Mirabelkowa Biblioteczka: DOM NAD ZATOKĄ, Debbie Macomber\nW takie upały, gdy za oknem leje się żar z nieba, a wszystko jest takie rozleniwione tą pogodą, mam ochotę na specyficzne lektury. Najlepiej takie, które mnie pochłoną bez reszty, by zapomnieć, jak jest gorąco, lub takie miłe, przyjemne i niezobowiązujące, by nie przegrzewać zbytnio szarych komórek wymęczonych upałem.;) Dom nad zatoką należy właśnie do tej drugiej kategorii i mogę was z czystym sercem zapewnić, że to będzie idealny wybór na wakacyjną lekturę.\nDebbie Macomber zabiera nas do malowniczego miasteczka Cedar Cove. Poznajemy bliżej kilku jego mieszkańców: Cecelię, która po traumatycznych przeżyciach postanawia, że jedynym rozwiązaniem jest rozwód, Olivię – która po wielu latach odkrywa, że może podobać się jeszcze mężczyznom, jej nieco ekscentryczną matkę i córkę, która tkwi w dziwnym związku. Spotykamy też przyjaciółkę Olivii, której mąż nagle znika, tajemniczego redaktora gazety i staruszka, który okazuje się być kimś całkiem innym, niż początkowo sądzono. Losy tych wszystkich bohaterów przeplatają się ze sobą, jak to w małym miasteczku, tworząc niezwykle barwną makatkę ludzkich charakterów i zdarzeń.\nDom nad zatoką napisany jest niezwykle przyjemnym stylem, dużą, wygodną czcionką, więc zdecydowanie można tę książkę przeczytać w jedno popołudnie. Na początku ilość pojawiających się bohaterów może nieco zdezorientować, ale szybko można się z nimi zaprzyjaźnić. Błahość i prostota wydają się być jedynie pozorne, bo zachowania postaci i ich losy zmuszają do pewnych refleksji. Nie jest to jednak nachalne i przychodzi raczej mimochodem. Kto raz odwiedzi Zatokę Cedrów z pewnością będzie chciał tam wrócić. To miejsce, gdzie życie płynie swoim niespiesznym rytmem, zachęcając przybyszów, by zostali na dłużej. Warto wybrać się tam na wakacyjną wycieczkę – chociażby taką, literacką.:)\n· TYTUŁ ORYGINALNY: 16 Lighthouse Road\n· WYDAWNICTWO: Harper Collins\n· TOM: 1\n· DATA WYDANIA: czerwiec 2015\n· KOMU POLECAM: Wszystkim, którzy mają ochotę na przyjemną powieść obyczajową, z wątkami romansowymi.\nZa możliwość przeczytania książki dziękuję wydawnictwu Harper Collins (Mira/Harlequin).\nKsiążkę dodaję do wyzwania :\nJuż jutro wyjeżdżam na kilkudniowe wakacje i siłą rzeczy to będzie też urlop od bloga. Nie bójcie się, nie zostawię was tak jednak z niczym.;) Już w sobotę zapraszam na recenzję świetnej, przeuroczej książeczki dla dzieci, a na przyszłą środę szykuję dla was rewelacyjny thriller psychologiczny.\nZaglądajcie również na Fanpage Mirabelkowej Biblioteczki – tam najdziecie aktualne zdjęcia z wakacji, ale też dowiecie się (pewnie już dziś) jakie książki zapakuję do walizki. Serdecznie wam dziękuję za pomoc w ich wyborze:). Jesteście nieocenieni i wasze rekomendacje sprawiły , że mam ogromną chęć na każdą z tych książek;) Policzyłam jednak głosy i… werdykt już jest.;) Spośród osób, które zostawiły mi swoje adresy mailowe wylosuję jedną, która otrzyma ode mnie książkę niespodziankę i parę muszelek pewnie też.;) Ale to już po powrocie, a teraz uciekam się pakować:) Do zobaczenia za tydzień:).\nAutor: Kasia Jabłońska o 12:00\nawiola 7 lipca 2015 14:40\nProza tej autorki jest idealna na wakacje. Życzę Ci abyś wypoczęła!\nKasia Jabłońska 7 lipca 2015 16:54\nMagda Barwińska 7 lipca 2015 15:25\nKasiu, przede wszystkim udanego wyjazdu! Odpoczynek od codziennych spraw (w tym od bloga) na pewno Ci się przyda :) Mam nadzieję, że pogoda dopisze :)\nCo do książki to masz racje, że takie lektury najlepiej czytać na leżaku/w hamaku kiedy temperatura nie pozwala na żadną inną lekturę :)\nKasia Jabłońska 7 lipca 2015 16:55\nPaniKa P. 7 lipca 2015 16:26\nNie wiem czy książkę przeczytam, bo mam tyle zaległości że szkoda gadać. Ale jak znajdę czas to na pewno rozejrzę się za tym tytułem :).\nŻyczę Ci również wspaniałych wakacji i udanego wypoczynku! Czytaj, odpoczywaj i leniuchuj :). Pozdrawiam!\nKasia Jabłońska 7 lipca 2015 17:04\ncyrysia 7 lipca 2015 17:53\nUdanego wyjazdu i miłego wypoczynku :) Wracaj do nas szybciutko z nową energią :)\nzaczytana madlen 7 lipca 2015 18:47\nDużo słońca i odpoczynku od codzienności:)\nKsiążka zdecydowanie na letnie leniwe popołudnie:)\nTaki jest świat 7 lipca 2015 18:55\nMagdalena T. 8 lipca 2015 00:00\nOkładka sugeruje, że jest to idealna pozycja na wakacje :) Miłego odpoczynku :)\nMelania K. 8 lipca 2015 21:22\nUdanego wypoczynku :) książką jestem zainteresowana, to moje klimaty :)\nPatrycja Waniek 8 lipca 2015 22:15\nTeraz trzeba szukać podobnych lekkich pozycji. ;) Mam nadzieję, że wyjazd będzie udany, cudownej pogody życzę. ;)\nbookworm 9 lipca 2015 23:43\nCzytałam jedną książkę o bohaterach Cedar Cove. Fakt, lekka i przyjemna - idealna na wakacje :) A Tobie życzę udanego wypoczynku.\nElenkaa _ 10 lipca 2015 17:18\nMoże kiedyś, na razie nie mam na taką książkę ochoty ;)\nmonalisap 14 lipca 2015 17:38\nLubię książki Macomber, takie wakacyjne :)\nLe Sherry 16 lipca 2015 23:46\nOstatnio powróciła do mnie ochota na fantasy, więc podejrzewam, że będę jeszcze bardziej i jeszcze usilniej protestować przeciwko obyczajówkom. :) Bo czasami, czytając jakąś, mam wrażenie, jakby krążyła wokół niczego, jakbym nie łapała jakiegoś sensu książki, który dostrzegają wszyscy inni. To nie jest gatunek dla mnie, niestety. :)


Hinamizawa obudzi się wiosną przyszłego roku – Projekt K7 M&A\nHinamizawa obudzi się wiosną przyszłego roku\nniedz., 16 grudnia 2012 K7Niusy\nZnana wśród fanów M&A seria „Higurashi no Naku Koro ni”, doczeka się kolejnej odsłony. Emisja planowana jest na wiosnę 2013 roku.\nTytuł będzie brzmiał „Higurashi no Naku Koro ni: Kaku” (拡 – kaku – można przetłumaczyć jako „dodatek”, „poszerzenie (serii)”). Akcja będzie skupiać się wokół wydarzeń z 1983 roku, kiedy to wioskę Hinamizawa dopadł wirus, przyczyniający się do tragedii znanej z głównej serii. Pierwowzorem dla animacji jest nowelka Ryukishi07 (autorów HnNKn) pt. „Higurashi Outbreak”, dodana do ścieżki dźwiękowej z gry „Higurashi Daybreak”.\nNa tę chwilę nie wiadomo za wiele – czy będzie to film, OVA lub serial. Za to jest pewne, że będą ci sami seiyuu.\nW roku 2002 członkowie grupy Ryukishi07 wydali grę (vizual novel) „Higurashi no Naku Koro ni”, na podstawie której ta sama ekipa wydała trzy lata później pierwszy tom „Onikakushi-hen”. Niedługo po tym, w kwietniu 2006 do telewizji trafił serial, którego produkcją zajęło się studio DEEN.\nPo dziś dzień seria „Higurashi no Naku Koro ni” jest uważana za jedną z najlepszych z gatunku thrillerów psychologicznych.\nProjekt K7 M&A przetłumaczył dotychczas dwa rozdziały z tomu „Watanagashi-hen”, jednakże seria została porzucona, a wydaje ją na polskim rynku wydawnictwo Waneko.\nGhibli wyda dwa nowe filmy w przyszłym roku


Phoenix - Panel zarządzania kontem - Zarejestruj się\nPhoenix - Rejestracja\nRejestrując się na witrynie „Phoenix”, zwanej dalej „my”, ”nas”, „nasza”, „Phoenix”, „http://www.phoenix-wow.pl/forum”, akceptujesz wyszczególnione poniżej postanowienia. Jeśli ich nie akceptujesz, opuść to miejsce, naciskając przycisk „Nie akceptuję”. Administracja witryny „Phoenix” ma prawo w dowolnym czasie zmienić poniższe postanowienia, informując cię o zmianach, niemniej wskazane jest, aby użytkownicy sami regularnie zaglądali do tego regulaminu. Korzystanie z witryny „Phoenix” po zmianach regulaminu oznacza, że akceptujesz te zmiany ze wszelkimi konsekwencjami prawnymi.\nAkceptujesz zakaz publikowania wypowiedzi o charakterze obraźliwym, oszczerczym, propagującym treści niezgodne z polskim prawem lub naruszającym cudze prawa autorskie i dobra osobiste. Naruszenie tego zakazu może skutkować dla ciebie całkowitym zablokowaniem dostępu do tej witryny, a twój dostawca internetu zostanie powiadomiony o twoim niewłaściwym zachowaniu. Wyrażasz zgodę na to, że „Phoenix” może w każdej chwili usunąć, zmienić, przenieść lub zamknąć każdy twój temat, post. Wyrażasz zgodę na zapisywanie wszystkich podanych przez ciebie informacji w naszej bazie danych. Informacje te nie będą przekazywane nikomu bez twojej zgody, ale ani „Phoenix”, ani phpBB Limited nie ponosi odpowiedzialności za włamania do witryny, podczas których może dojść do kradzieży danych.


Spektakl „Pół na pół” ostatni raz w listopadzie wraca do Starej Rzeźni - Moja Lasztownia\nPrzez Michał | Listopad 12, 2019 | 0\n„Pół na pół” to pozornie drastyczna sztuka o dwóch przyrodnich braciach, których udar matki podzielił jeszcze bardziej. Kiedy dni ich rodzicielki wydają się być policzone, a jedyną oznaką jej obecności jest dzwonek, bracia stają przed trudnym wyborem. Wyborem, przed którym nikt nie chciałby stanąć. Z każdą chwilą na jaw wychodzą kolejne tajemnice i kłamstwa, które doprowadzają do… tutaj odpowiedź padnie dopiero w czasie spektaklu. Gwarantujemy jednak momenty zaskoczenia. Czy skłóceni bracia połączą siły by zabić matkę? Czy całe zło jest spowodowane przez braci? Czy rodzicielka rzeczywiście jest bez winy? Jordi Sanchez i Pep Anton Gomez w sztuce “Pół na pół” udowodnią nam, że nie każdy rodzinny dramat kończy się tak, jak wszyscy się tego spodziewają.\n– Premiera nowej sztuki „Pół na pół” w reżyserii Tomasza Obary miała miejsce 25 września, a podczas prapremiery w Starej Rzeźni gościliśmy autorów tłumaczenia tego niezwykłego przedstawienia. Recenzje są bardzo dobre, liczymy więc na rosnące zainteresowanie publiczności. Jest to dla niektórych komedia, dla niektórych dramat. Występują Sławomir Kołakowski oraz Wiesław Orłowski, którzy występują w szczecińskich teatrach, liczymy, że sztuka się spodoba, bo w Polsce dotychczas grana była tylko przez Teatr Kwadrat, nie jest to więc scenariusz ograny – mówi Piotr Ochman. W listopadzie sztukę „Pół na pół” zobaczymy już tylko raz. Powróci ona do naszego harmonogramu w grudniu.\nZapraszamy do Starej Rzeźni 13 listopada o godzinie 19:00. Bilety są do nabycia na stronie Bilety FM oraz w Kubryku Literackim.\nOBSADA: Sławomir Kołakowski, Wiesław Orłowski\nREŻYSERIA I SCENOGRAFIA: Tomasz Obara\n← Święto Niepodległości w Starej Rzeźni. RELACJA I ZDJĘCIAFestiwal Kawy i Herbaty w Starej Rzeźni już w najbliższy weekend →


Rola receptorów adenozyny w regulacji wychwytu glukozy przez insulinę i skurcze była badana w izolowanych kończynach tylnych szczurów, które perfundowano standardową pożywką niezawierającą insuliny lub submaksymalnym stężeniem 100 mikroU / ml. Antagonizm receptora adenozyny indukowano kofeiną lub 8-cyklopentylo-1,3-dipropyloksantyną (CPDPX). Absorpcja i transport glukozy mierzono przed i podczas 30 minut skurczów m...\nDane dotyczące osób z cukrzycą i osób bez cukrzycy analizowano osobno. Przeprowadzono dwukierunkową analizę wariancji (czas po fazie klamrowej) z powtarzanymi pomiarami w celu porównania efektów liposukcji na metabolizmie substratu i pośredniczonej przez insulinę. Zmiany w składzie ciała i czynnikach ryzyka choroby wieńcowej oceniano za pomocą testu t-Studenta dla sparowanych próbek. Wszystkie podane wartości P są...\nW pneumocystis zidentyfikowano cząsteczki kinazy białkowej aktywowane mitogenami homologicznymi do cząsteczek występujących w kryciu i ścieżkach integralności ściany komórkowej. Gen kodujący białko aktywowane mitogenem pneumatycznym (PCM) funkcjonalnie uzupełnia sygnalizację feromonową w Saccharomyces cerevisiae. odkrycie zwiększonej aktywności PCM w formach troficznych w porównaniu z cystami sugeruje, że formy ...\nRandomizacja była przeprowadzana centralnie, a metoda minimalizacji została wykorzystan...\nNajnowsze zdjęcia w galerii maseczka zielona glinka :\nhttp://www.logopedawarszawa.biz.pl 751# , #trądzik u dorosłych jak leczyć , #paweł bednarz mielec , #schizofrenia paranoidalna czy jest dziedziczna , #yerba mate działanie negatywne , #pleśniawka na ustach , #winogrono białe kalorie , #łóżeczka dziecięce wymiary , #maseczka zielona glinka , #metody na zaparcia ,\nCopyright © 2012 - All Rights Reserved - maseczka zielona glinka


Kosmetyki Atiny: Pharmaceris S Hydrolipidowy krem ochronny do twarzy dla dorosłych i dzieci SPF 50\nPharmaceris S Hydrolipidowy krem ochronny do twarzy dla dorosłych i dzieci SPF 50\nCena: 29,45zł- 34zł\nJest to mój pierwszy krem od Pharmaceris, albo nie pamiętam, żebym kiedyś jakiś miała. No i jak na pierwszy raz to całkiem nieźle trafiłam;) Krem na mojej wrażliwej cerze spisuje się idealnie. Normalnie powinnam kupić go ponownie, ale ciekawość kolejnej nowości wygrywa! I tu mam małe pytanie do Was odnośnie kremu SPF 50 z Balei również do wrażliwej cery. Miałyście go kiedyś? Polecacie?\nWracając do kremu Pharmaceris to muszę przyznać, że wszystkie obietnice producenta się u mnie spełniły. Po pierwsze nie podrażnia mojej bardzo wrażliwej cery, po drugie błyskawicznie się wchłania do matu, nie klei się i nie zwiększa błysku na twarzy oraz po trzecie i najważniejsze chroni moją twarz przed promieniowaniem słonecznym.\n- nie zwiększa błysku\n- chroni przed słońcem\n- nic, a nic nie zapycha porów\n- nie bieli, przez co miałam wrażenie, że w ogóle nie chroni\n- dobrze współpracuje z mineralnym podkładem, takiego teraz używam\n- ma wygodne opakowanie (tubka)\n- wydajność średnia\n( tu jeszcze nie jestem pewna, ale wydaje mi się, że niewiele mi już go zostało, używam go od 1,5 miesiąca)\nSkładu nie wkleję, bo nie wziełam ze sobą tekturowego opakowania. W razie czego mogę zamieścić go za dwa tygodnie, po moim powrocie do Polski:) Dajcie znać jeśli jesteście nim zainteresowane. Póki co na szybkości skład możecie zobaczyć na KWC\nJest to krem do którego chętnie będę wracała. Wpisuje go na moją złota pielęgnacyjną listę, na której jest już też krem ochronny do twarzy z Sorayi. Te dwa kosmetyki mogę Wam szczerze polecić. Soraya ma przewagę cenową i chyba lepiej nawilża. Za to Pharmaceris nie podrażnia (Sorayi nie sprawdziłam pod tym kątem, bo kiedy jej używałam w zeszłym roku, to moja cera nie była jeszcze tak wrażliwa) i lepiej się wchłania, czyli dla tłustej i mieszanej cery będzie to duży atut.\nDajcie znać jakie kremy ochronne do twarzy znacie i polecacie, a od których trzymać się z daleka?\nAutor: Atina - 10:33\nEtykiety: pharmaceris, pielęgnacja, twarz\nOne_LoVe 23 czerwca 2014 11:02\nJa w tym roku zdecydowałam się na URIAGE, a następnie chyba sięgnę po Vichy. ;)\nAtina 23 czerwca 2014 20:31\nnad Uriagę się zastanawiałam, ale ostatecznie padło na Pharmaceris. a jak Uriage spisuje się u Ciebie?\nMarta 23 czerwca 2014 11:14\nWcześniej nie znałam tego kremu, Twoja recenzja jest przydatna, bo właśnie szukam dobrego filtra na wyjazd ;)\nAtina 23 czerwca 2014 20:34\ncieszę się, że recka Ci się przydała ;)\nKoloretti 23 czerwca 2014 11:22\nJa nie umiem znaleźć dla siebie do skóry tłustej odpowiedniego kremu do twarzy z sensowym filtrem, bo wszystkie są za tłuste i zapychają, no i bielą. Uzywałam 2 lata temu Vichy ( który jest już chyba wycofany) i ten jako jedyny był dobry, ale miał tak wodnistą konsystencję, że nie dało się tego normalnie używać. A taki krem to dla mnie mus, bo rok temu nabawiłam się przebarwień koło oczu, bo używałam innego kremu z filtrem, który nie działał na polskie upały ponad 30stopniowe:/\nAtina 23 czerwca 2014 20:39\nno to ten z Pharmaceris powinien Cie pozytywnie zaskoczyć:))) na pewno nie bieli, na pewno nie tłuści i nie zapycha mojej mieszanej cery. myślę, że Twojej tłustej cery też nie będzie bielił i nie powinien jeszcze bardziej jej natłuszczać, a czy zapcha to już nie gwarantuje, ale jest duża szansa, ze w tym temacie też będzie ok ;))) on naprawdę konsystencją w ogóle nie przypomina kremu z wysokim filtrem. do Vichy niestety nie mam porównania;/\nTanika i Wojtas 23 czerwca 2014 22:12\nU mnie też sprawdza się świetnie, aczkolwiek nieco natłuszcza skórę, bo mam mieszaną, ale i tak bardzo lubię, w okresach nadwrażliwości na słońce i przy pierwszych kontaktach z nim - krem zapobiega uczuleniu, które od promieni słonecznych czasami miewam :)\nAtina 24 czerwca 2014 10:56\na masz porównanie z innymi kremami z filtrem? według mnie ten nie natłuszcza, a też mam cere mieszaną, która w sumie juz idzie w kierunku suchej, ale jeszcze się błyszcze;/\nPaula 24 czerwca 2014 09:26\nMam ten krem i mój Juniorek go używa :)\nAtina 24 czerwca 2014 11:02\nWera 25 czerwca 2014 21:47\nmiałam 30 super był\nAtina 26 czerwca 2014 21:03\nciekawe czy ma podobne właściwości do mojej 50-ki?\nCzerwcowe zużycia cz. II\nKto rządzi w mojej kosmetyczce? Czerwiec 2014\nPrzypominajka + ogłoszenia drobne\nGarnier Skin Naturals Essentials Płyn do demakijaż...\nP2 Volume Gloss Gel Look Polish Lakier do paznokci...\nBatiste Suchy szampon - blush\nPrimark po raz drugi ;)\nNoc zakupów na colorowo.pl!\nBalea, ach Balea czyli zakupy w DM ;)\nShinyBox świętuje swoje 2 urodziny - także konkurs...\nKosmetyki, które się u mnie nie sprawdziły cz. XXX...\nYves Rocher Jardins Du Monde Żel pod prysznic Ziel...\nPierwsze zdobycze z Berlina ;)\nLawendowa Farma Mydło robione ręcznie metodą na zi...\nCzerwcowe zużycia + kosmetyki, które się u mnie ni...\nPierwsze czerwcowe zdobycze ;)\nPomóż mi przy testach płynu do skóry trądzikowej L...\nLichtena - włoskie dermokosmetyki aktywne dla skór...\nBarbraPro Tonik do zmywania paznokci z olejkiem ze...


W jakiej dzielnicy Krakowa warto zamieszkać? – Re-Blok\nZ roku na rok coraz więcej osób planuje swoją przyszłość w Krakowie. Młodzi ludzie nie tylko chcą studiować w stolicy województwa małopolskiego, ale również kontynuować karierę zawodową. Na jaką dzielnicę warto się zdecydować? Dlaczego mieszkania w Zabłociu cieszą się coraz większym zainteresowaniem?\nMieszkania w Krakowie w Zabłociu\nWarto wiedzieć, że deweloperzy wychodzą naprzeciw rosnącym z roku na rok oczekiwaniom inwestorów, dlatego na Zabłociu powstają świetnie prezentujące się osiedla, które doskonale komponują się nie tylko z charakterem, ale również tradycyjną zabudową tej dzielnicy.\nNależy zaznaczyć, że teren poszczególnych osiedli uwzględnia zielone miejsca, gdzie nowi mieszkańcy będą mieli możliwość korzystać nie tylko i wyłącznie z uroków mieszkania przy najdłuższej rzece w Polsce, ale również licznych aktywności fizycznych.\nDlaczego warto mieszkać na Zabłociu?\nOgromnym atutem podjęcia decyzji mieszkania w omawianej dzielnicy jest fakt, że z roku na rok powstają nowe centra biznesowe, które jak wiadomo będą oferowały bardzo dużą liczbę miejsc pracy.\nDo zalet mieszkania na Zabłociu należy również zaliczyć dynamiczny rozwój zarówno rynku usług, jak i instytucji kultury. Ponadto nowe mieszkania znajdują się bardzo blisko centrum.\nWarto wiedzieć, że Zabłocie nie kojarzy się już z przemysłem i koleją. Jest to bowiem obecnie jedno z najbardziej popularnych miejsc w całej stolicy województwa małopolskiego.\nCeny mieszkań na Zabłociu mogą na początku wydawać się wysokie, kształtują się bowiem na poziomie 9 tysięcy złotych za metr kwadratowy. Należy jednak mieć świadomość, że mieszkania znajdują się na najdynamiczniej rozwijającej się dzielnicy stolicy wojewódzkiej.


Zarezerwuj lot z Ryga do Göteborg od 150 € i lataj bezpiecznie - Lufthansa\nLot z Ryga do Göteborg od 150 €\nŚwietne bilety lotnicze na loty z Ryga do Göteborg\nPoszukujesz promocji na loty z Ryga do Göteborg? Zapoznaj się z naszymi ofertami, a na pewno znajdziesz najlepsze oferty połączeń. Wybierz coś dla siebie spośród atrakcyjnych promocji na loty do Göteborg GOT w lutego 2023, od 150 €.\nSłużbowe spotkanie w Göteborg czy wyjazd na wymarzone wakacje samolotem w Szwecja – rejs Lufthansy to zawsze gwarancja komfortowej i bezpiecznej podróży z łotwa do wybranego miejsca docelowego. Twój komfort i dobre samopoczucie są priorytetem.\nNajnowocześniejsza rozrywka, posiłki w czasie rejsu i wcześniejsza odprawa bagażu to standard na wszystkich rejsach Lufthansy, aby Twój lot z Ryga do Göteborg był możliwie najprzyjemniejszy. Poszukaj niedrogich biletów lotniczych i znajdź najlepszą okazję na loty do wakacyjnego kurortu. Najtańsze połączenia z Ryga do Göteborg w lutego 2023 są dostępne od 150 €.


• Zobacz wątek - Seba High - slidery\nTeraz jest 20 sty 2019, o 04:19\nSeba High - slidery\nTytuł: Seba High - slidery\nNapisane: 23 lip 2012, o 13:13\nDołączył(a): 22 lut 2011, o 07:45\nHej, czy ktoś montował w Sebach (High), czy w innych rolach - slidery, ale po wewnętrznej stronie buta ? normalnie w High'ach tam jest kawałek skórki, który w połowie już zdarłem, a druga jego połowa ledwo się już trzyma - wrócę do domu to wieczorem jakąś fotę strzelę i zapodam, normalnie masakra jak zjechałem te rolki na slidach !\nZastanawiam się, czy da radę (czy jest sens) "przenieść" tam dotychczasowej slidery zewnętrzne (zjechane na gładko, razem ze śrubami - czyli dobrze, że są), czy lepiej zakupić nowe (zewnętrzne) i zamontować (hmm, jak? i czy da się to wogóle).\nBo chyba nie ma w sprzedaży sliderów na wewnętrzną stronę buta ?\nTytuł: RE: Seba High - slidery\nNapisane: 23 lip 2012, o 13:36\nWidziałem rolki z zamontowanymi sliderami po wewnętrznej stronie ale tylko w Salomonach FSK.\nMyślisz że but jest na tyle sztywny w tym miejscu by nawiercić, jest tam plastik pod spodem?\nJeśli tak to przedłużył byś im żywot w ten sposób.\nnie ma w sprzedaży sliderów na wewnętrzną stronę buta, natomiast takie rolki jak RB Fusion są przystosowane do założenia pełnego plejta, ewentualnie mniejszego, przyciętego, również po wewnętrznej stronie, oczywiście po zewnętrznej też jest taka opcja.\nJednak rolka jest wówczas mniej smukła i na mieście to przeszkadza...\nNapisane: 23 lip 2012, o 13:51\ntak, but w tym miejscu jest na tyle sztywny i twardy, że chyba dałoby radę nawiercić - obadam bliżej w domu i opstrykam.\nNo właśnie trochę zwiększenia szerokości rolki się obawiam, i nie tyle na mieście, co ... miedzy kubeczkami\nNapisane: 23 lip 2012, o 14:41\nno to w tym przypadku masz zgryz.\njak na mieście można się przyzwyczaić tak w slalomie chyba będzie łatwiej o glebę przez to...\nkupuj drugą parę do innej dyscypliny\nNapisane: 23 lip 2012, o 15:06\nJak chcesz w nich slalom jeździć, pomysł wydaje mi się nietrafiony. Będą pewnie przeszkadzać. Widziałem na profilu jakiegoś downhillowca, że but zabezpieczał tzw. shoe goo, to taki rodzaj żywicy którą używają deskarze by im się buty od gripów nie niszczyły za szybko.\nNapisane: 23 lip 2012, o 21:26\nJak chcesz w nich slalom jeździć...\nWyjścia nie mam ... mam jeszcze Twistery w szafie, ale trzymam je tylko jako rezerwę, gdyby mi High'ie całkiem padły ... a chyba powoli padają\ntu jest gorzej ...\njeżeli ktoś naprawdę chciałby zobaczyć resztę ...\nNapisane: 24 lip 2012, o 00:35\nGrubo... Już się cieszę, że nie kupiłem kiedyś Highów\nNapisane: 24 lip 2012, o 08:12\nTroche pozno sie zabiera kolega za zabezpieczanie. Ja bym wczesniej myslal o tym, zeby cos tam wklejac: rozcieta detka, klej montazowy na goraco (ten w stickach), itp. Moj kolega z powodzeniem stosuje zamiast sliderow na twistery klej w stickach i co jakis czas odswieza warstwe jak sie oderwie czy zetrze.\nNapisane: 24 lip 2012, o 08:55\nno późno, późno ... jakoś wcześniej nie rzuciło mi się to w oczy, a i większy nacisk na slidy ostatnio położyłem, więc przytarłem ... nie wiem co da rozcięta dętka, poza tym, że zabezpieczy na chwilę - pierwsze tarcie na asfalcie ją zje, ale spróbować nie zaszkodzi, a może właśnie ten klej w stickach ?! w każdym razie - dzięki za pomysły\nedit: rolki stuningowane w/w klejem - wygląda nawet nieźle w porównaniu do szkód, jakie im wyrządziłem - naprawdę dobry pomysł na slidery ! ciekawe jeszcze jak to się sprawdzi w terenie - jak mi się dzisiaj uda, to przetestuję i wrzucę fotki wieczorem\nNapisane: 27 lip 2012, o 08:08\nwyszło to mniej więcej tak (jeszcze nie jeżdżone)


Bp Mering o geniuszu Benedykta XVI\n„Za całą głębię teologiczną i zrównoważenie kwestii, które wcześniej budziły jakieś kontrowersje, powinniśmy nieustannie dziękować Ojcu Świętemu”.\n„Nasz Dziennik” publikuje ciekawy wywiad z ks. bp. Wiesławem Meringiem. Duchowny komentuje decyzję papieża o abdykacji. „Jeżeli nie będziemy umieli spojrzeć na obecną sytuację oczami wiary, a tylko przez pryzmat jakichś spekulacji i plotek niemających nic wspólnego z prawdą, to szybko zapomnimy o tym, co jest istotą naszej wiary” - mówi ks. bp. Wiesław Mering.\nOrdynariusz włocławski przypomina, że „to Chrystus nas prowadzi”. „Ta decyzja, choć nie bez precedensu, tak naprawdę nie sprawia, że Kościół doświadczy jakiejś zmiany, a tym bardziej rewolucji, która nim zachwieje. Musimy również z pełnym szacunkiem i zaufaniem podejść do decyzji Ojca Świętego, która wynika – jak sam Benedykt XVI to ujął – z braku wystarczających sił do prowadzenia łodzi Kościoła. Jako wierni powinniśmy po prostu przyjąć obecną sytuację z pokorą i wiarą, a nie za wszelką cenę starać się zrozumieć, prześcigając się w spekulacjach” - wskazuje hierarcha.\nDodaje, że posługa „Ojca Świętego i szereg wspaniałych decyzji i inicjatyw, jakie podejmował, świadczą o jego geniuszu”.\nBiskup Mering wymienił, co świadczy o niezwykłości pontyfikatu Bendykta XVI. „Wspaniałą płaszczyzną i jakże bogatą aktywnej działalności Benedykta XVI było jego umiłowanie Liturgii i wszystkie kroki, które podejmował w tym aspekcie, aby przywrócić Liturgii jej należyte miejsce i piękno. Ojciec Święty ukazał właściwe rozumienie dokumentów soborowych. Wspaniałą inicjatywą był zarówno Rok Kapłański, jak i Rok Wiary, który obecnie przeżywamy. Benedykt XVI przypomina nam w tak trudnych czasach o tym zasadniczym pytaniu, „jaka jest nasza wiara?”. Wszystkie subiektywne opinie, filozofie dalekie od ewangelicznej prawdy, mogą być realnym zagrożeniem wiary. Ojciec Święty pokazuje nam, jak ważne jest uświadomienie sobie, czym jest wiara i jaka jest jej istota. Za całą głębię teologiczną (zawartą we wspaniałych dziełach teologicznych) i zrównoważenie kwestii, które wcześniej budziły jakieś kontrowersje, powinniśmy nieustannie dziękować Ojcu Świętemu” - tłumaczy hierarcha.


Kupowanie domen z historią i wysokim PageRank - SEO Moher\nSEO Tomasz Kowalczyk > Blog > Bez kategorii > Kupowanie domen z historią i PageRank na potrzeby SEO jest bez sensu\nKupowanie domen z historią i PageRank na potrzeby SEO jest bez sensu\n19 maja 2012 Tomasz Kowalczyk Bez kategorii\nZakupiłeś właśnie pachnącą starością oraz reputacją domenę z PageRankiem w serwisie przechwytującym lub na giełdzie domen? Myślisz, że zrobiłeś złoty interes i za moment postawisz tam świetne zaplecze, które przeleje całą moc starych linków na pozycjonowaną stronę? Takiego wała, Google zresetuje dla Ciebie historię Twojej “nowej-starej” domeny.\nSmaczny kąsek PR6? Nie, to tylko puste SEO kalorie.\nWygasłe domeny z resztką PageRanku, najlepiej po dobrych i starych tematycznych serwisach posiadających naturalne linki od dawien dawna były łakomym kąskiem dla pozycjonerów. W naszym SEO światku są używane głównie do stawiania stron zapleczowych, precli czy grup seokatalogów.\nWedług pracownika Google Johna Muellera analityka i specjalisty od kontaktów z webmasterami, kupowanie domen z historią jest generalnie bez sensu, ponieważ algorytmy wykasują całą historię domeny. Natomiast jeżeli za zakupioną domeną ciągnie się zła reputacja, to może ona zostać powiązana z Twoją stroną.\nIf you buy a domain name with history, our algorithms will work to “reset” it for you (so buying one with links generally doesn’t make sense), but at the same time, if the history of the domain is really bad, it might still be associated with your site. groups.google.com/a/googleproductforums.com/d/msg/webmasters/5tby3gBnxeE/SqfLV_PpHZUJ\nCzęsto na forum dla webmasterów Google mamy do czynienia z przypadkami, kiedy webmaster próbuje stawiać stronę nieprzeznaczoną ewidentnie dla ludzi na używanej domenie, która jak się okazuje miała niezbyt chlubną historię. Jeżeli zakupiłeś używaną domenę, która mogła mieć problemy ze swoją reputacją, to aktualna strona nie może naruszać wskazówek jakościowych Google. W takim przypadku należy zgłosić prośbę o ponowne rozpatrzenie zgłoszenia i zadeklarować się jako nowy właściciel.\nZatem z kupowaniem starych domen jest jak w tekście piosenki SoundGarden “Outshined” – …I’m looking California And feeling Minnesota… Wyglądam jak Kalifornia, a czuję się jak Minesota.\n19 maja 2012 o 12:51\nTo co przedstawił JohnMu na temat resetowania parametrów domeny to piękna utopia, ale niestety nie ma wiele wspólnego z realiami. Jeżeli przejmujesz domenę po serwisie, który miał jakąś tam jakość (np. strona firmowa), zawsze jesteś krok do przodu. Takie domeny szybciej i trwalej wchodzą na pozycje niż nówki. Nie chodzi mi tu o PR czy stawianie precli/katalogów, tylko nowych serwisów jakościowych. Owszem, na rynku pewnie 75% domen kupowanych z drugiej ręki to “puste kalorie” o których piszesz, ale można znaleźć domeny z dobrą historią i Trust Rankiem.\nZmiana abonenta Whois, DNSy itp nie resetuje domeny, być może częściowo dewaluuje jej moc. Jeżeli miała wartość, ma ją dalej. Jeżeli miała bana/filtr – ma go dalej i trzeba zgłosić request. Sprawdzone wielokrotnie w praktyce, także ten post Tomku z całym szacunkiem ale trochę wprowadza w błąd.\n19 maja 2012 o 13:09\nDo pogrzebania najnowszych informacji w tym temacie zaintrygował mnie wątek na http://goo.gl/vtYjX, gdzie jeden z webmasterów nie zauważył żadnego dobrodziejstwa wynikającego z linkowania ze starej i niby renomowanej domeny, na której postawił podobną treść.\n19 maja 2012 o 12:52\nAgreed … ale tylko częściowo 😉 😛\nMoże odniosę się jeszcze krótko do samego tytułu tego wpisu: Kupowanie domen z historią ma sens jeżeli wiem po co to robię i jak to należy robić dobrze. Page Rank nie jest ważny.\nMając doświadczenie na ten temat, zgodzę się z Paweł Rabinek, Miałem kiedyś taką sprawę. Domena moja, jednak odpięta od wszystkich stron, przez pół roku nie istniała w sieci. Stawiam serwis, podpinam starą. Czegoś szukam w sieci – i o dziwo znajduje już poindeksowane strony nowego serwisu a w starej domenie. Pozycjonowana była na te same słowa. Więc coś w tym jest. Chyba że nad tym pracują inne algorytmy, aby wszytko liczyć od zera. Ale znów jest niezgodność. Uważasz, że reset domeny czyści cały pozytyw historii – to dlaczego negatyw miałby pozostać. ???\nOczywiście, jeżeli kupuje się żywy dobrej jakości serwis i zachowuje jego ciągłość oraz kontynuuje dobrą robotę to zmiana właściciela nie ma żadnych widocznych negatywnych efektów.\nSłowa Johna należy bardziej odnieść do domen, które poleżały ciut na parkingach, zmieniono ich treść lub przeznaczenie. Nie tak dawno Google przyznało się do błędu w jednym z klasyfikatorów zaparkowanych domen, który na kilka dni wyrzucił w kosmos bardzo wiele stron. Więc w tym zakresie Google jak widać działa i stara się rozpoznawać wygasłe i zaparkowane domeny. Zapewne nie bez celu :).\n9 czerwca 2012 o 19:45\nja jakiś czas temu zakupiłem domenę z pr4 ale nie dla pr tylko dla nazwy i w ciągu 6 miesięcy pr został wyzerowany tak więc jak ktoś napisał, że jak nie zamierzasz kontynuować tematyki jaka była to szkoda zachodu\nNa podstawie kilkunastu domen przechwyconych, czasami nawet z zerowym PR, mogę stwierdzić tylko, że jeśli domena zachowała linki kierujące do niej i dostanie na początek “nowego życia” kilka niekoniecznie mocnych linków, ale koniecznie nie z katalogów, precli itp. To spokojnie odzyska (utrzyma) PR i spokojnie można na niej postawić wartościowe zaplecze – w tym także katalogi i precle.\nIstotnym jest to co zawsze – dobra jakość zachowanych linków, dobra jakość postawionego na takiej domenie zaplecza i dobra jakość zdobywanych później linków. Zasady są identyczne jak dla nowej domeny, tylko że linki “z przeszłości” i odpowiednia historia domeny (czyli zaufanie Google’a), dają porządnego początkowego kopa i bronią przed filtrami jakie mogła by złapać nowa domena.\nDlatego warto kupować/przechwytywać takie domeny ale nie ze względu na PR, a na linki do niej prowadzące. A jaki link jest dobry – to już oddzielna bajka 🙂\n6 września 2012 o 11:15\nPiszę tu pierwszy raz. Witam się ze wszystkimi ;).\nKupiłem ostatnio domenę z PR6 i kurde chyba zrobiłem błąd bo zaparkowałem ją na swój serwis o zupełnie innej tematyce zanim to zrobiłem PR pokazywał jak złoto 6 w tydzień po przekierowaniu 0. Możliwe? Aktualnie domenę przepiąłem na serwis zbliżony tematycznie. Myślicie, że jest szansa na częściowe odzyskanie PR’a?\nRobić cokolwiek w SEO wg jakiegoś schematu w ogóle nie ma sensu, czy to budowanie stron, czy jakieś schematy linkowania – na dłuższą metę to będzie lipne moim zdaniem, ale stare domeny (nie koniecznie te pr6) mogą być dobre, bo często jak kupiłem coś co było w netmonitorze, to do domeny zazwyczaj te kilkaset linków prowadziło i zazwyczaj te domeny nie były ani zbanowane, ani jakoś niebezpieczne – ktoś ich nie przedłużał, bo po prostu “olał” projekt, rzadziej może nie miał pieniędzy. A kupiłem też kilka starych domen, do których prowadziły setki linków z ogłoszeń i na samym początku miałem około 30 wejść dziennie, bez jakiejkolwiek akcji reklamowej.


Berlin 1945 [Anthony Beevor] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00112 002168 20661986 na godz. na dobę w sumie\nAutor: Anthony Beevor Liczba stron:\nISBN: 9788324014767 Data wydania:\nKarta tytułowa Antony Beevor Berlin 1945 Upadek przekład Józef Kozłowski Wydawnictwo Znak\nWstęp „Historia zawsze najbardziej uwydatnia wydarzenia dni ostatnich” – gorzko stwierdził Albert Speer, gdy Amerykanie przesłuchiwali go tuż po zakończeniu wojny. Nie mógł pogodzić się z myślą, że wcześniejsze osiągnięcia reżimu hitlerowskiego przysłoniła teraz jego całkowita klęska. Przy tym Speer, podobnie jak inni prominenci III Rzeszy, nie był w stanie albo po prostu nie chciał potwierdzić starej prawdy, że nic nie ukazuje lepiej przywódców i systemów politycznych niż sposób ich upadku. To właśnie z tego powodu klęska III Rzeszy jest tak fascynująca i ważna, zwłaszcza teraz gdy wielu nastolatków, szczególnie w Niemczech, próbuje odwoływać się do jej tradycji i historii. Wrogowie nazistów wyobrażali sobie moment zemsty już ponad dwa lata wcześniej. 1 lutego 1943 roku jeden z radzieckich pułkowników zwrócił się do kolumny wyniszczonych jeńców niemieckich w ruinach Stalingradu: „Tak właśnie będzie wyglądał Berlin!”. Gdy po raz pierwszy przeczytałem te słowa, wiedziałem już, o czym będzie moja następna książka. Wśród graffiti zachowanych na ścianach Reichstagu w Berlinie wciąż można zobaczyć nazwy tych dwóch miast wypisywane na murach przez Rosjan w chwili ich największego zwycięstwa, po wyparciu wroga z własnego kraju i dojściu do serca Rzeszy. Również Hitler miał obsesję na tym punkcie. W listopadzie 1944 roku, gdy Armia Czerwona koncentrowała już swoje siły za wschodnimi granicami III Rzeszy, wskazywał na przykład Stalingradu. Losy wojny dla Niemiec zmieniły się, jak stwierdził w jednym ze swoich przemówień, „po przełamaniu przez armie radzieckie frontu rumuńskiego nad Donem w 1942 roku”. Winił za klęskę swoich niefortunnych sojuszników, źle uzbrojonych, pozostawionych samym sobie i wystawionych na silne uderzenia przeciwnika na skrzydłach frontu pod Stalingradem. Nie wspominał o swoim ignorowaniu ostrzeżeń przekazywanych przez Sztab Generalny i armię. Hitler nie nauczył się niczego i niczego nie zapominał. W tym samym przemówieniu kolejny raz zademonstrował swoją pokrętną logikę, na którą naród niemiecki dał się wiele razy nabrać, na własne zresztą życzenie. Gdy zostało ono opublikowane w środkach masowego przekazu, nosiło tytuł Kapitulacja oznacza unicestwienie. Hitler ostrzegał, że jeżeli w tej wojnie zwyciężą bolszewicy, naród niemiecki czekają zniszczenia, gwałty i niewolnictwo, „nieprzebrane kolumny ludzi zmierzać będą w kierunku syberyjskiej tundry”. Hitler zawsze gwałtownie zaprzeczał konsekwencjom swoich własnych działań i Niemcy zbyt późno zdali sobie sprawę, że wpadli w pułapkę przerażającego chaosu wywołanego przepaścią między dążeniami a skutkami. Zamiast eliminacji bolszewizmu nazizm doprowadził do tego, że Armia Czerwona znalazła się w samym środku Europy. Zaplanowana przez Hitlera inwazja niemiecka na Rosję została dokonana przez pokolenie wychowane w demonicznej indoktrynacji. Goebbelsowska propaganda nie tylko zdehumanizowała Żydów, komisarzy i narody słowiańskie, ale także spowodowała, że Niemcy bali się ich i jednocześnie nienawidzili. Hitler, poprzez ogromne zbrodnie, przykuł niewidzialnymi kajdanami do siebie większość narodu i przemoc niesiona przez Armię Czerwoną była jak gdyby spełniającą się jego przepowiednią. Stalin chętnie wykorzystywał różnego rodzaju symbole, gdy tylko odpowiadało to jego celom. Zdobycie stolicy Rzeszy było „najważniejszą ze wszystkich operacji wojskowych Armii Czerwonej w tej wojnie”, ale radziecki dyktator miał w związku z Berlinem również i inne plany. Jednym z nich był plan przygotowany przez Ławrientija Berię, ludowego komisarza spraw wewnętrznych, który chciał zdobyć wyposażenie niemieckich laboratoriów nuklearnych i zapasy uranu, zanim przejmą je Amerykanie i Brytyjczycy. Kreml wiedział już doskonale o pracach podjętych przez Stany Zjednoczone w ramach projektu „Manhattan” w Los Alamos, dzięki działalności swojego szpiega doktora Klausa Fuchsa. Naukowcy radzieccy pozostawali jednak wciąż w tyle; Stalin oraz Beria byli przekonani, że gdy przechwycą niemieckie laboratoria i niemieckich naukowców, zanim dotrą do nich alianci, z pewnością uda im się wyprodukować broń atomową podobną do amerykańskiej. Skala ludzkiej tragedii pod koniec wojny jest nie do wyobrażenia dla tego, kto nie przeszedł przez jej piekło i dorastał już w zdemilitaryzowanym społeczeństwie lat dziewięćdziesiątych XX wieku. Los tych milionów ludzi może nas wiele nauczyć. Ważna lekcja polega na tym, że należy być zawsze wyjątkowo ostrożnym w ferowaniu osądów dotyczących postępowania jednostek. Ekstremalne cierpienie, poniżenie nawet, może odkryć nie tylko to, co w człowieku najlepsze, ale również i to, co najgorsze. Ludzkie zachowania zawsze odzwierciedlają zupełną nieprzewidywalność kolei życia i śmierci. Wielu radzieckich żołnierzy, szczególnie z jednostek frontowych, w odróżnieniu od oddziałów postępujących za nimi, zachowywało się zupełnie poprawnie w stosunku do ludności cywilnej na terenie Niemiec. W tym okrutnym i strasznym świecie, gdzie humanizm został niemal unicestwiony przez ideologię, kilka gestów często nieoczekiwanej dobroci i aktów poświęcenia stawało się płomykiem nadziei. Inaczej to wszystko byłoby nie do zniesienia. Ta książka nie mogłaby powstać bez pomocy bardzo wielu ludzi. Przede wszystkim zobowiązany jestem podziękować dyrektorom i pracownikom wielu państwowych archiwów: pułkownikowi Szuwaszynowi i pracownikom Centralnego Archiwum Ministerstwa Obrony (CAMO) z Podolska, dr Natalii Wołkowej i jej podwładnym z Rosyjskiego Państwowego Archiwum Literatury i Sztuki (RGALI), dr. Władimirowi Kuzelenkowowi i dr. Władimirowi Korotajewowi z Rosyjskiego Państwowego Archiwum Wojskowego (RGWA), prof. Kiriłłowi Andersenowi i dr. Olegowi Naumowowi z Rosyjskiego Archiwum Państwowego Historii Społeczno-Politycznej (RGASPI), dr. Manfredowi Kehrigowi, dyrektorowi Bundesarchiv-Militärarchiv z Freiburga, i pani Webl, dr. Rolfowi-Dieterowi Müllerowi i kapitanowi Luckszatowi z biblioteki Militärgeschichtliches Forschungsamt z Poczdamu, prof. dr. Eckhartowi Henningowi z Archiv zur Geschichte der Max-Planck-Gessellschaft, dr. Wulfowi-Ekkehardowi Luckemu z Landesarchiv-Berlin, pani Irinie Renz z Bibliothek für Zeitgeschichte w Stuttgarcie, dr. Larsowi Ericsonowi i Perowi Clasonowi z Krigsarkivet w Sztokholmie, Johnowi E. Taylorowi, Wilbertowi Mahoneyowi i Robinowi Cooksonowi z National Archives II w College Park w stanie Maryland, dr. Jeffreyowi Clarke’owi z United States Army Center of Military History. Szczególnie pomocny w procesie powstawania tej książki był Bengt von zu Mühlen, założyciel Chronos-Film, który zapewnił mi dostęp do materiałów archiwalnych i nagrań z relacjami świadków wydarzeń tamtych czasów. Jestem również wielce zobowiązany Geraldowi Rammowi i Dietmarowi Arnoldowi z Berliner Unterwelten za okazaną mi pomoc. Chciałbym także bardzo podziękować tym wszystkim, którzy tak wiele mi pomogli w czasie moich podróży: w Rosji dr Gali i dr Lubie Winogradowej, prof. Anatolijowi Czernobajewowi oraz Simonowi Smithowi i Sian Stickingsowi; w Niemczech: Williamowi Durie, byłemu sekretarzowi stanu Karlowi Güntherowi, pani von Hase oraz Andrew i Sally Gimsonom; w Stanach Zjednoczonych: Susan Mary Alsop, pani Charles Vyvyan, Bruce’owi Lee, państwu von Luttichau i Martinowi Blumensonowi. Było dla mnie ogromną przyjemnością, nie wspominając już o przydatności dla tej książki, współpracować z BBC Timewatch. Do tej współpracy namówił mnie Laurence Rees, któremu za to jestem bardzo wdzięczny. Chciałbym także podziękować dr. Tilmanowi Remme, w którego towarzystwie miałem okazję i zaszczyt pracować, oraz Detlefowi Siebertowi, który na początku pisania tej książki tak wiele mi pomógł swoją radą i kontaktami. Pomogło mi przy pisaniu tej książki również wiele innych osób: Anne Applebaum, Christopher Arkell, Claudia Bismarck, hrabia Leopold von Bismarck, sir Rodric Braithwaite, profesor Christopher Dandeker, dr Engel z Archiv der Freien Universität, prof. John Erickson, Wolf Gebhardt, Jon Halliday, Nina Łobanow-Rostowska, dr Catherine Merridale, prof. Oleg Rżeszewski, prof. Mosze Schein z New York Methodist Hospital, Karl Schwarz, Simon Sebag-Montefiore, Gia Sulchaniszwili, dr Gala Winogradowa i Ian Weston-Smith. Książka ta nie mogłaby powstać w przedstawionej formie bez ogromnej pomocy ze strony dr Luby Winogradowej z Rosji i Angeliki von Hase z Niemiec. To była naprawdę wielka przyjemność i zaszczyt pracować właśnie z nimi. Jestem również ogromnie wdzięczny Sarah Jackson za przeszukiwanie zasobów zdjęć fotograficznych, Bettinie von Hase za pomoc w kwerendzie zbiorów archiwalnych w Niemczech i Dawidowi Listowi w Anglii. Nie mogę nie wspomnieć o pomocy udzielonej mi przez Charlotte Salford, która tłumaczyła dla potrzeb tej książki dokumenty z Krigsarkivet ze Sztokholmu. Jestem również ogromnie wdzięczny prof. Michaelowi Burleighowi, prof. Normanowi Daviesowi i dr Catherine Merridale za przeczytanie rękopisu oraz przekazanie wielu cennych i użytecznych uwag. Swoimi szczegółowymi i bardzo cennymi uwagami do obecnego kształtu książki przyczynił się także Tony Le Tissier. Jeżeli pozostały jeszcze jakieś błędy w Berlinie, jest to tylko moja wyłączna wina i sam ponoszę za nie odpowiedzialność. Nie mogę zapomnieć o Marku Le Fanu i Society of Authors za pracę przy stronach www.antonybeevor.com, www.antonybeevor.org i www.antonybeevor.net. Znalazły się tam materiały archiwalne i źródłowe oraz inne opracowania, które nie zostały umieszczone w tej książce. Mam również ogromny dług wobec mojego agenta Andrew Nurnberga i Eleo Gordon z wydawnictwa Penguin, którzy swoimi sugestiami przyczynili się do powstania Berlina. Na końcu muszę ogromnie mocno podziękować mojej żonie Artemis Cooper, najbliższej współpracowniczce i pierwszej redaktorce, która bardzo pomogła w powstaniu tej książki, mimo wielu innych obciążeń i terminów.  Zeznania Speera, 22 maja, NA 740.0011 EW/5-145.  Zob. „Die Woche” z 8 lutego 2001.  9 listopada 1944, przedruk w: „Volkssturm”, BLHA Pr. Br. Rep. 61A/363.  RGALI 1403/1/84, s. 1.\nROZDZIAŁ 1 BERLIN W NOWY ROK Berlińczycy, osłabieni coraz mniejszymi racjami żywnościowymi i nieustającym napięciem, bardzo skromnie obchodzili święta Bożego Narodzenia w 1944 roku. Większa część niemieckiej stolicy została wskutek alianckich bombardowań obrócona w gruzy. Czarny humor, z którego słynęli, zamienił się w wisielczy. Przebojem sezonu stało się powiedzenie: „Bądź praktyczny: podaruj trumnę”. Nastroje w Niemczech zaczęły ulegać zmianie już dwa lata wcześniej. Przed świętami Bożego Narodzenia w 1942 roku pojawiły się pogłoski o okrążeniu przez Armię Czerwoną 6. Armii generała Paulusa nad Wołgą. Hitlerowski reżim nie chciał przyznać, że najsilniejsza armia Wehrmachtu została skazana na unicestwienie w ruinach Stalingradu i na nadwołżańskich stepach. Aby przygotować naród na złe wieści, Joseph Goebbels, minister Rzeszy do spraw propagandy, ogłosił nadejście „niemieckich świąt Bożego Narodzenia”, co w narodowosocjalistycznym języku znaczyło prostotę i surowość oraz ideologiczne zaangażowanie, a nie świece, sosnowe wieńce i stille Nacht, heilige Nacht. W 1944 roku tradycyjna pieczona gęś stała się już odległym wspomnieniem. Na ulicach Berlina straszyły przechodniów fasady zniszczonych domów. Czasami na ścianach tego, co kiedyś stanowiło salon czy sypialnię, wisiały jeszcze ciągle obrazy. Aktorka Hildegarda Knef widziała pianino, które stało na pozostałościach piętra. Nikt nawet nie próbował go znieść. Zastanawiała się, ile czasu minie, zanim runie razem ze ścianami i stropem na stertę gruzów. Na ścianach zburzonych domów przyczepione były kartki z nabazgranymi informacjami, może dla syna, który miał wrócić z frontu, że wszyscy żyją i mieszkają gdzie indziej. Afisze partii nazistowskiej ostrzegały: „Szabrownicy będą karani śmiercią”. Naloty na miasto stały się tak częste, Brytyjczyków w nocy, a Amerykanów w dzień, że mieszkańcy Berlina spędzali więcej czasu w schronach i piwnicach niż we własnych łóżkach. Ciągły brak snu przyczynił się do powstania dziwnej mieszaniny tłumionej histerii i fatalizmu. Jak wskazywała liczba krążących po mieście dowcipów, tylko niewielu ludzi wydawało się jeszcze martwić możliwością zadenuncjowania do Gestapo za sianie defetyzmu. Wszechobecne litery LSR, które oznaczały Luftschutzraum („schron przeciwlotniczy”) tłumaczono jako Lern schnell Russisch – „Uczcie się szybko rosyjskiego”. Większość Berlińczyków zarzuciła zwyczaj witania się nazistowskim Heil Hitler! Gdy Lothar Loewe z Hitlerjugend, który przebywał pewien czas poza miastem, przywitał się tak w jednym ze sklepów, wszyscy odwrócili się i patrzyli na niego jak na kogoś z innej planety. Był to ostatni raz, kiedy ów młody człowiek wypowiedział te słowa poza służbą. Loewe szybko poznał nowe, już powszechne powitanie: Bleib übrig! – „Przeżyj!”. To specyficzne poczucie humoru pokazuje groteskowy, może nawet surrealistyczny, obraz czasu. Największym schronem przeciwlotniczym w Berlinie był schron w zoo, ogromna żelbetowa konstrukcja wieku totalitaryzmu, z bateriami artylerii przeciwlotniczej na dachu i ogromnymi pomieszczeniami wewnątrz, w których tłoczyły się setki berlińczyków, gdy tylko zawyły syreny. Kronikarka tamtych dni Ursula von Kardorff tak opisuje schron: „Ściany bunkra, z kamienia ciosanego, przypominają dekoracje do sceny więziennej w Fideliu”. W schronie na betonowych spiralnych schodach „chronią się zakochani – istna parodia zabawy kostiumowej”. Ludzi przenikało wszechobecne już poczucie końca własnego życia i końca istnienia narodu. Bez opamiętania wydawali pieniądze, przyjmując za pewnik, że wkrótce i tak będą niewiele warte. Opowiadano, że dziewczęta i młode kobiety w pobliżu zoo i stacji Tiergarten oddawały się przygodnie spotkanym mężczyznom. To dążenie do utraty dziewczęcej niewinności stawało się jeszcze bardziej powszechne, gdy zbliżyła się do Berlina Armia Czerwona. Same schrony przeciwlotnicze, oświetlone niebieskim światłem, dawały przedsmak klaustrofobicznego piekła. Ludzie tłoczyli się w nich w najcieplejszych ubraniach, z kartonowymi pojemnikami z kanapkami i termosem. W teorii wszystkie podstawowe potrzeby życiowe miały być zaspokajane w schronach. Miał tam nawet być Sanitätsraum, z dyżurującą cały czas pielęgniarką, gdzie kobiety mogły rodzić dzieci. A dzieci w tym czasie rodziły się zwykle przed terminem. Wydawało się, że do ich przedwczesnego przyjścia na świat przyczyniały się drgania i odgłosy eksplozji bomb, które dochodziły zewsząd, ze środka ziemi, ścian, od góry schronu. Sufity schronów pomalowano farbą luminescencyjną, co pozwalało przynajmniej widzieć cokolwiek, gdy brakowało światła, które zwykle najpierw zaczynało migotać, a potem gasło całkowicie. Po zniszczeniu dużej części sieci wodociągowej i kanalizacyjnej zaczynało brakować wody. Aborte, czyli umywalnie i toalety, szybko stawały się miejscami, gdzie trudno było normalnemu człowiekowi wytrzymać. Wywoływało to dodatkowy stres u ludzi przyzwyczajonych do dbania o higienę. Często umywalnie były zamykane przez władze, ponieważ zanotowano wiele przypadków, gdy pogrążeni w depresji ludzie zatrzaskiwali drzwi i popełniali tam samobójstwo. Berlinowi, z jego trzymilionową ludnością, brakowało schronów, tak więc te, które istniały, były zwykle przepełnione ponad wszelką miarę. W głównych korytarzach, w poczekalniach i pomieszczeniach sypialnych ludzie tak się tłoczyli, że para się skraplała i woda kapała z sufitów. Kompleks schronów pod stacją kolejki podziemnej Gesundbrunnen, zaprojektowany dla 1500 osób, mieścił zazwyczaj trzy razy tyle. Aby mierzyć zużycie tlenu, wykorzystywano świece. Gdy gasła świeca na podłodze, dzieci podnoszono na rękach i trzymano na tej wysokości. Gdy gasły świece na poziomie około jednego metra, zarządzano ewakuację najniższych poziomów. Gdy trzecia świeca, umieszczona na wysokości około 150 centymetrów, zaczynała migotać, wszyscy musieli opuścić schron, niezależnie od tego, co działo się na zewnątrz. Robotnicy przymusowi, których wtedy w Berlinie było 300 tysięcy, rozpoznawani po namalowanej na ich ubraniach literze wskazującej na kraj pochodzenia, mieli zakaz wchodzenia do schronów i piwnic. Była to kontynuacja polityki nazistowskiej, która nie przewidywała jakiejkolwiek możliwości mieszania się ludzi różnych ras. Ponadto chociaż w ten sposób władze chciały chronić ludność pochodzenia niemieckiego. Zresztą i tak robotników przymusowych, głównie z Ukrainy i Białorusi, nazywanych wtedy Ostarbeiter, traktowano jako „przedmiot” jednorazowego użytku. Wielu innych robotników, którzy sami zgłosili się do pracy w Rzeszy lub trafili do Niemiec po łapankach w ich rodzimych krajach, cieszyło się większym zakresem wolności osobistej niż nieszczęśnicy w specjalnie zorganizowanych obozach. Robotnicy pracujący na przykład w fabrykach zbrojeniowych wokół Berlina stworzyli nawet swoją własną kulturalną „wyspę” i subkulturę z gazetką oraz przedstawieniami na stacji Friedrichstrasse. Ich duch rósł, gdy zbliżała się Armia Czerwona. Większość Niemców patrzyła na robotników przymusowych z bojaźnią. Widziała w nich załogę konia trojańskiego, która czeka tylko na rozpoczęcie ataku i odwet, gdy sojusznicze armie dotrą do stolicy. Berlińczycy odczuwali atawistyczny, kłębiący się gdzieś w trzewiach strach przed słowiańskim najeźdźcą ze Wschodu. Strach taki łatwo obrócić w nienawiść. Propaganda Goebbelsa wciąż wracała do okrucieństw popełnionych przez Rosjan poprzedniej jesieni w Nemmersdorf (obecnie Majakowskoje w okręgu kaliningradzkim) we wschodniej części Prus Wschodnich, gdzie żołnierze zgwałcili kobiety i wymordowali mieszkańców wioski. Niektórzy mieli powody, aby jednak nie schodzić do schronu w czasie nalotów. Jeden z żonatych mężczyzn, który odwiedzał regularnie swoją kochankę w dzielnicy Prenzlauer Berg, nie mógł udać się do tamtejszego schronu, ponieważ wywołałoby to od razu podejrzenia. Pewnego wieczoru budynek, gdzie znajdowało się mieszkanie jego kochanki, został trafiony bombą i lekkomyślny cudzołożnik, który w momencie nalotu siedział właśnie na sofie, został zasypany przez gruz po szyję. Po nalocie chłopiec Erich Schmidtke oraz czeski robotnik, którego obecność w piwnicy tolerowano, usłyszeli krzyki i ruszyli w kierunku miejsca, skąd dochodziły wezwania o pomoc. Odkopano nieszczęśnika i zajęto się nim troskliwie, a czternastoletni Erich musiał powiedzieć o całej sprawie żonie rannego, także i o tym, że jej mąż został znaleziony w mieszkaniu innej kobiety. Reakcją żony był krzyk z bezsilnej wściekłości. Bardziej poruszył ją fakt zdrady męża niż jego los. Dzieci w tym czasie szybko bywały wprowadzane w realia świata dorosłych. Generał Günther Blumentritt, podobnie jak wielu innych w kręgach władzy, był przekonany, że naloty aliantów doprowadzą do powstania czegoś w rodzaju Volksgenossenschaft, patriotycznego braterstwa czy pewnej wspólnoty. Być może tak mogłoby się stać jeszcze w 1942, może w 1943, ale pod koniec roku 1944 w niemieckim społeczeństwie nastąpiła wyraźna polaryzacja poglądów. Ostro było widać różnice między zwolennikami twardej linii a tymi, którzy wojną czuli się już bardzo zmęczeni. W Berlinie zawsze znajdowała się największa liczba oponentów reżimu hitlerowskiego, jak wskazywały wyniki głosowań przed 1933 rokiem. Z wyjątkiem jednak małej i odważnej grupy ludzi sprzeciw wobec polityki Hitlera ograniczał się do jej wyszydzania i narzekań. Większość społeczeństwa została rzeczywiście wystraszona próbą zamachu na Hitlera dokonanego 20 lipca 1944 roku. Nawet gdy wschodnie i zachodnie granice Rzeszy stawały się bezpośrednio zagrożone, wszyscy nadal wierzyli kłamstwom Goebbelsa, że Führer wykorzysta nową „cudowną broń” przeciwko wrogom Rzeszy, jak gdyby był on w stanie przyjąć rolę gniewnego Jowisza ślącego błyskawice jako znak swojej potęgi. Jeden z listów wysłanych wówczas przez żonę do męża znajdującego się we francuskim obozie jenieckim ujawnia mentalność zwykłych Niemców. Wciąż widoczna była gotowość, by mimo wszystko dalej wierzyć państwowej propagandzie. Wierzę głęboko w przeznaczenie naszego narodu. Wierzę, że nic i nikt nie zachwieje budowanych przez tysiąclecie pewności i zaufania, płynących z naszej długiej i chlubnej przeszłości, jak mówi dr Goebbels. Nie jest możliwe, aby rzeczy zmieniały się aż tak bardzo. Znaleźliśmy się w krytycznym punkcie, ale są u nas jeszcze ludzie zdolni do podjęcia odpowiednich decyzji. Cały kraj jest gotowy do walki. Mamy zresztą tajne bronie, które zostaną użyte we właściwym momencie. Przede wszystkim mamy naszego Führera, za którym możemy podążyć z zamkniętymi oczami. Nie dopuszczaj w żadnym wypadku do siebie myśli o klęsce. Nie wolno Ci za żadną cenę! Ofensywa w Ardenach, rozpoczęta 16 grudnia 1944 roku, podniosła na duchu wciąż wiernych Hitlerowi i umocniła ich morale. Sytuacja wreszcie się zmieniła. Wiara w Führera i Wunderwaffen – „cudowne bronie”, takie jak V-2, zaślepiła wielu całkowicie. Rozeszły się pogłoski, że amerykańska 1. Armia została okrążona i wzięta do niewoli dzięki zastosowaniu gazu bojowego. Pojawiło się przekonanie, że będzie można znowu dyktować światu swoje warunki i wziąć odwet za to, co Niemcy przecierpieli. Najbardziej o zmianie losów wojny przekonani byli weterani wielu kampanii tej wojny. Jeden drugiemu szeptał z radością o bliskim już zdobyciu Paryża. Wyrażali swój żal, że rok wcześniej oszczędzono stolicę Francji, podczas gdy teraz alianci bezlitośnie bombardowali Berlin. Cieszyli się na myśl, że ten błąd historii może zostać naprawiony. Naczelne dowództwo niemieckich sił zbrojnych nie podzielało entuzjazmu dla ofensywy na zachodzie. Oficerowie Sztabu Generalnego obawiali się, że atak na Amerykanów w Ardenach może w decydującym momencie osłabić front wschodni. Plan był w każdym razie nazbyt ambitny. Na czele atakujących wojsk znajdowały się 6. Armia Pancerna SS pod dowództwem SS-Oberstgruppenführera Josefa Seppa Dietricha oraz 5. Armia Pancerna generała Hasso von Manteuffla. Braki paliwa stawiały jednak pod znakiem zapytania możliwość osiągnięcia wyznaczonego celu, Antwerpii, głównej bazy zaopatrzeniowej aliantów. Hitler marzył o odwróceniu losów wojny oraz zmuszeniu Roosevelta i Churchilla do podjęcia rokowań. Zdecydowanie odrzucał jakiekolwiek sugestie podjęcia rozmów ze Związkiem Radzieckim. Stalin nigdy nie ukrywał swojego dążenia do całkowitego zniszczenia hitlerowskich Niemiec. Występowała też inna przeszkoda. Była nią ogromna pycha Hitlera. Nie mógł zwracać się o pokój, gdy Niemcy przegrywały wojnę. Zwycięstwo w Ardenach stało się więc dlatego tak ważne. Ale zaciekła obrona Amerykanów, zwłaszcza pod Bastogne, i przewaga sił alianckich w powietrzu, która uwidoczniła się, gdy tylko nastąpiła poprawa pogody, złamały impet ataku w ciągu tygodnia. W Wigilię Bożego Narodzenia generał Heinz Guderian, szef sztabu OKH (Oberkommando des Heeres – Naczelnego Dowództwa Wojsk Lądowych) jechał swoim ogromnym mercedesem do kwatery Führera na zachodzie Niemiec. Po opuszczeniu Wolfsschanze, „Wilczego Szańca”, w Prusach Wschodnich 20 listopada 1944 roku Hitler udał się do Berlina, gdzie czekała go niewielka operacja gardła. Wieczorem 10 grudnia opuścił osobistym pociągiem pancernym stolicę Rzeszy. Celem była jedna z tajnych i doskonale zamaskowanych kwater w lasach koło Ziegenberg, w odległości mniejszej niż 40 kilometrów od Frankfurtu nad Menem. Nosiła nazwę Adlerhorst („Orle gniazdo”) jak z chłopięcych powieści przygodowych, i stanowiła ostatnią kwaterę polową Führera. Guderian, jeden z wielkich teoretyków działań wojsk pancernych, od samego początku zdawał sobie sprawę, że rozpoczęcie ofensywy w Ardenach może doprowadzić do klęski, ale go nie słuchano. Chociaż OKH odpowiadało za front wschodni, jako jego szef nigdy nie miał pełnej swobody działania. Za operacje na pozostałych teatrach wojennych odpowiedzialne było OKW (Oberkommando der Wehrmacht – Naczelne Dowództwo Sił Zbrojnych). Kwatery obydwu sztabów znajdowały się na południe od Berlina, w sąsiadujących z sobą podziemnych kompleksach w Zossen. Mimo podobnego do Hitlera temperamentu i usposobienia Guderian różnił się od niego zewnętrznie. Nie poświęcał też nigdy zbyt wiele czasu na spekulacje dotyczące geopolityki i sytuacji międzynarodowej, zwłaszcza w chwili gdy kraj atakowany był z obu stron. Zwykle polegał na swoim żołnierskim instynkcie, gdy chodziło o ocenę głównych kierunków zagrożenia. W tym czasie nie miał najmniejszych wątpliwości, gdzie należy skupić główny wysiłek. W swojej teczce Guderian wiózł analizy wywiadowcze przygotowane przez generała Reinharda Gehlena, szefa FHO (Fremde Heere Ost – Wydział Obce Armie Wschód), odpowiedzialnego za wywiad wojskowy na froncie wschodnim. Według przewidywań Gehlena, Rosjanie mogli już 12 stycznia rozpocząć zmasowaną ofensywę z rubieży Wisły. Oceniał, że przewaga przeciwnika będzie wynosić jedenaście do jednego w piechocie, siedem do jednego w czołgach oraz dwadzieścia do jednego w artylerii i lotnictwie. Guderian w pokoju konferencyjnym w Adlerhorst spotkał Hitlera i jego sztab oraz Reichsführera SS Heinricha Himmlera, który po zamachu lipcowym został również dowódcą Armii Rezerwowej. Każdy członek najbliższego otoczenia Hitlera musiał charakteryzować się niekwestionowaną lojalnością. Feldmarszałek Keitel, szef OKW, znany był ze swojej służalczości w stosunku do Hitlera. Rozdrażnieni taką postawą feldmarszałka oficerowie nazywali go nawet „dozorcą” albo „potakującym osłem”. Generał Jodl, który zawsze zachowywał zimną, nieprzeniknioną twarz i był o wiele bardziej kompetentny od Keitla, też niemal nigdy nie sprzeciwiał się zakusom Hitlera pragnącego dowodzić prawie każdym batalionem. Jesienią 1942 roku mało brakowało, by został zdymisjonowany za próbę przeciwstawienia się swojemu wodzowi. Z kolei generał Burgdorf, pierwszy adiutant wojskowy Hitlera i szef Oddziału Personalnego Wehrmachtu odpowiedzialny za nominacje, zastąpił u boku Hitlera generała Schmundta śmiertelnie rannego w zamachu Stauffenberga w Wolfsschanze. To właśnie Burgdorf dostarczył truciznę feldmarszałkowi Rommlowi wraz z ultimatum, które nie pozostawiało mu innego wyjścia jak samobójstwo. Wykorzystując dane i informacje przekazane przez Gehlena, Guderian przedstawił przygotowania Armii Czerwonej do nowej ofensywy. Ostrzegał, że może się rozpocząć w ciągu najbliższych trzech tygodni, i zażądał przerzucenia na front wschodni jak największej liczby dywizji z zachodu, gdzie ofensywa w Ardenach utkwiła w martwym punkcie. Hitler przerwał Guderianowi. Uważał, że przedstawione oceny sił przeciwnika są co najmniej niedorzeczne. Według niego, radzieckie dywizje nie liczyły nigdy więcej niż 7000 żołnierzy, a rosyjskie korpusy pancerne miały zawsze niewiele czołgów. „Jest to – zawołał [Hitler] – największy bluff od czasów Dżyngis-chana. Któż to wygrzebał tę bzdurę?!”. Guderian oparł się pokusie odpowiedzenia Hitlerowi, że teraz również niemieckie „armie” mają zaledwie siłę pojedynczego korpusu, a „dywizje piechoty” czasami nie więcej żołnierzy niż pełny batalion. Zamiast tego zaczął bronić danych przygotowanych przez Gehlena. Ku przerażeniu Guderiana, generał Jodl nalegał na kontynuowanie ofensywy na zachodzie. Ponieważ było to dokładnie to, czego pragnął Hitler, los propozycji Guderiana wydawał się przesądzony. Guderian musiał jeszcze wysłuchać podczas kolacji wywodów Himmlera, który próbował ukazać się w nowej dla niego roli dowódcy wojskowego. Ostatnio do swoich licznych funkcji, tytułów i zaszczytów dorzucił jeszcze stanowisko dowódcy Grupy Armii „Górny Ren”. „Wie pan, drogi generale – mówił do Guderiana – myślę, że Rosjanie wcale nie zaatakują. To wszystko to jakiś ogromny blef”. Guderianowi nie pozostało nic innego, jak powrócić do kwatery OKH w Zossen. Tymczasem straty na zachodzie rosły. Ofensywa w Ardenach i pomocnicze uderzenia kosztowały już Niemcy 80 tysięcy żołnierzy. W dodatku zużyto dużą część malejących szybko zapasów paliwa. Hitler nie chciał w żadnym wypadku uznać walk w Ardenach za odpowiednik Kaiserschlacht – „bitwy cesarskiej”, ostatniej wielkiej ofensywy niemieckiej w czasie I wojny światowej. Zawsze zresztą obsesyjnie odrzucał jakiekolwiek porównania z rokiem 1918. Dla niego był to czas, gdy Niemcom zadano „cios w plecy”, który doprowadził do upadku cesarza i poniżającej klęski. Bywały jednak chwile, gdy Hitler widział wszystko jaśniej. Pewnego wieczoru powiedział do swojego adiutanta lotniczego pułkownika Nicolausa von Belowa: „Ja wiem, że wojna jest przegrana. Ta przewaga [przeciwnika] jest za wielka”. Ale nie ustawał w próbach obwiniania innych za kolejne klęski. Byli dla niego „zdrajcami”, zwłaszcza oficerowie. Podejrzewał, że wielu z nich sympatyzowało z zamachowcami, ale kupował ich medalami i odznaczeniami. „Potem się opanował i powiedział: «My nie skapitulujemy, nigdy. Zginiemy. Ale zabierzemy ten świat ze sobą»”. Przerażony rozwojem wydarzeń na linii Wisły Guderian wracał do Adlerhorst jeszcze dwukrotnie, w niewielkich odstępach czasu. Sprawy miały się bowiem coraz gorzej. Hitler bez informowania go nakazał przegrupowanie pancernych jednostek SS na Węgry. Przekonany, że tylko on jest zdolny do szerokiego, obejmującego wszystkie sprawy natury strategicznej, spojrzenia, nakazał rozpoczęcie kontrataku, który miał na celu odbicie pól naftowych. W rzeczywistości chciał przedrzeć się do Budapesztu, który od Wigilii Bożego Narodzenia był okrążony przez Armię Czerwoną. Wizyta Guderiana w dzień Nowego Roku zbiegła się z coroczną procesją do kwatery Hitlera prominentnych postaci reżimu. Wszyscy oni „zebrali się w FHQ (...), aby życzyć Hitlerowi «sukcesów» w nowym roku. Były to życzenia, których chyba już nikt ze składających je nie brał poważnie”. Tego samego ranka rozpoczęła się w Alzacji operacja „Nordwind”, która stanowiła część planu ofensywy w Ardenach. Dzień ten okazał się dniem totalnej klęski dla Luftwaffe. Göring w przypływie tak charakterystycznej dla niego nieodpowiedzialności rozkazał, aby ponad 1000 samolotów zaatakowało cele na froncie zachodnim. Ta próba zaimponowania Hitlerowi doprowadziła do ostatecznego zniszczenia Luftwaffe na zachodzie, jako efektywnej siły zbrojnej, i pozwoliła aliantom na osiągnięcie absolutnej przewagi w powietrzu. Rozgłośnia radiowa Grossdeutscher Rundfunk nadała tego dnia przemówienie noworoczne Hitlera. Nie znalazła się w nim żadna wzmianka o walkach na zachodzie, która sugerowałaby klęskę na tym froncie, i bardzo mało słów o Wunderwaffen. Wielu ludzi było wtedy przekonanych, że przemówienie zostało nagrane wcześniej lub że jest to zwyczajne oszustwo. Hitler nie pokazywał się bowiem publicznie już od bardzo dawna i po Berlinie krążyło mnóstwo różnych plotek. Niektórzy uważali, że wódz Rzeszy całkowicie oszalał i że Göring znajduje się w jakimś tajnym więzieniu, ponieważ próbował uciec do Szwecji. Niektórzy berlińczycy, jakby obawiając się tego, co przyniesie im następny rok, nie stukali się nawet kieliszkami, gdy wznoszono toast Prosit Neujahr! Rodzina Goebbelsa gościła w Nowy Rok pułkownika Hansa-Ulricha Rudela, asa z jednostki samolotów szturmowych, stukasów, jednego z najbardziej obsypanych odznaczeniami oficerów Luftwaffe. Okazując swoją obywatelską postawę, rodzina ministra Rzeszy przywitała gościa kartoflanką. Świętowanie Nowego Roku zakończyło się rankiem 3 stycznia. I tym razem nic nie mogło powstrzymać obowiązkowych Niemców od służby i pracy, nawet tak trudne okoliczności. Wielu nie miało już wtedy nic do roboty w swoich biurach i fabrykach ze względu na brak materiałów i części zamiennych. Ale wyruszali do pracy jak w każdy roboczy dzień, pieszo przez gruzy lub środkami transportu publicznego. Zdarzały się w tym czasie różne cuda, jak funkcjonowanie kolejek U-Bahn i S-Bahn. Kolejki te wciąż jeździły, mimo że w wagonach brakowało prawie wszystkich szyb. Puste ramy okien straszyły również w fabrykach i biurach. Wiatr i mróz szalały bezkarnie po opustoszałych halach i pokojach. Nikt już ich nie ogrzewał, zresztą i tak nie było czym. Jeżeli ktoś się przeziębił, sam musiał się starać radzić sobie z chorobą. Prawie wszyscy niemieccy lekarze zostali wysłani na front. W szpitalach i przychodniach przyjmowali teraz prawie wyłącznie obcokrajowcy. Nawet w głównym berlińskim szpitalu klinicznym Charité pracowali lekarze z kilkunastu różnych krajów, w tym Holendrzy, Peruwiańczycy, Rumuni, Ukraińcy i Węgrzy. Jedyną gałęzią przemysłu, która trwała, a nawet się rozwijała, był przemysł zbrojeniowy. Kierował nim pupil i osobisty architekt Hitlera, Wunderkind – „cudowne dziecko” – Rzeszy, Albert Speer. 13 stycznia zorganizował on w koszarach w Krampnitz za Berlinem konferencję dowódców korpusów wojsk lądowych. Podkreślił na niej wagę kontaktów dowódców z przemysłem zbrojeniowym. Speer, w odróżnieniu od innych ministrów Rzeszy, nigdy nie obrażał inteligencji swoich słuchaczy. Nie zajmował się więc wcale sytuacją na froncie. Wspomniał tylko o „katastrofalnych stratach” poniesionych przez Wehrmacht w ciągu ostatnich ośmiu miesięcy. Speer twierdził, że alianckie bombardowania nie stanowią zbyt wielkiego problemu dla przemysłu zbrojeniowego Rzeszy, który w samym tylko grudniu wyprodukował 218 tysięcy karabinów. Było to prawie dwukrotnie więcej niż miesięczny poziom produkcji osiągnięty w 1941 roku, gdy Niemcy zaatakowały Związek Radziecki. Produkcja broni automatycznej wzrosła prawie czterokrotnie, produkcja czołgów pięciokrotnie. W grudniu 1944 roku wyprodukowano 1840 pojazdów opancerzonych, ponad połowę tego co w całym 1941 roku. Największy problem, jak podkreślał i ostrzegał Speer, stanowił niedobór paliwa. Co ciekawe, nie mówił o zapasach amunicji. Speer przemawiał przez blisko czterdzieści minut, podając co chwila nowe statystyki i liczby. Nie dotykał jednak sprawy wielkich klęsk Niemiec na frontach wschodnim i zachodnim, które spowodowały ogromne niedobory we wszystkich rodzajach uzbrojenia i sprzęcie wojskowym. Przewidywał, że wiosną 1946 roku niemieckie fabryki będą już w stanie produkować 100 tysięcy pistoletów maszynowych miesięcznie. Nie wspominał przy tym, że produkcja przemysłu zbrojeniowego opierała się w głównej mierze na robotnikach przymusowych pracujących pod nadzorem SS. Pominął też kwestię kosztów takiego postępu – śmierć tysięcy robotników dziennie. Terytorium Niemiec kurczyło się coraz bardziej. W tym właśnie momencie w Polsce, na linii Wisły i na południe od granicy Prus Wschodnich, skoncentrowano ponad 4 miliony radzieckich żołnierzy. To oni mieli przeprowadzić wielką ofensywę, którą Hitler odrzucał jako niedorzeczny i niemożliwy do zrealizowania pomysł.  Zob. Victor Klemperer, Chcę dawać świadectwo aż do końca. Dzienniki 1933 –1945, t. 3: 1943 –1945, tłum. Anna Kluba, Antoni Kluba, Kraków 2000, s. 313.  Lothar Loewe, rozmowa, 9 października 2001.  Ursula von Kardorff, Może to po raz ostatni. Zapiski intymne 1942 –1945, tłum. Emilia Bielicka, Warszawa 1992, s. 79.  Ibidem.  Erich Schmidtke, rozmowa, 15 lipca 2000.  NA RG 338 B-338.  SHAT 7P 128.  AWS, s. 86.  Heinz Guderian, Wspomnienia żołnierza, tłum. Jerzy Nowacki, Warszawa 1991, s. 300.  Nicolaus von Below, Byłem adiutantem Hitlera 1937 –45, tłum. Zofia Rybicka, Warszawa 1990, s. 382.  Zob. ibidem.  Ibidem.  Ibidem, s. 383.  SHAT 7P 128.  Wilfred von Oven, Mit Goebbels bis zum Ende, t. 2, Buenos Aires 1950, s. 198.  HUA-CD 2600 Charité Dir. 421-424/I Bd X, s. 125.  IfZ-MA 218, s. 3725 –3749.\nROZDZIAŁ 2 DOMEK Z KART NAD WISŁĄ Dostępne w wersji pełnej\nROZDZIAŁ 3 OGIEŃ, MIECZ I "SZLACHETNY GNIEW" Dostępne w wersji pełnej\nROZDZIAŁ 4 WIELKA OFENSYWA ZIMOWA Dostępne w wersji pełnej\nROZDZIAŁ 5 WYŚCIG DO ODRY Dostępne w wersji pełnej\nROZDZIAŁ 6 WSCHÓD I ZACHÓD Dostępne w wersji pełnej\nROZDZIAŁ 7 OCZYSZCZANIE TYŁÓW Dostępne w wersji pełnej\nROZDZIAŁ 8 POMORZE I PRZYCZÓŁKI NA ODRZE Dostępne w wersji pełnej\nROZDZIAŁ 9 KIERUNEK BERLIN Dostępne w wersji pełnej\nROZDZIAŁ 10 KAMARYLA HITLERA I SZTAB GENERALNY Dostępne w wersji pełnej\nROZDZIAŁ 11 PRZYGOTOWANIE COUP DE GRÂCE Dostępne w wersji pełnej\nROZDZIAŁ 12 OCZEKIWANIE NA SZTURM Dostępne w wersji pełnej\nROZDZIAŁ 13 AMERYKANIE NAD ŁABĄ Dostępne w wersji pełnej\nROZDZIAŁ 14 W PRZEDDZIEŃ BITWY Dostępne w wersji pełnej\nROZDZIAŁ 15 ŻUKOW NA REITWEIN SPUR Dostępne w wersji pełnej\nROZDZIAŁ 16 SEELOW I SPREWA Dostępne w wersji pełnej\nROZDZIAŁ 17 OSTATNIE URODZINY FÜHRERA Dostępne w wersji pełnej\nROZDZIAŁ 18 UCIECZKA "ZŁOTYCH BAŻANTÓW" Dostępne w wersji pełnej\nROZDZIAŁ 19 BOMBARDOWANE MIASTO Dostępne w wersji pełnej\nROZDZIAŁ 20 ZŁUDNE NADZIEJE Dostępne w wersji pełnej\nROZDZIAŁ 21 WALKI W MIEŚCIE Dostępne w wersji pełnej\nROZDZIAŁ 22 WALKI W LESIE Dostępne w wersji pełnej\nROZDZIAŁ 23 ZDRADA WOLI Dostępne w wersji pełnej\nROZDZIAŁ 24 ZMIERZCH WODZÓW Dostępne w wersji pełnej\nROZDZIAŁ 25 KANCELARIA RZESZY I REICHSTAG Dostępne w wersji pełnej\nROZDZIAŁ 26 KONIEC BITWY Dostępne w wersji pełnej\nROZDZIAŁ 27 VAE VICTIS! Dostępne w wersji pełnej\nROZDZIAŁ 28 JEŹDZIEC NA BIAŁYM KONIU Dostępne w wersji pełnej\nGlosariusz Dostępne w wersji pełnej\nBibliografia. Wybrane pozycje Dostępne w wersji pełnej\nKarta redakcyjna Tytuł oryginału Berlin. The Downfall 1945 Copyright © Antony Beevor, 2002 Wydanie za edycją Wydawnictwa Magnum, Warszawa 2003 Copyright © 2002 for the Polish translation Wydawnictwo Magnum Sp. z o.o. Projekt okładki Witold Siemaszkiewicz Fotografia na okładce © Bettmann/CORBIS Redaktor prowadzący Rafał Szmytka Opracowanie przypisów, bibliografii i indeksu Korekta Barbara Gąsiorowska / Wydawnictwo JAK ISBN 978-83-240-1476-7 Społeczny Instytut Wydawniczy Znak, ul. Kościuszki 37, 30-105 Kraków, 2009. www.woblink.com Plik opracowany przez Woblink i eLib.pl na podstawie Antony Beevor, Berlin 1945. Upadek, przekład Józef Kozłowski, Wydawnictwo Znak, Kraków 2010, wydanie II www.znak.com.pl\nAutor: Anthony Beevor\n<a href="https://cyfroteka.pl/ebooki/Berlin_1945-ebookRO/p0401743i040" target="_blank" title="Berlin 1945 [Anthony Beevor] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="https://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Berlin 1945 [Anthony Beevor] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


torba "Booknij się w głowę" - Wielka Litera\nStrona główna / Sklep / nie tylko książki / torba “Booknij się w głowę”\nZobacz koszyk „torba “Koniec samotności”” został dodany do koszyka.\ntorba “Booknij się w głowę”\nTorba w kolorze czarnym wykonana jest w 100% z bawełny. Posiada biały nadruk: „Booknij się w głowę” z jednej strony a z drugiej: „WIELKA LITERAtura” oraz logo wydawnictwa.\nDzięki dolnej zakładce (8 cm) i wymiarom 38 x 40 cm zmieści wiele książek nawet w dużym formacie. Białe rączki (2,5 x 60 cm) umożliwiają noszenie torby na ramieniu.\nNapisz pierwszą opinię o „torba “Booknij się w głowę”” Anuluj pisanie odpowiedzi\ntorba "Book z Tobą"


Watchmen 2 The End Is Nigh Part 2 ‹ Komputerowe ‹ Gry Bestiariusz.pl - Potwornie Fantastyczny\nWatchmen 2 The End Is Nigh Part 2\nGdyby zapytać dziś pecetowców o dobre bijatyki na ich platformę, większość zapewne wskazałaby tytuły sprzed co najmniej dziesięciu lat. Bo faktycznie, premiery takich gier jak "Virtua Fighter", "Urban Chaos" czy "Fighting Force" miały miejsce ponad dekadę temu. W obliczu drastycznego niedoboru podobnych tytułów (nie licząc średnio udanych produkcji, które i tak można by policzyć na palcach jednej ręki), każda zapowiadana komputerowa bijatyka rozbudza w środowisku pecetowców duże nadzieje. Nie inaczej było z "Watchmen", egranizacją kultowego komiksu DC Comics.\nDruga część gry jest jeszcze krótsza od poprzedniej. Aby ją ukończyć, wystarczy przejść przez trzy etapy, w których odwiedzimy klub ze striptizem, opanowane przez gangi miasto i rezydencję niejakiej Twilight Lady. To ona miała porwać do domu publicznego dziewczynę, którą należy uratować. Fakt, wszystkie trzy poziomy są dosyć rozbudowane i przejście każdego zajmuje mniej więcej godzinę, jednak w ostatecznym rozrachunku daje to zaledwie trzy godziny zabawy. To za mało, by można było "Watchmen" ocenić odpowiednio wysoko.\nA szkoda, bo tytuł ten jest niesamowicie grywalny. Chociaż rozgrywka sprowadza się do nieustannego biegania przed siebie i eliminowania kolejnych grup przeciwników, to trudno narzekać na nudę. Twórcy oddali w ręce graczy bardzo dobry system walki. Domyślnie używa się sześciu położonych obok siebie klawiszy oraz myszy, dzięki czemu sterowanie również nie przysparza kłopotów. Eksterminacja hord wrogów sprawia frajdę tym większą, że do dyspozycji gracza oddano kilkanaście różnych rodzajów combosów, co czyni walki bardziej dynamicznymi i efektownymi. Wcielić możemy się natomiast w jedną z dwóch postaci - Owla lub Rorschacha. Obaj posiadają inne specjalne zdolności, a ich styl walki jest diametralnie różny. Dzięki temu po ukończeniu gry np. Rorschachem można próbować przejść ją wcielając się w Owla i czerpiąc z gry nie mniejszą frajdę niż za pierwszym razem.\nKrótko po premierze gry w prasie pojawiły się informacje na temat jej brutalności. Istotnie, aby ukończyć "Watchmen 2" należy przelać hektolitry krwi, a bohaterowie dokonują mordów z zaskakującą finezją i wyrachowaniem. Innym zarzutem, jaki wystosowano wobec "Watchmen 2" był fakt, że w trzecim epizodzie głównym przeciwnikiem naszych bohaterów są... prostytutki pracujące u Twilight Lady. Fakt, że aby ukończyć grę należy zabić cały harem kobiet, w chwili premiery gry budził duże kontrowersje. Długo można by dyskutować na temat zasadności, tudzież niezasadności stawiania przed graczem zadań tego typu, jednak niezależnie od wniosków, trzeba przyznać: "Watchmen 2 - The End is Nigh" to gra brutalna, w której rozgrywka sprowadza się właściwie tylko do walki z kolejnymi przeciwnikami. Z tego względu nie jest odpowiednim tytułem dla młodszych odbiorców, tym niemniej - jak wspomniałem na początku - zapotrzebowanie na tego typu tytuły istnieje, a w czasie, gdy bijatyk na pecetowym rynku praktycznie nie ma, nawet taki "Watchmen" jawi się jako łakomy kąsek.\nNa osobną wzmiankę zasługuje oprawa techniczna gry. Panom ze studia Deadline Games należą się oklaski przede wszystkim za grafikę, która do dziś budzić może jedynie pozytywne emocje. Idealna gra świateł i cieni, niezwykle realistycznie wyglądające kałuże i latające tu i ówdzie śmieci, a także świetne modele postaci - wszystko to zdecydowanie może się podobać. Nienajgorzej jest także z oprawą dźwiękową. Muzyki wprawdzie jest tutaj jak na lekarstwo, jednak sytuację ratują niezwykle naturalnie brzmiące dźwięki i odgłosy.\nOcena drugiej części "Watchmen" nie jest łatwa. Gra Deadline Games jest niesamowicie grywalna. Bijatyki stoją tutaj na najwyższym poziomie, podobnie sprawa ma się z oprawą wizualną. Co z tego jednak, skoro cała zabawa kończy się najwyżej po trzech godzinach grania? Gdyby gra była dwukrotnie tak długa jak jest, nazwałbym ją godnym następcą takich tytułów jak "Urban Chaos" czy "Fighting Force". Niestety, do dyspozycji graczy oddano marne trzy etapy, które w dodatku bardzo szybko się kończą. To zdecydowanie za mało, by wystawić grze przynajmniej czwórkę.\nDamian 'naimad' Bartosik – 9 lip 2010, 01:09\nTeraz jest 27 maja 2019, 07:04 — Strefa czasowa: UTC + 1


Z dziekanami o Światowych Dniach Młodzieży\ngdansk.gosc.pl → Wiadomości → Z dziekanami o Światowych Dniach Młodzieży\nArcybiskup chętnie dzielił się z księżmi swoimi pomysłami\tks. Rafał Starkowicz /Foto Gość\nMetropolita gdański spotkał się z dziekanami archidiecezji. Jednym z omawianych tematów był stan przygotowań do zbliżających się Światowych Dni Młodzieży.\nW sali konferencyjnej w rezydencji metropolity 13 kwietnia odbyło się robocze spotkanie metropolity z dziekanami i wicedziekanami dekanatów archidiecezji. W obradach uczestniczyli także biskupi pomocniczy Wiesław Szlachetka i Zbigniew Zieliński.\nWśród poruszanych tematów szczególnie wiele miejsca poświęcono stanowi przygotowań do diecezjalnego etapu zbliżających się Światowych Dni Młodzieży. Ks. Artur Miroński, odpowiedzialny z system informatyczny obsługujący rejestrację pielgrzymów, poinformował zgromadzonych o spadku liczby osób, które zamierzają przybyć do Gdańska, by wziąć udział w diecezjalnym etapie ŚDM.\n- Dzisiaj liczba pielgrzymów wynosi ok. 3800 osób. Wiele z informacji o obniżeniu liczby pielgrzymów wpłynęła do diecezji po zamachach terrorystycznych w Belgii. Dotyczą głównie pielgrzymów z krajów europejskich - relacjonował ks. Miroński. - Liczbę pielgrzymów znacznie zaniżyła także Ukraina. Jeszcze w listopadzie grupa zgłoszona z diecezji lwowskiej liczyła 500 osób. Dziś wiemy, że przyjedzie ich zaledwie 7. W tym przypadku zdecydowały względy ekonomiczne - oceniał ks. Krzysztof Nowak, koordynator diecezjalnego etapu ŚDM.\nWedług dostępnych obecnie danych, największa grupa uczestników ŚDM przybędzie do Gdańska z Francji. Swój udział w wydarzeniu zapowiedziało 710 osób z tego kraju. Przyjazd potwierdziły także duże grupy z Włoch, Kolumbii, Niemiec, Argentyny i Meksyku. Wśród gości znajdzie się 2 tys. Europejczyków, 1416 mieszkańców obu Ameryk, 300 mieszkańców Azji i zaledwie 31 Afrykańczyków.\nW przyjęcie pielgrzymów, oprócz parafii, zaangażowali się przedstawiciele wspólnot neokatechumenalnych. Zapewnią oni mieszkanie i wyżywienie 950 osobom. Pracujący w archidiecezji oo. pijarzy, niezależnie od systemu diecezjalnego, przyjmą dodatkowo 300 pielgrzymów.\nPodczas spotkania księża omawiali także sposoby organizacji pobytu gości. Propozycje dotyczyły nie tylko sfery duchowej, ale także zabaw i radosnego spędzania wolnego czasu. Pojawiła się m.in. propozycja zorganizowania piłkarskiego turnieju międzypaństwowego.\nOmówiono także kwestie dotyczące bezpieczeństwa, w tym szkoleń z zakresu rozpoznawania zagrożeń, które odbyć mają księża proboszczowie parafii przyjmujących pielgrzymów oraz kapłani zaangażowani w organizację spotkań.\nMówiono także o warunkach udziału naszych diecezjan w krakowskim spotkaniu z papieżem Franciszkiem. Weźmie w nim udział ok. 3000 wiernych z archidiecezji.\nOdpowiadając na pytania kierowane z sali, ks. Nowak podkreślał, że aby wziąć udział w Mszy św., którą papież będzie sprawował w Krakowie, konieczna jest wcześniejsza rejestracja w komputerowym systemie ŚDM. Tylko wówczas, z imiennym identyfikatorem, możliwy będzie wstęp na teren, gdzie będzie odbywać się uroczystość. - Nie ma możliwości, by ktoś, kto wcześniej się nie zarejestrował, mógł wejść na ten teren. Decydują o tym względy bezpieczeństwa - tłumaczył.\ndodane 13.04.2016 18:30


„Misjonarze z Dywanowa. Polski Szwejk na misji w Iraku. Część II: Jonasz” – Władysław Zdanowicz – Agnieszka Tatera\n„Misjonarze z Dywanowa. Polski Szwejk na misji w Iraku. Część II: Jonasz” – Władysław Zdanowicz\nPublished on 18 lipca 2011 18 lipca 2011 przez Agnieszka Tatera\nWydawnictwo: Księgarnia Zdanowicz, 2011\nKsiążka ta, to kontynuacja pierwszego tomu, w którym pewien żołnierz, jako nowicjusz, czyli Pinky, trafia na misję stabilizacyjną w Iraku. Ale od początku…\nW pierwszym tomie mamy okazję poznać szeregowego Piotra Leńczyka, który przez komedię przypadków wysłany zostaje do Iraku. Nasz nowicjusz ma masę absurdalnych przygód, w wyniku których trafia do grupy zesłańców (a przynajmniej tak ich widzi reszta obozu) – plutonu rotacyjno-dyspozycyjnego, który wysyłany jest na wszystkie najgorzej zapowiadające się akcje, a z którego można zostać tylko wysłanym karnie do Polski.\nDrugi tom zaczyna się od momentu przyłączenia Leńczyka do powyższego plutonu i obrazuje właściwie życie codzienne żołnierzy w nim służącym. Brzmi to sucho i beznamiętnie, a to jest ostatnia rzecz, jaka mogłabym o tej książce powiedzieć! Dlaczego?\nDlatego, że obydwa tomy, to komedia absurdów w stylu wojaka Szwejka. Szeregowcy są tutaj bystrzejsi od generałów, widocznie siedzenie w bazie i nie wychylanie nosa poza jej teren nie służy rozwojowi inteligencji. Przygody czekające na podopiecznych kapitana Młodszego oraz sierżantów Gecco i Drwala są barwne – obława na terrorystę, współpraca z irakijską policją, nocne kontrole strategicznego mostu etc. Czekają na nich bomby, moździerze, ostrzał z różnej broni, nienawiść mieszkańców.\nNa tle grupy błyszczy szeregowy Leńczyk. Jednak nie jest to błysk złota – przyciężkawo myślący chłopak bez większego wykształcenia i zamiłowania do nauki, jednocześnie potrafiący zadziwić wszystkich swoimi komentarzami. Nie zna on jednak umiaru, nie ma instynktu zachowawczego, co rusz wyskakuje z jakimś głupim tekstem do kolejnych oficerów. A współpracownicy muszą mu ratować przysłowiowe cztery litery. Przykładem jego popisów jest na przykład moment, w którym dostaje rozkaz powrotu do bazy Land Roverem z innymi żołnierzami, a on podkrada rower i wraca nim przez cały dzień, przy okazji doprowadzając do wprowadzenia paniki w szeregi ekstremistów.\nAutor stworzył galerię naprawdę ciekawych, mniej lub bardziej karykaturalnie podkreślonych, postaci. Oczywiście na pierwszym planie jest Leńczyk, ze swoim bezmyślnym postępowaniem, głupimi komentarzami, żołądkiem bez dna. Jednakże i jego koledzy z plutonu są świetnie przedstawieni, mają bardzo różne charaktery, główne cechy i sposób zachowania. Bardzo polubiłam dwóch szwagrów – Drwala i Gecco. Leńczyk mnie momentami doprowadzał do pasji 🙂 Aspir był bardzo milutki z tymi jego zapędami lekarskimi. Autor przyłożył się do charakteryzowania swoich bohaterów, dodał na przykład gwarę poznańską i śląską.\nPrzez szkiełko absurdu widzimy funkcjonowanie polskiego wojska, a szczególnie dowództwa na misji i w kraju. Przerażający jest brak porządnego sprzętu, miliard papierków do wypełnienia, rola magazyniera jako bóstwa, a oficerów jako półbogów. Większość rozkazów okazuje się być nielogicznych, nawet nie muszą być wykonalne, ważne, by ten, który je wydał poczuł się ważny. Zwykły żołnierz to zero, którym nikt się nie musi przejmować, więc pluton rotacyjno-dyspozycyjny jest bardzo często niewyspany, nienajedzony, niewyposażony. A przecież musi się zmagać z najtrudniejszymi zadaniami wśród żołnieży z Camp Echo! W krzywym zwierciadle widzimy także wpływ polityków na życie codzienne żołnierzy – podejmują decyzje w Warszawie, wykonanie których często jest niemożliwe lub bardzo uciążliwe na misji w zupełnie różnym od Polski kraju. A w tym całym absurdzie, biurokracji i nadużywaniu władzy muszą funkcjonować żołnierze niżsi stopniem.\nBohaterowie stworzeni przez autora to dla mnie największy plus tej książki. Poza tym ważny jest także barwny język (proszę się nastawić na używanie niecenzuralnych słów, jednak widzieliście kiedyś żołnierzy, którzy by ich nie używali?) oraz bardzo fajne przedstawienie rzeczywistości życia na misji wojskowej. Ta książka jest połączeniem absurdu i przenikliwej obserwacji rzeczywistości. Wiele razy łapałam się na tym, że przytakiwałam w duszy opiniom, które padały z ust bohaterów. Jest to połączenie słodko-kwaśne, śmiejemy się, ale czasami jest to śmiech przez łzy.\nCiężko pisze mi się o tej książce, bo jest ona tak bogata w wydarzenia i pełnokrwistych bohaterów, że cokolwiek bym napisała, to wyjdzie niewystarczająco entuzjastycznie. Może w takim bądź razie fakt, że osobie takiej, jak ja – nie mającej nic do czynienia z wojskiem oraz się tą tematyką nie interesującej – obydwa tomy bardzo się podobały!\nCategories Książki, Literatura współczesna, Od autora, zagraniczna\nPoprzedni „Mordercy w mauzoleach. Między Moskwą a Pekinem” Jeffrey Tayler\nDalej „Zamordowana królowa” Maurice Druon\n4 myśli w temacie “„Misjonarze z Dywanowa. Polski Szwejk na misji w Iraku. Część II: Jonasz” – Władysław Zdanowicz”\n18 lipca 2011 o 22:01\nWojskowość to dla mnie czarna magia, ale nie będę skreślać tych dwóch tomów – może akurat mi się spodobają?\n19 lipca 2011 o 16:37\nDusia – dla mnie też, kompletnie czarna magia! A mimo tego przeczytałam z wielką przyjemnością. Bo tu nie chodzi o rodzaj karabinu czy czołgu, tu chodzi o fabułę i jej bohaterów 🙂\n19 lipca 2011 o 20:37\nUfff! Nareszcie chwila czasu:) Takie fajne książki mi tu podsuwasz, a ja nie nadążam komentować;)\nKrótko: Szwejka uwiebiam, humor wojskowy mnie rozbraja… biorę:) Teraz tylko się muszę za nią rozejrzeć:)\n19 lipca 2011 o 22:26\nTak myślałam, że Cię może zainteresować 🙂 Ale zacznij koniecznie od pierwszego tomu, bo się łączą dosyć istotnie. Polecam! Zajrzyj tutaj: https://www.facebook.com/groups/znajomiLenczyka. Autor tam też podaje, gdzie można je kupić, tak mi się coś o oczy obiło. Szczerze – myślę, że mogą Ci się spodobać i byłoby fajnie przeczytać recenzję kogoś, kto już coś podobnego czytał i jest płci odmiennej od mojej :>


Te lepsze dzieci. | Panna Wizja poza protokołem\n← Przed nocą.\nPostanowili cię obuć- babo ! →\nTe lepsze dzieci.\nOpublikowano 19/04/2012 by Wizja\nKończyłam już szałas -fajny ostrosłup na planie koła,kiedy zaczęło mżyć.Ucieczka przed pistacjową mżawką byłaby przejawem słabości charakteru więc pozostałam na zewnątrz.Zbierałam wśród traw narzędzia,kiedy nagle spostrzegłam,że deszczyk przemieszcza się w górę zamiast sunąć spod chmur.Spojrzałam w kierunku Surykatki Zmanierowanej,która nie opuszczała stanowiska przy klawiaturze,niezależnie od warunków-jakichkolwiek.Chciałam ją spytać czy zna zjawisko odwróconego deszczu ale wtedy je dostrzegłam.DZIECI INDYGO.\nWychodziły gęsiego z jakiegoś nieistniejącego punktu pod akacją.Poruszały się,jak żyrafy więc przypominało to zwolniony film.Wykonywały wachlujące ruchy dłońmi a deszczyk posłusznie wywijał się ku górze.Uśmiechały się.Ja się nie uśmiechałam bo nigdy wcześniej nie znalazłam dowodów na istnienie Dzieci Indygo.Magia sawanny?Analogia fatamorgany?Czy się bać?Czy przystapic do identyfikacji? Po co?\nPodeszłam i stwierdziłam,że są aż nadto materialne.Skorzystałam z pretekstu,że to JEDNAK DZIECI i uchwyciłam chłopca za tańczący nadgarstek.Normalny.Spojrzał na mnie oczami ważki i zwinął uśmiech w wąski rulonik.\n-Znowu to samo-powiedział zwyczajnie-sądziłaś,że będziemy bardziej indygo?\n-Sądziłam,że jesteście fikcją-odpowiedziałam szczerze a mały skrzywił się,jak każde dziecko.Opuścił dłonie i wodny pył skierował się ku ziemi.Pozostałe dzieci złamały szyk i wszelaki porządek więc deszczyk wirował jak w kłębkach mini tornad-góra,dół i na skos.Zmienił też kolor na lawendowy a twarze dzieciaków spoważniały.\n-Przybywacie z realu?spytałam naiwnie.\n-Z wirtualnego realu-odpowiedziała wiotka panienka z oczami żbika.Pozostali przyglądali mi się bez emocji a raczej bez pozytywnych emocji.\n-Więc nie jesteście żadnym faktem.Jesteście kolejnym wyobrażeniem czy jakąś interpretacją ludzkich oczekiwań.\n-Jesteśmy Dziećmi Indygo-wyjaśniła cierpliwie dziewczyna-a wirtual był dla nas ostatnio realem bo próbowaliśmy bardzo realnie porządkować chaotyczne dyskusje na nasz temat.To beznadziejna sprawa,podobnie,jak wyjaśnianie że haarp to tylko odmiana hard-rocka a wyraz „nibiru” oznacza slangową wersję „nie biorę”.Próbowaliśmy pomóc ale to strata czasu.\n-Aach! Działaliście na blogach-zrozumiałam wreszcie-przydzielono wam misję niejako porządkową,łagodzącą.\n-Nic nam nie przydzielano-odparła sucho-nikt nie jest władny nami dysponować bo nikt nie jest wystarczająco kompatybilny.Robimy to,co uznamy za słuszne.\n-Co zatem chcecie porządkować u mnie? zapytałam trochę z wysoka.\n-Chcemy się bawić- podpowiedział żywo mały ważkooki-nie będziemy tu pracować!\n-U CIEBIE? wiotka rysiowzroczna uśmiechnęła się pobłażliwie-jesteś U NAS, wszyscy jesteście u nas,gdziekolwiek was nogi poniosą.Mały ma rację,przyszliśmy tu zrelaksować się.Nasze procesy myślowe,jakkolwiek bezbłędne i szybkie,jednak wyczerpują z czasem.Każde stworzenie odpoczywa.Słońce,tego nam teraz potrzeba.\n-Uważacie się za istoty wyższe? stwierdziłam raczej niż zapytałam.\n-Istoty lepsze-powiedziała i jakby na potwierdzenie jej słów,wszystkie drobne twarze zakwitły złotym różem i rozciągnęły usta w szarfy uśmiechów.DLA MNIE TO BYŁO ZBYT WIELE.\n-Nie musicie aż tak się dekorować-powiedziałam-nie wymagam rekwizytów żeby zrozumieć przekaz.\nDzieciaki wetknęły w oczy słodkie barwy rumianków i wróciły do zabawy z deszczem.Plotły sieci z wodnych pasemek,jak ja moje szałasy z gałęzi i traw.Rozumiałam ich rozbawienie i zapał.One zdawały się nie odróżniać zabawy od całej koniecznej reszty.Spojrzałam na rysiooką.Rwało ją do wygłupów z deszczem ale chciała zachować twarz.\n-Coś jeszcze potraficie?-spytalam uprzejmie-poza pląsem,sztuczką z deszczem,pojawianiem się z nagła…\n-….Czytaniem w myślach – dopowiedziała pospiesznie-oraz bezbłędnym rozumowaniem na bazie powszechnie dostępnych danych.Wy tego nie potraficie.\n-Ludzie-anioły?uśmiechnęłam się-inteligencja plus miłość.Co zawiodło na blogach,że okazaliście się nieskuteczni?Inteligencja….hm,jakaś niszowa czy nadmiar miłości?I czego szukacie na sawannie poza bezpieczeństwem emocjonalnym?\n-Jesteśmy zbyt wysublimowani-przymknęła powieki,jakby chroniła oczy przed moją prostotą-a miłość INDYGO nie ma sobie równych….rozbijamy się o was ,jak małe ptaszki nie rozumiejące przeszkód ,rozbijają się o szyby waszych domów.\n-Też jestem za wolnością-zgodziłam się- dlatego tu przebywam.Ale powiedz-wobec waszych-indygo, mocy przerobowych,kto ci zapewnia np.dom?\nOtworzyła oczy rozumiejąc niestosowność przesady w każdym działaniu.Zmieniła ich barwę na zielono-złotą.\n-Nnno,my robimy coś dla was a niektórzy z was poczuwają się do zapewnienia bytu dzieciom indygo.\nPo jej słowach niebo wstrzymało deszcz i dzieciaki zostały z rękoma zawieszonymi w próżni.Ich oczy zmieniły się w beżowe szypułki skierowane ku rysiookiej.Ta straciła kontenans i sarknęła w moją stronę:\n-Ty co, uważasz się może za jedno z diamentowych dzieci? Pokaż co potrafisz!\n-Jestem dzieckiem zielonym,jak wczesna gruszka-powiedziałam zgodnie z prawdą-jedyne,co umiem to odróżniać prawdę od półprawdy.A wy pachniecie mi ble-fem.\n-No wiesz!oburzyła się i tak szybko trzasnęła powiekami,że złamała sobie perfekcyjnie połowę rzęs.\n-No widzisz!ucieszyłam się-szczery człowiek nie gnie sobie rzęs na byle czym.Masz teraz oczy,jak te kręgi zboża połamane symetrycznie……\nDziewczyna roześmiała się nagle i wyznała spontanicznie :\n– Te kręgi zbożowe to nasze dzieło.Niezwykłe,prawda?Nikt na to nie wpadł.\nKiedy zdegustowane Dzieci Indygo powędrowały za słońcem,mżawka wróciła do normy a mój szałas wykazał niedoróbki.Naprawiając zerkałam na wschód,gdzie liczne drobne zjawiska potwierdzały niezwykłość moich niedawnych gości.Przed udaniem się na spoczynek miałam okazję obserwować ich dziwne fajerwerki-przypominały trochę mikro erupcje wulkanów a trochę eksplozje nocnych obłoków.Rano zaledwie tuzin antylop zgłosił się do opatrzenia ran.Jedną trwale rozerwaną poleciły miłosiernemu słońcu. Opowiadały potem,że nocne zabawy z dziecmi indygo to coś niezapomnianego.\n33 odpowiedzi na „Te lepsze dzieci.”\nPingback: Te kręgi zbożowe to nasze dzieło.Niezwykłe,prawda?Nikt na to nie wpadł. « Zenobiusz's Blog\n20/04/2012 o 12:02\nI skąd one wypełzły,biedna antylopa.!!!!\n20/04/2012 o 19:08\nJa też jestem za wolnością…\nDzieci indygo… też znam jedno takie dziecko.\nMoja wczorajsza z nim rozmowa podobna\nbyła do Twojej… Takie dzieci pięknie się śmieją…\nTaki śmiech pozostaje w pamięci i sercu na zawsze.\n21/04/2012 o 10:45\nHej Viola! Masz rację , takiego śmiechu nie zapomnisz ale on jest bardzo zwodniczy. Dzieci indygo funkcjonują trochę jakby poza moralnością . Takie już są , nie wiem,czy to znaczy ,że złe.Pytanie,jacy z nich wyrastają dorośli post-indygo.\n21/04/2012 o 10:49\nNie lubię słowa moralność… ;-)))\n22/04/2012 o 09:18\nmoralność została skonstruowana zanim się urodziliśmy, zatem można jej trochę nie lubić jako sprzeczną z nami samymi – tak mi się wydaje\n21/04/2012 o 12:11\nRozumiem Viola . Zastąpmy je słowami : „zasady postępowania przynajmniej nie szkodzące innym”. Może chwilowo być ?\n21/04/2012 o 13:46\n20/04/2012 o 20:50\nTo jest to co porusza serca.Myśle że nawet te twarde:)Wizjo no prosze troche mnie nie ma a ty innych kolorków nabrałaś…Ładnie ,wiosennie.Coś w tobie drgnęło czy co?:)))Pozdrawiam cie bardzo,bardzo serdecznie!!!:))\nUff, Elaiko – już się bałam ,że mnie ofukniesz co do tych kolorków . No bo w zasadzie jeszcze bardziej „zakolorowałam” twarz . Zdrowiej i wracaj.\n21/04/2012 o 19:05\nWizjo zakolorowałaś ale ja i tak mam w głowie namalowaną ciebie .Wiesz serduchem malowałam….:)\n22/04/2012 o 20:44\nElaio, miałam cię odwiedzić ale cóś nasze gołębie pocztowe zderzyły się w drodze i spadły. No i teraz pozostaje nam tylko tym serduchem se malować. Wracaj bo w tych SPA potrafią zepsuć co dobre.\n20/04/2012 o 22:35\n🙂 te nie były prawdziwe 😉\nPewnie,pewnie . Ty znasz te prawdziwsze. Ale moje są mniej kłopotliwe bo naszło mnie podejrzenie,że nie spotkałam ich tak naprawdę.\n21/04/2012 o 13:05\nTwoje od razu dorosłe są, a moje mają jeszcze czas, żeby dorosnąć 😉\nAle to prawda, śmieją się nieziemsko, zwłaszcza to młodsze, ciekawe, czy kiedyś przestanie ząbkować 🙂\nMasz na myśli , kiedy przestanie wbijać się zębami ? Nigdy!\n21/04/2012 o 14:40\nwitam nie na temat a/d twojego wpisu u mnie – lubię naturę ale też komfort i wygode\n22/04/2012 o 20:25\nWitam. Komfort tworzenia czyli /dla mnie/ istotę wolności czy komfort dla niego samego -czyli pewnego rodzaju gnuśność ? Rozumiem cię chociaż jesteśmy z zupełnie innego materiału. Ja całe życie walczę i nie wytworzyłam w sobie POTRZEBY wygody. Mam natomiast potrzebę nieskrępowanego „tworzenia” -cokolwiek to znaczy .Wbrew pozorom ten komfort i wygoda > czyli pieniądze ,wcale tego nie gwarantują. Słowo! Dziękuję za nagranie chociaż miewałeś lepsze propozycje muzyczne.\n22/04/2012 o 21:12\nbo to jest taka klubowa podskakujka do drina na wieczór w towarzystwie ,\nsam słucham nawet kulka godzin zupełnie czego innego 😉\nznikam znów na 14 dni\n23/04/2012 o 09:34\nA co tu wyprawia Miziostwora? Na sawannie propaguje wygodnictwo i bierność? ? ? Surykatki umrą ze śmiechu, patrząc dla porównania, jak Wizja od rana do wieczora plecie trzy po trzy, hihihi szałas oczywiście 🙂\n23/04/2012 o 12:25\nOjej, no….tak wpadł…..\n22/04/2012 o 09:20\ndobrze, że świat (?) nas obdarowuje dziećmi INDYGO. Może coś dzięki nim się zmieni na lepsze 😉 chociaż już się zmienia 😉\n22/04/2012 o 20:39\nCześć odarty. Miałam dziś „zmieniający się” wielokrotnie dzień. Bez Indygo za to z porównywalnie twórczym i zaskakującym malcem. Aa , zanim zmieni się OSTATECZNIE na lepsze to raczej czeka nas eskalacja zła /chaosu/ w drodze do tego lepszego. Spróbujemy przetrzymać.\n23/04/2012 o 09:32\nApropos zaskoczeń, Klon Kleofas aklimatyzuje się u nas całkiem dobrze. Pozdrawia sawannę i nie tęskni 😉\n23/04/2012 o 12:15\na malec osobisty ? tak pytam, bo kto pyta ten wie\n23/04/2012 o 12:24\nBardziej niż osobisty.To wnusięto .No jemu nie potrafię odmówić szaleństwa na sawannie. Namówił mnie do zmiany „architektury” szałasu. Jakem młódka takem wykończona po tych modyfikacjach. Malec nie.\nponoć wnusiętom pozwala się na to, czego dziecię uświadczyć nie mogło, tak słyszałam, kiedyś się przekonam, jak na razie moja siostrzenica lat 3 i pół robi ze mną co chce, ze mną, znaną ze swej nieugiętości do prób wszelakich wykraczających POZA ,a w tym przypadku nawet poza nie jest zachowana\n23/04/2012 o 20:59\nJasne Psto. Wnusięto można kochać już na luzie – obłąkańczo,bezwarunkowo i nie psując zabawy „smrodkiem dydaktycznym”. Od smrodków i wpajania zasad ma swoich starych.Jakoś mi się teraz moje dzieci niej kojarzą z moimi dziećmi > wciąż mi się wydaje,że to wnusięto jest moim dzieciakiem,takim baby-savannah i wszystko nam wolno. Pycha ale jednak nie za często.Tak co 2,3 tygodnie na dwa dni i PRZERWA. To jest ta decydujaca różnica bo z WŁASNYMI nie było przerw ani wytchnienia.\n23/04/2012 o 22:19\nWnusięta Wizji są jak pęta kiełbasy dobrze obsuszonej, można o nich zapomnieć, albo odwiesić na haczyk. Bardzo spokojnie dyndają wtedy na wietrze i nic nie jest w stanie ściągnąć ich na dół. Takie są wtedy jakby zamyślone 😉\n23/04/2012 o 22:56\nNo ja nie wiem Rosa czy o tej porze nie powinnaś spać. A już włóczenie się po sawannie to ekstrawagancja a nawet dekadencja.\n23/04/2012 o 23:03\nMogę sobie pozwolić 😉 Mam dziś wygrane dwie potyczki z dzikimi, he he\n12/05/2012 o 12:24\nP.S. Zbieżność nazwy Dzieci Indygo z moim nickiem jest przypadkowa, w tym sensie, że nick ten wybrałam na długo zanim usłyszałam o tych dzieciach, ale jak wszyscy wiemy, nie ma czegoś takiego jak przypadek, a kolory mają swoje znaczenie. Taka nazwa była używana jeszcze zanim James Twyman napisał swoją książkę, wierzy się bowiem, że dzieci te przybywają na Ziemię na „promieniu w kolorze indygo”.


Kontakt- Poradnik inwestora budującego dom\nPochodzimy z Lublina. Tutaj na co dzień mieszkamy, pracujemy oraz zajmujemy się naszymi domami i rodzinami. Stronę prowadzimy hobbystycznie, w ramach rozwoju osobistego oraz dzielenia się doświadczeniem z innymi budującymi lub remontującymi. Jeżeli chcesz wesprzeć naszą działalność w jakikolwiek sposób będzie nam niezmiernie miło.\nSkorzystaj z naszej bazy porad budowlanych. Zawiera ona wskazówki ekspertów oraz internautów. Dowiesz się jak budować i remontować oraz jaką kwotę należy na to przeznaczyć.\nPrawdopodobnie odpowiedź na wiele Twoich pytań znajdziesz w naszym serwisie (pomocne będą kategorie wpisów oraz wyszukiwarka). W innym wypadku napisz do nas używając poniższego formularza kontaktowego. Postaramy odpisać się najszybciej jak to będzie możliwe.