w instalacji Richarda Mosse’a obraz kryzysu uchodźczego stapia się w jedno z wizją katastrofy klimatycznej. „Incoming” może wyglądać jak zapis inwazji; termowizyjna czerń i biel działa niczym nakładka rozszerzająca źrenice. W ostatnich sekwencjach, w postapokaliptycznym, pustynnym najeździe pojawia się ciężarówka, oblepiona przez tłum dziwnych, humanoidalnych postaci. Kamera – gargantuiczne oko – pokazuje ludzi jak widziadła, ponieważ uchodźca w późnej fazie kryzysu humanitarnego jest dla Europy niczym więcej niż przywidzenie, uchwycone przez penetrujące ziemię i morze wyrafinowane media.\nKontrasty wynikające z termicznej metody filmowania wyglądają jak ubytki w skórze; poruszane dynamiką ciepła białe plamy płynnie przechodzą w plamy ciemne, chłód wędruje po powierzchni nosa i policzków, w głębi twarzy płoną czarne, ciepłe, uchylone usta. Wydzieliny ciała tworzą obraz na powierzchni (mokra plama na spodenkach dziecka, ślina, pot). Te ślady zwykłego życia jako biologiczne resztki ukazują nagie życie, życie pozbawione reprezentacji politycznej i legalności – czytamy w „Transmigration of the souls”. Uchodźca, jako graniczna koncepcja państwa narodowego, przywołuje kryzys, popychający liberalne demokracje na próg totalitaryzmu i zagrażający każdemu pozbawieniem politycznego życia, redukcją statusu ludzi przeklętych – homines sacri. Kamera zdaje się wszystkich zrównywać – pisze Richard Mosse – ukazując każdego z nas w warunkach nagiego życia.\nSusan Sontag twierdziła, że nawet pacyfiści nie wierzą dzisiaj w koniec wojen. ”Widok cudzego cierpienia” – ostatnią swoją książkę z 2003 roku – Sontag rozpoczęła od przywołania starych, niewygodnych pytań. Kto nie chce wojny. Kto jej pragnie. Kto ją pod pewnymi warunkami akceptuje, uznając za „mniejsze zło” i „konieczność”. Kto jednym gestem wykreśla granice empatii i wojenne plany. Kto godzi się na wojnę „niewidzialną” – czyli usuwaną z pola widzenia, poza granice państwa. Kobiety nie chcą wojny, pisała Wirginia Woolf w 1938 roku. Ależ uchodźcy to nie kobiety, czytamy dzisiaj w rozżalonych tłitach, uchodźcy tak rzadko są kobietami. To mężczyźni w wieku 20 – 30 lat, dobrze zbudowani i ubrani w porządną, sportową odzież. Przybywają do nas na łupinkach w celach zarobkowych. W istocie, ludzie, którym uda się przetrwać jeden niebezpieczny etap, znajdują się w drodze do „nowego niewolnictwa” – ponieważ „Norwegia nie istnieje”, jak pisał Slavoj Zizek. Istnieją nielegalne bazy i podziemny obieg zatrudnienia, zasilany przez najbardziej zdeterminowanych. I istnieje reszta, przetrzymywana w obozach uchodźczych w nieskończoność.\nW chwili, kiedy uchodźca pali paszport, przygotowuje na spalenie swoje bezbronne, bezpaństwowe ciało. Traci siłę sprawczą i możliwość identyfikacji. Kamera termowizyjna zapewnia anonimowość; to wielki plus dla kogoś, który wolałby nie zostać rozpoznany.\nWystawa „Widok zza bliska. Inne obrazy Zagłady” zakończyła się w krakowskim Muzeum Etnograficznym w marcu 2019. Jej zapis można znaleźć na stronie internetowej – brak jeszcze wydawnictwa książkowego (uporządkowanie praw autorskich, rozproszonych w Polsce i w Niemczech, w licznych kolekcjach prywatnych i instytucjach kultury wymaga czasu). Autorzy: stolarz, artysta i rolnik, artysta, grabarz i rolnik, kamieniarz, artysta, rolnik – paradoksalność określeń takich jak „sztuka nieprofesjonalna” czy „technika naiwna” nastraja do marzeń o określeniach mniej misternych, a bardziej jednoznacznych. W języku angielskim vernacular artist to artysta lokalny, taki, który posługuje się miejscowym językiem. Może najlepiej byłoby powiedzieć: prymitywista i samouk. Kuratorzy usiłowali zaznaczyć nieobecne, słabo reprezentowane obrazy zagłady Żydów w Polsce. Autorzy zgromadzeni na wystawie stykali się z mordami na Żydach w bezpośredni sposób, w swoich rodzinnych okolicach, albo poznawali je z przekazów rodzinnych. Mówiąc o wystawie, jej kuratorka Roma Sendyka chętnie używa synonimu słowa świadek: obserwator stojący obok, bystander, postronny. Względnie bezpieczna pozycja postronnych (na zewnątrz ramy) jest możliwa dzięki wyciszeniu sumień.\nWystawione obiekty mają charakter szczególnego dokumentu czy dowodu symbolicznego; blisko osiemdziesiąt lat po wojnie nie mogą służyć jako materiał dowodowy w żadnym dochodzeniu. Różny był czas i okoliczności ich powstania. „Malowanka” Sławomira Kosiniaka pochodzi z 1948 roku; rzeźba „Jedwabne” Jana Kowalczyka z roku 2017. Zbiór uzupełnia cykl fotografii Wojciecha Wilczyka „Powiększenie”. Przeskalowane do granic intymności ujęcia figur ludzkich nawiązują do tytułowej intencji zbliżenia, spojrzenia, które przyjmuje „niewygodne, niesamowite, niestosowne, niepotrzebne” obrazy. Za blisko, za głośno, za mocno – w mowie potocznej słowo „za” sygnalizuje nadmiar. Przyimek „zza” podaje jednak informację, że coś przestało być przesłonięte – nie chodzi tu więc o problem niewyrażalności. Ujęcie „zza bliska” okazuje się możliwe i wykonalne. Widzimy wyraziste, czytelne obrazy; przy tym obrazy dosłowne, niezręczne, uproszczone, prymitywne. Przecinają się w nich perspektywy świadka zdarzeń i sąsiada, który „zza bliska” pokazuje coś, na co nie sposób patrzeć.\nPrymitywne spojrzenie, samouctwo, odrzucenie profesjonalnych konwencji i dowolność miksowania „scen rodzajowych” z alegoriami, klisz propagandowych z regionalną malowanką. Wyczucie barwy i odległości, zdobienia – „Malowanka” Sławomira Kosiniaka z Zalipia pokazuje roślinność w sposób typowy dla lokalnej ornamentyki. Artysta ludowy podąża do pewnego punktu za tradycją, ale ignoruje profesjonalny trening oka, metarozważania o konwencji i warunkach przedstawienia. Nie znajdziemy w wystawionych pracach refleksji o tym, czym jest pamięć ani jak działa pamięć osobista, dokonująca ciągłych przekształceń i aktualizacji. Bardziej niż kwestie istnienia tego, czego nie sposób wyrazić, zajmuje ich to, na co nie sposób patrzeć.\nNiezdarność sztuki prymitywnej byłaby więc wstępnym warunkiem wymowności (przeciwstawionej afazji). „To, co ona mówi, nie może być powiedziane przy użyciu wykształconych, gotowych umiejętności, ponieważ to, co mówi, nigdy nie powinno być wypowiedziane” pisał John Berger w zbiorze Sztuka patrzenia. Grzebiąc w pamięci (własnej, kopiowanej z opowieści rodzinnych, z obrazów medialnych i ze sztuki) prymitywista poszukuje wiedzy i jej wyrazu. Akt opowiadania zbyt mocno przechyla się w stronę przeszłości, w stronę tego, co już przebrzmiałe. Obraz, prymitywne unaocznienie skuteczniej wciąga historię w tryb teraźniejszy. „Dzisiaj młodzież nawet nie wie, co to było, tak? Tylko z opowiadania. Ale niech to ta wyobraźnia im przedstawi” (Franciszek Skocz w wywiadzie radiowym z 1978 roku).\nCzęść prac powstało na zamówienie prywatnych kolekcjonerów, którzy dbali o wyraźną sygnaturę ludową. Inne przy okazji państwowych konkursów tematycznych, powiązanych z polityką historyczną PRL. Konkursy, wystawy objazdowe, publikacje z lat 60 i 70 upowszechniały obraz zdarzeń zamkniętych za drutami. Brały też udział w ustaleniu przyjmowanego w milczeniu, społecznego konsensusu, który ustalał, gdzie jest miejsce świadka. Posługując się archiwaliami i sztuką naiwną, PRL konsekwentnie maskował ślady pamięci osobistej o żydowskich sąsiadach, przedstawiając obraz ludobójstwa jako zagładę ekskluzywną, czyli taką, która miała miejsce na jakiejś innej – „nie naszej” – ziemi. W takich przedstawieniach druty ustalały symboliczną ramę, wydzielały „tutaj” i „tam” – widzialność realną i wyobrażoną.\nMiasteczko Pierzchnica zostało uchwycone w rozproszonym, jednolitym świetle. Czternaście budynków mieszkalnych u zbiegu ulic, ułożonych w określonej kolejności, która musi zastąpić porządek jeśli nie istnieje chronologia potwierdzona w innym miejscu niż ten oznaczony literami obraz, widok zorganizowanej, przybrudzonej czytelności. Brak chiaroscuro chroni oko przed podjęciem błędnych tropów (zaciemnienia, wymycia i uszczkniętych, fragmentarycznych form). Ukazano przestrzeń wyjściową, Pierzchnicę, miasteczko/sztetl: nieokazałe, parterowe budynki mieszkalne w rogu rynku, w głębi trakt komunikacyjny.\nWidać wylot drogi poza miasto, gdzie zabudowa staje się luźniejsza. Budynki mają jasne, otynkowane fronty i dachy dwuspadowe o średnim kącie nachylenia. Zabudowa złożona z niewielkich domostw: jeden dom – jeden komin – jedne drzwi. Szeregowe segmenty nie odróżniają się od siebie stylistyką ani oznakami statusu majątkowego. Brak napisów, numerów i szyldów. Nieznacznie różnią się detale takie jak kształt bramy, wykrój czy wielkość okien (szkło). Przestrzeń zagospodarowana, zamknięta, z wyraźnie oddzieloną jezdnią, kwartałem parkowym po środku rynku i wyodrębnionymi chodnikami (antropocen). Ponad dachami budynków widać korony drzew (gatunek drzew liściastych trudny do zidentyfikowania). Wewnątrz rynku nasadzenie szczepu, zabezpieczonego drewnianymi szczebelkami (drewno, gleba). Widać auto – odkryty, czarny samochód osobowy o marce trudnej do zidentyfikowania (citroen? opel? powszechnie użytkowane tych marek przez wojenne służby mundurowe). Część drzwi i okien ukazana w formie umownych, ciemnych, prostopadłych wnęk.\nObraz „Żydy do roboty” (1959) Adama Czarneckiego mógłby uchodzić za przedstawienie rodzajowe – połowa z czternastu przedstawionych postaci dźwiga szpadle. Gdyby nie mundury po lewej oraz uporządkowany, symetryczny ruch żołnierzy wstępujących do mieszkań – przymus zbiorowy można by pomylić z ożywieniem w czasie jakichś wspólnotowych zajęć (sto drzew dla jubilata, okolicznościowy kopiec). Mieszkańcy poruszają się z naturalnością nawyku, w jednostajnym rytmie, kołysze ich przyzwyczajenie, są u siebie. Zza rogu jednego z domów wygląda chłopiec: to autoportret autora, Adama Czarneckiego (powiększony przez Wojciecha Wilczyka na jednej z wystawionych fotografii). Żydzi – chałaciarze, ich żony w chustach, niewiele różniące się od chłopek, dzieci (sami chłopcy, zminiaturyzowane figury ojców) – wpasowani naturalnie w przestrzeń rynku. Pośpiech mężczyzny pochylonego nad szpadlem tłumaczy się raczej jego osobistą gorliwością niż systematycznym terrorem. Widać familiarność w przedstawieniu ludzkich sylwetek: znajomych z widzenia, podobnych do siebie, ujętych w codziennym geście, pozbawionych wyjątkowej aury. Tak mogli spieszyć do pracy mieszkańcy Manchesteru, małe czarne postaci robotników z obrazów Lowry’ego. Relacje między przestrzenią a postaciami ludzkimi są tak samo prymitywne, uproszczone, pieczołowite w oddaniu perspektywy, zaskakujące nagłym ujęciem szczegółu ubioru czy zabudowy. Podobnie jak osady robotnicze Lowry’ego, Pierzchnica z obrazu „Żydy do roboty” odsłania ułudę zadomowienia: hiperpoprawne, formalne rysunki perspektywiczne ukazują Pierzchnicę jako miasto makiet.\n„Wygnanie Żydów dn. 25.VI.1943 r” ukazuje rynek tego samego miasta (podpis „Pierzchnica”), uchwycony w innym kadrze i w innym czasie. Widzimy lewą stronę placu, ulicę wylotową i zakręt w prawo, perspektywicznie zamknięty przez zabudowania przydrożne: siedem parterowych budynków mieszkalnych murowanych bądź drewnianych, z dachami o średnim kącie nachylenia. Jak widzimy, lokale narożne są największe. Brak napisów, numerów i szyldów. Dwoje z trojga drzwi jest otwartych. Siedem okiennic zatrzaśniętych. W jednym z sześciu pozostałych okien wybito szybę. Do tego zdarzenia doszło wcześniej, ponieważ na ulicy nie ma pokruszonego szkła. Trudno jednak ustalić kiedy. Na obrazie „Wygnanie Żydów” widać już terror. Jeszcze na uboczu, przy krawężniku, wpasowana w szare tło elewacji scena rozstrzelania. Mężczyzna w długim płaszczu przechyla się w stronę muru jak pchnięta palcem figurka. Obok ustawiona w kontrapoście umundurowana postać (ramiona Niemców w mundurach są wyprostowane, naprężone, szykowne sylwetki przypominają figurę tańca z bronią). Widać krew, czerwoną plamę na murze na poziomie strzału. W głębi ulicy kilkuletnie dziecko próbuje uciec, ciągnie za rękę nieruchomą matkę, przechyla się (powtórzona kompozycja rozstrzelania). Żadna z wypędzanych postaci nie odwraca głowy, chociaż to niemożliwe, żeby nie słyszeli strzału z odległości kilku kroków. Tylko dziecko reaguje koherentnie. Pozostali ustawieni do pamiątkowego portretu zbiorowego, spoglądają przed siebie – w kierunku artysty. Czy artysta jest świadomy swojej dwuznacznej pozycji? Czy w sposób świadomy ukształtował „Wygnanie Żydów” jako „pamiątkę”? Czy widok rynku w Pierzchnicy odsłania wiedzę o rzeczywistości, na którą nie sposób patrzeć: „rozproszone akty rozstrzelań, głodzenie, wycieńczającą pracę”? Te obrazy -„odziedziczone spojrzenie” – formatują współczesność tym silniej, że nie zostały przepracowane historycznie, politycznie, społecznie, duchowo (Roma Sendyka w wywiadzie dla „Didaskaliów”). Czy naiwne spojrzenie może pomieścić moment, w którym przypadek przemocy przestaje być wyjątkiem i zostaje odkryty jako norma? Mężczyzna, dwie kobiety i dziecko – grupa z płóciennymi tobołkami plus połowa kobiety, pół sylwetki nad brązowymi trzewikami, łydki i długa, obfita spódnica. Kobieta zajęta starannym pakowaniem (celem jest, żeby skończyć obraz, pisze Berger w eseju o Lowry’m).\n„Ostatnia droga Majorka” Stanisława Bąka (1962), niewielki formatowo olej, w pierwszym planie kadruje wiejską drogę. Zabudowa jest mniej gęsta niż w miasteczku, widzimy bielone chaty, areały odgrodzone płotami, starodrzew lipowy, młode nasadzenia. Powtórzony, rytmiczny układ zabudowań. Widzimy odwróconą postać chłopa, który wiezie na furmance kilku mężczyzn: trzech żandarmów i Żyda w osobliwej pozie, z czapką zawieszoną na wzniesionej lasce. Co oznacza jarmułka zawieszona na lasce jak chorągiew, znak rozpoznawczy albo sygnał? Próbuję uporządkować wydarzenia, prześledzić ostatnią drogę Majorka, wyobrazić sobie; ale jego gest zbija mnie z tropu, rozmywa obraz, zakłóca odbiór, ciekawi mnie i irytuje. Majorek mówi tym gestem, mową ciała i twarzy, na ostatniej drodze, którą wiezie go jakiś odwrócony chłop, miejscowy rolnik (to mógłby być mój protoplasta, antenat w koszuli ze lnu) wzięty przez żandarmów na podwody. Majorek nie mówi do żandarma i nie mówi do chłopa, wziętego na podwody, wyraźnie próbuje dać mi sygnał, mówi do mnie. Majorek milczy; Majorek wznosi jarmułkę na czubku laski w jakimś niepojętym geście. Majorek mówi do Stanisława Bąka, który jako dziecko słyszy opowieść o ostatniej drodze Majorka od furmana, anonimowego chłopa, wziętego na podwody. Jaki sygnał dawał Majorek? To żart żandarmów, podobny do żartu esesmanów (tańce na beczce, strzyżenie pejsów, wzajemne pociąganie bród). Ostatnia droga Majorka liczy piętnaście kilometrów, tyle wynosi odległość z Radlina do Bielin.\nDalej droga wiedzie przez pustkowie. To chyba późne lato, skoszone, puste pola, malownicza droga wije się wśród pagórków pod horyzontem raz wypukłym, raz wklęsłym. Niedaleko stąd do jeziora Chańcza i nad rzekę Czarną, w jagodową otulinę Cisowsko – Orłowińskiego Parku Krajobrazowego. Ukryty pod mylącym tytułem, z trudem rozpoznany i wpisany w stosowny wątek, obraz „Śmierć dentysty” Józefa Firmantego (ok. 1979) długo leżał w archiwach MEK. Zawiera wizerunki trzech żołnierzy niemieckich i jednego młodego mężczyzny w białej koszuli, ze skrępowanymi rękami. Firmanty włącza napisy; młody dentysta mówi, określa się i wyraża prośbę: pozbawiony życia artykułuje pragnienie życia na poboczu drogi, w pobliżu falujących wzgórz, jego mowa materializuje się jak alegoryczna wstęga, białe litery biegną od ust do ramy obrazu: „Nie mam złota darujcie o jaki piękny jaki cudowny ten świat jednak rozstać się muszę. Ostatnie słowa przed śmiercią młodego dentysty, Raków 1942, Niemcy szukają złota u żydów” (pisownia oryginalna). Przedstawiony na obrazie Firmantego krajobraz wolnej przestrzeni to fałszywa alegoria – nie ma wolnej przestrzeni poza ramą ani za zakrętem drogi. Dalej może być tylko obóz, ponieważ dla człowieka bez praw wszędzie jest obóz. Rynek, droga wylotowa ze sztetla, droga przez wieś, szlak przez lasy – widziane z bliska odsłaniają się jako mapa promieniującego nadzoru. Na końcu jest las i wkopana głęboko ziemianka, ostatnie wyobrażone pustkowie (pustkowie jako miejsce bez oczu) w którym człowiek szuka schronienia, znajdując je jedynie cudem. Jeżeli las jest obrzeżem mapy, to nie ma nic gorszego od lasu.\nAdam Zegadło był sierotą chłopskim; przed wojną przygarnęła go i otoczyła opieką żydowska rodzina fabrykantów. W 1942 przybrana rodzina trafiła z Suchedniowa do Treblinki, Zegadło przeżył to głęboko. W 1969 wyrzeźbił „Wspólną dolę” (alternatywny tytuł: „Wspólna praca, wspólny ciężar”), drewnianą kompozycję z dwoma mężczyznami i krzyżem. Jego praca trafiła do Samuela Fiszmana, kolekcjonera i badacza kultury ludowej, tuż przedtem, nim został zmuszony do wyjazdu z Polski z powodu żydowskich korzeni (1969).\nZ pewnością nie da się patrzeć na tę rzeźbę jak na alegorię polskiego świadka zagłady: kogoś, kto ofiarnie niesie pomoc żydowskim bliźnim; historia pokazuje zbyt wiele przykładów chciwości i okrucieństwa. Zegadło wkadrował jednak żydowski chałat i chłopską koszulę w piątą stację Pasji, z Jezusem i Szymonem Cyrenejczykiem, poddanych władzy Trzeciej Rzeszy. Wydaje się też, że w tym przypadku motyw religijny nie został całkowicie wchłonięty przez styl, jako ludowy sztafaż. Zostaje uzasadniony przez biografię Fiszmana, nawróconego katolika, i Zegadły, znajdy przygarniętego przez żydowską rodzinę. Zobrazowanie ich losów poprzez koncept wspólnej doli (pracy, ciężaru) nie jest może fałszywym, mesjanistycznym uroszczeniem, lecz raczej konsekwencją wspólnej obecności i podjętych wyborów; osobiste doświadczenie objaśnia też w tym przypadku zabieg sakralizacji cierpienia.\nFranciszek Skocz mówił, że musi rzeźbić, aby nie poddać się wspomnieniom. Od 1942 roku był więźniem Oświęcimi; w apelowej odliczance sąsiad zajął za niego niefortunne miejsce; później, podczas niemieckiej akcji zacierania śladów ludobójstwa, Skocz trafił do obozu Neuengamme w Hamburgu; później do Lubeki i na jeden z więźniarskich okrętów. Płynęły pod niemieckimi banderami, dlatego zostały zbombardowane przez aliantów. Skocz, dobry pływak, zdołał dotrzeć do brzegu (później przybyli Brytyjczycy).\nWystawione rzeźby Franciszka Skocza to siedemnaście niewielkich, drewnianych figur esesmanów, kapo i więźniów żydowskich, ciemnoskórych, polskich (w większości polskich). Eksponowano je w pudłach z tektury, tak jak przechowuje się w zabawki i dziecięce teatrzyki. Rzeźby Skocza utrzymane są w konwencji portretowej i wyposażone w rekwizyty: kloce drewna, narzędzia pracy, oprzyrządowanie tortur, kłody, broń. Praca z nimi wymaga zbliżenia, przyjęcia każdej możliwej pozycji – miejsca więźnia en face esesmana i miejsca strażnika, patrzącego na więźnia.\nWycofanie spojrzenia za symboliczną granicę drutów jest niemożliwe.\nNa początku lat siedemdziesiątych John Berger obserwował zachodnią politykę informacyjną w kwestii wojny w Wietnamie. „Od mniej więcej roku – pisał w Fotografiach cierpienia – publikowanie fotografii wojennych przez gazety o dużych nakładach stało się czymś normalnym; wcześniej powstrzymywano się od tego, uznając, że są one zbyt szokujące.” Oczywisty impuls kazał szukać zmian w oczekiwaniach samych czytelników. Albo są gotowi na uznanie brutalnej prawdy (i wymagają od swoich rzeczników prawdomówności), albo społeczna żądza sensacji sięgnęła już poziomu żądzy krwi. Berger odrzucił obydwie opcje. Pierwszą jako idealistyczną, drugą – przesadnie cyniczną. Jego zdaniem konfrontacja z fotografiami cierpień wojennych zawsze wywołuje szok. „Kiedy patrzymy na te zdjęcia – mówi Berger – chwila cierpienia innych pochłania nas. Czujemy rozpacz bądź oburzenie. Rozpacz związana z przyjęciem na siebie części cierpienia innych jest bezcelowa. Oburzenie wymaga zaś działania. Próbujemy wynurzyć się ze sfotografowanej rzeczywistości i powrócić do naszego życia. A kiedy to robimy, kontrast między tymi chwilami sprawia, że podjęcie na powrót naszego życia staje się beznadziejnie nieadekwatną odpowiedzią na to, co widzieliśmy”. A więc fotografie z gazet nie należą do nikogo, nie stanowią „pamiątki” w rodzaju fotografii osobistej (rodzinnej), której konsekwencje i sens można na nowo interpretować. Budują bezosobową pamięć anonima. Zobaczone sekwencje (cierpienie, rany, trupy, rozpacz) odbierane są przez czytelnika jakby były wyrazem konieczności dziejowej. Kiedy Berger mówi, że zdjęcia wojenne zniewalają, ma chyba na myśli projektowaną reakcję czytelnika: emocjonalny stupor, znieruchomienie woli, wstyd. Zdaje się, że projektowanie szoku (obok produkcji stereotypów) dobrze opisuje tę część propagandy PRL. Lepiej nawet, że w polskich warunkach czytelnik jest świadkiem osobistym, a bolesna pamięć wymaga odświeżenia. Odświeżenie musi boleć, dlatego świadek ucieka i skazuje się na wstyd. PRL-owi pasuje wstyd i bierność (niemieckie państwo okazało się potworem, ale tamto państwo nie ma nic wspólnego z naszym państwem).\n„Widok zza bliska” do pewnego stopnia ujawnia polskie – wojenne i odziedziczone po wojnie – „widzenie cudzego cierpienia”. Obrazuje zdarzenia z sąsiedztwa, rozpoznawalną topikę miasteczka/sztetla, współzamieszkiwanego niegdyś przez Żydów i Polaków. Wydobyte z archiwów, rodzime krajobrazy – siedliska, drogi, wsie i ich zadrzewione obrzeża – odsłaniają to, co Roma Sendyka określiła jako „prześladowania i przemoc, rozproszone akty rozstrzelań, głodzenie, zmuszanie do wycieńczającej pracy”; nagie życie o niestałych prawach, stale zagrożone ludobójstwem.\nByć może dziedziczone spojrzenie na cierpienie, które było tematem wystawy, trzeba będzie uznać za dziedziczną ślepotę.\nByć może biopolityczne technologie, zwrócone przeciw samym sobie, wychwycą z rzeczywistości jej delikatne, etyczne rejestry.\nRichard Mosse „Przybywający / Incoming” instalacja wideo 2014-2017\n„Zamek/The Castle” 2016-2018\nGaleria Sztuki Współczesnej Bunkier Sztuki w Krakowie 26.09 – 31.10.2019\nKurator: Anna Maria Potocka\nWystawa Muzeum Etnograficznego w Krakowie\nKuratorzy: Roma Sendyka, Erica Lehler, Wojciech Wilczyk, Magdalena Zych\nRichard Mosse, Transmigration of the souls [w:] Incoming, MACK, UK 2017\nGiorgio Agamben, Homo sacer: nagie życie i suwerenna władza, przełożył Mateusz Salwa, Prószyński i S-ka, Warszawa 2008\nJohn Berger, O patrzeniu, przełożył Sławomir Sikora, Fundacja Aletheia, Warszawa 1999\nSusan Sontag, Widok cudzego cierpienia, przełożył Sławomir Magala, Wydawnictwo Karakter, Kraków 2016\nSlavoj Zizek, Norwegia nie istnieje, przełożył Krzysztof Juruś, https://krytykapolityczna.pl/swiat/ue/norwegia-nie-istnieje-slavoj-zizek-o-uchodzcach/\nTak się nie pokazuje Zagłady? Z Romą Sendyką, Wojciechem Wilczykiem i Magdaleną Zych rozmawia Marta Bryś, „Didaskalia. Gazeta teatralna”, kwiecień 2019, str. 56-63\nJustyna Skolicka – teatrolożka i polonistka, mieszka w Krakowie. Publikowała w „Studium”, „Arteriach”, na portalu „e-teatr”, „Śląska Strefa Gender”. Pisze eseje i prozę.