Łuszczyca - przyczyny powstawania. Jak leczyć łuszczycę? | Zdrowie Radio ZET\nAktualizacja: 17.11.2020 02:22\nŁuszczyca to jedna z najczęściej występujących dermatoz, czyli chorób skóry. Szacuje się, że choroba dotyka nawet 1-3 proc. populacji, głównie w Europie i w USA. Co ciekawe, łuszczyca nie występuje u mieszkańców Dalekiego Wschodu, Ameryki Południowej, Afryki Zachodniej i Eskimosów. Co ma wpływ na łuszczenie się skóry? Dowiedz się, jak rozpoznać łuszczycę i leczyć jej objawy.\nŁuszczyca to choroba skóry, której przebieg jest w dużej mierze nieprzewidywalny. Wielu naukowców twierdzi, że ma podłoże immunologiczne, a człowiek nie ma wpływu na jej występowanie i nie może w żaden sposób zapobiec jej pojawieniu się. Istnieją również teorie dotyczące rodzinnego czy genetycznego występowania łuszczycy, która rzeczywiście w wielu przypadkach dotyka członków jednej rodziny.\nZ powodu widocznych objawów choroby chorzy na łuszczycę są często stygmatyzowani. Z tego powodu Główny Inspektorat Sanitarny wydał oświadczenie, w którym podkreśla: łuszczycą nie można się zarazić.\nŁuszczyca powoduje pojawianie się na skórze wypukłych, czerwonych, łuszczących się plam. Zazwyczaj występuje na skórze łokci i kolan, a także skórze głowy, chociaż może pojawiać się w przeróżnych miejscach na skórze całego ciała. Pacjenci zazwyczaj zwracają się do lekarza z powodu swędzącej wysypki, która nie chce zniknąć, a także z podejrzeniem użądleń i oparzeń. Jest to choroba niezakaźna i niezłośliwa, ale jej przebieg jest przewlekły. Dotychczas nie udało się znaleźć jednoznacznego źródła choroby, a także metody jej wyleczenia. W leczeniu łuszczycy stosuje się terapię miejscową, która ma na celu uśmierzać objawy choroby. Zaleca się także unikanie stresowych sytuacji i prowadzenie zdrowego trybu życia.\nŁuszczyca: objawy i rozpoznanie\nKomórki skóry osób chorych na łuszczycę narastają w szybkim tempie, co powoduje narastanie zmian łuszczycowych. W skórze zdrowego człowieka proces dojrzewania i obumierania komórek skóry trwa 26-28 dni. W przypadku chorych układ odpornościowy znacznie wcześniej wysyła sygnały, które skracają ten proces nawet do 4 dni. Oznacza to, że nowe komórki dojrzewają, gdy stare nie zdążyły się jeszcze złuszczyć, dlatego skóra chorych jest gruba i na jej powierzchni tworzą się łuski wytworzone z martwych komórek.\nObjawem łuszczycy zwykłej (najczęsciej występującej) są lekko wypukłe grudki na skórze. Mogą mieć różną wielkość i pojawiać się w różnych miejscach, ale ich cechą charakterystyczną jest to, że są wyraźnie odgrodzone od reszty skóry i pokryte suchą łuską. Po zdrapaniu złuszczonej skóry występuje lekkie krwawienie. Zmiany swędzą, a czasami wywołują ból.\nzwykłą (organiczoną i uogólnioną),\nkrostkową (dłoni i stóp, uogólnioną),\nŁuszczyca pojawia się zarówno u osób młodych, przed 40 rokiem życia (łuszczyca młodzieńcza), jak i u osób w średnim wieku i starszych (łuszczyca dorosłych). Młodzieńcza częściej występuje w rodzinie i charakteryzuje się cięższym przebiegiem, natomiast dorosła jest łagodniejsza i rzadziej występuje wśród członków rodziny.\nŁuszczyca: gdzie występuje?\nZmiany na skórze mogą pojawiać się w przeróżnych miejscach. Zazwyczaj na początku widać zaledwie małą, czerwoną plamkę, która powiększa się w miarę upływu czasu lub zaczynają towarzyszyć jej dodatkowe zmiany. Łuszczyca charakteryzuje się swędzeniem, dlatego gdy na skórze zauważysz czerwone „placki”, które swędzą i łuszczą się, niezwłocznie skontaktuj się z lekarzem.\nLokalizacja zmian skórnych wywołanych łuszczycą:\nSKÓRA: łuszczyca obejmuje zazwyczaj skórę okolic najbardziej narażonych na urazy: kolana, łokcie, okolice lędźwiowo-krzyżowe, skórę pod pachami, w pachwinach, szparę pośladkową. Bardzo często zmiany obejmują owłosioną skórę głowy i twarzy, co nie zawsze prowadzi do utraty włosów.\nSTAWY: łuszczycy mogą towarzyszyć dolegliwości bólowe oraz stany zapalne drobnych i dużych stawów.\nPAZNOKCIE: bardzo często w łuszczycy procesem chorobowym objęte są paznokcie. Bywa, że przez wiele lat łuszczyca występuje tylko na płytkach paznokci, a chory nie zdaje sobie sprawy, że choruje na łuszczycę. Łuszczyca paznokci charakteryzuje się punkcikowatymi wgłębieniami, nadmiernym rogowaceniem podpaznokciowym i rozwarstwianiem się płytek paznokci.\nŁuszczyca dokucza szczególnie zimą, gdy jest mało słońca (które łagodzi objawy choroby), a skóra jest bardziej sucha.\nŁuszczyca: co wywołuje wysiew zmian?\nW ostatnich latach pojawia się coraz więcej doniesień dotyczących powiązania stanu skóry i stanu psychicznego chorych. Istnienie takiego związku potwierdzono m.in. w przypadku łuszczycy, której wysiewy zaostrzają się w okresie złego stanu psychicznego: stresu, konfliktów i napięcia. Podobne stany psychiczne prowadzą do uruchomienia niekorzystnych zmian fizjologicznych w organizmie, w tym także do zmian patologicznych na skórze.\nWysiew zmian łuszczycowych prowokują także:\nprzewlekłe infekcje: zatok, zębów, pęcherzyka żółciowego, przydatków,\nniektóre leki m.in. antybiotyki, leki przeciwmalaryczne, blokujące receptory,\nmechaniczne drażnienie skóry: drapanie i zrywanie łusek, szczotkowanie skóry,\ndługotrwałe i intensywne leczenie: zbyt długie stosowanie maści i ich mocne wcieranie,\nstosowanie preparatów sterydowych, np. z powodu innych schorzeń.\nStres prowokuje łuszczycę i wywołuje wysiew zmian, ale sama choroba również jest źródłem ogromnego napięcia. Chorzy na łuszczycę potrzebują czasu, by przystosować się nowej sytuacji i nauczyć się żyć z chorobą.\nŁuszczyca: metody leczenia\nW leczeniu łuszczycy stosuje się terapię miejscową nakierowaną na łagodzenie zmian powstałych na skórze. Nie jest to jedyna metoda leczenia. Ponieważ coraz częściej lekarze zwracają uwagę na stan psychiczny chorego, leczenie zaczyna obejmować łagodzenie stresu. Problemy psychiczne wielu chorych na łuszczycę, poczucie wyobcowania i odrzucenia, zwracają uwagę lekarzy, którzy stres określają jako „trigger factor”, czyli czynnik wyzwalający. Dąży się zatem do ograniczania stresu i sytuacji stresowych. W niektórych przypadkach rekomenduje się podjęcie terapii lub wsparcie farmakologiczne.\nPrzebieg miejscowego leczenia łuszczycy:\nUsunięcie łusek pokrywających wykwity, które uniemożliwiają działanie terapeutyczne preparatów. Łuski usuwa się poprzez stosowanie specjalnych maści złuszczających, nigdy poprzez zrywanie i zdrapywanie.\nPo usunięciu łusek na czerwoną powierzchnię grudek stosuje się jeden lub kilka preparatów hamujących nadmierny podział komórek naskórka i działających przeciwzapalnie (cygnolina, preparaty dziegciowe, kortykosteroidy, pochodne witaminy D3).\nFOTOTERAPIA: to najstarsza metoda leczenia łuszczycy, która jest wciąż praktykowana. Do leczenia łuszczycy wykorzystuje się naświetlenia promieniami UVA i UVB emitowanymi przez sztuczne źródło światła.\nLECZENIE OGÓLNE: w leczeniu ogólnym łuszczycy stosuje się m.in. antybiotyki, retinoidy, hydroksymocznik, metotreksat.\nHospitalizacji podlegają pacjenci, którzy chorują na ciężką postać łuszczycy, zmiany skórne obejmują 25 proc. powierzchni ciała, występuje współistnienie chorób ogólnoustrojowych lub gdy łuszczyca ogranicza codzienną aktywność.\nChorzy na łuszczycę powinni wyjątkowo dbać o skórę i nie dopuszczać do jej wysuszania się. Szczególną uwagę powinny poświęcać pielęgnacji i leczeniu wykwitów. Konieczne jest również powstrzymywanie się od drapania skóry, szczególnie powstałych zmian oraz zrywania łusek. Profilaktyka obejmuje także unikanie stresu, a w sytuacjach największego napięcia, kontakt z psychologiem. Dzięki regularnemu leczeniu i odpowiedniej profilaktyce można spowodować, że wysiewy zmian będą rzadsze i nie będą wymagały hospitalizacji.\nregularne leczenie wykwitów,\nunikanie stosowania niektórych leków, tzw. prowokatorów (chyba, że stosowanie ich jest konieczne),\nunikanie stresu, odpoczynek i relaksacja,\nodpowiednia pielęgnacja skóry: kąpiele natłuszczające i solankowe, stosowanie preparatów natłuszczających skórę,\nwłaściwe odżywianie w okresie zaostrzeń choroby: dieta lekkostrawna, unikanie tłuszczów zwierzęcych i wieprzowiny.\nŹródło: Aldona Pietrzak, Konrad Janowski, Irena Lechowska-Mazur, Dorota Krasowska, Łuszczyca jako przewlekła choroba skóry w kontekście psychologicznym, Katedra i Klinika Dermatologii, Wenerologii i Dermatologii Dziecięcej AM w Lublinie, Borgis - Nowa Medycyna 1/2006, s. 14-19/czytelniamedyczna.pl\nAdam Borzęcki, Praktyczne wskazówki rozpoznawania i leczenia łuszczycy, Oddział Dermatologiczny I Szpitala Wojskowego w Lublinie, Borgis - Medycyna Rodzinna 1/2000, s. 2-4/czytelniamedyczna.pl\nchoroby skóry choroby autoimmunologiczne


Sukienka dla wybranki\n/ Sukienka dla wybranki\nWkrótce z moją narzeczoną wybieramy się na wesele jej przyjaciółki. I wiecie, jaki jest problem? Ten sam, co zawsze - ona nie ma się w co ubrać. Chodzi po sklepach i nie może nic wybrać. Chyba bardzo zależy jej na wyglądzie podczas tego wesela. Chciałabym się Was poradzić w jednej kwestii. Mi bardzo podobają się sukienki tego typu https://lulufashion.pl/kategoria-produktu/sukienki/ i chciałbym zaproponować jej jedną z nich. Tylko którą? Która Waszym zdaniem będzie odpowiednia na wesele? Nie chciałabym, żeby przyćmiła ona Pannę Młodą, ale z drugiej strony, chce żeby również zwracała na siebie uwagę! Podpowiecie?\nModele ciekawe, chociaż ja bym nie wybrała dla siebie niczego. Bardziej podobają mi się sukienki wieczorowe dostępne w ebutik.pl. Ale to wszystko rzecz gustu. Najlepiej pokaż wybrance jakie są opcje dostępne w sklepach i niech sama wybierze. Pamiętaj, że to ona musi się czuć dobrze w tej sukience. To co wygląda dobrze na modelce nie zawsze dobrze prezentuje się na kobiecie o innej figurze.\nSukienki są teraz w modzie szczególnie te które mają wiązania. Wszystko oczywiście to kwestia gustu , jakiego rodzaju sukienki i ubrania lubi Twoja wybranka. Może pomocny okaże Ci się taki artykuł sukienki z wiązaniem prawdziwy hit sezonu tam znajdziesz jakieś ciekawe podpowiedzi, może pomoże Ci to w wyborze\nJa sobie kupiłam do chodzenia w sukience wczoraj botki na obcasie\nJeżeli miałabym Ci polecić dobry sklep z takimi sukienkami okazyjnym, to poleciłabym zdecydowanie Galeria Milano.\nZ tego co wiem ich rzeczy można kupić w CH w Atrium w Warszawie. Mają bardzo ładne sukienki, które są często dopasowane do sylwetki kobiety, to przez ten wysokiej jakości materiał, ja muszę przyznać, że mam sukienkę od nich z poprzedniego wesela i nadal sobie chwalę.\nJa już wiem, że jeżeli chodzi o duże rozmiary to najlepszym wyborem będzie https://green-stars.pl. Modnie i za rozsądne pieniądze.\nWesele to bardzo ważna uroczystość.Twoja ukochana musi wyglądać pięknie i z klasą.Żeby wybrać odpowiedni fason,krój warto odwiedzić sklep z modną i znaną w świecie mody marką lemoniade, https://lemoniade.pl/\nJest to polska marka,skupiająca w swoim sklepie najlepszą odzież damską.Mamy więc w ofercie sukienki,swetry,kombinezony,kardigany a nawet ciepłe czapki.Wizyta w tym sklepie u każdej kobiety wywoła uśmiech na twarzy.\nSukienek teraz jest na prawdę duży wybór, szczególnie w sklepach internetowych. Ja to zawsze mam problem z butami. A to do sukienki nie pasują, a to nie ma rozmiaru, a to za skromne. Ale ostatnio na https://www.facebook.com/coquet.art znalazłam ofertę na klipsy do butów. Nie powiem można tam znaleźć na prawdę piękne. I odmieniają buty całkowicie. Mi podobają się takie np.\nKurde chcialabym by moj mąż sie tak interesowal moimi ciuichami jak Ty Ja zwykle wszystko sama wybieram i potem pokazuje gotowy stroj Ile sie da to kupuje na promocjach i wyprzdazach by zaoszczedzic. Nawet teraz na wiosennych wyprzedazach kupilam sukienke w kwiaty na https://mybaze.com/pl/inspiracje-sukienk...ziewczynki bo nie moglam jej sie oprzec\nCiężko powiedzieć, który sklep internetowy z ubraniami jest najlepszy. Takich sklepów jest bardzo wiele i warto porównać oferty z różnych tego typu sklepów. Na pewno dobrą opcją będzie sklep https://moodo.pl/ . Mi spodobała się ich oferta - każdy coś dla siebie znajdzie.\nKażda kobieta nigdy się nie ma w co ubrać, ale prawdą jest że im więcej ciuchów w szafie tym bardziej ten wybór jest trudny. Dlatego ja jestem za tym by kupować ciuchów mniej ale lepszych jakościowo. Jest to w sumie bardziej opłacalne i wygodniejsze rozwiązanie. Są w sieci butiki na których można kupić oryginalne ubrania znanych i cenionych marek, na przykład ten http://boutique-fashion.pl/airfield-22, ubrania marki Airfield są na pewno wyjątkowe. Wiele kobiet na całym świecie je ceni i nosi z dumą. My Polki również możemy sobie na taki luksus pozwolić. Na stronie butiku znajdziecie wiele sukienek idealnych na wesele, w modnych wzorach i kolorach.\nJa swojej kobiecie na ostatnie urodziny sprezentowałem sukienkę, taką jaką chciała, nic nie przeczuwała więc była duża niespodzianka. Zapakowałem ją ładnie w torebkę prezentową od https://induplo.pl/ bo zawsze tam zamawiam, mają ładne i ekologiczne torby i pudełka, sprawdźcie sami.\nJeżeli chcesz by twoja wybranka wyglądała wyjątkowo, musisz kupić jej sukienkę w wyjątkowym miejscu. Osobiście polecam https://butik-obsesja24.pl/kategoria/sukienki , ceny są dość przystępne, wysyłka bardzo szybka, a owy butik już ma imperium zadowolonych klientek, a to świadczy o dobrej jakości.\nJa bardzo lubię suknie w kwiaty. Teraz modne są takie długie więc upatrzyłam sobie tę w sklepie merg.pl\nCo sądzicie? Podoba się Wam? Będzie w porządku na przyjęcie pod koniec września?\nUbranie na wesele to nie jest nic łatwego. Ja w tym roku miałam 4 wesela i wiem co to znaczy Na całe szczęście z ubranie się na co dzień, do pracy nie mam najmniejszego problemu. Teraz temperatury już znacznie spadły dlatego też będę raczej stawiać na tego typu grube skarpety https://koloroweskarpetki.pl/14-grube-skarpety Jak już wybierać te to coś ciekawego, kolorowego.


Steve Jobs: Sekrety innowacji. Zupełnie inaczej - reguły przełomowego sukcesu (Carmine Gallo) w sklepie CzaryMary.pl\nJesteś tutaj: Start Sukces kariera pieniądze Książki o rozwoju osobistym Steve Jobs: Sekrety innowacji. Zupełnie inaczej - reguły przełomowego sukcesu\nOpis książki Steve Jobs: Sekrety innowacji. Zupełnie inaczej - reguły przełomowego sukcesu\nTa książka powie ci, jak być równie kreatywnym jak on.\nNowa książka Carmine Gallo - autora światowego bestsellera Steve Jobs: Sztuka prezentacji.\nApple kierowane przez Steve'a Jobsa to jedna z najbardziej innowacyjnych firm świata. Jej hasło reklamowe - "Pomyśl inaczej" ("Think Different") - to nie slogan, ale przepis na sukces. Dzięki tej książce, ty również możesz go odnieść. Carmine Gallo sformułował siedem zasad, które stosuje Steve Jobs i które uczyniły go najlepszym menadżerem naszych czasów. Podążając ich tropem, odnajdziesz w sobie potencjał, którego nawet nie podejrzewasz.\nTa książka powie ci, jak myśleć inaczej. Nie tylko o swojej karierze i wizji świata, ale też o produktach i klientach. Podpowie ci, jak uruchomić swój mózg, mówić "nie" tysiącu niepotrzebnych rzeczy oraz... jak odcisnąć swój ślad we wszechświecie. Poznaj najbardziej oryginalne i skuteczne strategie szefa Apple.\nRecenzje książki Steve Jobs: Sekrety innowacji. Zupełnie inaczej - reguły przełomowego sukcesu - przeczytaj opinie klientów:\nSzczegóły książki Steve Jobs: Sekrety innowacji. Zupełnie inaczej - reguły przełomowego sukcesu\nPodtytuł: Zupełnie inaczej - reguły przełomowego sukcesu\nOryginalny tytuł: The Innovation Secrets of Steve Jobs. Insanely Different Principles for Breakthrough Success\nNikt nie potrafi oczarować publiczności tak jak Steve Jobs.Ta książka zdradzi wam, jak być tak samo skutecznym jak on. Prezentacje to podstawa. Od nich często zależy sukces lub porażka firmy. Nie ma lepszego mówcy niż Steve Jobs. Tylko ON potrafi skutecznie zamienić potencjalnych nabywców w......


Cisza - danspolaris.com\nOprawcowane przez: taymtaym\nCzy pragniemy robić wyciszenie auta?\nCzy zamarzy nam się podróż w ciszy?\nNawet jeśli nie rozmawiamy, ani nie posiadamy włączonego radia, to nie będziemy mieli ewentualności się dowiedzieć, jak brzmi cisza w samochodzie, bo wciąż będzie coś słychać. A to pracujący silnik, a to jeżdżące przy nas wozy, co ma sposobność powodować, że niektórzy będą się niesamowicie irytowali, szczególnie jeżeli chcą uzyskać samochód, który zezwoli im się odseparować od wszystkich tego typu odgłosów.\nOlej hydrauliczny – na jakie przymioty należy mieć szczególną uwagę przed jego zakupieniem?\nOprawcowane przez: NH53\nOlej hydrauliczny to jeden z rodzajów olejów, jakie przeznaczone są do układów hydraulicznych. Dzięki jego wielu wariantom może być zastosowany w wielu maszynach i układach, na przykład w układach hamulcowych lub w siłownikach hydraulicznych. Przyjmuje postać gęstej, żółtej albo czerwonej cieczy. Zanim dokonamy kupna oleju, musimy mieć na względzie kilka atrybutów, które pozwolą nam wybrać produkt pierwszorzędnej jakości.\nKiedy nie mamy swego pojazdu, lub mamy lecz na jakiś czas poszukujemy czegoś znaczniejszego, to z pewnością warto myśleć o jego wypożyczeniu. Wtenczas swobodnie będziemy mieli szansę wybierać model, jego rozmiar, a także zadecydować na jak wiele dni go pragniemy.\nOferta stajni w Warszawie\nJazda konna zdaje się być znakomitą rozrywką zarówno dla dzieci jak i dla starszych osób. Zamiłowanie do koni to cecha ludzi wrażliwych i uwielbiających naturę i spokój. Obcowanie z koniem sam na sam oraz możliwość jazdy na wolnym powietrzu jest cudowną formą spędzania wolnego czasu tak samo z naszymi dziećmi jak i ze znajomymi.\nDlaczego warto wybrać się na Kanary? Zobacz nasz przewodnik i podpowiedzi\nCzy relatywnie niedrogie wakacje są tak naprawdę możliwe? Naturalnie przy założeniu, iż w grę wchodzi nie tylko chęć poczynienia oszczędności, głównie człowiek przecież chce wreszcie odpocząć. Można powiedzieć, że niemal w każdym przypadku rozsądnie rozumujący turysta, mający względnie znaczące doświadczenie w turystyce, jest w stanie wypocząć za dużo mniej.


Fish and chips | Bajkorada - przepisy dla całej rodziny\nZ racji mojego przymusowego przywiązania do pozycji poziomej:) gotowali mąż z synem - a konkretnie to smażyli:).\nUśmialiśmy się nieco, bo mąż stwierdził, że powinien mi podać tradycyjnie zawinięte w gazecie, ale problem powstał, w której - bo my czytujemy różne i w jednej mogłoby mi nie smakować, a w drugiej on by raczej wolał nie podawać i się zaczęło:).\nSwoją drogą jak obstawiacie? Którą ja wolę czytać?:):):)\nDanie bardzo kaloryczne, ale od czasu do czasu nikomu nie zaszkodzi - zwłaszcza jeśli przygotowane w domu.\nMuszę się szybciej spionizować, bo od takich obiadków i przy braku ruchu będę się niebawem jak kulka toczyć:).\nSkładniki (tym razem, jako że nie ja gotowałam, to nie podaję konkretnych ilości):\nfilety rybne (najlepiej dorsz)\nciasto naleśnikowe (bardzo gęste) - z mąki, jajek, mleka i soli - ja bym dodała jeszcze odrobinę cukru:)\nZiemniaki obrać i pokroić w słupki. Smażyć w głębokim oleju.\nRybę obtaczać w cieście i również smażyć w głębokim oleju.\nPo usmażeniu odsączać na pergaminie.\nKoniecznie spożywać z surówką:) - dla równowagi na talerzu:).\nAnglicy polewają octem słodowym - też można:). Osobiście do frytek preferuję ketchup:).\nkuchnie świata , ryby , ziemniaki\njolanta szyndlarewicz 5 czerwca 2011 11:42\nA co tam kulka ...zaczniesz znów biegać przy dziecięciach to szybko z kulki zrobi się maleńka kulunia:) ....korzystaj z pysznosći, które Ci mąż z dziecieciem przygotowują:) pozdrawiam ciepło\nAnonimowy 5 czerwca 2011 11:50\nha Rzepy to Ania nie czyta:)dobrze,że chłopcy Cię karmią ale uwaga na nadmiar podłych kaloriów:)\nTo ciocia Rybitek pisała:)Aniu tak a propo keczupu to oglądałam ostatnio program typu jak to jes zrobione i ponoc w 1 butelce keczupu jest kilkadziesiąt łyżeczek cukru...juz go nie jadam:(\nAnia 5 czerwca 2011 12:02\nJola - święta racja:)\nRybitek - czytam jedną i drugą (w myśl zasady wroga trzeba znać:)), ketchup jadam w małych ilościach - ale oczywiście najlepiej zrobić sobie domowy (zamierzam - jak pomidory stanieją:))\newena 5 czerwca 2011 12:09\nObstawiam wyborczą;) Rzadko, ze względu na ilość kalorii, ale czasami kupuję w osiedlowym fish and chips, bo mają tak fantastyczne i frytki i rybę, że do tej pory nie zdecydowałam się na domowe. Zawsze pakowane w potrójny papier i zawsze, już w domu, jem z tego papieru. Obowiązkowo palcami. Bez surówki. Pycha!\nTrzcinowisko 5 czerwca 2011 12:46\nAtria C. 5 czerwca 2011 13:17\nA wiesz, ja byłam w Londynie i nie probowałam fish and chips? U nas byłby problem z gazetą: najczęściej czytamy miesięczniki typu świat nauki albo fokus. Plus ja Kuchnię oczywiśce.:)\nAnia 5 czerwca 2011 14:01\nEwena - :), też bym pewnie się co jakiś czas kusiła:)\nTrzcinowisko - w sumie obie są ciekawe:), ale z różnych stron pisane:), dziękuję za życzenia:)\nAtria C. - widać sądzone Ci pojechać tam jeszcze raz i spróbować:)\nAvelina 5 czerwca 2011 14:02\nW Londynie Fish & chips dostałam na talerzu, więc nie kojarzy mi się z jedzeniem z gazety.:) Parę kalorii więcej raz na jakiś czas nikomu nie zaszkodziło.\nEkipa 5 czerwca 2011 15:58\nZawsze możesz jedzenie zawinąć w jakiś papier śniadaniowy, a to dopiero w gazetę :) farba drukarska chyba nie jest zbyt smaczna :)\nAnia 5 czerwca 2011 18:42\nAvelina - to jedzenie z gazety to już raczej przeszłość, ale fakt faktem tak niegdyś podawano:)\nEkipa - zapewne nie jest:), zwłaszcza jeśli gazeta nie z właściwej opcji politycznej:)\nKUCHARNIA, Anna-Maria 5 czerwca 2011 21:45\nAniu! Trzymam kciuki za szczęśliwy powrót do pozycji pionowej, a Twoim Panom gratuluję - pyszną klasykę przygotowali!\nMajana 5 czerwca 2011 22:53\nJestem za Wyborczą, a jedzonko jak widzę super :))\nBiedr_ona 14 czerwca 2011 09:01\nOj, czasem można sobie pozwolić, ja zawsze mówię 'Raz nie zawsze' ;-)


ArsNeo > Biżuteria > Pierścionki > BAŚNIOWY ZE SZMARAGDEM\nBAŚNIOWY ZE SZMARAGDEM\nPierścionek wykonany własnoręcznie w całości ze srebra próby 925 oraz szlachetnego szmaragdu o pięknej barwie i precyzyjnym szlifie. Średnica oprawy kamienia 6 mm. Rozmiar jubilerski 12. Możliwe powiększenie na max. 15 lub wykonanie podobnego na konkretny rozmiar. Obrączka jest asymetryczna, fakturowana i ma 4 mm. Waga 4 gramy. Pierścionek zostanie zapakowany w ozdobne pudełeczko


Auriga to powstałe w Belgii w roku 1997 laboratorium, które specjalizuje się w dermokosmetykach do pielęgnacji anti-aging, produkowanych przy wykorzystaniu najnowszych technologii i wsparciu międzynarodowych ekspertów chirurgii plastycznej i dermatologii. Marka specjalizuje się w profesjonalnych i hipoalergicznych dermokosmetykach do pielęgnacji twarzy, redukcji zmarszczek, rewitalizacji skóry i wzmocnienia paznokci. Auriga International, dzięki przykładaniu wagi do jakości i bezpieczeństwa stosowania swoich produktów, to dzisiaj firma międzynarodowa, z oddziałami nie tylko w Europie, ale także w Azji i USA. Na polskim rynku kosmetyki tej marki dostępne są od 2001 roku.\nInnowacyjne kosmetyki Auriga\nW roku 1999 laboratorium Auriga opracowało pierwsze serum z wysokim stężeniem witaminy C. W efekcie Auriga stała się pionierem stosowania tego rozwiązania w kosmetykach przeciwdziałających procesom starzenia się skóry, proponując całą linię produktów na nim opartą: Flavo-C. Serum Auriga Flavo-C i Flavo-C Forte zawiera taką postać kwasu askorbinowego, która ma aktywnie działać w skórze i utrzymywać się w niej przez kilka godzin (w normalnych warunkach witamina C traci na aktywności po ok. 48h), działać antywolnorodnikowo, wspomagać odbudowę komórek skóry i rozjaśniać ją. Flavo-C Forte ma najwyższe, bo 15-procentowe stężenie witaminy C, oraz 30-procentowy wyciąg z miłorzębu japońskiego (Ginkgo Biloba), który jest bogatym we flawonoidy, silnym przeciwutleniaczem, chroniącym przed szkodliwym wpływem promieni UV, mającym stymulować syntezę elastyny i kolagenu. A wszystko po to, by ujędrnić skórę, przeciwdziałać zmarszczkom i rozjaśniać pojawiające się z wiekiem plamy. Kosmetyki tej linii polecane są dla osób, których skóra jest szczególnie narażona na wysuszenie i utratę elastyczności, pracujących w ogrzewanych, klimatyzowanych pomieszczeniach, a także palących tytoń.\nKremy i odżywki Auriga do pielęgnacji\nMarka Auriga oferuje także produkty mające ograniczać występowanie przebarwień i siniaków, np. po zabiegach medycyny estetycznej, takich jak zamykanie naczyń krwionośnych, wypełnianie zmarszczek czy laser. Należy do nich Auriga Auriderm XO, krem-żel uszczelniający naczynka z witaminą K. Z kremu korzystać można zarówno przed jak i po zabiegu, aby przyspieszyć wchłanianie siniaków i likwidować zaczerwienienia.\nZ myślą o pielęgnacji skóry dojrzałej z wyraźnymi oznakami starzenia, takimi jak zmarszczki czy utrata jędrności, przygotowano krem Auriga Flavonex, który ma przeciwdziałać procesom starzenia skóry przed i po menopauzie. Formułę preparatu oparto na izoflawonach sojowych, mających zapobiegać spadkowi zawartości elastyny i kolagenu, a w efekcie nadawać skórze elastyczności i gładkości. Kosmetyk można nakładać na skórę szyi, dekoltu, twarzy, ramion oraz biustu.\nAuriga posiada w swojej ofercie również kosmetyk dla osób borykających się z problemem cieni i zasinień pod oczami. Działanie kremu Auriga Cernor XO opiera się na właściwościach witaminy K, dostarczanej skórze w postaci oksydowanej (XO) zamkniętej w fosfolipidowych mikrosferach. Pozwala to na głębokie wniknięcie witaminy w strukturę skóry, aby zmaksymalizować jej stężenie w miejscu działania. Wszystko po to, by zwiększyć przepływ limfy i poprawić mikrokrążenie, co ma pomagać zmniejszać opuchliznę dolnych powiek i redukować zmarszczki.\nDla osób chcących zadbać o ochronę i poprawę wyglądu swoich paznokci Auriga proponuje rozwiązanie w postaci odżywki Auriga Si-Nails. Tworzenie się warstw kreatyny, odbudowującej płytkę paznokci, ma być przyspieszone przez mieszankę składników aktywnych krzemu i związków bogatych w siarkę, zawartych w preparacie. Produktu można używać też w przypadku uszkodzeń paznokci, charakteryzujących się łamliwością, kruchością czy też odwarstwianiem płytki (wynikających np. z infekcji bakteryjnych, niewłaściwej diety, kontaktu z detergentami lub grzybicy paznokci).\nW ofercie marki Auriga znajduje się także przeciwzmarszczkowy krem nawilżający na bazie serum Flavo-C, który ma odpowiednio nawadniać skórę, nadawać jej elastyczności i spłycać zmarszczki. Producent zalecana stosowanie preparatu raz lub dwa razy dziennie na suchą i czystą skórę twarzy, dekoltu i szyi.


Każda z nas, nie ważne jaka jest pora roku, chce pięknie wyglądać. Na zachwycający wygląd, składa się wiele różnych elementów, takich jak sylwetka, styl ubierania się, układ twarzy czy włosy. Tym ostatnim, przyjrzymy się dzisiaj trochę bliżej. W zależności od pory roku i sezonu, panują różne zasady i różna moda, która rok za rokiem się zmienia.\nPowierz swoje włosy profesjonalistom\nStylizacja włosów, choć wygląda bardzo łatwo, wcale taka nie jest. Jeśli chcemy się poddać transformacji podczas okresu jesienno zimowego, należy udać się do profesjonalnego salonu i do rekomendowanego fryzjera jakim jest min. Salon fryzjerski Inspiracja we Włocławku, na stronie któego można znaleźć najnowsze trendy i stylizacje z najwyższej półki. A przecież włosy są kobieca wizytówką, więc warto zadbać by wyglądały zdrowo i pięknie.\nModne fryzury tej jesieni\nTrendy w stylizacji włosów na sezon jesienno zimowy to zagadnienie bardzo szeroko rozumiane. Co więcej, jest zależne od kontynentu na jakim się znajdujemy. Inny trend będzie panował w Ameryce Północnej a inny trend w europie, zależne to jest od stylistów i ich wizji. Modne fryzury w ziemie 2019 wyznaczają też obecne pokazy mody. Jeśli modelka zaprezentuje ciekawą propozycje swojego wyglądu, wyznaczy tym trend, dzięki czemu każda kobieta będzie chciała mieć taką samą fryzurę lub fryzurę stylizowaną.\nSezon na brązy i boby\nW 2019 roku, w sezonie jeśli chodzi o kolor, królują odcienie ciepłe (rudości i brązy) a na zimę, polecamy platynę. Jest to związane z kolorystyką otoczenia. Na jesieni, liście na drzewach się przebarwiają, z szaf wyciągamy jesienne płaszcze w kolorach butelkowej zieleni, brązów i szarości, więc ciepłe kolory na głowie, będą idealnie się w nie komponować. Jeśli chodzi o typ fryzury, na pierwszym miejscu królują boby. Czym jest owy bob? To półdługie włosy, sięgające maksymalnie do ramion, które końcówki, zawijają się do zewnątrz. Ten typ fryzury nie dość, że wpisuje się w obecne trendy, idealnie komponuje się też z grzywką, i jego kształt, optycznie dodaje włosom objętości a sylwetce więcej luzu i swobody. Ten typ polecamy kobietom o oliwkowej skórze i ciemnym brwiom.\nPlatyna natomiast idealnie sprawdza się podczas zimy. kontrastuje z ciemnymi kolorami naszych kurtek zimowych, a we wnętrzach swoim chłodnym kolorem kontrastuje z ciepłymi, jasnymi kolorami, jakie królują w domach podczas około bożonarodzeniowej gorączki. Typ fryzury to mocne cięcie. jest teraz najbardziej popularne, i dedykujemy je osobom bardzo odważnym. Ścięcie ukośne lub proste, jak i mały irokez zrobi na wszystkich duże wrażenie. Najlepiej sprawdzi się dla kobiet o delikatnej urodzie i jasnej, biało różowej cerze. Doda stylu i pikanterii nawet najbardziej delikatnej kobiecie.


Ostatni dzień roku. | Szczęściem jest być Kobietą.\nWitam Was w ostatni dzień roku 2011.\nPodsumowując ten rok, zastanawiam się czy był lepszy od poprzedniego.\nW tamtym roku zaczęłam studia, zdałam egzamin na prawo jazdy, a w tym obchodziłam 20 urodziny i zostałam narzeczoną...\nKtóry rok był dla Was lepszy?\nOstatnio pisałam Wam, że święta mi się nie udały przez bardzo ciężki stan zdrowia jednej osoby.\nNa szczęście jest już lepiej, ta osoba odzyskała przytomność i powoli zaczyna rozmawiać! Co do Sylwestra niestety za bardzo nic nie mogę zrobić, ponieważ mój chłopak pracuje 24h i zejdzie ze zmiany jutro o 6 rano.\nWięc, żeby nie było mu smutno, przyjadę do niego do pracy z sałatką gyrosa, szampanem i pizzą! Razem z jego koleżanką z pracy będziemy po cichu świętować nadejście nowego roku. Wolałabym Sylwester spędzić na jakiejś imprezie, ale cóż nie ważne gdzie będziemy, ważne, że razem. ;)\nChciałabym Wam życzyć szczęśliwego Nowego Roku!\nNiech niesie Wam wiele radości i uśmiechu!\nKreacji na dzisiejsze wyjście Wam nie pokażę, bo jeszcze nie wiem co założę. Prawdopodobnie będzie to chabrowa sukienka.\nTak przy okazji pokażę Wam mój strój z wyjścia ze znajomymi do baru.\n(na zdjęciu spodnie wyglądają na brudne, ponieważ aparat porobił plamy)\nTo już wszystko na dziś. Życzę Wam udanej imprezy! Do zobaczenia (a raczej do napisania :D) w Nowym Roku! Buźka ;*\nMijakbody 31 grudnia 2011 11:30\nŻyczę Ci wszystkiego dobrego na Nowy rok, aby Twoje postanowienia, plany na ten rok jak najbardziej się spełniły!\ntrueblood 31 grudnia 2011 11:31\nTobie również szczęśliwego nowego roku :))\nKasiulcowa 31 grudnia 2011 13:22\nOj narzeczeństwo wygrywa zdecydowanie!:p\nOliwka 31 grudnia 2011 14:03\nMówiłam, że będzie dobrze :) Hehe też myślałam o chabrowej sukience, ale jednak chyba postawię na czarną :D Niedługo pewnie pojawi się stylizacja sylwestrowa! :) Buziaki kochana ;*\nAnna. 31 grudnia 2011 15:12\nZdecydowanie ten rok był dla mnie lepszy. :)\nNa pewno spędzicie miły wieczór. :)\nit-inspires-me 31 grudnia 2011 16:40\nale dobra z Ciebie dziewczyna, że tak do niego wpadniesz, miło bardzo :)) najważniejsze to być razem! fajny outfit, tych plam wcale nie widać :>\nPaulinaSz 31 grudnia 2011 17:49\nSame dobre lata za Tobą, oby było ich tyle przed Tobą :)\nmosikaa 1 stycznia 2012 19:44\npodoba mi sie outfit:) taki lekki :)\noj enamour masz piękną figurę:) takie śliczne szczupłe nogi:D\nann 2 stycznia 2012 18:46\nświetny zestaw na co dzień, bluzka bardzo ładna, ma śliczny kolor!\nenamour 2 stycznia 2012 22:44\nAnetko Kochana dziękuję za komplement, to miłe :* :*\nKatrynia 3 stycznia 2012 10:40\nbardzo podoba mi się ten naszyjnik *.*, ja taki chce ! ^^\njhopes70 3 stycznia 2012 10:53\nRóżena Grey 24 stycznia 2012 16:27


Miernik wilgotności FLIR MR277, Kraków, iBros technic, produkt, usługa - klimatyzacja.biz\nklimatyzacja.biz id15408 00.00 PLN klimatyzacja.biz 5 5\nFLIR MR277 jest dokładnym, łatwym w użyciu, uniwersalnym narzędziem do szybkiego lokalizowania wilgoci i problemów z budynkiem. Ten profesjonalny miernik wilgotności łączy zalety pomiaru w podczerwieni (IGM™) z obrazowaniem dynamicznym FLIR (MSX®) i zaawansowanymi czujnikami środowiskowymi, co pozwala na szybkie lokalizowanie, identyfikację i dokumentowanie problemów. Zintegrowany bezpinowy czujnik wilgotności zapewnia szybkie, nieinwazyjne pomiary, które można następnie potwierdzić przy użyciu zewnętrznej sondy pinowej. Funkcje takie jak wbudowany higrometr i wymienny czujnik temperatury/wilgotności względnej przyspieszają rozwiązywanie problemów, a funkcja METERLiNK® pozwala łączyć się z urządzeniami mobilnymi i przesyłać dane do aplikacji FLIR Tools® w celu raportowania wyników.\niBros technic miernik mierniki mierniki wilgotności miernik wilgotności pomiar\nRejestrator temperatury i wilgotności względnej IBBL30\nPyłomierz DustTrak EDT


Logistyka & Transport - Skodaowner\nCategory: Logistyka & Transport\nKoszenie bagien, sprawa trudna, ponieważ to skrajne wymogi terenowe. Okazuje się natomiast, iż choćby na takich terenach to nieodzowność. Biebrzańskie i narwiańskie łąki muszą często być koszone ze względu na ochronę niezwykle rzadkich rodzajów ptaków i roślin tam będących. Biebrza to jedno spośród najważniejszych regionalnych krajów podmokłych, także jest ostoją rzadkich ptaków, tj. wodniczka lub batalion. Ptaki owe są na otwartych powierzchniach. Niestety, poprzez brak regulacji wzrostu traw oraz krzewów mnóstwo cennych gatunków już wymarło, natomiast bagna z roku na rok jeszcze bardziej porastały. Czytaj całe „Na czym polega koszenie bagien?”\nautor Paweł Gałęcki 04/04/2021 23/03/2021\nJaki sprzęt jest wykorzystywany do rekultywacji gruntów?\nPodczas działalności człowieka gleba zużywa się, traci własne wartości mineralne oraz sianie czegokolwiek może stać się ciężkim zadaniem. Gleba może być przesuszona lub zasolona, potrzebuje ona profesjonalnego traktowania oraz uzupełnienia. Ratunkiem dla straty wartości użytkowej jest rekultywacja, jaka jest szeregiem zabiegów, mających na celu odnowienie glebie zdegradowanej jej byłych wartości ekologicznych. Więc, musimy obowiązkowo wiedzieć, jaki nam będzie potrzebny sprzęt, aby rekultywacja gruntów była przeprowadzona poprawnie.\nNa czym polega rekultywacja gruntów?\nWykonanie rekultywacji to oddziaływanie, jakie może być dosyć długie oraz pochłania mnóstwo kapitałów. Natomiast należałoby to zrobić przede wszystkim dla środowiska. Mamy środki oraz sposoby na to, aby ziemia się nie wyjaławiała oraz by mogła nadal służyć człowiekowi. Rekultywacja może podnieść wartość użytkową gleby, natomiast przy okazji pomóc zachować rodzaje roślin oraz zwierząt typowych do tego terenu, odbudować wcześniejsze ukształtowanie terenu oraz poprawić jakość wód podziemnych. To oddziaływanie, jakie będzie miało korzystny wpływ tak właściwie na środowisko ogólnie. Podłoże należałoby potraktować jako żywy system (nawet tak jest w istocie). Zakłócenie pewnych mechanizmów wiąże się z następowaniem pozostałych negatywnych zmian. Więc, kiedy pojawia się „choroba”, np. zmniejszona żyzność gleby, należy odpowiadać od razu. Brak działań doprowadza oczywiście do degradacji podłoża.\nRekultywacja gruntów – jaki sprzęt?\nDo rekultywacji gruntów konieczna jest profesjonalna aparatura przeznaczona do rekultywacji. Jej praca zaczyna się od obrotów wyposażonego w ostrza silnika w kierunku odwrotnym do ruchu traktora, jaki mieli oraz zakopuje kamienie, trawę oraz gruz pod powierzchnię. W ostatniej fazie czynności stosowany jest jest wał sortujący z różnie umieszczonymi otworami. Całość jest zakopana w stworzonym poprzez pracujące ostrza rowie. Pozostawiona przestrzeń jest idealnie gładka oraz utwardzona. Głębokość pracy jest modyfikowana oraz waha się pomiędzy 5-22 cm. Jeśli potrzebujesz skorzystać z profesjonalnych usług rekultywacji gruntów, sprawdź ofertę firmy Agro-Service – https://agro-service24.pl/rekultywacja-gruntow/\nautor Paweł Gałęcki 28/03/2021 23/03/2021\nSprzęt do koszenia łąk – czym kosi się łąki?\nKoszenie łąk – kiedy warto wykonać koszenie i do jakich celów można wykorzystać później trawę?\nW ciągu roku prac rolniczych przychodzi moment, kiedy należy dokonać koszenia łąki. Trawa oraz inne rośliny rosnące na łąkach stanowią później pożywienie dla zwierząt, świetnie sprawdzają się przeznaczone na siano lub tak zwane kiszonki. Łąki pokryte różnymi rodzajami roślinności powinny być koszowe w różnych terminach. Wawrzyniec łąkowy czy kostrzewa łąkowa to rośliny, które bardzo dobrze sprawdzą się zarówno do kiszenia, jak i na siano, ale powinny być koszone w odpowiednim odstępie czasowym. Specjaliści polecają dla osób niewtajemniczonych, żeby po raz pierwszy skosić łąkę w pierwszej połowie czerwca. Nie warto jednak zwlekać zbyt długo, ponieważ może mieć to konsekwencje w postaci przeznaczenia trawy tylko na ściółkę dla zwierząt. Na niewielkich obszarach koszenie łąk może odbywać się za pośrednictwem zwykłej kosiarki spalinowej. Czytaj całe „Sprzęt do koszenia łąk – czym kosi się łąki?”\nautor Paweł Gałęcki 25/03/2021 23/03/2021\nCzytaj całe „Jakich pojazdów używa się do transportu HDS?”\nLogistyka & Transport, Motoryzacja\nWielu restauratorów większych i mniejszych prowadząc swój biznes rozmyśla nad tym jak wzbić go na wyższy poziom, aby przyniósł większe zyski. Jednym ze sprawdzonych sposobów jest dostawa posiłków. W tej sytuacji należy kupić odpowiedni pojazd. Owszem – można podążać tropem włoskich filmów i zainwestować w skuter, ale w naszych warunkach może to przysporzyć wielu kłopotów, a jak powszechnie wiadomo – klient nasz pan i Polak głodny to zły. Pozostaje nam do wyboru auto, które będzie ekonomiczne, trwałe i praktyczne. Czytaj całe „Auto dla małej firmy gastronomicznej”\nO pracy kierowcy dużych samochodów transportowych bardzo wiele mówi się zazwyczaj w kontekście niedogodności, jakie wynikają z podjęcia takiej pracy. Jednak ma ona również wiele plusów, które na pierwszy rzut oka mogą być nie dostrzegalne. Sprawdźmy zatem, z czego może cieszyć się zawodowy kierowca. Czytaj całe „Zawodowy kierowca”\nSamochód kompletnie zrewolucjonizował świat. Dzięki temu wynalazkowi wszystko przyśpieszyło – ludzie mogą dojeżdżać do pracy nawet na znaczne odległości, przewożenie wszelkich towarów stało się niezwykle proste a osoby, które prowadzą interesy na dużym terytorium, mogą w szybkim tempie przemieszczać się od jednego miejsca spotkania do drugiego. Oto w jakich obszarach samochody okazują się w biznesie najbardziej przydatne. Czytaj całe „Biznes samochodowy”


Joga w pigułce. Te trzy pozycje zajmą najmniej czasu i świetnie rozciągną ciało. Ćwiczenia poleca Julia Wieniawa I Plotki Myfitness\nJoga w pigułce. Te trzy pozycje zajmą najmniej czasu i świetnie rozciągną ciało. Ćwiczenia poleca Julia Wieniawa\nZuzanna Sierzputowska 16.03.2021 11:20\nJoga łagodzi bóle i napięcie mięśniowe. Działa też na wyciszająco i pomaga w lepszej koncentracji. Taka postać stretchingu ma wiele różnych korzyści. Czasem jednak nie starcza nam czasu na wszystkie proponowane kombinacje. Wtedy warto sięgnąć po "zestaw ratunkowy", który składa się z trzech pozycji. Wielbicielką takiego treningu jest np. Julia Wieniawa, która wrzuciła ostatnio na Instagram zdjęcia przedstawiające jedno z ćwiczeń, które znajdziecie na naszej liście.\nJulia Wieniawa wraca do formy. Aktorka intensywnie ćwiczy na domowej siłowni\nJulia Wieniawa poleca to ćwiczenie. Dorzucamy jeszcze dwa - świetny trening rozciągający gotowy!\nMłoda aktorka przedstawiła pozycję, którą w jodze nazywamy kot-krowa. W tym ćwiczeniu w pozycji klęku podpartego na przemian wykonujemy tzw. koci grzbiet z wygięciem kręgosłupa w przeciwną stronę. Podczas ruchu pilnujemy głębokiego oddychania i zachowania stabilnej pozycji. Uważamy też, aby płynnie przechodzić między figurami. Najlepiej jest kontynuować pozycję przez jedną lub dwie minuty. Co można dołączyć do tego ćwiczenia, aby przeprowadzić szybki trening rozciągający?\nĆwiczenie pierwsze (od jednej do trzech minut)\nPrzyjmij pozycję deski, a następnie wsuń prawą stopę między ręce i przejdź w ten sposób do pozycji wypadku. Wyprostuj lewą nogę d tyłu, dla stabilizacji możesz ją zgiąć w kolanie. Sprawdź, czy biodra są wyprostowane. Następnie, lewą rękę umieść tuż nad prawym kolanem a prawą rękę połóż na dolnej części pleców. Poczuj, jak rozciągają się mięśnie grzbietu. Po wyznaczonym czasie zrób to samo na drugą stronę.\nĆwiczenie drugie (od jednej do trzech minut)\nWróć do deski, dłonie rozstaw na szerokość ramion, a kolana ustaw w linii pod biodrami. Unieś kolana z ziemi i wypchnij biodra w górę. Opuść głowę między ramiona - właśnie przyjęłaś pozycję psa z głową w dół. Jeżeli nie czujesz się odpowiednio rozciągnięta, przenoś ciężar ciała z nogi na nogę tak, aby prostować i zginać nogi w kolanach.


madea15 - profil użytkownika\nProces pielęgnowania z chorobą oparzeniową Skóra pełni ważną rolę dla całego organizmu. Pełni funkcję ochronną przed czynnikami fizycznymi, chemicznymi, biologicznymi. Bierze udział w termoregulacji organizmu oraz zapewnieniu równowagi wodno - elektrolitowej. Uraz oparzeniowy zaburza wiele czynności fizjologicznych. Skutki oparzeń uzależnione są od wielkości oparzenia i mogą powodować odczyny miejscowe oraz ogólne. Ze względu na odczyn ogólny organizmu mówimy o chorobie oparzeniowej...\n2010-09-23 14:33:20 madea15 Przedmioty ogólne 0 komentarzy więcej...


Pogoda Łęczyca - NaszeMiasto.pl\nPogoda na dziś: niedziela, 26 czerwiec 2022\n29°C temperatura minimalna 20°C\nBezchmurnie. Bez opadów - opady nie są oczekiwane\njutro poniedziałek, 27.06\npojutrze wtorek, 28.06\nza dwa dni środa, 29.06\nGwałtowne burze z gradem. IMGW wydało ostrzeżenie dla powiatu łęczyckiego\nInstytut Meteorologii i Gospodarki Wodnej wydał ostrzeżenie drugiego stopnia przed gwałtownymi burzami z gradem na terenie powiatu łęczyckiego. - Prognozowane są burze, którym miejscami będą towarzyszyć bardzo silne opady deszczu od 25 mm do 35 mm, oraz porywy wiatru do 100 km/h. Miejscami grad...\nMożliwe gwałtowne burze w najbliższych godzinach. Jest ostrzeżenie od Łowców Burz i alert RCB\nZnów groźnie zapowiada się w pogodzie. Łowcy Burz wydali stopień zagrożenia przed burzami ze szczególnym uwzględnieniem intensywnych i nawalnych opadów deszczu, silnych porywów wiatru, w mniejszym stopniu opadów większego gradu oraz możliwością rozwoju trąb powietrznych. Wydano także alerty RCB....\nBilans po ulewach i burzy w Łódzkiem. Tu było najwięcej interwencji ZDJĘCIA\nUlice przypominające rwące potoki, podtopione budynki i piwnice, zerwane dachy, powalone drzewa i pożar budynku gospodarczego, w który uderzył piorun - to efekty burz i ulew, które przeszły nad województwem łódzkim w czwartek 9 czerwca. Wystarczyło kilkanaście minut, by pojawiły się pierwsze...\nJest nowe ostrzeżenie przed burzami od Poddębicko-Łęczyckich Łowców Burz. Czego możemy się spodziewać w pogodzie w najbliższych godzinach?\nMożliwe burze, nawalne opady deszczu, silne porywy wiatru i grad. Tak intensywnie zapowiadają się najbliższe godziny w pogodzie. Jest ostrzeżenie wydane przez Poddębicko-Łęczyckich Łowców Burz. Jak informuje Marcin Głodek z Poddębicko-Łęczyckich Łowców Burz, ostrzeżenie obowiązuje do piątku 10...\nPierwszy stopień zagrożenia przed burzami od Poddębicko-Łęczyckich Łowców Burz. Trzeba liczyć się z nawalnymi opadami deszczu\nPierwszy stopień zagrożenia przed burzami wydali na najbliższe godziny Poddębicko-Łęczyccy Łowcy Burz. Podczas przechodzenia nawałnic trzeba liczyć się z nawalnymi opadami deszczu, a nawet gradem, a w mniejszym stopniu z silnym wiatrem. Jak informuje Marcin Głodek z Poddębicko-Łęczyckich Łowców...\nUwaga! Nadciągają wichury, ulewny deszcz i burze z gradem!\nInstytut Meteorologii i Gospodarki Wodnej wydał ostrzeżenie o nadciągających nad nasz region burzach, którym towarzyszyć mając opady deszczu i porywisty wiatr nawet do 90 km/h. Możliwy jest też grad. Ostrzeżenie obowiązuje od godziny 21 do 6 rany w sobotę. Możliwe są przerwy w dostawie prądu.\nMożliwy rozwój burz. Poddębicko-Łęczyccy Łowcy Burz ostrzegają. Jakie szczegóły?\nO możliwości rozwoju burz informują Łowcy Burz. W razie nawałnicy liczyć się trzeba silne i bardzo silne porywy wiatru, intensywne opady deszczu oraz lokalne opady gradu. Jak informuje Marcin Głodek z Poddębicko-Łęczyckich Łowców Burz, wydane dziś rano ostrzeżenie obowiązuje do piątku 6 maja....\nUwaga na burze z gradem! IMGW wydało ostrzeżenie dla powiatu łęczyckiego\nNa terenie powiatu łęczyckiego prognozowane są burze z gradem. IMGW wydało ostrzeżenie pierwszego stopnia. Burze z gradem! Jak podaje Instytut Meteorologii i Gospodarki Wodnej, w czwartek (5 maja) prognozowane jest występowanie burz z gradem na terenie powiatu łęczyckiego. Opadom towarzyszyć będą...\nUwaga, możliwe burze. Poddębicko-Łęczyccy Łowcy Burz ostrzegają\nWielkanoc za pasem. Jaka pogoda będzie nam towarzyszyć w święta?...\nPrzed nami mroźna noc. IMGW wydało ostrzeżenie dla powiatu łęczyckiego\nSetki turystów w Spale. Tak wyglądała inauguracja połączeń kolejowych...\nKrajowe Święto Truskawki 2022 w Buczku ZDJĘCIA\nOtwarcie S14. Zachodnia obwodnica Łodzi została otwarta w sobotę, 25...\nWakacje zgodnie z prawem. Za co można dostać mandat na urlopie w Polsce?...\nNajdziwniejsze pytania turystów i podróżników. Co z dziećmi urodzonymi...\nUdane debiuty młodych lekkoatletów z MKLA w reprezentacji województwa\n3 ciekawe trasy spacerowe na weekend w okolicy Łęczycy\n5 pomysłów na rowerową wyprawę w okolicy Łęczycy\nCzynne kąpieliska 26.06.2022 w Łęczycy\nIle mamy zakażonych koronawirusem w powiecie łęczyckim? Stan na 26.06.2022\nKolejki NFZ: Dentysta w Łęczycy\nKolejki NFZ do Ginekologa w Łęczycy


Budowa tarasu Będzin - 745 wykonawców - Cena, Opinie\nBudowa tarasu w Będzinie\nWykonawcy usługi Budowa tarasu w Będzinie\nFHU EKSEL, Będzin\nPHU Zeus, Będzin\nA-Zet Budownictwo Janusz Gruszowski, Będzin\nNiedrogo ale szybko i najwyzsza jakosc wykonania, Będzin\nPeka Wood, Będzin\nKrzysztof Żurek, Będzin\nRAF-BUD DACHY, Będzin\nEWB sp. z o.o., Będzin\nBudowa tarasu Będzin: Powiązane usługi\nBudowa tarasu: ostatnie zapytania w Będzinie\ndrewno, inny - ustalę szczegóły z wykonawcą, nie wiem, potrzebuję pomocy wykonawcy\nProszę o wykonanie tarasu z drewna lub z materiału drewnopodobnego .\nWitam, interesuje mnie zrobienie tarasu ok 36m2 w kształcie prostokąta. Taras z drewna. Proszę o cenę z materiałem oraz osobna cenę za sam montaz . Materiał drewno\nZlecę budowę tarasu 3m x 10m w tym schodu ze spocznikiem. Taras ma być na wysokości około 240cm i oparty byłby na słupach połączonych fundamentem.\nPoszukuję firmy, która wykona zabudowę tarasu drewnianą wraz z małą „komórką” na kosiarkę, pojemnik na deszczówkę itp. Zdjęcie poglądowe w załączeniu.\nułożenie deski kompozytowej na tarasie betonowym. Posiadam materiał\nWitam, chciałbym w ogródku przydomowym położyć bruk lub deskę kompozytowa - taras ok19m2.. Czy jest możliwość spotkania w celu ustalenia szczegółów i wyceny?\nTaras ma być stworzony na dachu garażu, który obecnie jest w stanie surowym. Niezbędna konsultacja z Wykonawcą wykończenia garażu.\nJak dużo ocen dostępnych jest w kategorii Budowa tarasu w Będzinie\nW kategorii Budowa tarasu w Będzinie dostępnych jest 159 opinii, które wykonawcy zdobyli od swoich dotychczasowych klientów. Średnia wszystkich ocen w tej kategorii wynosi 4.4.\nIle będzie mnie kosztować realizacja usługi w kategorii Budowa tarasu w Będzinie?


Pizza Szwederowo Bydgoszcz - zamów z dostawą!\nPizza Szwederowo Bydgoszcz - zamawiaj online\nGłodny? Masz ochotę na coś smakowitego, świeżego i dostarczanego zawsze na czas? Świetnie! Już dziś sprawdź menu naszej pizzerii i ciesz się możliwością zamawiania pizzy online z dowozem na osiedle Szwederowo w Bydgoszczy. Jesteśmy przekonani, że w naszym bogatym menu znajdziesz coś dla siebie. Nie czekaj, przekonaj się o tym już teraz!\nW naszym menu każdy znajdzie coś dla siebie. Z myślą o dowozie pizzy dla Klientów ze Szwederowa w naszym menu umieściliśmy pizze z kurczakiem, salami, peperoni, boczkiem czy różnymi serami. W naszej pizzerii znajdą coś dla siebie również wegetarianie.\nJeśli lubisz świeże i smaczne posiłki, to nie trać więcej czasu, ale już teraz sprawdź co możemy Ci zaoferować i przetestuj nasz system zamawiania pizzy przez internet! Nie zapominaj również o tym, że w naszym menu znajdziesz również inne dania, takie jak doner kebab, sałatki czy zestawy obiadowe!


WKW - wakacyjna kronika wypadków - program TVN Turbo\nWakacje z piekła rodem! Bohaterowie programu to zwykli turyści, którym przyszło znaleźć\nsię w niezwykle niebezpiecznych okolicznościach. Długo planowane wakacje życia: wymarzona wyprawa do egzotycznego kraju na drugim końcu świata, zapierające dech w piersiach widoki i wrażenia… I nagle dzieje się coś, czego nikt nie mógłby się spodziewać i w ułamku sekundy wyprawa życia zamienia się w podróż rodem z najgorszych koszmarów.\nW każdym odcinku tej dokumentalnej serii przedstawione zostają niesamowite, mrożące krew w żyłach historie, opowiedziane przez ludzi, którym przyszło się z nimi zmierzyć. Widzowie wyruszają wraz z bohaterami w pełną emocji i dramaturgii podróż, w której przeplatają się ze sobą strach i niebezpieczeństwo. Zobaczcie, jak zwykli ludzie trafiają w sam środek niezwykle dramatycznych wydarzeń.


Przedszkole nr 13 w Warszawie Koncepcja pracy przedszkola – Przedszkole nr 13\n„Wszystko, co naprawdę trzeba wiedzieć nauczyłem się w przedszkolu- o tym jak żyć, co robić, jak postępować, jak współżyć z innymi, patrzeć, odczuwać, myśleć , marzyć i wyobrażać sobie lepszy świat”. R. Fulghman\nKoncepcja pracy naszego przedszkola oparta jest na celach i zadaniach wynikających z Ustawy o systemie oświaty, Konwencji o Prawach Dziecka, Statutu Przedszkola nr 13.\nKONCEPCJA PRACY PRZEDSZKOLA nr 13\n„Wszystko, co naprawdę trzeba wiedzieć\nco robić, jak postępować, jak współżyć z innymi,\npatrzeć, odczuwać, myśleć , marzyć\ni wyobrażać sobie lepszy świat”.\nKoncepcja pracy i rozwoju przedszkola została opracowana na podstawie:\n• Rozporządzenie MEN z dnia 7 października 2009r. w sprawie nadzoru pedagogicznego\n• Rozporządzenie MEN z dnia 23 grudnia 2008r.-Podstawa Programowa Wychowania\nPrzedszkolnego(Dz. U. z 2009r.nr4 poz.17),\n• Statutu Przedszkola Publicznego Nr13\nPrzedszkole nr 13 przy ul. Schillera 6a mieści się w wolno stojącym budynku, pomiędzy Al. Solidarności a ul. Długą, w pobliżu stacji metra Ratusz Arsenał. Placówka jest po kapitalnym remoncie. Posiada nowocześnie wyposażony ogród, przeznaczony do gier i zabaw na świeżym powietrzu. Plac zabaw wyłożony jest miękką nawierzchnią, co znacząco wpływa na bezpieczeństwo dzieci. Wielką atrakcję stanowi różnorodny sprzęt ogrodowy, rowerki i samochody. Przedszkole jest placówką 4- oddziałową, posiadającą 4 sale dydaktyczne dostosowane do możliwości i potrzeb rozwojowych dzieci. Sale są przestronne, dobrze wyposażone i estetycznie zaaranżowane, zgodnie z przyjętymi standardami. W sali gimnastycznej odbywają się zajęcia sportowe, rytmiczne oraz uroczystości przedszkolne. Szatnie dla dzieci podzielone są na dwie części, osobno znajduje się szatnia dla dzieci młodszych. Placówka posiada nowocześnie wyposażoną kuchnię, zmywalnie i zaplecze sanitarne. Gabinet dydaktyczny wyposażony jest w różnorodny sprzęt multimedialny, z bogatych zasobów bibliotecznych korzystają zarówno nauczyciele, rodzice jak i zatrudnieni specjaliści: logopeda, psycholog. W placówce funkcjonuje baza doradcy metodycznego. Każda grupa wiekowa liczy 25 dzieci .Wszystkie nauczycielki posiadają wyższe wykształcenie i pełne kwalifikacje pedagogiczne. Tradycją przedszkola jest organizacja spektakli tzw.,, teatru totalnego” z udziałem wszystkich dzieci i nauczycieli. Społeczność przedszkola stanowią: dzieci, rodzice i personel. Naszym atutem jest ciepła i serdeczna atmosfera, co sprawia, że czują się tu dobrze i bezpiecznie.\nNajważniejsze dla nas jest zapewnienie dzieciom jak najlepszej opieki i bezpieczeństwa, stworzenie optymalnych warunków do funkcjonowania dziecka. Wprowadzamy dzieci w świat wartości estetycznych i rozwijamy umiejętności wypowiadania się przez muzykę, małe formy sceniczne oraz sztuki plastyczne. Realizując postawione sobie zadania uwzględniamy indywidualność każdego wychowanka, wspomagamy jego rozwój zgodnie z wrodzonym potencjałem oraz możliwościami, stwarzając dziecku warunki do osiągnięcia dojrzałości szkolnej.\n* Przedszkole nr 13 w Warszawie funkcjonuje od 1962 r.\n* Nasza praca jest ukierunkowana na tolerancję, poszanowanie godności dzieci, rodziców i wszystkich\n* Nadrzędnym celem naszej działalności jest stworzenie jak najlepszych warunków do dobrej ,bezpiecznej\nzabawy i wszechstronnego rozwoju dzieci.\n* Dążymy do wychowania człowieka otwartego, kreatywnego, wrażliwego na dobro i piękno; człowieka\nodważnego, z wiarą we własne siły dążącego do wytyczonych celów; człowieka kulturalnego,\nempatycznego i życzliwego.\n* Każdego wychowanka traktujemy indywidualnie, wspomagając jego rozwój.\n* Wartości, które wpajamy dzieciom, to: szacunek do symboli narodowych, tolerancja i uznanie\nniepowtarzalności każdego człowieka.\n* W naszej pracy wyróżniamy się otwartością na nowe doświadczenia i poczuciem odpowiedzialności za\nprzyszłe losy wychowanków.\n1. Jest odważny i samodzielny,\n2. Cechuje go poczucie pewności i wiary we własne siły.\n3. Chętnie podejmuje działania , jest ciekawy świata, otwarty.\n4. Jest twórczy i pełen fantazji\n5. Jest tolerancyjny, szanuje innych, zawsze gotowy do pomocy słabszym\n6. Jest wrażliwy na piękno i otaczający go świat\n7. Rozumie i przestrzega zasad zdrowego stylu życia\n8. Jest dobrze przygotowany do nauki w szkole i roli ucznia,\n9. Ma poczucie przynależności narodowej.\n1. Zapewnienie zdrowych i bezpiecznych warunków do funkcjonowania przedszkola\n2. Tworzenie przyjaznej atmosfery w pracy zarówno wśród personelu jak również rodziców i dzieci\n3. Doskonalenie zawodowe kadry pedagogicznej\n4. Dbałość o estetykę i funkcjonalność przedszkola\n5. Promowanie placówki oraz współpraca ze środowiskiem lokalnym\n– respektowanie indywidualnej linii rozwoju każdego dziecka\n– otoczenie szczególną opieką dzieci w okresie adaptacji\n– rozwijanie kompetencji we wszystkich sferach : emocjonalnej, społecznej, intelektualnej, motorycznej\n– wspieranie dzieci z deficytami rozwojowymi /programy wspomagania, współpraca ze specjalistami/\n– rozwijanie uzdolnień i zainteresowań dziecięcych\n– stosowanie nowatorskich form i metod pracy\n– organizacja imprez, wycieczek, uroczystości\n– prowadzenie rozszerzonej działalności teatralnej:\n* organizowanie spotkań z teatrem profesjonalnym\n* stosowanie metod twórczych w codziennych działaniach, inspirowanie dzieci do rozwijania własnej\n* wzbogacanie zajęć i zabaw o elementy pantomimy, gry dramowe, swobodne improwizacje/w oparciu o\nruch, muzykę, plastykę, literaturę/\n* opracowywanie scenariuszy i prezentacja spektakli tzw. ”teatru totalnego ” z udziałem wszystkich dzieci\n* popularyzacja osiągnięć teatralnych w środowisku nauczycieli z przedszkoli warszawskich.\n– włączanie rodziców w działalność przedszkola: zebrania, spotkania ze specjalistami, dni otwarte, zajęcia\notwarte, imprezy , uroczystości\n– systematyczne informowanie o postępach i osiągnięciach dzieci\n– wspieranie rodziców dzieci przejawiających problemy rozwojowe, wychowawcze\n– przekazywanie bieżących informacji z życia przedszkola za pomocą strony internetowej\n– współpraca z Radą Rodziców przy planowaniu i organizacji pracy placówki\n– systematyczna ewaluacja stopnia zadowolenia rodziców i dzieci z funkcjonowania przedszkola.\n– przestrzeganie zasad etyki zawodowej\n– systematyczne dokształcanie i doskonalenie\n– współdziałanie w ramach WDN i inicjatyw podejmowanych przez Radę Pedagogiczną\n– dbałość o atmosferę pracy\n– współdziałanie z personelem niepedagogicznym\n– poczucie odpowiedzialności za wizerunek placówki w środowisku.\n4. Kontakty ze środowiskiem lokalnym\n– organizacja i udział w imprezach środowiskowych\n– współpraca z instytucjami użyteczności publicznej/domy kultury, biblioteki, policja, straż miejska, itp./\n– współdziałanie z instytucjami wspomagającymi rodzinę/poradnie, ośrodki pomocy społecznej, itp./\n– promowanie placówki w środowisku.\n5. Baza przedszkola\n– dążenie do podnoszenia estetyki placówki\n– dbałość o bezpieczeństwo i wygodę wszystkich użytkowników\n– systematyczne doposażanie i modernizacja\n– wzbogacanie zasobów pomocy dydaktycznych.\nKierunki działań na najbliższe 5 lat\n1. Kontynuowanie rozszerzonej działalności teatralnej służącej wychowaniu człowieka kreatywnego, spontanicznego, wytrwałego w dążeniu do osiągnięcia swojego celu.\n2. Wspomaganie rozwoju dziecka zgodnie z jego wrodzonym potencjałem rozwojowym. Podnoszenie jakości pracy opiekuńczej, wychowawczej i dydaktycznej.\n3. Poszerzenie współpracy z rodzicami i środowiskiem lokalnym.\n4. Podnoszenie jakości pracy poprzez doskonalenie warunków materialnych przedszkola niezbędnych do realizacji zadań


Okoliczności powstawania ,,Krzyżaków,, H. Sienkiew... - Zadane.pl\nOkoliczności powstawania ,,Krzyżaków,, H. Sienkiewicza - artykuł do gazety. Trzeba uwzględnić z jakich żródeł korzystał. Długość coś ok. pół strony.\nprzez gonia000 13.01.2010\nInspiracją do napisania powieści była bardzo ciężka sytuacja Polaków pod zaborem w czasach współczesnych Sienkiewiczowi.Wtedy narastała fala germanizajcji- przymusowego wynaradawiania pol\naków i narzucania im kultury niemieckiej. Powieśc napisał w celu przywrócenia Polakom wiary i nadzeji w odzyskanie niepodleglości. Sienkiewicz bardzo starannie przygotował sie do pisania powieśćipt "Krzyżacy" Studiowal " Kroniki" Janka z Czarnkowa, "Historię" Jana Długosza oraz dzieł wybitnych historyków Smolki i Szmajgkoły. z ostatniego zaczerpnał wiele szczegółów faktograficznych.


Wizy pracownicze - wiza 482, 186, 494 - Australia Dream Solutions\nStrona główna/Wizy pracownicze – wiza 482, 186, 494\nWizy pracownicze – wiza 482, 186, 494Bartek2019-12-23T22:00:14+11:00\nWizy sponsorowane przez pracodawcę – wiza 482, 186, 494\nJeśli znalazłeś pracodawcę, który chciałby Ciebie zatrudnić to kategoria Sponsorowanych Wiz Pracowniczych daje Tobie szansę pracy w Australii tymczasowo (wiza 482) lub na stałe (wizy 186/191). Istnieje wiele wymogów, które muszą spełnić zarówno pracownik jak i pracodawca.\nWiza pracownicza 482 (Temporary Skill Shortage visa)\nJest to wiza tymczasowa, która pozwala pracodawcy sponsorować wykwalifikowanych pracowników spoza Australii. Wiza 482 jest obecnie najpopularniejszą opcją dla osób chcących podjąć tymczasową pracę.\nW przypadku Polaków wiza 482 jest ważna do 2 lat (short-term stream) 4 lat (medium-term stream). Doświadczenie zawodowe zdobyte podczas pobytu w Australii na tej wizie w medium-term stream pozwala ubiegać się o prawo stałego pobytu (głównie poprzez wizy General Skilled, Subclass 186/187).\nW celu ubiegania się o wizę 482 aplikant musi mieć pracodawcę gotowego go sponsorować. Sa trzy etapy w procesie aplikowania o wizę:\n1. Sponsorowanie pracownika (sponsorship)\nPracodawcy muszą uzyskać zgodę na zatrudnienie pracownikow spoza Australii. Stosowny dokument zawiera informację ilu pracowników firma może zatrudnić w okresie 5 lat od momentu uzyskania autoryzacji.\n2. Nominacja (nomination)\nPracodawca musi wskazać każdą z posad na którą chce zatrudnić pracownika z zagranicy. Nominacja musi być związana z zawodem, który spełnia minimalne progi jesli chodzi o kwalifikacje i umiejętności pracownika. Dodatkowym wymogiem jest również określony minimalny poziom wynagrodzenia wymieniony w przepisach emigracyjnych.\n3. Aplikacja o wizę (visa application)\nPracownik wskazany do zatrudnienia musi ubiegać się o wizę 482 aby przyjechać i pracować w Australii. Musi również udowodnić, że posiada odpowiednie umiejętności do podjęcia pracy płatnej co najmniej powyżej minimalnego progu.\nAplikant musi równiez spełnić warunki dotyczące stanu zdrowia i niekaralności.\nCechy wizy 482\nJest to wiza tymczasowa uprawniająca posiadacza do pracy i pobytu w Australii będąc zatrudnionym przez pracodawcę-sponsora.\nNajbliżsi członkowie rodziny (współmalżonek i dzieci), którzy byli uwzględnieni w aplikacji wizowej mogą bez przeszkód mieszkać i pracować w Australii w okresie ważności wizy.\nWiza 186 (ENS) jest wizą dla osób sponsorowanych przez australijskiego pracodawcę, która gwarantuje stały pobyt w Australii. Została ona stworzona specjalnie aby zwiększyć szanse Australii na globalnym rynku pracy i uzupelnić niedobory wykwalifikowanych pracowników.\nWiza ENS pozwala pracownikom spoza Australii lub obecnie pracującym na miejscu aby być sponsorowanym w celu podjęcia pracy na czas nieokreślony podczas gdy pracodawca nie był w stanie znaleźć odpowiedniego pracownika na australijskim rynku pracy.\nProces aplikacji o wizę ENS składa się z dwóch głównych etapów:\n1. Nominacja przez pracodawcę\nPracodawca musi uzyskać status ‘sponsora’. Aby go zdobyć konieczne jest wykazanie, że:\nbiznes aktywnie operuje w Australii i spełnia wszystkie wymogi prawne\nwdrożony jest odpowiedni program szkolenia pracowników\nKiedy pracodawca wykaże, że spełnia kryteria ‘sponsora’ wtedy może nominować pracownika na dane stanowisko po spełnieniu kilku innych warunków. Na przykład stanowisko musi być na pełny etat na minimum 3 lata i być wymienione w stosownych przepisach emigracyjnych.\n2. Aplikacja o wizę\nKiedy nominacja jest zaakceptowana przez Urząd Emigracyjny wtedy można aplikować o wizę, jednak musi być to zrobione w ciągu 6 miesięcy. Należy to zrobić w tym samym Business Centre, w którym byl składany wniosek o nominację, nawet wtedy kiedy nominowany pracownik jest poza Australią. Dodatkowe wymogi to spełnienie kryteriów zdrowotnych i niekaralność.\nOsoby, które spełnią wszystkie warunki ENS do momentu upływu jej ważnosci mogą ubiegać się o prawo stałego pobytu w Australii. Dzięki temu mogą bez żadnych przeszkód mieszkać, pracować i studiować w Australii. Uzyskują również dostęp do świadczeń zdrowotnych Medicare, niektórych świadczeń społecznych i możliwość ubiegania się o australijskie obywatelstwo.\nWiza Skilled Employer Sponsored Regional (Provisional) (subclass 494) umożliwia pracodawcom operującym w rejonach mało zaludnionych sponsorowanie wykwalifikowanych pracowników spoza Australii lub pracowników na wizie tymczasowej obecnych w Australii. Firma musi prowadzić w pełni legalnie główny zakres dzialalności na terenie Australii, a posada powinna być na pełny etat na okres 2 lat. Warunki zatrudnienia i płaca muszą być zgodne z australijskimi przepisami.\nnominowanie pracownika na dane stanowisko\nuzyskanie certyfikatu z Regionalnego Biura Certyfikującego (Regional Certifying Body)\nuzyskanie zgody na nominację z Urzędu Emigracyjnego\nzatrudnienie pracownika na uzgodnione wcześniej stanowisko.\nRegionalne Biuro Certyfikujące (Regional Certifying Body (RCB)):\npomaga pracodawcy operującym w regionie słabo zaludnionym znaleźć pracownika na dane stanowisko\nocenia czy dane stanowsko jest wolne i nie ma możliwosci zatrudnienia lokalnego pracownika\ncertyfikuje dane stanowisko jeśli wszystkie wymagania są spełnione\nakceptuje ofertę zatrudnienia od pracodawcy, który go nominował\nubiega się o wizę\npo uzyskaniu wizy jest zobowiązany spełniać wszystkie warunki wizowe.\nOsoby, które spędzą min. 3 lata w Australii regionalnej na wizie Skilled Employer Sponsored Regional (Provisional) (subclass 494) mogą ubiegać się o prawo stałego pobytu w Australii na wizie Permanent Residence (Skilled Regional) (subclass 191). Dzięki temu mogą bez żadnych przeszkód mieszkać, pracować i studiować w Australii. Uzyskują również dostęp do świadczeń zdrowotnych Medicare, niektórych świadczeń społecznych i możliwość ubiegania się o australijskie obywatelstwo.


Jaką suknię kupić na ślub cywilny? - Moda - Moda i uroda - Forum - Wątek - Polki.pl\nJaką suknię kupić na ślub cywilny?\nnapisał/a: zwierzak2201 2011-12-15 15:35\nWitam.Po nowym roku (styczeń -luty) planujemy slub cywilny ,nie mam pojęcia co założyć , co w ogóle pasuje na taką uroczystość .Czy w wyborze kierowac sie tym że to zima ? Proszę ,pomóżcie !\nnapisał/a: paula290390 2011-12-15 21:53\njezeli to bedzie twoj jedyny slub i nie planujesz koscielnego proponuje suknie biala slubna....slub jest raz w zyciu a jesli chcesz brac koscielny to propnuje suknienke wieczorowa ;)\nnapisał/a: - 2011-12-15 22:33\nŚlub jest w urzędzie, a jest tam ciepło, więc porą roku nie musisz się martwić:) Zastanów się o jakiej sukni marzyłaś i taką załóż. Teraz już nie ma różnicy czy to ślub cywilny, czy kościelny (jeśli chodzi o strój).\nMnie podoba się sukienka ze zdjęcia - jest ładna, kobieca i pewnie wygodniejsza niż tradycyjna. Ja miałam suknię do ziemi na kole. Nie miała ramiączek, wiec wszystko trzymało się na gorsecie, co było okropnie nie wygodnie, choć była śliczna (miałam ślub kościelny).\nnapisał/a: - 2011-12-16 18:10\nOczywiście zgodzę się z przedmówczyniami. Mojego kuzyna żona, założyła różową sukienkę, taką samą jakbyś założyła na czyjeś wesele. Mieli oczywiście cywilny ślub. W sumie jak Ty uważasz taką załóż. Powodzenia.\nnapisał/a: monia8052 2011-12-17 12:18\nŁadną zgrabniutką sukienke;)\nnapisał/a: Marthalla 2011-12-17 23:06\nJa na swoim miałam "normalną" suknię ślubna, tyle, że turkusową (znaczy taką trochę fiu-bździ).\nZa to na dwóch ślubach cywilnych na jakich byłam, dziewczyny miały suknie białe, ale raczej skromne (jedna krótką, druga długą).\nnapisał/a: mama100 2011-12-18 18:08\nzamieszczam foto mojej sukni gusta sa rozne wazne bys czula sie dobrze i wyjatkowo


Wieczny Mityng - Wydawnictwo W drodze\nOpowiadanie | W drodze 2006, nr 09\nTo, co się wczoraj zdarzyło, nie da się pomieścić w jednym dniu. Niedorzeczność. Przecież się pomieściło. Ale jak serce ma objąć te wszystkie sprzeczności i wzruszenia? Rano byłam na pogrzebie przyjaciela, a po południu na ślubie mojej córki. I nie był to ani zwykły pogrzeb, ani zwykłe wesele.\nDotychczas pisałam do pana listy, ale nie miał pan czasu ich czytać. Przyrzekałam sobie już wielokrotnie, że nie będę pana zadręczać e–mailami, dlatego zacznę dziś pisać dziennik, a może raczej pamiętnik. Bo żeby wytłumaczyć, co się wczoraj stało, muszę sięgać wstecz. Wierzę, że kiedyś diabeł, który siedzi na pana ramionach i zasłania oczy, a do ucha szepcze: „musisz, musisz”, zlezie i pozwoli panu zwolnić. Ja już to zrobiłam. Chciałabym panu przekazać trochę mądrości alkoholiczki. Pan w pewnym sensie uratował mi swoją książką życie. Może teraz ja pomogę panu uwierzyć w to, o czym pan pisze…\nZacznę od rzeczy radosnej, chociaż tak naprawdę wszystko jest radosne, mimo że trudne i garbate. Dobra, zacznę w kolejności. Tak jak było. Od pogrzebu Staszka.\nPoznałam go pięć lat temu. Z wykształcenia był muzykiem. Niegdyś grał na saksofonie w orkiestrze, ale od wielu lat utrzymywał się z renty, dorabiając malowaniem obrazów. Miał niepospolitą, artystyczną duszę. Nazywałam go bratem bigotem–dewotem, a on mnie siostrą ateistką. Szliśmy do jednego PUNKTU z przeciwnych stron.\nCzy doszliśmy? A raczej dopłynęliśmy? Bo to była podróż na tratwie, z której czasem się spychaliśmy, by potem znowu nawzajem się wciągać. Pasowaliśmy do siebie jak pięść do nosa.\nStaszek nie rozstawał się z Biblią i butelką. Ja do butelki dobierałam najróżniejsze towarzystwo, ale nie było w nim miejsca dla Pana Boga. Opium dla ludu.\nStaszek był dla mnie najlepszym dowodem, że Bóg jest największą chorobą i złudzeniem człowieka. Czytał całymi dniami Pismo Święte, po czym upijał się do nieprzytomności. Twierdził, że jest tam odpowiedź na każde pytanie, a ja mu ciągle dogadywałam: „Skoro wszystko w nim jest, to dlaczego sieci, które w nie zarzucasz, wyciągasz puste, mój rybaku?”.\nJego koniec był mizerny. Chodził na mityngi naszej grupy, lecz jego okresy trzeźwości były coraz krótsze. Na AA obowiązuje jednak zasada, że możesz wrócić do wspólnoty zawsze, bez względu na to, ile razy zapijesz. Najważniejsze, że chcesz wstać.\nStaszek przepędził ze swojego życia wszystkie przyjazne dusze. Coraz bardziej ranił, choć kochał wszystkich wokół. Pozostała najwierniejsza — matka. Jej serce nie wytrzymało dwa lata temu. Staszek miał jeszcze siostrę Lilę w Legnicy. Nie mogła mu pomóc, dzieliło ich pięćset kilometrów. Widywali się najwyżej raz na rok.\nMiał cukrzycę, która w połączeniu z alkoholem przyniosła mu udar mózgu. Przez ostatnie miesiące leżał na wpół sparaliżowany, gasł na swoim materacu, z którego nie mógł już się ruszyć.\nDoglądali go, od czasu do czasu, ludzie ze wspólnoty oraz z pomocy społecznej. Zmarł sam. Pozostawił na łóżku kartkę. „Jezu, ufam Tobie”. Obok leżała Biblia zalana wódką.\nŻadnego rozgraniczenia. A przecież to właśnie Staszek ciągle mi powtarzał za Koheletem, że jest czas płakania i czas śmiania. I jak na ironię na koniec zakłócił tę odwieczną prawdę, „urządzając” swój pogrzeb w sobotę, w dzień ślubu Gosi. Był to jedyny dzień, który pasował siostrze Staszka mieszkającej na drugim końcu Polski. Można by powiedzieć, że swoim pogrzebem zepsuł mi radosny dzień. Ale to nieprawda. Nie czułam żadnego smutku. Ludzi było nawet sporo. Trochę dalszej rodziny, a przede wszystkim nasza wspólnota AA. Coś mi podpowiadało, że mam się cieszyć, bo Staszek jest szczęśliwy.\nŚlub Gosi i Bartka odbył się w kościele Antoniego Padewskiego. W murach starego kościoła, który przez wiele lat nie pełnił swojej funkcji. To ja wybrałam to miejsce. Nikt nie zna powodu, dla którego to uczyniłam. Sceneria była niezwykła. Kościół, choć już czynny, był w remoncie. Drzwi wystawiono, bo ekipa budowlana jeszcze na pół godziny przed uroczystością usuwała ślady robót i wynosiła rusztowania. Świątynia stała symbolicznie i w rzeczywistości otworem. Chyba po to, żeby bez trudu mogła do niego wejść ta niespotykana menażeria. Niech pan sobie wyobrazi. Przybyli agnostycy, ateiści, rozwodnicy, Żydzi, masoni, alkoholicy, ludzie na wózkach z opiekunami. Cały świat. I cała ja. Bo przecież jest we mnie cząstka każdego z tych świadków ślubu.\nMłodzi podpisali się w księgach na oczach wszystkich zebranych i wrócili na swoje miejsca. Poczułam wtedy na prawym policzku i ramieniu leciutki powiew, który zaczął poruszać kartkami ksiąg parafialnych. W sercu widziałam przewracające się stronice podczas pogrzebu Jana Pawła II. Tak samo świece przy głównym ołtarzu — to przygasały, to zapalały się pełnym płomieniem, ale nie zgasły. Przez okna ostro wpadały promienie słoneczne, grały skrzypce, a ksiądz Wacław radosny i uśmiechnięty mówił o pięknie świata i miłości. Niepełnosprawna siostra pana młodego na wózku inwalidzkim przeczytała fragment o potędze miłości. Płakałam wiele razy i pierwszy raz w życiu klęczałam w kościele.\nGdy piszę te słowa, na ścianie na wprost mnie wisi obraz Chrystusa, oprawiony w ponadstuletnie deski ze starej stodoły. Deski są przybrudzone, pełne sęków i chropowatości, zbite nierówno. Namalował go Staszek. Mój tata, gdy zobaczył obraz na ścianie pokoju, który zwykliśmy nazywać salonem, pokiwał zniesmaczony głową:\n— Brudne dechy… I to ma być piękne?…\nA on chłop przecież. Mama nic nie powiedziała, tylko zacisnęła usta.\nWczoraj był 6.06.2006. Słyszałam, że szóstka to diabelska cyfra. A jednak wczoraj kosmaty przegrał.\nTyle lat wygrywał. Pierwszy raz zawył wściekły, gdy podjęłam najważniejszą decyzję mojego życia. Aby być trzeźwa. Od paru lat z Gosią składamy sobie zawsze te same życzenia. Ja jej życzę zdrowia, a ona mi trzeźwości.\nMama. Biedna mama. Najważniejszą dla niej na świecie sprawą jest, aby mogła postępować zgodnie ze swymi przekonaniami. A to wszystko, co ostatnio dzieje się ze mną i w mojej rodzinie, jest na przekór temu wszystkiemu, o co całe życie walczyła. Jutro napiszę coś panu o moim dzieciństwie. Moje dziecko wyfrunęło z gniazda, więc jest odpowiedni czas na refleksję. Gosia i Bartek w podróż poślubną udali się w góry. Zaczynają od wędrówki.\n8 lipca 2006 roku\nUrodziłam się jako jedyne dziecko. Mama byłą znaczącą osobą, komunistką z przekonania, działaczką partyjną średniego szczebla. Dostałam na imię Róża na cześć wielkiej rewolucjonistki Róży Luksemburg. Miałam przodować i być przykładem. I byłam samotna. Tylko ja w naszym miasteczku nie chodziłam ani na religię, ani do kościoła. Dzieci mnie szykanowały. Wyzywały mnie od Żydówki, szarpały, okładały teczkami i wyśmiewały. Kiedyś nawet po lekcji złapały mnie, zawiązały oczy i napisały długopisem na ręce: „Żydzi mordercy Jezusa”. Nie pokazałam tego mamie. Długo szorowałam to szczotką. Głęboko to w sobie schowałam. I męczyłam się z tym sama. Gdybym miała trochę rozumu i spojrzała w lustro… Z tymi słowiańskimi rysami i kartoflowatym nosem. Też ci Żydówka!\nTak bardzo zazdrościłam koleżankom, które miały białą sukienkę do komunii. Ja nie miałam nigdy białej sukni. Nawet do ślubu cywilnego poszłam w groszkowej garsonce.\nNigdy jednak nie płakałam. Byłam twarda. Zaczęłam płakać dopiero po kilkudziesięciu latach na terapii. Tak jak płacze się przy obieraniu cebuli, przy każdej ściąganej sukience.\nLubiłam pić, odkąd pamiętam. W rodzinie też się piło. U dziadków pędzenie bimbru było nawet wprzęgnięte w tradycję patriotyczną. Często opowiadano, jak dziadek za bimber wykupił babcię z transportu do Oświęcimia. Za bimber zdobywano żywność. Alkohol żywił, bronił, leczył. Weselił. W domu pito go przy każdej okazji. Śpiewano przy nim różne wojskowe piosenki, które dawały mi pewność, że nie jestem żadną Żydówką, tylko Polką.\nNigdy nie słyszałam awantur ani nie widziałam tego wszystkiego, co się kojarzy z alkoholizmem. Alkohol przyszedł jak podstępny przyjaciel. Kojarzył się z pierwszymi prywatkami. W szkole średniej nikogo już nie interesowało, że nie chodziłam na religię. Zresztą wyjechałam do innego miasta, w którym nikt nie znał mojej rodziny.\nByłam chowana na ateistkę. Najpierw ZMS, a w 21 roku życia zapisałam się do Partii. Wierzyłam w to absolutnie, wierzyłam, że Marks i Lenin odmienili świat. Jako jedyna na roku zdałam na piątkę z plusem egzamin z leninowskiej teorii partii. Studiowałam nauki polityczne w latach 1975– –1980. Owszem, Ursus, Radom do mnie docierał, ale uważałam wówczas, że to byli wichrzyciele. Zawsze w historii się komuś coś nie podoba.\nWierzyłam, że Partia chce dobrze, że Gierek chce dobrze. Moi rodzice pochodzili z biednych rodzin. U ojca w domu chleb zamykano na klucz, żeby dzieci wszystkiego nie zjadły. Ojciec matki był bezrobotnym górnikiem. Moim rodzicom komunizm dał awans społeczny i to nie było puste hasło. Ojciec chodził przed wojną do bogatej ciotki jako parobek. Dla mnie to było jak dwa razy dwa jest cztery, że to wszystko dał nam nowy ustrój. A że były wady… A w Kościele nie było wypaczeń? Polowanie na czarownice, kupczenie stanowiskami, odpustami, fałszywi papieże. Kościół zawsze potępiał. Nigdy nie znałam dobrego Kościoła. Nie poznałam Kościoła przez Pana Jezusa. Ta postać mnie nie pociągała. On nie był przedmiotem moich badań naukowych. Mnie interesowało, jak Kościół, który głosił miłość, doszedł do palenia na stosie. Po studiach zatrudniłam się w miesięczniku lansującym „naukowy pogląd na świat” i oczywiście ukazującym Kościół jako wroga wszelkiego postępu. Czułam się wtedy szczęśliwa, choć pismo nie miało wielkiego zasięgu społecznego. Byłam na tyle dobra, że w okresie transformacji, na początku lat 90., gdy moje pismo padło, zatrudnił mnie w swojej gazecie człowiek, który wszystkie siły poświęcił na walkę z Kościołem. Znaczna część Polaków zwała go „Lucyferem”. Uważano go za synonim bezbożnika, antychrysta. Byłam zafascynowana jego intelektem, a i antykościelne poglądy bardzo mi odpowiadały. Niestety, dość szybko nastąpiło rozczarowanie. U „Lucyfera” popracowałem około dwóch lat. Wydawało mi się, że to, co robię, jest biciem się o swoje ideały. Grzebałam się w archiwach i myślałam, że moje dziennikarstwo jest przedłużeniem pracy naukowej. „Lucyfer” dawał mi niezłe pieniądze, czytano mnie, dostawałam listy. Ale szybko moje akcje u szefa zaczęły spadać. Nie byłam bowiem wulgarna i destrukcyjna. Wyciągałam ciemne sprawy, wierząc, że mogę coś naprawiać. A on, jak wkrótce spostrzegłam, karmił się jedynie wściekłością do Boga i ludzi. Coraz więcej moich tekstów nie szło. Przy moim reportażu o proboszczu kościoła św. Antoniego Padewskiego dopisali mi absurdalny tytuł: „Dlaczego ch…j jest zielony”. A takie słowo by mi nawet przez usta nie przeszło. Teraz już pan rozumie, dlaczego ślub córki zaplanowałam w tym kościele. Myślałam, że się powieszę, gdy zrozumiałam, że wykorzystałam łatwowierność księdza… Udzielał mi wszelkich informacji, gdyż przedstawiłam mu się jako dziennikarka katolicka. Jednak ani się nie powiesiłam, ani nawet nie opuściłam tego towarzystwa. Gdybym miała odrobinę godności, musiałabym to zrobić. Złamali mnie. Za darmo. Niczym nawet nie musieli mnie kusić. Ból znieczuliłam wódką i wmawiałam sobie, że jest tu jeszcze coś do wygrania. Mój kolejny tekst był o molestowaniu dzieci i młodzieży. Wykorzystałam w nim cytaty pewnej znanej dziennikarki. Skrócono go w ostatniej chwili bez mojej wiedzy i zostawiono w nim tylko owe cytaty. A wtedy dziennikarka mnie oskarżyła o plagiat. „Lucyfer” wyzwał mnie od złodziejki i dał wilczy bilet. Był wpływowy w tamtym czasie. Z dnia na dzień stałam się nikim.\nWszystko mi się załamało, socjalizm, moja racjonalna droga.\nDokładnie w chwili, kiedy wyrzucił mnie „Lucyfer”, spotkałam emisariuszkę wielkiej Loży Francuskiej. Złapałam się tego jak tonący brzytwy. Zawsze potrzebowałam wielkich idei. Gdy się okazało, że zostałam z nich ogołocona, chwyciłam się pierwszej z brzegu, tej, którą w tak oczywisty sposób przyniósł mi los.\nNie miałam pracy, ale znalazłam dwie rzeczy — więcej alkoholu i masonerię.\nPiłam tylko w domu. W salonie, z wielką kulturą. I z mężem. Nie miał on jednak pojęcia ani o moim problemie alkoholowym, ani że jego żona jest w masonerii. Córka zamykała się w swoim pokoju, od którego dzieliło nas czworo drzwi. Gadaliśmy przy alkoholu i z alkoholem. Piliśmy swoje, a ja potem szłam do siebie i dopijałam pół litra. I mąż się dziwił: „Co ty masz taką słabą głowę?”.\nNie było awantur. Jedynie coraz więcej spałam.\nCórka tylko raz mnie nieśmiało poprosiła, żebym nie piła, gdy jechaliśmy do znajomych. „Oczywiście, córeczko”. Przyrzekałam, ale alkoholizm to jest obsesja, że nie da się żyć bez picia.\nProwadziłam po alkoholu. Nigdy mnie nie złapali. Tak samo bezkarnie udawało mi się pić w pracy. Ani wcześniej u „Lucyfera”, ani w nowej pracy, którą załatwił mi przyjaciel, nikt się nie domyślił, że mam problem. Nikt nie zorientował się, że w torebce mam przy sobie nieodłączną buteleczkę. Miałam cholerne szczęście, że nie straciłam pracy. Przeciwnie, odnosiłam w niej same sukcesy. Porzuciłam dziennikarstwo. Przebranżowiłam się. Rozpoczęłam nową karierę, nieideologiczną. Pracowałam jako sekretarka i księgowa w piśmie motoryzacyjnym. Byłam świetną organizatorką. Szef beze mnie nie mógł nic zdziałać, mimo że kiedy zaczynałam, nie wiedziałam, jak wypełnić najprostszą fakturę.\nCo pewien czas jeździłam do sanatorium. Odnawiałam ciało i zachwycałam się swoją sprawnością i wydolnością. Że mogę komuś zaimponować. To było tylko łapanie się pozorów. Maszyna samozakłamywania działała bez zarzutu. Tylko gdzieś w środku rosła we mnie rozpacz…\nCzy nie było sprzeczności między alkoholem i masonerią? Nie. Dla alkoholika nic się nie kłóci. Zresztą masoni zawsze pili w trakcie agapy. Czerwone wino, oliwki. Masoneria w Londynie powstała w oberży „Pod gęsią i rusztem”. To było w tradycji. Pieśni biesiadne, toasty libacyjne. Ale co innego pić przy stole czerwone wino, a co innego wyciągać spod szafy schowaną połówkę.\nU nas na masonerii nie robi się kariery. Wręcz odwrotnie. Inaczej niż na Zachodzie, gdzie masoneria jest bogatsza. Masoneria nie dawała mi poczucia, że zmieniam świat, ale zmieniam siebie. Na tym etapie otwierała mnie na duchowość, na coś zupełnie nowego w moim życiu. Ta legenda o czarnych mszach to bzdura. Z niczym takim się nie spotkałam, pisałam natomiast prace o symbolach, o pięknie, co kiedyś w ogóle mnie nie interesowało. Masoneria dawała mi złudzenie, że się rozwijam, podczas gdy spadałam na samo dno. Prawdę o sobie topiłam w alkoholu.\nPamiętam, jak przyjmowałam nowe siostry do naszej Loży. Mówiłam im o trudnej drodze masonki. „Inicjacja, którą przeszłyście; próby, którym zostałyście poddane, w sposób symboliczny ukazują tę marszrutę. Jest ona na początku wyboista, stopy mogą być poranione, uszy ogłuszone od jazgotu świata, który mówiąc do nas tak głośno i tak wiele, nie mówi często o rzeczach dla Człowieka najistotniejszych: o Prawdzie, o Pięknie, o Dobru, Przyjaźni i Miłości. O tych wartościach mówimy w naszej Loży; mówimy, jak żyć godnie w zgodzie ze sobą i drugim Człowiekiem, budując symboliczną Świątynię Ludzkości. Różnymi mówimy o tym słowy; bo każda z nas jest inna, każda jest wartością samą w sobie. Nasze różnice nas wzbogacają, nie rozdzielają”.\nMówiłam to w chwili skrajnego zakłamania. Bo alkoholizm jest zakłamaniem, które wydaje się cnotą. Konieczność napicia usprawiedliwia wszystko. Jakie to jednak dziwne, że pośród tego zakłamania pojawiały się okruchy prawdy.\nAby zostać mistrzynią, musiałam napisać pracę o symbolice liczby trzy. Patrzę dziś na nią z uśmiechem:\n„Liczba trzy to najważniejsza dla masona liczba. Określa całe nasze bractwo poprzez triadę Wolność — Równość — Braterstwo. To »trójkowe« patrzenie na rzeczywistość duchową nie wzięło się znikąd. W historii ludzkości, w wielu religiach świata, od starożytnego Egiptu i Grecji poczynając, istniało trzech najważniejszych bogów. Tak samo jest w chrześcijaństwie, w którym występuje Święta Trójca: Bóg — Syn — Duch Święty”.\nWtedy niewiele jeszcze rozmyślałam o Trójcy Świętej. Miała ona jedynie libacyjne odniesienie. Lubiłam pijacki toast: Boh Trojcu ljubit.\nKiedyś mnie pan zapytał, jak to możliwe, że uchowałam się z tymi swoimi poglądami w czasach Jana Pawła II. Uważał pan, że w jakiś sposób wszyscy zostali skąpani w jego blasku. Może mi pan wierzyć lub nie, ale nic do mnie nie dotarło z jego pontyfikatu.\nTe wielkie tłumy, które gromadził, potwierdzały tylko opinię, że religia to opium dla mas. Zamknęłam się. Nie oglądałam żadnych transmisji. Nie byłam na żadnej pielgrzymce. Z towarzystwa, w którym o nim mówiono, zmywałam się. Chyba że podśmiechiwano się z niego. Jeśli już pisałam o Watykanie, to raczej o aferach Banku Ambrosiano, o tym, że Papież dał olbrzymie pieniądze na Solidarność.\nOcknęłam się dopiero, gdy Papież umierał. Ten wiatr, prosta trumna i kartki Ewangelii. Zrobiłam dla niego ognisty wazon. Ptasi, skrzydlaty ogień obejmujący świat. Dlaczego? Tylko poprzez sztukę potrafiłam wyrażać emocje. Ja tego nie umiem wytłumaczyć. Chciałam razem z tymi płomieniami gonić za Papieżem do nieba. Po co mu robiłam wazon, skoro nic mu nie zawdzięczałam?\nWidzi pan, ja cały czas byłam zamrożona, dopiero na terapii zaczęłam płakać. I czuć.\nJa urodziłam się właściwie dwa lata temu.\nPierwszy sygnał na temat mojego picia dostałam od mamy. Po niezapowiedzianej wizycie, kiedy zobaczyła mnie na potwornym kacu, napisała mi dramatyczny list. „Ty jesteś alkoholiczką, powinnaś się leczyć”. Nie przeczytałam tego listu do końca, podarłam go. W środku wiedziałam, że piję nienormalnie.\nPo liście od mamy zaszyłam sobie esperal. Będąc u niej na imieninach, odstawiłam kieliszek. Zorientowała się, że próbuję nie pić. Ale nigdy nie powróciła już do tego tematu. Temat tabu. Tak funkcjonowała moja matka. Dała sygnał. To wszystko. Sprawą dalej pokierowała córka, która wyszukała mi w Internecie terapeutę i zawiozła mnie na terapię. Podjęłam wtedy najważniejszą decyzję mojego życia — „Chcę być trzeźwa”.\nNie wiem, czy udałoby mi się to bez wsparcia Gosi. Swojego przyszłego męża poznała ze mną w ten sposób, że przywiozła go pewnego dnia na prowadzony przeze mnie mityng AA. Nie wiem, ilu ludzi w ten sposób poznaje swoją teściową. Jedno jest pewne. Nikt w tej sytuacji nie musiał już udawać, mogliśmy iść tylko do przodu.\nWyzwolenie zaczęło się od przyrody. Gosia mi powiedziała: „Mamo, jak w Złotolesiu będą kwiaty, to ja będę wiedzieć, że jesteś zdrowa”. Zaczęłam się odnajdywać na ogródku, w którym kiedyś piłam. Zaopiekowałam się kwiatami. Alkoholik dba tylko o to, żeby miał alkohol i żeby nikt go na tym nie przyłapał. To jest bóstwo. Pracuje tylko po to, żeby skończyć pracę i móc się napić.\nPo ojcu mam skłonność do kart i chłopską naturę. Przypomniałam sobie pierwsze wyprawy po lasach z ojcem, liczenie dziupli, zbieranie grzybów, uprawianie grządek.\nTerapeuta kazał namalować swój świat. Pamiętam, że kupiłam bratki, dobrałam kolorystycznie, a potem sięgnęłam po pędzel. Mojej pracy towarzyszyły zniecierpliwione motylki cytrynki i jeden trzmiel. Na dębach i brzozach śpiewały ptaki zupełnie jak w wierszu Tuwima Ptasie radio. Jedynym „brzydkim” elementem były dwa czarne pająki rezydujące w werandzie. Ale one też są stałym elementem Złotolesia. Były tu i straszyły od zawsze. Może nie te, a ich dziadkowie i pajęczy ojcowie. Nikt ich nigdy nie zabijał, choć Gosia się bała. Odważyłam się moje obrazy pokazać na Grupie. Spodobały się im, powiedzieli, że ten świat jest kolorowy. Malowanie to jest moja druga duchowość. Dziurę po alkoholu trzeba wypełnić czymś wzniosłym, pięknym. Można wytrzeźwieć i być smutnym, i nic z tego nie wyjdzie. Wrócisz do picia. Musisz zaszczepić dobro, odblaski Boga.\nOgród to ta cała ćwierkająca, lekko pachnąca rzeczywistość. Czuję się tam szczęśliwa. Miłość dla mnie teraz to taka głęboka świadomość siebie i otaczającego mnie świata, wrażliwość na ten świat i radość, że motyl może usiąść na zasadzonym przeze mnie bratku, bąk pobrzęczeć wokół, ptak zaśpiewać, a czarny pająk po prostu żyć.\n13 lipca 2006 roku\nNajpierw więc była natura. Bóg przyszedł razem z pana książką. Usłyszałam jej fragmenty w radiu i zaczęła mnie wciągać. Nie mogłam zapamiętać pana nazwiska, tylko postać głównego bohatera. „Taki fajny ksiądz, chciałabym go poznać”, pomyślałam. To był absurd, całe życie walczyłam z księżmi. Dlaczego mnie to zaintrygowało? Jedynym wyjaśnieniem — Duch Święty. Wcześniej wszystko, co miało jakikolwiek związek z religią, przepływało obok.\nPo wysłuchaniu któregoś z fragmentów przyśniła mi się Trójca Święta. Jezus był uśmiechnięty po szelmowsku inaczej niż na obrazach. Zwykle ma taki uśmiech à la Gioconda. A ten mój miał iskry w oczach. Pan Bóg był jak z fresku Michała Anioła. Kiedy opowiedziałam o tym mężowi, popatrzył na mnie jak na idiotkę.\n— A Duch Święty? — spytał. — W postaci gołąbka?\n— Nie, to była taka pulsująca energia. Nie potrafię ci jej opisać.\nSny towarzyszą mi od dzieciństwa. Często kolorowe. Zdarzało się, że czułam w nich smak, na przykład słonej morskiej wody, i zapach. Dobrze, gdy był to zapach kwiatów, gorzej, gdy gnijących trupów przykrytych zbutwiałymi deskami — bo i takie sny miałam w najgorszym okresie swego życia. Sny oddawały emocje i nastroje, które były we mnie na jawie: radość i smutek. Miewałam sny grozy i sny nadziei. Ale nigdy nie były związane z Bogiem.\nWkrótce po tym pierwszym śnie miałam drugi, równie ważny. Stałam na szczycie bardzo wysokiej góry, na tarasie widokowym otoczonym solidną, kamienną balustradą. Patrzyłam w dół na strome, ostre skały, na wysoki las, którym była porośnięta góra. Hen, daleko u podnóża widziałam równinę, zielone łąki i wijącą się, skrzącą w promieniach słońca błękitną rzekę. Spokojną kontemplację przerwał nagle straszny huk i trzask — to waliła się balustrada. Poczułam, że spadam, że lecę w dół, w przepaść. Czułam obłędny strach. Jednak nie rozbiłam się. Cud?\nNastępna klatka z mego snu pokazywała mnie wiszącą na długich linach, pasach ratunkowych. Wisiałam na nich nad przepaścią. Te liny trzymali jacyś ludzie stojący na tarasie. Wiedziałam, że nie ma żadnych szans, abym dostała się z powrotem na górę. Spoglądam w dół i co widzę? Tuż pode mną jest twarda ziemia, niebezpieczeństwo minęło. Uwalniam się z trzymających mnie lin, zeskakuję bezpiecznie na ziemię. Jestem sama, na stoku wysokiej góry, w lesie, nie widzę żadnej ścieżki przed sobą. Pamiętam tylko, że gdzieś na dole są te zielone łąki i błękitna rzeka. Ruszam w drogę, sama, bez kompasu, trochę na ślepo, ale idę. Żyję.\nGdy obudziłam się, symbolika tego snu była dla mnie jasna: uniknęłam straszliwego niebezpieczeństwa zagrażającego memu życiu, cudem się uratowałam. I teraz ode mnie zależy, czy zginę gdzieś na stokach góry, czy dojdę bezpiecznie do jej podnóża. Byłam po 8 miesiącach terapii. Może to byli ludzie z AA, których jeszcze nie znałam. Masoneria to jest miłe spędzanie czasu, wspólnota AA to jest walka o życie.\nW mojej starej racjonalnej naturze to tak jakby głupoty mi się śniły. Mnie się coś takiego nie powinno przydarzyć. Stary rozum mi mówi, że to zwidy. Ale to trwa dwa lata, więc nie mogę tego ignorować.\nMatka mnie ostrzegła, że tonę. Potem jednak mnie zostawiła samą. W mojej wędrówce do Boga nie widzi żadnego wyzwolenia. To jest zaprzeczenie jej ideałów. Pewnego dnia pokazałam jej nasze aowskie rozważania, Dwadzieścia cztery godziny na dobę.\n— Mamuś, przejrzyj.\nOddała mi po chwili.\n— A ten Bóg wszędzie cię nie razi? — spytała.\nKiedyś zobaczyła na grobie swego przyjaciela ateisty krzyż. „Jak on mógł?” —skwitowała sytuację. I zdaje się, patrząc na mnie wtedy, w sercu powtarzała: „Jak możesz? Nie godzi się ratować siebie za cenę utraty przekonań”. Wierność swoim przekonaniom jest jej religią.\nCałe życie byłam bezwolna wobec niej. Teraz cały czas odrzucam jej system wartości. Ochrzciła mnie dla babki, którą bardzo kochała, i dla niej jedyny raz ugięła się w swych przekonaniach. Ojcze nasz nauczyła mnie babcia.\nBabcia nie była wykształcona, ale za to mądra i cierpliwa. Miała te wszystkie cechy, których nie miała mama: była zdrowa, na miejscu, wyrozumiała, troskliwa, szykowała mi kolacje i śniadania, myła nogi, gdy byłam bardzo zmęczona po całodziennym bieganiu z dziećmi za chrabąszczami, i akceptowała mnie taką, jaka byłam.\nW domu byłam non stop szkolona i miałam wrażenie, że nigdy nie sięgałam ideału córki. Mama płakała, gdy fryzjer nie tak przyciął mi kiedyś włosy albo gdy okazało się, że będę musiała nosić okulary. Wyraźnie cierpiała i okazywała mi to cierpienie. Mówiła, że cierpi z miłości do mnie, że kocha naprawdę tylko mnie i swoją mamę, czyli moją babcię. I pytała z bólem, dlaczego ja jej nie kocham tak jak ona swoją.\nCzułam się niewdzięcznicą, wtedy i zawsze, bo rzeczywiście wydawało mi się, że nie mam w sobie żadnych uczuć i nie umiałam nic na to poradzić ani nic z tym zrobić. Zazdrościłam koleżance z jednego korytarza, Wiolecie. Nie była taka mądra ani zdolna i miała mamę zwykłą sprzątaczkę, która jednak po swej pracy przychodziła prosto do domu i piekła jakieś ciasteczka, a moja zawsze była na jednym z zebrań albo uczyła się sama, zdobywając kolejne szczeble wykształcenia. Albo chorowała i przebywała w szpitalu.\nZ tym strachem o mamę żyłam od najmłodszych lat, bo ona zawsze była chora. Teraz więc tak sobie myślę, że ja, może nie mogąc znieść tego strachu i bólu, otuliłam się szczelnym płaszczem, a raczej pancerzem, aby nic nie czuć, aby nic nie mogło mnie zranić ani dotknąć, i rosłam jak taka zamrożona królewna.\nCzasem to ponad siły. Nie zawrócić z drogi trzeźwości i być jednocześnie wyrozumiałą dla mamy. Akceptować jej wybór. Ona się już nie zmieni. Chyba że wydarzyłby się cud.\n20 lipca 2006 roku\nMiałam niesamowity sen. Byłam w labiryncie. Straszne ściany, śliskie, brudne, zrobione z gliny. Zatrzasnęła się za mną krata. Słyszę głos: „Jesteś w piekle”. Nie było stamtąd wyjścia. Bałam się. Ten sam głos mówi: „Otwórz serce!”. I nagle piekło — labirynty znikają. Jestem wolna. Z lekkim sercem. Wyszłam na miasto, jakbym chciała uciec od tej przestrzeni, jakby jej atak mógł się jeszcze powtórzyć na jawie.\nWeszłam do księgarni. Wzrok mój przykuła uśmiechnięta twarz Benedykta XVI. Kupiłam jego osobistą biografię. Siadłam w prawie pustym parku i zaczęłam wertować.\nW tamtych czasach zacząłem sobie uświadamiać, że istotą religii jest relacja człowieka, która go przekracza i zmierza do nieznanej rzeczywistości, nazywanej w języku wiary Bogiem. Człowiek zdolny jest do wychodzenia poza namacalną, mierzalną rzeczywistość i wejścia w tę pierwotną relację. Bóg przemawia cicho, jednak daje nam różne znaki. Zwłaszcza z perspektywy czasu możemy dostrzec, że lekko nas popchnął i skierował w konkretnym kierunku z pomocą przyjaciela, książki albo przez coś, co postrzegamy jako niepowodzenie; nawet przez wypadki. Życie jest pełne takich cichych wskazówek. Jeśli będę na nie wrażliwy, to powoli zacznę odczuwać, jak prowadzi mnie Bóg.\nFragment jak ulał pasował do mnie. I pewnie co do drugiego człowieka, ale ja w tym widziałam znak dla siebie. Przecież gdyby nie mój upadek u „Lucyfera”, nie trafiłabym do masonerii, a gdyby nie masoneria, może nie zaczęłabym poszukiwać Boga. I pana książka, po której przyśniła mi się Trójca. Córka znalazła ją przez wyszukiwarkę w Internecie i sprezentowała mi na Gwiazdkę.\nJakie to wszystko dziwne. Przespałam czy raczej nie odmroziłam się przez cały pontyfikat Jana Pawła II. A teraz zachwycam się papieżem Niemcem.\n24 lipca 2006 roku\nObudziłam się z pytaniem na ustach. „Czy to ja jestem tą święta za kratami?”. Śniła mi się jakaś postać, miałam pewność, że jest ona święta. Czy to więzienie, czy kraty jakiegoś zakonu mniszek? Wysłałam SMS–a do przyjaciela z pytaniem, co to może znaczyć.\n— Nie stawiaj bezustannie pytań — odpisał.\n— Dlaczego? Przecież po to żyjemy.\n— Czy chciałabyś czytać powieść, w której co drugie zdanie byłoby zdaniem pytającym?\nChyba nie, ale życie to nie powieść. Może to rzeczywiście moja choroba. Kiedyś za dużo udzielałam odpowiedzi, choć nic nie wiedziałam. Bo byłam za głupia, żeby pytać.\nWyciągnęłam farbki i zaczęłam malować mój sen. Brnę wciąż w te niemożliwości i próbuję namalować piękno, które mnie przerasta.\nPo południu wróciłam do książki Anthony’ego de Mello Przebudzenie. I uderzyły mnie w niej następujące słowa:\nW świecie liczą się naprawdę tylko dwie rzeczy: miłość i strach; gdy jest miłość, nie ma strachu, gdy pojawia się strach, znika miłość.\nMyślę, że cała moja dwuletnia terapia to pozbywanie się towarzyszącego mi od dzieciństwa strachu, a tym samym otwieranie na miłość. Tej wolnej przestrzeni jest we mnie coraz więcej. I to jest piękne i wzruszające, i najważniejsze w moim życiu. Przeszłam z epoki strachu do epoki miłości. Choć przecież nadal we mnie te dwie rzeczy się przeplatają.\nDziś znajomy przesłał mi e–mailem cudowną modlitwę.\nJak się czujesz? Musiałem do Ciebie napisać ten list, aby Ci powiedzieć, jak bardzo troszczę się o Ciebie. Widziałem Cię wczoraj, jak rozmawiałeś ze swoimi przyjaciółmi. Czekałem na Ciebie cały dzień, mając nadzieję, że porozmawiasz ze mną. Dałem Ci zachód Słońca, aby zakończył Twój dzień, i chłodny powiew wiatru, abyś mógł odpocząć, i czekałem… Nie przyszedłeś. To mnie zraniło, ale nadal Cię kocham, ponieważ jestem Twoim przyjacielem. Widziałem Cię śpiącego zeszłej nocy i chcąc dotknąć Twoich oczu, rozlałem światło księżyca na Twoją twarz, czekając na to, byś po przebudzeniu porozmawiał ze mną. Przygotowałem dla Ciebie tak wiele prezentów. Ty jednak, obudziwszy się, nie przemówiłeś do mnie ani słowem i ufny jedynie w swoje siły, rozpocząłeś swój dzień. A ja w błękicie nieba, w zieleni traw, w koronach kwiatów, strumieniach górskich, kroplach deszczu, słałem do Ciebie wyznanie: „KOCHAM CIĘ”. Ubrałem Cię w ciepłe promienie słońca i nasyciłem powietrzem z zapachami natury. Moja miłość do Ciebie jest głębsza niż ocean i większa od najgłębszej potrzeby Twego serca. Proszę, porozmawiaj ze mną. Proszę Cię, nie zapominaj o Mnie. Chciałbym podzielić się z Tobą tyloma sprawami. Nie będę Ci więcej przeszkadzał. To jest Twoja decyzja. Wybrałem Cię i ciągle czekam, ponieważ jestem Twoim przyjacielem. Kocham Cię. Jezus\nCałe moje życie. Nie zauważyłam. Ale jak miałam zauważyć?\n4 sierpnia 2006 roku\nZadzwoniła dziś do mnie Lila z pytaniem, czy nie poszłabym z nią zlikwidować mieszkania Staszka. Zgodziłam się.\nObok materaca na podłodze leżała pokreślona Biblia, z którą umarł. Zapach alkoholu jeszcze się nie ulotnił. Lila chciała ją spalić.\n— Nie można jej wyrzucić na śmieci — wyjaśniła. Znała mnie trochę i wiedziała, że jestem jak najdalej od Kościoła. Tłumaczyła mi więc jak analfabetce, co trzeba zrobić z rzeczą świętą, która już nie może pełnić swojego zadania. Jakby ta Biblia musiała umrzeć wraz ze Staszkiem. Wszystkie niepotrzebne graty wystawiłyśmy na śmieci. Książki spakowałyśmy w karton i wsadziłyśmy do samochodu Lili. Na koniec pod materacem znalazłyśmy nienaruszoną butelkę czystej. Przeżyła go. Wylałyśmy ją do zlewu.\nDom Staszka przestał istnieć. Stałyśmy przy stoliku, na którym leżały Biblia i parę szkiców Staszka. Wśród nich Pan Jezus z szelmowskim uśmiechem. Dowód, że nie puścił mej opowieści mimo uszu.\nRysunki zabrała siostra na pamiątkę.\n— Słuchaj — powiedziałam nieśmiało — jeśli nie masz nic przeciwko, wzięłabym tę Biblię. Mi ten zapach nie będzie przeszkadzał. Jak dla mnie…\n— Oczywiście. — Była bardzo delikatna. Uśmiechnęła się ze zrozumieniem.\nPrzerzuciłam parę kartek, jakby na przywitanie. Moja pierwsza Biblia. Podkreślenia na poplamionych stronach wyglądały jak deszczułki z rozbitego statku. Staszek próbował na nich dopłynąć do brzegu.\nPrzeczytałam zaznaczony fragment o Sodomie:\nNa to rzekł Abraham: „O, racz się, Panie, nie gniewać, jeśli raz jeszcze zapytam: gdyby znalazło się tam dziesięciu?”. Odpowiedział Pan: „Nie zniszczę przez wzgląd na tych dziesięciu”. Wtedy Pan, skończywszy rozmowę z Abrahamem, odszedł, a Abraham wrócił do siebie.\n9 sierpnia 2006 roku\nZostałam dzisiaj zaproszona jako spikerka na mityng do Dziesiątego Pawilonu w Tworkach, gdzie w systemie zamkniętym leczy się ludzi z najróżniejszymi uzależnieniami. Postanowiłam zabrać z sobą mój obraz Jezusa, którego zobaczyłam w czasie snu z Trójcą Świętą. Nie opuszcza mnie myśl, że po to właśnie trzeźwieję, by namalować ten obraz. Może będę musiała ich namalować kilkadziesiąt, żeby oddać to, co wtedy zobaczyłam we śnie.\nMoże Jego szelmowski uśmiech niektórych zszokuje. Czy to w ogóle nie jest szokujące, że ja, masonka, „żydówka”, komunistka, idę im opowiadać o Jezusie, choć nawet nie byłam w życiu u komunii? Ale przecież mogę im opowiedzieć o tym, jak „daje mi zachody Słońca i rozlewa światło Księżyca na mojej twarzy”. Jak przychodzi do mnie we śnie.\nNie wiem do końca, kim jestem. Dokąd dojdę i czy w ogóle dojdę. Może nie wytrzymam tak jak Staszek. Choć jestem całkowicie pewna, że on nie przegrał, że się nie poddał. Wiem, że teraz siedzi na spotkaniu AA w niebie. W dzieciństwie czytałam pasjami książki o Indianach, którzy wierzyli, że po śmierci idą do krainy wiecznych łowów. Pomyślałam, że Staszek będzie prowadził Wieczny Mityng dla tych wszystkich, którym nie udało się na ziemi… Bo gdzie jak gdzie, ale w niebie na pewno nie wyleją nikogo z Grupy, dlatego że upadł.