Farmaceuta a badania kliniczne - Aptekarz Polski\nBadania kliniczne to hasło znane prawdopodobnie większości osób związanych z branżą farmaceutyczną. Obecnie dziedzina ta w Polsce nabiera coraz większego znaczenia. Jednak co dokładnie kryje się pod tym terminem? W jaki sposób wiedza magistrów farmacji może okazać się tutaj nieocenioną pomocą?\nBadania kliniczne możemy najprościej zdefiniować jako badania z uczestnictwem ludzi, których celem jest ocena skuteczności i bezpieczeństwa leków czy też wyrobów medycznych. Opis ten oczywiście nie ujmuje wszystkich aspektów związanych z tym obszarem, ale już na wstępie podkreśla nam kilka istotnych faktów.\nUdział ludzi, który wyraził pełną i świadomą zgodę na uczestnictwo w badaniu.\nPodmiotem badania jest konkretny lek lub wyrób medyczny, który jest aplikowany w ściśle określony sposób, identyczny dla wszystkich uczestników.\nBadanie ma jasno określony cel – ocena skuteczności, bezpieczeństwa, zidentyfikowanie działań niepożądanych.\nWarto również wiedzieć, że definicja badania klinicznego jest ujęta w Ustawie „Prawo Farmaceutyczne” w art. 2 pkt. 2, która formułuje je następująco:\nPodział na kolejne etapy badań klinicznych to nie jedynie formalne wymaganie. Przejście do kolejnej fazy jest możliwe tylko wtedy, gdy poprzednia zakończyła się pozytywnym wynikiem. Dzięki temu minimalizuje się ryzyko oraz ilość uczestników badania narażonych na potencjalne negatywne skutki działania testowanego leku.\nFaza ta jest opcjonalna. Oznacza użycie mikrodawek produktu leczniczego na ochotnikach. Praktykowana ze względu na znaczną pomoc w wytypowaniu cząsteczki, która w dalszych etapach badaniach ma największą szansę uzyskać właściwe parametry lecznicze.\nFaza I (bezpieczeństwo leku)\nProwadzona jest na małej grupie chorych, do kilkudziesięciu osób, i jej celem jest wstępna ocena bezpieczeństwa badanego leku oraz dobór zakresu dawek, które mogą być efektywne. Określa się również podstawowe parametry farmakodynamiczne i farmakokinetyczne, np. po jakim czasie lek zostaje wydalony z organizmu.\nFaza II (skuteczność terapii)\nLiczba badanych waha się od kilkudziesięciu do kilkuset pacjentów. W tej fazie analizuje się bezpieczeństwo i skuteczność leku w danej jednostce chorobowej oraz precyzyjnie ustala wartość dawki terapeutycznej.\nFaza III (efektywność danej terapii w porównaniu tą standardową)\nLek zostaje poddany badaniom na dużej ilości chorych, od kilkuset do kilku tysięcy. Już bardziej szczegółowo monitorowane są skuteczność, bezpieczeństwo czy odpowiednia dawka leku. Powodzenie tej fazy umożliwia zarejestrowanie leku i wprowadzenie go na rynek.\nFaza IV (długofalowe bezpieczeństwo)\nPrzez niektórych określana również jako badanie kontrolne, co wynika z faktu, że jest ona prowadzona już po dopuszczeniu produktu leczniczego do obrotu. Pozwala na odpowiednią weryfikację efektu oczekiwanego leku oraz czy jest bezpieczny dla wszystkich chorych, którzy stosują go według zaleceń.\nTen wstęp pozwolił w bardzo dużym uproszczeniu zorientować się, jaki cel mają badania kliniczne i jak przebiegają. Dotyczą leków, więc już na pierwszy rzut oka wiedza farmaceuty wydaje się być przydatna i istotna. Gdzie zatem osoby zainteresowane tematem mogłyby znaleźć zatrudnienie? Możliwości z pewnością jest kilka, poniżej wybór jedynie niektórych. Należy przy tym pamiętać, że każda jednostka zajmująca się badaniami klinicznymi działa inaczej i może oferować różne propozycje pracy.\nFarmaceuta w ośrodku badawczym\nHasło to ujmuje kilka możliwych stanowisk. Po pierwsze można czuwać nad odpowiednim przechowywaniem i wydawaniem leków pacjentowi, tak by nie dopuścić do jakichkolwiek odstępstw od protokołu badania. Istotny jest również nadzór prawidłowego dawkowania, a także drogi podawania leku. Wyuczona przez farmaceutów dokładność i świadomość znaczenia, jakie mają powyższe aspekty w powodzeniu farmakoterapii, są nieocenione, gdyż pozwalają na uniknięcie czy też wyłapanie błędów, które mogą pogorszyć wyniki badań. Dlatego też nad wyborem tej drogi mogą zastanowić się osoby, które są skrupulatne, cenią sobie stabilną pracę, ale jednocześnie chciałyby w niej trochę dynamiki (różne protokoły badań, pacjenci) oraz pragną przyłożyć swoją cegiełkę do rozwoju nowych leków.\nMonitor badań klinicznych (Clinical research associate – CRA)\nPraca polega na nadzorze, by dane badanie kliniczne zostało przeprowadzone zgodnie z protokołem i z zachowaniem pełnego bezpieczeństwa pacjenta. Osoba na tym stanowisku jeździ do ośrodków badawczych na kontrolę, weryfikuje wyniki wpisane do karty obserwacji klinicznej czy na bieżąco sprawdza przestrzeganie wytycznych dobrej praktyki klinicznej (GCP). Monitor to również pierwsza osoba, z którą kontaktują się pracownicy ośrodka w razie wszelkich wątpliwości czy problemów związanych z badaniem. Osoba kandydująca na to stanowisko powinna wykazać się bardzo dobrą znajomością języka angielskiego, odpornością na stres czy gotowością na regularne wyjazdy. Wiedza zdobyta na studiach farmaceutycznych pozwala na dobrą orientację w całym procesie badania – farmaceuci znają mechanizmy działania leków, potrafią analizować farmakodynamikę i farmakokinetykę leku oraz znają medyczny język, co z pewnością pozwala na łatwiejszą komunikację w zespole, np. z lekarzem będącym badaczem.\nKoordynator badania klinicznego (Clinical Research Coordinator – CRC)\nRolą koordynatora badania klinicznego jest odciążenie zespołu badawczego z administracyjnych, prawnych, etycznych oraz finansowych obowiązków, jakie pojawiają się w całym procesie badania. To właśnie CRC czuwa, żeby wszystko przebiegało według zasad GCP – dobrej praktyki klinicznej oraz kontroluje działalność pracowników badania. Bezsprzecznie stanowisko to wymaga łatwości w zbieraniu i sprawdzaniu dokumentacji, gdyż w całym procesie powstaje jej całkiem dużo. Koordynator również musi wykazać się znakomitą komunikacją między zespołem badaczy, sponsorem czy innymi jednostkami, z którymi nawiązana jest współpraca, gdyż ściśle z nimi współpracuje. Wykorzystanie farmaceutycznego wykształcenia jest tu podobne jak w przypadku Monitora badań klinicznych, jednak z pewnością większy nacisk kładzie się na odpowiednią umiejętność zarządzania.\nAdministrator badania klinicznego (Clinical Research Associate – CRA)\nPraca CRA obejmuje w zasadzie logistyczno-techniczną stronę badań. Osoba taka zapewnia, że wszystkie normy państwowe i międzynarodowe zostaną wypełnione, koordynuje on pracę zespołu, przygotowuje również sprawozdania z badań. Przydatna będzie tu zdolność do organizacji pracy własnej i czyjejś, przywiązanie do szczegółów oraz dobra komunikacja interpersonalna.\nStanowisko to bywa różnie nazywane, lecz głównym celem osoby zatrudnionej jest zapewnienie bezpieczeństwa uczestników badań klinicznych. Osoba taka monitoruje działania niepożądane, rejestruje je i przekazuje dalej do analizy. Wszystkie badania kliniczne wymagają stałego kontrolowania takich danych, które muszą być wprowadzone do systemu w odpowiednim okresie czasowym i przesłane odpowiednim jednostkom.\nAudytor badania klinicznego\nOsoba taka niezależnie ocenia, jak przebiega badanie kliniczne i czy zachowane są wszystkie standardy, takie jak zgodność z protokołem, przeprowadzenie odpowiednich badań, warunki przechowywania leków itd. Wszystko to ma na celu zapewnienia odpowiedniej jakości badań.\nJednostka ta niezależnie wydaje własną opinię na temat danego badania, a głównym celem jej działania jest zadbanie o dobro, godność i bezpieczeństwo pacjentów. Każdy etap badania klinicznego musi być przez nią zaakceptowany. W skład komisji wchodzą głównie lekarze, jednak wymagani są też przedstawiciele innych zawodów, jak farmaceuta czy prawnik. Ta opcja pracy będzie otwarta dla osób już z odpowiednim stażem zawodowym, gdyż trzeba posiadać co najmniej 10 letnie doświadczenie.\nBadania kliniczne to dziedzina, która wymaga współpracy wielu osób. Niezbędna jest świadomość odpowiedzialności i dokładności wszystkich podejmowanych działań, gdyż na każdym etapie badań uczestniczą ludzie i priorytetem jest zapewnienie ich bezpieczeństwa. Bez wątpienia jednak praca w tym obszarze istotnie wspiera rozwój nowych leków oraz pomaga zapewnić pacjentom dostęp do coraz bardziej efektywnych sposobów leczenia.\nUstawa „Prawo Farmaceutyczne” z dnia 6 września 2001 roku (t.j. Dz. U. 2008 nr 45, poz. 271)\nPwC, Raport „Badania Kliniczne w Polsce”, grudzień 2015\nKontrola Najwyższa Izba Kontroli wykazała, że system nadzoru nad wprowadzaniem takich produktów na rynek nie zapewnił konsumentom właściwej ochrony i...


Katolik.pl - Oto człowieku masz czas próby\nZ Markiem Piaseckim, prezesem Zarządu Fundacji Fuga Mundi, rozmawia Józef Augustyn SJ\nW wieku 15 lat skoczyłem na głowę do zbyt płytkiej wody. Znalazłem się pod wodą i nagle uświadomiłem sobie, że nie mogę poruszyć ani nogą, ani ręką. Ciało przestało odbierać sygnały z mózgu, zostałem całkowicie sparaliżowany. Nie odczuwałem żadnego bólu. Pomyślałem zdumiony: "Co się dzieje?!". W płucach miałem powietrze, woda uniosła mnie tuż pod swoją powierzchnię. Umysł nie przestał działać, zawołałem w myślach: "Pomóż mi, nie mogę się poruszyć, zaczyna mi brakować powietrza". Poczułem, jak ktoś chwycił mnie za ramiona. Kolega, z którym owego dnia przyszedłem się wykąpać, odwrócił mnie twarzą do góry, nabrałem powietrza, wyciągnął mnie na trawę. Uratował mi życie. Moje oczy utkwiły w błękitnym niebie, po którym sunęły białe obłoki, promienie słońca muskały moją twarz. Dnia 14 czerwca 1980 r., o godzinie 15.30 historia mojego życia całkowicie się zmieniła. Ten niefortunny skok spowodował uszkodzenie rdzenia kręgowego w odcinku szyjnym i w efekcie nastąpił paraliż ciała. Bez pytania o zgodę zostałem postawiony na nowej drodze życia, jakże odmiennej od tej, którą dotychczas szedłem jako sprawny i młody chłopak. W ułamku sekundy wkroczyłem w alternatywną rzeczywistość, nową i nieznaną.\nZnalazłeś się w szpitalu...\nOwszem, i to nieraz. Przez wiele lat zastanawiałem się, co by było gdybym... Co by było, gdybym był sprawny, bogaty, mądry... Co by było, gdybym urodził się gdzie indziej, w innym kraju (lepszym, zasobniejszym), gdybym był kimś innym, niż jestem. Takie myślenie jest łatwe, przyjemne, nic nie kosztuje. Czytałem niegdyś powieść Dicka Trzy stygmaty Palmera Oldridge'a. Bohaterowie powieści, po zażyciu odpowiedniej substancji chemicznej, takich czarodziejskich pigułek, przenosili się w świat iluzji, w którym stawali się inteligentni, przystojni, pozbawieni wszelkich trosk i problemów. Jednocześnie w realnym świecie ludzie ci zaniedbywali swoje obowiązki, ich życie zwykle kończyło się klęską. Uzależniali się od swoich iluzji i zatracali się w świecie "a gdyby tak być kimś innym, niż się jest w istocie?". Jest to niewątpliwie ogromna pokusa. Sam ulegałem i często ulegam tego typu myśleniu. Jest ono, oczywiście, bezowocne, jest swego rodzaju mamieniem siebie i tworzeniem gmachu złudzeń oraz odgradzania się od świata realnego. Człowiek marnotrawi siły i energię na to, żeby uciekać od swojego przeznaczenia. Jest niczym syn marnotrawny, któremu wydaje się, że wszędzie będzie mu lepiej, byleby nie w tym miejscu, gdzie go postawiono. Uważam, że tego typu doświadczenie nie jest właściwe tylko osobom niepełnosprawnym. Takie myśli są bardzo dużą pokusą. Ludzie sobie wyobrażają, że są bogatsi, mają inną rodzinę, innego współmałżonka, żyją w innym kraju. Myślę, że to jest ogromna pułapka - psychiczna i duchowa - w którą bardzo łatwo wpaść. Tego typu praktyki mentalne są również znakomitą formą usprawiedliwiania się, zrzucania odpowiedzialności za własne życie na okoliczności, na czynniki zewnętrzne. Człowiek staje się niczym liść na wietrze, daje się unosić falom mody, powiewowi oportunizmu. Rezygnuje z podjęcia wysiłku tego życia, które dzisiaj ma w swoich rękach, tu i teraz, w danych okolicznościach. Niewątpliwie ja się z tym borykałem. Oczywiście i teraz przychodzą mi do głowy takie myśli. Czasem wydaje mi się, że oddałbym na przykład cały majątek, żeby mieć sprawne ręce, bo wtedy bym... itd. Jestem jednak świadomy, że jest to gonitwa za wiatrem, która odbiera tak naprawdę okazje do skorzystania w życiu z tego, co się ma, a nie z tego, co się straciło.\nMiałem wtedy 15 lat i po raz pierwszy trafiłem do szpitala. Widok wielu chorych skupionych w jednym miejscu zrobił na mnie ogromne wrażenie. Byłem podwójnie zaszokowany. Z jednej strony przyglądałem się cierpieniu innych ludzi, z drugiej zaś strony sam cierpiałem. Zupełnie nie mogłem się poruszać. W pierwszym okresie po wypadku byłem całkowicie sparaliżowany - nie byłem w stanie zmienić pozycji ciała. Pielęgniarki karmiły mnie, przewracały na drugi bok. Odbywało się to co dwie godziny, ale już po pół godzinie nie mogłem wyleżeć na jednej stronie. Tak więc jęczałem z bólu i bezradności i nie wiem, co bardziej bolało - czy to, że ciało domagało się zmiany pozycji, czy też fakt, że byłem bezradny i bezbronny. Gdy mucha usiadła mi na czole, ruszałem intensywnie mięśniami twarzy lub wołałem o pomoc. Nie mogłem podnieść ręki, przykryć się kołdrą. Tego typu sceny były tragikomiczne, a ja grałem w nich główną rolę.\nMiałem trudności z oddychaniem. Mięśnie poniżej miejsca uszkodzenia zostały porażone, w tym również mięśnie odpowiedzialne za oddychanie. Odsysano mi ślinę specjalnym urządzeniem, gdyż dusiłem się i nie mogłem odkaszlnąć samodzielnie. Powiedziano mi, że z tego powodu trzykrotnie znalazłem się w stanie śmierci klinicznej. Nie pamiętam żadnych wędrówek poza własne ciało. Pamiętam tylko sytuację, gdy reanimowano mnie z jednej z tych zapaści. Pamiętam moment odzyskiwania przytomności, jakby zakłócenia w odbiorze sygnału telewizyjnego, szum i biały śnieg. A potem twarze pielęgniarek i lekarza. Po raz kolejny zostałem przywrócony życiu.\nTak naprawdę nie zdawałem sobie zupełnie sprawy z sytuacji, w jakiej się znalazłem. Kiedy trzy tygodnie po wypadku otrzymałem informację o przyjęciu do szkoły ponadpodstawowej, prosiłem rodziców, żeby nic nie robili, bo być może po wakacjach pójdę do szkoły. Złożyłem dokumenty do szkoły budowlanej, zostałem przyjęty. Nawet przez myśl mi nie przeszło, że moje dotychczasowe plany życiowe straciły aktualność, że nadają się do odłożenia na półkę.\nPrzez długi czas nie byłem świadomy skutków wypadku. Nie miałem świadomości, co w praktyce oznacza spędzanie całego życia na wózku inwalidzkim. Spotykałem się z różnymi opowieściami krążącymi wśród chorych. Mówiono, że nawet na wózek nie siądę albo że męskość można tylko powiesić na haku, gdzieś w ciemnym kącie strychu. Z drugiej strony widziałem sparaliżowanych, którzy dochodzili do siebie, wstawali na nogi i wychodzili sami ze szpitala. Mówiono wtedy, że ja także będę jeszcze grał w piłkę na boisku z kolegami. Dziś wiem, że żadna z tych historii do mnie nie pasowała. Swoją historię musiałem stworzyć sam.\nZ biegiem czasu (nastąpiło to bardzo szybko, po tygodniu lub dwóch tygodniach) przyzwyczaiłem się do sytuacji, w jakiej się znalazłem. Myślę, że - to jest może taka bardziej ogólna refleksja - możliwości adaptacyjne człowieka są rzeczywiście ogromne. Sam tego doświadczyłem, gdyż po pewnym czasie mój brak sprawności zacząłem traktować jako kolejną zmienną życia: jesteśmy mali, dorastamy, nabieramy siły; życie podlega ciągłym zmianom. Problem polega na oczekiwaniu i wyobrażeniu. Wszyscy chcemy być piękniejsi, bardziej sprawni, dostawać od życia samo dobro. Tymczasem tak nie jest. W tym miejscu przypominam sobie Hioba, którego postać w następnych latach bardzo mi pomogła. Utożsamiałem się z jego położeniem - on również przyjął zło, które mu się przytrafiło. Rodziła się we mnie bolesna refleksja, że oto zostałem doświadczony czymś, czego nie chciałem, o co nie prosiłem, czego najchętniej pozbyłbym się jednym ruchem ręki.\nZ literatury psychologicznej wiem, jak przebiega proces przystosowania się po utracie czegoś bardzo cennego, np. sprawności. Szok, bunt, rozpacz, depresja, przystosowanie na poziomie osobowościowych mechanizmów obronnych, wreszcie właściwe przystosowanie. Muszę powiedzieć, że o ile szok stał się moim udziałem, o tyle nie pamiętam, abym przeżywał wewnętrzne bunty i sprzeciw. Owszem, miałem głębokie uczucie żalu i pragnienie wyzdrowienia, ale nie miotałem się, nie krzyczałem i nie szlochałem. Być może jest to skutek wychowania, życia sprzed wypadku. Pochodzę z robotniczej rodziny - tak się wówczas mawiało, dzieląc ludzi na klasy - od życia otrzymywaliśmy niewiele, trzeba było zadowolić się tym, co było. Nie przypominam więc sobie, bym po wypadku przeżywał jakieś rozpaczliwe bunty wewnętrzne, pytał, dlaczego tak się stało.\nJednocześnie chciałbym odczarować rzeczywistość szpitala i ludzi przeżywających trudne chwile swojego życia. Nie jest tak, jakoby ta rzeczywistość była tylko ciemna i czarna. Leżałem w sali kilkuosobowej. Żarty sypały się jak z rękawa, wspólnie oglądaliśmy telewizję. Dyskutowaliśmy o rzeczach ogólnych, ale również o młodych i jędrnych ciałach pielęgniarek, które przychodziły i opiekowały się nami. Życie w pewnym sensie toczyło się normalnymi torami. Wypadek, choroba czy proces starzenia nie odmieniają zupełnie człowieka. Zostałem pozbawiony sprawności, ale przecież doświadczenia związane z relacjami międzyludzkimi, z doznawaniem dobra i piękna (szczególnie jedna taka pielęgniareczka była przedmiotem moich westchnień) pozostały i przebiegały normalnie. Człowiek nie jest tylko ciałem ani nie jest tylko duchem. Człowiek jest jednością psychofizyczną. Sądzę, że ten metafizyczny fakt umożliwił mi przetrwanie w tamtych chwilach.\nPamiętam, że na sali leżeli sami młodzi ludzie. Mieliśmy kolorową pościel. Ktoś, kto leżał w szpitalu, wie, o czym mówię - biała pościel jest tak blisko białej śmierci. Obok mnie leżał 24-letni chłopak również po urazie kręgosłupa, z drugiej strony mojego łóżka - były zapaśnik, wicemistrz Polski, który miał amputowane ręce i nogi (wpadł pod pociąg). Jednak atmosfera w pokoju była raczej pogodna. Wieczorami robiliśmy sobie "drugą kolację" - szczególną popularnością cieszyła się mizeria z ogórków i pomidorów, wymieszana z gęstą śmietaną, przyprawiona solą, pieprzem.\nStałym elementem tych wieczorów była zdobywana z wielkim trudem wódka. Pewnego wieczora po kilku głębszych, gdy atmosfera bardzo się rozluźniła, zaczęliśmy dyskutować, kto w tym towarzystwie jest najsilniejszy. Najbardziej zadziorną postawę przejawiał zapaśnik, posiadający tylko kikuty w kończynach górnych i dolnych: jedną rękę miał amputowaną powyżej, drugą poniżej łokcia; jedną nogę powyżej, drugą poniżej kolana. Jedynym sposobem rozstrzygnięcia sporu było mocowanie się na ręce, czyli tragikomedii ciąg dalszy. Zapaśnik, który prawie nie miał rąk, zaczął się na nie siłować z mężczyzną tylko bez jednej nogi (amputowanej tylko poniżej kolana - "prawie cały mężczyzna") i wbrew pozorom nie był na straconej pozycji. Gdy tak się siłował (szala zwycięstwa przechylała się raz w tę, raz w tamtą stronę), a wózek, na którym siedział omal się nie wywracał, ja podnosiłem się prawie do pozycji siedzącej (tylko w wyobrażeniach). Tenże sam zapaśnik opowiadał innym razem o koszmarach nocnych, kiedy po raz kolejny wpadał pod pędzący pociąg, albo patrzyliśmy, jak bohatersko chodził o dwóch protezach i dwóch laskach przywiązanych do górnych kikutów. Samo życie, z którego wyciskaliśmy najlepsze soki...\nZ tamtego okresu w mojej pamięci pozostał personel medyczny, któremu jestem wdzięczny za udzieloną pomoc. Rehabilitanci - cztery osoby: dwóch mężczyzn i dwie kobiety - przykładali się do swojej pracy. Traktowali ją poważnie, odpowiedzialnie i profesjonalnie. Dzięki robionym przez nich ćwiczeniom nie nabawiłem się tzw. przykurczy, których powstanie oznacza poważne problemy w codziennym funkcjonowaniu. Pielęgniarki nie dopuściły do powstania odleżyn, czyli martwicy ciała w miejscach ciągłego ucisku czy leżenia ponad miarę. Pani psycholog, która przychodziła do mnie, uśmierzała ból niesprawności - rozmawialiśmy o niczym (tak, można rozmawiać o niczym, jeśli jest odpowiednia atmosfera) i graliśmy w szachy. Albo ordynator oddziału rehabilitacji... Sam był osobą niepełnosprawną i miał niespotykany nawyk. W zimowe ranki zbierał pozostały po śniadaniu chleb. Przychodził do mojego pokoju, otwierał okno i karmił wrony. Pielęgniarka oddziałowa krzyczała na niego (niewiele osób mogło sobie na to pozwolić, ordynator miał autorytet), że mnie zaziębi. Ja natomiast miałem za darmo kino i jakąś odmianę w dniach, które były tak podobne do siebie. Na tym oddziale leżałem prawie dwanaście miesięcy.\nWszyscy ci ludzie pomogli mi przeżyć tamten okres i nie oszaleć. Chciałem powrócić do pełnej sprawności i myślałem o tym zwłaszcza podczas bezsennych nocy, których było wiele. Słuchałem wówczas małego radia, które kupili mi rodzice. Muzyka nocą jest dla zbolałej duszy tym, czym plaster na zaognioną ranę - odrywa od złych myśli, skupia na doświadczeniu piękna i spokoju. Osoby te tworzyły kontekst ludzki, w którym cierpienie nabiera innego wymiaru. Nie przeżywałem "cierpień młodego Wertera". Owszem, w moim życiu był obecny ból, pragnąłem wrócić do zdrowia, ale musiałem odnaleźć się w tej sytuacji i raczej odnajdywałem się w niej.\nSprawa jest dość złożona. Nie da się odpowiedzieć jednym zdaniem. Gdy patrzę na ścieżkę swego życia, jest tam wiele takich miejsc, które uczyły mnie przyjmowania w życiu tego, co się otrzymuje. W domu rodzinnym prowadziliśmy proste życie, bardziej uczestniczyliśmy w wydarzeniach społecznych niż je tworzyliśmy. Na scenie życia przecież nie każdy może być aktorem, muszą być również widzowie. Ta metafora jest prawdziwa szczególnie dziś, kiedy mamy do czynienia z niespotykanym rozwojem show-businessu. Karierę i majątek można zrobić na obnażaniu się przed całą rzeszą podglądaczy.\nWydaje mi się także, że z rodziny wyniosłem pewną życiową mądrość. Rozumiałem, że buntowanie się przeciw rzeczom i zdarzeniom, na które nie ma się wpływu, jest bezcelowe i nie do końca twórcze. Trwanie jest bardziej sensowne niż rzucanie się w prawo, w lewo.\nZaraz po wypadku - dwanaście miesięcy w szpitalu w Olsztynie. Potem było sanatorium, później kolejne osiem miesięcy. Tak więc z krótkimi, tygodniowymi przerwami przez dwa lata przebywałem w różnych szpitala i w różnych sanatoriach.\nWypadek miałem tydzień po zakończeniu szkoły podstawowej. Potem nastąpiły dwa lata intensywnej rehabilitacji. Gdy przebywałem w szpitalu rehabilitacyjnym w Górowie Iławeckim (tam też mieszkali moi rodzice), dzięki pomocy pracownika socjalnego skontaktowałem się z miejscowym liceum ogólnokształcącym. Na początku września przeszedłem badania psychologiczne. Dyrekcja liceum wyraziła zainteresowanie nauczaniem indywidualnym i tak oto rozpoczął się w moim życiu kolejny etap - etap zdobywania wykształcenia.\nMuszę przyznać, że lata 80. były dla niepełnosprawnych dużo trudniejsze niż obecnie. Muszę jednak powiedzieć także i to, że ze względu na moją niepełnosprawność rodzice otrzymali dużo większe mieszkanie, a służby wspierające pomogły mi w rozpoczęciu dalszej edukacji.\nNauczyciele przychodzili do mojego domu, mama częstowała ich herbatą lub kawą. Indywidualny tok nauczania ma swoje ogromne zalety. Gdy niepełnosprawny nie może dostać się do szkoły, szkoła przychodzi do niego (ta forma kształcenia również i dziś jest dostępna dla osób niepełnosprawnych). Nauczanie jest prowadzone na zasadzie "jeden do jednego": jeden nauczyciel i jeden uczeń. Jest to nauczanie jakby nie z tej epoki, przypomina guwernerów w zamożnych domach. Kontakt twarzą w twarz z nauczycielem mobilizował do nauki. Musiałem się dobrze przygotować do każdej lekcji, ponieważ nie mogłem liczyć na to, że nauczyciel mnie nie zapyta. Byłem przecież jedyny w klasie.\nIndywidualny tok nauczania ma również swoje jeszcze większe minusy. Byłem "wyzuty" (jakby powiedział Witkacy) z kontaktów z rówieśnikami. Nauczyciele, niezależnie od tego, czy byłem przygotowany na dwójkę czy na piątkę, zwykle stawiali mi piątki (miałem się jeszcze o tym przekonać w późniejszym okresie, gdy trafiłem do szkoły, w której było więcej uczniów, nie tylko ja sam). Odczuwałem także ogromne osamotnienie. Starych kolegów już nie miałem - wszyscy zajęci byli swoimi sprawami, nowych jeszcze nie poznałem. Zacząłem doświadczać, co to znaczy być innym, pozostawionym poza nawiasem społeczeństwa. Zacząłem szukać jakichś dróg wyjścia z tej sytuacji. Na początku była to literatura piękna.\nRozczytywałem się namiętnie, "na zabój". Miałem swoje miejsce. Siedziałem na łące, na wzgórku nad sztucznym zbiornikiem retencyjnym, tuż obok naszego osiedla. Czasem szedłem (tzn. jechałem) nad tamę, która kilkanaście lat później została przerwana i pociągnęła za sobą śmiertelne ofiary. Ale najwięcej czasu spędziłem na łące. Czytałem Dostojewskiego, Szekspira, Sienkiewicza. Fascynowałem się współczesną literaturą amerykańską - czytałem Faulknera. Miałem okres zaczytywania się w literaturze science fiction. Przebywałem wtedy z bohaterami literackimi: z Idiotą, braćmi Karamazow, Hamletem, Makbetem, Kmicicem i innymi. Szczególne wrażenie wywarła na mnie opowieść Abe Kobo Kobieta z wydm, która odzwierciedlała znakomicie moją ówczesną sytuację. Główny bohater - urzędnik cierpiący na nudną pracę - miał hobby, które polegało na zbieraniu wyjątkowych okazów owadów. To ulubione zajęcie sprawiło, że pewnego dnia wybrał się na brzeg oceanu, do wioski, która walczyła z wydmami, wdzierającymi się do domów. Gdy zbliżał się wieczór, bohater poprosił o nocleg. Mieszkańcy wioski skierowali go do samotnej kobiety, mieszkającej w miejscu, z którego można było wydostać się tylko za pomocą drabinki linowej. Następnego dnia okazało się, że wieśniacy wcale nie zamierzają go stamtąd wypuścić. Postanowili za niego, iż będzie mężczyzną samotnej kobiety, i że pomoże jej w walce z wszechobecnym piaskiem. Oczywiście bohater zdumiał się bezczelnością wieśniaków i począł obmyślać drogę ucieczki. Pomagał kobiecie, pojawiła się między nimi odwieczna nić łącząca kobietę i mężczyznę. Dwa razy uciekał, ale za każdym razem wieśniacy chwytali go i z powrotem przymusili do powrotu do kobiety. Kiedy uciekł po raz trzeci, a nikt go nie gonił - sam wrócił. Odkrył większy sens we wspólnej z kobietą walce z piachem niż w monotonnej pracy urzędniczej w dużym mieście. Nie pytany o zgodę, został postawiony na nowej drodze życia, zupełnie odmiennej od tej, którą kroczył dotychczas. Wszedł w alternatywną rzeczywistość, która okazała się jego przeznaczeniem.\nMoja przygoda z literaturą piękną była ucieczką przed samotnością. Wtapiałem się w historie literackich bohaterów, ale czegoś mi jednak brakowało. Indywidualny tok nauczania pozbawiony jest społecznego wymiaru uczenia się - ścierania się uczniów, konkurencji i współpracy z rówieśnikami, odnajdywania własnej twarzy na tle innych zachowań. Będąc na wakacjach w sanatorium, przypadkiem dowiedziałem się o liceum przy sanatorium we Wrocławiu. W tym liceum proces rehabilitacji łączyło się z nauką. Było to ważne, fundamentalne połączenie dla człowieka pozbawionego pełnej sprawności ciała. Dostałem adres tego liceum i napisałem tam. Po dwóch tygodniach otrzymałem informację, że zostałem przyjęty. W ten sposób trafiłem w takie miejsce i do takich ludzi, którzy z jeszcze nie ukształtowanego tworzywa mojego życia pomogli utworzyć podwaliny pod czekającą mnie przyszłość.\nW tym miejscu przypomina mi się rok 1981 i pobyt w szpitalu w Górowie Iławeckim. 13 grudnia ujrzałem przez okno idącego po zaśnieżonym chodniku żołnierza z karabinem. Żołnierz zapalił papierosa. Nie zapomnę tego widoku do końca życia. Nie zdawałem sobie sprawy ze znaczenia tej sytuacji. Ogłoszono stan wojenny. Ówczesna władza wyprowadziła czołgi i żołnierzy przeciwko swoim obywatelom. Człowiekowi o zdrowych zmysłach trudno pogodzić tego typu zestawienie. Żołnierz szedł chodnikiem przebiegającym wzdłuż jeziorka, w centrum którego znajdowała się wysepka z gniazdami łabędzi. Białe łabędzie zawsze kojarzyły mi się z jakąś czystością i wolnością. Przypływały do przechodniów z podniesioną głową, dumnie wyprostowane. Ludzie karmili je chlebem. A potem łabędzie wzlatywały w górę na rozpostartych skrzydłach. Nikt im tych skrzydeł nie podcinał. Obrazy z 13 grudnia nakładają się w mojej pamięci. Polski żołnierz z karabinem i białe łabędzie.\nPobyt we Wrocławiu stał się dla mnie również czasem spokojniejszej refleksji nad sensem utraty pełnej sprawności. Widziałem kolegów, którzy znajdowali się w podobnym położeniu. Razem spędzaliśmy w sanatorium święta Wielkiej nocy. Był to piękny czas - doświadczenie budzącej się wiosny, słońca świecącego jaskrawym blaskiem, muzyka Johna Andersona dobiegająca z któregoś z pokoi. Dotykałem życia. Okazuje się, że niewiele trzeba, żeby ocierać się o jakiś głębszy sens. Wraz z towarzyszami niedoli z sąsiednich łóżek czekałem na zmartwychwstanie.\nTo jest pewien paradoks - osiemnastolatek na wózku, który mówi, że życie jest piękne. Z drugiej strony, mamy wielu młodych ludzi, którym niczego nie brakuje, którzy mają wszystkiego pod dostatkiem, a którzy mówią jednak coś zupełnie przeciwnego - że życie jest do niczego.\nOwszem, ta druga strona medalu często decyduje o tym, jak przeżywamy świat - czy potrafimy cieszyć się z małych rzeczy, czy potrafimy w ogóle się cieszyć. Przeżywałem podświadomy żal do kolegi, który wyciągnął mnie owego feralnego dnia nad wodę. Nie chciałem jechać o tej godzinie. Chciałem wykąpać się wieczorem, tuż przed filmem Pogoda dla bogaczy, który w tamtym czasie cieszył się ogromną popularnością. On mnie jednak namawiał, więc w końcu się zdecydowałem. Pojechałem, skoczyłem, wkroczyłem w alternatywną rzeczywistość. Przez kilka lat istniały we mnie żal i złość. Obarczałem go odpowiedzialnością za mój wypadek. Ludzka psychika niekiedy rządzi się pokrętnymi prawami. Miałem sen, w którym wspinałem się z nim po stromym urwisku. Urwisko pokryte było śliskim mchem. Obaj z trudem wchodziliśmy coraz wyżej, towarzyszyło mi napięcie i obawa, że zaraz spadniemy. Nagle koledze noga się poślizgnęła, zawisł nad urwiskiem. Wpatrywałem się biernie w tę sytuację. Nie zareagowałem, a on spadł w przepaść. Uderzył o skałę, a ja pomyślałem: "Dobrze ci tak!". A przecież on tylko zaprosił mnie do wspólnego pójścia nad wodę, tak samo jak zaprasza się do kina, teatru czy na piwo. Mieszkają w nas demony, które toczą swoją walkę - walkę o zatracenie człowieka. Odciągają od jestestwa, nakierowują na rzeczy zewnętrzne, pozbawiając możliwości odkrycia odpowiedzialności za własne życie. Łatwiej myśleć, że to nie moja wina i że ktoś inny odpowiada za kształt mojego życia.\nKolejnym doświadczeniem, które było (i nadal jest) moim udziałem, stał się ostracyzm. Oto scena z przeszłości: wychodzę z budynku na ulicę, po drugiej stronie ulicy znajduje się zakład mechaniczny. Widzę człowieka, który przywołuje współpracowników i pokazuje na mnie palcem. Wytyka mnie palcem. Dyskutują, śmieją się. Nie słyszałem, o czym rozmawiali, ale w środku coś mnie zabolało, jakby ostry sztylet wdarł się pod serce. Inna scena ma miejsce w sklepie. Na dworze skwar leje się z nieba, wjeżdżam do sklepu, kupuję wodę, wyciągam z trudem pieniądze, wyjeżdżam, a z tyłu dochodzi do mnie komentarz: "Gdzie takiego do sklepu puszczają!". W mojej duszy jest mnóstwo tego typu zdarzeń i słów, które ranią, stawiają człowieka poza nawiasem. Gdy z tej perspektywy spoglądam na swoją drogę po wypadku, najbardziej boli mnie nie to, że utraciłem pełną sprawność, ale właśnie skutki społeczne, dotyczące kontaktów międzyludzkich. To, co najbardziej boli, to fakt, że jest się traktowanym inaczej, marginalizowanym i pomijanym.\nGdy miałem sześć, może siedem lat, znalazłem się w takiej oto sytuacji. Na festynie, zorganizowanym przez zakład pracy mojego ojca, otrzymaliśmy różnego rodzaju zabawki i gry. W drodze powrotnej kolega zaproponował mi zamianę wylosowanej przez siebie gry (robienie jakichś pieczątek ze zwierzątkami) na tę, którą ja wylosowałem (gra "Chińczyk"). Stanęliśmy w kółeczku, on przekonywał o zaletach swojej gry. Zapytałem o radę moją mamę. Czułem, że gra, którą dostałem, jest lepsza, ale nie miałem pewności. Oczekiwałem od mamy potwierdzenia i nie doczekałem się. Powiedziała: "Zrób, jak uważasz". Nie pomogła mi zdecydować. Zamieniłem się z kolegą, a później żałowałem tej decyzji. Kolejna pretensja, którą nosiłem w sobie, dotyczyła właśnie rodziców. Żywiłem przekonanie, że zawiedli moje oczekiwania, że nie dali mi w życiu tego, na co zasługiwałem. Nie wspierali mnie wystarczająco w wyborach życiowych, np. pozostawili samego w wyborze szkoły ponadpodstawowej.\nTakich zawodów i pretensji było w moim życiu więcej, tymczasem one odbierają radość życia. Są niczym zasłona, która przesłania widok na piękno otaczającego nas świata, na dobre gesty ludzi, z którymi spotykałem się przecież tyle razy. Tworzą pewnego rodzaju "skorupę". Przebicie się przez nią trwa latami i szczęśliwy ten, któremu uda się wyjść na światło dzienne. Pomoc psychologiczna czy kierownictwo duchowe może zdziałać w takich sytuacjach bardzo dużo. Miałem się o tym przekonać i w swoim życiu.\nCiągle zastanawiałem się nad tym i do dzisiaj to robię, ale do końca nie wiem, jak to jest. Czy przez ten wypadek Bóg mi pomógł czy też utrudnił mi życie? Mniej więcej zdaję sobie sprawę, jaki byłby typowy scenariusz mojego życia, gdybym nie uległ wypadkowi. Pochodzę z rodziny robotniczej i widzę, jak żyją moi koledzy. Mój los mógłby być powieleniem tych losów, które - tak patrząc z boku - nie są godne tego, by o nie zabiegać. Ci ludzie często popadają w alkoholizm, nie pracują, niszczą swoje życie. W tym kontekście, wydaje mi się, że Bóg mi pomógł, że wyprowadził mnie z potencjalnej "ziemi niewoli", z niewoli alkoholu, z niewoli życia bez wartości. Oczywiście, trzeba przyznać, że Bóg zastosował drakońską metodę. Być może dlatego, żeby nie przyszło mi do głowy powrócić do takiego życia.\nKiedyś jechałem autobusem. Za oknem drzewa przesuwały się jedno po drugim. Autobus kołysał się i podskakiwał na polskich nierównych drogach. Monotonia jazdy spowodowała, że oczy mi się bezwiednie zamykały. Nagle przyszła mi do głowy myśl, że zostałem wystawiony na ciężką próbę. Paradoksalnie, odczułem ogromną ulgę i pewność, że - jeśli chodzi o moją niesprawność - wszystko jest w jak najlepszym porządku. "Oto człowieku masz czas próby. Jeżeli będziesz dobry w małych rzeczach, dostąpisz większych". Miałem wtedy wrażenie, że przeżywam okres, w którym moje człowieczeństwo ma zaistnieć. Czułem, że nie mogę go utracić. Mam nadzieje, że Bóg mi pomógł i poprowadzi dalej właściwymi drogami.\nZ Markiem Piaseckim rozmawiał Józef Augustyn SJ


Sala Weselna Groblanka - Sale Weselne Malbork - Pomorskie - opinie,komentarze,recenzje - ModneWesele.com\nStrona główna Sale weselneSala Weselna Groblanka\nAdres strony internetowej: http://www.sala.groblanka.pl/\nTelefon kontaktowy: Pokaż numer telefonu 664 199 200\nZ myślą o pełnym zadowoleniu naszych gości, o niezwykłach chwilach i wspomnieniach na lata, Sala Weselna Groblanka stoi przed Państwem otworem. Znajdzie się w niej miejsce dla 150 osób. Gwarantujemy także 64 miejsca nooclegowe.\nOferujemy wspaniałą atmosferę, wykwitny catering oraz świetną zabawę na naszej sali weselnej. Ten magiczny dzień wymaga odpowiedniej oprawy o którą zadba nasza profesjonalna i doświadczona kadra. Wokół ośrodka znajduje się dość miejsca, aby chwilę wytchnienia od szalonych tańców odnaleźć na świeżym powietrzu na wieczornym spacerze.\nW razie jakichkolwiek pytań prosimy o kontakt telefoniczny. Chętnie odpowiemy na wszystkie Państwa pytania.\nInne kategorie z Malbork


lilbadgurl profil | Bongacams\n24, Wodnik, Thailand, Phuket\nOstatnie Logowanie: 13-06-21 12:42:18\nPoprzez klikanie przycisku, będziesz doprowadzal lilbadgurl do pierwszej pozycji na głównej stronie przez 60 sekund. W tym czasie, pokój czat modelki będzie bardziej widoczny i niezwykle popularny! Informacja o Twojej aktywności pojawi się na czacie, będzie widoczna dla modelki i innych użytkowników czata. lilbadgurl z pewnością doceni ten gest i będzie Ci niezmiernie wdzięczna!\nWażne detale lilbadgurl\nGodziny pracy lilbadgurl\nAmatorskie filmiki lilbadgurl\nlilbadgurl Lista Życzeń


Dom na peryferiach: 2017\nRok 2017 mogę zaliczyć do twórczych. Najbardziej jestem zadowolona z projektów, które wymagały większego nakładu pracy i czasu.\nSweterki dla chłopców są moim ulubionym projektem. Po pierwsze wzór na sweterek jest całkiem prosty. Włóczka mieszana (wełna z bawełną) okazała się bardzo dobrym wyborem. Sweterek trzyma fason, nie odkształca się po praniu i przede wszystkim spełnia warunek chłopców. Jest to jeden z najcześciej chętnie noszonych projektów.\nKolejny projekt z który cieszy właścicielkę jest żółty sweterek Klaudii.\nSweterek według tego wzoru wykonałam także dla Wiktorii i siebie samej (jeszcze nie zrobiłam zdjęć, mimo że sweterek w użytkowaniu od dawna).\nPrezent urodzinowy dla siostry był całkiem ciekawym projektem. Identyczny zamierzam wykonać dla siebie.\nMam jeszcze dwa zaległe w publikacji projekty z których jestem bardzo zadowolona: Skogstjerne według projektu katrine Hammer oraz Riddari.\nAutor: Monika G. o 10:29 Brak komentarzy:\nAutor: Monika G. o 09:42 Brak komentarzy:\nEtykiety: Czapki, Dzieci, Gjestalgarn\nAutor: Monika G. o 10:14 2 komentarze:\nJakiś czas temu pokazywałam początki nowego sweterka dla Gabriela. Dzisiaj mogę zaprezentować sweterek w całości. W tym miejscu muszę także podziękować mojej mamie, która wyszyła płot oraz wyhaftowała traktor.\nGråtass-genser jest wzorem opublikowanym przez Dale Garn. Dale Garn zaprezentowała katalog ze wzorami zarówno dla chłopców jak i dziewcząt. Gråtass był najpopularniejszym ciągnikiem, wykorzystywanym w pracach polowych w latach 1940. Fantasy - Fabrik AS sprawiła, że stary traktor wrócił życia w postaci teatru dla dzieci, książki oraz bajki.\nProjektantka Kari Haugen zaprojektował tę piękną kolekcję, w której oczywiście ciągnik Gråtass jest głównym motywem. Kolekcja składa się z kilku rodzajów swetrów dla chłopców jak i dziewcząt. W katalogu znajdziemy między innymi wzory na tuniki, swetry, czapki.\nAby uzyskać więcej informacji, zobacz gratass.no, a katalog możesz znaleźć tutaj\nAutor: Monika G. o 16:43 2 komentarze:\nEtykiety: DaleGarn, Druty, Dzieci, Przedszkole\nKolejny projekt wykonany według wzoru zawartego w drugiej książce KLOMPELOMPE. Kamizelka została wykonana z okazji pierwszych urodzin córki koleżanki jako druga część prezentu.\nLilly-vest wykonana z włóczki Drops Baby Merino.\nAutor: Monika G. o 09:45 4 komentarze:\nEtykiety: Drops, Druty, Klompelompe\nŚroda z książką Złodziejka książek w jeden dzień\nTa środa z książką jest dla mnie wyjątkowa. Dzisiaj młodszy syn obchodzi swoje trzecie urodziny.\nCzytelniczo przeszłam samą siebie. Przeczytałam 495 stron "Złodziejki książek" w jeden dzień, a dokładnie w mniej niż 10 godzin. Oczywiście, że nie czytałam cały czas. Miałam wymuszone prozą życia przerwy. Książkę zaczełam czytać na lotnisku, z nudów. Nie mogłam zabrać drutów z moją robótką na pokład samolotu. Nie miałam także ochoty na obserwację innych podróżnych podczas gdy L. był zatopiony w lekturze czasopisma. Książkę kupiłam dwa lata temu, wtedy też po przeczytaniu kilku stron odłożyłam ją na półkę. Trzy tygodnie temu tata L. zabrał książkę do Pl, teraz ja zabierałam ją z powrotem do domu. Zaczełam czytać po raz drugi i wpadłam jak śliwka w kompot.\nPrzyznam szczerze, że dawno nie miałam takiego dnia. Nic mnie nie ponaglało, nie musiałam przygotować kolacji dzieciom, nie było kąpieli ani układania do snu. Te wszystkie sekundy, minuty czy godziny miałam tylko dla siebie.\nKsiążka jest napisana w bardzo ciekawy sposób. Przede wszystkim narratorem jest sama śmierć, która opowiada nam historię pewnej dziewczynki. Śmierć opowiada historię w sposób trochę chaotyczny. Kilka stron wczesniej uprzeda nas szerokim komentarzem o wydarzeniach, które mają dopiero nastąpić. Przygotowuje nas na śmierć. "Złodziejka książek" potrafi także wzruszyć do łez. Przyznam szczerze, że kilkakrotnie ukradkiem ocierałam łzy a na sam koniec po prostu się popłakałam.\nOsobiście najbardziej podobały mi się fragmenty, w których śmierć komentuje swoją pracę. Trzeba przyznać, że w tej książce śmierć posiada poczucie humoru i duży dystans do siebie.\nNa drutach nadal mam zielony sweterek dla mnie, który może uda mi się skończyć do końca miesiąca.\nAutor: Monika G. o 21:10 2 komentarze:\nMia - shorts *prezent*\nTe słodkie spodenki to pierwsza część prezentu dla córki koleżanki z okazji pierwszych urodzin.\nSpodenki wykonane według wzoru z drugiej książki KLOMPELOMPE na bazie włóczki Drops Merino Extra Fine.\nAutor: Monika G. o 09:48 1 komentarz:\nŚroda z książką: dwa swetry i bakterie\nKiedyś wspominałam, że próbuje ograniczyć używanie telefonu przed zaśnięciem. Dlatego na nocnej szafce leży książka, którą czytam każdego wieczoru. W zależności od poziomu zmęczenia dniem, godziny pobudki o poranku a także godziny położenia się do łóżka jestem w stanie przeczytać o kilku do kilkunastu stron każdego wieczoru.\nCzytam Dobre bakterie Robynne Chutkan. Jest to zupełnie inna książka niż poprzednia. Autorka koncentruje się w niej głównie na dysbiozie tj zaburzeniu w równowadze bakteryjnej jelit. Na razie doszłam do rozdziałów pomagających zdiagnozować dysbioze jelitową u siebie. Jak ją leczyć, autora przedstawia w późniejszych rozdziałach.\nNa drutach mam sweterek robiony na zamówienie starszego syna. Raz musiałam go popruć, gdyż okazało się, że wyjdzie za mały ze względu na źle dobrane druty. Próbka była dobra, jednak robótka w praktyce już się nie zgadzała z wymogami wzoru. Zmieniłam druty na większe i przyznam się szczerze cały czas myślę, czy nie zacząć od nowa i nie zrobić swetra rozmiar większego, bo nadal nie zgadza mi się ilość oczek na 10 cm. Sweterek jest dość szeroki (80 cm w obwodzie dla 6 latka według wzoru) a Gabi dość szczupły.\nOraz drugi projekt dla mnie. Potrzebuje na szybko ciepły wełniany sweter do pracy. W swoim magazynie mam dość pokaźne zapasy różnej włóczki. Niektóre kłębki leżą już tam kilka lat, kupiłam je z zamiarem wydziergania projektów jednak z powodu zbyt małej ilości czasu i zbyt szybko rosnących dzieci włóczka nadal zajmuje miejsce z pudełkach. Mój sweterek powstaje z włóczki którą kupiłam chyba ponad 3 lata temu z zamieram zrobienia dwóch kompletów przedszkolnych dla chłopaków. Niebieski komplet dla Gabriela zrobiłam już jakiś czas temu, jednak włóczka jest dość twarda, gryząca i mały nie ubierać ani spodni ani sweterka. Jego komplet postanowiłam spruć a z włóczki przeznaczonej na Julkowy komplet powstaje sweterek dla mnie.\nAutor: Monika G. o 10:04 1 komentarz:


Samochód z Polski do Austrii : Przepisy, ubezpieczenie\nSamochód z Polski do Austrii\n28 Sty 2012, 13:02\nPiszę do Pana/Pani w bardzo nietypowej sprawie...\nOd kilku miesięcy mieszkam w Austrii. Chcę kupić od znajomych w Polsce auto. W internecie jest sporo informacji na temat kupna samochodu na zachodzie i rejestracji go w Polsce ale na odwrót niewiele. Zatem ruszyłem na podbój informacyjny do tutejszych instytucji i od każdej z nich usłyszałem co innego (za wyjątkiem jednego zdania: "samochód z Polski???" )\nTo co jest dla mnie jasne wygląda tak:\n- 1 auto musi zostać oddane do dealera w Austrii, gdzie w ciągu paru dni zostanie wyrobiony "Typenschein" - jest to chyba dokument potwierdzający, że auto spełnia normy austriackie - koszt około 180 euro\n- 2 trzeba zrobić przegląd techniczny - koszt około 50 euro\n- 3 od dealera dostaje się dokument z którym idzie się do Finanzamtu (tutejszy fiskus) w celu ustalenia wartości auta oraz zapłaty podatku NOVA - w zależności od mocy, szkodliwości auta itd podatek waha się od 0 - 16% wartości auta\n- po zapłaceniu nowa ubezpiecza się auto - podstawowe OC w Austrii kosztuje od kilkudziesięciu euro miesięcznie wzwyż. - średnio około 80 euro bez zniżek.\n- zostaje jeszcze zarejestrowanie auta - około 180 euro.\nTeraz to czego nie wiem:\nSprzeczne informacje o których wcześniej pisałem dotyczą głównie wyrejestrowania auta w Polsce.\nTu powiedziano mi, że przy wyrejestrowaniu auta będzie trzeba oddać tablice rej. i nie ma możliwości przyjechania tym autem do Austrii. Za to w polskim Urzędzie Komunikacji powiedziano mi, że do wyrejestrowania samochodu wystarczy tylko umowa kupna-sprzedaży a reszta dokumentów wędruje do kupującego razem z tablicami rejestracyjnymi.\nPoza tym czy muszę dopełnić jeszcze jakieś formalności w Polsce?\nRejestracja: 28 Sty 2012, 12:05\nRe: Samochód z Polski do Austrii\n28 Sty 2012, 19:53\nRenomam napisał(a): gdzie w ciągu paru dni zostanie wyrobiony "Typenschein" - jest to chyba dokument potwierdzający, że auto spełnia normy austriackie -\nMyślę ze bardziej odpowiada to maszemu DR z większą ilościa danych tech.pojazdu...\nRenomam napisał(a): . Za to w polskim Urzędzie Komunikacji powiedziano mi, że do wyrejestrowania samochodu wystarczy tylko umowa kupna-sprzedaży a reszta dokumentów wędruje do kupującego razem z tablicami rejestracyjnymi.\nTego nie jestem pewny...Być moze ze obowiązują te same reguły jak w przypadku sprzedazy pojazdu w Polsce.W końcu sa my przeciez jedną Europą...\n30 Sty 2012, 17:49\nTaka to jedna Europa, że lepiej nie mówić.\nZa to biurokracja niczym się nie różni niż w Polsce. Grube pieniądze biorą i nic nie potrafią powiedzieć więcej niż jest napisane w internecie. Mam nadzieję, że na forum znajdzie się osoba, która przechodziła już podobną sytuację i coś doradzi.\n21 Maj 2012, 21:15\nAle się "ucieszyłem", że ktoś ma podobną zagwozdkę do mnie, z małą różnicą, że ja wolałbym uniknąć rejestrowania samochodu w Austrii (to byłoby rozwiązanie ostateczne). Jestem skłonny zapłacić NOVę (jako porządny mieszkaniec) ale nie widzi mi się płacenie drakońskich stawek za ubezbieczenie. Póki co próbuję zebrać informacje jak to zrobić ale gdzie nie zapytam to dowiaduję się czegoś innego. A to zarejestrować samochód na współwłaściciela a to wyłącznie na osobę trzecią.... Jestem już totalnie skołowany a za tydzień jadę do Polski po samochód. I co tu zrobić?!\nNo cóż jutro znów spróbuję się czegoś dowiedzieć\nJeszcze raz, fajnie, że taki temat się pojawił bo to faktycznie "egzotyczne" przedsięwzięcie ten samochód z Polski.\nRejestracja: 21 Maj 2012, 21:03\n28 Maj 2012, 10:10\nWyrejestrowanie samochodu z powodu wywozu za granicę\nPrzynosisz umowę kupna - sprzedaży, dowód rejestracyjny, kartę pojazdu, tablice rejestracyjne\nDR i KP zostaje unieważniony i oddany Tobie.\nWykupujesz tablice tymczasowe i pozwolenie czasowe\nKupno samochodu nie przerejestrowanegoUbezpiecznie a przewóz osoby niepełnosprawnej\nTagi: samochód, Austria, wyrejestrowanie, kupno samochodu, rejestracyjny, sprzedam, auto, umowa, dokumenty, umowa kupna-sprzedaży, pojazdy, tablice, dowód, euro, europa, formalności, kupię, podatek, przegląd, OC\nUSA SAMOCHÓD DO POLSKI NA HANDEL - Jakie auto kupić?\nSeat Leon - kompaktowy hatchback do miastaNajniższym spalaniem może poszczycić się Seat Leon z 1,6-litrowym silnikiem Diesla o mocy 115 KM i pięciobiegową, manualną skrzynią biegów. W mieście wynosi ono 4,6–4,7 l/100 km, w trasie 3,8–4,0 l/100 km, a w cyklu mieszanym ...Światowa premiera nowego Seat-a Leona SCWczoraj podczas medialnej nocy Grupy Volkswagena będącej preludium do 83 Salonu Samochodowego w Genewie, Prezydent SEAT-a, James Muir zaprezentował nowego SEAT-a Leon SC. Podczas ubiegłorocznego Paris Motor Show zaprezentowany ...Outlander PHEV sprzedał się w Europie ...W mniej, niż dwa lata po debiucie rynkowym, Outlander PHEV sprzedał się w Europie w liczbie 40 000 egzemplarzy. Tak ogromną sprzedaż zanotowano na 34 rynkach zbytu Starego Kontynentu z wyłączeniem Rosji, Ukrainy i Kazachstanu. Zachowując ...


Pokład Sceny Supernova\nChcesz bliżej poznać załogę Sceny Supernova? – Zapraszamy na pokład!\nJednostki: (Teatr W Kosmos, SOLO/DUO Scena tańca. Pracownia Artystyczna Purejoyofart)\nCentrala Dowodzenia: (Fundacja CDN)\nMostek Kapitański: (Jakub Kowalik – Kapitan, Caroline Kwiatuszewska – Pierwszy Oficer, Justyna Kowalska – Oficer Taktyczny)\nNawigacja: (Borys Grzegorz Roman, Karolina Niemiec-Gustkiewicz, Ewa Pietras)\nInżynieria: (Dariusz Nawrocki, Daniel Sołtys)\nAstronauci: (Paweł Jałoszyński, Ilona Szewczyk, Katarzyna Gazdowicz, Ula Radwan, Joanna Sitko, Katarzyna Przebinda)\nZałoga pomocnicza: (Marek Marucha, Zbigniew Baran [R.I.P], Anna Konieczna, Ewelina Wrona, Maksymilian Wilkowicki )\n> Teatr W Kosmos\nTeatr W Kosmos powstał w 2014 roku z inicjatywy Jakuba Kowalika, stworzyła go grupa osób od lat działających w krakowskich teatrach offowych. Zespół zawiązał się przy pracy nad pierwszym spektaklem – „Tańcem Delhi” Wyrypajewa, a po udanej premierze dołączyły kolejne osoby. Przy braku stałej siedziby przedstawienia grane były w różnych przestrzeniach teatralnych i klubowych w Krakowie oraz na wyjazdach, ostatnio często w prywatnym mieszkaniu na uliczy Szpitalnej 38, gdzie wytworzyła się szczególna domowa atmosfera sprzyjająca odbiorowi sztuki.\n> SOLO/DUO Scena tańca\nTeatr odchodzący od granic tradycyjnie pojmowanego tańca, dążący do ukazania szeroko pojętej motoryki ludzkiego ciała. Nawiązujący do współczesnej kultury oraz przeobrażającej się wraz z nią formy komunikacji ciałem. Postuluje swobodę twórczą i otwartość w oparciu o jeden z jego źródeł taniec współczesny. Otwarty na konfrontujące ze sobą różne style i techniki tańca a także przeniesienie akcentu z teatralnego widowiska w wymiar performatywny.\nMa na celu dynamiczne współuczestnictwo w dzieleniu się pomiędzy twórcami tancerzami różnych krajów, wzajemną wymianę doświadczeń kulturowych i współprace w materii tańca.\n> Purejoyofart – pracownia artystyczna\nAutorska pracownia artystyczna Justyny Kowalskiej, w której jest zarówno przestrzeń do intuicyjnego malarstwa abstrakcyjnego, kreatywnego pisania jak i eksperymentów performatywnych. Działaniom tym przyświeca jeden cel: dążenie do radości poprzez kreację. Poszukiwać szczęścia można zarówno w kolorach, fakturach, w ruchu, w głosie, w słowach…. Nie medium jest najwazniejsze, lecz sam proces tworzenia. Pracownia Purejoyofart jest chętna na współpracę z innymi artstami z róznych dziedzin, zachęca też do udziału w improwizacjach malarskich, tzw. Painting Party.


Po tradycyjnym okresie świątecznej beztroski, warto zadbać z nowym rokiem o swoją dietę w kompleksowym sposób. Czas na oczyszczenie się!\nOstatnie dni grudnia u wielu osób tradycyjnie mijają na chwilowym rozprężeniu pod kątem przestrzegania codziennej diety. Mnogość bardziej lub mniej pożywnych posiłków, dziesiątki przekąsek i jeszcze więcej słodkości pozwalają skutecznie zapomnieć o całym świecie, jednak z początkiem roku pora wrócić do nieuchronnej rutyny. Jak do niej wkroczyć na nowo? Najlepiej dzięki oczyszczeniu!\nDieta oczyszczająca - jak się do niej zabrać?\nChoć prawdą jest, że w przypadku diety jak najmniej czasu warto poświęcać na kwestię planowania i teorii, a jak najszybciej warto ją zwyczajnie wprowadzić w życie i monitorować jej wpływ na nasze ogólne samopoczucie, to na samym początku warto jednak znaleźć chwilę na plan. Najpierw należy odpowiedzieć sobie na pytanie, jaki konkretny rodzaj diety nas interesuje. My omawiamy dzisiaj jeden z najlepszych jej rodzajów na okres noworoczny - czyli dietę oczyszczającą.\nJak sama nazwa wskazuje, dieta oczyszczająca ma zadanie przynieść nam wytchnienie od niepożądanych czynników, które w tym przypadku negatywnie wpływają na rzecz naszego zdrowia i kondycji organizmu. Niekontrolowane spożywanie w okresie świątecznym dużych ilości cukrów prostych i węglowodanów, a także nieregularne i obfite niezbilansowane posiłki to końcem końców coś, czego w dłuższej perspektywie powinno się unikać. I to nawet, jeżeli endorfiny skutecznie zagłuszały wyrzuty sumienia.\nCo warto uczynić przygotowując się do diety oczyszczającej?\nRozplanuj swój dzienny jadłospis, dzieląc go na np. 4 średniej wielkości posiłki.\nKażdy z posiłków staraj jadać się o regularnych porach\nKażdy z posiłków postaraj się zaplanować w sposób bilansowany, zwracając uwagę na proporcjonalny rozkład białek, tłuszczy i węglowodanów.\nW jadłospisie rozplanuj drobną przekąskę - byle z umiarem!\nNie podjadaj i nie zajadaj przerw między posiłkami.\nSkonsultuj się z dietetykiem, jeżeli czujesz, że potrzebujesz kompleksowego wsparcia.\nO czym warto pamiętać przy oczyszczeniu organizmu?\nPodczas poświątecznej diety oczyszczającej warto rozważyć również zastosowanie preparatów, które wspomogą prawidłowe funkcjonowanie organizmu poprzez dostarczanie odpowiedniej ilości składników, której nie jesteśmy w stanie w pełni pozyskać z naszej diety. Na horyzoncie pojawiają się w tym przypadku suplementy diety, spośród których na uwagę zasługuje szczególnie Dual Biactive D-Tox.\nPreparat ten to naturalny suplement diety, który zawiera w sobie m.in. probiotyki, inulinę czy glutaminę, które w swojej skoncentrowanej formule razem pozwalają oczyszczać układ jelitowy ze złogów. W efekcie, nie tylko poprawiamy swoje samopoczucie przy regularnym stosowaniu, ale i wyzbywamy się zaparć, wzdęć czy dyskomfortu w jamie brzusznej.\nAby wydobyć pełnię pozytywnych właściwości Dual Biactive D-Tox, należy zadbać o regularne dawkowanie. Wystarczające będzie przyjmowanie jednej kapsułki dziennie między posiłkami, pamiętając oczywiście o zdrowej, zbilansowanej diecie bogatej w najważniejsze wartości odżywcze i odpowiednią ilość ruchu. W ten sposób, ta mieszanka może pozwolić nam poprawić swoje samopoczucie i zrzucić zbędne kilogramy!\nCo warto stosować przy chęci utraty zbędnych kilogramów?\nJeżeli przy planowaniu noworocznej diety szczególnie zależy nam na utracie kilogramów i poprawie figury, warto rozważyć zastosowanie sposobu doskonale łączącego zdrowy i smaczny sposób na ubogacenie swojego jadłospisu. Poza jego lekkością i znikomą kalorycznością, długotrwałe stosowanie przyniesie też pozytywne skutki dla przemiany materii w organizmie. Jest to herbata odchudzająca Dr Ming Tea.\nSkładający się aż z 60 obszernych saszetek zestaw składa się z wyselekcjonowanych ziół i innych składników działających na rzecz właściwego funkcjonowania metabolizmu. Aminokwasy i antyoksydanty działając stymulująco na rzecz oczyszczenia organizmu, a brak sztucznych wzmacniaczy smaku i substancji słodzących pozwala bez obaw stosować ją jako chwilową odskocznię od codziennych posiłków.


Olej silnikowy oraz filtry powietrzu, oleju i kabinowy są materiałami eksploatacyjnymi, od których w dużej mierze zależy długa, bezpieczna i bezawaryjna jazda. Wymiana oleju silnikowego i filtra powinna mieć miejsce…\nIkuo Maeda od 1 kwietnia 2009 roku pełni funkcję szefa projektowego koncernu Mazda. Na tym stanowisku zastąpił Laurensa van den Ackera, który postanowił się realizować na innym polu. Maeda jest…\nCzym jest konkurs Mazda Design i jak w nim wziąć udział?\nŚwiat motoryzacji stale się zmienia. Z każdej strony możemy spotkać nowe modele samochodów, które przyśpieszają bicie naszego serca. Wraz z powstawaniem nowych kampanii promocyjnych, powstaje wiele ciekawy konkursów topowych marek…\nMajówka – jak przygotować samochód do podróży\nMajówka to idealny okres na pierwszy dłuższy wypad w roku podczas ciepłej i słonecznej pogody. Warto się do niego jednak przygotować. Wyjazd na majówkę powinien uwzględniać nie tylko zaplanowanie zakupów,…\nFilozofia Mazdy, czyli koncepcja „zoom – zoom”\nMazda to jeden z najbardziej znanych japońskich koncernów, które zajmują się produkcją wysokiej jakości samochodów. Auta zachwycają zarówno swoimi możliwościami i wygodą jazdy, jak i pięknym designem, który nawiązuje do…\nWażne postacie koncernu Mazda – Jujiro Matsuda\nKoncern Mazdy jest dzisiaj znany niemal każdemu. Jednak mało kto zna historię firmy i kojarzy pewne znamienne nazwiska. Dziś prezentujemy najważniejszą postać związaną z firmą, założyciela i ojca myśli technologicznej…\nJak II Wojna Światowa ukształtowała koncern Mazdy\nMazda słynie z niezawodności, estetycznej linii i dynamiki w swoich pojazdach. Choć swoje korzenie koncern Mazda zapuścił już w 1920 roku, to pierwsze auto zostało wyprodukowane dopiero w 1959 roku….


VIOLA Krem F18 z vit.F d/niemow. 100ml - Apteka MGfarm\nProducent VIOLA DUO GLIWICE\nKrem F18 jest kremem pielęgnacyjno-ochronnym dla niemowląt i dzieci starszych. Opracowany na bazie naturalnego wosku pszczelego i lanoliny, zawiera nienasycone kwasy tłuszczowe /wit.F/ utrzymujące prawidłowy stan skóry. Polecany do codziennej pielęgnacji skóry niemowląt w okresie pieluszkowania oraz dzieci starszych.\nOpracowany na bazie naturalnego wosku pszczelego i lanoliny, zawiera nienasycone kwasy tłuszczowe /wit.F/.\nZalety kremu zostały potwierdzone badaniami klinicznymi w Akademii Medycznej w Warszawie oraz I.M.i Dz."


... W naszej przychodni mamy do dyspozycji wszystkie dostępne w tej chwili na świecie technologie, pozwalające w sposób perfekcyjny odtwarzać naturę brakującego zęba. Ich opis znajdziecie państwo poniżej na ...\n... bowiem pamiętać, że mięśnie zasadniczo wpływają na kształt i wielkość żuchwy. Natomiast dzieci leniwie żujące mają skłonność do oddychania przez usta, co prowadzi do zwężenia dolnego łuku zębowego i stłoczeń ...\n5. Profilaktyka ortodontyczna\n6. Profilaktyka dentystyczna u dzieci w wieku szkolnym\n7. Lęk przed dentystą\n8. Kobieta w ciąży u stomatologa\n9. Pracownia cyfrowej rentgenodiagnostyki stomatologicznej (RTG)\n... -pantomogram dziecięcy -zdjęcia cefalometryczne -zdjęcia zatok -zdjęcia przekrojowe -zdjęcia stawów skroniowo-żuchwowych ZDJĘCIA PANTOMOGRAFICZNE Zdjęcia pantomograficzne to zdjęcia przeglądowe ...\n11. Pracownia cyfrowej rentgenodiagnostyki stomatologicznej (RTG)\n12. Solo dla solistów czyli szczoteczka jednopęczkowa\n... wydaje się trudniejsze niż w rzeczywistości jest. Po kilku godzinach treningu na przykład podczas oglądania telewizji doprowadzą was do perfekcji. Nie będziecie chcieli już zmieniać tej techniki. Sterować ...\n13. Szczoteczki do zębów - im bardziej miękkie, tym lepsze\n... o często polecanych szczoteczkach średniej twardości, a nawet o szczoteczkach dla dzieci. Należy zwracać uwagę na włosie miękkie, a przede wszystkim na powierzchnię ...\n14. Mycie zębów - krok po kroku\n... powierzchnie żujące. Jest to szczególnie ważne u dzieci. 10. Czystość zębów sprawdzamy przesuwając językiem po powierzchni zębów. instrukcja mycia zębów szczotką klasyczną film » ...\n... przychodni zajmuje się głównie stomatologią zachowawczą z endodoncją oraz leczeniem dzieci i młodzieży. Pracę stomatologa wykonuje z niewiarygodną pasją i zamiłowaniem, starając się przez cały czas doskonalić ...


Kiss Me Deadly - angielska marka bielizny do pończoch - www.nylony.fora.pl\nKiss Me Deadly - angielska marka bielizny do pończoch\nWysłany: Śro 15:58, 16 Gru 2009 Temat postu: Kiss Me Deadly - angielska marka bielizny do pończoch\nPiękną bieliznę ma kiss me deadly, np:\n[link widoczny dla zalogowanych] - bardzo mi się ten styl podoba.\nBieliznę w stylu femme fatale Kiss Me Deadly wprowadziliśmy do naszej oferty. Jest to mam nadzieję początek ciekawej dwustronnej współpracy - KMD oferuje nasze pończochy bez szwa i ze szwem.\nKiss Me Deadly bazuje na klasycznych fasonach pasków wykańczając je w sposób bardziej współczesny. Paski KMD może nie mają takich silnych właściwości profilujących jak Rago, ale nie takie ich zadanie. Bielizna KMD ma kusić i ładnie się prezentować, przy tym dobrze trzymać nylony. Wszystkie te cechy spełnia.\nDodatkową zaletą jest to, że limitowane serie oferowane przez KMD to często kilkuczęściowe komplety. Mam nadzieję, że demoniczna wizja kobiety spodoba się Polkom Jeśli tak się stanie - rozszerzymy asortyment KMD.\nNa początek wg nas najciekawsze i jednocześnie starannie uszyte propozycje KMD: [link widoczny dla zalogowanych]


Zostaw ją lepszą (video) | Blog - Paweł Rawski\nZostaw ją lepszą (video)\nBy Pawel Rawski On poniedziałek, Lipiec 07 th, 2014 · 3 Comments · In Relacje\nW momencie, gdy zaczynasz poznawać coraz więcej kobiet, trudno jest nie wejść w pewną pułapkę. Zauważyłem, że niemal każdy, kto zaczyna swoją przygodę w świecie relacji damsko – męskich w mniejszym lub większym stopniu ma ten problem.\nW materiale poniżej mówię o jednej ogromnie ważnej strategii. Wierzę całym sobą, że gdyby każdy facet się do niej stosował, żylibyśmy w raju. Dosłownie. Zarówno mężczyźni jak i kobiety. Materiał pochodzi ze szkolenia „Wyjątkowy Mężczyzna”. Radziłbym zrobić ćwiczenie, o którym jest w nim mowa. Tylko nie podchodź do niego jak do zadania do wykonania, ale jak do nowego rytuału, który najlepiej jakbyś wprowadził na stałe do swojego życia.\nFundament motywacji (video)\n3 komentarzy “Zostaw ją lepszą (video)”\nZbigniew Grudzień 9, 2014 at 19:24\nDwa lata temu zacząłem spontanicznie robić coś podobnego w sklepie w kórym pracuję.\nNajpierw zaczołem (stopnoiwo) zaczepiać, zagadywać, potem humorem wywoływałem uśmiech na ich twarzach. Uśmiechając się odchodziłem zostawiając ją (i inne) w lepszym nastroju niż zastałem. Naprawdę pyszna zabawa. Zarejestrowałem ogólny wzrost sympatii do mnie. Gorąco polecam!\nSandra Grudzień 30, 2014 at 12:24\nDokładnie… Mężczyźni bardzo często (nie wszyscy) zapominają o jednej kwestii, którą poruszyłeś. Warto jest czasem napisać lub zadzwonić nie oczekując niczego. Tylko to zrobić :-) Dzięki\nJanusz Wasser Grudzień 11, 2016 at 03:13


Sandały MELROSE Coolway - Sandały damskie - Buty360\nButy360 › Buty damskie › Sandały › Sandały MELROSE Coolway\nSandały MELROSE Coolway\nTe Sandały MELROSE Coolway były tanio do kupienia w www.sarenza.pl. sandały damskie marki Coolway genialnie dopasujesz do letniego stylu i w zgodzie z aktualnymi trendami w świecie mody. To dzięki Sandały MELROSE Coolway poczujesz się komfortowo podczas gorącego lata, a dzięki stylowemu i zwracającego uwagę designowi tych sandałów bez.. więcej »\nTe Sandały MELROSE Coolway były tanio do kupienia w www.sarenza.pl. sandały damskie marki Coolway genialnie dopasujesz do letniego stylu i w zgodzie z aktualnymi trendami w świecie mody. To dzięki Sandały MELROSE Coolway poczujesz się komfortowo podczas gorącego lata, a dzięki stylowemu i zwracającego uwagę designowi tych sandałów bez trudu dopasujesz je do wielu stylizacji. Poniżej prezentujemy techniczny opis tych eleganckich sandałów. Podaruj stopom szczyptę luksusu latem.\nSandały MELROSE Coolway. Coolway MELROSE Sandały Damskie Brązowe.\nSerdecznie zapraszamy do wyrażenia własnej opinii o butach Sandały MELROSE Coolway


elblag.gosc.pl → 2021 r. w diecezji elbląskiej\n▲\tŚwięcenia diakonatu i prezbiteratu to jedne z najważniejszych wydarzeń w diecezji.\nBiskup elbląski poinformował, że diecezja uczestniczy w dużym projekcie ogólnopolskim, jakim jest wspólny program duszpasterski na rok 2021 (kan. 394 KPK). „Proszę o zaangażowanie w jego realizację” – zaapelował.\nPoinformował, że zasadniczym tematem pracy duszpasterskiej w nowym roku kościelnym jest Eucharystia jako tajemnica celebrowana. Wśród najważniejszych wydarzeń nadchodzących 12 miesięcy bp Jacek Jezierski wymienił obchody Roku św. Józefa, który został ogłoszony przez papieża Franciszka 8 grudnia. 19 lutego, w pierwszy piątek Wielkiego Postu, odbędzie się nabożeństwo za grzechy duchownych.\nWielki Czwartek w tym roku przypada 1 kwietnia – tego dnia tradycyjnie w katedrze elbląskiej sprawowana będzie Msza Krzyżma św. Uroczystości odpustowe ku czci św. Wojciecha w Świętym Gaju zaplanowano na 24 kwietnia. Natomiast 28 maja odbędą się święcenia diakonatu, a kolejnego dnia – prezbiteratu. Biskup elbląski poinformował, że w dniu Kościoła diecezjalnego odbędzie się refleksja nad statutami synodu. „Należy pielęgnować modlitwę adoracyjną przed Najświęszym Sakramentem. Każda parafia powinna określić czas stałej ado- racji eucharystycznej w tygodniu i w miesiącu. Powinna ona w większej części odbywać się w milczeniu i w ciszy” – zaznaczył biskup.\nDodał, że wspólnoty religijne powinny pielęgnować modlitwę adoracyjną w małych grupach. W kolejnym punkcie czytamy, że księża powinni spotykać się na wspólnej modlitwie w małych grupach (conveniat). „W związku z epidemią i niemożliwością dotarcia wiernych do kościoła potrzebna jest refleksja nad komunią duchową i komunią pragnienia” – wskazał biskup elbląski. Pełen tekst programu duszpasterskiego na rok 2021 dostępny jest na stronie internetowej diecezji elbląskiej.


Casting na czynnych szatanów :: Uważam Rze\nCasting na czynnych szatanów\nNajważniejsze nie jest to, co się Platformie Obywatelskiej udało, jakie ma plany, lecz kto jej w tym przeszkadza\nKampanie wygrywa się dziś dzięki głosom tych, którzy w ogóle nie interesują się polityką. Dla największej grupy wyborców nie mają najmniejszego znaczenia ideologie, merytoryka, program. „Low Information Voters”, jak określił tę grupę Jonathan Alter, to osoby niedoinformowane, nieczytające gazet, nieoglądające programów informacyjnych. Ich świat ogranicza się do własnego podwórka, własnych przeżyć uzupełnionych przeżyciami gwiazd seriali, popkultury, dobrą kuchnią, niezłym meczem. To dominująca grupa w każdym społeczeństwie.\nPolityka jest dla nich co najwyżej kolejnym spektaklem. Rodzajem meczu, w którym jedna walcząca drużyna wbija drugiej bramki – i którego to widowiska nie sposób oglądać beznamiętnie, nie lokując emocji po jednej ze stron boiska. Rodzajem zrozumiałego i utrzymującego w napięciu kina akcji, w którym dobro walczy ze złem; złoczyńca po brawurowej pogoni trafia za kratki, zaś bohater, któremu z całych sił kibicują, triumfuje.\n„Im mniej jednoznaczny jest polityk, tym większą sympatię zyskuje. Jest ikoną, cała reszta jest nieważna” – tak określa miejsce głównego bohatera sceny Paul Virilio, autor przełomowych prac o logistyce percepcji.\nJednak kluczowymi, już od czasów dramatów greckich, elementami spektaklu są wybór i jasne opisanie antagonisty. Tego, za którego sprawą cały dramat ma miejsce; który psuje ten świat; który nie pozwala na to, aby żyło się lepiej.\nAntagonista jest potrzebny dla lepszego zrozumienia, o co chodzi bohaterowi dramatu. W technologiach komunikacji masowej nie jest dziś najważniejsze, co bohaterowie chcą zrobić, lecz kto im w tym przeszkadza.\nCo ciekawe, jeśli z realizacją obietnic są problemy, publika nie zwraca się przeciw bohaterom, lecz przeciw antagonistom. Tym, którzy psują wymarzony idealny świat, tym, którzy blokują, kontestują, utrudniają, krytykują, odwołują.\nGłównym zadaniem antagonisty (potężnego, ale możliwego do pokonania) jest mobilizowanie sił witalnych bohatera. W zwarciu finalnym, w dniu ostatecznego rozstrzygnięcia, publika czuje się odpowiedzialna za swoich bohaterów; tak jak kibicuje ulubionej drużynie, tak jak kupuje płyty ulubionego artysty, tak głosuje na swojego bohatera. Namawiając do tego samego wszystkich wokół.\nCelem wbrew pozorom nie jest wyeliminowanie antagonisty. Pokonany przestałby mobilizować zastępy zwolenników w następnych zwarciach. Jest potrzebny, aby nim czasami pogrozić. Szatan – antagonista bez mobilizacji „wszystkich białych ludzi”, „wszystkich uczciwych obywateli” może znów zagrozić światu.\nWybór antagonisty określa charakter sporu i szanse poszczególnych jego uczestników. Określa, kto będzie zwycięzcą kampanijnego spektaklu.\n„Epoka ideologii się skończyła. Społeczeństwo spektaklu nie jest osadzone ani w miejscu, ani w czasie, ale jest budowane wokół spektakularnych wydarzeń. W świecie realnie odwróconym dotychczasowa prawda staje się fałszem, i na odwrót” – konstatuje Guy Debord w „La societe du spectacle”. Zwycięża ten, kto lepiej rozpisze scenę, znajdzie i wskaże antagonistę, skupi wokół jego dziwactw i szaleństw sprzeciw, protest, oburzenie.\nWymarzonym jest taki antagonista, który nie panuje nad własnym przekazem: którego z łatwością można wyprowadzić z równowagi podczas konferencji prasowej tak, aby zaczął krzyczeć na dziennikarzy, który z własnej i nieprzymuszonej woli opowie, kto rządzi krajem i z jakich idiotów musi składać się naród, który takie władze wybiera od 1939 r.\nEfekt tak formułowanych wypowiedzi? Nic innego jak emocje w kolejnym akcie porywającego dla szerokiej publiki spektaklu. Spektaklu, który w naturalny sposób szybko się rozpędza, z interwencjami składanymi do Organizacji Narodów Zjednoczonych, Komisji Europejskiej i Watykanu. Spektaklu budzącego ospały, niechętny do jakiegokolwiek wysiłku elektorat.


Urząd Statystyczny w Bydgoszczy / Opracowania bieżące / Opracowania sygnalne / Praca, wynagrodzenie / Wewnątrzwojewódzkie przepływy ludności związane z zatrudnieniem w województwie kujawsko-pomorskim 2011 r.\nWewnątrzwojewódzkie przepływy ludności związane z zatrudnieniem w województwie kujawsko-pomorskim 2011 r.\nW niniejszym opracowaniu analizie poddano sytuację województwa kujawsko-pomorskiego w zakresie dojazdów do pracy ze szczególnym uwzględnieniem przepływów wewnętrznych, tj. wyjeżdżających do pracy w granicach administracyjnych województwa kujawsko-pomorskiego.\nW tym ujęciu przepływy wewnętrzne nie objęły przepływów pracowników najemnych związanych z zatrudnieniem między jednostkami administracyjnymi województwa kujawsko-pomorskiego a innymi województwami. Wyjeżdżających i przyjeżdżających do pracy w województwie przeanalizowano pod kątem skali tego zjawiska, kierunków przepływów oraz miejsca zamieszkania. Zastosowanie wskaźnika ilorazu przepływów związanych z zatrudnieniem pozwoliło wyłonić jednostki administracyjne stanowiące silne ośrodki pracy w województwie kujawsko-pomorskim. Analizę przeprowadzono w oparciu o wyniki badania dojazdów do pracy w 2011 r. dla ogółu pracujących przeprowadzone na podstawie danych zawartych w rejestrach administracyjnych, pozyskanych przez statystykę publiczną na potrzeby Narodowego Spisu Powszechnego Ludności i Mieszkań 2011. Dane prezentowane są w formie wykresów i map.\nWewnątrzwojewódzkie przepływy ludności związane z zatrudnieniem w województwie kujawsko-pomorskim 2011 r.\t7.69 MB


Anna Wlezień 10/31/2020\nJeśli macie problemy z utrzymaniem właściwej wagi lub przestrzeganiem zdrowych nawyków żywieniowych to przeczytajcie tę książkę koniecznie.\nCzęsto jestem na cukrowym haju. Tak na legalu, bo cukier nie jest zakazanym przez prawo narkotykiem. Tak, dobrze przeczytałeś drogi czytelniku - CUKIER JEST NARKOTYKIEM. Uzależnia 8 razy bardziej niż kokaina i jest przy tym w pełni legalny, wszechobecny i wszędzie dostępny. Po jego zjedzeniu w mózgu zachodzą podobne procesy, jak po zażyciu heroiny, nikotyny czy kokainy. Z tego uzależnienia większość z nas nie zdaje sobie sprawy. To nie Twój problem? Tak? To spróbuj przez kilka dni z rzędu nie zjeść i nie wypić niczego, powtarzam NICZEGO, co zawiera dodany cukier (lub jego zamienniki), a później porozmawiamy.\nIm więcej jesz cukru, tym twój organizm domaga się większych jego ilości. Sięgałeś po jedną kostkę czekolady lub kruche ciasteczko, a potem zupełnie nie wiesz kiedy zjadłeś ich znacznie więcej. Po spożyciu cukru w naszym mózgu wzrasta poziom dopaminy. Jest to substancja odpowiedzialna za uczucie przyjemności i łaknienia. Paradoks jest jednak w tym, że im więcej dopaminy - tym nasze odczucie przyjemności słabnie, a za to łaknienie staje się silniejsze!\nCukier spożywasz czasem zupełnie nieświadomie. Producenci żywności dodają go niemal do wszystkich produktów. Kryje się nie tylko tam gdzie się go spodziewasz czyli w słodyczach i słodzonych napojach, ale również w z pozoru zdrowych produktach takich jak jogurty owocowe, serki polecane dla dzieci, w płatkach śniadaniowych oraz we wszelkiego rodzaju gotowych sosach i dresingach do sałatek, ketchupach, wędlinach, pieczywie, gotowych daniach, fast foodzie - jest niemal we wszystkich przetworzonych produktach spożywczych i nie jest to działanie przypadkowe. Ma ono oszukać nasz ośrodek głodu i sytości znajdujący się w mózgu czyli mówiąc prościej ma to pozbawić nas rozsądku. Jemy za dużo bo nasz organizm omamiony dopaminą nie wysyła nam już prawidłowych sygnałów o głodzie i sytości.\n[Jak zawsze zachęcamy was do czytania etykiet na produktach, które kupujecie.]\nWszechobecne reklamy przedstawiają nam produkty spożywcze i dania zawierające cukier jako najlepsze remedium na stres i głód. To podwójna pułapka. Gdy jesteśmy zdenerwowani wzrasta nam poziom hormonu stresu (kortyzolu), który podkręca nasz apetyt. Zjedzenie czegoś słodkiego poprawia co prawda nasze samopoczucie, ale tylko na chwilę (później następuje jego gwałtowny zjazd). Gdy jesteśmy zestresowani odruchowo sięgamy po coś słodkiego lub jemy za dużo.\nOdstawienie cukru w początkowej fazie daje takie same efekty jak odstawienie narkotyku. Pojawia się ból głowy, narastające problemy ze skupieniem uwagi, rozdrażnienie, nawet drżenie dłoni. To mija w ciągu kilku kolejnych dni, ale bywa bardzo dokuczliwe. Potrzeba co najmniej 6 tygodni aby nasz organizm w pełni poradził sobie z odstawieniem cukru. Molly Carmel, terapeutka specjalizująca się w leczeniu zaburzeń odżywiania i uzależnień, w swojej książce „Jak zerwać z cukrem” wydanej przez Wydawnictwo Buchmann przedstawia plan wyeliminowania w 66 dni cukru z naszej diety, zerwania z tym rujnującym nasze zdrowie nałogiem, pomaga odzyskać upragnioną sylwetkę, uczy jak zmienić nawyki żywieniowe i przygotowywać dania bez dodatku cukru. Nie znajdziecie w tej książce foodpornowych zdjęć zdrowych posiłków. Szukajcie tu wiedzy, wsparcia i motywacji.\nNie możesz schudnąć? To książka dla Ciebie.\nTo właśnie cukier jest najczęściej odpowiedzialny za nasze problemy z nadwaga i otyłością - bezpośrednio, bo nasz organizm jego nadmiar przekształca w odkładany tłuszcz i pośrednio, bo wzmaga nasz apetyt i zaburza naturalny mechanizm sterowania głodem i sytością.\nTen poradnik pomoże ci stracić zbędne kilogramy.\ndieta dietetycznie KSIĄŻKI KSIĄŻKI FILMY WYDARZENIA lifestyle odchudzanie\nJa bez Imienia 6 listopada 2020 08:09\nPrzydałaby mi się taka lektura...


[ Posty: 1482 ] Przejdź na stronę Poprzednia 1 ... 83, 84, 85, 86, 87, 88, 89 ... 149 Następna\n: 06 paź 2018, 12:46\nPanie agronom domniemywam, że pan to musi być nie z tego świata. Dlatego pana nie rozumiem. Co do osób - łajza. Tam wszyscy tacy są. A ile już odeszło to zapytaj pan prezesa. Ja nie wiem. Zresztą gówno mnie to obchodzi. A co do ladaco to też - łajza.\nOdniesę się od razu do rzeczy, bo Pani maerose czasu nie ma.\nMożecie pisać krótsze posty, bo nie mam czasu na take dugie wynurzenia?\n"Tam wszyscy są". No, ofkors, powtarzasz się, wszak oznajmiłeś iż "przynależność partyjna tego gościa na to wskazuje". Ja zaś pytam skąd wiesz, że będą "zawsze" czyli aż do śmierci swej. Chyba masz jakieś podstawy żeby tak sądzić, jakieś statystyki i ocenny sprawiedliwe.\nKurde, tyle czasu minęło, sporo postów zrobił Boruch już, a tutej nic. Nawet nie przeprosił jak tamten Tarczyński. Jak na tak wielkiego męża - niedobre to.\nDobre i to choć i tak niczego nie zmienia. Kto jest łajzą tak jak on zawsze nią będzie.\n: 06 paź 2018, 18:43\nA pan panie agronom to na moderatora awansowałeś, że przypier... się do Borucha co i raz, nawet o to, że sobie pierdnie czasem jak pana widzi? Jak nie jesteś pan moderator, ani inny administrator tego fo to wypad stąd bo zwyzywam słowem!\n: 06 paź 2018, 18:47\nWyzywaj tedy i rozkwitaj piękny kwiecie!\n: 07 paź 2018, 9:28\nNiee, no super! Chiba co dopiro z centryfugi żeś wyleznułeś\n: 17 paź 2018, 7:50\nhttp://dobrewiadomosci.net.pl/27002-mie ... y09jqPHbRU\n: 17 paź 2018, 7:53\nOto mądrzy ludzie. Jeszcze żeby wpadli na pomysł czarną stonkę od siebie wypierdolić.\n: 17 paź 2018, 21:16\nJenot wpłacił 20 tysi na WOŚP.\nOstatnio zmieniony 18 paź 2018, 7:23 przez Wielki Wezyr, łącznie zmieniany 2 razy\n: 18 paź 2018, 7:19\nWeźmie nieoprocentowaną pożyczkę.\n: 18 paź 2018, 7:38\nPoczuł - jakby mu kto jaja w imadle skręcił.\nUżytkownicy przeglądający to forum: Bing [Bot], kowalew i 7 gości


Gmina Łosień – Wikipedia, wolna encyklopedia\n1919-54 i 1973–75\nPowierzchnia (1974) 58,60 km²\nGmina Łosień – dawna gmina wiejska, utworzona w 1865 roku istniejąca do 1954 roku oraz w latach 1973–1975 w woj. kieleckim, śląskim, katowickim i stalinogrodzkim (dzisiejsze woj. śląskie). Siedzibą władz gminy był Łosień (obecnie dzielnica Dąbrowy Górniczej).\nW okresie międzywojennym gmina Łosień należała do powiatu będzińskiego w woj. kieleckim. Po wojnie gmina przez bardzo krótki czas zachowała przynależność administracyjną, lecz już 18 sierpnia 1945 roku została wraz z całym powiatem będzińskim przyłączona do woj. śląskiego (od 6 lipca 1950 roku pod nazwą woj. katowickie, a od 9 marca 1953 jako woj. stalinogrodzkie).\nWedług stanu z dnia 1 lipca 1952 roku gmina składała się z 8 gromad: Błędów, Kuźniczka Nowa, Łazy, Łęka, Łosień, Okradzionów, Trzebyczka i Tuczna Baba. Jednostka została zniesiona 29 września 1954 roku wraz z reformą wprowadzającą gromady w miejsce gmin.\nGmina została reaktywowana 1 stycznia 1973 roku w powiecie będzińskim w woj. katowickim. W jej skład weszło 7 sołectw: Błędów, Nowa Kuźniczka, Łazy, Łęka, Łosień, Okradzionów i Rudy.\n27 maja 1975 roku gmina została zniesiona a jej obszar włączony do miasta Ząbkowice. Obecnie obszar dawnej gminy (oprócz Trzebyczki położonej w gminie Łazy) znajduje się w granicach Dąbrowy Górniczej.\n1 lutego 1977 miasto Ząbkowice przyłączono do Dąbrowy Górniczej, oprócz Podwarpia, Trzebiesławic, Tuliszowa, Warężyna i Wojkowic Kościelnych, które włączono do gminy Siewierz. W rzeczywistości, w skład Dąbrowy Górniczej z obszaru miasta Ząbkowice weszły: Ząbkowice właściwe, ponadto Ujejsce (należące w latach 1973–75 do gminy Wojkowice Kościelne), Bugaj, Sikorka i Tucznawa (należące w latach 1973–75 do gminy Ząbkowice) oraz Błędów, Kuźniczka Nowa, Łazy, Łęka, Łosień, Okradzionów i Rudy (należące w latach 1973–75 do gminy Łosień). 1 stycznia 1993 Trzebiesławice wyłączono z gminy Siewierz i włączono do Dąbrowy Górniczej.\n↑ G. Kulej: Łosień. [w] Dąbrowa Górnicza - monografia. Tom II. Dąbrowa Górnicza 2016, s. 491.\n↑ Do 28 września 1954 oraz od 1 stycznia 1973 do 26 maja 1975


Gdańsk. Przybędzie 30 nowych automatów biletowych - Gospodarka komunalna\nGdańsk. Przybędzie 30 nowych automatów biletowych\nPAP/JL • 4 lipca 2016 - 08:52\n30 nowych automatów biletowych powstanie w Gdańsku. Fot. Gdańsk.pl (Jerzy Pinkas)\nZwiększy się liczba automatów biletowych w Gdańsku. Pasażerowie będą mogli kupić bilet bądź doładować kartę miejską w jednym z 80 takich urządzeń.\n– Coraz więcej osób korzysta z automatów biletowych w Gdańsku. Wprowadzenie ich przed kilku laty do sieci dystrybucji sprzedaży biletów było strzałem w dziesiątkę. Świadczą o tym statystyki – mówi Jerzy Dobaczewski, dyrektor Zarząd Transportu Miejskiego w Gdańsku.\nW Gdańsku w automatach w 2014 r. kupiono 27,7 procent biletów, a w 2015 r. – 30,1 procent\n– Wprowadzenie nowego kanału dystrybucji biletów wiązało się jednak również z pytaniami od wielu pasażerów, dotyczącymi lokalizacji tych urządzeń. Szybko okazało się, że 50 to za mało na miasto wielkości Gdańska i jest potrzeba postawienia nowych tego typu urządzeń – dodaje Dobrowolski.\nPo trwających kilka miesięcy rozmowach z różnymi firmami, zainteresowanymi sprzedażą w swoich urządzeniach biletów, Zarząd Transportu Miejskiego w Gdańsku podpisał z Mennicą Polską umowę dotyczącą postawienia w mieście 30 nowych automatów biletowych.\nOperator ma sześć miesięcy na włączenie swoich urządzeń do systemu dystrybucji biletów, więc dodatkowe automaty biletowe pojawią się na przełomie 2016 i 2017 roku.


Znamy zwycięzców etapu diecezjalnego XXX Olimpiady Teologii Katolickiej – Oficjalna strona Diecezji Zielonogórsko-Gorzowskiej\nStrona główna/Wiadomości/Znamy zwycięzców etapu diecezjalnego XXX Olimpiady Teologii Katolickiej\n4 marca 2020\tWiadomości 534 Zobacz\nNa zielonogórskim Instytucie Filozoficzno-Teologicznym odbył się finał diecezjalny XXX Olimpiady Teologii Katolickiej. W tym roku jej hasło brzmi: „Dumni z Ewangelii i z Polski”.\nW etapie diecezjalnym wzięło udział 26 osób ze szkół średnich i klas ósmych szkoły podstawowej naszej diecezji. Tegoroczny temat Olimpiady brzmi: „Dumni z Ewangelii i z Polski”. Obowiązująca lektura to znajomość Ewangelii, Dziejów Apostolskich, Katechizmu Kościoła Katolickiego oraz wybranych tekstów św. Jana Pawła II i opracowań.\n– Uczniowie odpowiadają na 30 pytań w części pisemnej. Ta część konkursu trwa 45 minut. Żeby przejść do następnego etapu trzeba mieć 50 proc. poprawnych odpowiedzi. Na etap ogólnopolski 16 kwietnia do Przemyśla pojadą najlepsze trzy osoby – mówi ks. Wojciech Lechów, dyrektor Wydziału Nauki Katolickiej Kurii Biskupiej w Zielonej Górze.\nUdział w konkursie, już po raz drugi, bierze Dorian Góral z Centrum Kształcenia Zawodowego i Ustawicznego im. Jana Pawła II ze Zbąszynka. – Nasi katecheci zawsze nas bardzo dobrze przygotowują do konkursu, informują nas, dają nam materiały, także jest to u nas na dosyć wysokim poziomie, dlatego prawie co roku tutaj jesteśmy – mówi uczestnik. – W parafii jestem lektorem. Moja więź z Panem Bogiem, zainteresowanie wiarą i Kościołem zawsze było dosyć wysokie, dlatego stwierdziłem, że warto sprawdzić swoje umiejętności i wiedzę właśnie przez taki konkurs – dodaje Dorian.\n– Przygotowywałam się przez czytanie Pisma Świętego oraz wybranej literatury. Zachęciła mnie tematyka olimpiady, która bardzo dobrze mówi o tym, że jesteśmy dumni z Ewangelii, dumni z Polski, a także o chrześcijańskim patriotyzmie i o ważnych postawach kształtujących młodych ludzi wchodzących w dorosłe życie – mówi Julia Kuryłowicz z Zespołu Szkół Technicznych i Ogólnokształcących w Gorzowie.\nZ trzyosobową grupą ze Zbąszynka na Olimpiadę przyjechał ks. Jakub Świątek. – Przygotowanie do olimpiady to w większości osobista praca uczniów nad treściami obowiązującymi na tegorocznej Olimpiadzie Teologii Katolickiej. Ale wiadomym było to, że jeśli mieli jakieś pytania, nie rozumieli czegoś, zawsze mogli się skonsultować, zapytać, na co zawsze była otwartość nas, katechetów. – moja i pani Basi, która też ich przygotowywała. Ciekawą rzeczą było to, że każde pytania pociągało za sobą kolejne, zawsze wśród uczniów budziły się jakieś kwestie dodatkowe – mówi ks. Świątek. – Patrząc na dzisiejszy świat, na relatywizm wiedzy na temat wszystkiego, pokazywanie, że można tylko słuchać sloganów, które są utarte w wielu treściach, warto pogłębiać swoją wiedzę, żeby zbudować własny światopogląd, który będzie odzwierciedleniem całości myśli i historii ludzkości – dodaje opiekun grupy ze Zbąszynka.\nNa finał OTK do Przemyśla pojadą zwyciężczyni etapu diecezjalnego Alina Kobyłecka z 5 LO w Zielonej Górze oraz Julia Kuryłowicz z ZSTiO w Gorzowie i Agnieszka Siadaczka z 1 LO w Zielonej Górze.\nPoprzedni Bp Regmunt odznaczony w Warszawie\nNastępny 350 lat temu ogłoszono dekret o cudowności obrazu z Rokitna


Baza wiedzy - Parkowanie — Cyfrowy Parking\nJak parkować z NaviPay?\nPo zainstalowaniu aplikacji i zakończeniu procesu rejestracji, należy wybrać z listy parking którym jesteśmy zainteresowani. Aplikacja umożliwia nawigację do wybranego parkingu. Po dotarciu na miejsce, należy podjechać pod szlaban wjazdowy. W zależności od zastosowanej na miejscu technologii, szlaban otworzy się automatycznie (jeśli zamontowane są kamery, potrzebne jest podanie nr tablic rejestracyjnych), lub też należy przesunąć “swipe button” (przycisk “przesuń”) znajdujący się na środku ekranu. Prosimy o możliwie bliskie podjechanie do szlabanu. Po otwarciu szlabanu, należy zająć wolne miejsce z dostępnej puli miejsc. Po zakończeniu procesu parkowania należy zakończyć je za pomocą przycisku w aplikacji. Wtedy szlaban wyjazdowy otwiera się tak samo jak miało to miejsce w przypadku wjazdu.\nCzy mogę parkować na parkingu Warszawa Novotel w dowolnych godzinach?\nNa tym parkingu parkowanie dostępne jest całodobowo.\nMam dwa bilety: papierowy i cyfrowy, Jakiego mam użyć?\nW przypadku posiadania biletu papierowego, należy opłacić go na miejscu w kasie. Na niektórych parkingach (jak na przykład Centrum Zdrowia Dziecka), możliwe jest zeskanowanie biletu w aplikacji, następnie jego opłata i wyjazd. Każdy parking jest opisany w aplikacji.\nCzy rezerwacja może objąć kilka samochodów?\nPracujemy nad zautomatyzowaniem procesu zakupu rezerwacji jednocześnie dla kilku samochodów. Obecnie należy dla każdego samochodu wykonać osobną rezerwację.\nCzy rezerwacja lub pakiet wykupiona na konkretny parking zadziała również na innych parkingach?\nWykupiona rezerwacja zadziała jedynie na wybranym parkingu.\nNie działa mi internet & rozładował mi się telefon. Czy wyjadę z parkingu?\nDla rezerwacji lub abonamentu zakupionego na obiekcie Novotel Warszawa Centrum, parking można w takim przypadku bezproblemowo opuścić. Jeżeli szlaban nie otwiera się, należy wykorzystać kod QR z mailowego potwierdzenia rezerwacji (można go wcześniej pobrać). Kod QR trzeba przyłożyć do czytnika kodów QR przy wjeździe (w sąsiedztwie bileterki), po jego odczytaniu szlaban otworzy się.\nDla parkowania z aplikacją NaviPay, połączenie internetowe jest niezbędne. Prosimy o opuszczenie parkingu w sposób alternatywny i informację o zaistniałym wydarzeniu przez formularz kontaktowy. Status parkowania powinien zaktualizować się po przywróceniu połączenia internetowego.


Poszetka - opinie i informacje, jak nosić i gdzie kupić stylową chustkę\nStrona główna MODA Poszetka – ozdobna chustka, która zwraca uwagę\nPoszetka – ozdobna chustka, która zwraca uwagę\nW klasycznej modzie jest obecna od bardzo dawna. W Polsce jeszcze nie wszyscy eleganccy mężczyźni decydują się na wykorzystanie tego dodatku w swoich stylizacjach. Inaczej jest w innych europejskich miastach. Tam widać poszetkę już nawet w zestawach casualowych.\nNajczęściej poszetka jest umieszczana w tzw. brustaszy, która jest częścią marynarki. W Polsce częstą pomyłką, nawet w literaturze, jest mylenie brustaszy z butonierką, która jest ozdobną dziurką w klapie marynarki. Tego typu błędy pojawiają się nawet w słownikach języka polskiego.\nPoszetka niekoniecznie musi być związana wyłącznie z marynarką. We Włoszech modne jest noszenie poszetki w przedniej kieszeni (na piersi) płaszcza. Ten stylowy dodatek może być wykonany z jedwabiu, kaszmiru, wełny, bawełny a nawet lnu. Nie polecamy wyrobów z poliestru lub innych tkanin sztucznych.\nZdaniem stylistów poszetka jest uzupełnieniem, nie powinna wybijać się na pierwszy plan. Warto, aby była spójna z krawatem, ale błędem będzie wykorzystanie produktów w tych samych wzorach. Jeśli wybieramy stylizację z białą koszulą, nie warto łączyć jej z poszetką w kolorze ecru. Ten odcień ma to do siebie, że podczas porównania z białym sprawia wrażenie brudnego.\nNajpopularniejszymi wzorami na poszetkach są delikatne mikrowzorki, kratki czy prążki. Wielkość produktu powinna zależeć od brustaszy i grubości tkaniny. Źle to wygląda, jeśli poszetka zbyt mocno wypycha kieszeń. Najczęściej spotykany rozmiar poszetki wykorzystywany przez zagraniczne marki to 40×40 cm.\nCo ciekawe, biała poszetka z lnu będzie bardziej formalna niż ta wykonana z jedwabiu. Tyczy się to jednak tylko tego koloru. Inne poszetki z lnu będą miały niższy stopień formalności. Skąd taki wyjątek? W strojach wieczorowych matowa faktura takiej poszetki tworzy interesujący kontrast w stosunku do tkaniny garniturowej


Srebrny pierścionek z diamentem - Tess Diamonds - Wyprzedaż w Outlet Limango\nPowrót Srebrny pierścionek z diamentem\nStrona główna Tess Diamonds Srebrny pierścionek z diamentem\nOszczędzasz 486,00 zł *\nwybierz 52 - Wyprzedane 54 - Dostępna tylko 1 szt. 56 - Wyprzedane 58 - Wyprzedane\nØ główka pierścionka: 1,5 mm\nO Tess Diamonds\nBiżuteria Tess Diamonds jest zdobiona przepięknie mieniącymi się diamentami, które - jak wiadomo - są najlepszymi przyjaciółmi każdej kobiety. Wykonanie ze srebra Sterling zapewnia jej trwałość, a także nadaje ładny połysk. W ofercie producenta znajdują się różne modele naszyjników, bransoletek i pierścionków, które elegancko wykończą każdą stylizację. Tess Diamonds to gwarancja modnego stylu!


Jak zaplanować święta w hotelu w rodzinnym gronie?\nStrona główna / Święta w hotelu z rodziną\nŚwięta w hotelu z rodziną\nŚwięta to nie tylko czas ciepła i radości, ale także upragnione chwile spędzone z najbliższymi. Jednak dla niektórych kojarzą się również z ciągłym gotowaniem i sprzątaniem. Jeżeli marzysz o spokojnych i rodzinnych świętach, bez żadnych dodatkowych obowiązków, propozycja spędzenia ich w hotelu z pewnością przypadnie Ci do gustu.\nHotel na święta, czyli jaki?\nKluczową rolę w wyborze hotelu na święta odgrywa klimat miejsca. W przypadku Bożego Narodzenia warto rozważyć nocleg w górach, gdzie w czasie wolnym dzieci będą mogły poczuć świąteczną magię poprzez lepienie bałwana czy jeżdżenie na sankach. Takie miejsce pozwoli również pogłębić relacje rodziców z dziećmi poprzez wspólną naukę narciarstwa. Niektóre hotele organizują specjalny wieczór wigilijny, podczas którego można podzielić się opłatkiem nie tylko z rodziną, ale również z pozostałymi gośćmi oraz obsługą hotelu. Ciekawą atrakcją dla dzieci jest również wizyta Świętego Mikołaja.\nW przypadku świąt wielkanocnych przypadających w ciepłym miesiącu warto zarezerwować pokój w hotelu usytuowanym w pobliżu parków czy innych pięknych terenów. Przy wyborze noclegu należy uwzględnić również:\n– wyżywienie lub bliskość restauracji\n– wystrój hotelu (np. choinki, które wprowadzą wyjątkowy klimat świąteczny)\n– wyposażenie pokojów\n– opinie innych gości\nRodzinne święta spędzone w hotelu stanowią również doskonały odpoczynek od szkoły i pracy. Bliskość pięknych terenów oraz możliwość korzystania z basenu gwarantują aktywny wypoczynek. Niektóre hotele zapewniają również animacje dla dzieci, podczas których rodzice mogą zrelaksować się w strefie SPA, która zapewni im regenerację ciała i ducha.


Próba 3 - artyści nagrodzeni 7 Dni Kalisza\nW piątek 9 bm. w Galerii Sztuki im. Jana Tarasina w Kaliszu odbył się wernisaż wystawy laureatów i finalistów Międzynarodowego Konkursu na Eksperyment w Sztukach Wizualnych „Próba 3”. Do Konkursu ogłoszonego wiosną 2017 roku artyści mogli zgłosić 1 pracę lub 1 projekt interdyscyplinarny, wieloelementowy, bez ograniczeń dotyczących warsztatu czy dyscypliny. Istniała również możliwość zgłoszenia projektu przeznaczonego do prezentacji w przestrzeni publicznej. Ostatecznie do konkursu napłynęło 88 autorskich zgłoszeń, zawierających blisko 500 prac, z Polski, Niemiec, Rosji, USA. Jury w składzie: prof. Jarosław Kozłowski – przewodniczący jury, prof. Katarzyna Józefowicz, prof. Szymon Wróbel, Jakub Tarasin oraz dr Joanna Dudek – dyrektorka, dokonało wyboru prac. Grand Prix – nagrodę Prezydenta Miasta Kalisza oraz 10 000 zł otrzymała Ludmiła Kaczmarek za pracę pt. „AVANT_garde”. Jury nagrodę przyznało za nawiązanie do najważniejszych tradycji polskiej awangardy i twórczą interpretację sztuki Władysława Strzemińskiego. - Bardzo chciałam, żeby ten rodzaj aplikacji był formą upowszechniania awangardowego artysty, jakim był Władysław Strzemiński. Zależało mi na tym, aby pokazać, że każdy może być artystą, każdy może stworzyć coś własnego mając takie narzędzie. Korzystając z tej aplikacji możemy od razu wydrukować swoją pracę i zabrać ze sobą do domu. Dla mnie właśnie to było ważne - zabranie pracy jako tej formy relacyjnej. Każdej literze klawiatury, wszystkim znakom, przypisałam jakąś grafikę, która jest zainspirowana z obrazów Strzemińskiego. Naśladuje kształt, kolor, ale została przekształcona i przetworzona w grafikę wektorową - mówiła podczas wernisażu Ludmiła Kaczmarek. Nagrodę Przewodniczącego Rady Miejskiej Kalisza i 5 000 zł otrzymała Anna Palusińska za pracę pt. „Tożsamości”. Uzasadnienie werdyktu: za próbę przemyślenia pamięci po Shoah, wyrażonej bez zniekształcenia obrazu przeszłości i oddania sprawiedliwości anonimowym ofiarom, którym historia usiłowała odebrać prawo do żałoby. Nagrodę Galerii Sztuki im. Jana Tarasina, 2 000 zł oraz wystawę indywidualną przyznano Izabeli Łęskiej za pracę pt. „Spacery subiektywne” . Werdykt uzasadniono innowacyjnym użyciem nowych technologii w celu przemyślenia naszej obecności w publicznej przestrzeni miejskiej. Nagrodę Wydziału Pedagogiczno-Artystycznego UAM w Kaliszu (wystawę w przestrzeni uczelni) przyznano ex-aequo Sylwii Jakubowskiej-Szycik za pracę pt. „Kingsize/Przeobrażenie” i Agnieszce Mastalerz za pracę Bez tytułu ( Remote control) cykl termogramy, 2017. Na wystawę składa się 13 prac. Artyści: Dmitrij Buławka-Fankidejski, Sylwia Jakubowska-Szycik, Ludmiła Kaczmarek, Michał Knychaus, Kamila Kornaga, Szymon Kula, Izabela Łęska, Małgorzata Łuczyna i Jacek Złoczowski, Agnieszka Mastalerz, Anna Palusińska, Anna Szmidt, Weronika Teplicka, Jakub Wawrzak. Nagrody wręczyli: Grzegorz Sapiński, prezydent Kalisza; Artur Kijewski, wiceprezydent Kalisza; prof. Piotr Łuszczykiewicz, dziekan WP-A UAM w Kaliszu; Magdalena Kąkolewska, prezes Fundacji APH. W piątek otwarto również wystawę Jacka Kornackiego pt. „Tribute to Jan Tarasin” w Galerii Pulsar. Podsumowano także konkurs na animację dedykowaną Janowi Tarasinowi pt. „De-CODEr otwartych przestrzeni”, a zwycięskie projekty wyświetlane były na fasadzie budynku Galerii. Nagrody wręczył Zbigniew Czelusta, Dyrektor Oddziału Alior Bank w Kaliszu - partner konkursu. Na konkurs „De-CODEr” wpłynęło 11 prac zgłoszonych przez 13 uczestników. Jury przyznało nagrodę główną Magdalenie Kasperczyk i Dawidowi Rysiowi. Ich animacja pt. „INTER” została nagrodzona z uwagi na uniwersalność przesłania i warstwę narracyjną, świadomość doboru języka artystycznego pozwalającą kreatywnie odnieść się do twórczości Jana Tarasina, nadto za swobodę w posługiwaniu się technologią rysunkową i cyfrową. Jury przyznało również 2 wyróżnienia honorowe. Małgorzacie Wowczak za pracę „OTWARTE PRZESTRZENIE” oraz Paulinie Koniuk-Fonżychowskiej za pracę „PRZEDMIOT-EMBRION”. Wernisaż zakończył koncert wiolonczelistki Agaty Kurzyk pt. „Przemiany”, na co dzień naukowca, która w swoich kompozycjach inspiruje się najnowszymi badaniami nad komórkami macierzystymi. Wydarzenie honorowym patronatem objął prezydent Kalisza, Grzegorz Sapiński. /koniec tekstu/\npt, 16.02.2018, autor: Oprac. Galeria Sztuki im. Jana Tarsina


Pszczyna - Warownia Pszczyńskich Rycerzy – restauracja i zamek. Atrakcje turystyczne Pszczyny. Ciekawe miejsca Pszczyny\nStrona główna ciekawe miejsca niezwykłe: miejsce z „klimatem” Warownia Pszczyńskich Rycerzy – restauracja i zamek\nPrzy ulicy Bielskiej w Pszczynie, w otoczeniu szumiących lasów, znajduje się restauracja, która przenosi swoich gości w czasie...wprost do epoki Średniowiecza Jest to miejsce często odwiedzane przez turystów udających się na południe Europy. Nierzadko przesiadają się tam grupy wycieczkowe. Doskonale trafiono z lokalizacją tej atrakcji.\nObiekt zbudowano z drewna i kamienia, bardzo dobrze oddając klimat dawnej Pszczyny.\nNa trzech kondygnacjach zamku znajdują się trzy stylowe sale: Mieszczańska (dla 90 osób), Rycerska (dla 150 osób) oraz Książęca (dla 130 osób), pełne średniowiecznych rekwizytów. Sale dwóch najwyższych pięter dzieli ciekawe rozwiązanie – ruchoma podłoga. W ciepłe dni, animacje odbywają się na podgrodziu zamku lub na „Polu Bitewnym” – ogromnym, zajmującym niemal 1hektar terenie, który został profesjonalnie przystosowany do organizacji największych imprez plenerowych (nawet na 2000 osób).\nWarownia jest miejscem stworzonym do rodzinnego spędzania czasu. Grupa doświadczonych animatorów prowadzi gry i zabawy dla gości w każdym wieku. Na zamku odbywają się liczne pokazy, m.in. walki rycerskie. Co weekend Warownia organizuje inną imprezę tematyczną, inspirowaną epoką Średniowiecza, klasyką baśni i polskich legend. Przed zamkiem na najmłodszych czeka wielki, średniowieczny plac zabaw. Warownię bardzo chętnie odwiedzają wycieczki szkolne. Dla szkół i przedszkoli prowadzone są specjalne, żywe lekcje historii (dzieci mogą tu na przykład same upiec chleb).\nW menu Warowni znajdują się potrawy kuchni polskiej, litewskiej i włoskiej, a także własnej produkcji desery, lody, piwo oraz miody. W prawdziwym piecu chlebowym wypiekane są oryginalne, pszczyńskie dukaty, które stanowią rodzimą, bardzo smakowitą alternatywę dla włoskiej pizzy.\nWarownia Pszczyńskich Rycerzy nie jest kolejną, przydrożną restauracją, ale miejscem z unikalnym klimatem, w którym można dobrze zjeść i wypocząć po podróży.\nwtorek, 29 maja 2012, 15:26\nOtwarcie warowni dnia 2 czerwca 2012 o godz. 11,00.\nWięcej o warowni na stronie: www.warownia.com.pl\nPszczyna - Pszczyna - Stadion -miejsce pamięci...Odległość: 1,36km\nPszczyna - Dworcowa wieża wodnaOdległość: 1,6km\nGoczałkowice-Zdrój - Krzyż - Boża Męka (1910)Odległość: 1,62km\nGoczałkowice-Zdrój - Neobarokowy kościół (1909...Odległość: 1,64km\nPszczyna - „Książęcy” dworzec kolejowy w Pszcz...Odległość: 1,64km