Tu jesteś: Strona główna > Uczelnia > Wydarzenia > WSIiZ organizuje seminarium naukowe nt. migracji akademickich w Polsce\n- Seminarium naukowe jest zwieńczeniem projektu badawczego na temat zagranicznych pracowników naukowych decydujących się na przyjazd do Polski, która nie jest oczywistym kierunkiem globalnych migracji naukowców – mówi dr Kamil Łuczaj, kierownik Zespołu ds. badań edukacyjnych WSIiZ w Rzeszowie i dodaje - Od kilku lat prowadziłem ten projekt wspólnie z prof. Januszem Muchą. Problematyka umiędzynarodowienia jest obecnie szeroko dyskutowana zarówno w świecie nauki, jak i polityki. Polska nie miała dotąd dobrego pomysłu na to, jak przyciągać akademików czy studentów z zagranicy. W trakcie seminarium będziemy rozmawiali o stanie obecnym i perspektywach, jakie stoją przed polską nauką w tym zakresie.\nWykłady otwarte, konferencje, seminariaAktualności naukowe


Bon Turystyczny - po roku funkcjonowania - Ministerstwo Rozwoju, Pracy i Technologii - Portal Gov.pl\nW jakiej kondycji jest polska branża turystyczna, czy bon jej pomógł, co dalej z turystyką? Podsumowanie programu, szanse, perspektywy i wyzwania dla sektora turystyki to tematy spotkania, w którym wzięli udział wicepremier Jarosław Gowin, wiceminister Andrzej Gut-Mostowy, prezes Polskiej Organizacji Turystycznej Rafał Szlachta, członkowie Rady Polskiej Organizacji Turystycznej i Rady Ekspertów do spraw Turystyki, oraz reprezentanci władz gminnych i przedsiębiorców biorących udział w programie. Konferencja odbyła się w dniach 15-16 lipca 2021 roku w Gródku nad Dunajcem.\nJak podkreślił na wstępie wicepremier i minister rozwoju, pracy i technologii Jarosław Gowin:\nBranża turystyczna była przez wiele lat jedną z dźwigni rozwoju polskiej gospodarki. Naszym głównym wyzwaniem rok temu było wypracowanie rozwiązań, które pozwoliłyby podmiotom z branż, które znajdują się w najtrudniejszej sytuacji, zminimalizować straty i odnaleźć się w nowej rzeczywistości gospodarczej. Polski Bon Turystyczny jest jednym z takich rozwiązań. Ma wymiar przede wszystkim społeczny i wspiera rodziny, ale działa również na rzecz przedsiębiorców i ich pracowników oraz stymuluje popyt na krajową turystykę. Stał się tym samym elementem długofalowych celów rozwojowych odbudowy rodzimej turystyki, m.in. poprzez wsparcie legalnie działających przedsiębiorców turystycznych i dalsze budowanie świadomości konsumentów. Chcemy, aby korzystający z krajowej oferty turystycznej mieli dostęp do pełnych informacji, gdzie mogą odpocząć spokojnie i bezpiecznie. Temu służy m.in. portal turystyka.gov.pl, na którym można już zweryfikować leganie działające w Polsce obiekty turystyczne.


Śmiertelny wypadek na przejeździe kolejnym. Z samochodu praktycznie nic nie zostało | zdrogi.pl\nŹródło: fot. policja/OSP Papowo Toruńskie\nŚmiertelny wypadek na przejeździe kolejnym. Z samochodu praktycznie nic nie zostało\nWypadek pod Toruniem. Samochód wjechał na przejazd kolejowy i został dosłownie zmiażdżony przez nadjeżdżający szynobus. Kierowca pojazdu osobowego zginął na miejscu będąc zakleszczonym wewnątrz auta. Przyczyny tej tragedii są wyjaśniane przez policję.\nWypadek na przejeździe kolejowym. Samochód został zmiażdżony przez szynobus. Kierowca osobówki nie miał żadnych szans na przeżycie.\nKażdy kierowca bardzo dobrze wie, że nawet najmniejsza chwila rozkojarzenia oraz utrata koncentracji może zakończyć się ogromnym dramatem. Dlatego podczas jazdy bardzo ważne jest odpowiednie skupienie oraz koncentracja.\nDo przerażającego wypadku doszło w środę 2 grudnia w miejscowości Papów pod Toruniem. Samochód osobowy został dosłownie zmiażdżony przez szynobus.\nNiestety, ale mężczyzna poruszający się osobówką zginął na miejscu. Na kilka godzin ruch kolejowy na linii Toruń - Chełmża został wstrzymany. Pociągi wróciły na trasę dopiero po godz. 14.\nKoło godziny 10.20 na przejazd kolejowy wprost pod nadjeżdżający szynobus wjechał Ford Fokus. Auto prowadził 60-letni mężczyzna, który skręcał z DK nr 91.\nCiało mężczyzny zostało zakleszczone w pojeździe. Samochód został całkowicie zniszczony, przez co wydobycie ciała było bardzo utrudnione.\nNa miejsce przyjechała straż pożarna, która była zmuszona do użycia specjalistycznego sprzętu.\nOkoliczności tej ogromnej tragedii ma wyjaśnić prokuratura oraz specjalna komisja, która zostanie powołana do tego celu.\nfot. policja/OSP Papowo Toruńskie\nWedług informacji przekazanych przez spółka PKP Polskie Linie Kolejowe, która jest odpowiedzialna za utrzymanie tego szlaku kolejowego, kierowca wjechał na przejazd pomimo tego, że paliło się czerwone światło.\nNiestety, ale wypadki na przejazdach kolejowych są bardzo częste i większości przypadków kończą się tragicznie. Bardzo często kierowcy tracą czujność i wjeżdżają na tory ignorując czerwone światło.


Piknik na otwarcie sezonu motocyklowego z Klubem Cobra Grójec FG - Grójec\nPiknik na otwarcie sezonu motocyklowego z Klubem Cobra Grójec FG\n9 maja 2018; 12:58\nW niedzielę 6 maja grójeccy motocykliści oficjalnie rozpoczęli sezon. Organizatorem imprezy był klub motocyklowy COBRA Grójec FG. W tym roku liczba uczestników w porównaniu z poprzednim rokiem podwoiła się. Przybyło ponad 200 motocykli. Motocykliści spotkali się w Grójcu na pl. Wolności skąd wspólnie przejechali do Jeziórki.\nPo mszy świętej odbyło się uroczyste poświęcenie motocyklistów i ich pojazdów. Dalsza część imprezy dzięki uprzejmości Wójta Gminy Pniewy odbyła się nad zalewem w Osieczku. Tradycyjnie każdy mógł spróbować klubowej grochówki, potraw z grilla czy pieczonego dzika. W tam roku dodatkową atrakcją był pokaz walki MMA zaprezentowany przez MMA-Fight-CLUB-Nowe-Miasto. Dużym zainteresowaniem cieszyły się konkursy zorganizowane przez organizatorów. Pełna galeria z wydarzenia dostępna będzie na fanpage klubu motocyklowego COBRA Grójec FG.\nZapraszamy do obejrzenia galerii na profilu Facebook naszego portalu:\nDaro; 9 maja 2018, 20:25


Jedlińskie zapusty. Koncert Haliny Frąckowiak [ZDJĘCIA] :: Radom24.pl :: Portal Radomia i regionu\nJedlińskie zapusty. Koncert Haliny Frąckowiak [ZDJĘCIA]\nZ regionu / 2019-03-05 09:33:00\n"Swoją kadencję przedłużam do 100 lat" - tak powiedziała w sali OSP w Jedlińsku Halina Frąckowiak w trakcie swojego recitalu. Piosenkarce towarzyszył kwartet smyczkowy w składzie: Stanisław Dziąga, Andrzej Kupczyk, Mariusz Domański, Mariusz Kielan, a także pianista Marek Stefanowicz.\nArtystka zaśpiewała swoje największe utwory, m.in. „Papierowy księżyc”, „Mały Elf”, „Dancing Queen”, „Anna już tu nie mieszka”, „Jak pięknie by mogło być”, „Bądź gotowy dziś do drogi” czy „Napisz proszę”.\nKobietom przybyłym na to spotkanie życzyła wszystkiego dobrego z okazji zbliżającego się Dnia Kobiet. Dodała, że i mężczyznom pragnie złożyć tego samego, bo są dla nas bardzo ważni.\nDodajmy, że dziś na Rynku w Jedlińsku - w ramach tradycyjnej imprezy obrzędowej - Jedlińskie Zapusty, odbędzie się też "Ścięcie Śmierci" (godz. 15:50) oraz koncert zespołu Boys (16:50).\nA w Radomiu była pierwszy raz w 1968r z Drumlersami w hali RZO. Wtedy była strasznie chuda. No i miała pseudonim Sonia Sulim. Największe sukcesy to Napisz proszę i Za mną nie oglądaj się za czasów Grupy ABC Andrzeja Nebeskiego. Wszystkiego najlepszego pani Halino.


Z duchami przy wigilijnym stole << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00452 008039 20636492 na godz. na dobę w sumie\nAutor: Liczba stron: 504\nISBN: 9788382021394 Data wydania: 2020-11-20\nZbiór opowieści przenosi czytelnika w czasy, kiedy w starych dworach skrzypiały schody, a świecę mógł zdmuchnąć podmuch wiatru lub przechodzący duch. Napisane w różnych okresach historie prezentują pełen arsenał gotyckich motywów i nadprzyrodzonych zjawisk. Duch jest najstarszym i najtrwalszym motywem w literaturze zmieniają się epoki, przemijają mody, jednak postać ducha niezmiennie pozostaje trwałym elementem naszej kultury popularnej od czasów szekspirowskich po dzisiejsze kinowe i serialowe fascynacje.\nW. Scott, H. James i inni Z duchami przy wigilijnym stole ISBN Copyright © for this edition by Zysk i S-ka Wydawnictwo s.j., 2020 All rights reserved Redaktor prowadzący Dariusz Wojtczak Redakcja Tadeusz Zysk, Magdalena Wójcik Projekt graficzny okładki Aleksandra Zwolankiewicz Łamanie Grzegorz Kalisiak Wydawnictwo Zysk i S-ka pragnie poinformować, że mimo podjętych wysiłków nie udało się nam skontaktować z Jerzym Płudowskim (lub jego prawnymi spadkobiercami), tłumaczem wiersza Johna Daya Modlitwa. W związku z tym prosimy osoby posiadające prawo do tłumaczenia wyżej wymienionego utworu poetyckiego o kontakt z wydawnictwem. Wydanie I w tej edycji Zysk i S-ka Wydawnictwo ul. Wielka 10, 61-774 Poznań tel. 61 853 27 51, 61 853 27 67 dział handlowy, tel./faks 61 855 06 90 sklep@zysk.com.pl www.zysk.com.pl Wszelkie prawa zastrzeżone. Niniejszy plik jest objęty ochroną prawa autorskiego i zabezpieczony znakiem wodnym (watermark). Uzyskany dostęp upoważnia wyłącznie do prywatnego użytku. Rozpowszechnianie całości lub fragmentu niniejszej publikacji w jakiejkolwiek postaci bez zgody właściciela praw jest zabronione. Konwersję do wersji elektronicznej wykonano w Zysk i S-ka Wydawnictwo.\nPolski anonim z XV wieku *** Dusza z ciała wyleciała, Na zielonej łące stała, Stawszy, silno zapłakała. K niej przyszedł święty Piotr arzkąc1: „Czemu, dusze, rzewno płaczesz?” „Niewola mi2 rzewno płakać, A ja nie wiem, kam3 się podziać.” „Pojdzi, dusze moja miła! Powiodę cię do rajskiego, Do krolestwa niebieskiego.” 1 Arzkąc: mówiąc. 2 Niewola mi: muszę. 3 Kam: gdzie.\nHenryk Rzewuski Ja gorę Po rozwiązaniu konfederacji barskiej, która pochłonęła tę szczupłą ojcowiznę, co spadła na mnie po moich antenatach, byłem w bardzo krytycznym położeniu. Zwyciężeni, nie mieliśmy czego dobrego się spodziewać od zwycięzców i przyszłoby mnie gdzieś szukać chleba po szlacheckich dworach, żeby nie pamiętał o mnie książę biskup krakowski Kajetan Sołtyk, że mnie Sołtykówna rodziła. Ten nieśmiertelnej pamięci książę rękę mi podał, przyjął mnie do siebie i dał mi ze swojej łaski wioskę w dożywocie, która dotąd mnie żywi i odziewa. Otóż książę Kajetan Sołtyk, nim został krakowskim, był kijowskim biskupem i miał znaczne biskupie dobra na Ukrainie. Przenosząc się w województwo krakowskie, zabrał ze sobą z tamtejszych stron niejakiego pana Pogorzelskiego herbu Krzywda, szlachcica z Ukrainy. Wszyscyśmy bardzo lubili pana Pogorzelskiego, bo był mężem cnotliwym i światłym, a do tego wesołym, nadzwyczajnie grzecznym i uczynnym. Miał też swoje dziwactwa wedle opinii niektórych dworzan, ale ja tej opinii nigdy nie podzielałem. Prawda, że dziwne rzeczy o sobie opowiadał. Klął się przed nami, że razu jednego, jadąc przez Polesie, zatrzymał się przed karczmą, żeby dać koniom wytchnąć, lecz sam z karocy nie wychodząc. Otóż jakiś Poleszuk przybliża się do niego ze strzelbą i mówi: — Panie, niech pan kupi moją rusznicę, ona się przyda do polowania. — A wiele ty za nią chcesz? — Tynfów trzydzieści, ani szeląga z tej ceny spuścić nie mogę. — Czy tyś oszalał? Wszakże każdy element tej strzelby z innego kramu pochodzi, zamek sznurkiem przywiązany, rura skorodowana, pełna rdzy, a kolba, pożal się Boże. Takie obszarpaństwo przyłożyć do twarzy! — To wszystko prawda, panie, ale za to cnotliwa. — I jakaż w niej cnota? — Jaka? Oto taka, że jak ją pan w dłoń weźmiesz i wymierzysz do celu, wprzódy ją nabiwszy, pomyślisz pan, co chcesz upolować, a wnet to zwierzę na celu obaczysz. Zaraz strzelić do niego trzeba, bo inaczej źle się stać może. — Pokaż no tę fuzję, a czy nabita? — Nabita, panie, niech ją pan spróbuje, tylko przypominam panu, żebyś z niej wystrzelił, bo jak ją pan odstawisz nabitą, w ręku pańskim się roztrzaska. — Otóż — dodał — moi panowie, pokusa mnie wzięła spróbować strzelbę, przyłożyłem się do niej, pomyśliwszy o niedźwiedziu, aż tu widzę o kilkanaście kroków przed sobą Cygana prowadzącego niedźwiedzia na łańcuchu. Dałem ognia. Cygan i łańcuch znikły, a tylko duży niedźwiedź leży zabity. Zapłaciłem Poleszukowi tyle, co chciał. Gdyby trzy razy tyle zażądał za strzelbę, anibym się wahał, choćbym miał ostatnią koszulę oddać. Jadę dalej ze strzelbą w ręku, a ciągle ją próbując, naładowałem powóz rozmaitą zwierzyną. Aż mi przychodzi na myśl: a czy nie złego ducha to sprawa? Zaczynam się modlić. Po modlitwie uczułem jeszcze silniejsze przekonanie, że to jest dar czartowski. Wszystką zwierzynę wyrzuciłem z wózka i strzelbę także, aż spoglądam za siebie, a widzę, że strzelba za mną bieży. Kazałem się zatrzymać, wziąłem strzelbę i przywiązałem ją własną ręką do drzewa, jadę dalej, fuzja przy wózku biegnie. Przeląkłem się strasznie, a że już było blisko Uszomierza, położyłem obok siebie strzelbę na wózku i kazałem zawieźć się prosto do klasztoru tamtejszych ojców karmelitów. Tam przeorowi całą rzecz opowiedziałem i wręczyłem mu strzelbę. On na dziedzińcu klasztornym kazał ją spalić w mojej obecności. Otóż, moi państwo, taki smród siarki z tego ognia się rozszedł, że nie można było wytrzymać na dziedzińcu, a co jeszcze dziwniejsze, kiedy ogień wygasł, nie tylko że oprawa się wypaliła, ale ani zamku, ani lufy śladu nie pozostało, wszystko spaliło się jak słoma. Innego razu opowiadał, że wyruszył pewnego dnia z chartami. Oddaliwszy się nieco z domu, baba zatrzymuje jego konie za cugle, prosząc o jałmużnę. — Ja do kieszeni — prawi — bo ubogiego nie godzi się opuszczać. Azaliż nie znajdę jakiego miedziaka; był tylko półzłótek. Wtedy zaczynały się już złotówki, półzłótki i srebrne grosze. Żal mi się zrobiło baby, ale i też półzłótka. Na naszej Ukrainie wszystkiego w bród, ale grosz drogi. Odzywam się sam do siebie, a głośno: — Na srebrny grosz bym się zdobył, ale półzłótka mi szkoda. Zwróć grosz srebrny, a dam ci to, co mam w kieszeni. A ona do mnie: — Niechże pan mnie to da. Oto srebrny grosz. Zamiana się zrobiła, a jej pieniądz schowałem do kieszeni. Cóż państwo powiecie? Nie mogłem się tego srebrnego grosza pozbyć. Co komu go oddam, znowu znajduję go w kieszeni. Nie mogłem pojąć, co to znaczy. Nie spotykałem ubogiego, któremu by go od zaraz nie oddał. Zawsze wracał do mnie. Aż jednego razu grałem w karty z przyjaciółmi i przez zapamiętanie wpadłszy w tarapaty, między innymi pieniędzmi i mój srebrny grosz przegrałem. Raptem opamiętałem się, ale myślę sobie: on wróci się. Otóż nie wrócił się, wpadł jak w wodę, a ja przysiągłem, że odtąd karty nie dotknę, i jak państwo widzicie, dotrzymuję postanowienia. Są to rzeczy trudne do uwierzenia. Wszyscy mówili o nim, że będąc Rusinem, wyniósł z kraju swojego skłonność do zabobonności. Że plecie, co mu ślina na usta przyniesie, że doświadczył, chociaż rzeczywiście tego nie doświadczył. A co do mnie, znałem go na tyle, żem wierzył w jego słowo, w to, co mówił. Gdybyśmy odrzucali świadectwa ludzi z byle powodu, to tych, którym byśmy wierzyli, byłoby bardzo mało. Kto innym zanadto wierzy, może często być oszukanym, zwłaszcza jeżeli z lada kim przestaje, ale kto swojemu tylko własnemu rozumowi wierzy, a świadectwem ludzi poczciwych pomiata, dlatego że jemu się zdaje, że ich rozum jest niższy od tego, którym go Bóg obdarzył, nigdy nie zostanie mężem światłym. Trzeba wiedzieć, że samsonowska włość była kiedyś własnością książąt zatorskich, którzy chociaż Polacy, należeli do Rzeszy Niemieckiej. Jest podanie, że Wilibald, ostatni książę zatorski, miał jedynaczkę córkę, którą w dziesiątym roku jej życia zaręczył z siostrzeńcem cesarza rzymskiego, a to dla zachowania niepodległości swojego księstwa, które po wygaśnięciu linii męskiej jego domu miało być wedle prawa wcielone do Polski. Ten potężny i niezależny książę zbudował obronny zamek w Samsonowie, gdzie czasem przemieszkiwał. Był to człowiek zuchwały, okrutny, bez bojaźni wobec Boga i ludzi. Owóż tedy jego jedynaczka w szesnastym roku życia zakochała się z jednym młodym rycerzem polskim i dała się przez niego wykraść właśnie w tym dniu, kiedy siostrzeniec cesarza rzymskiego przybył do Zatoru, żeby ją pojąć za żonę. Łatwo można sobie wyobrazić gniew księcia i srom, jaki uczuł z zawodu uczynionego potężnemu księciu, a tym sposobem zniszczenia wszelkich jego zamiarów. Opuścił Zator i osiadł, jak mówił, na zawsze w samsonowskim zamku. Tam oddawać się zaczął życiu pobożnemu, bo codziennie modlił się w swojej kaplicy i hojnie przyjmował pielgrzymów i zakonników, ale córce nie przebaczył i nikomu nie pozwalał o niej mówić. Tymczasem jego córce ciążyło przekleństwo ojca, udała się więc z mężem do biskupa krakowskiego, za którego indultem1 wzięła ślub, prosząc go, by starał się wyjednać ojcowskie przebaczenie. Biskup udał się do Samsonowa i został okazale i uprzejmie przez księcia przyjęty. Ośmielił się więc głosem pasterskim do niego przemówić, by dał się przebłagać w gniewie, co go czuje przeciwko córce. Książę dał się przekonać i oświadczył biskupowi, że jeżeli córka, zięć i proboszcz kielecki, który udzielił im ślubu, przybędą razem do jego zamku, on da dowód swych uczuć do nich. Biskup sprowadził ich do Samsonowa, chcąc być świadkiem tego uroczystego pojednania się ojca ze swoim dzieckiem. Wszystko się odbyło w jego obecności. Książę tak pokazał się być dobrym, że biskup z sercem rozrzewnionym pożegnał go, kilkakrotnie powtarzając, że ten dzień poczytuje za najszczęśliwszy dzień swojego pasterstwa. Ledwo biskup wjechał w bór, który prowadzi do Samsonowa, został napadnięty przez hufiec zbrojny, który nad jego pocztem zwycięstwo odniósł. Wywleczono biskupa z kolasy, kilka cięć mu zadano i byłby rozsiekany, gdyby niespodziewanie Bóg dla jego ratunku nie zesłał walecznego hrabiego na Skałce, który z kilku rycerzami i służebnym orszakiem tędy właśnie udawał się do Tyńca na turnieje. Hrabia wyrwał go z rąk oprawców. Wszystkich wraz z biskupem, prawie umarłym, z uwięzionymi oprawcami przeprowadził do Krakowa. Tam rozpoznano, że ci rozbójnicy należeli do dworu księcia zatorskiego. Sami wyznali, że byli wyprawieni od niego, żeby zamordować biskupa i jego straż. Biskup klątwę rzucił na księcia zatorskiego, a król kazał mu się stawić do Krakowa. Książę odpowiedział dumnie, że będąc udzielnym władcą, innej jurysdykcji nie uznaje oprócz cesarza rzymskiego, że na żadne sądy królewskie ani biskupie nie stanie, że gotów jest gwałt gwałtem odeprzeć i że tuszy, iż cesarz nie da zgnębić swojego wasala. Byłby zapewne źle skończył książę, lecz śladu po jego córce, jego zięciu, i proboszczu kieleckim, który razem z nimi przyjechał, nie było. Domyślano się tylko, że ich wszystkich troje kazał zamordować. Jedno że wkrótce potem książę umarł, objęty klątwą kościelną, bez opatrzenia sakramentami, o które nawet nie prosił. Mówiono, że umarł z bluźnierstwem w ustach i że jego ciało było czarne jak węgiel. Po jego śmierci księstwo zatorskie zostało przyłączone do Korony z częścią jego dóbr alodialnych. Reszta rozdana została krewnym jego zięcia, którzy poszukali jego zabójcy, jak i krewnym proboszcza kieleckiego. A włość samsonowską król dołączył do dóbr biskupstwa krakowskiego i całe to wydarzenie z czasem poszło w zapomnienie. Podczas gospodarowania przez pana Pogorzelskiego dobrami biskupimi książę biskup, objeżdżając swoje dobra, zajechał też do Samsonowa, gdzie kilka dni się zatrzymał, ja mu wraz z innymi dworzanami asystowałem. Książę oświadczył, że chętnie obejrzy wnętrze tego zamku, gdzie od kilku wieków noga ludzka nie postała. Wieśniacy mówili, że w nocy coś tam straszy, że jakoby z wnętrz zamkowych dawały się słyszeć jęki, a czasem hałas nadzwyczajny. Pan Pogorzelski za pomocą kowali kazał pootwierać wszystkie drzwi zamku, a my do niego za księciem nazajutrz żeśmy poszli. Zamek, staroświeckim trybem murowany, wieki przetrwał w całości, ale w środku nietoperze, pajęczyny i kurz tak go oszpeciły, że wszystko zdawało się być w ruinie. Były jakieś ślady malowideł, jakieś sztukaterie na ścianach wyryte, pająki wiszące, rozmaite sprzęty, ale wszystko w nim przerażało. Chodziliśmy po ogromnych salach pogrążeni w jakimś niewypowiedzianym smutku; na księże biskupie to żadnego przykrego wrażenia nie zdawało się sprawiać, tak daleceż, że obszedłszy cały zamek, powiedział panu Pogorzelskiemu: — Mości Panie, ten zamek, jest piękny, z niego na całą okolicę widok się rozlega, trzeba go uczynić na nowo mieszkalnym. Wielmożny Pan naprędce zajm jakieś dla siebie pomieszkanie w tym zamku, żeby robota rychlej pod waści okiem się dopełniała, i jak najprędzej weź się do tego. W roku następnym, da Bóg doczekać, będziesz nas w nim przyjmował, bo ja kilka niedziel z moją czeladką w nim myślę przemieszkać. Zaraz po naszym wyjeździe pan Pogorzelski, upatrzywszy w prawej części zamku pomieszkanie dość wygodne dla siebie i kancelarii ekonomicznej, kazał je oczyścić, piece poprzestawiać, szyby do okien wprawić i wkrótce tam się przeniósł, stosownie do rozkazów pańskich. Natychmiast wzięto się do restauracji całego zamku. Przeglądając od piwnicy do strychu zamek, znaleziono w suterenach beczkę wina węgierskiego na obręczach żelaznych zawieszoną, ale wino nożem się krajało. Ledwo kilkanaście butelek czystego płynu otrzymano, ale lagrem2 książę całą piwnicę zapełnił. Pan Pogorzelski często bywał w Krakowie. Zawsześmy go znali rubasznym. Zauważyliśmy, że zaczął tetryczeć, aż na koniec wpadł w coś podobnego do czarnej melancholii. Przyszło do tego, że pojechał do księcia, prosząc go o uwolnienie z obowiązków i o pozwolenie na powrót do swojej Ukrainy. Zadziwiło to i zmartwiło księcia biskupa, który miał anielskie serce i wielce się przywiązywał do swoich sług. — Cóż to, mój Pogorzelsiu — rzecze — czy masz u mnie krzywdę, że mnie chcesz opuścić? — Nie, najjaśniejszy książę, nigdzie mnie lepiej być nie może. Smaczny to chleb, łzami się zalewam, opuszczając tak dobrego pana, ale nie mogę dłużej wytrzymać, tak jestem napastowany. — Od kogo, mój kochany? — Od kogo? A cóż, od złego ducha. — Opamiętaj się, Pogorzelsiu, co ci też do głowy przystąpiło? Musisz być chory. — Ja wiem, że za szalonego uchodzić będę, ale na rany Chrystusa się klnę, że tak jest i że odkąd zamieszkałem w tym utrapionym zamku, diabeł mnie pokoju nie daje. — I cóż on z tobą robi? — Co robi? Oto mnie ciągle powtarza, po każdej mojej czynności, te same słowa. Po przebudzeniu się zaczynam dzień od modlitwy, ledwo ją skończę, słyszę głośno wyrzeczone te wyrazy: — Panie Pogorzelski, waćpan się modlisz, a ja gorę. Ja się żegnam, a głos powtarza: — Panie Pogorzelski, waćpan się żegnasz, a ja gorę. Każę zaprząc do wózka, a głos do mnie: — Panie Pogorzelski, waćpan się wybierasz w pole, a ja gorę. I tak, książę panie, cokolwiek bym robił, ciągle mi się diabeł odzywa: — Panie Pogorzelski, ja gorę. — A to wynieś się z zamku do swojego dawnego pomieszkania. — Ale biedę zaczepiwszy, niełatwo się od niej odczepisz. Ja z zamku, czy w pole, czy do Krakowa, a głos czarta za mną. Dziś jeszcze, kiedy kazałem się pakować do Krakowa, a stamtąd na Ukrainę, słyszę ten sam głos: — Panie Pogorzelski, waćpan się wybierasz na Ukrainę, żeby się mnie pozbyć, nie będzie nic z tego. Wielmożny Pan się pakujesz, a ja gorę. — Powiedzże mnie, mój Pogorzelsiu, czy kto inny oprócz waści ten głos usłyszał? — Otóż to, kęs za twardy dla mnie, że inni go słyszeli, bo żeby ja tylko jeden go słyszał, miałbym siebie za chorego i na tym koniec, ale oto przed kilku dniami w nocy tak mnie głowa zaczęła boleć, że obudziłem służącego, jak ja Rusina, i kazałem mu podać sobie herbaty z szafranem. On poszedł, sprawił się dość prędko i podaje mi na tacy imbryk z kipiątkiem i filiżankę, ja rękę wyciągam do herbaty, aż tu głos odzywa się: — Panie Pogorzelski, waćpan chcesz pić herbatę, a ja gorę. Mój Chwędko tacę z przyborem puścił z rąk na moje łóżko, że mnie oparzył, a sam uciekł, gwałtu krzycząc. Jak państwo widzicie, byłem z innymi obecny przy tej rozmowie. — To jest rzecz nadzwyczajna — odezwał się książę — ale na nic ci się nie przyda mnie opuścić, bo sam mówisz, że głos za tobą rusza, powędruje on z tobą i do Ukrainy. — Mam nadzieję, że Najświętsza Panna Berdyczowska mnie od niego wybawi. — Mój Pogorzelsiu, Najświętsza Panna tak u nas, jak i w Berdyczowie króluje, wszakże i nam Chrystus Pan dał moc złe duchy odganiać. Jedźże nazad do Samsonowa, a ja jutro do waści przybywam, pontificaliter3 wystąpię ze mszą w zamku przy moim podróżnym ołtarzu, wszystko mnie waść przygotujesz z moim kapelanem. Nazajutrz pojechaliśmy za księciem biskupem do Samsonowa. Książę zajechał do dworku, bo zamek jeszcze nie był w pogotowiu, a tylko w nim mularze, stolarze i zduni pracowali. A pan Pogorzelski zawsze w swojej izbie rozprawiał się z głosem. Książę przenocowawszy, raniuteńko kazał się zawieść do zamku, gdzie my wszyscy na niego już czekali. Naprędce wzniesiono ołtarz porządny w sali już oczyszczonej, gdzie niemało narodu się zebrało. My na progu za panem Pogorzelskim przyjmowali księcia. I kiedyśmy go przeprowadzali do sali, w której miał święte tajemnice odprawiać, przechodząc, usłyszeliśmy wszyscy głos: — Panie Pogorzelski, waszmość na mnie biskupa naprowadzasz, a ja gorę. To trochę księcia biskupa zmieszało, wszakże kilka chwil tylko zatrzymawszy się, poszedł dalej. Zauważyliśmy, że długo się modlił przede mszą, widać, że chciał pobudzić w sobie intencję, i wtedy, że tak powiem, jego twarz zdawała się rozjaśniać jakimś, dziwnym blaskiem świątobliwości; po czym pontificaliter miał mszę śpiewaną, a kler z nim przybyły, dworzanie i lud samsonowski odpowiadali. Pan Pogorzelski, krzyżem leżąc, mszy świętej słuchał. Po mszy książę biskup, zawsze przy ołtarzu, oparł się na pastorale, a wziąwszy krzyż w rękę, odezwał się na cały głos: — Wszelki duch Boga chwali! — I my go chwalimy — odezwali się wszyscy. Wtem, nie wiedzieć skąd, pojedynczy głos daje się słyszeć: — Panie Pogorzelski, wy go chwalicie, a ja gorę. Miarkujcie, moi państwo, jak my się wszyscy przestraszyli, chociaż to nie była noc, ale najwidniejszy poranek. Książę biskup wziął się do egzorcyzmów. Jeszcze dziś żyją w Samsonowie wieśniacy, którzy to pamiętają, można ich zapytać, czy to, co mówię, jest kłamstwem. Książę po skończonym egzorcyzmie odezwał się: — Duchu stworzony od Boga, w imię tego Boga, który się wcielił w łonie Dziewicy, a od którego otrzymałem pasterstwo tej trzody, przykazuję tobie, żebyś powiedział, kim jesteś i jaki mogę ci dać ratunek. Na to przeraźliwy głos dał się słyszeć: — Dla mnie już nie ma ratunku, byłem księciem na Zatorzu i stałem się sprawcą śmierci córki, zięcia i kapłana, który im ślub dał. Odkąd noga ludzka weszła do tego zamku, pokoju nie dam temu, co tym zamkiem zarządzać będzie, póki ciała moich ofiar nie pogrzebią w poświęconej ziemi. — Gdzież są te ciała? — W tym zamku, sprowadź architekta swojego, on je wynajdzie. Sprowadzono z Krakowa natychmiast Bojanowskiego, nadwornego architekta księcia. Ten jak zaczął rozmierzać zamek, natrafił na podwójną ścianę, kazał ją wyłamać, rzeczywiście wąska izdebka się pokazała, w niej znaleziono trzy kościotrupy, dwa męskie, jeden niewieści. Widać, że książę kazał ich żywcem zamurować i że z głodu musieli umrzeć. Książę biskup sprawił im wspaniały pogrzeb, ufundował kaplicę piękną, którą dotąd widzieć możecie w Samsonowie, i zostawił fundusz na kapelana, który odmawia po trzy msze na tydzień za spoczynek dusz ich trojga. I od czasu tego pogrzebu już pan Pogorzelski przestał być nagabywany od głosu. Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki 1 Indult — zezwolenie władzy duchownej na odstąpienie od przepisu kościelnego. 2 Lager (lagier) — osad. 3 Pontificaliter (łac.) — msza odprawiana przez biskupa.\nJohn Day Modlitwa Spraw, by mnie strachy nie nękały I czart nie pożarł wygłodniały, Aby zły, chochlik, duch pijany Nie rzucał mną o słup i ściany, A strzeż mnie przed potęgą czarną, Chociaż się inni do niej garną. Przełożył Jerzy Płudowski Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki\nSir Walter Scott Gobelinowa komnata albo Dama w sukni z trenem Oto kolejna historyjka z Keepsake z roku 1828. Usłyszałem ją przed wieloma laty z ust świętej pamięci panny Anny Seward, która pośród innych darów, czyniących z niej znakomitą towarzyszkę w jej wiejskiej posiadłości, władała też umiejętnością przedstawiania podobnych opowieści ze znakomitym efektem, w istocie o wiele większym, niż można by przypuszczać na podstawie jej literackich dokonań. Bywają takie pory i nastroje, gdy większość ludzi bez niechęci gotowa jest słuchać podobnych rzeczy; mnóstwo słyszałem najwybitniejszych i najmądrzejszych z moich współczesnych, którzy oddawali się owym narracjom. Sierpień 1831 Poniższa historia spłynęła spod pióra w tej samej — na ile tylko pamięć zezwoliła — postaci, w jakiej napłynęła do uszu autora, dlatego nie może on sobie rościć prawa do większych pochwał ani wystawiać się na surowsze oceny niż te, które są uzasadnione dobrym lub złym smakiem ludzi zatrudnionych przez niego przy doborze materiałów. Autor bowiem starannie unikał wszelkich ornamentacji mogących wpłynąć na prostotę opowieści. Trzeba zarazem przyznać, że jest taki rodzaj traktujących o sprawach niezwykłych historii, które silniejsze wrażenie wywierają opowiedziane niż wtedy, gdy znajdą się w druku. Te same wydarzenia przedstawione w czytanym za dnia roczniku o wiele słabszy wywierają efekt od tego, który zyskuje narrator zwracający się do zasiadłych przy kominku słuchaczy spijających mu z ust słowa w najdrobniejszych, gwarantujących autentyczność opowieści szczegółach, on zaś ścisza głos w sposób zapowiadający, iż oto zbliża się część straszna i niezwykła. Z takich to przewag korzystał autor niniejszych zdań, gdy przed ponad dwudziestu laty słuchał, jak o opisanych tu zdarzeniach opowiada znakomita panna Seward z Litchfield, która pośród swych niezliczonych uzdolnień posiadła też niezwykłą moc prywatnych narracji. W swej obecnej formie historia ta z konieczności stracić musi wszystkie owe ekscytujące aspekty, którymi obdarzają ją zręczna intonacja oraz bystrość osoby z talentem snującej opowieść. Mimo to jednak czytana na głos ufnym słuchaczom w napoczynającym pewność zmierzchu, czy to w milczeniu, ale za to przy coraz bardziej kapryśnym knocie świecy, albo też w samotni spowitego w półmrok apartamentu — może zachować zalety dobrej opowieści o duchach. Panna Seward zawsze zaręczała, że informacje swe zyskała z nader wiarygodnego źródła, natomiast za nic nie chciała ujawnić personaliów obu głównych postaci. Nie pozwolę sobie na to, aby dzielić się z czytelnikami zyskaną później przeze mnie bardziej konkretną wiedzą, szczegółom więc nadam tę ogólnikowość, z jaką mi je przedstawiono. Z tego samego powodu narracji ani nie powiększam, ani nie przykrawam z uwagi na okoliczności mniej czy bardziej namacalne, a jedynie przekazuję atmosferę nadnaturalnej grozy, tak jak tę historię usłyszałem. Po zakończeniu wojny o niepodległość brytyjskich kolonii w Ameryce kapitulacją pod Yorktown armii lorda Cornwallisa pośród oficerów, którzy dostali się do niewoli w trakcie tego niepotrzebnego i fatalnego konfliktu, a teraz wracali już do ojczyzny, aby opowiedzieć o swoich doświadczeniach i odpocząć po bitewnych trudach, znalazł się pewien generał. Panna S. dała nazwisko Browne, jak jednak rozumiem, tylko w tym celu, aby uniknąć kłopotów wynikających z anonimowości bohatera opowieści. Był zasłużonym oficerem, a także dżentelmenem powszechnie szanowanym za pochodzenie i osiągnięcia. Pewne sprawy popchnęły generała Browne,a do podróży po zachodnich hrabstwach, gdy kończąc przedpołudniowy etap, znalazł się w miasteczku, które prezentowało niezwykłą urodę oraz szczególną angielskość. Miasteczko z majestatycznym starym kościołem, którego wieża dawała świadectwo trwającej przez stulecia pobożności mieszkańców, zaległo pośród pastwisk i pól, niewielkich, ale ogrodzonych i oddzielonych od siebie całkiem solidnymi płotami z leciwego drewna, które wspomagało tujowe żywopłoty. Niewiele było śladów jakichś późniejszych udoskonaleń. Okolica nie przywodziła na myśl ani samotności rozkładu, ani zgiełku nowoczesności; domy były, owszem, wiekowe, ale utrzymywane w dobrym stanie, a przepiękna rzeczka wiła się swobodnie na lewym skraju mieściny, w czym nie przeszkadzała jej żadna tama czy ścieżka spacerowa. O jakąś milę na południe od miejscowości łagodnie górowały pośród szlachetnych dębów i splecionych zarośli wieżyczki zamku, którego wiek sięgał jeszcze czasów Wojny Dwóch Róż, najwidoczniej jednak został poważnie zmieniony za panowania Elżbiety i jej następców. Posiadłość była nader rozległa, niemniej w jej murach można się spodziewać niejakich wygód, a w każdym razie do takiego wniosku doszedł generał Browne, obserwując dym radośnie się unoszący z ciasno zgrupowanych wiekowych, starannie wykończonych kominów. Przez jakieś dwieście, może trzysta jardów ciągnęła się wzdłuż gościńca ściana parku, wcale nie pustego, na ile pozwalały ocenić odsłaniające się to tam, to ówdzie fragmenty leśnej scenerii. Kolejno prezentowały się dalsze widoki, niekiedy pełne jak fronton starego zamku, albo tylko częściowe, gdy mignęła któraś z jego wież. Fronton pełen był wykwintów znamionujących szkołę elżbietańską, podczas gdy prostota i solidność innych fragmentów budowli sugerowały, iż wzniesiono je bardziej w celach obronnych niż gwoli ostentacji. Urzeczony widokami, których nie skąpił mu zamek, przezierając między drzewami czy za jeziorkami otaczającymi dawną feudalną twierdzę, nasz znający wojenny mozół podróżny uznał, że warto sprawdzić, czy nie zasługuje ona na dokładniejszy ogląd za sprawą portretów rodowych czy innych osobliwości godnych ciekawego oka. Oddalając się od parku dobrze utrzymaną brukowaną drogą, zajechał pod drzwi chętnie odwiedzanej gospody. Poleciwszy, aby wymieniono zaprzęg, tak aby gotów był do dalszej podróży, generał Browne zaczął rozpytywać, kto też mógł być właścicielem zamku, którego widok tak go urzekł. Z równie radosnym zdziwieniem dowiedział się, że to dżentelmen, którego nazwiemy lordem Woodville,em. Jakże szczęsny przypadek! Mnóstwo wczesnych wspomnień Browne,a z czasów i szkoły, i college,u wiązało się z pewnym młodym Woodville,em, do którego — jak udało się ustalić dzięki ledwie kilku celnym pytaniom — należała urzekająca posiadłość. Został panem, gdyż kilka miesięcy wcześniej zmarł jego ojciec, a ponieważ — jak Browne dowiedział się od właściciela — skończył się już okres żałoby, toteż obejmował w posiadanie rodzicielski majątek, czemu dodatkową okrasą stały się piękna jesień oraz miłe towarzystwo dobranych przyjaciół, z lubością oddających się słynnym w całej okolicy łowom. Dla naszego bohatera była to znakomita wiadomość. Frank Woodville był w Eton w niższej klasie od Richarda Browne,a i zgodnie z zasadami hierarchii uczniowskiej wyręczał go w różnych zajęciach, a blisko zaprzyjaźnili się w Christ Church: to samo ich bawiło i to samo interesowało. Zasłużony wojak z niekłamaną przyjemnością dowiadywał się teraz, że jego dawny przyjaciel został właścicielem znacznego majątku i atrakcyjnej rezydencji, która — o czym świadczyły mina i zachowanie oberżysty — godna była zyskanej przezeń pozycji. Nic nie wydawało się bardziej naturalne niż podjęta przez generała, którego nie nagliły obowiązki, przerwa w podróży, aby w tak przychylnych okolicznościach mógł złożyć wizytę staremu przyjacielowi. Przed świeżymi końmi stanęło nietrudne zadanie, aby zajechać podróżnym pojazdem generała Browne,a pod zamek Woodville. Na wartowni, utrzymanej w neogotyckim stylu, aby korespondować z resztą zamku, powitał ich strażnik, który jednocześnie dzwonkiem oznajmił przybycie gościa. Dźwięk ten najwyraźniej nie wstrzymał kompanii gotującej się do zażycia najróżniejszych porannych uciech, gdyż na dziedzińcu zamku dojrzeć można było odzianych w sportowe stroje młodzieńców, którzy dokonywali krytycznego przeglądu psów trzymanych już w pogotowiu przez służących. Generał Browne wysiadł i niemal natychmiast przy bramie zjawił się młody lord, który przez czas jakiś nie poznając przyjaciela, wpatrywał się w oblicze znacznie odmienione przez wojenne tarapaty, mozoły i rany. Niepewność ta trwała jednak tylko do chwili, gdy przybysz się odezwał, a późniejsze powitanie było tak gorące, jak potrafią być tylko spotkania po latach ludzi, którzy wspólnie spędzili radosne i beztroskie dni chłopięctwa czy wczesnej młodości. — Gdyby ktoś mnie spytał o najgorętsze życzenie, drogi panie Browne — rzekł lord Woodville — odparłbym, że właśnie ciebie chciałbym tu mieć, gdyż oto nadarzyła się sposobność, przy której moi zacni przyjaciele mogą do woli używać wolnego czasu. Nie sądź aby, że przez lata, gdy cię brakło pośród nas, nie byłeś śledzony. Obserwowałem czyhające na cię niebezpieczeństwa, rejestrowałem twoje triumfy i porażki i zawsze zachwytem napełniało mnie to, iż w sytuacjach czy to zwycięstwa, czy przegranej zawsze nazwisko mojego starego przyjaciela wypowiadane było z najwyższym podziwem. Generał podziękował, gratulując z kolei druhowi zyskanego właśnie tytułu, a także objęcia w posiadanie miejsca tak pięknego i nieruchomości tak znakomitej. — Zaiste, jeszcze niemal w ogóle jej nie obejrzałeś, a żywię nadzieję, iż nie zamierzasz nas opuścić, zanim lepiej się z nią zapoznasz. Nie ukrywam, że moje obecne towarzystwo jest całkiem spore, a wiekowy dom, jak inne mu podobne, nie oferuje tylu wygód, ilu można by się spodziewać po okazałości jego murów, z pewnością jednak mogę zapewnić ci wygodny staroświecki pokój, a ośmielam się przypuszczać, że wojenne kampanie nauczyły cię kontentować się gorszymi kwaterami. Słysząc to, generał tylko wzruszył ramionami i odrzekł ze śmiechem: — Idę o zakład, że najmarniejszy z pokojów w tym zamku, jest nieporównanie lepszy od mojej tytoniowej beczki, w której rad nocowałem, gdy nasz oddział znalazł się w buszu, jak Wirgińczycy nazywają swoją puszczę. Niczym Diogenes tak byłem usatysfakcjonowany ochroną przed srogością żywiołów, iż podjąłem daremną próbę, aby beka powędrowała ze mną na nową kwaterę, atoli mój ówczesny dowódca nie zgodził się na takie luksusy, zatem ze łzami w oczach musiałem się z nią rozstać. — Jeśli zatem nie lękasz się lokum — powiedział zachwycony lord Woodville — spędzisz z nami co najmniej tydzień. Pod dostatkiem mamy strzelb, psów, wędek, przynęt i tego wszystkiego, co pozwala rozerwać się czy to na lądzie, czy na wodzie. Zdecyduj tylko, co ci najbardziej odpowiada, a my już zatroszczymy się, aby zaspokoić twoje potrzeby. W każdym razie, gdybyś preferował strzelbę i wyżły, sam z ochotą będę ci towarzyszył, aby zobaczyć, czy lepiej teraz strzelasz, czas spędziwszy pośród prymitywnych Indian. Generał w całej rozciągłości zaakceptował wytworną propozycję przyjaciela. Po przedpołudniowych męskich harcach towarzystwo spotkało się podczas obiadu, a lord Woodville z wielką kontentacją prezentował zalety swego dawno niewidzianego przyjaciela przed znajomymi, osobami jedną w drugą znamienitymi. Dał generałowi Browne,owi opowiadać o sytuacjach, których był świadkiem, a każde słowo cechowało dzielnego oficera i wrażliwego człowieka, który nie tracił trzeźwej oceny nawet w momentach największego niebezpieczeństwa. Słuchacze zaś traktowali mówiącego z najwyższym szacunkiem, gdyż dał dowody niezwykłej wręcz odwagi osobistej, a każdy z obecnych marzył, aby uważano go za posiadacza tej cechy. Dzień zakończył się w zamku Woodville tak, jak dobiegają kresu dni w podobnych posiadłościach. Gościnność trzymała się ram obyczajności, muzyka, w której gospodarz okazał się całkiem biegły, zastąpiła krążenie butelek; na tych, którzy w tym gustowali, czekały w gotowości karty i stół bilardowy, niemniej, aby być gotowym do porannych wyczynów, trzeba było odpowiednio wcześnie ułożyć się do snu, zatem wkrótce po jedenastej goście zaczęli się rozchodzić do rozlicznych w sumie sypialni. Młody lord sam zaprowadził swego przyjaciela, generała Browne,a do wyznaczonego mu pomieszczenia, które zgodnie z zapowiedzią było i wygodne, i staroświeckie. Łoże masywne — jak zwykle pod koniec siedemnastego stulecia — otaczały kotary z wyblakłego jedwabiu, zdobionego zmatowiałymi złotymi obszyciami. Jakimż jednak komfortem musiały się wydać prześcieradła, poduszki i kołdry żołnierzowi, któremu zdarzało się kwaterować w beczce! Powagi sypialni dodawały gobeliny, które ze swym sfatygowanym wdziękiem zdobiły ściany pokoiku, delikatnie marszcząc się, gdy łagodny jesienny wietrzyk znajdował sobie drogę przez leciwe szprosowe okna, leciutko wibrujące i pogwizdujące pod dotykami powietrza. Także i toaletka, w której zgodnie z modą z początku stulecia lustro zwieńczała korona z jedwabiu koloru morwy, a wzbogacały je setki przedziwnie ukształtowanych skrytek, służących wygodom wzgardzonym już przed ponad pół wiekiem, wzmagała poczucie staroświeckości, a przeto i melancholii. Nic jednak nie potrafiłoby zapłonąć jaśniej i weselej od dwóch dużych woskowych świec, nic — jeśli nie liczyć ochoczo migoczących na kominku szczap, napełniających blaskiem i ciepłem przytulne pomieszczenie, które na przekór starawemu wyglądowi w najmniejszym stopniu nie cierpiało na brak udogodnień nieodzownych czy choćby pożądanych przez współczesnego lokatora. — To, generale, staromodna sypialnia — oznajmił młody lord. — Mam jednak nadzieję, że nie zabraknie w niej nic, co by sprawiło, że zatęskniłbyś za swoją beczułką. — Nie jestem szczególnie wybredny, jeśli chodzi o dach nad głową — padła odpowiedź. — Jednak gdybym miał wybierać, dałbym pierwszeństwo tej komnacie przed bardziej wesołymi i nowoczesnymi zakątkami twojej rodowej siedziby. Możesz mi wierzyć, kiedy powiew dzisiejszego tropienia wygód łączy się z szacowną wiekowością i przypominam sobie, że jestem u ciebie, przyjacielu, czuję się lepiej ugoszczony niż w najwykwintniejszym z londyńskich hoteli. — Bez najmniejszej wątpliwości ufam, że poczujesz się tu tak wygodnie, jak tego pragnę, generale — rzekł młody arystokrata i raz jeszcze życząc gościowi dobrej nocy, uścisnął mu rękę i wyszedł. Browne znowu rozejrzał się dokoła i gratulując sobie, że wreszcie wraca do pokojowego życia, którego dobrodziejstwa wiele zyskiwały, gdy porównywał je z niedawnymi trudami i niebezpieczeństwami, rozebrał się i zaczął gotować do niezmąconego nocnego snu. I tutaj, niezgodnie z kanonami tego typu opowieści, pozostawimy generała w jego sypialni aż do następnego ranka. Towarzystwo pojawiło się na śniadaniu wcześnie, z wyjątkiem generała Browne,a, zdającego się w doborowym gronie tym gościem, którego lord Woodville pragnął uhonorować najlepszym przyjęciem. Kilkakroć dawał wyraz zdziwieniu, że generał jest jeszcze nieobecny, aż wreszcie wysłał służącego, aby ten wybadał, w czym rzecz. Posłaniec wrócił z informacją, że pan generał wypuścił się na bardzo wczesny poranny spacer, nie zważając na mglistą i nieżyczliwą pogodę. — Żołnierski zwyczaj — wyjaśnił przyjaciołom gospodarz. — Bardzo często przesiąkają zawodową czujnością i nie potrafią już zasnąć, gdy z rana zerwie ich przyzwyczajenie, gdyż nierzadko o tej porze muszą obejmować komendę. Wyjaśnienie, którym lord Woodville uraczył swoich gości, jego samego nie bardzo zadowoliło, w niecierpliwej zadumie czekał więc na powrót generała. Stało się to dobrą godzinę po tym, jak rozbrzmiał dzwonek wzywający na śniadanie. Browne zdawał się zmęczony i rozgorączkowany. Włosy, których układanie i pudrowanie było podówczas jednym z najważniejszych podczas całego dnia męskich zajęć i tak świadczyło o obeznaniu z modą jak dzisiaj węzeł krawatu czy też jego brak, były w ogromnym nieładzie, co rzucało się w oczy zwłaszcza u żołnierza, jego bowiem prawdziwe czy mniemane obowiązki najczęściej obejmują także niejaką troskę o toaletę. Ogólny wygląd Browne,a był zaskakująco nieświeży i nieporządny. — A zatem pozbawił nas pan tego poranka przyjemności spaceru z panem, generale — rzekł lord Woodville — albo też pańskie łoże nie okazało się tak wygodne, jak pan oczekiwał, a ja się karmiłem nadzieją. Jak zatem spędził pan noc, że pozwolę sobie spytać? — Znakomicie! Wyśmienicie! Jak jeszcze nigdy dotąd w życiu! — odrzekł generał z zakłopotaniem, które nie mogło umknąć uwadze przyjaciela. W pośpiechu przełknął zawartość filiżanki herbaty, potem zaś, odmawiając czegokolwiek więcej, pogrążył się w głębokiej zadumie. — Zechce pan sobie dzisiaj postrzelać, generale? — spytał gospodarz, ale musiał ponowić to pytanie dwukrotnie, zanim uzyskał szorstką odpowiedź: — Nie, milordzie, przykro mi, ale nie mogę sobie pozwolić na zaszczyt spędzenia jeszcze dnia w pańskim towarzystwie; zamówiłem już dyliżans pocztowy, który niebawem powinien tu być. Nikt z obecnych nie ukrywał zdumienia, a reakcja lorda Woodville,a była natychmiastowa: — Ależ przyjacielu: dyliżans pocztowy?! A po cóż on panu? Obiecałeś wszak pozostać z nami co najmniej tydzień. — O ile sobie przypominam — odparł generał z jeszcze większym zakłopotaniem — pod wpływem radości, którą było spotkanie z waszą lordowską mością, mogłem rzucić jakieś niewczesne słowa o kilkudniowym pobycie, ten jednak rychło potem okazał się zupełnie niemożliwy. — To prawdziwie zastanawiające — odrzekł jakby po chwili wahania młody arystokrata. — Nie dalej niż wczorajszego wieczoru zdawał się pan zupełnie odprężony, generale, a przecież nie mogły dzisiaj pojawić się jakieś naglące wezwania, gdyż nasza korespondencja nie dotarła jeszcze z miasta, zatem nie mógł pan dostać żadnych listów. Generał Browne, oszczędzając już sobie jakichkolwiek dalszych wyjaśnień, mruknął coś o niecierpiących zwłoki obowiązkach i obstawał przy konieczności swego wyjazdu z taką stanowczością, że ukrócił wszystkie protesty ze strony gospodarza, który zrozumiał, że decyzja została już podjęta i na nic byłyby wszelkie dalsze namowy. — No cóż… — rzekł. — Pozwól zatem przynajmniej, drogi panie Browne, że zanim oddalisz się ze swej woli czy musu, iż ci pokażę z tarasu widok, który unosząca się mgła już zaczyna odsłaniać. Mówiąc to, lord otworzył wysokie okno balkonowe i wyszedł na taras. Generał mechanicznie podążył za nim, zdało się jednak, że niewiele uwagi poświęca słowom gospodarza, który szerokimi gestami ogarniał krajobraz, pokazując poszczególne obiekty warte jego zdaniem zainteresowania. Przesuwali się tak czas jakiś, aż wreszcie lord Woodville, osiągnąwszy cel, którym było odciągnięcie gościa od reszty towarzystwa, przemówił z wielką powagą następującymi słowy: — Richardzie Browne, stary i wielce drogi mi druhu, jesteśmy już teraz sami, więc pozwól, że zaklnę cię na twój honor przyjaciela i żołnierza. Jak naprawdę odpocząłeś ostatniej nocy? — W rzeczy samej bardzo podle, milordzie — odparł zapytany z taką samą powagą w głosie. — Tak podle, że nie zaryzykowałbym drugiej podobnej, nawet gdyby mi obiecano za to nie tylko ziemię przynależną do tego zamku, ale również tę, którą mogę ogarnąć wzrokiem z tegoż wzniesienia. — To niezwykle zastanawiające — powiedział lord na poły jakby do siebie. — A zatem musi coś być we wszystkich opowieściach o tej komnacie. — Zwracając się teraz wprost do generała, ciągnął: — Na miłość boską, przyjacielu, bądźże ze mną szczery i ujawnij wszystkie niemiłe szczegóły tego, czego doświadczyłeś pod moim dachem, gdzie — w tym tkwi mój honor jako gospodarza — powinieneś zaznać tylko i wyłącznie wygód. Prośba ta najwidoczniej stropiła generała, gdyż odpowiedział dopiero po chwili. — Drogi milordzie, to, co przytrafiło mi się ubiegłej nocy, miało tak szczególny i nieprzyjemny charakter, że trudno byłoby mi się zdobyć na przedstawienie tego nawet panu, przyjacielu, gdyby nie to, że niezależnie od chęci uczynienia zadość pańskiej prośbie mniemam, iż moja szczerość w tej kwestii może doprowadzić do wyjaśnienia okoliczności tak bolesnych i tajemniczych. Innym to, co chcę zaraz opowiedzieć, mogłoby zasugerować, że jestem tępym, zabobonnym durniem, który pozwolił, by własna wyobraźnia zwiodła mnie na manowce i omamiła. Ponieważ jednak ty znałeś mnie w czasach i dzieciństwa, i młodości, nie będziesz podejrzewał, iż jako dorosły uległem fantazjom i słabostkom, od których kiedyś byłem wolny. Umilkł, a lord Woodville odrzekł: — Możesz całkowicie mi zaufać, iż dam wiarę każdemu słowu twej opowieści, jakkolwiek dziwna by się zdała. Zbyt dobrze znam siłę twego charakteru, abym podejrzewał, iż mógłbyś paść ofiarą jakichś przesądów, a dostatecznie ufam twojemu honorowi i twojej przyjaźni, aby wiedzieć, że nie pozwolą ci na wyolbrzymienie tego, czego byłeś świadkiem. — Dobrze zatem — zgodził się generał — przedstawię całą rzecz najlepiej, jak potrafię, znając twoją uczciwość, aczkolwiek wyraźnie czuję, że wolałbym frontalnie zaatakować baterię wroga, niż przywoływać okropne wspomnienia ostatniej nocy. Zamilkł na chwilę, a widząc, że lord Woodville zastygł bez słowa w postawie pełnej uwagi, zaczął wyłuszczać, chociaż nie bez widocznych obiekcji, historię swoich nocnych przygód w Gobelinowej Komnacie. — Gdy tylko opuścił mnie pan wieczorem, milordzie, zaraz się rozebrałem i położyłem do łóżka, ale drewno w kominku, który znalazł się niemal dokładnie naprzeciw łóżka, płonęło tak żywo i radośnie, że za sprawą setek pobudzających wspomnień z czasów dzieciństwa i młodości, obudzonych dzięki tak miłemu spotkaniu, nie zapadłem natychmiast w sen. Muszę jednak zaznaczyć, że wszystkie emocje były przyjemne i budujące, co miało źródło w poczuciu, iż oto przynajmniej na czas jakiś miejsce znojów, trudów i niebezpieczeństw mego zawodu zajęły rozkosze spokojnego życia, a co więcej, na nowo zaplotły się owe przyjacielskie, serdeczne więzi, z którymi wziąłem rozbrat, powodowany surowymi wymogami wojny. Kiedy więc po głowie pląsały mi takie przyjemne myśli i powoli usypiałem, znienacka rozbudził mnie dźwięk przypominający szelest jedwabnej sukni i stukot wysokich obcasów, zupełnie jakby po sypialni przechadzała się jakaś kobieta. Zanim zdążyłem rozsunąć kotary, aby zobaczyć, co się dzieje, pomiędzy łóżko a kominek zdążyła wślizgnąć się niska postać niewieścia. Zwrócona była do mnie tyłem, a z wyglądu szyi i pleców mogłem wnieść, że należały do starszej kobiety odzianej w staromodną suknię, którą damy nazywają chyba saque, a która zupełnie luźna w talii, wokół szyi i łopatek zebrana była w szerokie, sięgające ziemi fałdy, kończące się swego rodzaju trenem. Wizyta ta wydała mi się niezmiernie dziwna, ale nawet na chwilę nie zagościła w mej głowie myśl, że mogę mieć przed oczyma kogoś innego niż normalną wiekową śmiertelniczkę, mieszkankę zamku, która dla kaprysu przebrała się za swą babkę, a która być może udostępniła mi swoją sypialnię (wydało mi się bowiem, że wasza lordowska mość coś wspomniał o ograniczonej liczbie pokojów), potem zaś zapomniała o tej okoliczności i o północy powróciła do swego dawnego lokum. Tak pomyślawszy, poruszyłem się w łóżku i lekko zakasłałem, aby uświadomić intruzce, że to ja jestem teraz tutaj lokatorem. Powoli odwróciła się, ale, wielkie nieba, milordzie, jakąż twarz mi odsłoniła! Niepodobna już było żywić żadnych wątpliwości co do tego, kim jest, ani zaliczyć jej do grona żywych osób. Na obliczu, które zachowało dawne rysy, odłożyły się ślady najokropniejszych i najbardziej występnych namiętności, jakie nawiedzały ją za życia. Miało się wrażenie, iż z grobu dobyte zostało ciało jakiejś straszliwej zbrodniarki, a z wieczystego ognia wyrwano duszę, aby je zjednoczyć w okropnym dziele. Poderwałem się na łóżku, siadłem, opierając się na dłoniach, i wpatrzyłem w okropne widmo. Wiedźma jednym szybkim ruchem zbliżyła się do łóżka, na którym zległem, i przykucnęła na nim, nachylając na odległość pół jarda ode mnie swe diaboliczne lico, na które wypełzł grymas nienawistnej drwiny żywionej przez wcielonego wroga. Tutaj generał Browne urwał i otarł czoło z zimnego potu, którym się ono pokryło na samo wspomnienie przeraźliwej wizji. — Milordzie, nie jestem tchórzem — ciągnął. — Zaznałem wszelkich śmiertelnych niebezpieczeństw związanych z moją profesją i mogę bez fałszywej skromności stwierdzić, że Richard Browne nigdy nie przyniósł ujmy orężu, które nosi. W tych jednak upiornych okolicznościach, czując na sobie wzrok, czy nawet wręcz uchwyt wcielonego zła, opuściła mnie wszelka dzielność, męstwo stopniało niczym wosk w ogniu i miałem wrażenie, że każdy z oddzielna włos staje mi dęba na głowie. Krew zakrzepła mi w żyłach, ja zaś osunąłem się w omdleniu, zupełnie jakby ofiarą przerażenia padła jakaś wiejska dzieweczka czy dziesięciolatek. Nawet nie próbuję zgadywać, jak długo leżałem w tym stanie. Zbudził mnie dzwon zamkowy, wydzwaniający pierwszą tak wyraźnie, jakby znajdował się w tym samym pokoju. Trochę potrwało, zanim odważyłem się otworzyć oczy, bałem się bowiem, że napotkam spojrzenie tego przerażającego widma. Kiedy się jednak zebrałem w końcu w sobie, nigdzie nie było go widać. W pierwszym odruchu chciałem zadzwonić, aby obudzić służbę i przenieść się na strych czy jakieś inne poddasze, aby się zabezpieczyć przed następnym najściem. Cóż, muszę wyznać, że zmieniłem zamiar, nie dlatego jednak, że wstydziłem się przyznać do przygody, lecz z powodu strachu, iż drogę do znajdującego się obok kominka sznura może mi zagrodzić owa złośliwa wiedźma, nie wykluczałem bowiem tego, że przyczaiła się w jakimś kąciku. Nawet nie spróbuję opisać, jakie gorące i zimne na przemian dreszcze targały mną przez resztę nocy, a chwile drzemki przerywały momenty zatrwożonego czuwania — jedne i drugie trudne do odróżnienia od niejasnych stanów pośrednich. Straszyły mnie setki koszmarnych obiektów, od opisanej jednak wcześniej zjawy różniły się tym, iż dobrze wiedziałem, że są jedynie wytworem mojej fantazji i rozedrganych nerwów. Nastał wreszcie dzień, a ja zwlokłem się z łóżka, słaby na ciele, a zarazem przepełniony wstydem jako mężczyzna i jako żołnierz, ale najbardziej z powodu chęci, by czmychnąć z nawiedzonego pokoju, która wzięła górę nad wszystkimi innymi względami. W najbardziej gorączkowym przeto pośpiechu oblekłszy się w ubranie, pierzchnąłem z siedziby jego lordowskiej mości, aby na otwartym powietrzu szukać jakiejś ulgi dla mego systemu nerwowego rozdygotanego po spotkaniu z istotą — nie mogłem oprzeć się temu przekonaniu — pochodzącą z innego świata. Jego lordowska mość poznał zatem przyczynę mego pomieszania oraz nagłego pragnienia, aby opuścić pański gościnny zamek. W innych miejscach, tuszę, możemy śmiało się spotykać i to po wielokroć, niech mnie Bóg jednak broni przed spędzeniem jeszcze jednej nocy pod tym dachem! Przedziwna była to opowieść, generał jednak przedstawił ją z takim przekonaniem w głosie, że nie było tu nawet miejsca na komentarze najczęściej towarzyszące podobnym historiom. Lord Woodville ani razu nie spytał gościa, czy aby wszystko to mu się nie przyśniło, nie zgłosił też żadnej sugestii, które zwykło się wysuwać, aby wyjaśnić jakieś nadnaturalne zdarzenia, jak chociażby wybryki fantazji czy defekt nerwów wzrokowych. Przeciwnie, wydawało się, że jest głęboko poruszony możliwością prawdziwości i rzetelności tego, co usłyszał. Po dość długiej chwili milczenia nader szczerze zaczął przepraszać swego starego przyjaciela za katusze, jakich doświadczył w jego domu. Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki\n<a href="http://cyfroteka.pl/ebooki/Z_duchami_przy_wigilijnym_stole-ebookRO/p00653979i006" target="_blank" title="Z duchami przy wigilijnym stole - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="http://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Z duchami przy wigilijnym stole - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


Treść orzeczenia I Ns 366/18 - Portal Orzeczeń Sądów Powszechnych\nI Ns 366/18 - postanowienie z uzasadnieniem Sąd Rejonowy w Nowym Targu z 2019-12-03\nSygn. akt: I Ns 366/18\nPrzewodniczący: SSR Janina Furczoń\nProtokolant: st.sekr. sąd. Renata Pietrzak\npo rozpoznaniu w dniu 27 listopada 2019 r. w Nowym Targu\nprzy uczestnictwie J. G., A. S., J. S. (1), A. B., D. S. (1), J. S. (2), Z. S., S. S. (1), D. S. (2)\no stwierdzenie nabycia spadku po W. G., s. S. i M.\nI. stwierdzić, że prawa do spadku po W. G., s. S.\ni M., zmarłym w dniu 26 września 2017 r. w miejscowości B., która była ostatnim miejscem jego zwykłego pobytu, na podstawie ustawowego porządku dziedziczenia nabyło rodzeństwo: brat J. G. w 7/21 częściach, siostra A. B. w 7/21 częściach, siostrzeńcy: S. S. (1), J. S. (1), Z. S., A. S., J. S. (2) i D. S. (1) po 1/21 części każdy z nich oraz syn siostrzeńca D. S. (2) w 1/21 części;\nII. orzec, że strony ponoszą koszty postępowania związane ze swoim udziałem w sprawie.\npostanowienia z dnia 3 grudnia 2019 r.\nWnioskodawczyni D. M. domagała się, by Sąd stwierdził, że nabyła spadek po W. G., zmarłym w dniu 26 września 2017 r. w B., gdzie znajdowało się również ostatnie miejsce zwykłego pobytu spadkodawcy, na podstawie testamentu ustnego. W uzasadnieniu podała, że zmarły W. G. był jej wujkiem – bratem jej matki A. B..\nSześć lat przed śmiercią opiekowała się wujkiem, który był samotny. Podała, że z tej przyczyny wujek zamierzał zapisać jej posiadany majątek za dożywocie i w tym celu były nawet złożone dokumenty u notariusza. W dniu śmierci nagle poczuł się źle, położył się, początkowo nie pozwolił wezwać karetki, natomiast zażądał, by wnioskodawczyni wezwała sąsiadów, M. J. (1), W. J. i M. B.. Z początku nie wiedziała, po co. Dopiero po czasie dowiedziała się, że jej wuj W. G. do tych osób oświadczył ostatnią wolę. Podniosła również to, że W. G. miał problemy z pisaniem oraz że bardzo chciał, by to ona była jego spadkobiercą w zamian za opiekę. Kiedy po jakimś czasie wezwała karetkę pogotowia, to okazało się, że wujek zmarł.\nUczestnicy postępowania, A. B., J. G., D. S. (1) wnieśli o stwierdzenie nabycia spadku po W. G. na podstawie ustawy, kwestionując ważność testamentu ustnego. W uzasadnieniu odpowiedzi na wniosek podali, że W. G. nie miał problemów z pisaniem, a obietnice przekazania swojego majątku składał wielokrotnie różnym osobom, w zależności od sytuacji życiowej, w jakiej się znajdował. Nadto wskazali oni, że brak jest jakichkolwiek podstaw do przyjęcia, by istniała obawa rychlej śmierci w dacie, w której miał być sporządzony testament ustny przez W. G..\nW. G. zmarł jako kawaler w dniu 26 września 2017 r. w B., gdzie znajdowało się ostatnie miejsce jego zwykłego pobytu.\ndowód: odpis skrócony aktu zgonu – k. 23.\nNie posiadał dzieci własnych ani przysposobionych, a rodzice, S. i M. zmarli przed nim. Miał czworo rodzeństwa: brata J. G. i brata T. G. oraz siostry – A. B. i J. S. (2). J. S. (2) zmarła przed W. G., pozostawiając zstępnych, S. S. (1), J. S. (1), J. S. (3), A. S., D. S. (1), J. S. (2) i Z. S.. Z dzieci siostry spadkodawcy, J. S. (2) zmarł syn, J. S. (3), pozostawiając syna D. S. (2). Przed spadkodawcą zmarł również jego brat T. G., który nie pozostawił zstępnych.\ndowód: zapewnienie złożone przez uczestnika J. G. – k. 107, dokumenty stanu cywilnego – k. 24-33.\nW dniu 26 września 2017 r., tj. w dacie, w której W. G. zmarł, w jego domu przebywała wnioskodawczyni D. M.. Rano, gdy wnioskodawca wstał, czuł się bardzo słaby, bolały go zęby i w związku z tym wnioskodawczyni zaproponowała, że zawiezie go do dentysty, na co się nie zgodził, mówiąc, że nie ma ubezpieczenia. Następnie zwrócił się do wnioskodawczyni, by udała się do sąsiadów, odpowiadając na jej pytanie, po co, oświadczył , że „on wie po co”. Wnioskodawczyni udała się do sąsiadów, M. i W. J. i do sąsiadki M. B. i poprosiła, by przyszli do domu W., bo ich wzywa. Wnioskodawczyni, mimo tego zachowania W. G. nie spodziewała się, że umrze. On sam w tym dniu nic nie mówił o śmierci, mówił tylko, że boli go w piersiach, ale „że mu przejdzie”. Nie żegnał się z wnioskodawczynią i po wizycie sąsiadów wnioskodawczyni udała się na zakupy, a po powrocie z zakupów udała się do ogrodu w celu wyplewienia chwastów, które urosły w kwiatach. Kiedy wróciła z ogrodu, podeszła do wujka i stwierdziła, że coś mu się stało. Dopiero wtedy zadzwoniła po karetkę, która nie przyjechała na miejsce. Wieczorem lekarz rodzinny stwierdził zgon W. G..\ndowód: zeznania wnioskodawczyni – k. 198 – 202, pismo Ośrodka (...) w S. – k. 156.\nW. J. i M. J. (2), a także M. B. po wezwaniu ich przez wnioskodawczynię udali się do domu, w którym mieszkał W. J.. Kiedy przyszli, siedział on na łóżku ubrany w czarny sweter i czarne spodnie, był blady i zmęczony. Powiedział do sąsiadów, że jego wola jest taka, by „wszystko, co ma było D.”. Powiedział również do świadków, że bardzo źle się czuje, ale położy się spać i wszystko mu przejdzie. Świadkowie o nic nie pytali W. G. i po złożeniu przez niego oświadczenia opuścili pomieszczenie, w którym się znajdował. W czasie składania tego oświadczenia wnioskodawczyni, tak jak żądał W. G., wyszła na zewnątrz i nie była obecna przy jego składaniu. Zdarzenie to miało miejsce przed południem w dniu 26 września 2017 r. W. G. nie domagał się, by świadkowie spisali jego wolę. Nie byli zdziwieni jego wyglądem, ponieważ „zawsze był taki blady” i nie robił na nich wrażenia „żeby był aż tak bardzo chory”. Nie był również wystraszony i żaden ze świadków nie odczuł, by spadkodawca był pod jakąś presją.\ndowód: zeznania świadków M. J. (2) – k. 108, W. J. – k. 108-109 i M. B. – k. 109.\nPrzez okres kilku miesięcy przed śmiercią W. G. wnioskodawczyni przebywała za granicą, gdzie pracowała. Przyjechała do Polski około trzech dni przed 26 września 2017 r. i zamieszkała u spadkodawcy. Wtedy, kiedy przebywała w kraju, odwiedzała swojego wuja W. G. i świadczyła niezbędną pomoc w zakresie zakupów jedzenia, prania, sprzątania, przywożenia mu posiłków. Pomiędzy nią a D. S. (1) i jej rodziną dochodziło do nieporozumień, bowiem rodzina S. uważała, że udzielając wcześniej pomocy spadkodawcy jest uprawniona do otrzymania jego majątku, tym bardziej, że świadczyła dla W. G. pomoc w zakresie odbudowy spalonego budynku, w którym W. G. mieszkał. Rodzeństwo spadkodawcy, J. G. i A. B., jeżeli odwiedzali swojego brata W., to czynili to bardzo sporadycznie, a ich odwiedziny nie były związane z udzielaniem mu bieżącej pomocy bądź opieki. Zarówno brat, jak i siostra liczyli, że otrzymają od spadkodawcy własność posiadanego przez niego gospodarstwa rolnego i na tym tle dochodziło między nimi do rozdźwięku i w zasadzie braku wzajemnych życzliwych kontaktów.\ndowód: zeznania wnioskodawczyni – k. 198-202, zeznania uczestniczki D. S. (1) – k. 197-198.\nW. G. kilka lat przed śmiercią miał wykonany zabieg stawu biodrowego, był również około 10 lat wcześniej w szpitalu, ponieważ zachorował i był nieprzytomny. Nigdy nie skarżył się na serce. Kiedy odwiedziła go siostra A. B. około jednego miesiąca przed śmiercią, w jej ocenie czuł się bardzo dobrze.\ndowód: zeznania świadka A. B. – k. 195-197.\nPowyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie dokumentów stanu cywilnego, pisma skierowanego do Sądu przez Ośrodek (...) w S. oraz zeznań świadków: M. J. (2), W. J. i M. B., a także przesłuchania wnioskodawczyni i uczestniczek: A. B. oraz D. S. (1).\nZeznaniom wnioskodawczyni Sąd dał wiarę co do okoliczności istotnych dla rozpoznania sprawy, a dotyczących żądania skierowanego do niej przez spadkodawcę o wezwanie sąsiadów oraz w zakresie okoliczności dot. stanu zdrowia, w jakim znajdował się W. G. w dniu 26 września 2017 r. przez nią zaobserwowanym. To, że spadkodawca w tym dniu źle się czuł, potwierdzili wszyscy świadkowie słuchani w sprawie. Również i co do zdarzeń, które nastąpiły po opuszczeniu budynku, w którym mieszkał spadkodawca przez świadków, brak jest jakichkolwiek podstaw, by kwestionować wiarygodność zeznań wnioskodawczyni w tym zakresie. Okoliczności dotyczące sprawowania opieki, jej zakresu i czasokresu, w którym wnioskodawczyni zamieszkiwała z W. G., nie są istotne dla rozstrzygnięcia sprawy, która dotyczy ważności testamentu ustnego.\nOdnosząc się do zeznań uczestników A. B. i D. S. (1) należy wskazać, iż nie budzą one wątpliwości co do tego, że W. G. mieszkał sam, a pomoc rodzeństwa i innych członków rodziny była sporadyczna i uzależniona od ich woli i była świadczona w różny sposób przez każdą z tych osób. Nie budzą również wątpliwości Sądu wskazywane przez uczestników okoliczności świadczące o wzajemnych skłóceniu się rodziny przez to, że członkowie rodziny liczyli na to, że W. G., jako osoba samotna, posiadająca majątek, przekaże go właśnie im.\nSąd dał wiarę w całości zeznaniom świadków M. J. (2), W. J. i M. B., ponieważ są konsekwentne, wewnętrznie spójne i nie budzą wątpliwości co do wiarygodności, że miało miejsce takie zdarzenie, jak złożenie w obecności tych trzech świadków oświadczenia przez spadkodawcę W. G. zgodnie z którym wyraził on wolę, że wszystko, co jest jego, przekazuje wnioskodawczyni. Należy podkreślić, że w tym zakresie zeznania świadków zasadnicze nie różniły się nawet co do szczegółów, były obiektywne i zbieżne.\nMając powyższe na względzie, Sąd zważył, co następuje:\nStosownie do dyspozycji art. 926 § 1 kodeksu cywilnego powołanie do spadku wynika z ustawy albo z testamentu. Pierwszeństwo ma zawsze wola spadkodawcy, wyrażona w przewidzianej prawem formie, tj. formie testamentu, co wynika z art. 926 § 2 kodeksu cywilnego.\nStosownie do treści art. 941 kodeksu cywilnego, rozporządzenie majątkiem na wypadek śmierci może nastąpić wyłącznie w formie testamentu. Testament jest czynnością prawną formalną, tj. czynnością, która musi być dokonana w formie przewidzianej ustawą pod rygorem nieważności. Z uwagi na formę testamentu wyróżnia się testamenty zwykłe i testamenty szczególne, do których należy m. in. testament ustny.\nZgodnie z dyspozycją art. 952 § 1 kodeksu cywilnego „jeżeli istnieje obawa rychłej śmierci spadkodawcy albo jeżeli wskutek szczególnych okoliczności zachowanie zwykłej formy testamentu jest niemożliwe lub bardzo utrudnione, spadkodawca może oświadczyć ostatnią wolę ustnie przy jednoczesnej obecności co najmniej trzech świadków”.\nDla ważności testamentu ustnego wymagane jest łączne spełnienie następujących przesłanek:\n1) obawa rychłej śmierci spadkodawcy albo zaistnienie okoliczności szczególnych, uniemożliwiających lub bardzo utrudniających zachowanie zwykłej formy testamentu;\n2) złożenie przez spadkodawcę ustnie swojej woli;\n3) jednoczesna obecność co najmniej trzech świadków przy składaniu oświadczenia woli przez spadkodawcę.\nW myśl art. 952 § 2 i § 3 kodeksu cywilnego treść, a tym samym także istnienie testamentu ustnego może być stwierdzone tylko w dwojaki sposób. Po pierwsze, treść testamentu ustnego może być stwierdzona w ten sposób, że jeden ze świadków albo osoba trzecia spisze oświadczenie spadkodawcy przed upływem roku od jego złożenia z podaniem miejsca i daty oświadczenia oraz miejsca i daty sporządzenia pisma, a pismo to podpiszą spadkodawca i dwaj świadkowie albo wszyscy świadkowie.\nGdy treść testamentu ustnego nie została w powyższy sposób stwierdzona, można ją w ciągu sześciu miesięcy od dnia otwarcia spadku stwierdzić przez zgodne zeznania świadków złożone przed sądem.\nPrzechodząc ma grunt rozpoznawanej sprawy należy przyjąć, że zostały spełnione wymogi formalne do stwierdzenia treści testamentu ustnego przez zgodne zeznania świadków złożone przed sądem. Do sądu należało więc ustalenie, czy zaistniały przesłanki, o których mowa w art. 952 § 1 kodeksu cywilnego.\nW ocenie Sądu w ustalonym stanie faktycznym nie miała miejsca żadna szczególna okoliczność uniemożliwiająca lub znacznie utrudniająca zachowanie zwykłej formy testamentu. Skoro wnioskodawczyni, jak sama zeznała, od sześciu lat opiekowała się spadkodawcą i w tym okresie aż do śmierci W. G. nie doszło do żadnych nadzwyczajnych wydarzeń, które uniemożliwiałyby lub znacznie utrudniały spadkodawcy sporządzenie testamentu w zwykłej formie, to brak jest podstaw do przyjęcia, że nie mógł on sporządzić testamentu w formie testamentu alograficznego w tym testamentu sporządzonego przed notariuszem. Taka możliwość z całą pewnością istniała co wynika choćby z zeznań wnioskodawczyni, że były prowadzone rozmowy o przekazaniu majątku przez spadkodawcę na jej rzecz, a nawet były już oddane dokumenty do notariusza w celu sporządzenia umowy. Wnioskodawczyni twierdzi, że to nie nastąpiło z uwagi na jej trudną sytuację materialną i brak środków na poniesienie kosztów sporządzenia aktu notarialnego. W tej sytuacji, gdyby istotnie spadkodawca miał wolę przekazania swojego majątku wnioskodawczyni, to bez jakichkolwiek przeszkód mógł on sporządzić testament, bowiem z czynnością tą nie wiąże się konieczność poniesienia wysokich kosztów. Nawet zakładając, że spadkodawca nie potrafił pisać, to mógł on wyrazić swoją ostatnią wolę przez sporządzenie testamentu w gminie bądź przed notariuszem. Skoro tego nie uczynił, a mógł, to należy założyć, że takiej woli nie miał. Nie przeszkadzał temu stan zdrowia W. G., który mimo dolegliwości zasadniczo związanych z wiekiem i prowadzonym trybem życia , samodzielnie funkcjonował. Należy w tym miejscu wskazać i to, że spadkodawca, czując się źle, mógł wezwać notariusza do swojego miejsca zamieszkania celem sporządzenia testamentu.\nNie zaistniała również druga alternatywna przesłanka warunkująca możliwość sporządzenia testamentu ustnego, jaką jest obawa rychłej śmierci spadkodawcy. W orzecznictwie panuje pogląd, że przesłankę tą należy rozstrzygać każdorazowo w konkretnym stanie faktycznym, by ustalić, czy rzeczywiście w chwili sporządzenia testamentu istniała obawa rychłej śmierci spadkodawcy. Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 15 lutego 2008 r., I CSK 381/07 Lex nr 465921 stwierdził, że obawa rychłej śmierci nie oznacza tylko lęku czy strachu przed śmiercią odczuwanego przez spadkodawcę, lecz świadomość spadkodawcy, że możliwa jest jego rychła śmierć, przy czym musi wcześniej wydarzyć się coś, co by tę obawę uzasadniało, a zatem subiektywne odczucia testatora muszą być usprawiedliwione obiektywnymi okolicznościami (tak Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 27 lutego 2013 r., IV CSK 380/12, Lex nr 1314431). Musi zatem istnieć pewien obiektywny stan uzasadniający istnienie takiej obawy, zaś obawa rychłej śmierci musi zachodzić w chwili składania oświadczenia woli na wypadek śmierci. Nie można zakładać istnienia uzasadnionej obawy rychłej śmierci tylko na tej podstawie, że spadkodawca zmarł w krótkim czasie po sporządzeniu testamentu (uchwała Sądu Najwyższego z dnia 7 stycznia 1992 r., III CZP 135/91 oraz postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 8 lutego 2006 r., III CSK 128/05).\nW oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy należy przyjąć, że zarówno z subiektywnego, jak i obiektywnego punktu widzenia w czasie sporządzenia testamentu ustnego przez spadkodawcę W. G. nie zachodziła obawa rychłej jego śmierci. Co prawda w dniu 27 września 2017 r. spadkodawca uskarżał się na złe samopoczucie, jak zeznała wnioskodawczyni, bolały go zęby, a także pokazywał, że boli go coś w piersiach, jednakże ani do wnioskodawczyni ani też do świadków, którzy przyszli do jego mieszkania nie twierdził, że jego stan jest taki, że obawia się śmierci, a wręcz przeciwnie, mówił do nich i do wnioskodawczyni, że położy się, napije mleka i mu przejdzie. Również obiektywnie świadkowie i sama wnioskodawczyni nie uważali, że spadkodawca umrze, skoro żaden z nich nie zdecydował o zawiezieniu spadkodawcy do lekarza bądź zawezwaniu karetki pogotowia. Co prawda W. G. nie życzył sobie tego, najprawdopodobniej z tej przyczyny, że obawiał się, jako że nie był ubezpieczony, że będzie ponosił koszty związane z leczeniem , jednakże okoliczności te nie mogły być powodem nieudzielenia mu pomocy medycznej, gdyby istotnie ocena jego stanu zdrowia przez osoby, które z nim rozmawiały w momencie składania oświadczenia była taka, że jego życie jest zagrożone. Jedyny logiczny wniosek, jaki można wysunąć z tych okoliczności faktycznych, jest taki, że spadkodawca w istocie w dniu sporządzenia testamentu ustnego nie odczuwał realnej obawy śmierci. Za takim stanowiskiem przemawia także wzgląd na zachowanie samej wnioskodawczyni, która, gdy spadkodawca się położył, udała się na zakupy, a następnie do ogródka, do plewienia kwiatów. Wskazuje to, że nikt z tych osób, które miały kontakt ze spadkodawcą w dniu 26 września 2017 r. nie uznał stanu zdrowia spadkodawcy za zagrażający jego życiu ani nawet na tyle poważny, że wymagałby konsultacji lekarskiej. Samo pytanie spadkodawcy, czy zadzwonić po pogotowie i brak jego zgody, nie jest okolicznością przesądzającą o tym, że obiektywnie spadkodawca w dniu 26 września 2017 r. był w stanie zagrażającym jego życiu. Należy w tym miejscu również wskazać na to, że świadkowie testamentu nie byli w dniu składania przez spadkodawcę oświadczenia świadomi swojej roli, a to dlatego, że spadkodawca nie twierdził do nich, że chce sporządzić testament, bo obawia się rychłej śmierci ani też nie twierdziła tego wnioskodawczyni, która, wzywając ich do domu spadkodawcy, nie mówiła, w jakim celu W. G. ich wzywa.\nW związku z tym, że nie zaistniała żadna z przesłanek, o których mowa w art. 952 § 1 kodeksu cywilnego, Sąd stwierdził nabycie praw do spadku na podstawie przepisów ustawy, a to art. 932 § 4 i § 5 kodeksu cywilnego.\nSąd pominął dowody zgłoszone przez pełnomocników uczestników w piśmie z dnia 21 lutego 2019 r., bowiem fakty, na które te dowody były wnioskowane były udowodnione zgodnie z twierdzeniami wnioskodawczyni a dodatkowe okoliczności jakie miały być ustalone na ich podstawie nie miały znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy i zmierzały jedynie do przedłużenia postępowania.\nSąd pominął również zgłoszony przez pełnomocnika wnioskodawczyni dowód z zeznań świadka B. B. oraz wniosek o zwrócenie się do Krajowego Rejestru Karnego o informację, czy A. B. była karana za składanie fałszywych zeznań, a to z tej przyczyny, że fakty dotyczące relacji, jaki miał W. G. z wnioskodawczynią i uczestnikami, a także okoliczności dotyczące sprawowania opieki przez wnioskodawczynię nad spadkodawcą były nieistotne dla rozstrzygnięcia sprawy, tak samo jak informacja K. na okoliczność czy uczestniczka A. B. była karana za fałszywe zeznania. A. B. byłą słuchana w sprawie jako uczestniczka, a wiarygodność jej zeznań została oceniona przez Sąd na podstawie całokształtu zebranego w sprawie materiału dowodowego.\nO kosztach postępowania orzeczono na zasadzie art. 520 § 1 kodeksu postępowania cywilnego, bowiem strony były w równym stopniu zainteresowane wynikiem postępowania, a wydane orzeczenie dotyczy ich praw.\nDodano: 6 maja 2020 , Opublikował(a): Elżbieta Firfas


Rodzaje wód - jakie typy wody rozróżniamy? Klasyfikacja | TVN Zdrowie | TVN Zdrowie\nCzytasz: Rodzaje wód – klasyfikacja i właściwości\nFot. oatawa / stock.adobe.com\nRodzaje wód pitnych to temat, który wzbudza duże zainteresowanie wśród osób dbających o kondycję (np. sportowców) oraz przewlekle chorych, ponieważ w określonych sytuacjach wody mogą poprawić stan ich zdrowia. Każdy rodzaj wody (źródlana, mineralna, lecznicza i stołowa) ma swoje zalety.\nWszystkie rodzaje wód przeznaczonych do spożycia spełniają rygorystyczne normy czystości i jakości, ale ze względu na zawartość składników mineralnych warto sięgać po nie z umiarem – czasem po uprzedniej konsultacji z lekarzem. Obecnie największą popularnością cieszą się wody mineralne.\nRodzaje wód – klasyfikacja podstawowa\nWody pitne dostępne w Polsce to: wody źródlane, mineralne, stołowe oraz lecznicze.\nNaturalne wody źródlane to wody podziemne, pochodzące ze źródeł charakteryzujących się krystaliczną czystością. Są one wydobywane z płytszych warstw niż wody mineralne, w związku z czym zawierają znacznie mniej składników mineralnych – na ogół poniżej 500 mg w litrze wody. Niska zawartość minerałów sprawia, że przy umiarkowanym spożyciu wody źródlane nie mają większego wpływu na organizm, ale większa ich podaż może spowodować nadmierne wydalanie składników mineralnych wraz z moczem oraz – w rezultacie – zaburzenia wodno-elektrolitowe. Wiele osób używa wody źródlanej do parzenia herbaty i kawy, gotowania, oraz do rozpuszczania suplementów lub odżywek białkowych.\nDlaczego warto pić wodę? Jaką wodę wybrać? Odpowiedź znajdziecie na filmie:\nNaturalne wody mineralne są wydobywane z odwiertów głębinowych, dzięki czemu zwykle mają w składzie co najmniej 1000 mg składników mineralnych w 1 litrze (niektóre wody mają ich znacznie mniej). Spożywanie wody mineralnej może stanowić ważny element w profilaktyce wielu schorzeń poprzez uzupełnienie ewentualnych niedoborów w diecie. Co warte podkreślenia, składniki mineralne występujące w wodzie mineralnej mają dobrze przyswajalną postać.\nKolejny rodzaj wody dostępny w sklepach to tak zwane wody lecznicze – zawierające ponad 4000 mg składników mineralnych w litrze (niektóre wody mają aż 24 000 mg składników mineralnych w litrze!). Działanie lecznicze wód o tak wysokiej zawartości minerałów jest potwierdzone badaniami klinicznymi oraz wieloletnimi obserwacjami. W nadmiarze wody lecznicze mogą być groźne dla zdrowia, dlatego nie należy spożywać ich bez uprzedniej konsultacji z lekarzem.\nNa półkach sklepowych można znaleźć tak zwane wody stołowe, które powstają wskutek zmieszania przefiltrowanej wody z wodociągów lub wody źródlanej z wodą mineralną lub składnikami mineralnymi. Ilość obecnych w nich minerałów jest zwykle znacznie mniejsza niż w „klasycznej” wodzie mineralnej, ale większa niż w wodach źródlanych.\nWarto wiedzieć: Woda alkaliczna: jak zrobić? Działanie wody alkalicznej i przeciwwskazania\nDo 1992 r. pojęcie wody mineralnej było ściśle związane z ilością zawartych w niej składników mineralnych, która musiała przekraczać 1000 mg/l. Obecnie kluczowe znaczenie podczas klasyfikacji wód odgrywa stopień jej czystości oraz stabilność składu mineralnego.\nZe względu na stopień mineralizacji wody mineralne dzieli się na: niskozmineralizowane (mniej niż 500 mg składników mineralnych w litrze), średniozmineralizowane (501–1500 mg/l) oraz wysokozmineralizowane (ilość minerałów przekraczająca 1500 mg/l). Oddzielną kategorię stanowią wody bardzo niskozmineralizowane, zawierające mniej niż 50 mg soli mineralnych w litrze.\nWody mineralne w Polsce – rodzaje\nWody mineralne w Polsce są wydobywane na szerszą skalę od początku XIX w., ale do 1992 r. zarejestrowano tylko 28 źródeł (tylko z nich pozyskiwano wodę o odpowiednio wysokim stopniu mineralizacji). Po obniżeniu wymagań liczba ujęć wody mineralnej znacząco wzrosła (podobnie jak liczba rozlewni), a ilość wody o stopniu mineralizacji przekraczającym 1000 mg/l butelkowanej co roku w Polsce sięga już 250 milionów litrów.\nRodzaje wód mineralnych wydobywane w Polsce to wspomniane już bardzo niskozmineralizowane, niskozmineralizowane, średniozmineralizowane oraz wysokozmineralizowane. Ilość składników mineralnych w litrze wody zależy od głębokości występowania – wody pozyskiwane w zapadlisku przedkarpackim i w Karpatach, na głębokości 1–3 km, charakteryzują się wyższym stopniem mineralizacji niż na przykład wody pozyskiwane na Kujawach czy wzdłuż wybrzeża Morza Bałtyckiego (odwierty do maksymalnie 200 m). Od tej reguły istnieją jednak wyjątki, mianowicie wody mineralne występujące głęboko w Sudetach są słabo zmineralizowane ze względu na działanie dwutlenku węgla.\nMianem wód leczniczych określane są wody podziemne, charakteryzują się brakiem zanieczyszczeń mikrobiologicznych i chemicznych, odpowiednio wysokim stopniem mineralizacji lub obecnością przynajmniej jednego składnika swoistego (dwutlenku węgla, radonu, jodków, fluorków, dwuwartościowego żelaza, kwasu metakrzemowego, siarki dwuwartościowej) oraz naturalną zmiennością właściwości chemicznych i fizycznych.\nWody lecznicze występują w prawie całej Polsce oprócz Tatr, pienińskiego pasa skałkowego, cokołu paleozoicznego Gór Świętokrzyskich oraz rejonu wisznickiego (wschodnia część tak zwanej platformy prekambryjskiej).\nZe względu na skład chemiczny wyróżnia się następujące rodzaje wód leczniczych: krzemowe, fluorkowe, żelaziste, jodkowe, radonowe, siarczkowe, kwasowęglowe i szczawy, chlorkowe, siarczanowe i wodorowęglanowe. Oddzielną grupę stanowią lecznicze wody termalne.\nCzy pijesz minimum 2 litry wody dziennie?\nWody lecznicze – właściwości prozdrowotne. Jakie są rodzaje wód leczniczych? TVN zdrowie


Wraca sprawa Anny Kalczyńskiej i Andrzeja Sołtysika. KRRiT wydało werdykt o zachowaniu prezenterów Dzień Dobry TVN. kraj.life\nWraca sprawa Anny Kalczyńskiej i Andrzeja Sołtysika. KRRiT wydało werdykt o zachowaniu prezenterów Dzień Dobry TVN\nKRRiT wydała decyzję w sprawie słynnej afery wokół koreańskiego wokalisty w Dzień Dobry TVN. Oskarżeni o rasizm i żarty z innych kultur Anna Kalczyńska i Andrzej Sołtysik pod obstrzałem telewidzów. Co ich spotka za niegodne zachowanie?\nAnna Kalczyńska, Andrzej Sołtysik/screen Instagram\nTą sprawą przez tygodnie żyła cała Polska. Niebotyczną wpadka Anny Kalczyńskiej i Andrzeja Sołtysika w porannym wydaniu Dzień Dobry TVN na żywo była szeroko komentowana w mediach.\nPrezenterzy doczekali się surowej krytyki za wyśmiewanie wyglądu pewnego koreańskiego wokalisty. Dziś Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji zamknęła postępowanie wyjaśniające te sprawę. Co czeka prezenterów TVN?\nMowa oczywiście o słynnej aferze związanej z wynikami rankingu 100 najprzystojniejszych mężczyzn świata. Na pierwszym miejscu znalazł się wówczas Jeon Jeong-guk, inaczej Jungkook, 20-letni Wokalista i członek koreańskiego boysbandu BTS. Na drugim miejscu znalazł się YouTuber PewDewPie, a na trzecim wokalista z Kanady Shawn Mendes.\nRanking ten tworzony był w oparciu o głosy internautów, szczególnie młodych ludzi. Jego wyniki były niezwykle zaskakujące dla prowadzących Dzień Dobry TVN, Anny Kalczyńskiej i Andrzeja Sołtysika, którzy nie potrafili zrozumieć, dlaczego na podium nie znajdują się takie osoby jak Brad Pitt i wiele innych hollywoodzkich gwiazd.\nAnna Kalczyńska i Andrzej Sołtysik poddanie ocenie KRRiT. Jaki będzie finał sprawy?\nNie to było jednak problemem. W pewnym momencie Anna Kalczyńska mówiąc na temat koreańskiego wokalisty stwierdziła, że ma on niemęską twarz i z pewnością farbuje włosy. Później było już tylko gorzej.\nTe niepochlebne uwagi, również odnoszące się do pochodzenia muzyka zwróciły uwagę internautów, którzy wprost wytknęli parze prowadzących kompletny brak szacunku, rasizm i brak profesjonalizmu.\nSprawa stała się głośna w świecie, dotarła nawet do koreańskich mediów. Tam TVN-owi zarzucono rasizm, naśmiewanie się z innych kultur i postępowanie poniżej pasa. W Polsce również Kalczyńska i Sołtysik spotkali się z ogromną krytyką, a do Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji trafiły liczne skargi na wyemitowany na żywo materiał w DDTVN.\nOkazuje się po trzech miesiącach postępowania, że KRRiT nie nałoży kary finansowej na TVN, ani na prowadzących DDTVN. Rada miała stwierdzić brak przekroczenia przez nadawcę przepisów ustawy o radiofonii i telewizji, a oświadczenie stacji w którym zostały przekazane przeprosiny jest wystarczające i właściwe do zaistniałej sytuacji.\ntoday these hosts of the most popular morning show in Poland were insulting Jungkook and Hoseok just bc they don't fit into their stereotypical beauty canon. it was disgusting and unprofessional,we demand an apology. #ddtvnapologize @DDTVN @AnnaKalczynska\n— ewa⁷ (@fakelovekoo) January 28, 2020\nWysłano: 23.04 15:41


Tanie loty Kos | Tickets.pl\nBilety lotnicze > Grecja > Kos\nBilety lotnicze do Kos (KGS)\nZarezerwuj najtańsze bilety lotnicze online do Kos. Za pomocą usługi wyszukiwania biletów lotniczych Tickets.pl bez problemu znajdziesz najlepszą ofertę i możesz w prosty sposób kupić bilety lotnicze z Kos. Musisz tylko określić kierunek lotu, datę, liczbę dorosłych pasażerów i dzieci. Następnie system zaoferuje wszystkie możliwe opcje zakupu biletów lotniczych z Gaithersburg.\nNa naszej stronie internetowej możesz zawsze sprawdzić aktualny rozkład lotów do Kos, Grecja z dowolnego lotniska na świecie, znaleźć zniżki, promocje, oferty last minute w zaciszu własnego domu i zarezerwować bilet na potrzebny lot.\nIle kosztuje bilet na samolot do Kos\nCeny przelotów do Kos z Gaithersburg zależą od dnia, miesiąca i godziny wylotu, a także od linii lotniczej. Porównujemy koszty bezpośrednich lotów i lotów z przesiadką w 750 liniach lotniczych. Użyj wyszukiwania biletów, aby sprawdzić ceny i daty wylotu z Twojego miasta.\nIle lotnisk jest w Kos?\nW Kos są następujące lotniska: Ippokratis.\nJakie są najtańsze loty do Kos?\nNajtańsze loty do Kos: .\nPopular flight destinations to Kos and back\nKos → Ostrawa\nWarszawa → Kos\nBerlin → Kos\nPoznań → Kos\nFlight Tickets Kos\nBilletes De Avión Kos\nBillets D'avion Kos\nBiglietti Aerei Kos\nLėktuvo Bilietai Kosas\nBilete De Avion Kos\nBilety Lotnicze Kos\nUçak Biletleri İstanköy\nUnikalny identyfikator Twojej sesji. Wykorzystaj go w wyniku jakichkolwiek trudności podczas korzystania z portalu: 2601977564


Zdarzeniem ubezpieczeniowym jest Zdarzenie przewidziane w umowie ubezpieczeniowej, w którego wyniku powstaje obowiązek Ubezpieczyciela dokonania wypłaty ubezpieczeniowej\nUbezpieczyciel zobowiązuje się do dokonania wypłaty ubezpieczeniowej w wysokości kosztów pomocy i usług doradczo-diagnostycznych, badań laboratoryjnych, instrumentalnych, funkcjonalnych, radiologicznych, endoskopowych, ultrasonograficznych oraz przeprowadzenia kompleksowego badania ambulatoryjnego.\nUbezpieczyciel zobowiązuje się do dokonania wypłaty ubezpieczeniowej w wysokości kosztów opieki medycznej i usług medycznych świadczonych ubezpieczonemu w ramach leczenia ambulatoryjnego, w tym leczenia w szpitalu dziennym.\nUbezpieczyciel zobowiązuje się do dokonania wypłaty ubezpieczeniowej w wysokości kosztów opieki medycznej i usług medycznych świadczonych Ubezpieczonemu podczas leczenia szpitalnego w oddziałach ogólnych i oddziałach specjalistycznych.\nUbezpieczyciel zobowiązuje się do dokonania wypłaty ubezpieczenia w wysokości kosztów opieki medycznej, która została udzielona Ubezpieczonemu przez ogólne lub specjalistyczne zespoły pogotowia ratunkowego.\nUbezpieczyciel zobowiązuje się do dokonania wypłaty ubezpieczenia w wysokości kosztów leczniczej, chirurgicznej i ortopedycznej opieki stomatologicznej udzielonej Ubezpieczonemu.\nUbezpieczyciel zobowiązuje się do dokonania wypłaty ubezpieczenia w wysokości kosztów opieki medycznej i usług medycznych, które są świadczone dzieciom w wieku od 7 dni do 16 lat (chyba że inne warunki umowy ubezpieczenia są przewidziane), na warunkach wybranego programu ubezpieczenia.\nTransport ubezpieczonego karetką pogotowia do najbliższego lekarza lub zakładu leczniczego.\nEwakuacja medyczna do szpitala najbliższego międzynarodowego lotniska lub najbliższego przejścia granicznego w kraju stałego pobytu.\nZwrot kosztów osoby towarzyszącej w przypadku posiadania zaświadczenia lekarskiego o konieczności eskortowania z zagranicy do miejsca stałego pobytu.\nJeżeli w razie wypadku lub nagłej choroby dochodzi do śmierci Ubezpieczonego, wówczas pokrywane są koszty repatriacji ciała w granicach określonej w umowie ubezpieczenia kwoty.\nUTRATA DOKUMENTÓW / BAGAŻU\nUbezpieczyciel zobowiązuje się do dokonania wypłaty ubezpieczeniowej w wysokości wartości utraconego bagażu lub kosztów odzyskania utraconych dokumentów, na warunkach wybranego programu ubezpieczenia.


Elektryczne ogrzewanie podłogowe - SEOdirect.pl - katalog stron seo\nAkcesoria i sprzęt do tworzenia instalacji elektrycznego ogrzewania podłogowego znajdziesz w sklepie internetowym firmy Mikroenergetyka. Na naszej stronie sklep. mikroenergetyka. com. pl możesz zapoznać się ze szczegółami naszej oferty. Ogrzewania podłogowe to nasza specjalność, dzięki czemu jesteśmy w stanie zaproponować Wam wyłącznie najskuteczniejsze rozwiązania.\nAktualizacja - data: 23.02.2021, godz: 07:16\nID strony w katalogu: 16195\nZareklamuj stronę https://sklep.mikroenergetyka.com.pl:\nFirma wakefocus. pl zajmuje się profesjonalnymi wyciągami do wakeboardingu i nart wodnych. Korzystamy jedynie ze sprawdzonych materiałów, które doskonale sprawdzają się na co dzień w tym sporcie. Nasze wyciągi pozwalają na uatrakcyjnienie miejsca turystycznego, . Wyciągi nadają się do wakeboardingu, nart wodnych, windsurfingu, kitesurfingu, wake skate’a, snowboardu oraz jazdy na tradycyjnych nartach. Zapraszamy do zapoznania się z ofertą.\n30.01.2015 godz.: 14:21 wyśw.: 745 ID str.: 2770 Więcej\nDziałający w Augustowie Zakład Ślusarski Rzodkiewicz Wiesław specjalizuje się przede wszystkim w dostarczaniu wysokiej jakości okuć ze stali kwasoodpornej przeznaczonej do łódek, żaglówek, jachtów, a także innych pojazdów wodnych. Okucia produkowane są z materiału cechującego się wysoką wytrzymałością, sztywnością, niską rozszerzalnością termiczną, a także wysoką odpornością ogniową. Zakład świadczy także usługi ślusarskie.\n10.10.2016 godz.: 06:32 wyśw.: 388 ID str.: 8151 Więcej\n11.07.2020 godz.: 08:49 wyśw.: 75 ID str.: 14768 Więcej


Kwestie opłat sądowych reguluje Ustawa z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych [Dz.U. 2005 nr 167 poz. 1398].\nPoniżej lista podstawowych opłat, głównie w sprawach wieczystoksięgowych, z jakimi możesz się spotkać. Te z nich, które są wymogiem umowy kredytu hipotecznego są kalkulowane przez bank w kosztach kredytu hipotecznego, pomimo, że wnoszone są na rachunek sądu. Tak jest np. z opłatą za wpis hipoteki.\n Opłata sądowa za założenie księgi wieczystej 100 zł [od 21.08.2019].\nJeśli wniosek o założenie księgi wieczystej jest w treści aktu notarialnego opłatę pobiera notariusz.\nJeśli samodzielnie składasz wniosek o założenie księgi wieczystej kupujesz znaki opłaty sądowej za 100 zł i naklejasz na wniosek sądowy o założenie KW przed złożeniem w biurze podawczym sądu. Z taką sytuacją możesz mieć do czynienia, jeśli kupujesz spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu mieszkalnego bez założonej KW. Pamiętaj jednak, że z wnioskiem o założenie KW nierozerwalnie będzie związany wniosek o wpis własności na Twoją rzecz, więc to nie koniec opłat.\n Wpis prawa własności – opłata sądowa 200 zł.\nAnalogicznie jak przy założeniu KW, jeśli w treści aktu notarialnego jest wniosek o wpis prawa własności to opłatę pobiera notariusz.\nJeśli sam składasz wniosek o założenie KW to w tym samym wniosku jest żądanie wpisu prawa własności. Za wpis własności zapłacisz 200 zł w znakach opłaty sądowej.\nŁącznie więc przy wniosku o założenie KW i wniosku o wpis własności powinieneś kupić znaki opłaty sądowej za 300 zł.\n Opłata sądowa za wpis udziału w prawie własności - nie mniej niż 100 zł.\n Wpis własności, użytkowania wieczystego lub spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu na podstawie dziedziczenia, zapisu lub działu spadku albo zniesienia współwłasności – opłata sądowa 150 zł niezależnie od liczby udziałów\n Za sprostowanie działu I-O zapłacisz 100 zł.\nWniosek o sprostowanie działu I-O (oznaczenie nieruchomości) możesz złożyć w treści aktu notarialnego przeniesienia własności lub na druku sądowym. Księga wieczysta może wymagać sprostowania w sytuacji np. zmiany numeracji działki, zmiany sposobu użytkowania działki z niezabudowanej na zabudowaną, ujawnienie adresu nieruchomości.\n Zmiana w dziale II księgi wieczystej – opłata sądowa 100 zł.\nMożesz zmienić nazwisko, a to wymaga aktualizacji działu II księgi wieczystej. Za taką zmianę zapłacisz 100 zł.\n Wpis hipoteki – opłata sądowa 200 zł.\nJeśli hipotekę ustanawiasz w treści aktu notarialnego opłatę pobierze notariusz.\nJeśli sam składasz wniosek o wpis hipoteki na podstawie dokumentów przygotowanych przez bank, kupujesz znaki opłaty sądowej za 200 zł.\nW przypadku hipoteki łącznej również wnosisz tylko jedną opłatę 200 zł.\n Wykreślenie hipoteki – opłata sądowa 100 zł.\nJeśli wniosek dotyczy wykreślenia dwóch lub większej ilości hipotek to za każdą z nich płacisz oddzielnie 100 zł.\nPrzykładowo, w księdze wieczystej widnieje hipoteka zwykła i kaucyjna. Wniosek o wykreślenie obu hipotek będzie kosztował 200 zł.\n Opłata sądowa za zmianę treści hipoteki 150 zł\nZmiany treści hipoteki dokonuje się na podstawie zaświadczenia banku. Możesz z taką sytuacją spotkać się, gdy podwyższasz aneksem kwotę kredytu lub gdy bierzesz drugi kredyt i bank chce zabezpieczyć jedną hipoteką dwie wierzytelności.\n Wpis roszczenia o przeniesienie hipoteki na miejsce opróżnione – opłata sądowa 150 zł.\nZ takim wymogiem banku możesz mieć do czynienia w sytuacji, gdy kupujesz nieruchomość i część środków idzie na spłatę kredytu zbywcy. Jeśli kredyt zbywcy był zabezpieczony jedną hipoteką kaucyjną albo hipoteką umowną wg zasad obowiązujących od 20.02.2011 to powstaje opróżnione miejsce hipoteczne.\nTwój bank może wymagać złożenia wraz z wnioskiem o wpis hipoteki wniosku o wpis roszczenia o przeniesienie nowej hipoteki na miejsce opróżnione.\nMożliwe też, że bank zaakceptuje Twoje oświadczenie, że nie będziesz korzystał z prawa do rozporządzania opróżnionym miejscem hipotecznym.\nDodatkowym wymogiem przy wniosku o wpis takiego roszczenia jest złożenie przez Ciebie oświadczenia o wyrażeniu zgody na przeniesienie hipoteki w miejsce opróżnione w obecności notariusza (podpis notarialnie poświadczony).\n Opłata sądowa za wykreślenie roszczenia o opłatę przekształceniową.\nZgodnie z art. 7 pkt. 10 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe w prawo własności tych gruntów od wniosku sądowego o wykreślenie roszczenia o opłatę przekształceniową zapłacisz:\n250,00 zł w przypadku wniesienia opłaty jednorazowej,\n75,00 zł w pozostałych przypadkach.\nRoszczenie jest wpisywane z urzędu do księgi wieczystej, ale o wykreślenie tego roszczenia musisz zadbać sam.\n Opłata sądowa za odpis zwykły księgi wieczystej.\nSytuacje, gdzie jesteś zmuszony uzyskać odpis księgi wieczystej są bardzo rzadkie. Najczęściej wystarcza sprawdzenie KW w przeglądarce ksiąg wieczystych, a to robisz za darmo. Wystarczy, że znasz numer księgi wieczystej.\nJeśli jednak musisz do banku dostarczyć odpis KW to zawsze jest to ODPIS ZWYKŁY.\nZa odpis zwykły KW pobierany w wersji papierowej w sądzie zapłacisz 30 zł.\nZa odpis zwykły KW pobierany ON-LINE w wersji elektronicznej zapłacisz 20 zł. Taki odpis ma moc dokumentu urzędowego.\n Zmiana opłat kancelaryjnych\nOd 21.08.2019 zmieniła się również wysokość opłat kancelaryjnych. Za każde rozpoczęte 10 stron wydanego odpisu (np. odpisu aktu notarialnego), wypisu lub wyciągu dokumentów zapłacisz 20 zł, zamiast dotychczasowych 6 zł za każdą stronę.\nW miejscu, gdzie piszę o wniesieniu opłat w formie zakupu znaków opłaty sądowej możesz też oczywiście wnieść opłatę w formie przelewu na odpowiedni rachunek sądu.\nDolnośląskie, Wielkopolskie, Lubuskie