Roma i Amor - historia prawdziwa [Jerzy Zieliński] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00728 010443 16981454 na godz. na dobę w sumie\nRoma i Amor - historia prawdziwa - ebook/epub\nAutor: Jerzy Zieliński Liczba stron: 180\nISBN: 978-83-7900-407-2 Data wydania: 2015-10-11\nJerzy Zieliński "Roma i Amor – historia prawdziwa" Copyright © by Jerzy Zieliński, 2015 Copyright © by Wydawnictwo Psychoskok sp. z o.o., 2015 Wszelkie prawa zastrzeżone. Żadna część niniejszej publikacji nie może być reprodukowana, powielana i udostępniana w jakiejkolwiek formie bez pisemnej zgody wydawcy. Opowieść oparta na autentycznych wydarzeniach - niektóre szczegóły i dane, które mogłyby prowadzić do identyfikacji osób w niej występujących, zostały przez autora zmienione. Konwersja i skład wersji elektronicznej: Arkadiusz Woźniak Projekt okładki: Jerzy Zieliński Korekta: Paweł Markowski ISBN: 978-83-7900-407-2 Wydawnictwo Psychoskok Sp. z o.o. ul. Chopina 9, pok. 23, 62-507 Konin tel. (63) 242 02 02, kom. 665-955-131 wydawnictwo.psychoskok.pl e-mail: wydawnictwo@psychoskok.pl\nJerzy Zieliński Roma i Amor historia prawdziwa Wydawnictwo Psychoskok Konin\nI. Wymazać z pamięci Roma była pełną życia, atrakcyjną kobietą o smukłej sylwetce, ciemnokasztanowych włosach i wyraziście błękitnych oczach. Trochę zwariowana, ale rozważna w sprawach życiowo strategicznych, zanim - mając 33 lata - wyszła za starszego o 25 lat zamożnego mężczyznę, prowadzącego swój własny, dobrze prosperujący interes - zakład produkcji artykułów szczotkarskich. Zakład ten mieścił się w murowanym, podłużnym baraku, po tej samej stronie ulicy, niespełna 50 metrów od niewielkiego, jednorodzinnego domu, w którym mieszkali. Igor był niewidomy od urodzenia. Genetycznie był zakotwiczony na dawnych, polskich kresach wschodnich - był powieleniem genów swoich przodków, zamieszkałych gdzieś na terenach dzisiejszej Białorusi. Był Polakiem, a jedyna zauważalna cecha wskazująca na jego pochodzenie to lekki, niemal niezauważalny wschodni akcent, szczególnie wyczuwalny, gdy wypowiadał słowa w gniewie. Był krępy, o jasnej karnacji, prawie łysy. Jego głowę okalał jedynie niezbyt szeroki pas jasnosiwych włosów. Igor stwarzał pozory dobrego, czułego, zapobiegliwego męża i z zewnątrz małżeństwo mogło uchodzić za zgodne i udane. Było jednak inaczej. Raz po raz dochodziło w nim do poważnych konfliktów, wywoływanych najczęściej jego bezpodstawną, chorobliwą, wyimaginowaną zazdrością. Utarczki słowne przechodziły często w rękoczyny i, mimo że Roma broniła się jak mogła, obrywała razy wymierzane w szale, przy użyciu białej laski, którą zawsze miał przy sobie. Ten przedmiot, powszechnie używany przez niewidomych w celu bezpiecznego poruszania się w przestrzeni i stanowiący swoisty znak rozpoznawczy, znalazł w rękach Igora nowe, okrutne zastosowanie. W napadach szału bił nim na oślep, gdy udało mu się zapędzić przestraszoną kobietę w narożnik pomieszczenia. Nie widząc od dziecka, dysponował bardzo wyczulonym słuchem i niemal bezbłędnie lokalizował położenie swej ofiary. Poczucie bezradności przeplatane wściekłością narastało w Romie stopniowo, z upływem lat, aż w końcu przerodziło się w postawę buntowniczą. Nauczyła się stosować uniki, a nawet niekiedy oddawać ciosy. Biała laska coraz częściej trafiała w próżnię, ze świstem prując powietrze. Do świadomości Igora, przez lata karmionej uległością żony, z trudem przedzierał się fakt, że nie jest już tak bezkarny i wszechwładny. Podczas tych ekscesów zdarzało się, że Roma odepchnęła go z takim impetem, że upadł na podłogę. Raz nawet przy takim upadku uderzył tyłem głowy w krawędź szafki i na chwilę stracił przytomność. Kobieta nie miała innego wyjścia – wszelkie próby cywilizowanego rozwiązania tej sprawy nie przynosiły pozytywnych efektów, jak choćby wielokrotne próby przeprowadzenia szczerej, spokojnej rozmowy z mężem, w stosownych, wolnych od napięć chwilach. Także kilkukrotne zgłaszanie policji faktu maltretowania, spotykało się tylko z uszczypliwymi, drwiącymi komentarzami w rodzaju: „pani chyba żartuje - jak taki kaleka, starszy, ociemniały człowiek byłby w stanie panią pobić!?” lub wręcz sugerujące, że siniaki i opuchlizny powstały przy innej okazji, a nawet, że zrobiła je sobie sama. Tak mijały lata w przygnębieniu, strachu, bólu i poczuciu bezsilności. Roma dobiegała już czterdziestki. W międzyczasie urodziła im się córeczka Natasza, której imię narzucił oczywiście Igor, nawet nie pytając żony o jej propozycje. Dziewczynka miała już 5 lat i była z konieczności świadkiem wielu strasznych, hałaśliwych scen, raz po raz rozgrywających się pod ich dachem. Była dzieckiem spokojnym, mizernym i chorobliwym. Białaczka pojawiła się nagle i uderzyła z taką mocą, że po trzech miesiącach - mimo ogromnych starań, do których niespodziewanie włączył się dotychczas niezbyt interesujący się dzieckiem ojciec - Nataszka zmarła. Był to ogromny cios dla obojga rodziców, a szczególnie dotkliwy dla Romy, która w dziecku znalazła pociechę w swej niedoli i nadzieję na przyszłość. Natasza była rezultatem ich intymnego współżycia, do którego dochodziło rzadko. Zdarzało się jednak, że – po wymierzonych razach i wulgarnych wyzwiskach – odczekawszy kilkanaście minut, nabuzowany samiec rzucał się na Romę, by zaspokoić swoje żądze. Ta niepohamowana chęć odbycia stosunku pojawiała się z reguły właśnie po takich awanturach. Dla Romy te czułości były bodaj cięższe do zniesienia niż bicie i obelgi. Życie toczyło się dalej, a ogromna niechęć Romy do męża przerodziła się w nienawiść. Śmierć dziecka przypisywała podświadomie, nie naturze i losowi, nie zbiegowi przypadków, ale atmosferze panującej w ich domu. Właściwie wprost winiła za tę śmierć swojego męża. Przez głowę niekiedy przelatywały jej samobójcze myśli. Jednocześnie buntowała się całym swoim wnętrzem przeciw tym myślom i w głębi duszy czuła, że taka decyzja byłaby poddaniem się, rezygnacją, straszną niesprawiedliwością. Dlaczego właśnie ona, która tyle wycierpiała, miałaby pozbawić się życia, a mąż tyran będzie żyć dalej, pewnie nawet bez wyrzutów sumienia. Jej stan psychiczny był bardzo zły. Nie mogła spokojnie i rzeczowo myśleć. Chwilami miała wrażenie, że zwariuje, ale obowiązki związane z utrzymaniem domu, absorbowały ją na tyle, że nie pozwalały jej wpaść w całkowite otępienie. Pewnego dnia, sprzątając mieszkanie, zupełnie przypadkiem natrafiła na buteleczkę z dziwnym, nieznanym jej specyfikiem pod nazwą „Johimbina”. Od koleżanki, jedynej powierniczki jej cierpień, z którą spotykała się rzadko, na krótko i ukradkiem, dowiedziała się, że to silny afrodyzjak, zwiększający ukrwienie narządów płciowych, wzmagający potencję. Dowiedziała się też, że musi być jednak stosowany z umiarem, bo podnosi znacznie ciśnienie tętnicze krwi. Dotarło do niej, że Igor na pewno to zażywa i stąd u niego ten niestosowny do wieku wigor seksualny. Zakiełkował w jej głowie pewien plan. Początkowo odpychała go od siebie ilekroć stawała jej przed oczyma jego wizja. Nie mogła oswoić się z myślą, że byłaby zdolna w jakikolwiek sposób przyczynić się do czyjejś śmierci. Jednak uporczywa myśl, gdy raz zakiełkowała w jej komórkach mózgowych, niełatwo dawała się usunąć. Podstępny plan pojawiał się w różnych, nieoczekiwanych momentach, na jawie i we śnie. Czasem jako realne, łatwe rozwiązanie, innym razem jako koszmar. Mijały miesiące i wydawało jej się, że to minie, ale myśli o fizycznym pozbyciu się męża wręcz się nasilały. Igor, mimo swych 65 lat, stawał się coraz bardziej nachalny i krewki seksualnie. Przykładał coraz większą wagę do życia erotycznego w ich związku. Wiedziała już, że jest to skutek „cudownego leku”, ale wiedziała też, że nie należy zażywać go w dużych ilościach, według własnego uznania. Właśnie to było częścią jej podstępnego zamysłu. Igor, w swych niepohamowanych żądzach, zmuszał Romę do wyrazistego okazywania przyjemności, mimo że odczuwała jedynie obrzydzenie. Było to dla niej bardzo trudne, ale nagabywana, zaczęła udawać i spełniać jego oczekiwania. Wkładała w to ogromny wysiłek i cały, na miarę swych możliwości, kunszt aktorski. Odgrywała miłosne uniesienia i widziała jak wzbierała w nim duma z własnej sprawności seksualnej. Częstotliwość tych kontaktów rosła, a jego kondycja rzeczywiście sięgała szczytów. Jej aktorstwo, w ślad za tym, przybierało coraz bardziej wyraziste formy. Często nawet manifestowała udawany niedosyt. Słusznie zakładała, że to skłoni go do picia większych ilości „Johimbiny”. Rzeczywiście zwiększał dawki, nie bacząc na zagrożenie dla zdrowia i życia. Miał słabo wydolny układ krążenia – jego serce było niewydolne w trzydziestu procentach. Miewał znaczne, raptowne skoki ciśnienia, o czym oboje wiedzieli od lat. Igor wpadł w erotyczny amok i robił wrażenie jakby seks był najważniejszy w jego życiu. Roma, w pełni świadoma zagrożenia (przeczytała też o tym w jakiejś kolorowej prasie), nadal symulowała niezaspokojenie. Na pytania Igora wykrzykiwane podczas stosunków: „ Mało ci, mało?!”, odpowiadała z premedytacją, odgrywając swoją rolę: „Tak, chcę więcej, mocniej!”. Pewnego wieczoru, jak to często bywało, po jednej z wielu kłótni okraszonych niewybrednymi epitetami pod jej adresem, właściwie bez konkretnego powodu, wypowiadanymi jakby profilaktycznie, na zapas, popchnął ją na łóżko. Wszedł w nią od tyłu. Był w tym dniu wyjątkowo podniecony i brutalny. Sapał i chrząkał wykonując dość szybkie, chaotyczne ruchy. Po kilku, może kilkunastu minutach nagle zamarł w bezruchu, po czym wydał chrapliwy pomruk i runął bezwładnie, najpierw na łóżko, potem z hukiem na podłogę. Leżał na plecach w bezruchu z szeroko otwartymi, nigdy niewidzącymi oczami. Gałki jego oczu były zawsze mętne, bez wyrazu i martwe. Teraz wydawały jej się jakby inne. Malowało się w nich zdziwienie, może zaskoczenie, a otwarte szeroko usta robiły wrażenie jakby zaraz miała z nich wypłynąć wiązanka wyzwisk. Zaległa niemal absolutna cisza, a Roma patrzyła w osłupieniu na tę twarz, jego nieruchome, rozkrzyżowane ręce i nienaturalnie skręcony korpus. Dopiero po kilku minutach nachyliła się nad nim i nasłuchiwała, przykładając ucho do jego ust. Chciała być pewna czy to już śmierć, czy tylko omdlenie. Cisza. Przyłożyła jeszcze palce do jego szyi, z boku, jak to widywała w filmach kryminalnych. Znowu nic – pod palcami nie wyczuła żadnych oznak tętna. Przypomniała sobie jeszcze, że przykłada się też lusterko w okolicy ust i nosa – obserwowała czy pojawi się na nim chmurka pary. Nie pojawiła się. Wszystkie te czynności wykonała bardzo sprawnie, niemal profesjonalnie. Była zdziwiona, że jest taka spokojna i opanowana. - Nie żyje! – powiedziała głośno do siebie, jakby chciała tę śmierć przypieczętować, potwierdzić oficjalnie. Nie miała żadnych wątpliwości. Wezwanie karetki pogotowia uznała za bezzasadne, ale zaraz też pojawiła się świadomość, że - w pewnym stopniu – miała w tej śmierci swój maleńki udział. Nie czuła jednak, co wydało jej się dziwne, wyrzutów sumienia. Szybko ochłonęła, pomyślała, że musi trzymać się procedur i postępować racjonalnie. Wykręciła numer pogotowia i spokojnie czekała, wystukując palcem na blacie biurka rytm sygnałów przywołujących połączenie. Była spokojna, ale niepokoiło ją milczenie w słuchawce. Po kilkunastu sygnałach wreszcie odezwał się surowy głos męski: - Pogotowie ratunkowe, słucham. Roma, ściszając nieco głos, powiedziała: - Mój mąż miał chyba zawał przed chwilą, nie rusza się, nie wiem, nie jestem lekarzem, nie wiem, proszę przyjechać. Podała jeszcze nazwisko i adres, a na kolejne pytania zadawane przez operatora, odpowiadała zniecierpliwiona: - Nie wiem, proszę przyjechać! Opadła w głęboki fotel i tak trwała nieruchomo, a przez jej mózg przelatywał film złożony z dziesiątków urywanych scen, związanych z jej okropnym, smutnym życiem. - Co dalej? - myślała. Jeszcze nie docierało do niej, że jest wolna, że nikt już nie będzie jej bił, wyzywał, gnębił, że nie będzie już bezpodstawnych scen zazdrości, pełnych pretensji, wulgarnych wyzwisk, poniżania i wygadywania, że weszła w dobrobyt w jednej koszuli. Nim zadzwonił domofon i nim wszedł lekarz z pielęgniarzem, pomyślała jeszcze, że staje się właśnie właścicielką całego domu i zakładu z niemałym parkiem maszynowym, ale w tym momencie odbierała to jako obciążenie, a nie korzyść. Nie mieli dzieci, Igor nie miał w ogóle żadnych krewnych – spadek ustawowo przypadał więc żonie. Myśli te przerwał ostry dzwonek. Po chwili obaj mężczyźni przykucnęli nad ciałem. Usłyszała z ust lekarza zdecydowane, ale z nutą żalu wypowiedziane słowa: - Przykro mi, nie żyje. Po chwili spytał: - Czy to pani ojciec? Leżący na podłodze Igor wydawał się jeszcze starszy niż za życia. - Nie, to mąż. Jest, był ode mnie znacznie starszy. I niewidomy – dodała. Na twarzach obu mężczyzn widać było zdziwienie, jakby niedowierzanie. Zadawali jej jeszcze wiele pytań odnośnie jego stanu zdrowia, kondycji. Roma przyniosła teczkę z wynikami jego badań lekarskich, z których jednoznacznie wynikało, że chorował na nadciśnienie, dusznicę bolesną i cukrzycę a także arytmię. Lekarz wystawił medyczny akt zgonu. Ciało poło- żyli na łóżku. Już po godzinie przyjechał karawan. Włożono zwłoki do trumny i zabrano do kostnicy. Została sama. Nie mogła jeszcze uwierzyć w to, co się stało, choć od jakiegoś czasu właśnie na to czekała. Natychmiast odsunęła natrętne myśli i przyrzekła sobie, że nie będzie się nigdy obarczać odpowiedzialnością za śmierć Igora. - To rozdział zamknięty! Po prostu serce nie wytrzymało! - powiedziała do siebie, ale tak głośno, jakby chciała wypełnić tym stwierdzeniem cały dom. Załatwianie formalności związanych z pogrzebem poszło bardzo sprawnie – było to dla niej miłym zaskoczeniem. Nie dawała anonsu prasowego. Na cmentarzu pojawiło się niewielkie grono osób. Na pogrzeb szefa oczywiście przyszli pracownicy i kilku znajomych Romy. Wdowa szła za trumną cała w czerni, trzymając pod rękę matkę. Pani Jadwiga przyszła na ten pogrzeb wyłącznie po to, aby dodać otuchy córce i wesprzeć ją duchowo. Nienawidziła swego zięcia szczerze i od dawna. Była kobietą spokojną, rozsądną i zgodną z natury, ale nie mogła znieść cierpień swojej córki. Domyślała się, że nie miała ona łatwego życia, chociaż Roma nigdy nie zdradzała jej sekretów małżeńskich. Wiedziała, że byłoby to dla matki zbyt bolesne – nie chciała jej tym obciążać, wiedząc, że jest kruchego zdrowia. Wielokrotne pytania matki zawsze kwitowała stwierdzeniem w rodzaju: ” Nic się nie dzieje, to są nasze sprawy, dam sobie radę”. Doświadczona wdowa nie dawała się zwieść, wiedziała, że Igor to tyran i córka cierpi w tym związku, ale nie mogła z niej zerwać zasłony milczenia. Jedyne, co mogła od niej uzyskać to to, że Roma nigdy nie stawała w jego obronie i nie próbowała usprawiedliwiać, gdy matka wyrażała swoją nienawiść do Igora, lub gdy ubolewała nad dolą córki. Często mawiała: – Ciężko mi na sercu, że musisz znosić na co dzień takiego wstrętnego, starego dziada. Igor w ogóle nie tolerował teściowej i dlatego z córką widywała się bardzo rzadko. Były to raczej kontakty telefoniczne, a w nich trudno roztrząsać tak delikatne kwestie. Obie liczyły, że teraz wszystko nadrobią i będą mogły spędzać ze sobą tyle czasu ile zechcą. Pogrzeb odbył się błyskawicznie i obie kobiety wróciły do pustego domu. Był to dom w kształcie regularnego sześcianu, postawiony pod koniec lat pięćdziesiątych ubiegłego wieku. Struktura wewnętrzna niezbyt dobrze zorganizowana architektonicznie. Pomieszczenia, poza jednym, dużym pokojem na parterze, były małe, w dodatku niezbyt funkcjonalnie urządzone. W tym dniu nie robiły już nic – usiadły w fotelach i rozpoczęły szczerą rozmowę. Dotychczasowa skrytość córki zmieniła się w wylewność. Opowiadała matce chaotycznie o latach spędzonych z Igorem, o wielkiej krzywdzie, jaką jej wyrządził, o swoim pełnym przemocy życiu. Nalały sobie po kieliszku koniaku z butelki, którą znalazły w barku w pokoju, do którego nikt – oprócz Igora – dotychczas nie miał wstępu. Nie wiadomo czy sprawił to alkohol, czy szok po jego śmierci, bo Roma otworzyła się przed matką do tego stopnia, że z łatwością opowiedziała o swoim podstępie, o przedawkowaniu tajemniczego afrodyzjaku, który jej zdaniem z pewnością przyczynił się do śmierci. Matka słuchała tych zwierzeń w ciszy i skupieniu, ani słowem córce nie przerywając. Doczekawszy końca jej zwierzeń, westchnęła tylko głęboko i stwierdziła: - No tak, ja cały czas podejrzewałam, przecież pamiętasz jak często cię pytałam i pamiętasz też, że ty mnie uspokajałaś, bagatelizowałaś moje obawy lub wręcz zmieniałaś temat. - Wiem – odparła cicho i łzy potoczyły się jej po policzkach. - Wiem, ale nie mogłam nic zrobić i dlatego wpadł mi do głowy ten chytry plan – powiedziała jednym tchem. - Dziecko – spokojnym tonem zaczęła matka - ty mu tego nie kupiłaś, ty mu tego nie podałaś, to był jego wybór. Nie ma więc mowy o wyrzutach sumienia. - No właśnie – odparła Roma i od razu poczuła się lepiej. Jeszcze kilka minut przedtem, głęboki smutek przemieszany z poczuciem winy przeszywał jej duszę, a teraz nagle stała się jakby inną istotą. Zdecydowana postawa matki, a przede wszystkim sam fakt podzielenia się tym ciężarem z drugą osobą, dodały jej skrzydeł. Niemal wykrzyknęła: - To rozdział zamknięty! Było – minęło! Poczuła ulgę i poprosiła matkę, aby do tego tematu już nie wracały. - Mamy ważniejsze sprawy na głowie, jutro weźmiemy się za porządki. Trzeba wszystko przejrzeć, posegregować, powyrzucać. Zaczniemy od rana, zaraz po śniadaniu – oznajmiła z werwą w głosie. Położyły się spać z obawą, że nie będą mogły zasnąć, ale po kilku minutach obie, prawie jednocześnie, zapadły w głęboki, spokojny sen. II. Nowe życie Rano weszły do Igora pokoju. Był zawsze zamknięty na klucz. Ilekroć wychodził z domu, nie zapominał przekręcić zamka. Robił to także, gdy był wewnątrz, w pokoju. Dostęp do tego pomieszczenia miała Roma tylko wtedy, gdy chciał, żeby go posprzątała. Siadał wtedy w fotelu i wsłuchiwał się w odgłosy jej krzątaniny. Wyczuwał, co robiła w danym momencie. Gdy na przykład odkurzała biurko i zalegające na nim przedmioty, robił uwagi: - Nie poprzestawiaj mi niczego! Co tak się guzdrzesz, jak długo mam czekać?! Właśnie podczas takiego sprzątania Roma natrafiła kiedyś na buteleczkę z napisem „Johimbina”, którą on nieopatrznie zostawił na blacie biurka. Zaczęły właśnie od tego biurka. Poza maszyną do pisania alfabetem Braille`a, biurowym dziurkaczem i zszywaczem, leżały na nim całe wiązki pisaków, ołówków i długopisów, a także breloczki, zapalniczki, zapachowe świeczki, muszle, ceramiczne figurki i wiele jeszcze innych drobiazgów. Zaczęły wysuwać szuflady. Dla odmiany – w nich panował absolutny ład. Wszystko było poukładane w idealnym porządku. Każda rzecz miała swoje odrębne miejsce – żadna z nich nie była przykryta przez inną. Widać było, że – z uwagi na swoje kalectwo – posegregował i rozmieścił wszystko niezwykle starannie, żeby po omacku poruszać się w przestrzeni tych szuflad. Były tam więc poukładane w rządku klucze, opakowania z lekarstwami, braille`owski kalendarz, tekturowe teczki i taśmy magnetofonowe, oklejone nalepkami z wyciśniętymi znakami alfabetu Braille`a oraz wiele różnych artykułów i drobiazgów. Z drugiej strony biurka były drzwiczki zamknięte na klucz, które z łatwością otworzyły przy pomocy jednego z kluczy z szuflady. W tej części były półki, a na samym dole metalowa skrzynka. Dopasowały bez trudu kolejny klucz. Po przekręceniu go w zamku, skrzynka odskoczyła od podłoża – wyciągnęły ją na zewnątrz i postawiły na biurku. Obie jednocześnie aż jęknęły z zachwytu. W pudełeczkach o różnych kształtach i kolorach leżało mnóstwo złotej biżuterii: dwa piękne, ciężkie naszyjniki, trzy sygnety, kilkanaście pierścionków. Niektóre z nich Roma znała – w pierwszych latach małżeństwa Igor dawał jej do ponoszenia. Pamiętała też niektóre kolczyki i klipsy, którymi w przeszłości ozdabiała sobie uszy przy różnych okazjach. Zawsze potem musiała je oddawać Igorowi, a on – jak się teraz okazało – chował je skrzętnie w tej skrzynce. Było tak tylko na początku małżeństwa, potem nigdy już ich nie widziała. Leżały tam jeszcze piękne, cenne bransolety. Od cienkich, łańcuszkowych po ciężkie, o grubych ogniwach. Roma od razu zwróciła uwagę, że nie ma dobrze jej znanej, bardzo kosztownej, wykładanej brylantami bransolety. Igor zakładał ją czasem w komplecie z sygnetem. Zdziwił ją jej brak. Przypomniała sobie po chwili, że Igor miał zwyczaj chować kosztowności także w ukrytych, wewnętrznych kieszonkach marynarek, specjalnie na ten cel umieszczonych przez krawca. Skrupulatnie sprawdziły każde ubranie wiszące w szafie – bez rezultatu. Z rezygnacją opuściły ręce i usiadły. - Gdzie się mogła podziać, przecież to była najdroższa rzecz z całej biżuterii - powiedziała Roma i nagle ciarki przebiegły jej po plecach. Doznała olśnienia. - Tak, na pewno tak! – wykrzyknęła. - Ona na pewno była w garniturze, w którym był pochowany, teraz jestem tego pewna! Osobiście, przy wydatnej pomocy matki, ubierała Igora do trumny i wtedy do głowy jej nie przyszło, że w tym ubraniu może być ukryte to cudeńko. - Trudno, przeżyję, nic na to nie poradzę! - zamruczała pod nosem. Jednak ani w tym dniu, ani w następnych, nie mogła przestać o tym myśleć. Stale stawał jej przed oczyma widok męża leżącego w trumnie, w garniturze z ukrytą w nim bransoletą. Nie miała natury pazernej i wobec odziedziczenia tak znacznej ilości kosztowności, które stały się jej własnością tak niespodziewanie, nie powinna ubolewać nad stratą zaledwie cząstki tych dóbr. Sprawa ta jednak długo nie dawała jej spokoju. Powróciły do przeglądania zawartości biurka i natrafiły na teczkę z naklejoną kartką, pokrytą pasmem wypukłych punktów i koślawo wykaligrafowanym napisem :”bank”. Wewnątrz była karta wzoru podpisów, a na niej podpis męża, właściciela konta i poniżej Romy, jako pełnomocnika. Od razu przypomniała sobie, że kilka lat temu zabrał ją do banku i coś kazał podpisać, ale wtedy nie wnikała nawet, czego to dotyczyło – był to okres jej bardzo złego stanu psychicznego i wszystko było jej obojętne. Postanowiły, że następnego dnia pójdą do banku, by przede wszystkim, poznać stan konta, a może także pobrać pieniądze. Obie wiedziały, że takie pełnomocnictwo działa tylko za życia właściciela konta, ale matka wiedziała też, że informacje o śmierci docierają do banków tylko w przypadkach zgłoszenia się zainteresowanych osób lub sądów. Roma więc będzie mogła zadysponować kontem według swego uznania. Mogła to zrobić bez obaw, że sprawa wyjdzie na jaw, bo nie ma żadnych innych spadkobierców. Zakładała, że Igor nie zostawił żadnego testamentu - nie sprawiał bowiem wrażenia człowieka spodziewającego się tak rychłej śmierci. Zdawały sobie sprawę, że ewentualne środki, które leżą na koncie i tak przypadłyby Romie z mocy ustawy, gdyby przyszła z sądowym postanowieniem nabycia praw spadku, ale wiadomo powszechnie, że sprawy w polskich sądach ślimaczą się niezmiernie. Wolała mieć dostęp do konta od razu. W banku pojawiły się jako pierwsze klientki, zaraz po otwarciu. Okazało się, że na koncie spoczywa kwota prawie dwustu tysięcy złotych. Było to zwykłe konto obrotowe. Pieniądze te nie były oprocentowane i nie stanowiły lokaty terminowej. Obie doznały szoku. Roma złożyła wniosek o założenie konta na swoje nazwisko i przelanie na nie całej tej sumy. Pracownica w okienku zdawała się być zaskoczona i dwukrotnie upewniała się, czy rzeczywiście ma przeprowadzić taką operację. Poszła nawet na zaplecze, jak podejrzewały, wesprzeć się konsultacją z szefostwem, bo wróciła do kasy już nieco spokojniejsza i rozluźniona. Dalej operacja potoczyła się gładko. Wróciły do domu. Roma, od nadmiaru wrażeń, opadła z sił i długo jeszcze, patrząc w sufit, rozmyślała o konsekwencjach ogromnej zmiany, jaka była jej udziałem. Miała pełną głowę kotłujących się myśli. Wiedziała, że teraz jej życie zmieni się całkowicie – stała się panią swego losu. - Nareszcie mogę swobodnie spotykać się z matką, przyjaciółmi, może poznam kogoś, kogo pokocham i przynajmniej w drugiej połowie życia zaznam szczęścia – szeptała do siebie po cichutku. W całym okresie małżeństwa, Roma nie dbała o siebie i stopniowo traciła swój dawny urok i wdzięk. Podkrążone i podpuchnięte oczy, wybite, podczas jednej z awantur dwa przednie, górne zęby, ręce, które od lat nie zaznały zabiegów kosmetycznych. Wszystko to, wraz z coraz wyraźniej zaznaczającymi się zmarszczkami, dawało obraz kobiety zaniedbanej. Nawet sylwetka, niegdyś dumnie wyprostowana, pochyliła się nieco i utraciła dawną sprężystość. Wiedziała, że musi odmienić swoje życie – zadbać o ciało, a poprawa nastawienia psychicznego do życia, do otoczenia, wreszcie do samej siebie, nastąpi w ślad za tym. Następnego dnia zaprosiła swoją najlepszą koleżankę z lat szkolnych, Marię. Spędziły razem prawie cały dzień i wspólnie roztrząsały każdy szczegół tej ogromnej zmiany, jaka stała przed Romą. Analizowały niemal każdy aspekt jej dotychczasowego życia i wyciągały wnioski na przyszłość. Obie zgodnie uznały, że Roma, mając dopiero niespełna 40 lat, ma pełne prawo i szansę ułożyć sobie życie na nowo, w harmonii i szczęściu. - Musisz kogoś poznać, otrząsnąć się z tego marazmu! - zdecydowanie stwierdziła Maria. - Nie myślę jeszcze o tym, to wymaga czasu, zbyt dużo doznałam cierpień i poniżeń. Muszę wymazać to z pamięci – odparła i nagle ogarnął ją taki smutek i żal, że jej oczy wypełniły się łzami, a głos załamał. - Nie mówmy dzisiaj o tym więcej, to mnie przygnębia – poprosiła lekko drżącym głosem. Dni mijały, a każdy z nich był bardzo pracowity. Roma musiała załatwić wiele spraw urzędowych, związanych z przepisaniem na siebie zakładu. Wszystkie media w domu i zakładzie były fakturowane na Igora. Przy tej okazji - na dodatek - okazało się, że właśnie upłynęła ważność jej dowodu osobistego. Pracownicy zakładu, dla których Roma stała się teraz prawdziwą, nową szefową, okazali jej stosowny szacunek. Robili wrażenie zadowolonych z nagłej zmiany szefa. Zapewnili ją o wielkim przywiązaniu do firmy i lojalności wobec niej. Pomyślała, że pewnie ciężko znosili rządy Igora i nieraz musieli zacisnąć zęby oraz położyć uszy po sobie, by nie stracić pracy. Ze swej strony, zapewniła ich o swoim pozytywnym nastawieniu i o uczciwych zasadach współpracy opartej na sprawiedliwości, właściwej ocenie zasług i nagradzaniu za zaangażowanie – cała czwórka zgodnie przyjęła to oklaskami. Na tym polu nie przewidywała więc większych problemów na przyszłość. Jeden z pracowników, najstarszy, najdłużej tu pracujący zapewnił, że od dawna prowadzi wszystkie firmowe sprawy z pomocą biura rachunkowego i, że poza kontrolą, nie będzie musiała angażować się bezpośrednio, a pieniądze popłyną jak dotychczas. Ulżyło jej, bo była to jedna ze spraw, której obawiała się najbardziej. Początkowo bała się i myślała, że będzie musiała zakład zamknąć, ludzi zwolnić i sama poszukać pracy. Nadchodziła wiosna. Roma, w miarę upływu czasu i pokonywania wielu przeszkód, powoli odzyskiwała dawną stabilizację emocjonalną. Na początku pełna obaw i splątanych myśli, teraz stawała się, z dnia na dzień, bardziej rezolutna. Zdawało się jej, że jedyną przeszkodą do pełnej harmonii jest samo przebywanie w pomieszczeniach budzących przykre wspomnienia. Wyposażenie i wystrój wnętrza domu były niezmienne od dnia, gdy się wprowadziła, na miesiąc przed ślubem. Przez cały ten czas Igor nie pozwolił wymienić czy dołożyć ani jednego sprzętu czy mebla. Nie pozwalał też na nawet niewielką zmianę w ich ustawieniu. Tłumaczył to zakłóceniem orientacji przy poruszaniu się, z uwagi na swoje kalectwo. Nawet kolory ścian, co już nie mogło mieć przecież takiego uzasadnienia, kazał malarzom odtwarzać z maksymalną dokładnością. Kolory te były bardzo ostre, przesycone i Roma czuła się w nich niekomfortowo. Przypomniała sobie, jak kiedyś, w tajemnicy przed mężem, wyprosiła u malarzy, aby każdy kolor nieco rozjaśnili. Teraz miała zupełnie odmienną wizję tego domu – postanowiła, że zleci wykonanie remontu wnętrz z wymianą okien włącznie. Dotychczasowe okna były drewniane, kasetowe, starego typu i pobejcowane niemal na czarno. Robiło to przytłaczające wrażenie, a światło wpadające z zewnątrz było jakoś dziwnie ponure. Postanowiła, że wymieni też większość mebli – wszystkie były bardzo ciemne, mahoniowo-czarne. Chciała rozjaśnić przestrzeń wokół siebie, aby było przytulnie, przyjaźnie, a przede wszystkim, aby nic nie przypominało przeszłości. Miała pieniądze i przekonanie, że prace pójdą gładko. Zamierzała zlecić wszystko profesjonalnej firmie, dysponującej wieloma pracownikami, żeby trwało to jak najkrócej. Rzeczywiście, cały remont przebiegł sprawnie i zakończył się w niespełna 10 dni. Pozostała tylko wymiana mebli. Z wydatną pomocą matki i Marii wybrała je i zakupiła, płacąc przelewem ze swojego, bogatego konta. Wszystko przywieziono w jednym dniu – sprawna ekipa zmontowała je i ustawiła w z góry zaplanowanych przez klientkę miejscach. Stare meble, oprócz biurka i szafy z pokoju Igora, ta sama ekipa zabrała ze sobą. To był teraz zupełnie inny dom i poczuła w pełni, że naprawdę rozpoczął się dla niej nowy etap życia, a przeszłość odsunęła się w nieokreśloną dal. Nowe szafy i komody wypełniły się modnymi, eleganckimi rzeczami. Wymieniła niemal całą bieliznę, kupiła kilka sukienek na różne okazje, śliczne futerko, mnóstwo bluzek i sweterków. Od lat nie kupowała sobie nic nowego, a spodni, których kupiła teraz kilka par, w ogóle – z rozkazu męża – nie mogła przedtem nosić. Po paru wizytach u dentysty pojawiły się nowe zęby, które humorystycznie nazywała kanoldami, prezentując je w uśmiechu coraz bardziej powiększającemu się gronu znajomych. Przestała z tych zębów drwić dopiero wtedy, gdy z czasem przyzwyczaiła się i uznała je, jako swoje. Poszła na kurs prawa jazdy i zaczęła interesować się markami i modelami samochodów. Po zdanym egzaminie kupiła dwuletniego VW Golfa od dentystki, u której się leczyła i która przesiadła się do nowego Audi A4. Wszystkie te zmiany były prawdziwą rewolucją. Chodziła teraz regularnie do kosmetyczki, solarium i fryzjera. Fantazyjnie wymodelowana fryzura z łagodnie stonowanymi pasemkami dodawała jej uroku. Odmiana była tak znaczna, że trzeba było się bardzo skoncentrować i wysilić, żeby ją rozpoznać. Zdarzało się, że sąsiedzi, którzy dotychczas się kłaniali i zazwyczaj wymieniali z nią kilka słów, teraz przechodzili tuż obok, obojętnie. Początkowo myślała, że jest to jakaś manifestacja niechęci, ale zrozumiała, że – po prostu – biorą ją za kogoś innego. Przekonała się o tym, gdy raz sama odezwała się do jednego z nich z irytacją w głosie: - Witam pana, panie Szczerski, chyba pan mnie nie poznaje, jestem sąsiadką spod szesnastki! Widziała jego zdziwioną minę, nieudawane zaskoczenie i musiała wysłuchać wielu słów usprawiedliwienia, a także komplementów pod swoim adresem. Jeździła po okolicy swoim nowym autem, aby nabrać wprawy i poczuć się pewniej za kierownicą. Nawet do sklepów w bliskiej okolicy nie chodziła pieszo. Z czasem sąsiedzi oswoili się z jej widokiem - uśmiechali się przyjaźnie i zagadywali życzliwie. III. Smak wolności Zbliżało się lato. Dobrzy znajomi, nieco młodsze od niej małżeństwo, Barbara i Tadeusz, zaproponowali jej wyjazd na dwutygodniowe wakacje na Mazury. Miał to być dość luksusowy ośrodek wypoczynkowy nad czystym, ładnie położonym jeziorem. Przystała na to chętnie i pełna entuzjazmu zaczęła przygotowania do drogi. Basia i Tadziu początkowo zamierzali ją zabrać swoim samochodem, ale ostatecznie wybrali się jej Golfem. Przeważył argument, że jej auto jest młodsze i w lepszym stanie od ich wysłużonej Skody. Poza tym, Roma szukała stale okazji, by doskonalić swoje nowo nabyte umiejętności. Sama podróż była niezwykle udana i miła. Zatrzymywali się raz po raz wyprostować nogi, posilić się nieco lub napawać pięknymi widokami. Po drodze mijali soczystozielone pola, kładące się długimi pasami na morenowych, łagodnych zboczach, upstrzone niekiedy kępami drzew i krzewów. Zachwycali się ogromnymi terenami łąk faliście rozpostartych aż po horyzont, zakończonych pasmem ciemnozielonego lasu. Kwitnące, o tej porze roku dywany traw i ziół nastrajały ich melancholijnie. Zapach, który przynosił im lekki, ciepły wiaterek potęgował upojenie tymi widokami. W końcu podróż dobiegła końca i oczom ich ukazał się pokaźny kompleks budynków z dużym napisem: „Jaskółka”, umieszczonym na najwyższym z nich. Między budynkami wyrastały gdzieniegdzie okazałe drzewa, a wolne przestrzenie okalały kępy krzewów i szeregi iglaków tworzących gęste żywopłoty. Za budynkami, nieco w dole, lśniło lustro srebrzystego jeziora. Po zgłoszeniu się w recepcji i pobraniu kluczy odstawili auto pod wiatę, która okalała zabudowania od tyłu, od strony jeziora. Wjechali windą na trzecie piętro. Otworzyli drzwi do przestronnego apartamentu. Z niewielkiego przedpokoju weszli do zgrabnej kuchenki. Oddzielne drzwi prowadziły do reszty pomieszczeń. Główny pokój zrobił na nich dobre wrażenie. Zachwycali się skórzanymi kanapami, stylowymi meblami, a także galerią obrazów olejnych, zdobiących jasno kremowe ściany. Szerokie okno balkonowe prowadziło na dość duży taras, z którego rozpościerał się wspaniały widok. Nad wierzchołkami drzew mieszanego lasu aż po horyzont, ciągnęła się tafla jeziora. Woda skrzyła się zachęcająco w promieniach popołudniowego słońca. Z tego pokoju, w przeciwległe strony prowadziły drzwi otwarte na oścież do niewielkich sypialni, z których każda miała swoją łazienkę. Obie sypialnie wyglądały identycznie. Miały szerokie, małżeńskie łoża, przykryte gustownymi kapami oraz szafy i kilka drobnych mebli: stoliczki nocne, fotele, ławy, komody. Wszystko było bardzo gustowne, starannie skompletowane. Niemal w każdym szczególe dało się odczuć finezyjne połączenie elegancji z funkcjonalnością. Rozpakowali walizki i porozmieszczali swój podróżny dobytek w szafach i komodach. W ślicznie urządzonych łazienkach odświeżyli się pod prysznicami. Panie uzupełniły makijaż i wszyscy, elegancko ubrani, udali się do restauracji, która zajmowała prawie cały parter budynku. Zamówili potrawy obiadowe, dobierając je z karty tak, by każdy miał danie wyraźnie odmienne. Basia zdecydowała się na potrawkę z kurczaka z ryżem i marchewką z groszkiem. Tadziu – zrazy wołowe z frytkami i buraczkami, a Roma duszone polędwiczki wieprzowe w sosie borowikowym z zestawem surówek. Nikt nie zamówił zupy. Celowo potrawy wzięli tak różne – chcieli już w pierwszym dniu przetestować kucharzy i zorientować się, co wybierać w kolejnych dniach. Wszystkim bardzo smakowało i zgodnie stwierdzili, że w następnych dniach złożą zamówienia w taki sposób, żeby każdy spróbował inne danie. Pogoda była wspaniała, więc udali się jeszcze tego dnia na spacer nad jezioro. Bardzo szeroka plaża rozciągała się na długość co najmniej 100 metrów i kończyła gąszczem krzewów i drzew, głównie sosnowych. Piasek był czysty, jasnobeżowy. Okazały pomost, zaczynający się od skraju plaży, biegł od brzegu na szeroką wodę na odległość jakichś 30 metrów, potem zakręcał w lewo i biegł jeszcze ze 40 metrów równolegle do brzegu, żeby znów skręcić w lewo i powrócić na ląd. Tworzyło to swoisty basen, bezpieczny do kąpieli dla osób nieumiejących pływać. W najgłębszym miejscu było około półtora metra. Zobaczyli, że wiele osób korzysta ze sprzętu wodnego. Wiele łódek, kajaków i rowerów wodnych było do połowy wyciągniętych na brzeg, a inne kołysały się z lekka na wodzie, przycumowane do pomostów. Uzyskali potwierdzenie od obsługi, że goście ośrodka korzystają ze sprzętu gratis. Informację taką przekazała im wprawdzie recepcjonistka, ale chcieli się upewnić. Przez kolejne dni dobra pogoda się utrzymywała. Większość czasu spędzali na plaży – opalali się, kąpali lub pływali na sprzęcie. Największą frajdę sprawiał im niewielki katamaran - jako jedyny dawał możliwość pływania w trzy osoby. Roma uwielbiała podczas żeglowania leżeć na nim i wpatrywać się w dumnie łopoczący, błękitny żagiel na tle pierzastych chmurek rozsianych po niebie. Po kilku dniach, cała trójka, opalona i wypoczęta, była w coraz lepszych humorach. Roma promieniała, wyglądała bardzo korzystnie i ponętnie. Wyczuwała, a czasem wprost widziała kątem oka, że niektórzy mężczyźni wodzą za nią wzrokiem. Teraz to już prawdziwa Roma – była w swoim żywiole, czuła się nareszcie naprawdę wyzwolona. Któregoś dnia, podczas obiadu, Basia zwróciła uwagę na babkę z dwoma kompanami przy stoliku nieopodal, rozmawiających przyciszonym głosem i konspiracyjnie zerkających w ich kierunku. - Nie odwracaj się, niedaleko nas, za tobą siedzi dwóch facetów z babką. Chyba mówią coś na nasz temat – wycedziła przez zęby Basia do Romy. - Ty też nie patrz tak nachalnie – zwróciła się do Tadzia, a potem do obojga: - Jak będziemy wychodzić, zwróćcie uwagę na ten stolik. Może to ktoś znajomy. Ja, w każdym razie, nic nie kojarzę. Plan się nie udał, bo towarzystwo wcześniej wstało od stolika i skierowało się ku drzwiom. Roma zauważyła, że jeden z mężczyzn porusza się jakoś dziwnie znajomo, a po paru sekundach była już pewna, że jest niewidomy. - On jest niewidomy, na pewno się nie mylę. Widzieliście jak ostrożnie stawiał kroki, a ten drugi trzymał go za łokieć, dyskretnie prowadząc do drzwi – jednym tchem wyszeptała Roma. - Wiecie, że mam w tym duże doświadczenie – dodała po chwili. - Rzeczywiście, chyba masz rację. Coś w tym jest – przyznała Basia, a jej mąż podzielił ich podejrzenia. Następnego dnia sytuacja się powtórzyła. Tym razem jednak trójka nieznajomych wchodziła na salę, gdy oni siedzieli już nad talerzami zupy. Teraz byli już pewni swojej diagnozy – widzieli jak obserwowany porusza się niepewnie, jak próbuje namierzyć oparcie krzesła, żeby je odsunąć, jak ostrożnie siada. Wywołało to w nich odruch współczucia, a w Romie dodatkowo negatywne emocje z przeszłości. Czuła się jakoś dziwnie. Ta postać wywoływała w niej wspomnienia, ale jednocześnie bardzo intrygowała. Nie mogła się powstrzymać, żeby nie zerkać w tę stronę. Teraz siedziała przodem do drzwi – Basia celowo zamieniła się z nią miejscami. W tych krótkich spojrzeniach zdołała wychwycić, że facet robił sympatyczne wrażenie, miał ładne, bujne włosy i lekki zarost. Jakiś niewidzialny magnes ciągnął jej wzrok w tym kierunku. Wychodzili pierwsi i nawet przechodzili dość blisko jego stolika, ale nie wypadało zbytnio się gapić. Skłonili się tylko delikatnie, życząc: „smacznego”. Po obiedzie, przebraniu się i krótkim relaksie w swoich eleganckich pokojach, jak zwykle poszli na plażę. Na pomoście, wśród przycumowanego sprzętu, nie było katamaranu – zauważyli, że jego błękitny żagiel, słabo widoczny, majaczy gdzieś w oddali. W dodatku dowiedzieli się od obsługi, że jakaś para wynajęła go z dziesięć minut temu i chyba długo trzeba by czekać na jego powrót. Dzień był wyjątkowo piękny, więc również wszystkie łodzie i rowery wodne były już w użyciu. Pozostały tylko 2-osobowe kajaki. Nagle, na pomost weszli „znajomi” z restauracji. Chcieli też coś wynająć i rozglądali się niepewnie. Mimochodem stali się świadkami dyskusji, jaką prowadziła Roma ze swoimi przyjaciółmi. - Popływajcie sobie, o mnie się nie martwcie, ja sobie pospaceruję! - zaproponowała. Tadziu z kolei nalegał: - Płyńcie we dwie, potem się zamienimy, też mogę sobie zrobić mały spacerek! Po krótkim przekomarzaniu się stanęło jednak na wersji Romy i po chwili Basia z Tadziem siedzieli już w kajakach, odziani w jaskrawe kapoki. Ten sam dylemat mieli „restauracyjni znajomi”, też byli we troje. Kiedy Roma odwróciła się w stronę brzegu z zamiarem opuszczenia pomostu, kobieta podbiegła do niej i zagaiła: - Mamy ten sam problem. Może pani zechciałaby popłynąć z męża kuzynem. Na imię mi Ania. Wyciągnęła przyjaźnie rękę i uścisnęły sobie dłonie. - Znamy się już przecież z widzenia, z obiadów – dodała. Odwróciła się w stronę mężczyzn i wskazując ręką, przedstawiła: - Paweł – mój mąż, a to jego kuzyn, Piotr! - Miło mi, na imię mi Roma, chętnie popłynę – odparła i odwróciła się w stronę Piotra. Ania, z pewnym zakłopotaniem w głosie, cedząc nieskładnie słowa, zwróciła się do Romy: - Ale jest, ja nie wiem czy... jest pewien problem... - Wiem! - przerwała Roma, nie pozwalając jej dokończyć. - Wiem! – powtórzyła i mówiła dalej - to dla mnie nie jest problemem. - Miałam męża niewidomego i przeżyłam z nim ponad osiem lat, mam w tym duże doświadczenie. Na te słowa cała trójka na chwilę zamarła w milczeniu. Wszystkich to jej oświadczenie wyraźnie zaskoczyło. Pierwszy odezwał się Piotr. Uśmiechając się serdecznie, lekko skłonił się w jej kierunku. Po raz pierwszy usłyszała jego ciepły, aksamitny głos. - Miło mi panią poznać i z wielką przyjemnością popłynę z panią gdzie nas oczy poniosą. Mam tu na myśli pani oczy, bo moje mogłyby nas wyprowadzić na manowce – wypowiedział płynnie, jakby deklamował rolę aktorską. Pomyślała: - Facet ma poczucie humoru i dystans do swojego kalectwa. Obie te cechy wydały jej się bardzo cenne. Spojrzała mu prosto w oczy i ujrzała w nich tę znaną jej bezradność, ten wygasły blask źrenic, ale jakże różny od zimnych oczu Igora. W oczach tych było coś ciepłego, ujmującego, coś, czego nie mogła określić. Nie były całkiem martwe – wydawało jej się, że tli się w nich jakaś iskierka. Nie myliła się. Piotr nie był całkowicie ociemniały – miał dość rzadką, genetyczną chorobę oczu – retinitis pigmentosa, związaną z zanikiem ciałka żółtego i innymi zmianami w siatkówce oka. Reagował na światło, częściowo rozpoznawał barwy, widział zarysy ciemnych kształtów na jasnym tle i odwrotnie. Obraz widział jednak rozmazany i zamglony. Roma, w jaskrawokoralowej sukience, na tle bujnej zieleni lasu okalającego plażę, była dla niego na tyle wyraźnym obiektem, że bez pomocy podszedł, żeby się przywitać. Uścisnął jej dłoń. Roma zadrżała i krew napłynęła do jej policzków. Poczuła, że się rumieni, ale dziwiła się dlaczego. Spojrzała na jego piękne, białe zęby, które obnażył w uśmiechu, jego bujne, prawie czarne, lekko szpakowate włosy. Poczuła ciepło jego dłoni. Czuła, że witając się, przytrzymał ją nieco dłużej niż to jest zwyczajowo przyjęte. Odebrała to, jako króciutką, delikatną, niewinną pieszczotę. Odezwał się również Paweł: - Będziemy wdzięczni jak zabierze pani mego kuzyna na krótką przejażdżkę. - Nie jestem zbyt dobrą pływaczką, ale widzę, że są kamizelki ratunkowe – stwierdziła Roma i spostrzegła, że Piotr zakłada jedną z nich na siebie, mordując się przy tym niezmiernie. Paweł pomógł mu ją zapiąć i dociągnąć taśmy. - Pozwoli pani, że Piotr wsiądzie pierwszy, ja pomogę – powiedział, podając mu rękę i podtrzymując, gdy z pomostu zsuwał się do kajaka. Pomógł też Romie i za chwilę już oboje siedzieli wewnątrz, z wolna poruszając wiosłami i rękoma, odpychając się od pomostu. Gdy wypłynęli na otwartą przestrzeń, odwrócili się i pokiwali z uśmiechami na twarzach. Rozmowę zaczął Piotr: - Słyszałem, że pani miała już do czynienia z niewidzącymi. - Tak, to był mój mąż, już nie żyje, umarł prawie rok temu. - Przykro mi, wiem co to znaczy utracić kogoś bliskiego – powiedział refleksyjnie tym swoim miłym głosem. Roma nie chciała wracać do przeszłości, a obawiała się, że mogą paść dalsze pytania, więc pominęła to milczeniem. Zażartowała tylko, by rozładować napięcie: - Przepraszam, że siedzę do pana tyłem. - To bardzo miły widok – odparł, co było równie żartobliwą uwagą wobec jego kalectwa. Roześmiali się równocześnie i oboje doznali podobnego uczucia – coś zaiskrzyło. Między ich ciałami przepłynęły jakieś dziwne prądy. Nawet nie zauważyli, że są już tak daleko od brzegu. Przestali wiosłować. Wiał leciutki, ciepły wiaterek, a wokół panowała błoga cisza. Tylko raz po raz przerywało ją delikatne kwilenie piskląt w, z lekka kołyszących się, trzcinach. Odwrócili kajak przodem do słońca i tak dryfowali wolniutko, niesieni bocznym, ledwo wyczuwalnym podmuchem wiatru. Przez jakiś czas oboje milczeli, poddając się urokowi tego miejsca. Zaczęła Roma: - Czuję się wspaniale, ta dzika przyroda jest piękna. Piotr przytaknął i dodał: - Trafiliśmy w wyjątkowo piękny, pogodny dzień. Roma zauważyła, że Ania i Paweł są od nich dość daleko, ale na tyle blisko, że dostrzegła ich twarze zwrócone w tym kierunku. Pomyślała, że pewnie cały czas, zachowując dystans, asekurują ich dyskretnie. Słońce nieco zbliżyło się do horyzontu i zrobiło się trochę chłodniej. - Wracajmy, jutro też jest dzień. Jak długo państwo tu jeszcze będą? - zapytała. - Jeszcze tydzień - odparł. - To tak, jak my! - niemal wykrzyknęła z radością w głosie. - Zostańmy jeszcze trochę - poprosił Piotr. - Tak udane chwile mogą się już nigdy nie powtórzyć. Mam tu na myśli nie tylko pogodę i przyrodę, ale ten specyficzny nastrój, który - dzięki pani - jest moim udziałem. - Zbytnio mi pan schlebia i przecenia w tym moją rolę – zaprotestowała. - W każdym razie jestem ogromnie wdzięczny, że zdecydowała się pani ze mną wypłynąć – podsumował i przechylając się nieco ku przodowi, dotknął jej ramienia, ostrożnie przesuwając swoją dłoń, jakby chciał sprawdzić czy na pewno siedzi przed nim rzeczywista, żywa istota. - Jeszcze raz bardzo dziękuję – dodał, odsuwając raptownie rękę. Znowu poczuła ten dreszcz, jaki doznała na pomoście przy powitaniu i pomyślała, że facet emituje jakąś metafizyczną energię. Roześmiała się sama do siebie, a on wziął to za oznakę jej zadowolenia i dobrego samopoczucia. - Wracajmy już – powiedziała po chwili. Zaczęli bardzo wolno wiosłować, płytko zanurzając wiosła, jakby nie chcieli pluskiem wody zmącić ciszy albo, być może, chcieli wydłużyć czas bycia razem. Do pomostu dopłynęli niemal jednocześnie z Anią i Pawłem, a po chwili dobili do niego także Basia i Tadziu. Roma podjęła się wzajemnego przedstawiania całego towarzystwa. Wszyscy, w dobrych humorach, podekscytowani, wymieniali się grzecznościami i uwagami na temat pogody i wrażeń z żeglowania. Przyjaciele Romy podziękowali nowo poznanym znajomym za to, że ich przyjaciółka nie musiała spacerować samotnie po lądzie. Wszyscy razem udali się do hotelu, zapewniwszy się wcześniej o chęci ponownego spotkania w tym składzie następnego dnia. Większość gości ośrodka korzystała z dobrze wyposażonych kuchni przy pokojach i nie schodziła do restauracji na śniadania i kolacje – ograniczała się jedynie do obiadów. Przy takiej właśnie kolacji, Basia obsypała Romę serią pytań: - I co, popłynęłaś z tym Piotrem i co? O czym rozmawialiście? Fajny facet? - A fajny – odparła Roma, przełykając świeżą sałatkę z pomidora, sałaty lodowej, papryki i surowego ogórka, z mnóstwem przypraw i odrobiną oliwy. - Fajny, ale co ja mogę powiedzieć o kimś, z kim pływałam przez niecałą godzinę – dodała beznamiętnie. - Mówił coś o sobie? Wiesz coś o nim? - znowu natarczywie zaczęła Basia. - Nie było okazji, on wie tylko co nieco o mnie. Że jestem wdową od roku i osiem lat żyłam z niewidomym mężem. - Powiedziałaś, że był tyle lat starszy od ciebie, że był tyranem? - Coś ty! Ten temat w ogóle nie był rozwijany, był miły nastrój, rozkoszowaliśmy się piękną pogodą i otaczająca nas naturą – odparła i uniosła obie ręce ku górze, pokazując koleżance wnętrze pustych dłoni, jakby chciała zamanifestować, że nie ma nic ani do ukrycia, ani do dodania. - Pogadamy jutro, dziś daj mi już spokój! - podniesionym głosem, z groźną miną, zmarszczywszy nieco czoło, zdecydowanie zawyrokowała Roma. - No dobrze, już dobrze, ja tylko pytam! - zakończyła ten dialog Basia. Zapraszamy do skorzystania z oferty naszego wydawnictwa.Wydawnictwo Psychoskok\n<a href="http://cyfroteka.pl/ebooki/Roma_i_Amor-historia_prawdziwa-ebookRO/p94895i149193" target="_blank" title="Roma i Amor - historia prawdziwa [Jerzy Zieliński] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="http://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Roma i Amor - historia prawdziwa [Jerzy Zieliński] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


Jáchym Topol – Warsztat diabła – ArtMundus\nJáchym Topol – Warsztat diabła\nKiedy dowiedziałem się o planowanym spotkaniu z czeskim pisarzem Jachymem Topolem, postanowiłem sięgnąć w końcu po jego książkę. W domu miałem tyko jedną, właśnie tę, o której teraz piszę. Kupiłem ją jakieś dwa lata temu w gorzowskiej księgarni, ale z racji poruszanej w niej tematyki, odkładałem jej przeczytanie w czasie. Aż nadszedł ten czas i należało się zmierzyć z tą poruszająca książką.\nBo książka jest poruszająca z racji tematyki. Tematyki eksterminacji ludzi w trakcie II wojny światowej. Porusza kwestię, czy należy miejsca kaźni zachować dla przyszłych pokoleń, ale też, jak je zachować. Bo to, że zachować należy, to wydaje się oczywiste. Zachować je trzeba dla tych, którzy nie wierzą, że człowiek to nie jest dobre zwierze, by widok tych miejsc wstrząsnął nimi, ale też nami wszystkimi, żebyśmy uważali na to, co robimy, jak myślimy, byśmy nie poddawali się presji, nie łapali na lep, nie pozwalali określonym grupom dojść do władzy. Ale jeśli zachować, to w jakim stanie, remontować je, czy zostawić w stanie, w jakich się zachowały. Jak przygotować wystawy, by zabolały, by dotarły na tyle głęboko w człowieka, by dokonały w nim istotnych zmian. Wreszcie, czy wypada zrobić z takich miejsc maszynki do zarabiania pieniędzy? Pytań pojawia się sporo i odpowiedzi też jest od groma.\nBohaterem książki Topola jest człowiek urodzony i wychowany w Terezinie. A Terezin to słynne czeskie miasto-twierdza, która w czasie wojny stała się obozem dla więzionych tam ludzi różnych nacji, ale zwłaszcza Żydów, zwożonych w to miejsce nie tylko z Czech i Słowacji, ale też m.ni. z Holandii. To też miejsce ostatnie dla wielu z nich, bo stąd właśnie wywieziono ich do obozów zagłady. I w tym właśnie mieście „konkurują” ze sobą dwie grupy. Grupa państwowo-miejsko-oficjalna, zwana Pomnikiem, której zależy głównie na zachowaniu tylko części fortyfikacji (to tzw. Mała Forteca) i grupa niezależnych ludzi, kierowanych przez urodzonego w obozie Leba, która „zbiera” wszystkich „pokręconych” młodych ludzi z całego świata, którzy szukają tu nie tylko swoich korzeni, miejsca uwięzienia lub śmierci przodków, ale którym na sercu leży zachowanie twierdzy w całości. Zakładają w tym celu tak zwane Comenium, przeszukują wszystkie zakamarki twierdzy, dokumentują wszystko, propagują wszędzie swoją działalność, zbierają pieniądze na odbudowę, ale też oswajają z tym miejscem poprzez sprzedawanie koszulek z Kafką, czy wypiekanie pizzy Oczywiście stronie oficjalnej takie działanie nie może się podobać, cokolwiek robiliby ludzie z Comenium, dogadać się z nie da, zatem Pomnik próbuje za wszelką cenę pozbyć się „konkurentów”.\nTu kończy się pierwszy, czeski wątek, bowiem bohater zostaje przetransportowany do Mińska, by tam przekazać dane wszystkich organizacji, czy ludzi, którzy wspierali Comeniusa, w teraz chodzi o to, by wsparli też powstający pod Mińskiem projekt. Bohater nie chce oddać pendrive’a z danymi, albowiem nie za bardzo mu odpowiada sposób, w jaki grupa organizatorów chce uhonorować zabitych mieszkańców Białorusi.\nI tu pojawia się problem, bowiem białoruscy działacze chcą to zrobić w bardzo specyficzny sposób. Nie będę oczywiście opisywał dokładnie, bo zamiast zachęcić potencjalnych czytelników do sięgnięcia po tę książkę, ,mógłbym spowodować, że tego nie zrobię. A naprawdę warto, bowiem warto ją przeczytać zarówno dla świetnego języka pisarza (chwała tłumaczowi), ale też, by – nie pierwszy już zresztą raz – zwrócić uwagę na to, jak można zniszczyć wszystko, co z założenia ma być istotne, do jakich czynów potrafią się zmusić ludzie, by dowieść swoich racji, by zrealizować swoją wizję. Jak coś, co ma zapobiegać dalszemu wykorzystywaniu i niszczeniu ludzi, stać się może kolejnym elementem w tym zwariowanym „Warsztacie diabła”.\nTytuł: Warsztat diabła\nTytuł oryginalny: Chladnou zemí\nRecenzja ukazała się w dniu 07.01.2020


0e - Moja wąskotorówka | Modelarstwo.info\n0e Moja wąskotorówka\n519 21 1\nW moich dotychczasowych postach pisałem, że w najbliższej przyszłości zamierzam ruszyć z budowa makiety modułowej, której elementy takie jak budynki i niektóre pojazdy maja wprowadzić w klimat linii wąskotorowej Gliwice Trynek-Rudy-Racibórz.\nPisząc o klimacie mam na myśli makietę inspirowaną tą linia, a nie będącą jej modelem.\nDocelowo, ma to być szlak, (albo z nawrotnymi pętlami na jego końcach, albo w układzie pętli wokół pomieszczenia), złożony ze stacji: Gliwice Zachodnie z bocznicą do huty 1-go Maja, po której dzisiaj hula tak zwana „deteeśka” czyli śląska średnicówka, Rudy i Nędza Wąskotorowa. Możliwe, że dobuduję jeszcze moduł ze stacją Nieborowice.\nDuże stacje jak Gliwice Zachodnie i Rudy będą tylko „zasygnalizowane”. Co mam na myśli? Stacje te maja dość mocno rozbudowany układ torowy i w skali 1:45 ich makiety miałyby po kilka lub kilkanaście metrów długości. Wymyśliłem sobie, że stacja to jest to, co widzę stojąc na środku torowiska, więc nie widzę tych torów i obiektów, które są za mną. W ten sposób, na przykład Rudy, to peron, budynek stacji, kibel peronowy i magazyn, prosta mijanka i dwustanowiskowa szopa wzorowana na rudzkiej parowozowni. Ma więc ten sam styl architektoniczny i detale.\nTo samo będzie dotyczyło Gliwic Zachodnich. Miały siedem lub osiem torów (nie ma szkiców stacji, a jedynie zdjęcia i moja pamięć z dzieciństwa), mnóstwo wajch i dwa „angliki” przy składzie węgla przy ulicy Hutniczej. Charakterystycznym obiektem na tej stacji był postawiony w początkach XX w. budynek wagi, dla ważenia platform z kadziami żużla z pieców martenowskich huty, które wąskotorówka wywoziła na hałdę leżąca między Gliwicami i Zabrzem.\nTu też zamierzam zrobić nie więcej niż trzy, cztery tory z jednym „anglikiem”, a na składzie węgla, chcę postawić odtworzony ze zdjęć budynek stacji Gliwice Wąskotorowe, jako biuro opałowe. Rysunek tej stacji jeszcze nie powstał na papierze.\nNieborowice i Nędza będą też w znacznym uproszczeniu układu torowego i długości stacji, ponieważ długość Nieborowic w 0e to jest dobrych osiem metrów. Mam wprawdzie do dyspozycji trochę miejsca na strychu, ale nie wszystko może mi się zmieścić. A tak wygląda plan stacji Nędza:\nZamierzam tak ją podzielić, że osobno będzie moduł stacji a mijanka będzie częścią szlaku.\nPonieważ z czasem u mnie bywa różnie postanowiłem, że na początku zrobię szlak ze stacjami Rudy i Nędzą, zakończony pętlami nawrotnymi. Do tych stacji mam już większość budynków. Jeśli udało by się w przyszłości dobudować któryś z pozostałych modułów, zastanowił bym się nad układem owalny wokół pomieszczenia. Nie będą to moduły znormalizowane, ponieważ wymagało by to pewnej dyscypliny technicznej z tym związanej, jak sprawy elektryczne, sterowanie itd.\nJako materiał torowy chcę wykorzystać "glajzy" PECO code 100.\nJedynie co będzie funkcjonowało automatycznie na mojej makiecie to wajchy i zmiana biegunów na pętlach nawrotnych oraz radocha, jak to wszystko po latach gadania, dłubaniny i montażu zacznie jeździć.\nNo, a uśmiechnięte pysie wnuków będą tez warte każde pieniądze.\n13.049 386 27\nOto zdrowe podejście, luz i radość.


e-Wilanow.pl - Forum Dzielnicy Wilanów - Drugi żłobek w Wilanowie\nDrugi żłobek w Wilanowie\nRe: Drugi żłobek w Wilanowie\nPost autor: J.Szubińska-Piszczek » 24 kwie 2018, 14:58\nTeoretycznie ogłoszenie przetargu w kwietniu, ale nie dostaliśmy 7 mln na marcowej Sesji Rady Miasta.\nPost autor: AliBaba » 24 kwie 2018, 13:48\nI co z tym zlobkiem? Jakos budowy nie widac.\nPost autor: J.Szubińska-Piszczek » 22 sie 2017, 18:50\n1,5 tygodnia do otwarcia nowego przedszkola, a wyjazdowego posiedzenia Komisji Edukacji brak. Bardzo dziwna sytuacja.\nPost autor: paszczakR » 22 sie 2017, 9:46\nMoim zdaniem dobrze patrzysz.\nNajprawdopodobniej żłobek powstanie na scalonych działkach bliżej kanałku.\nOznacza to, że "główny" dojazd do przedszkola od zachodu będzie fikcją. Przy raptem kilku miejscach parkingowych od strony Zdrowej oznaczać to będzie niezły codzienny poranny hardcore na tej uliczce.\nOd 1 września okoliczni mieszkańcy pewnie będą sobie mruczeć pod nosem "byle do wakacji"\nPost autor: AliBaba » 21 sie 2017, 21:39\nMoże źle patrzę na mapie, ale niestety jak dla mnie plac zabaw i zieleń powstały na działce 103, czy terenie przyszłej budowy. Mam nadzieję, że to ja czegoś tu nie rozumiem.\nPost autor: J.Szubińska-Piszczek » 21 sie 2017, 19:40\n21 sie 2017, 18:40\nCzy żłobek będzie budowany na ogrodzonej już działce czy to będzie kolejna działka, obok?\nNie umiem odpowiedzieć na to pytanie, ponieważ radni do dziś nie widzieli tego przedszkola.\nW tej chwili obok przedszkola powstaje plac zabaw, więc mam nadzieję, że za kilka miesięcy nie zostanie zlikwidowany.\nByłaby to niegospodarność. Nie podejrzewam.\nPost autor: AliBaba » 21 sie 2017, 18:40\nPost autor: J.Szubińska-Piszczek » 21 sie 2017, 15:49\nW końcu Urząd rozstrzygnął przetarg. Termin oddania budynku do użytku 30.11.2018 czyli pewnie otwarcie styczeń/luty 2019.\nPost autor: J.Szubińska-Piszczek » 16 sie 2017, 8:42\nCzy ktoś z Państwa orientuje się, czy zamawiającego obowiązuje jakiś termin na rozstrzygnięcie przetargu? Od otwarcia ofert na dokumentację projektową drugiego żłobka mija dziś 3 tygodnie. Co prawda było sporo ofert - 12, ale czas w przypadku placówek oświatowych w Wilanowie odgrywa kluczową rolę.\nPost autor: YOGItheBEAR » 12 lip 2017, 10:38\nDzielnicowy przyjedzie po dzieci...\nA tak na poważnie - to dobry temat dla naszych Radnych.\nPost autor: mithra » 12 lip 2017, 10:36\nYOGItheBEAR pisze: Dla wszystkich, czy tylko dla dzieci - to nie zmienia faktu, że "publiczny"...\nNo ja publiczny kojarzę raczej z ZTM a tu przydalby się - lokalny dzielnicowy, tylko dla dziciaków..o ile w ogóle to możliwe.. (???)\nWiem wiem, nazewnictwo... i tak byłby publiczny.\nPost autor: YOGItheBEAR » 12 lip 2017, 10:26\nDla wszystkich, czy tylko dla dzieci - to nie zmienia faktu, że "publiczny"...\nPost autor: mithra » 12 lip 2017, 10:25\nYOGItheBEAR pisze: Też uważam, że komunikacja publiczna w okolicach szkół kuleje, a należałoby ją we wspólnym interesie rozwijać. Ale tu znów wracamy do kwestii strategicznych, które leżą odłogiem...\nJa nawet nie mysle tu o komunikacji publicznej ( dla wszystkich), ale o zwyklym autobusie szkolnym ( takim jakie maja np amerykanie)Taki , jaki kursowalaby po miasteczku wożąc tylko dzieciaki ( od rana do godzin popołudniowych). Nie wiem jaki byłby to koszt dla nas, ale mysle że nie aż tak duży żeby nie było warto zainwestować w rozładowanie ruchu.\nPost autor: YOGItheBEAR » 12 lip 2017, 10:19\nTeż uważam, że komunikacja publiczna w okolicach szkół kuleje, a należałoby ją we wspólnym interesie rozwijać. Ale tu znów wracamy do kwestii strategicznych, które leżą odłogiem...\nA z tym, że nie ma gdzie szkoły wybudować w Miasteczku... Na rogu Przyczółkowej i Vogla jest działka, gdzie deweloper "stanął" i leży odłogiem (bodaj Wilanów One). Nie wiem na ile to realne akurat w odniesieniu do tej działki, ale skoro i tak nic tam nie robi, to może dałoby się kawałek wydzierżawić na jakieś 10 lat o postawić tam "przenośną szkołę"?\nPost autor: mithra » 12 lip 2017, 10:11\nCzęściowo się zgadzam, ale niektóre rzeczy wydaja mi sie nierealne. Mysle ze np w byłej szkole niemieckiej a obecnie francuskiej nie ma opcji żeby zrobić szkołę bo sale sa za małe na nasze standartowe 25 -osobowe klasy ( znam to miejsce bo moje dziecie chodzilo tam na matplanetę) - chyba ze liceum...ale tez ciezko, podobnie chyba z miejscówka dawnego urzędu - tam raczej przedszkole. Nie zmieściłaby sie tam żadna klasa.\nArtykuł , o przejściach podziemnych w mojej ocenie nie wiele tu wnosi, bo kwestie tego gdzie je ulokować, jak usprawniłoby ruch, czy zbieraliby się tam menele czy nie trzeba wczesnej ocenić, sa takie które się sprawdzają i takie które nie zdają egzaminu, ale to kwestia oceny i analizy rozwiązań szczegółowych, o których nikt u nas przed inwestycja nie myśli, tylko potem wykonuje się jakieś ruchy pozorne , które w sumie niewiele zmieniają. Ja mam wrażenie ze nikt absolutnie nikt na teranie naszej dzielnicy nie myśli przed inwestycją o tym jak rozwiązać problemy komunikacyjne, dopiero post factum kombinuje się coś na wariata.\nSzkola za obwodnica ok, ale na terenie MW zdecydowanie powinna powstać jeszcze jedna. I dobrze byłoby żeby po innej stronie miasteczka, tyle ze juz chyba nie ma gdzie jej wybudować.\nA w kwestii drobiazgu pt dowożenie dzieci do szkół- ileż zmieniłby lokalny autobusik zbierający dzieciaki z osiedli i dowożący wprost do szkoły. Puki co to jest taka linie jedna , kursująca tylko raz i tylko do szkoły na Wiertniczej. W mojej ocenie to za mało


Natalia Sosin Krosnowska (EPUB, MOBI, PDF) — kup taniej e-booka. Porównaj ceny e-booków w księgarniach(EPUB, MOBI, PDF) — kup taniej e-booka. Porównaj ceny e-booków w księgarniach\nAutor: Natalia Sosin Krosnowska\n-30% Cisza i spokój. Cała prawda o życiu daleko od miasta\nod 24.49 zł zobacz oferty z 13 księgarni - premiera: 2018-07-10\nCzym jest współczesna kuchnia polska? Czy to schabowy z ziemniakami, pierogi ruskie i kapusta? Nie! To wyjątkowe, choć często proste dania powstające w zgodzie z ideą slow food.Wyrusz w niezwykłą podróż przez urzekające wioski i... (więcej)


Badacze z Kaspersky Lab ostrzegają Linkedin przed potencjalnym zagrożeniem typu spear phishing - SecureList.pl\nHome → Blog → Badacze z Kaspersky Lab ostrzegają Linkedin przed potencjalnym zagrożeniem typu spear phishing\n14 listopada 2014 roku badacze bezpieczeństwa z Kaspersky Lab ostrzegli LinkedIn, największy na świecie portal społecznościowy zorientowany na kontakty zawodowe, o problemie dotyczącym bezpieczeństwa, który może stanowić poważne zagrożenie dla ponad 360 milionów użytkowników tego portalu. Ponieważ LinkedIn skupia tak wielką liczbę osób z kręgów biznesowych, tego rodzaju luka w bezpieczeństwie może umożliwić osobom atakującym skuteczne przeprowadzenie kampanii spear phishing, kradzież danych uwierzytelniających oraz potencjalne przejęcie zdalnej kontroli nad wybranymi ofiarami bez konieczności uciekania się do socjotechniki.\nLinkedin zobowiązał się usunąć zagrożenie, a w międzyczasie wydał poprawkę dla podatnej na ataki platformy.\n„Chociaż pewna zawartość HTML powinna zostać ograniczona i opublikowaliśmy poprawkę jak również podziękowania badaczom z Kaspersky Lab, prawdopodobieństwo ataku z wykorzystaniem exploita na popularne współczesne platformy e-mail jest nikłe” – powiedział David Cintz, Senior Technical Program Manager z ekosystemu bezpieczeństwa Linkedin.\nBadacze wykryli lukę, gdy zauważyli różnice dotyczące znaku modyfikacji podczas publikowania komentarzy z różnych urządzeń w różnych postach. Drugą rzeczą, która zwróciła uwagę na problem, była usterka w analizatorze back-end platformy, który interpretował CRLF (klawisz “Enter”) na znacznik HTML
, dołączając go do postu jako tekst. Oba te problemy nie były ze sobą związane, ale zwróciły uwagę na istotne kwestie.\nChociaż może się to wydawać drobnostką, taka niewielka usterka przyciąga uwagę osób atakujących. Przyglądając się tym dwóm zachowaniom, badacze byli przekonani, że coś jest nie tak. Wydaje się, że nikt nie zauważył tego. Dopiero wyszkolone oko było w stanie połączyć wszystkie kawałki układanki.\nKlawisz ENTER interpretowany jako element
 w czystym tekście\nPoprzez opublikowanie wielu postów z przeglądarki udało się imitować część zachowania dotyczącego różnic w znaku modyfikacji, nie ustalono jednak, w jaki sposób można obejść silnik anti-Cross-site Scripting (XSS) i przeprowadzić atak.\nDalsze badanie doprowadziło do ważnego odkrycia - powodu, dla którego dane wyjściowe z jednego urządzenia nie zostały zakodowane w ten sam sposób co z innego.\nPublikowanie komentarzy ze znacznikami HTML z platformy online generowało %3C jako niepełny znak, podczas gdy te same dane wejściowe z urządzenia mobilnego były kodowane jako <. W wyniku dalszej analizy zidentyfikowano istnienie dwóch różnych platform. Nie znaczyło to jednak, że platforma internetowa była podatna na ataki.\nInnym interesującym odkryciem było to, że każdy komentarz do postu był wysyłany za pośrednictwem platformy e-mail do wszystkich użytkowników, którzy uczestniczyli w wątku. Różnice w treści tego e-maila potwierdziły nasze podejrzenia. Poniższe zrzuty ekranu ilustrują te dwa scenariusze:\nKomentarz wysłany ze strony internetowej z poprawnym znakiem modyfikacji\nKomentarz wysłany z aplikacji mobilnej bez znaku modyfikacji\nPotwierdziło to istnienie dwóch różnych platform e-mail oraz to, że powiadomienia mobilne mogą pomóc w dostarczaniu funkcji szkodliwej bez walidacji treści dostarczonych przez użytkownika.\nPodpisany e-mail zwrócony z Linkedin niezależnie od jego treści\nPortale społecznościowe stanowią istotny cel hakerów. Codziennie firmy są atakowane przez nieszkodliwych hakerów (tzw. white hat), którzy próbują przyczynić się do zwiększenia bezpieczeństwa internetu. Co jeśli taką lukę znajdzie haker działający z nieetycznych pobudek (tzw. black hat).\nPatrząc na poniższy schemat, można ocenić, jak tego rodzaju problem dotyczący bezpieczeństwa może znacząco pomóc osobie atakującej rozwiązać problem, jak rozprzestrzeniać szkodliwe oprogramowanie podszywające się pod powiadomienie z legalnej platformy społecznościowej.\nGeneryczny cykl dystrybucji szkodliwego oprogramowania\nAutorzy szkodliwego oprogramowania inwestują wiele czasu, aby zrealizować każdy z tych etapów. Każdy krok ma ogromny wpływ na ogólny wynik: rzetelne programowanie, które można dostosować do różnych systemów/urządzeń, pakery, zaciemnianie i szyfrowanie, łącznie rekonesansu z odpowiednią metodą dystrybucji oraz znalezienie odpowiedniej luki zero-day lub exploita w celu zdalnego kontrolowania systemu.\nAby zaoszczędzić cenny czas, osoby atakujące znajdują sprytne sposoby skontaktowania się z autorami i nabycia tego, co potrzebują, aby zrealizować każdy niezbędny etap, jakby mieli do czynienia z towarami w sklepie. Sfinalizowanie listy zakupów w celu zorganizowania tego rodzaju ataku może być kosztowne. W takiej sytuacji platforma społecznościowa zorientowana na kontakty zawodowe, która daje dostęp do szczegółowych informacji dotyczących milionów specjalistów, w tym ich stanowisk, znajomych, informacji o karierze itd., może okazać się niezwykle cenna. Zaatakowanie użytkownika nie jest trudne, a od wykorzystania takich informacji dzieli jedynie jeden komentarz.\nWstrzyknięcie szkodliwego komentarza do wątku postów użytkownika spowoduje automatycznie wysłanie powiadomienia na jego konto e-mail, niezależnie od dostawcy usług pocztowych czy hierarchii połączenia pomiędzy ofiarą a osobą atakującą.\nChociaż wydaje się, że serwer aplikacji zmodyfikował niebezpieczne znaki, szkodliwa funkcja jest modyfikowana jedynie z głównej aplikacji. Szablon e-maila jest wysyłany w takiej postaci, w jakiej jest.\nWstrzykiwanie szkodliwej funkcji za pośrednictwem mobilnej aplikacji\nInny scenariusz może zakładać wykorzystanie powiązanego formularza HTML w celu gromadzenia informacji o ofierze lub przekierowania ofiary do strony, z której może zostać pobrany szkodliwy plik wykonywalny.\nPrzykładowy scenariusz – kradzież danych uwierzytelniających\nW listopadzie zeszłego roku badacze z Kaspersky Lab skontaktowali się z zespołem odpowiedzialnym za bezpieczeństwo Linkedin, informując o problemie. Platforma została załatana, a zagrożenie złagodzone.\nCo robić, aby nie stać się ofiarą:\nStosuj zaawansowane rozwiązanie typu Internet Security pozwalające odfiltrować niebezpieczne przekierowania do serwerów, które zawierają szkodliwe oprogramowanie, zagrożenie phishingowe itd. Jeśli rozwiązanie zostało już zainstalowane, należy stale je aktualizować.\nOtwierając załącznik luk klikając odsyłacz w wiadomości e-mail – nawet od znanego nadawcy – można pobrać szkodliwą zawartość. Nie należy podejmować tej decyzji bez zastanowienia.\nNie rejestruj się na platformach społecznościowych przy użyciu firmowego konta e-mail.\nJonathan Jaquez – dyrektor generalny, Mageni.net


Czysty garcinia cambogia oczyscic fx\nZimowe porady dietetyczne - Zdrowe pomysly na posilek\nZimowe porady dietetyczne. To ciasto należy do grupy lekkich i orzeźwiających.\nSporty zimowe Fitness Stretchnig Pilates Joga Ćwiczenia na płaski brzuch Ćwiczenia na zgrabne uda Ćwiczenia na pośladki Ćwiczenia na klatkę piersiową. Odkrywaj przepisy pomysły do domu inspiracje stylistyczne oraz inne pomysły do wypróbowania.\nPorady dietetyczne dla Winter Zima to pora roku, kiedy wiele znaleźć ich plany diet całkowicie sabotowane. Kategoria porady kulinarne - strona 1 - Papilot – portal dla aktywnych kobiet.\nTo idealna pora na pasjonującą lekturę, obejrzenie zaległego filmu czy sięgnięcie po ulubioną rodzinną grę planszową. Chyba każdy z nas uwielbia sernik!\nI to wszystko za darmo! Poznaj przepisy dietetyczne które mają 100 2 kcal i ułóż swój jadłospis diety odchudzającej. Dużo ciekawostek najnowsza moda oraz trendy, aktualności sprawdź również swój horoskop – wszystko dla kobiety.\nMay 08 · Potrawy dietetyczne - nasze pomysły Na ratunek w takiej sytuacji przychodzą nam dietetyczne dania, które mimo niskiego poziomu kalorii smakują wyśmienicie i. Zimowe porady dietetyczne.\nNa naszej stronie znajdziesz wiele informacji o treningach,. Zimowe niedobory witamin – jak im zapobiegać?\nWitaminy zapewniają prawidłowe funkcjonowanie organizmu, a zimą niestety łatwiej o niedobory. Porady dietetyczne. Połączenie chłodniejsze dni bogatsze jedzenie, stron i heartier, święta i uroczystości które jest związane z zimą często prowadzi do niepożądanego przyrostu masy ciała. Stosujemy dietetyczne ciasteczka, aby dostarczyć Ci jak najlepszych doświadczeń.\nCo prawda nie jest to zimowe ciasto, ale nie każdy lubi zimowe ciężkie ciasta. W chłodne jesienne i zimowe dni chętnie odpoczywamy w domowym zaciszu. Z mniejszej różnorodności dostępnych warzyw i owoców lub jak w przypadku witaminy D braku słońca. Dziś dzielimy się przepisem na taki, o smaku limonkowo- cytrynowym z nutką pistacji.\nSubskrybuj, aby dołączyć do # drużynyCF. Porady dietetyczne - parę słów o mnie : - ) Grupa wsparcia Wasze sukcesy w odchudzaniu.\nOdpowiednia dieta to najlepsza profilaktyka, a także doskonałe wsparcie dla terapii leczniczych. Na moim kanale youtube znajdziesz treningi pomysły na jadłospis na cały dzień, porady dotyczące bycia fit oraz wiele, zdrowe przepisy, zestawy ćwiczeń na konkretne partie ciała wiele więcej! Feb 04 · Dietetyczne owsiane ciasteczka dla całej rodziny.\nNaszą siłą jest doradztwo dietetyczne oparte na wiedzy i doświadczeniu. 10, 889 likes · 13 talking about this.\nPorady dotyczące smacznej kuchni oraz porady kulinarne na temat zdrowego odżywiania. Najsmaczniejsze dietetyczne dania w internecie! Kawałek ma około 270 Kcal, a można to zrobić jeszcze lżej i ograniczyć to do [. Odkryj tablicę Porady dietetyczne należącą do użytkownika Maja.\n| Zobacz więcej pomysłów na temat Fitness dla zdrowia, Zdrowe przepisy i Zdrowie. Chcesz zadbać o swoją sylwetkę?\nDomową atmosferę dopełnią przygotowane wspólnie z dziećmi dietetyczne owsiane ciasteczka.\nDorian yates dieta i trening\nMoge schudnac przy duzych obciazeniach\nPrzecietne spozycie kalorii dla mezczyzn\nZimowe Cukrzyca schudniesz\nNowe zasady dotyczące cookies. W ramach naszej witryny stosujemy pliki cookies w celu świadczenia Państwu usług na najwyższym poziomie, w tym w sposób dostosowany do indywidualnych potrzeb.\nSchudnac wokol bioder\n2 miesieczne wyniki odchudzania\nKsztalt vi schudnac\nKawiarnie w poblizu parsons green\nArnold palmer utrata masy ciala