Tapety 3D, trójwymiarowe | Muraspec\nJeśli zależy Ci na prawdziwie oryginalnym wystroju wnętrza, rozważ montaż tapety 3D na ścianę. Tego rodzaju produkty wyróżniają się nietypowymi wzorami, które tworzą efekt trójwymiarowej głębi. To złudzenie optyczne, które pozwala tworzyć iluzję znacznie większej przestrzeni, optycznie powiększając pomieszczenie. Z tego powodu tapety 3D są polecane do małych mieszkań, biur i innych pomieszczeń, które w innym przypadku mogłyby wydawać się ciasne. Co ważne, trójwymiarowe wzory są naprawdę różnorodne – dominują geometryczne kompozycje, ale dostępne są też motywy roślinne, abstrakcje, a nawet krajobrazy.\nTapety 3D – modne wnętrze bez względu na rozmiar\nObecnie wzorzyste tapety są coraz popularniejsze i często występują jako element modnych aranżacji. Te bardziej wyraziste desenie dominują jednak we wnętrzach, przez co nie zawsze sprawdzają się na mniejszym metrażu. Rozwiązaniem są jednak tapety 3D wyprodukowane w sposób, który nadaje im głębi. Taka dekoracja ścienna nadal przyciąga wzrok, ale nie przytłacza, a wręcz „otwiera” wnętrze, sprawiając, że wydaje się większe.\nTapety 3D na ścianę to wiele zalet, które sprawiają, że z pewnością warto rozważyć ich zakup przy wykańczaniu lub remoncie wnętrza. Na uwagę z pewnością zasługują:\nbogate wzornictwo – odpowiednie do wnętrz w każdym stylu, od minimalistycznego, poprzez industrialny, aż po glamour,\noptyczne powiększanie wnętrza – co oznacza, że tapety 3D sprawdzają się nawet w małych pomieszczeniach,\nwysoka trwałość – starannie produkowane tapety prezentują się po kilku latach tak samo jak w dniu zakupu,\nszybki i łatwy montaż – który można wykonać nawet samodzielnie,\nmożliwość zmywania – dzięki której usuniesz wszelkie zabrudzenia.\nPonad wszystko tapety 3D to jednak oryginalność i możliwość dowolnego kreowania przestrzeni wokół siebie. To dlatego jest to wybór, którego na pewno nie pożałujesz.\nWybierz swój wzór tapety 3D na ścianę\nTapety 3D mogą sprawdzić się w każdym pomieszczeniu w domu – od przedpokoju aż po łazienkę. Świetnie sprawdzają się również w biurach oraz przestrzeniach komercyjnych. Co ważne, dzięki swojej różnorodności dopasują się do każdego stylu. Miłośnicy minimalizmu mogą wybrać geometryczną kompozycję w stonowanych barwach, a do tradycyjnego stylu będzie pasować imitacja cegły lub kamiennych bloczków. Wśród trójwymiarowych motywów nie brakuje również tych roślinnych, które świetnie uzupełnią aranżację w stylu skandynawskim czy eklektycznym. W ofercie Muraspec na pewno znajdziesz coś dla siebie – niezależnie od preferencji. Sprawdź koniecznie, co przygotowaliśmy! Zapraszamy również do zapoznania się z naszą ofertą tapet winylowych.


Święto prowincji | Postulat Franciszkański w Gnieźnie\nW tym roku Święto Prowincji św. Maksymiliana przypadło w sobotę 13 października. Gospodarzami byli franciszkanie z klasztoru w Darłowie. Udział w tej uroczystości wzięli bracia ze wszystkich placówek, także z Niemiec i Litwy. Delegacja czterech braci postulantów razem z o. Magistrem również miała szansę do wspólnego świętowania. Obchody rozpoczęliśmy modlitwą brewiarzową, a następnie konferencje wygłosił misjonarz z Kenii o. Tadeusz Brzozowski. Najważniejszym punktem programu była Eucharystia pod przewodnictwem o. Prowincjała Jana Maciejowskiego. Po Mszy świętej udaliśmy się na obiad, a uroczystość zakończyliśmy wspólnymi nieszporami. Mieliśmy również okazję do zwiedzenia okolicznych atrakcji w Darłowie. Naszemu zagranicznemu bratu pokazaliśmy polskie morze oraz Świętą Górę Polanowską. Będziemy bardzo miło wspominać prawdziwą franciszkańską gościnność oraz braterską jedność. Pokój i dobro!


Kłótnia między ministrami Tuska - Dziennik.pl\n27 kwietnia 2008, 13:51 Ten tekst przeczytasz w mniej niż minutę\nInspektorat Wsparcia jest kością niezgody między Radosławem Sikorskim i Bogdanem Klichem / Inne / Michal Rozbicki\nInspektorat Wsparcia, czyli logistyczne zaplecze całej polskiej armii, jest kością niezgody między dwoma członkami rządu Donalda Tuska. O to, gdzie ma być siedziba inspektoratu, kłócą się: szef MSZ Radosław Sikorski i szef resortu obrony Bogdan Klich - informuje "Wprost".\nWedług tygodnika, spór jest poważny. Bogdan Klich chce podobno przenieść Inspektorat z Bydgoszczy, gdzie umiejscowił go Sikorski, kiedy jeszcze był ministrem obrony. Bydgoszcz to rodzinne miasto obecnego szefa polskiej dyplomacji.\nDlatego podobno zdenerwował się nie na żarty, gdy obecny szef resortu obrony oświadczył, że jednostkę czeka przeprowadzka. Klich miał to zapowiedzieć na tajnym posiedzeniu sejmowej komisji obrony.\nZłość Sikorskiego była tak duża, że o mediację w tej sprawie poprosił wicepremiera Grzegorza Schetynę. Jednak ma raczej małe szanse na jego wsparcie, bo Schetyna pochodzi z Wrocławia. A właśnie tam Bogdan Klich chce przenieść Inspektorat Wsparcia.\nJednak resort obrony zaprzecza, by iskrzyło między ministrami Donalda Tuska. "Między ministrami nie ma żadnego konfliktu. Co więcej, nie ma również przedmiotu sporu, bo resort nie podjął jeszcze żadnych decyzji dotyczących dyslokacji Inspektoratu Wsparcia" - powiedział rzecznik MON Robert Rochowicz.\nMam Schetynę i nie zawaham się go użyć


Domy na sprzedaż: gmina Gzy Ołdaki | Morizon.pl\nmorizon.pl domy mazowieckie Gzy Ołdaki\nGzy Ołdaki - dom na sprzedaż\nDomy gmina Gzy, Ołdaki - oferty sprzedaży\nZnaleziono jedno ogłoszenie, średnia cena 820 000 zł (6833 zł/m²)\nDom dwurodzinny z siedliskiem.\nDo sprzedaży dom dwurodzinny z siedliskiem 14k od Pułtuska w Żebry Włosty gmina Gzy. Siedlisko znajduje się na łącznej działce 2h. Część gruntu stanowi dom z budynkami gospodarczymi resztę stanowia pola uprane i las. Duży dom z 19974 roku rozbudowany w 1999 r. i remontowany 2009r.został ocieplony, wykonano nową elewację, zostały wymienione okna. w 2019 roku został zmieniony dach Na parterze znajduje się duża kuchnia , kotłownia 5 pokoi, łazienka


Marzenia się spełniają – Podróż według nas\n3 marca 2020 1 lutego 2021 dolecinscy\nMarzenia się spełniają! Trzeba tylko po nie sięgać 🙂 dziś jedno z moich zostało zrealizowane. Która dziewczynka nie marzy, by zobaczyć delfiny?\nDruga noc z rzędu spalismy na plaży w Yiti, również ze względu na bliskość portu, skąd wypływał nasz statek na poszukiwanie delfinow. Już dzień wcześniej zakupione bilety na pakiet delfiny+nurkowanie dało nam swobodę czasu i zapewnienie, że wypłyniemy chociaż 🙂\nŚniadanie zjedliśmy w cofee shopie, w którym jedliśmy wczorajszą kolacje. Śniadanie standardowe od 2tygodni – chyba cała nasza trójka ma już nieco dość omletów 🙂 Byliśmy wówczas gotowi na rejs. Piotrek był tak podekscytowany, że aż nie chciał jeść,tylko od razu jechać do mariny.\nWykupiony rejs z Sidab Tours było świetnym pomysłem. Na stronie cena, która została podana to 22riale (czyli 220zl), Pawel zapłacił 20 riali, od osoby oczywiście, i nadal nie wiemy dlaczego, może dlatego, że po sezonie?\nWeszliśmy na statek. Organizator na wstepie poinformował nas, że nie ma 100% pewności, że zobaczymy delfiny. Płynęliśmy trochę czasu, widać było wśród innych turystow zniecierpliwienie, gdy wtem naszym oczom ukazała się grupa delfinow. Miałam łzy w oczach – moje marzenie z dzieciństwa właśnie się spełniło! Było ich mnóstwo! Skakały ponad wodę, pływały w mniejszych grupach. Niesamowite było to, że to były delfiny w ich naturalnych warunkach, nietresowane, nie w akwarium, po prostu skaczące, naturalne, dzikie, delfiny. Była moc! Btw. Czapka Piotrka odfrunela gdzieś w morze, ten statek nieźle pędził na falach.\nNastępnie udaliśmy się do miejsca gdzie widać rafę koralową. Paweł miał szczęście zobaczyć żółwia, ja tego szczęścia już nie miałam, ale rafa i jej zakamarki robiły wrażenie.\nDziś nocujemy już w hotelu. Znaleźliśmy nocleg w przyzwoitej cenie i dobrym standardzie. Po 2 nocach pod namiotem mogliśmy się w końcu porządnie wyszorować.\nKolejne pół dnia przeznaczyliśmy na Targ w Mutrah i spacer promenada. Kompletnie nie planując, zakupiłam szał z kaszmiru – pan tak ładnie zszedl z ceny 🙂\nDzień zakończyliśmy mała przejażdżka do meczetu Sułtana Kabusa, gdyż chcieliśmy podziwiać jego podświetlenie. Naprawdę robi wrażenie, a jutro liczę, że przekonamy się jak jest w środku.


Ferropolis na jeziorze | Głos Górnika\nO tym, jakie możliwości stwarzają tereny pogórnicze czytamy w ostatnim numerze kwartalnika „Węgiel Brunatny”.\nProf. Elżbieta Pietrzyk–Sokulska z Instytutu Gospodarki Surowcami Mineralnymi i Energią PAN pisze o efektach rekultywacji dawnych odkrywek w Saksonii, w okolicach Drezna i Lipska. Wybrano tam wodny kierunek rewitalizacji; nowe akweny (powstało ich tam aż 20) świetnie wpisały się w krajobraz regionu, obfitującego w liczne naturalne jeziora polodowcowe.\nOtoczenie sztucznych zbiorników zostało dokładnie zaplanowane, dzięki temu zarówno mieszkańcy regionu, jak i turyści znajdują tam mnóstwo atrakcji. Nad jeziorem Kulkwitz powstał nowoczesny kompleks sportów wodnych, proponujący poza tradycyjnym żeglowaniem także narciarstwo wodne, wakeboarding, rafting, nurkowanie i kitesurfing. Podobnie jest nad jeziorem Bergwitz, najpopularniejszym miejscem uprawiania tych sportów, gdzie wypoczywający mają do dyspozycji kemping i bazę gastronomiczną. Dodatkową atrakcją jest pobliski park narodowy i tereny podmokłe z lęgowiskami ptaków błotnych.\nBardzo ciekawym rozwiązaniem okazało się Ferropolis – miasto z żelaza – usytuowane na półwyspie jeziora Gremmin. Skansen tworzy pięć gigantycznych koparek, wykorzystywanych kiedyś w odkrywce. Stanowią one idealne tło dla często tu organizowanych koncertów muzyki rockowej i metalowej. Ferropolis zostało wpisane w Europejski Szlak Dziedzictwa Przemysłowego.\nNajwiększym sztucznym jeziorem w Niemczech jest Geiseltal, powstałe w wyniku zalania 18,4 km2 Wasserfl Ache. Utworzono tam kompleks rekreacyjno-turystyczny, udatnie łączący obszary przyrodnicze i tereny poprzemysłowe. Na skarpach przylegających do wody uprawia się winorośl, a dla zwiedzających przygotowano miejsca do degustacji wina. Wokół jeziora prowadzi szlak kolejki turystycznej.\nW pobliżu granicy z Polską powstało jezioro Berzdorf z kąpieliskami i plażą. Nad wodą utworzono ścieżki spacerowe i rowerowe, 18-dołkowe pole golfowe i szlaki do jazdy konnej. Dalsze plany zagospodarowania tego terenu przewidują utworzenie po północnej stronie strefy ciszy z terenami zielonymi, nawiązującej do historii regionu, na brzegu południowym powstanie centrum sportów wodnych, a w pozostałej części m. in. pole namiotowe oraz szlak geologiczny. O najdalszych dziejach tego terenu przypomina znajdujący się w pobliżu wygasły wulkan.\nNa cele rekreacyjno-sportowe przeznaczono także otoczenie jeziora Olbersdorf – jest tu szeroka plaża i boisko do siatkówki plażowej, plac zabaw, kolejka wąskotorowa i centrum handlowe.\n„Utworzone sztuczne jeziora objęły duże powierzchnie, a ich lokalizacja w niedalekiej odległości od siebie, przyczyniła się do utworzenia nowego krajobrazu o charakterze pojezierzy i nazywaniu tego obszaru Laponią Saksonii” – pisze w podsumowaniu autorka.\nWięcej w „Węgiel Brunatny” nr 2 (99) / 2017\nTania energia tylko z węgla\nO węglu brunatnym niekonwencjonalnie\nJubileusz Elektrowni Pątnów


Karol Wawrzyniak górskim mistrzem | Nowości Dziennik Toruński\naktualizacja: 31.08.2016 14:33\nKarol Wawrzyniak po znakomitym występie na Ogólnopolskiej Olimpiadzie Młodzieży na torze, zdobyciu tytułu Mistrza Polski ze startu wspólnego, pokazał, kto rządzi w peletonie juniorów młodszych – zdobył kolejną koszulkę mistrza, wygrywając Górskie Mistrzostwa Polski!\nW miejscowości Wysowa-Zdrój odbyły się kolarskie Górskie Mistrzostwa Polski. Na starcie o mistrzowską koszulkę stanęły zawodniczki i zawodnicy od juniora młodszego po elitę. Wyścigi rozegrane zostały na 25-kilometrowej rundzie z czterema podjazdami o długości od 1,5 do 4 km. Dodatkowym utrudnieniem dla startujących była bardzo wysoka, ponad 30-stopniowa temperatura. Akademia Copernicus reprezentowana była w trzech kategoriach wiekowych: juniorka młodsza, junior młodszy i junior.\nPierwszego dnia mistrzostw na starcie stanęli jako pierwsi juniorzy młodsi. Mieli oni do pokonania dystans 75 km. Już na pierwszym okrążeniu na trzecim podjeździe utworzyła się siedmioosobowa ucieczka z Karolem Wawrzyniakiem (Akademia Copernicus), w której było aż trzech zawodników Koźminianki Koźminek. Decydujące akcje rozpoczęły się na 25-kilometrowym dojeździe do mety, na którym były usytuowane dwa trudne podjazdy, z czego pierwszy trzykilometrowy był o nachyleniu 9 procent. To właśnie na nim utworzyła się 3-osobowa grupa, w której był Karol Wawrzyniak oraz dwóch zawodników Koźminianki Wiktor Richter i Damian Papierski. Mający liczebną przewagę zawodnicy Koźminianki wielokrotnie podejmowali na przemian ataki, chcąc bez powodzenia „urwać” będącego w znakomitej dyspozycji Karola Wawrzyniaka. Na zjeździe do uciekinierów dołączył Filip Prokopyszyn z Zielonej Góry. Na ostatnim podjeździe przed metą zaatakował Wawrzyniak, którego tempo wytrzymali Richter i Prokopyszyn. Ten ostatni próbował solowej akcji na ostatnich dwóch kilometrach, zlikwidowanej przez Karola Wawrzyniaka. Na 200 m przed metą atak Karola Wawrzyniaka dał mu zwycięstwo i tytuł mistrza Polski! Drugi był Filip Prokopyszyn, trzeci Wiktor Richter.\nKarol Wawrzyniak jest nie tylko górskim mistrzem Polski, ale także mistrzem Polski ze startu wspólnego (OOM-szosa), mistrzem Polski w sprincie drużynowym, srebrnym medalistą w wyścigu drużynowym i srebrnym w omnium (OOM-tor).\nTego samego dnia na starcie 125-kilometrowej trasy stanęli juniorzy. Nie był to udany wyścig dla zawodników Akademii Copernicus. Po pierwszej spokojnej rundzie na drugiej doszło do utworzenia dziewięcioosobowej ucieczki, na którą zbyt późno zareagowali juniorzy Akademii. Grupa pościgowa nie dała rady dojść uciekających kolarzy i w związku z tym zawodnicy Copernicusa nie brali udziału w walce o podium.\nDrugiego dnia mistrzostw startowały juniorki młodsze na dystansie 50 km. Będąca w znakomitej formie zawodniczka Akademii Copernicus Oliwia Majewska, mistrzyni Polski w jeździe na czas i wicemistrzyni ze startu wspólnego, była pewną kandydatką do podium. Na pierwszym podjeździe utworzyła się siedmioosobowa czołowa grupa z torunianką. Na zjeździe Oliwia miała pierwszy defekt, a po jego usunięciu i pościgu dołączyła do uciekającej grupy. Nie ujechała daleko, pech dał o sobie znać - zanotowała drugi defekt. Przewaga uciekającej grupy wynosiła 45 sekund i dlatego sędzia główny nie mógł puścić wozów technicznych pomiędzy ucieczkę a peleton. Brak w pobliżu wozu technicznego spowodował, że defekt, którego zawodniczka nie była w stanie sama usunąć, stał się przyczyną wykluczenia jej z rywalizacji.


2006-12-03, Lizbona (Portugalia)\no pobicie rekordu\nRelacja Roberta z 20. maratonu\nDecyzja o starcie w Lizbonie zapadła dokładnie 6 listopada, kiedy brałem poranny prysznic w hotelu w Atenach. Już wcześniej wiedziałem, że chciałbym przebiec w tym roku jeszcze jeden maraton by "dociągnąć do dwudziestki". Myślałem o starcie 2 grudnia w Radomiu. Co ciekawe, prawdopodobnie udałoby mi się wygrać ten maraton. Okazało się potem, że zwycięzca miał gorszy czas, niż ja w Lizbonie, a do tego udało mi się go wcześniej pokonać w Poznaniu. Wtedy jeszcze o tym nie wiedziałem. Stojąc pod prysznicem zastanawiałem się nad startem w Radomiu: "Żeby chociaż w Zakopanem, za granicą, albo w Bułgarii" (cytat z filmu "Nie ma róży bez ognia"). Przypomniałem sobie, że dwa lata wcześniej, nakręcony maratonem w Monako, rozważałem starty w Mediolanie (koniec listopada) lub Lizbonie (początek grudnia). Niestety, wtedy nic z tego nie wyszło. Ponieważ teraz miałem fazę na zaliczanie stolic europejskich (Ateny były już ósmą), szybko zdecydowałem się na Lizbonę.\nTydzień wcześniej dowiedziałem się, że firma zrobiła nam wolne 1 grudnia (ponieważ święto 11 listopada wypadało w sobotę). W listopadzie miałem sporo zadań i raz musiałem przyjść w niedzielę do pracy. Zapowiedziałem, że odebrałem sobie to 4 grudnia. Efektem była możliwość 4-dniowego wyjazdu do Portugalii. Szybko zapłaciłem wpisowe i kupiłem bilety lotnicze. Wybrałem najlepszą opcję - przez Mediolan, wylot w piątek przed świtem, powrót w poniedziałek przed północą.\nTradycyjnie starałem się porządnie przygotować do wyjazdu. Posiedziałem trochę w Internecie, przeczytałem artykuły w gazecie "Turystyka". Dobrze się złożyło, że dwie moje koleżanki z pracy zorganizowały sobie parę miesięcy wcześniej urlop w Portugalii - dostałem od nich przewodniki, mapę i parę dobrych rad. Obejrzałem też zdjęcia z ich wyjazdu. Wszystko to pozwoliło mi odpowiednio zaplanować urlop. Pierwszego dnia (piątek) miałem przylecieć do Lizbony i od razu na lotnisku wypożyczyć samochód na jeden dzień. Chciałem intensywnie wykorzystać te 24 "zmotoryzowane" godziny - pojechać mostem na południowy brzeg Tagu, przejechać się trasą wzdłuż wybrzeża, zaliczając Estoril i Cascais, dotrzeć do przylądka Roca i zwiedzić zamek w Sintrze. Później postanowiłem oddać samochód w centrum Lizbony. Zakładałem, że w mieście nie będzie mi zupełnie potrzebny i nie pomyliłem się. Zarezerwowałem sobie dwa noclegi na lizbońskiej starówce, skąd miałem blisko do metra, biura zawodów i startu maratonu.\nPoza zaliczaniem atrakcji turystycznych, miałem bardzo ambitne cele sportowe. Chciałem pobić mój rekord z Poznania (2:49:00), choćby o sekundę. Zadanie wydawało się trudne, ale starałem się do niego przygotować. Na szczęście moim sprzymierzeńcem była dobre warunki atmosferyczne do trenowania - w Warszawie utrzymywała się łagodna, jesienna pogoda. Tryb pracy pozwalał mi na zaliczanie porannych i wieczornych biegów na trasie Anin - Pyry, w weekendy stosowałem sprawdzone treningi w rezerwacie w Marysinie. Dane z pulsometru wskazywały na prawie tak dobrą wydolność do tej, którą wytrenowałem przed Poznaniem. Liczyłem na sprzyjającą pogodę i szybką trasę. Ten drugi warunek stał pod znakiem zapytania. Rekord trasy w Lizbonie należał do Polaka, Zbigniewa Nadolskiego, który w 1994 roku przebiegł ten dystans w czasie 2:11:37. W poprzednich latach wyniki zwycięzców nie były rewelacyjne, choć statystycznie duża liczba biegaczy łamała 3 godziny - na moim poziomie konkurencja wydawała się silna.\nNa Okęcie dojechałem taksówką o nieludzko wczesnej porze i byłem półprzytomny. Przed boardingiem do Mediolanu spotkałem moją koleżankę z podstawówki, Michalinę, z którą przez 7 lat graliśmy w jednym klubie szachowym. Odżyły stare wspomnienia. Niestety, nie mieliśmy pod ręką szachownicy, żeby zagrać partyjkę w samolocie. W Mediolanie rozdzieliliśmy się - Michalina miała w perspektywie podróż na urlop do Bombaju, ja musiałem się spieszyć, bo na odprawę zostało mało czasu. Na szczęście wszystko odbyło się sprawnie i przed południem wylądowałem na lotnisku w Lizbonie, "zarabiając" przy okazji jedną godzinę. Wcześniej atrakcją był przelot nad miastem - krajobraz wyglądał dokładnie tak, jak wyobrażałem to sobie po przestudiowaniu mapy. Od razu udałem się do punktów z wynajmem samochodów i po krótkiej analizie zdecydowałem się na Citroena C3 w Budgecie. Jak się później okazało, nie był to niestety najlepszy wybór. Na początku straciłem masę czasu, kiedy dziewczyna sporządzała raport samochodowy, rejestrując wszystkie zadrapania na karoserii (zawsze było to gotowe wcześniej), do tego pojazd nie miał pełnego baku paliwa. W końcu udało mi się wyjechać z parkingu i próbowałem się kierować na Most 25 Kwietnia. Niestety, nie szło mi to najlepiej i w pewnym momencie byłem już mocno sfrustrowany, ale w końcu trafiłem na właściwą autostradę. Przejechałem długim mostem nad Tagiem kierując się w stronę figury Chrystusa na południowym brzegu. W okolicach Lizbony są 2 mosty: 25 Kwietnia i Vasco da Gama - nowy, 12 kilometrowy most, na północ od miasta. Dodatkowo funkcjonują również promy odpływające z centrum. Most 25 Kwietnia jest stalową, dwukilometrową konstrukcją z lat 60-tych, naśladującą Golden Gate w San Francisco. Na południowym brzegu Tagu stoi gigantyczny posąg Chrystusa z rozłożonymi ramionami - Cristo Rei. 28-metrowa postać jest umieszczona na 82-metrowym cokole i dobrze ją widać z daleka. Pomnik jest wzorowany na sławnym Cristo Redentor w Rio de Janeiro.\nPlaża przy Costa da Caparica\nPo przeprawie przez most udałem się na zachód w kierunku Costa da Caparica. Chciałem zobaczyć, jak wygląda portugalski kurort. W morzu pływały dziesiątki surferów, na usypanym molo paru zapaleńców łowiło ryby. Miasteczko było pełne knajp oferujących owoce morza. Niestety, próżno było szukać miejsca, gdzie mógłbym się posilić makaronem. Wszędzie tylko ryby, małże, krewetki i inne cuda. Po sprawdzeniu w kilkunastu knajpach, w końcu zostałem odesłany do Pizza Hut. Tam mogłem liczyć na porządna miskę makaronu. Z mojego stolika miałem widok na zatłoczony targ, na którym sprzedawano głównie antyki, a jakiś pan zachwalał swoje ananasy, wykrzykując ciągle te same dwa słowa. Podobał mi się klimat tego miejsca, ale musiałem się zbierać, żeby zdążyć przed zachodem słońca na Cabo da Roca. Przejechałem z powrotem mostem i kierowałem się na zachód, wzdłuż wybrzeża. Trasa była bardzo przyjemna, prawie cały czas prowadziła blisko brzegu. Atlantyk był trzecim oceanem, nad którym odpoczywałem w tym roku. Najpierw biegałem po plaży w LA, potem surfowałem na drugim końcu Pacyfiku - w Sydney. W okolicach Melbourne przebiega umowna granica morska - na zachód od niej jest już Ocean Indyjski, który miałem na wyciągnięcie ręki, biegając po plaży w Torquay czy w okolicach Port Campbell.\nPlac 5 Października w Cascais\nMinąłem Estoril i zatrzymałem się przy plaży w Cascais. Jest to miejscowość wypoczynkowa, pełna domów budowanych w XIX wieku przez bogatych lizbończyków. Szli oni w ślady króla Ludwika I, który urządził tam sobie letni pałac w XVII-wiecznej fortecy. Wybrałem się na ładny plac przy plaży i ku mojemu ogromnemu zaskoczeniu, nosił on nazwę 5 Października - mojej daty urodzin. Zrobiłem sobie oczywiście kilka pamiątkowych fotek. Miały one udokumentować fakt, jak bardzo Portugalczycy cenią znakomitego polskiego maratończyka, który przyjechał pobiegać w Lizbonie. Tak naprawdę, 5 października 1910 roku w Portugalii wybuchła rewolucja, w wyniku której Manuel II abdykował i udał się na wygnanie. Kraj stał się wtedy republiką - stąd mieszkańcy przywiązują tak dużą wagę do tego dnia. Co ciekawe, 5 października jest także datą, która wypadła z kalendarza gregoriańskiego w 1582 roku (ze względu na jego reformę) - tego dnia nie było w Italii, Portugalii, Hiszpanii i w Polsce. Parę kilometrów za Cascais zatrzymałem się przy Boca do Inferno. Nazwę tę tłumaczy się, jako Ujście Piekieł - morze wdziera się tu do jaskiń w skałach, głośno grzmiąc, sycząc i wyrzucając w górę fontanny wody. Nacieszyłem oczy widokiem i udałem się do samochodu. Słońce powoli chyliło się ku zachodowi, a na mnie czekała przecież największa tego dnia atrakcja - Cabo da Roca.\nBoca do Inferno - Ujście Piekieł\nPrzylądek Roca jest najdalej wysuniętym na zachód punktem kontynentalnej Europy (38°47' szerokości geograficznej północnej, 9°30' długości geograficznej zachodniej). Kiedyś uważany był przez mieszkańców naszego kontynentu za koniec świata. Wcześniej dotarłem w Europie do punktu bardziej wysuniętego na zachód - przy Dun Aengus na wyspie Inishmore w Irlandii. Tam klif miał "zaledwie" 110 metrów, tutaj czekała na mnie wysokość 140 metrów. Po drodze zatrzymałem się na chwilę, żeby przyjrzeć się przylądkowi z daleka, 20 minut później byłem na miejscu.\nZaparkowałem samochód w pobliżu górującej nad urwiskiem latarni morskiej i ruszyłem w kierunku pomnika z krzyżem. Opowieści o niesamowicie silnych wiatrach na szczęście nie sprawdzały się na razie w trakcie mojego pobytu. Delektowałem się pięknymi widokami okolicy, oświetlonej promieniami zachodzącego słońca. Poprosiłem skośnookiego turystę, żeby zrobił mi zdjęcie na tle pomnika. Chłopak miał aparat z gigantycznym obiektywem i sprawiał wrażenie profesjonalisty. Do zrobienia fotki (moją, niemodną już cyfrówką) przymierzał się kilka minut. W końcu wykonał fotkę, leżąc pod murkiem nad urwiskiem, obok kałuży. Faktycznie, zdjęcie mu wyszło - podziękowałem mu serdecznie za wyjątkowy wysiłek.\nKrzyż na przylądku - najbardziej czasochłonne zdjęcie\nPóźniej udałem się na południe od pomnika, gdzie odkryłem możliwość zejścia nad brzeg oceanu. Ścieżka nie była łatwa, w pewnym momencie pomogłem sobie zawieszoną na stałe w tym miejscu liną. Zszedłem do skał nad oceanem, na których poza szumem oceanu słychać było dziwny szelest, który uaktywniał się z każdym moim krokiem, po czym ustawał. Okazało się, że taki dźwięk wydają setki krabów, ukrywające się w tym miejscu. Niektóre skały były porośnięte czymś w rodzaju mchu i trzeba było bardzo uważać, żeby się na nich nie pośliznąć - skutki mogły być fatalne. Kiedy wdrapałem się z powrotem na klif, było już ciemno.\nWspinaczka na klif - zdjęcie robione samowyzwalaczem\nNa koniec przeszedłem się do informacji turystycznej, gdzie wyrobiłem sobie wypisane gotykiem zaświadczenie, że dotarłem do Cabo da Roca. Postanowiłem jeszcze sfotografować certyfikat - położyłem go na masce samochodu i przykryłem przewodnikiem. Udało mi się zrobić zdjęcie, ale wiatr zrobił się tak silny, że dokumeny odleciał dosłownie ułamki sekundy później. Na szczęście udało mi się go dogonić, ale widać było na nim ślady portugalskiej ziemi.\nZdjęcie certyfikatu na masce samochodu - chwilę potem dokument już fruwał\nZadowolony z realizacji planu udałem się do Sintry. Podróż nie trwała długo, szybko znalazłem idealne miejsce do parkowania (jak się później okazało - nielegalnie). W pół godziny zrobiłem zakupy spożywcze i załatwiłem nocleg. Miałem niesamowite szczęście, że udało mi się to tak szybko załatwić. Pokój znalazłem u przemiłej starszej pani, z którą dogadywałem się na migi - ona używała przy tym pojedynczych portugalskich słów, ja angielskich, ale równie dobrze mogłem w tym czasie deklamować Pana Tadeusza - i tak jednym środkiem komunikacji był język ciała. Pani pokazała mi, że życzy sobie 3 banknoty o nominale 10 euro i byliśmy dogadani. Dostałem prawdziwy apartament - salon, sypialnię, kuchnię i łazienkę. Standard był wprawdzie bardzo niski, ale dla mnie w zupełności wystarczający. Zjadłem pożywną kolację, przeparkowałem samochód na z góry upatrzone miejsce (jego znalezienie nie było wcale łatwe) i poszedłem spać.\nSintra - Palacio da Pena, spowity poranną mgłą\nNastępnego dnia rano wstałem o nieludzkiej porze, żeby zrobić rozruch. Było jeszcze zupełnie ciemno, do tego padał lekki deszcz. Postanowiłem się przebiec do pałacu w Sintrze. Niestety, pod drodze złapała mnie straszna ulewa - przemokłem do suchej nitki. Po śniadaniu musiałem się szybko zbierać - trzeba było zobaczyć dwa zamki i zdążyć oddać samochód do Lizbony, żeby nie zapłacić na kolejną dobę wypożyczania. Najpierw podjechałam do położonego w centrum miasta Palacio Nacional de Sintra, nad którym górują dwa charakterystyczne stożkowe kominy. Pałac jest mieszaniną wielu stylów - już w X wieku stanowił rezydencję arabskiego kalifa. Później był wielokrotnie przebudowywany i do XIX wieku stanowił ulubioną letnią siedzibę dworu. Później stał się nią Palacio da Pena - położony na wysokim wzgórzu zamek, który jest główną atrakcją Sintry.\nPastelowe kolory zamku\nNa zamkowe wzgórze wjechałem bardzo krętą drogą - już sama podróż robiła wrażenie. Po zaparkowaniu auta i zapłaceniu za wstęp przeszedłem się kawałek parkiem da Pena. Po krótkiej wspinaczce dotarłem do spowitego mgłą zamku. Okazało się, że przyszedłem kwadrans za wcześnie i musiałem poczekać na otwarcie. Miałem czas na podziwianie tego niesamowitego budynku z zewnątrz. Wyglądał bardziej jak atrakcja Disneylandu niż była siedziba portugalskiej rodziny królewskiej. Budynek to kolejna widziana przeze mnie portugalska mieszanina stylów - kombinacja arabskich mineretów, gotyckich wież, renesansowych kopuł, manuelińskich okien. Zamek został zbudowany w połowie XIX wieku przez niemieckiego architekta, barona von Eschwege, na polecenie księcia Ferdynanda, męża portugalskiej królowej Marii II. Tej informacji dowiedziałem się tuż po otwarciu zamku dla zwiedzających od przewodniczki jednej z grup. Zauważyła moją obecność i upomniała mnie - "Synku, ty chyba nie jesteś z naszej wycieczki". Musiałem zwiedzać zamek samemu, co wyszło mi na dobre, po pani przewodnik przynudzała najpierw po portugalsku, potem po angielsku, przez co poruszaliśmy się bardzo wolno. Szczególnie podobały mi się wnętrza komnat zamku, zbliżone do XX-wiecznych, jednocześnie bardzo ładnie zdobione.\nRoślinność w zamkowych ogrodach\nPo zwiedzeniu wszystkich atrakcji wróciłem z powrotem do parku, który nie był niestety najlepiej oznakowany. Złapał mnie straszny deszcz, spieszyło mi się, żeby w końcu dotrzeć do samochodu, do którego miałem daleko, bo trochę się zgubiłem. Siłą rzeczy, zwiedziłem cały park w ekspresowym tempie. Był bardzo ładny, w przeciwieństwie do pogody. Gdy wsiadłem do samochodu, nie miałem już nawet ochoty, żeby wyjąć z bagażnika ciuchy do przebrania - lało jak z cebra. Włączyłem ogrzewanie i ruszyłem w kierunku Lizbony. Po paru minutach jazdy zauważyłem, że pracujące wycieraczki zaczęły o siebie uderzać. Nie mogłem ich jednak wyłączyć, bo nic bym nie widział. W pewnym momencie prawa wycieraczka pociągnęła lewą, wyrywając ją. Zjechałem na stację, ale nie mogłem tego naprawić. Wrzuciłem popsutą część do środka, podniosłem konstrukcję, która ją wcześniej podtrzymywała, żeby nie rysować szyby i jechałem z kiwającym się na środku prętem. Na szczęście lewa wycieraczka chodziła jeszcze bez zarzutu. Przejechałem tysiące kilometrów i nigdy coś takiego mi się nie zdarzyło. To było możliwe tylko w Portugalii albo tylko w Citroenie.\nZ Sintry zjechałem do Estoril - utrzymanej w pastelowych kolorach miejscowości. Wraz z Cascais i Sintrą tworzy ona tzw. Złoty Trójkąt. Dalej jechałem już wzdłuż zatoki. W Lizbonie zatrzymałem się w dzielnicy Belem, żeby zobaczyć słynną Torre de Belem - chyba najbardziej rozpoznawalny symbol miasta. Jest to XVI-wieczna bogato zdobiona forteca, spod której w swoje wyprawy wyruszał między innymi Vasco da Gama. Spacerując po fortecy miałem wrażenie, że została ona zbudowana dla kransnoludków - tak niskie i wąskie były niektóre przejścia. Jeszcze na początku XIX wieku budynek był znacznie oddalony od brzegu, który został osuszony i teraz można się tu dostać, przechodząc kilkunastometrową kładką. Inną atrakcją Belem jest wychodzący w morze Pomnik Odkrywców, którego główną postacią jest Henryk Żeglarz. Niestety, nie zdążyłem zwiedzić opisywanego w przewodnikach Klasztoru Hieronimitów.\nPodjechałem w okolice mojego hotelu, utwierdzając się w przekonaniu, że wynajmowanie samochodu na czas pobytu w Lizbonie nie miało żadnego sensu - nie było nigdzie miejsca do pozostawienia auta. Na szczęście udało mi się szybko znaleźć piętrowy parking, skąd ruszyłem na piechotę w poszukiwaniu hotelu. Tam zostawiłem bagaże przy recepcji i wróciłem, żeby oddać samochód. Miałem zamiar zatankować, jednak przejechałem 10 km i nie było nawet śladu stacji benzynowej. Dojechałem do dzielnicy pełnej ulic jednokierunkowych, w której mieściło się biuro Budget. Po wysłuchaniu wywodu spotkanego przechodnia, jak mam wrócić do tego punktu, wrzuciłem wsteczny i przejechałem na nim dobre 200 metrów pod prąd. Biuro było nieczynne (przerwa obiadowa - czego można oczekiwać w Portugalii). Miałem jeszcze blisko godzinny zapas, przez który nie powinienem być obciążony za kolejny dzień wynajmu i postanowiłem w tym czasie wziąć paliwo. Polecono mi najbliższy punkt przy lotnisku, do którego miałem daleko. Brak stacji benzynowych w mieście był dla mnie dużym zaskoczeniem. Skończyło się na tym, że oddając samochód, musiałem zapłacić podwójną stawkę za wypaloną przez 160 km benzynę. Na szczęście byłem w pełni ubezpieczony, bo inaczej zapłaciłbym jeszcze więcej za popsutą wycieraczkę. Nigdzie nie miałem takich problemów z wynajmem samochodu jak w Portugalii, do tego przez zaledwie jeden dzień.\nLizboński zachód słońca, sfotografowany spod mojego hotelu\nPo powrocie do hotelu i rozwieszeniu mokrych rzeczy (między innymi butów, w których miałem biec) włączyłem mocne ogrzewanie w pokoju i wyszedłem, żeby zarejestrować się na maraton. Kiedy dotarłem do biura, było już ciemno. Po drodze doszedłem do Praca do Comercio - główny plac Lizbony, przy którym następnego dnia był przewidziany start i meta maratonu. Załapałem się akurat na odsłonięcie świątecznej choinki - na placu było mnóstwo ludzi. Zarejestrowałem się na maraton w niewielkiej sali. W niczym nie przypominała ona wielkich targów maratońskich, w jakich miałem okazję wcześniej uczestniczyć. Otrzymałem kupon na pasta party, które odbywało się w drugiej części miasta. Dojechałem tam metrem z jedną przesiadką. Dziwiło mnie, że wszystkie bramki na dwóch stacjach były pootwierane, ale nie zagłębiałem się w tajniki lizbońskiego systemu komunikacji. Pasta party odbyło się w restauracji w hotelu, jednak jedzenie nie było niczym nadzwyczajnym - kluchy z prostym sosem. Przy wychodzeniu spotkałem Polaków - między innymi reprezentującego LOT Andrzeja, z którym rozmawialiśmy również później przed startem oraz organizatorów półmaratonu 4 Energy, z którymi miałem niedługo później do czynienia przy kupowaniu w sklepie internetowym prezentu gwiazdkowego dla brata (pulsometr). Po powrocie do hotelu posiliłem się jeszcze lekkim posiłkiem i przygotowałem sobie wszystko na następny dzień. Byłem już zaprawiony w takich bojach - w końcu miał to być mój dwudziesty maraton.\nPrzed startem maratonu, stoję (a właściwie schylam się) w pierwszym rzędzie, po prawej stronie\nNastępnego dnia dotarłem na Praca do Comercio ponad godzinę przed startem. Zdążyłem się rozgrzać, udało mi się też oddać odżywki, choć przy portugalskiej organizacji były z tym problemy. Tutejsi mieszkańcy są mało punktualni, a przy tym bardzo wyluzowani. Start maratonu nieco się opóźnił, stawka było wysunięta parę ładnych metrów za przepisową linię, dopiero apele biegnącego z numerem 1 faworyta, Portugalczyka Luisa Jesusa skłoniły biegaczy do wycofania się. Wystartowałem z jednego z pierwszych rzędów. Tłok szybko się przerzedził, przez pierwsze kilometry trzymałem się kilku zawodników, później sam sobie dyktowałem tempo. Planem było utrzymywanie 4 min/km, spokojnie mi to wychodziło, a na pierwszych kilometrach wyrobiłem sobie nawet zapas. Biegliśmy wzdłuż lizbońskiego wybrzeża, na zachód, minęliśmy Belem, by po jakimś czasie zawrócić z powrotem do centrum. Tam odpowiedziałem na pozdrowienia poznanych poprzedniego dnia Polaków. Im było łatwiej wyłowić mnie w stawce biegaczy - ze względu na charakterystyczną koszulkę z flagą Polski oraz mniejszy tłok wokół mnie. Pogoda do biegania była niezła - temperatura około 12-15 stopni i spore zachmurzenie. Niestety, spadł deszcz, który przemoczył moje spodenki. Z góry wiedziałem, że skończy się to masakrą pachwin. Przerobiłem tę bolesną lekcję między innymi w Dublinie, gdzie dokonywałem cudów męstwa na ostatnich kilometrach. Liczyłem na to, że w Lizbonie również będę taki dzielny.\nŁuk triumfalny przy Praca do Comercio, pięciokrotnie odwiedzany w trakcie maratonu\nPrzebiegliśmy pod mostem, na Praca do Comercio zakręciliśmy w Rua da Prata, w stronę wyżej położonych dzielnic miasta. Tutaj czekało na nas kilka pułapek w postaci torowiska, kocich łbów i mokrych, śliskich krawężników. Zakrętów nie można było brać "na ostro", bo mogło się to skończyć upadkiem. Wspinaczka ulicą Avenida Almirante Reis trwała długo, nie było bardzo stromo, ale konsekwentnie w górę. Po zawrotce można był lecieć z górki na pazurki. Wbiegając z powrotem na Praca do Comercio dostałem wiatru w skrzydła, wyprzedziłem zawodników, z którymi biegliśmy po centrum. Półmetek minąłem w czasie 1:23:44, zarabiając jeszcze dodatkowe sekundy w stosunku do i tak szybkiej pierwszej dychy (39:28). Wyrwałem do przodu, wyprzedziłem jeszcze kilku zawodników i na długiej prostej nie widziałem już żadnego biegacza. Po lewej stronie minąłem Alfamę, nad którą górował Castelo de Sao Jorge - lizboński zamek. Niedługo potem moim oczom ukazał się wysoki wiadukt. Trochę dołująca stawała się perspektywa biegnięcia cały czas po prostej. Taka trasa jest teoretycznie szybsza, ale zakręty są kolejnymi celami, które jednak bardziej mnie motywują.\nWidok na lizbońską starówkę i zamek z Elevator de Santa Justa\nZa wiaduktem zacząłem wyprzedzać bardzo wolno biegnących zawodników. Potem były ich coraz większe grupy. Przypomniałem sobie, że godzinę po maratończykach miał startować półmaraton, niestety, na tej samej trasie. Przedzierałem się przez wolno biegnący tłum, często nadrabiając drogi. Najgorzej było na szerokiej zawrotce z pasem zieleni. Tutaj musiałem biec najbardziej po zewnętrznej, bo wszyscy przede mną trzymali się krawężnika. Tłum gęstniał, przemykałem przez niego, często klaszcząc, albo krzycząc "Excuse me!". Niestety, jedna z grup, biegnących ławą nie zareagowała na trzy tego typu ostrzeżenia i doszło do rękoczynów. Na szczęście łokcie mam całkiem mocne. Usłyszałem z tyłu coś po portugalsku, być może były to obelgi, jednak nie zrobiło to na mnie dużego wrażenia.\nNa 30 kilometrze, za wiaduktem, na który wbiegałem w drodze powrotenej, miał na mnie czekać opisany moim numerem startowym żel energetyczny, który zostawiłem rano organizatorom. Punkt obsługiwały 3 osoby, dwóch gości rozmawiało ze sobą wesoło, panienka stała przy trasie, trzymając w ręku butelki. Ich zadaniem było wypatrywanie numerów biegaczy i podawanie odżywek. Długo wcześniej podniosłem do góry rękę, potem zacząłem krzyczeć "Żel, żel" - chciałem, żeby znaleźli mi odżywkę na stole. Niestety, moje wrzaski i machanie rękami nie zrobiły na nich żadnego wrażenia, przebiegłem wściekły obok stolika, kątem oka zauważając moją tubkę. Cofnąłem się parę metrów (parę ładnych sekund straty) i wziąłem tubkę, zabijając przy okazji wzrokiem uśmiechniętych wolontariuszy. Już dużo wcześniej zauważyłem, że bieganie wyzwala u mnie ekstremalne emocje. Gdybym dostał od nich tę tubkę, podziękowałbym im z przesadną serdecznością, wtedy chciałem jednak ich pozabijać. Podobnie uczucia miałem miesiąc wcześniej w stosunku nieznanego człowieka, który pozdejmował oznaczenia na trasie maratonu w Starej Miłośnie.\n30 kilometrów poszło w czasie 1:59:28 - to był ten zapas, który wyrobiłem sobie na pierwszej dyszce, od połówki trochę jednak straciłem. Tłok cały czas był duży, do tego wyprzedzanie szło mi coraz wolniej - po prostu przesuwając się w kierunku przodu stawki, trafiałem na coraz szybsze grupki. W tłumie zauważyłem również kilku maratończyków, których widziałem wcześniej na mijankach - wyraźnie osłabli w porównaniu do mnie. Przebiegłem obok Praca do Comercio, wśród hałasu wiwatującego tłumu, który wkrótce miał się doczekać na zwycięzców obu biegów. Dalej trasa przebiegała, jak po starcie. Aby wyprzedzać, przesunąłem się na prawy pas jezdni, biegnąc pod prąd. Tempo miałem lekko powyżej 4 min/km, ale w przyzwoitych granicach. Zaniepokoiłem się na 37 kilometrze (4:09) - nie mogłem tak biec do końca, bo z mojego rekordu (2:49:00) byłyby nici.\nW takich sytuacjach przed oczami stają mi godziny ciężkich treningów. Mimo zmęczenia, nie mogłem się poddać. Dałem do pieca, przy okazji zmotywował mnie jakiś starszy półmaratończyk, który uczepił się mnie na kilkadziesiąt metrów. Strasznie dyszał, a jego częstotliwość kroków była znacznie większa od mojej. Liczył na to, że będzie tak jechał przez następne kilometry. "Nic z tego, bratku" - przyspieszyłem i tupanie nagle ustało. "Zapamiętaj sobie widok pleców tej koszulki, jestem Celiński, z Polski". Kilometr poszedł w 3:57 - to był decydujący moment maratonu, świadectwo mojej silnej woli.\nNa kolejnych kilometrach pilnowałem tylko tempa. Nawet nie zauważyłem, jak przebiegłem pod mostem, meta była już na wyciągnięcie ręki. Przy rondzie Cais de Sodre już czwarty raz minąłem się z Andrzejem. "Tak trzymać, Anin!" - usłyszałem. Machnąłem ręką wysilając uśmiech na twarzy. Mnie czekały jeszcze dwie minuty biegu, Andrzeja - godzina. Wolontariusze pokazali mi, że mam się przesunąć na lewą stronę trasy. Chwilę później zobaczyłem na niej maratończyka - przyspieszyłem i "łyknąłem go". Stać mnie było jeszcze na szybszy bieg przed metą, choć nie był to sprint z Poznania. Nie wiedziałem, co się dzieje wokół mnie, ale odczuwałem wielką radość. Zatrzymałem stopery - 2:48:36 - nowy rekord!\nKiedy stanąłem parę kroków za metą poczułem dziwny spadek napięcia. Organizm zachował się jak maszyna, która pędziła przez blisko 3 godziny na najwyższych obrotach i nagle została brutalnie wyłączona. Przysiadłem na jednym z krzeseł w namiocie. Prawie wszystkie były wolne, bo przybiegłem na 21. miejscu i na razie nie było komu na nich siedzieć. Analizując międzyczasy zauważyłem, że drugą połowę dystansu przebiegłem półtorej minuty wolniej niż pierwszą. W ostatnich maratonach coś takiego mi się nie zdarzało - zawsze przyspieszałem, a nie zwalniałem. Może była to kwestia trasy. Zwycięzca biegu, faworyzowany Portugalczyk Luis Jesus, celował na czas poniżej 2:10. Drugą połowę dystansu przebiegł jednak 11 minut wolniej (!) niż pierwszą. Jesus stwierdził, że był to jego najtrudniejszy maraton w karierze. Tym bardziej, mogę być dumny ze swojego wyniku.\nZa metą czekał na mnie poczęstunek w postaci suszonych owoców. Były pyszne, ale zjadłem ich tak dużo, że żołądek potem mocno się zbuntował. Wracając na piechotę do hotelu, odebrałem SMS-y od brata, opisujące kolejne sety meczu Brazylia - Polska w finale siatkarskich Mistrzostw Świata. Przysiadłem na placu przy Rua Loreto, gdzie dostałem ostatnią wiadomość - przegraliśmy 3:0, ale i tak srebro było wielkim sukcesem.\nTaki zjeżdżający w dół tramwaj jest świetnym rozwiązaniem komunikacyjneym dla obolałego maratończyka\nDo hotelu dotarłem kaczym krokiem. Ból pachwin przy mydleniu się pod prysznicem był nieopisany. Poleżałem trochę i zjadłem spory obiad, popijając go portugalskim winem. Poprzedniego dnia udało mi się na szczęście znaleźć w sklepie wersję półwytrawną - Porto jest przeważnie potwornie słodkie. W moim hotelu było parę osób, które również brały udział w maratonie. Można było ich łatwo poznać po sposobie schodzenia ze schodów. "Downstairs backwards!" - uśmiechnąłem się do dziewczyny, która miała z tym spore trudności. Grupa Brytyjek podniecała się wynikiem jakiegoś chłopaka, który chwalił się, że pobiegł 3:15.\nElevator de Santa Justa - winda do transportu pieszych\nKiedy mój organizm nadawał się w miarę do użytku, wyszedłem na popołudniowe zwiedzanie. Przejechałem się zabytkowym tramwajem, który zjechał bardzo stromo w dół w okolice Tagu. Na Praca do Comercio po maratonie pozostały już tylko trybuny i kilka namiotów. Przeszedłem pod łukiem triumfalnym i przespacerowałem się po ulicach zabytkowej dzielnicy Baixa. Dotarłem do neogotyckiej windy - Elevator de Santa Justa, którą wjechałem do położonej 32 metry wyżej dzielnicy Bairro Alto. Z samego szczytu wieży roztaczał się piękny widok na lizbońską starówkę. Tuż obok widać ruiny Igreja do Carmo - gotyckiego kościoła karmelitów. Niestety, został on bardzo zniszczony w trakcie trzęsienia ziemi w 1755. Następnego dnia w muzeum lizbońskiego zamku widziałem fragment filmu, który był rekonstrukcją zawalania się konstrukcji kościoła.\nPo minięciu placu Largo do Carmo, zszedłem z powrotem do Baixy, gdzie zrobiłem sobie wycieczkę po tutejszych placach - najpierw Rossio, potem Praca da Figueira, przez który przebiegał maraton. Tutaj kupiłem sobie rożek pełen kasztanów, które jeszcze dodatkowo wzmogły mój apetyt. Wszedłem do polecanej w przewodniku restauracji przy Rua das Sportas de Santo Antao. Na wystawie można było obejrzeć akwarium z żywymi homarami. Nie miałem jednak ochoty na eksperymentowanie z owocami morza i zamówiłem filet z latającej ryby, po której na szczęście nie musiałem latać do toalety. Przy okazji obejrzałem magazyn ligi portugalskiej - trafiłem na dwa mecze derbowe: Sporting - Benfica (z Lizbony) i FC Porto - Boavista (Porto). Oba mecze 2:0 wygrali moi faworyci - Benfica i Porto. Ostatnim punktem zwiedzania był Praca dos Restauradores - duży plac w centrum. Po takiej dawce atrakcji udałem się do hotelu, gdzie dopijając wino delektowałem się myślami o moim rekordzie.\nNastępnego dnia rano udałem się na dalszy ciąg zwiedzania. Przeszedłem przez centrum i zacząłem podchodzić ulicami dzielnicy Alfama. Nogi trochę bolały, ale wkrótce wdrapałem się na górę w rejon klimatycznych uliczek. Największą atrakcją Alfamy jest Castelo de Sao Jorge. Zamek był początkowo fortecą Maurów. Po zdobyciu Lizbony przez Alfonsa I, cytadela została przekształcona w siedzibę królów Portugalii. W 1511 roku przenieśli się oni do pałacu przy Praca do Comercio - zamek stał się wtedy teatrem, arsenałem i więzieniem. Spacer po murach obronnych zamku był bardzo przyjemnym doświadczeniem. Z wież rozciągały się wspaniałe widoki na miasto i estuarium Tagu. Miło było również przespacerować się uliczkami w okolicach zamku. Wracając przeszedłem się przez tętniącą życiem Lizbonę. W dzień powszedni panuje na niej intensywny ruch. W drodze do hotelu kupiłem prezenty dla rodziny. Oczywiście, nie mogło zabraknąć butelki szlachetnego porto.\nWidok z zamku na Lizbonę\nPo południu złapałem autobus na lotnisko z placu Rossio. Czekając na samolot spotkałem Dorotę Ustianowską - zawodową polską maratonkę. Przybiegła ponad dwie minuty po mnie, ale wystarczyło jej to na zajęcie drugiego miejsca wśród kobiet. Nie była zadowolona z wyniku i organizacji maratonu. Rozmowa z nią utwierdziła mnie w przekonaniu, że Portugalczycy są za bardzo wyluzowani. W samolocie czekała mnie chwila stresu, bo poinformowano nas, że możemy wylecieć z 40-minutowym opóźnieniem. Byłoby to fatalne, bo mogłem nie zdążyć się przesiąść w Mediolanie. Dobił mnie kolejny komunikat dotyczący braku napojów alkoholowych w samolocie. Włosi przypisywali winę portugalskiej obsłudze lotniska. Mimo wszystko, moja ogólna ocena ich linii wypadła negatywnie, w porównaniu na przykład do naszego LOT-u.\nNa szczęście udało nam się jednak wylecieć i w Mediolanie miałem trochę wolnego czasu. Czekając na samolot spotkałem Kubę Jakowicza, którego znam z warszawskich biegów, przede wszystkim ze 100-kilometrowej sztafety Wesoła Stówa. Jego drużyna, Brygada Kryzys, zajęła wtedy trzecie miejsce, wyprzedzając naszą Byledobiec Anin. Okazało się, że Kuba jest znakomitym skrzypkiem. Grał w wielu filharmoniach na całym świecie. Akurat wracał z Florencji, gdzie oglądał jakieś fantastyczne skrzypce, których jednak nie kupił, bo nie były oryginalne. Później dowiedziałem się, że Kuba jest laureatem Paszportu Polityki w kategorii Muzyka - rzeczywiście, musi być mistrzem w swoim fachu. Wspaniale, że przy okazji biegania można poznać tak ciekawe osoby.\nNa lotnisku w Warszawie spotkała mnie kolejna niespodzianka - setki kibiców, krzyczących, trąbiących, śpiewających piosenki. Niestety, nie na mój temat. Okazało się, że wylądowałem 20 minut po siatkarskiej reprezentacji Polski, która wracała z mistrzostw świata w Japonii ze srebrnymi medalami. Na lotnisku czekała na mnie mama z Aleksem - przynieśli mi ostatni numer pisma "Bieganie" z moim artykułem na temat maratonu w Sydney. Na koniec wyjazdu miałem dużo wrażeń.\nCzterodniowy wypad do Portugalii był świetnym pomysłem. Trochę żałowałem, że nie miałem więcej czasu na zwiedzanie kraju, ale było to zdeterminowane bardzo ograniczoną liczbą dni urlopu. Dany mi czas wykorzystałem bardzo intensywnie i jestem zadowolony z tego, co zobaczyłem. Byłem dumny z wyniku sportowego, a przede wszystkim z pokazania charakteru i bezwzględnej realizacji celu. Miałem pobić rekord, choćby o sekundę i udało się :-)


Czy adwokat może być członkiem zarządu? - Prawo, Szkolenia, Finanse, Nieruchomości i nie tylko!\nZ dniem 1 stycznia 2012 roku zostały uchwalone przez Naczelną Radę Adwokacką zmiany dotyczące zasad etycznych związanych z ich działalnością. Największą z nich był fakt, iż został poszerzony i to dość obficie zakres działań, na jakie może sobie pozwolić we współczesnej Polsce adwokat. Oczywiście poza pomocą prawną, której jak wiadomo udziela przede wszystkim. Bardzo ważne jest to z racji tego, że ściśle określa ona wszelkie zajęcia, jakimi może się parać wzięty adwokat bez martwienia się o uszczerbek dla swojego prestiżu czy nawet zniewagi godności zawodu prawnika. O jakich funkcjach mowa?\nNa kanwie tych faktów można uznać, że postanowienie Naczelnej Rady Adwokackiej jest jak najbardziej uzasadnione i sprawiedliwe, szczególnie jeśli chodzi o kwestię rzetelności usług sprawowanych przez adwokata.


W jaki sposób znaleźć zatrudnienie gdy jest się po pięćdziesiątce? | Porady remontowe i budowlane dla mieszkań i domów- henczke.pl\nRynek pracy jest w dzisiejszych czasach trudny, wyjątkowo dla jednostek dojrzałych. Pośród masy czynników, które wywołują, że jest mniej przyjazny, są również te tkwiące w nas – i to jest dobra wiadomość, bowiem znaczy, że można je zmienić.\nPsychologowie oraz zawodowi doradcy akcentują, jak niezwykle istotne w uzyskaniu sukcesu jest twe osobiste nastawienie.\nPrzypatrzmy się nastawieniu dwóch osób, dla przykładu w wieku 55 lat, z bliźniaczym bagażem zawodowych doświadczeń jak też otoczeniem pracy, jednak z dwiema przeciwstawnymi nastawieniami względem życia. Pierwsza jednostka: „Nic się zdołamy zrobić, rynek pracy jest wrogi, nie zatrudnia się ludzi 55+” oraz druga: „Wiem dobrze, iż nie jest łatwo, jednakże działam, wysyłam, ufam, że znajdę pracę”. Co spostrzegamy? Pierwsze podejście już na starcie ogranicza przedsięwzięcia, demotywuje. Następna postawa to przyjęcie odpowiedzialności za działanie. Odpowiedzmy sobie w tej chwili: startując z takiej samej pozycji, lecz z przeróżnym nastawieniem, w jakim miejscu znajdą się obydwie osoby za 6 miesięcy?\nNie idzie o to, ażeby nie zauważać problemów. To prawda, iż dojrzałym jednostkom nie będzie zbyt łatwo znaleźć zatrudnienie.\nPrezentowany temat na pewno ma fascynujące dane, lecz aby uzyskać ich jeszcze większą ilość prześledź tekst (https://wibako.pl/), który jest bardzo absorbujący.\nNiemniej jednak tym bardziej powinniśmy się starać, sprawdzać Ogłoszenia, natomiast na początek odmienić myślenie, albowiem w ślad za negatywnym przybywa bierność, za pozytywnym – otwartość na ludzi, poszukiwanie innych szans rozwoju.\nNajwiększe bariery tworzymy zazwyczaj my sami.https://www.zstgroup.pl/ – www.zstgroup.pl/ -Nie pomoże w tym negatywne nastawienie albo kierowanie się obiegowymi zdaniami, takimi jak chociażby to, iż osoby po 50-tym roku życia są absolutnie niepotrzebne na rynku pracy.\nLuty 28, 2019 admin Porady budowlane , wymarzony dom Komentowanie nie jest możliwe\nOgłoszenia olej pracy zakład\n← Który surowiec jest świetny do produkcji maszyn oraz urządzeń, jakie narażone są na efekty intensywnej eksploatacji?\nJakie informacje ukazane są na każdym projekcie domu i kiedy jest on tańszy? →


Niesamowite baseny na świecie - GirlOnLine.eu\nZima trwa, ale kto z nas nie marzy o słoneczku w lecie i o tym, by wskoczyć i popływać w basenie. Większość lubi w upalne dni ochłodzić się w basenie, jest to świetna forma wypoczynku. Zobaczmy kilka niesamowitych basenów na świecie. W takich basenach z pewnością każdy z nas chciałby chodź raz się wykąpać.\n1. San Alfonso del Mar – jest to kurort położony w środkowej części Chile nad Oceanem Spokojnym. Jest tam największy basen świata. Jego powierzchnia wynosi 8 hektarów, głębokość 35 metrów, a jego długość przekracza kilometr. Basen został wpisany do Księgi rekordów Guinnessa, ma wiele atrakcji. Są zatoczki, w których cumują łódki. Są też mniejsze baseniki i zbiorniki kryte – na wypadek, gdyby pogoda zawiodła.\n2. Perivolas – Grecja – basen znajduje się w greckim Santorini. Jest to jeden z najbardziej znanych basenów hotelowych. Niezwykły taras widokowy zapewnia wspaniałą panoramę miasta i Morza Egejskiego. Basen w Periovolas jest chętnie fotografowany i niejednokrotnie już gościł na okładach znanych pism.\n3. Marina Bay Sands Skypark – kurort Marina Bay Sands w Singapurze wyróżnia się tym, że na jego szczycie znajduje się liczący ok. 150 m basen, jest to najwyżej położony basen na świecie. Taras znajduje się ponad 200 metrów długości nad ziemią i zajmuje 12,5 tys. metrów kwadratowych. Akwen pozbawiony jest krawędzi, widok zanurzonych w nim ludzi oglądających panoramę miasta robi wrażenie. Umiejscowiono go na trzech wieżach hotelu.\n4. Golden Nugget, Las Vegas, USA – luksusowy hotel w Las Vegas oferuje gościom basen, obok którego znajduje się akwarium z krwiożerczymi zwierzętami. Dla żądnych wyjątkowo mocnych wrażeń przygotowano zjeżdżalnię z przezroczystymi ściankami, przechodzącą przez akwarium dla drapieżników. Mocne wrażenia gwarantowane.\n5. Błękitna Laguna – to otwarte kąpielisko geotermalne, położone w Islandii, niedaleko Reykjawiku. Woda morska w Błękitnej Lagunie osiąga temperaturę nawet 40 st. C, jest bogata w minerały i związki siarki i krzemu.\n6. Ubud Hanging Gardens, Indonezja – jest to luksusowy kurort na wyspie Bali w Indonezji. Wille w tym kurorcie dysponują prywatnymi basenami, z których rozpościera się piękny widok na rzekę Ayung. Ponieważ pokoje mieszczą się na różnych wysokościach, przylegające do nich baseny wyglądają niczym piętrowe tarasy.\n7. The Library, Kon Samui, Tajlandia – basen ten znajduje się w Tajlandii, wypełniony jest wodą o czerwonej barwie, która wraz z błękitem nieba stanowi wspaniałe warunki do odpoczynku.\n8. Ocean Dome, Miyazaki, Japonia – Ocean Dome położony w mieście Miyazaki to największy kryty basen świata. Basen ma 300 metrów długości i 100 metrów szerokości. Wewnętrzna strona dachu imituje błękitne niebo z chmurkami. Basen posiada sztuczny wulkan oraz posiada system generowania fal.\n9. Nemo 33, Bruksela, Belgia – jest to najgłębszy basen świata. Ma ponad 33 metry głębokości, wypełnia go ponad 2 500 000 litrów niechlorowanej, przefiltrowanej wody o stałej temperaturze 30 stopni Celsjusza. Dla miłośników nurkowania w basenie zbudowano kilka podwodnych jaskiń na głębokości 10 metrów.\n10. Devil’s Pool, Wodospady Wiktorii, Zambia – jest to najbardziej nietypowy basen na świecie. Mierzące 111 m wysokości Wodospady Wiktorii leżą na granicy pomiędzy Zambią i Zimbabwe. Na szczycie tych wodospadów, gdzie woda płynie jeszcze dość spokojnie, uformowany jest naturalny basen skalny nazywany Devil’s Pool. Można w nim pływać od września do grudnia, kiedy poziom wody jest niski.\n11. The Joule Hotel, Dallas, USA – jest to basen umiejscowiony na krawędzi dziesiątego piętra Joule Hotel w Dallas. Basen jest zawieszony bezpośrednio nad ulicą, przez co osoby w nim pływające mają wyjątkowy widok na centrum Dallas.\n12. Badeschiff, Berlin, Niemcy – jest to basen umiejscowiony na rzece. Szprewa, rzeka przepływająca przez Berlin, jest zbyt zanieczyszczona, by można było w niej pływać, więc Niemcy znaleźli sposób by wykąpać się w rzece nie wchodząc do niej;). Basen ma długość 32,50 m i szerokość 8,20 m. Kompleks zawiera sauny, solarium, fitness.\n[hana-code-insert name=’Szukaj Odpoczne’ /]\nNiesamowite baseny na świecie, 10.0 out of 10 based on 1 rating\n« Język hiszpański\t» Żurawina – cudowne właściwości\nJęzyk hiszpański lekcja nr 8. Minął tydzień i czas na język hiszpański ;) Dziś nauczymy się kolorów w tym języku.


Silver Bullet Tours (Wildwood, NJ) - opinie - Tripadvisor\nAtrakcje w pobliżu obiektu Silver Bullet Tours\nSilver Bullet Tours opinie, Wildwood\nNr 2 wśród 18 Wycieczki w lokalizacji Wildwood\n182recenzje18pytań z odpowiedziami\nUżytkownik irishteach54 napisał recenzję lip 2017\nTakie zabawy rodzinne doświadczenie\nTo był nasz pierwszy oglądanie delfinów wycieczkę i wspaniale spędziliśmy czas. Kapitan był zabawny i widzieliśmy kilka delfinów. Dostaniesz mokre i to jest częścią zabawy. 90 minut szybko nam zleciał i dzieci świetnie się bawiły.\nUżytkownik Donna J napisał recenzję lip 2017\nWalton, Nowy Jork14 przesłanych treści9 podziękowań\nPrędkość łodzi wycieczkę do delfinów.\nPersonel jest bardzo przyjazny i kompetentny. Wycieczka była nie tylko zabawą, ale również edukacyjnych. Udało nam się zobaczyć kilka delfinów. Dostaliśmy również była mokra jak kapitan Scottem Nielsenem na fale przekształcają na boki. To była świetna wycieczka! Gdybym miał coś zmienić, powiedziałbym, że były chwile nie było słychać co było. Ja kredę do jest niemal w przedniej części łodzi. Ponadto, tak piękne, jak jasnym pomarańczowego budynku jest, napis z nazwa firmy może być pomocny.…\nUżytkownik hopetraf napisał recenzję lip 2017\npełne oglądanie delfinów wycieczki\nWszyscy członkowie naszej grupy - - od lat 7 do 75 - - bardzo nam się podobało to nazywała wycieczkę. Wszystkie były namoczone podczas podróży, ale na kosmiczne widoki z Wildwood plaże i delfiny skoki w łodzi. Piwo i napoje gazowane sprzedawane na pokładzie. To wspaniały sposób na spędzenie upalnego lata po południu.…\nUżytkownik Debih59455 napisał recenzję lip 2017\nColonia, NJ10 przesłanych treści6 podziękowań\nŚwietnie, wspaniałe kapitan i pierwszy oficer (Matt i John?)\nNigdy nie myślę, że będzie na łodzi, nie mówiąc już o łodzi prędkości aby zobaczyć delfiny. Ale gdy 12-letnia chce coś zrobić, trzeba znaleźć odwagę, aby to zrobić. Mieliśmy najlepszy czas! Faceci show był bardzo zabawny i bardzo zabawne. Udało nam się zobaczyć delfiny i tak, kiedy się Scottem Nielsenem, okazuje się zmoczyć! To byłoby lepsze jeśli woda była cieplejsza, ale to nie wina, kto to jest Czerwiec! Byłem bardzo mile zaskoczony przez tę wycieczkę i zrobię to jeszcze raz następnym razem jak będziemy w mieście. Przygotuj pieniądze. Robią wszystko: i wszystko, co mogą w tej podróży i ogłosić to, że należy się spodziewać (ale nie wymagają ~ po prostu ładne, duże nie żałuj sobie i spróbuj podróży) można dać napiwek. Alkohol i napoje są serwowane wraz z torby z frytkami za dodatkową opłatą.…\nUżytkownik Traceytony napisał recenzję cze 2017\nBunyip, Australia45 przesłanych treści1 podziękowanie\nCo za fantastyczny czas. Widziałem mnóstwo delfiny i świetnie się bawiliśmy się mokre kiedy łódź się tak szybko. Jeśli jesteś w okolicy musi zrobić


Wsparcie online | Kontakt | Plus500\n77% rachunków detalicznych CFD odnotowuje straty.\nNasz zespół pomocy niesie pomoc w dowolnej sprawie - 24 godziny/7 dni w tygodniu\nTwój formularz zawiera błędy\nNazwisko: Użyj wyłącznie liter\nAdres e-mail: Adres e-mail jest nieprawidłowy\nTemat: Nie wprowadzono tematu wiadomości.\nRodzaj zapytania: Wybierz Kwestie związane z wpłatami Weryfikacja konta i wymagane dokumenty Pytania dotyczące mojego handlu lub instrumentów finansowych Trudności techniczne z obsługą platformy handlowej Kwestie związane z wypłatami Zmiana adresu Ograniczenia dotyczące konta Global Offices Ogólne Plus500 Invest Nie określono rodzaju zapytania.\nNie wprowadzono treści wiadomości\nZałącz (opcjonalnie): Prosimy o przesłanie pliku w jednym z popularnych formatów, takim jak JPEG lub PDF. File size is limited to 4MB\nDziękujemy za przesłanie zapytania!\nDołożymy wszelkich starań w celu rozpatrzenia go i udzielenia odpowiedzi w możliwie jak najkrótszym czasie.\nKontrakty CFD są złożonymi instrumentami i wiążą się z dużym ryzykiem szybkiej utraty środków pieniężnych z powodu dźwigni finansowej. 77% rachunków inwestorów detalicznych odnotowuje straty w wyniku handlu kontraktami CFD u niniejszego dostawcy. Zastanów się, czy rozumiesz, jak działają kontrakty CFD, i czy możesz pozwolić sobie na wysokie ryzyko utraty pieniędzy.


adidas Originals - Buty dziecięce Stan Smith - biały - MODNAPOLKA.pl\nsobota, 23 marca 2019 Dzieci Buty Tenisówki i trampki adidas Originals - Buty dziecięce Stan Smith - biały\nadidas Originals S76330\nadidas Originals - Buty dziecięce Stan Smith - biały\nButy dziecięce z kolekcji adidas Originals. Model wykonany z połączenia skóry naturalnej i materiału syntetycznego. - Piankowa wkładka Ortholite® zapewnia odprowadzenie wilgoci i zapobiega poceniu się stóp. Posiada właściwości antybakteryjne i antygrzybiczne. Chroni przed przykrymi zapachami i zapewnia dobrą amortyzację. - Okrągły, miękki nosek. - Gumowa podeszwa. - Mocno usztywniony zapiętek. - Komfortowe wnętrze. - Sznurowany model. - Długość wkładki wynosi: 23 cm. - Wymiary podane dla rozmiaru: 36 2/3. Materiał: skóra naturalna Materiał: syntetyczny Skład: Cholewka: Materiał syntetyczny, Skóra naturalna Wnętrze: Materiał syntetyczny, Materiał tekstylny Podeszwa: Materiał syntetyczny ID produktu: 4921-OBG0PT Kod producenta: S76330\n129.90 zł Reebok Classic - Buty dziecięce Royal Comp - biały Buty dziecięce z kolekcji Reebok Classic. Model wykonany z materiału syntetycznego. - Zapięcie na rzep. - Okrągły, lekko usztywniony nosek. - Usztywniony zapiętek. - Tekstylne wnętrze. - Stabilna podeszwa. - Długość wkładki wynosi: 11 cm. - Wymiary podane dla rozmiaru: 17. Materiał: syntetyczny Skład: Cholewka: Materiał syntetyczny, Wnętrze: Materiał tekstylny, Podeszwa: Materiał syntetyczny, ID produktu: 4911-OBG0B2 Kod producenta: DV4148\n299.90 zł Guess Jeans - Buty Brian - biały Buty z kolekcji Guess Jeans. Model wykonany z materiału syntetycznego. - Lekko usztywniony nosek. - Gumowa podeszwa. - Usztywniony zapiętek. - Sznurowany model. - Długość wkładki wynosi: 23 cm. - Wymiary podane dla rozmiaru: 36. Materiał: syntetyczny Skład: Cholewka: Materiał syntetyczny, Wnętrze: Materiał syntetyczny, Materiał tekstylny, Podeszwa: Materiał syntetyczny, ID produktu: 4911-OBB029 Kod producenta: FJ5BRI.FAL12\n199.90 zł adidas Originals - Buty dziecięce Stan Smith CF C - biały Buty dziecięce z kolekcji adidas Originals. Model wykonany z połączenia skóry naturalnej i materiału syntetycznego. - Wyjmowana wkładka ADIFIT® z nadrukiem pozwala upewnić się, że but pasuje rozmiarem do stopy. - Miękka, piankowa wkładka Ortholite® zapewnia odprowadzenie wilgoci i zapobiega poceniu się stóp. Posiada właściwości antybakteryjne i antygrzybiczne. Chroni przed przykrymi zapachami i zapewnia dobrą amortyzację. - Usztywniony nosek. - Okrągły nosek. - Lekko usztywniony kołnierz cholewki. - Wyprofilowany kołnierz cholewki. - Usztywniony zapiętek. - Gumowa podeszwa. - Żłobiona podeszwa. - Komfortowa wkładka. - Tekstylna wkładka. - Wyciągana wkładka. - Tekstylne wnętrze. - Długość wkładki wynosi: 18 cm. - Wymiary podane dla rozmiaru: 28. Materiał: skóra naturalna Materiał: syntetyczny Skład: Cholewka: Materiał syntetyczny, Skóra naturalna Wnętrze: Materiał tekstylny Podeszwa: Materiał syntetyczny ID produktu: 4941-OBG020 Kod producenta: AQ6273\n219.90 zł 299.90 zł adidas Originals - Buty dziecięce Stan Smith CF - biały Buty dziecięce z kolekcji adidas Originals. Model wykonany z połączenia skóry naturalnej i materiału syntetycznego. - Piankowa wkładka Ortholite® zapewnia odprowadzenie wilgoci i zapobiega poceniu się stóp. Posiada właściwości antybakteryjne i antygrzybiczne. Chroni przed przykrymi zapachami i zapewnia dobrą amortyzację. - Okrągły, lekko usztywniony nosek. - Zapięcie na rzep. - Gumowa podeszwa. - Mocno usztywniony zapiętek. - Tekstylne wnętrze. - Długość wkładki wynosi: 22,5 cm. - Wymiary podane dla rozmiaru: 36. Materiał: skóra naturalna Materiał: syntetyczny Skład: Cholewka: Materiał syntetyczny, Skóra naturalna Wnętrze: Materiał tekstylny Podeszwa: Materiał syntetyczny ID produktu: 4921-OBG0S5 Kod producenta: CG3619


Gnocchi dyniowe z sosem z grzybów i gorgonzoli - prosty przepis\nStrona główna Gnocchi dyniowe z sosem z grzybów i gorgonzoli\nGnocchi dyniowe z sosem z grzybów i gorgonzoli\nGnocchi dyniowe z sosem z grzybów i gorgonzoli to jedno z tych dań, które robię rzadko.\nPo pierwsze zajmuje trochę czasu, a po drugie generalnie nie mam cierpliwości do mącznych dań typu kopytka czy pierogi.\nJednak kupiłam piękną dynię i przy okazji spaceru z psem znalazłam trochę grzybów. No i internet ciągle mnie kusił zdjęciami tych smakowitych, pomarańczowych kluseczek. Nie pozostało nic innego jak je zrobić.\nGnocchi dyniowe przygotowywałam przez dwa dni. Pierwszego dnia upiekłam dynię, a ziemniaki zostały mi z obiadu (to znaczy specjalnie ugotowałam więcej), Następnego dnia zrobiłam ciasto i sos.\nKluseczki wyszły miękkie i lekko słodkawe, a sos z grzybów aromatyczny i ostry od gorgonzoli. Kompozycja idealna można by rzec 🙂\nSkładniki na 4 porcje gnocchi dyniowych:\n450 g ugotowanych ziemniaków\n450 g pieczonej dyni bez skórki (najlepsza będzie hokkaido, wtedy gnocchi będę mniej wodniste)\n100 g mąki pszennej + do podsypania\nSposób przygotowania – gnocchi dyniowe:\nDynię i ziemniaki przepuść przez praskę, połączyć z mąką ziemniaczaną i pszenną, dodać jajko. Mąkę dosypywać powoli, jej ilość będzie zależała od konsystencji dyni i ziemniaków.\nMasa jest gotowa jak nie klei się do ręki.\nZ ciasta zrobić ruloniki i kroić je na 1-2 centymetrowe kluski, a jeśli jest taka konieczność podsypywać mąką.\nWidelcem zrobić lekkie wgłębienia.\nGnocchi dyniowe gotować w lekko osolonej wodzie (są gotowe niedługo po tym, jak wypłyną na powierzchnię).\nSkładniki na sos do gnocchi dyniowych z grzybów i gorgonzoli:\n500 g grzybów leśnych lub poza sezonem mogą być pieczarki\n20 ml śmietanki 30% tłuszczu\nSposób przygotowywania sosu:\nCebulę i czosnek obrać i posiekać. Grzyby oczyścić, umyć i pokroić na mniejsze kawałki. Cebulę i czosnek podsmażyć na oliwie aż się lekko zeszklą, dodać grzyby i smażyć kolejne 5-10 minut.\nDodać bulion warzywny i dusić sos pod przykryciem około 15 minut.\nWrzucić do sosu pokrojoną w kostkę gorgonzolę, mieszać do momentu, aż się rozpuści, a następnie wlać śmietankę i zagotować.\nSos doprawić świeżo zmielonym pieprzem i natką pietruszki.\nPodawać z gorącymi, dyniowymi gnocchi, parmezanem i świeżo zmielonym pieprzem.\nGnocchi dyniowe z sosem z grzybów i gorgonzoli – wartości odżywcze dla 1 porcji\nkalorie – 440 kcal\ntłuszcze – 14 g\nwęglowodany – 68 g\nbłonnik – 9 g\nładunek glikemiczny (ŁG) – wysoki = 40,75\nPrzy insulinooporności też jest sposób, żeby zjeść te pyszne gnocchi dyniowe. Wystarczy zmniejszyć ilość samych klusek o połowę i już razem z normalną ilością sosu mamy ładunek glikemiczny średni = 19.\nBiała mąka pszenną i skrobia powiesz – jest niedozwolona w IO!\nTak, generalnie zaleca się jej unikać i zastępować inną, pełnoziarnistą, jednak jeśli nie czujesz się po niej źle, to spokojnie możesz zjeść malutką porcję tych dyniowych gnocchi. Ważniejsze wg mnie (i obserwacji moich pacjentów) od ślepego patrzenia w IG jest zdrowy rozsądek, umiar, kaloryczność diety i ładunek glikemiczny całej potrawy. No i indywidualne samopoczucie po danym produkcie/daniu.\nPotrzebujesz fajnych przepisów z niskim IG i ŁG? Możesz pobrać bezpłatny jadłospis po zapisie do newslettera.\nZapisz się do newslettera i pobierz bezpłatny jadłospis\nPo zapisaniu się do newslettera otrzymasz bezpłatny jadłospis 1700 kcal z niskim indeksem i ładunkiem glikemicznym.\nZapisując się na tę listę zapisujesz się do newslettera i jednocześnie zgadzasz się na otrzymywanie oferty handlowej od firmy Zdrowa Dieta Katarzyna Kuśmierska. W każdej chwili możesz wypisać się z listy subskrybentów.\nChcę bezpłatny jadłospis!\nJuż prawie gotowe 🙂\nPotwierdź adres email wchodząc na swoją skrzynkę mailową. Sprawdź folder SPAM.\nWięcej przepisów nadających się dla insulinoopornych jest na moim Instagramie – serdecznie zapraszam do polubienia profilu 🙂\nChcesz skorzystać z indywidualnej porady dietetycznej – poczytaj o zasadach współpracy w zakładce INSULINOOPORNOŚĆ.\nprzejdź do sklepu i\nZapisz się do mojego newslettera i otrzymaj zupełnie za darmo 3-dniowy jadłospis z niskim indeksem glikemicznym 1800 kcal!\nWyrażam zgodę na przetwarzanie danych w celu pobrania jadłospisów. Wyrażam zgodę na otrzymywanie newslettera i informacji handlowych zgodnie z polityką prywatności na stronie www.zdrowadieta.info.pl\nAby odebrać swój darmowy jadłospis potwierdź adres email - sprawdź folder SPAM.\nDzisiejszy wpis będzie o tym jak obliczyć swoje zapotrzebowanie kaloryczne czyli PPM...\nZasada 80/20 – zdrowa dieta + żywność rekreacyjna\nCzęsto wspominam, że jem zgodnie z zasadą 80/20 Otrzymałam sporo pytań, co...\nJak powinna wyglądać współpraca indywidualna z dietetykiem?\nJestem ciekawa czy wiesz, jak powinna wyglądać współpraca indywidualna z dietetykiem? Czy...\n🐞 Ostatni post z hitami z Biedronki polubiło p\n🐞 Czy w Biedronce można kupić spoko chlebek c\n🥧 Cynamonowe śliwki pod pełnoziarnistą krusz\nOstatnio często bywam w Biedronce 🐞, bo jak ju\nJak schudnąć, a później utrzymać wymarzoną w\nKoniec sierpnia to wysyp przepysznych, aromatyczny\n🐞 Jak już parę razy wspominałam, pracuję na\nCzęsto wspominam, że jem zgodnie z zasadą 80/20


Zespół Szkół Technicznych obchodził 100-lecie odzyskania niepodległości przez Polskę - _Powiat Ciechanowski\nUczniowie wzięli udział w wydarzeniach o bogatych walorach patriotycznych, edukacyjnych i wychowawczych\nOgłoszenie roku 2018 rokiem „Rokiem Niepodległej”, stało się to inspiracją dla społeczności szkolnej do zaplanowania wielu działań mających w ciekawy sposób upamiętnić to niezwykle radosne wydarzenie\nPlanując działania, szkoła proponowała różny zakres aktywności, aby uwzględnić wielorakość zainteresowań młodzieży. Nauczyciele zachęcali do przygotowania gazetek i ekspozycji okolicznościowych. Wykonano między innymi ekspozycję „100 lat Niepodległości”, prezentującą sylwetki najwybitniejszych postaci, które zasłużyły się dla ojczyzny.\nWychowankowie ZST włączali się w pozaszkolne inicjatywy patriotyczne. W przeddzień Narodowego Dnia Pamięci Żołnierzy Wyklętych rozpoczęła się retrospektywa festiwalu filmowego „Niepokorni, niezłomni, wyklęci”. Uczniowie Technikum uczestniczyli w pokazach filmowych, spotkaniach, obejrzeli również wystawę fotografii Arkadiusza Gołębiowskiego pt. „Twarze Polski”.\nOdbyła się III edycja konkursu pod patronatem Starosty Powiatu Ciechanowskiego „Historia wiecznie żywa”. Do konkursu historycznego przystąpili uczniowie klas gimnazjum z Szkół Podstawowych w Sońsku, Opinogórze Górnej, Krasnem oraz Szkoły Podstawowej nr 1 i Szkoły Podstawowej nr 3 w Ciechanowie. Uczestnicy musieli wykazać się zarówno wiedzą historyczną, umiejętnościami z zakresu udzielania pierwszej pomocy (resuscytacja, ułożenie poszkodowanego w pozycji bezpiecznej), a także sprawnością fizyczną. Oprócz tych zadań każda z drużyn miała wcześniej przygotować plakat związany z 100. rocznicą Odzyskania Niepodległości, a następnie - podczas konkursu – przedstawić krótką prezentację swojego dzieła plastycznego.\nUroczystą akademię z okazji rocznicy uchwalenia Konstytucji 3 Maja zapoczątkowało odśpiewanie hymnu państwowego. Uczniowie przypomnieli okoliczności uchwalenia Konstytucji oraz ważne wydarzenia z historii naszego kraju. Aby podkreślić rangę apelu, młodzież recytowała wiersze wybitnych polskich twórców.\nPunktem kulminacyjnym obchodów była uroczysta akademia z okazji 100. rocznicy odzyskania przez Polskę niepodległości. W jej trakcie społeczność szkolna, jak co roku, miała okazję przypomnieć sobie wydarzenia, które doprowadziły do utraty wolności, trudne lata zaborów, a przede wszystkim- okoliczności odzyskania niepodległości w 1918 roku. Wielu emocji i wzruszeń dostarczyły pieśni patriotyczne wykonane wspólnie przez młodzież i nauczycieli. O godzinie 11.11 cała społeczność szkolna włączyła się do akcji „Rekord dla Niepodległej” ogłoszonej przez Ministerstwo Edukacji Narodowej oraz Radę Dzieci i Młodzieży przy Ministrze Edukacji Narodowej i odśpiewała 4- zwrotkowy hymn narodowy.\nCiekawym punktem było spotkanie z uczestnikiem Powstania Warszawskiego - Januszem Walędzikiem, ps. Czarny. Kiedy dołączył do Powstania Warszawskiego, miał niespełna 14 lat. Walczył w zgrupowaniu Armii Krajowej Chrobry II, w III kompanii porucznika Zdunina na warszawskim Śródmieściu. Po upadku powstania wyszedł z miasta razem z ludnością cywilną. 29 lipca 2018 r. został odznaczony przez Prezydenta RP Krzyżem Orderu Krzyża Niepodległości. Wizyta była okazją nie tylko do przeprowadzenia niezwykłej lekcji historii, ale też do dyskusji o postawach ludzkich i szeroko rozumianej etyce.\nUczniowie ZST brali również udział w ciekawym konkursie historycznym „100 pytań na 100 lecie niepodległości”, kształtującym właściwe postawy społeczne i poszerzającym wiedzę z zakresu historii Polski.\nPrzedstawiciele Technikum prowadzili kolportaż jednodniówki historycznej „Kurier Niepodległej” na terenie miasta.\nUczniowie brali udział w uroczystościach patriotycznych na placu Piłsudskiego w Ciechanowie.\nFormą uczczenia jubileuszu było również czytanie „Przedwiośnia” Stefana Żeromskiego oraz rozstrzygnięcie konkursu plastycznego ph. „Moja wizja szklanych domów”. Stałym celem Narodowego Czytania jest promowanie czytelnictwa i literatury polskiej , w tym roku szczególnie wzmocnienie tożsamości narodowej.\nWarto dodać, że obchody stulecia odzyskania niepodległości splotły się z jubileuszem 50- lecia szkoły, co dodatkowo przybliżyło ideę niepodległości.\nFoto: ZST w Ciechanowie\nDodana: 30 listopad 2018 11:52\nZmodyfikowana: 30 listopad 2018 11:52


Zobacz wątek - Problem ! Akwarium a pokrywa! - Forum roslinyakwariowe.pl\n28 lis 2010, 11:52 Problem ! Akwarium a pokrywa! (#1)\nWitam. Mam pewien problem. Jak myślicie gdybym do akwa o dlugości 80 i szerokości 35 dał pokrywę 80x40 to bardzo by to przeszkadzało i brzydko wyglądało ?\n28 lis 2010, 12:08 (#2)\ndlaczego w akwarium o wymiarach 80 x 35 chcesz stosować taka pokrywę ?\nMoim zdaniem będzie to wyglądać brzydko, w końcu gdzieś te 5cm będzie wystawać\nAkwarium w domu, pracy czy też innym miejscu gdzie je trzymamy jest dla ozdoby więc po co oszpecać je pokrywą która nie jest dla niego dedykowana\nInna sprawa, że jest duży wybór pokryw w potrzebnym Ci wymiarze, jeśli się nie mylę to znajdziesz takie w tutejszym sklepie.\nSam osobiście mam akwarium o takich wymiarach i stosuję pokrywę firmy Zoolight\ntu masz linka do niej http://www.zoolight.pl/product-pol-30-P ... 80x35.html\n28 lis 2010, 12:16 (#3)\nalfie napisał(a): Cześć,\nPrzyjacielu chodzi o to , że mam już pokrywe 80/40 a nie mogę znaleźć takiego akwarium\n28 lis 2010, 12:28 (#4)\nA gdzie widzisz problem zeby zamowic akwarium 80x40? przeciez praktycznie kazdy sklep ma taka mozliwosc.\n28 lis 2010, 12:31 (#5)\ndjtommi napisał(a): A gdzie widzisz problem zeby zamowic akwarium 80x40? przeciez praktycznie kazdy sklep ma taka mozliwosc.\nSzukam akwarium 80x40x35h i jakoś nie mogę znaleźć :/\n28 lis 2010, 12:34 (#6)\nŻeby daleko nie szukać to w sklepie roslinyakwariowe.pl udało mi się znaleźć coś takiego\nhttp://sklep.roslinyakwariowe.pl/akwari ... -5579.html\nMożesz też za radą djtommi zamówić sobie akwarium na wymiar.\nJeśli o takie rzeczy chodzi to nie ma najmniejszego problemu\nPs sorki nie doczytałem, że chodzi ci o akwarium wysokie na 35cm w takim razie pozostaje Ci opcja zamówienia akwarium na wymiar. Z tym tez nie powinno być problemów Obyśmy tylko takie problemy w akwarystyce mieli


"Krzysztof Wielicki - mój wybór. Wywiad - rzeka. Tom 1" - Krzysztof Wielicki, Piotr Drożdż | UCIEKAJĄCE STRONY\n"Krzysztof Wielicki - mój wybór. Wywiad - rzeka. Tom 1" - Krzysztof Wielicki, Piotr Drożdż\nUciekające strony lipca 12, 2018 2 biografia , Krzysztof Wielicki , Krzysztof Wielicki - mój wybór. Wywiad - rzeka. Tom 1 , literatura górska , Piotr Drożdż , slider , Wydawnictwo Góry Books\nNieczęsto sięgam po biografie, chociaż w tym roku moja biblioteczka powiększyła się o kilka książek z tego gatunku. Ostatnią, którą czytałam była historia wybitnego himalaisty, Jerzego Kukuczki, który totalnie mnie oczarował swoją prostotą, otwartością i ogromną pasją do gór. Tym razem było podobnie. W górską podróż wybrałam się z Krzysztofem Wielickim, zdobywcą Korony Himalajów i Karakorum.\nKsiążka przedstawia dzieciństwo Krzysztofa Wielickiego, czas studiów oraz początki górskiej pasji. Poznajemy miejsce pierwszej wspinaczki, począwszy od Tatr, poprzez Alpy, Kaukaz, Pamir, Hindukusz, a skończywszy na ośmiotysięcznikach. Wszystko to wzbogacone jest wieloma pięknymi zdjęciami, od których ciężko oderwać wzrok.\nPublikacja jest nietypowa, ponieważ życiorys himalaisty został przedstawiony w formie pytań i odpowiedzi. Pierwszy raz zetknęłam się z biografią w postaci obszernego wywiadu. Na początku podeszłam do tego dość sceptycznie, bo nie wiedziałam jak dziennikarz, Tomasz Drożdż, zamierza przedstawić losy Krzysztofa zachowując taką strukturę, odpowiednią chronologię wydarzeń i płynność. Moje wątpliwości szybko zostały rozwiane. Schemat biografii jest właściwy – wszystkie przeżycia są uporządkowane.\nBiografia zawiera sporo czystych faktów, choćby opisy szlaków i sprzętu. Jestem pod wielkim wrażeniem ogromnej wiedzy Tomasza Drożdża i Krzysztofa Wielickiego. Szczegółowe odpowiedzi są wynikiem pisania przez bohatera pamiętnika podczas wypraw. Gdyby nie notował swoich przeżyć i odczuć, z pewnością nigdy nie poznalibyśmy jego fascynującej, barwnej drogi życiowej.\nCzytelnik zetknie się ze zwyczajnymi, błahymi, a nawet zabawnymi sytuacjami m.in. palenie trawki z przyjaciółmi, jazda traktorem w środku nocy, ale również z wieloma problemami - trudności w zdobywaniu informacji (kiedy rozpoczynał górską karierę), braku odpowiedniego sprzętu, brak środków potrzebnych do zorganizowania wypraw. Niesamowite jest podejście Krzysztofa, który nie poddaje się, a każde potknięcie go umacnia, buduje i wzbogaca o nowe doświadczenie. Ponadto wspomina wielu górskich partnerów m.in. Andrzeja Czoka (zm. 1986), Walentego Fiuta, Leszka Cichego. Część wspinaczy była znana mi wcześniej, o innych czytałam pierwszy raz. Nasz bohater zwraca uwagę na to jak ważne jest psychiczne wsparcie w górach, dbałość o siebie nawzajem, pomoc.\nKrzysztofa Wielickiego poznałam osobiście na tegorocznych warszawskich targach książki. Okazał się bardzo przyjemnym człowiekiem – uśmiechniętym, szczerym, bezpośrednim, skromnym. I tak ukazuje Go ta książka. Ten wybitny himalaista zdobył Broad Peak (1984) w ciągu jednej doby, ponadto zimą jako pierwszy zdobył Mount Everest (1980), Kangchenjunga (1986), Lhotse (1988). Jest zdobywcą wielu prestiżowych nagród oraz wyróżnień. Wobec tych osiągnięć pozostał sobą – zabawny, nie wywyższa się, nie chwali, mający dystans do siebie. Jego inspirujące życie zachęca czytelnika do ruszenia tyłka z kanapy i pójścia po własne marzenia, dlatego warto poznać tę książkę.\nTytuł: Krzysztof Wielicki – mój wybór. Wywiad – rzeka. Tom 1\nData wydania: 5 grudzień 2014\nOczytany.eu 12 lipca 2018 11:11\nMam na uwadze tę książkę, bo z tego co się orientuję, jest to najlepsza biografia polskiego himalaisty. Ale ja cały czas czekam na kompletną monografię historii polskiego himalaizmu.\nUciekające strony 13 lipca 2018 11:31\nCiężko stwierdzić czy jest najlepsza. Jeszcze trochę biografii polskich himalaistów przede mną. Na pewno jest dobra, przystępnie napisana, ale przede wszystkim uwiodła mnie prostota i naturalność Krzysztofa :)


Idéal Soleil mleczko do opalania. Poznaj opinie, zobacz cenę.\nOchronne mleczko do twarzy i ciała SPF 30 Vichy Idéal Soleil jest przeznaczone do aplikowania na skórę przed opalaniem się. Produkt skutecznie zapobiega szkodliwym skutkom ekspozycji na słońce, a także zapewnia pielęgnację skóry tuż po opalaniu. Zapobiega wysuszeniu oraz sprzyja odżywieniu i regeneracji. Dodatkowo, Ochronne mleczko do twarzy i ciała SPF 30 Vichy Idéal Soleil, to gwarancja najlepszej ochrony na poziomie komórek macierzystych. +\nOchronne mleczko do twarzy i ciała SPF 30 Vichy Idéal Soleil posiada płynną i mleczną konsystencję. Lekka formuła emulsji sprawia, że produkt przyjemnie rozprowadza się po skórze, szybko się wchłania i nie pozostawia tłustej ani klejącej warstwy.\n“W kosmetykach Vichy Ideal Soleil zakochałam się mniej więcej jakiś rok temu, gdy dostałam do narzeczonego cały zestaw kosmetyków do opalania z tej serii. Sama nigdy nie pomyślałam o tym, żeby kupić sobie właśnie kosmetyki Vichy, bo też nigdy zmagałam się z takimi problemami skóry jak nadwrażliwość, podrażnienia czy zaczerwienienie (a wydawało mi się kiedyś, że są to kosmetyki tylko dla takich osób), ale zawsze zwracałam uwagę na wysokie filtry uv w kosmetykach i starałam się stosować jak najbardziej naturalne kremy do opalania, żeby nie obciążać za bardzo skóry podczas opalania. Mój narzeczony musiał to widocznie zauważyć, że podarował mi właśnie taki prezent na moje imieniny, które obchodziłam przed samym wyjazdem na wakacje. W zestawie miałam mleczko i krem do opalania Vichy i obydwa te produkty bardzo dobrze sprawdziły się na mojej skórze, choć muszę przyznać, że mleczko Ideal Soleil zrobiło na mnie dużo większe wrażenie, stąd właśnie komentarz w tym miejscu ;-) Tak przyjemnie rozprowadzającego się i nawilżającego kosmetyku jeszcze nie miałam! Przez całe wakacje czułam, że moja skóra jest dobrze chroniona przed promieniami słonecznymi i w pewien sposób też pielęgnowana. Zauważyłam też, że zupełnie inaczej wyglądała moja opalenizna niż w przypadku stosowania produktów z drogerii - była taka zdrowa, rozświetlona, złoto-brązowa i pełna blasku! Po prostu idealnie! Mój narzeczony stosował częściej krem do opalania Vichy niż mleczko i również jest bardzo zadowolony z jego działania. Wreszcie wrócił z wakacji do domu bez żadnego poparzenia, a to w jego przypadku naprawdę dużo! :-) Myślę, że kosmetyki Vichy Ideal Soleil zostaną w naszym domu już na stałe, bo skóra po nich zachowuje się zupełnie inaczej niż innych preparatach do opalania.”\n“Kiedyś wydawało mi się, że każdy krem czy mleczko do opalania działa tak samo - tak samo opalają i tak samo chronią skórę przed szkodliwym działaniem słońca. No bo przecież najważniejszy w tym wszystkim jest filtr, prawda? No i właśnie okazuje się, że nie do końca. Wysoki filtr przeciwsłoneczny to oczywiście konieczność, jeśli chce się otrzymać nie tyle że ładną, ale przede wszystkim bezpieczną opaleniznę. Ale od pewnego czasu zaczęłam zwracać większą uwagę również na skład takich kosmetyków, które jak dla mnie powinny być jak najbardziej delikatne i zawierać zabezpieczenie przed obydwoma rodzajami szkodliwego promieniowania uva i uvb. I wszystkie te cechy odnalazłam w ochronnym mleczku do opalania Vichy Ideal Soleil. Zauważyłam, że na moją skórę dużo lepiej działają dermokosmetyki apteczne - nie podrażniają mnie i nie wywołują zaczerwienień, a do tego nadają jej dużo ładniejszą opaleniznę (brązową i taką promienną) i w pewnym sensie ją pielęgnują (witaminy i woda termalna w składzie!). Hipoalergiczny krem z filtrem Vichy bardzo dobrze rozprowadza się po skórze i szybko się w nią wchłania, i co ważne nie pozostawia na niej tłustej warstwy. Kosmetyki do opalania Vichy bardzo przypadły do gustu nie tylko mi, ale też moim nastoletnim córkom, dlatego po ostatnich wakacjach przywiozłyśmy do domu prawie puste opakowanie tego mleczka. Jak na razie jest to najlepszy produkt do opalania z jakim miałam kiedykolwiek do czynienia i nie wyobrażam sobie, żeby wymienić go na inny.”\nWSZYSTKIE OPINIE O IDÉAL SOLEIL Ochronne mleczko do twarzy i ciała SPF 30 Vichy Idéal Soleil.\n“Mleczko do opalania z Vichy Ideal Soleil lubię przede wszystkim za jakość, która jak dla mnie jest niezawodna. Używam tej emulsji już przez okres kilku wakacji i jeszcze nigdy się na niej nie zawiodłam. Podoba mi się to, że nie jest to kosmetyk drogeryjny, ale dermokosmetyk. Dzięki temu, że jest do nabycia w aptece mam pewność, że jest to dobry produkt. Do tego, cieszę się, że może z niego korzystać cała moja rodzina. Już nie muszę kupować oddzielnego produktu dla męża i dzieci, ale wszyscy razem używamy tego mleczka. Jest to nie tylko oszczędnością pieniędzy, ale również miejsca, które jak wiadomo na wakacjach zawsze chcemy zaoszczędzić. Mleczko z Vichy ma wysoki filtr SPF 30, więc wiem, że razem z całą rodziną prawidłowo chronimy się przed słońcem i bezpiecznie się opalamy. Emulsja ma fajną konsystencję, którą łatwo się smaruje. Wsiąka ona w skórę i nie pozostawia jej przy tym lepkiej ani tłustej. Do tego, mleczko cenię za skład, który jest super! Mogę nakładać produkt również na twarz i nic się nie dzieje. Skóra się nie zapycha, ale jest fajnie odświeżona. Moim zdaniem mleczko Vichy jest niezastąpionym kosmetykiem, w który warto zaopatrzyć się przed wakacjami. Jest przede wszystkim bezpieczny i skuteczny! Osobiście lubię jeszcze emulsję matującą do twarzy z Vichy, która fajnie ogranicza przetłuszczanie się skóry, a że ja mam tłustą cerę, podobnie, jak mleczko, jest dla mnie niezawodna i również zabieram ją na każde wakacje ;-)”\n“Każdego roku, kiedy zbliżają się wakacje kupuje jakieś nowe kosmetyki do opalania, bo lubię testować rożne produkty w nadziei, że w końcu znajdę coś, co zwali mnie z nóg. Zależy mi na skutecznej ochronie przed słońcem i odpowiedniej pielęgnacji, dlatego raczej trudno mnie zadowolić… Promieniowanie słoneczne jest dla mnie szczególnie niebezpieczne, bo niestety mam wrażliwą i skłonną do podrażnień skórę. W związku z tym również część preparatów do opalania po prostu mnie uczula :( Bardzo drażni i denerwuje mnie to, że większość kosmetyków z wysokim filtrem jest gęsta i ciężka, trudno je rozprowadzić, wolno się wchłaniają, a na skórze zostaje tłusta i błyszcząca warstwa, do której później wszystko się przylepia. Próbowałam już różnych wariantów: balsamów, kremów, mgiełek i żeli, ale niestety z każdym coś było nie tak. Nie wspominając już o znalezieniu dobrego preparatu ochronnego do twarzy - to dopiero wyzwanie! Po większość tego typu wynalazków buzia mi się świeci i pojawiają się na niej wypryski i grudki. Jeden wielki koszmar, a zwłaszcza, że lubię się opalać. Przed ostatnim urlopem wybrałam się do apteki, żeby kupić jakieś leki niezbędne na zagranicznym wyjeździe i tak trafiłam na ochronne mleczko do twarzy i ciała Ideal Soleil Vichy z filtrem uv spf 30. Zafascynowana tym, że mogę się cała posmarować jednym produktem w dodatku z wysokim filtrem i dobrej firmy, od razu je kupiłam i się wcale nie zawiodłam! Ideal Soleil jest lekkie i szybko się wchłania, nie ma po nim tłustej warstwy, ale za to jest uczucie nawilżenia i pielęgnacji. Nie zawiera parabenów, więc nie uczula i nie podrażnia, a ochrona przed promieniowaniem słonecznym jest bardzo skuteczna. Polecam!”\n“Nigdy nie kupowałam produktów do opalania z apteki, bo szczerze mówiąc nawet nie zdawałam sobie sprawy z tego, że mogę je tam w ogóle znaleźć. Ale w pewnym momencie skóra mojej twarzy i ciała zaczęła się mocno przesuszać, a do tego mieć skłonności do podrażnień i zaczerwienień, dlatego byłam zmuszona poszukać takich preparatów do opalania, które będą nie tylko chroniły mnie przed słońcem, ale też będą odznaczać się łagodnym i nawilżającym składem, który będzie w pewnym sensie stanowił dodatkową pielęgnację dla skóry. No i w ten sposób trafiłam na mleczko do opalania Vichy Ideal Soleil, które pozwoliło mi uzyskać ładną, ale przede wszystkim zdrową i bezpieczną opaleniznę. Ten krem z filtrami UVA i UVB oraz właściwościami wodoodpornymi sprawdził się doskonale na skórze całej mojej rodziny - mogliśmy całe dnie spędzać nad wodą bez obawy, że po powrocie do pokoju hotelowego skóra będzie nas piekła niemiłosiernie od poparzenia. Oczywiście, aplikację Ideal Soleil trzeba było kilkukrotnie powtarzać w ciągu dnia, bo to naturalne, że każdy balsam, krem czy mleczko do opalania ściera się ze skóry w wyniku kontaktu z piaskiem czy ręcznikiem, ale w porównaniu do drogeryjnych kosmetyków do opalania odznaczył się on dużo większą trwałością. Produkt posiada bardzo przyjemną i lekką konsystencję, która łatwo rozprowadza się po skórze i szybko się w nią wchłania, ale jednocześnie pozostawia właściwie uczucie nawilżenia i ukojenia. A opalenizna? Piękna! Delikatnie brązowa, promienna i rozświetlona - lepszego efektu nie mogliśmy sobie nawet wymarzyć :-)”\n“Długo szukałam dobrego mleczka do opalania, które byłoby delikatne i lekkie. Nie lubię tłustej warstwy na skórze, bo czuję się z tym źle, niekomfortowo i od razu mam ochotę zmyć z siebie dany produkt. Do tego, bardzo często było tak, że jak jakieś mleczko całkiem okej się sprawdzało na ciało, to na skórę twarzy już nie koniecznie. Chyba mnie zapychało, albo uczulało w jakiś sposób, bo mam wrażliwą i tłustą cerę. Od razu pojawiały się jakieś wypryski, zaskórniki i plamy. W sumie to nie tylko na twarzy, ale z tego co pamiętam bardzo często również na dekolcie. Ostatnio miałam okazję testować mleczko do opalania Vichy Ideal Soleil. Muszę przyznać, że obawiałam się podobnych reakcji mojej skóry, jak przy stosowaniu innych mleczek, ale miło się zaskoczyłam. Przede wszystkim dlatego, że ten preparat do opalania jest bardzo lekki, przyjemnie się go używa, konsystencja jest jak masełko ;-) Podoba mi się to, że mleczko mnie nie zapycha ani nie uczula i że jest naprawdę skuteczne. Kosmetyk ma przyjemną woń i fajnie sprawdza się również pod makijaż, chociaż wtedy używam bardzo cieniutkiej warstwy. Ale w sumie produktu nie trzeba dużo nakładać, bo już odrobina wystarczy, dzięki czemu jest bardzo wydajny! Stosuję go przed opalaniem się i wiem, że będę opalać się bezpiecznie. Ten dermokosmetyk do opalania zmienił moje podejście do preparatów tego typu. Mam ochotę przetestować inne produkty z serii Ideal Soleil, np. balsam brązujący, bo słyszałam wiele pozytywnych opinii na jego temat i jestem ciekawa jak sprawdziłby się u mnie ;-)”\n“Każdego roku kiedy zbliża się lato staję przed dylematem, jakie kosmetyki ochronne powinnam kupić. Ponieważ mam raczej wrażliwą i suchą skórę, potrzebuję czegoś co nie tylko zapewni mi ochronę przed słońcem, ale będzie też dobrze pielęgnować. Bardzo nie lubię wszystkich kremów do opalania z filtrem, bo przeważnie są tłuste i ciężkie, a twarz po nich błyszczy się niemiłosiernie i jest jakby ‘’zalepiona’’, ale nie zadbana :/ Z kolei balsamy do opalania nawet jeśli są naprawdę dobre to niestety nie nadają się do smarowania twarzy i tak w kółko… Szukałam więc czegoś nowego, czego jeszcze nie miałam w nadziei, że może w końcu trafię na coś odpowiedniego. Nigdy nie używałam mleczek do opalania, bo wydawało mi się, że konsystencja nie jest odpowiednia i będzie się szybko wycierać, a przez to nie zapewni mi odpowiedniej ochrony przed promieniowaniem słonecznym. Przed tegorocznym urlopem siostra dała mi do wypróbowania ochronne mleczko do twarzy i ciała Ideal Soleil z Vichy, które ma filtr spf 30. Bardzo się zdziwiłam, ale jednocześnie ucieszyłam, że to produkt, który nadaje się i do twarzy, i do ciała. Chociaż jak już mówiłam nie byłam przekonana do mleczek to i tak z chęcią wypróbowałam i nie żałuję :) Ideal Soleil jest wszystkim tym, czego szukałam - chroni przed słońcem, nawilża skórę, nie podrażnia i doskonale się wchłania, a na skórze nie zostaje tłusta, nieprzyjemna warstwa. Poza tym to jest mleczko wodoodporne, więc nie muszę się obawiać, że szybko zejdzie i będę musiała co chwilę ponawiać aplikację. To mój zdecydowany numer 1 jeśli chodzi o letnią ochronę i pielęgnacje twarzy i ciała. Gorąco polecam!”\n“Ochronne mleczko do opalania Vichy znalazłam w swojej aptece na promocji pod koniec lata. Idealnie się złożyło, bo na swoje wakacje wyjeżdżałam dopiero w drugiej połowie września, a zawsze chciałam przetestować jakieś lepsze kosmetyki do opalania niż zwykłe produkty z drogerii. O kosmetykach do opalania Vichy słyszałam też wiele dobrych opinii, dlatego nad ich zakupem nie zastanawiałam się zbyt długo. W mleczku do opalania Vichy bardzo spodobało mi się to, że posiada ono bardzo delikatny skład, który idealnie współpracuje z moją nieco wrażliwą skórę, a także to, że można go stosować zarówno na całym ciele, jak i na twarzy - nie lubię nosić na plażę zbyt wielu rzeczy, dlatego cieszę się, że mogłam w ten sposób zaoszczędzić chociaż trochę miejsca w swojej torbie :-) No ale to nie są największe zalety mleczka do opalania Vichy Ideal Soleil! Najbardziej przypadła mi do gustu lekka i kremowa konsystencja tego produktu, która bardzo łatwo rozprowadza się po skórze, szybko się w nią wchłania i nie pozostawia na powierzchni twarzy oraz ciała tłustego filmu tak jak większość ciężkich kremów do opalania. Z kosmetykami do opalania Vichy czułam się bardzo bezpieczna podczas opalania na ponad 30 stopniowym słońcu, gdyż posiada on filtry nie tylko przed promieniowaniem UVA, ale też UVB. Z ochronnego mleczka do opalania ciała korzystała cała moja rodzina, w tym mąż oraz 15 letnia córka, dlatego do domu przywieźliśmy prawie puste opakowanie, natomiast pełne tubki pozostałych kosmetyków kupionych przeze mnie w drogerii. Zgodnie stwierdziliśmy, że przestawiamy się teraz już tylko na apteczne produkty do opalania twarzy i ciała :-)”\n“Jak tylko widzę, że świeci słońce i mam wolną chwilę, wychodzę przed dom, aby się opalać. W sumie przez całe wakacje mogłabym nie robić nic, poza opalaniem się ;-) Po pierwsze uwielbiam taki relaks, a pod drugie - opalona skóra wygląda na zdrową. Co prawda wiem, że słońce ma też negatywny wpływ na skórę, a że ja mam wrażliwą skórę, wiem o tym doskonale. Oczywiście nie ma mowy, abym opalała się bez żadnej ochrony, ponieważ wtedy niedoskonałości, a nawet poparzenia gwarantowane… Długo szukałam produktu do opalania, którego mogłabym jednocześnie używać i na twarz i na ciało. Co prawda miałam kilka takich kosmetyków, ale jak sprawdzały się na skórze ciała, tak na twarzy mnie zapychały, były zbyt ciężkie i gęste… Zaczęłam więc używać oddzielnych preparatów do ciała i twarzy. Mimo, że miałam pewność, że bezpiecznie i zdrowo się opalam, to był to dla mnie duży wydatek… Ostatnio jednak znalazłam mleczko do opalania Vichy z serii Ideal Soleil. Jest ono dedykowane zarówno do ciała i twarzy, ale nie ukrywam, że podeszłam do tego dość sceptycznie. Głównie dlatego, że po wielu złych doświadczeniach nie sądziłam, że jeden kosmetyk będzie dobry pod każdym względem do twarzy i na ciało. Myliłam się! Mleczko Vichy z filtrem SPF 30 super się sprawdza i nie mam do niego żadnych zastrzeżeń. Najbardziej podoba mi się, że produkt nie zapycha i nie pozostawia tłustej warstwy na skórze ;-)”\n“Pielęgnacja wrażliwej skóry to niemałe wyzwanie, szczególnie latem, kiedy trzeba się chronić przed silnym promieniowaniem słonecznym. Kiedy w te wakacje zaplanowałam sobie urlop, zaczełam intensywnie zastanawiać co do opalania powinnam sobie kupić. Nie lubię ciężkich i gęstych produktów, które są tłuste i trudno się rozprowadzają, ale jednocześnie potrzebuje dosyć wysokiej ochrony przed słońcem, ponieważ często po opalaniu mam podrażnienia na twarzy i ciele. Szukanie dwóch oddzielnych kosmetyków do opalania jest tylko dodatkowym utrudnieniem. Lubię mleczka do opalania ze względu na ich przyjemną w użyciu konsystencję i szybkie wchłanianie, dlatego będąc w aptece skusiłam się na ochronne mleczko do twarzy i ciała Ideal Soleil z filtrem spf 30 od Vichy. Bardzo spodobało mi się to, że mogę go używać jako kremu do twarzy i balsamu do ciała i dzięki temu cała jestem pod ochroną :) Ten produkt zawiera wodę termalną z Vichy więc nie tylko chroni, ale też pielęgnuje skórę. Po nałożeniu moja skóra jest nawilżona i gładka, ale nie tłusta. Dodatkową zaletą jest też to, że mleczko Vichy szybko się wchłania i nie klei, a poza tym to kosmetyk wodoodporny i fotostabilny. Dzięki Ideal Soleil cała moja rodzina mogła bezpiecznie przebywać na słońcu, bo ten produkt może być też stosowany przez dzieci, co znacznie ułatwia wakacyjne zabawy :) Polecam mleczko Vichy, bo to jeden kosmetyk, który jest wielozadaniowy i zapewnia ochronę przed promieniowaniem słonecznym. Serdecznie polecam kobietom, mężczyznom i dzieciom!”


Wycieczki po Galicji – Przewodnik po Galicji i Santiago de Compostela\nIn: Okolice Noia i Muros\nPewnie czytając tytuł zapytacie co to wolfram? Już śpieszę z odpowiedzią, posiłkując się oczywiście informacjami z netu i prezentacji, jaką widzieliśmy zwiedzając kopalnię owego pierwiastka. Pomijając wszelkie numerkowe właściwości chemiczne wolframu napiszę tylko, że to metal ciemnoniebieskoszary o dużej twardości i temperaturze topnienia (UWAGA!) 3400 st.C. Przy tym nie utleniaCzytaj dalej\nWybrzeże Śmierci, czyli Costa da Morte to północne wybrzeże Galicji. Ze względu na skaliste ukształtowanie linii brzegowej oraz częste załamania pogody i mgły, słynęło wśród marynarzy i rybaków wypływających tam na połów za bardzo niebezpieczne. To właśnie licznym zatopieniom statków, które miały miejsce w tej części Wybrzeża, zawdzięcza nazwę. Obecne nawigacjęCzytaj dalej


W Gdańsku króluje wynajem - GazetaPrawna.pl\n26 sierpnia 2013, 14:56\nZainteresowanie mieszkaniami pod wynajem nie maleje / ShutterStock\nJak wynika z najnowszego raportu Szybko.pl, Metrohouse i Expandera, okres wakacyjny nie przyniósł spadku ilości zawieranych transakcji w Gdańsku. Walory turystyczne miasta powodują ciągłe zainteresowanie mieszkaniami, pełniącymi funkcje lokali podnajmowanych turystom oraz studentom szukającym pokoi na zbliżający się rok akademicki.\nZainteresowanie mieszkaniami pod wynajem nie maleje\nOd kilku miesięcy na trójmiejskim rynku nieruchomości można zaobserwować znaczny wzrost zainteresowania nieruchomościami kupowanymi pod wynajem. Sezon wakacyjny zdecydowanie sprzyja zakupom inwestycyjnym w nadmorskich miejscowościach. – Trend ten widoczny jest w profilu przeprowadzanych transakcji – zauważa Marcin Jańczuk, ekspert Metrohouse. – Znaczna część sprzedanych w ostatnim okresie mieszkań może doskonale spełniać funkcję lokalu przeznaczonego dla turystów. Zakupowi mieszkania sprzyjają także niskie ceny nieruchomości. W Gdańsku i Gdyni średnia cena za metr kwadratowy oscylowała na poziomie 4900 PLN – 5300 PLN. Z największych polskich miast tańsze mieszkania można znaleźć tylko w Łodzi. – Przeciętny metraż lokalu sprzedawanego w Trójmieście wyniósł w lipcu 50 mkw. – dodaje Marcin Jańczuk, Metrohouse. – Kupujący najczęściej wybierali dwa pokoje zlokalizowane w nowszym budownictwie, wybudowanym po 2000 roku.\nW Gdańsku, okres wakacyjny nie powoduje odpływu mieszkańców wyjeżdżających na wczasy. Wręcz przeciwnie, w tym okresie gości w nim ogromna liczba turystów, którzy korzystają z zakwaterowania\nw hotelach, pensjonatach i podnajmowanych na ten czas mieszkaniach prywatnych.\n– Zainteresowanie nieruchomościami na wynajem w Gdańsku nie kończy się wraz z końcem sezonu urlopowego. Na koniec wakacji nakłada się bowiem rosnące zapotrzebowanie na mieszkania ze strony studentów – twierdzi Marta Kosińska, ekspert Szybko.pl. – Aktualne koszty wynajmu w Gdańsku są niemal najniższe w kraju. Wynoszą 600 PLN za pokój, 1125 PLN za kawalerkę, 1410 PLN za mieszkanie dwupokojowe oraz 1805 PLN za mieszkanie trzypokojowe. Dla porównania w najdroższej Warszawie, za najem kawalerki musimy zapłacić 1470 PLN. Natomiast za dwa i trzy pokoje zapłacimy tu niemal 700 PLN drożej, bowiem odpowiednio 2100 PLN i 2500 PLN.\nW Gdańsku warto negocjować\nJak twierdzą autorzy sierpniowego raportu, kupujący mieszkania w Gdańsku powinni się targować.– Ceny transakcyjne mieszkań znacznie spadły. Dodatkowo, w efekcie negocjacji, ostatecznie odbiegają one od cen ofertowych – mówi Ewa Semenowicz, Dyrektor Oddziału Expander w Gdańsku. – Obserwujemy także znaczny spadek cen nieruchomości w dzielnicach zlokalizowanych na obrzeżach miasta, które w niektórych przypadkach sięgają poziomu cen sprzed 2007 roku. Na wspomniane niskie ceny mieszkań wpływa z pewnością wciąż wysoka podaż. Może ona jednak w najbliższym czasie zmaleć. Stanie się tak w wyniku sprzedaży już zrealizowanych przez deweloperów inwestycji, na których miejsce nie powstają nowe budynki.\nJak wynika z najnowszego raportu Szybko.pl, Metrohouse i Expandera, choć w minionym miesiącu oprocentowanie kredytów hipotecznych nieznacznie wzrosło, to nadal jest istotnie mniejsze w porównaniu do lipca ubiegłego roku. - W wyniku niższego oprocentowania spadły również raty kredytów hipotecznych – zauważa Jarosław Sadowski, Główny Analityk firmy Expander. - Biorąc pod uwagę obniżkę oraz aktualnie niższe ceny nieruchomości, okazuje się, że rata kredytu zaciągniętego na zakup mieszkania o powierzchni 60 mkw. w Gdańsku spadła od września 2012 roku aż o 477 PLN.