Ława w stylu nowoczesnym Optima 18\nIndeks Ława Optima 18\nKlasyczna ława, będąca jednym z elementów systemu OPTIMA.\ntermin realizacji zamówienia - do 3 tygodni\nKlasyczna ława, będąca jednym z elementów systemu OPTIMA. Pozostałe meble z grupy systemu OPTIMA znajdą Państw poniżej w zakładce "POWIĄZANY PRODUKT". Uwaga: mebel do samodzielnego montażu.\nDostępne kolory blatów\nWybarwienie korpusów mebli twardych\nBiurko w nowoczesnym stylu Optima 7\nCena 566,15 zł\nPraktyczne, solidne biurko, będące częścią systemu OPTIMA.\nSzeroka komoda w stylu nowoczesnym Optima 1\nWysokość : 102 cm\nSzerokość : 174 cm\nCena 812,30 zł\nDuża komoda z możliwością podświetlenia blatu, wchodząca w skład systemu OPTIMA.\nKomoda w stylu nowoczesnym Optima 2\nCena 700,61 zł\nDuża komoda z 5 szufladami oraz możliwością podświetlenia blatu (tak jak na zdjęciu), będąca jednym z elementów systemu OPTIMA.\nKomoda-barek w stylu nowoczesnym Optima 4\nCena 716,42 zł\nDuża komoda zawierająca m.in. barek i trzy szuflady a także posiadająca możliwość podświetlenia, będąca jednym z elementów systemu OPTIMA.\nKomoda z szufladami w stylu nowoczesnym Optima 6\nCena 594,78 zł\nKomoda zawierająca wyłącznie szuflady, z możliwością podświetlenia blatu, będąca jednym z elementów systemu OPTIMA.\nStolik TV w stylu nowoczesnym Optima 8\nCena 424,61 zł\nStolik pod TV z dwiema szufladami i otwartą półką, będący jednym z elementów systemu OPTIMA.\nSzeroki stolik TV w stylu nowoczesnym Optima 9\nCena 506,24 zł\nStolik pod TV z trzema szufladami i dwiema otwartymi półkami, będący jednym z elementów systemu OPTIMA.\nPółka wisząca Optima 10\nGłębokość : 27 cm\nCena 259,80 zł\nWisząca półka, będąca jednym z elementów systemu OPTIMA.\nSzafa w stylu nowoczesnym Optima 11\nCena 793,81 zł\nDwudrzwiowa szafa, będąca jednym z elementów systemu OPTIMA.\nSzafa trzydrzwiowa w stylu nowoczesnym Optima 13\nCena 1 131,37 zł\nTrzydrzwiowa szafa, będąca jednym z elementów systemu OPTIMA.\nWitryna z podświetleniem LED w standardzie Optima 14\nCena 698,76 zł\nElegancka witryna z podświetlanymi elementami, będąca jednym z elementów systemu OPTIMA.\nŁawa w stylu nowoczesnym IBIS IB-13\nŁawa będąca jednym z elementów zestawu mebli do salonu w stylu nowoczesnym IBIS\nŁawa łącząca styl nowoczesny i klasyczny Amber AR-11\nŁawa będąca jednym z elementów systemu mebli Amber, zaprojektowanych z myślą o urządzeniu salonu.\nKwadratowa ława w stylu klasycznym Venus VN-23\nŁawa, która jest jednym z elementów systemu mebli Venus.\nDębowy stolik o średnicy 60 cm wys. 54 cm Scandi Gray\nŚrednica : 60 cm\nCena 296,01 zł\nPrezentowany produkt należy do kolekcji Scandi Gray. Blat o średnicy 60 cm wykonany jest z drewna dębowego (pokrytego szarym olejem), natomiast nóżki (wysokość 54 cm) - do wyboru: z drewna dębowego (lakierowanego lub olejowanego) albo bukowego (malowanego na biało, grafitowo lub szaro).\nŁawa w stylu nowoczesnym CAMPARI L103\nŁawa należąca do systemu mebli CAMPARI.


House of Readers: maja 2018\nDzisiaj przychodzę do Was z kolejnym, już 22 zestawieniem książek, które chętnie zobaczyłabym w polskich księgarniach.\nStarałam się postawić na różnorodność. Ciekawi co tym razem zwróciło moją uwagę?\nBardziej niż czegokolwiek innego, Joel pragnie być Rithmatist. Rithmatists mają moc wlewać życie w dwuwymiarowe postacie znane jako Chalklings. Rithmatists są jedyną obroną ludzkości przed dzikimi Chalklings. Po niemal całkowitym opanowaniu Nebraski, dzicy Chalklings zagrażają już prawie wszystkim wyspom amerykańskim.\nJako syn ubogiego rzemieślnika w Akademii Armediusa, Joel może tylko obserwować, jak studenci Rithmatist poznają sztukę magiczną, ale zrobiłby wszystko, żeby ćwiczyć razem z nimi. Wtedy uczniowie zaczynają znikać w dziwnym okolicznościach - ze swoich pokoi późną nocą, pozostawiając ślady krwi. Przydzielony, by pomóc profesorowi badającemu zbrodnie, Joel i jego przyjaciółka Melody, znajdują się przed nieoczekiwanym odkryciem – odkryciem, które zmieni Rithmatics oraz ich świat na zawsze.\nOcena na GR: 4,25 (prawie 40 tyś. głosów)\nSeria: The Artist Trilogy #1\nNajlepiej oceniona książka w tym zestawieniu. Jednak to Sanderson, więc żadne zaskoczenie ;P Aż dziwne, że ta powieść trafiła tu tak późno, bo wiecie (bądź właśnie się dowiedzieliście), jak kocham twórczość Brandona Sandersona i dość, że po jego książki mogę sięgać w ciemno, to jeszcze czuję wręcz przymus, aby zaznajomić się z każdą. Cokolwiek napisze ten pan wiedzcie, że to przeczytam ;) „The Rithmatist” to kolejna po Mścicielach oraz Alcatrazie seria dla młodszych czytelników. Tym razem również zapowiada się oryginalnie.\nTo było wielkie kłamstwo. Największe kłamstwo, jakie kiedykolwiek wypowiedziała. Rozległo się echem w jej głowie, a dziewczyna za jej oczami - dziewczyna, która znała prawdę - krzyknęła, a jej krzyk powtórzył się wraz z kłamstwem.\n"Czy jesteś zakochana w Noah, Mercedes?" Zapytała Cora. "Mam na myśli… Wiem, że go kochasz. Jesteście przyjaciółmi od zawsze. Ale czy jesteś w nim zakochana?”\nGdyby to był ktokolwiek inny - ktokolwiek - Mercedes, wypięłaby klatkę piersiową, skrzyżowałaby chude ramiona i wyzłałaby wszystkie swoje uczucia. Zgłosiłaby pretensje do niego. Ale to była Cora. Odważna, piękna, połamana Cora i Cora też kochała Noah.\nWięc Mercedes skłamała.\nI z tym kłamstwem go straciła. Z tym kłamstwem przypieczętowała swój los.\nByła najlepszą przyjaciółką, druhną, matką chrzestną. Była tam w dobrych i złych czasach, podczas wzlotów i upadków, w najważniejszych chwilach i drobnych momentach. I była tam, kiedy wszystko się rozpadło.\nTo jest opowieść o dziewczynie, która nie dostała faceta.\nOcena na GR: 4,19 (prawie 3,5 tyś. głosów)\nNiedawno ma mieć swoją premierę kolejna książka Amy Harmon („Biegając boso”), a ja już wybiegam w przyszłość i czekam na następną. Szczerze mówiąc, a raczej pisząc nie wiem czy sięgnęłabym po „The Smallest Part”, gdyby nie to, że jest to powieść tej pani, gdyż trochę się boję, że będzie za dużo wzdychania i zbolałych dywagacji. Jednak przeważyło to, że do tej pory książki Harmon (Prawo Mojżesza, Pieśń Dawida, Making faces, Słowo i miecz) bardzo mi się podobały. Tej również dam szansę.\nCassie O'Malley stara się utrzymać głowę nad powierzchnią wody - dosłownie i metaforycznie - od urodzenia. Minęło dwa i pół roku od kiedy matka Cassie wbrew jej woli zamknęła ją w szpitalu psychiatrycznym, a teraz, w wieku osiemnastu lat, Cassie jest już w stanie odzyskać swoje życie i odkrywać świat na własnych warunkach.\nJednak, gdy Cassie odkrywa głębiny swojego nowego otoczenia, zaskakujące prawdy, które odrywa w związku ze swoją rodziną, uniemożliwiają odcięcie więzów burzliwej przeszłości. A kiedy relacja matka-córka, która określiła dzieciństwo i okres dojrzewania Cassie grozi, że znowu ją pogrąży, dziewczyna musi zdecydować: czyja wersja historii jest prawdziwa? I najważniejsze: czyje życie musi uratować?\nOdażna opowieść o kruchej zażyłości matek i córek oraz o uczeniu się kochać siebie. „The first time she drowned” przypomina nam, że musimy zanużyć się głęboko w naszą przeszłość, jeśli chcemy kiedykolwiek iść do przodu.\nOcena na GR: 3,98 (ponad 4 tyś. głosów)\nNie wiem, co przyciąga mnie do tej książki, ale spodobał mi się opis. Troszkę musiałam doczytać i dowiedziałam się, że jest to lektura dość ciężka, poważna, przejmująca i pięknie napisana - oczywiście nie wiadomo czy u nas nie straci na tłumaczeniu. W każdym razie traktuje głównie o problemach psychicznych, dysfunkcyjnych relacjach matka-córka, rozpoznawaniu różnicy między miłością warunkową i bezwarunkową. Oby kiedyś się u nas pojawiła :)\nLekarz więzienny wstrzykuje do krwiobiegu seryjnego mordercy specjalną formułę zaprojektowaną tak, aby więzień zachował przytomność podczas, gdy jego ciało będzie gnić w grobie. Ale wszystkie leki mają nieprzewidziane skutki uboczne. Zanim mógł zostać pochowany, zabójca się budzi. Głodny. Zarażony. Zaraźliwy. Tak kończy się świat. Nie hukiem... ale kęsem.\nOcena na GR: 3,96 (ponad 5 tyś. głosów)\nGatunek: Horror/Science Fiction/Postapokalipsa\nSeria: Dead of Night #1\nNie ma to jak zombie ;) Gdy trafiłam na ten opis, zawiesiłam się na moment i miałam ochotę powiedzieć „Eeee… poważnie?”. To brzmi cudacznie, nienormalnie, niewiarygodnie i zdecydowanie chcę to przeczytać!\nKiedy Ella Longfield podsłuchuje dwóch atrakcyjnych młodych mężczyzn flirtujących z nastoletnimi dziewczynami w pociągu, nie wzbudza to jej podejrzeń - dopóki nie uświadamia sobie, że są świeżo po opuszczeniu z więzienia. Jednak coś ją powstrzymuje przed wezwaniem pomocy. Następnego dnia dowiaduje się, że jedna z dziewcząt - piękna, zielonooka Anna Ballard - zniknęła.\nRok później Anna nadal jest zaginiona, a Ella nie może pozbyć się poczucia winy z powodu tego, czego nie zrobiła. Jak się okazuje, nie jest jedyną osobą, która nie może zapomnieć. Ktoś wysyła jej listy z groźbami, co powoduje, że kobieta zaczyna bać się o swoje życie.\nA potem z okazji rocznicy zaginięcia odkrywa, że przyjaciele i rodzina Anny mogą mieć coś do ukrycia. Najlepsza przyjaciółka Anny, Sarah, nie opowiedziała całej prawdy o tym, co naprawdę wydarzyło się tamtej nocy - a jej rodzice zachowali własne sekrety.\nKtoś wie, gdzie jest Anna - a wszyscy milczą. I obserwują Ellę...\nOcena na GR: 4,11 (ponad 47 tyś. głosów)\nNie wiem czemu ten opis trochę kojarzy mi się z „Dziewczyną z pociągu” Pauli Hawkins. Zapewne przez ten pociąg ;P Mam nadzieję, że Ella nie będzie tak denerwującą postacią jak Rachel. Doczytałam, że jest to trzymający w napięciu thriller psychologiczny ukazany z perspektywy wielu postaci, a nie tylko Elli – to chyba przeważyło ;)\n22 zestawienie za nami :)\nJak Wam się widzą wymienione przeze mnie książki? Chcielibyście którąś przeczytać?\nTytul oryginalu: Providence of Fire\n„Gdy Sioan dotarła na szczyt wieży i wyszła w chłód nocy, zimne powietrze zapiekło gniewnie jej płuca, jakby chciało dorównać furii szalejącego na ulicach ognia.”\nAdare odkryła kto był prawdziwym zabójcą jej ojca. Wie, że sama nie wymierzy sprawiedliwości i jedyna nadzieja w tym, że uda jej się znaleźć sojuszników. W tym celu ucieka z pałacu i przyłącza się do pielgrzymki wędrującej na południe do Olonu. W tym samym czasie uznany za zdrajcę Valyn jest przekonany, że siostra sprzymierzyła się z wrogiem, natomiast Kaden, prawowity dziedzic, obiera inną drogę. Tylko czy będzie ona prowadziła na Nieciosany Tron? Aczkolwiek prawdziwe zagrożenie czai się gdzie indziej. Barbarzyńscy Urghulowie zagrażają cesarstwu od północy. Czy podzielony kraj będzie w stanie się bronić?\nPierwszy tom „Kroniki Nieciosanego Tronu” był dobrą powieścią fantastyczną z ciekawym światem przedstawionym. Czasami odczuwałam lekkie znużenie, ale ostatecznie debiut Briana Staveleya uznałam za udany. W każdym razie po ciągłym odkładaniu lektury drugiej części w końcu uznałam, że nadszedł jej czas i wzięłam się za jej czytanie. Jakie były moje wrażenia? Czy kontynuacja okazała się lepsza od swojej poprzedniczki?\nZacznę od tego, że „Boski ogień” podobnie, jak „Miecze cesarza” nie porwał mnie od pierwszych stron. Nie wiem czym było to spowodowane. Może, gdybym nie zwlekała z sięgnięciem po kontynuację wyglądałoby to inaczej, emocje byłby świeższe, a może chodziło o to, że akcja rozwijała się dość melancholijnie i jeśli już się coś działo, to nie wzbudzało żadnej mojej reakcji. Autor potrzebował trochę czasu, aby rozkręcić niektóre wątki. W ostateczności książka wciągnęła mnie dopiero mniej więcej od 250 strony. Jednak to, co się działo od tego momentu, to było istne szaleństwo!\nPodobnie, jak w pierwszym tomie, tak i tutaj mamy narrację trzecioosobową z trzech punktów widzenia – Valyna, Adare oraz Kadena. Zważywszy, że rodzeństwo w przeważającej części akcji spędza czas w osobnych partiach cesarstwa (a nawet poza nim), to z pewnością dobre posunięcie. Dzięki niemu nic nam nie umyka. Jesteśmy w centrum każdego istotnego wydarzenia, a trzeba przyznać, że żadne z dzieci zamordowanego władcy nie próżnuje i zrobią wszystko, aby odzyskać władzę i uratować ród.\nMuszę przyznać, że postaci, które wykreował Staveley są niezwykle autentyczne, wręcz namacalne. Przeżywają prawdziwe emocje, popełniają błędy, okazują słabość. Może i mamy do czynienia z wytrenowanym kettralowcem, który powinien być nieustraszony, z księżniczką wychowaną w pałacu, która zdaje się delikatna, czy z nieokrzesanym wychowankiem mnichów, który nie nadaje się na władcę, ale czy na pewno tak jest w rzeczywistości? Bohaterowie potrafią zaskoczyć, z biegiem akcji zmieniają się, doświadczenia ich hartują. Najmniej lubianą przeze mnie postacią była Adare, a to dlatego, że nieraz nie potrafiłam zrozumieć jej postępowania. Miałam ochotę krzyczeć „co ty wyrabiasz, kobieto?!”. Poza tym brakowało mi lepszego ukazania postaci drugoplanowych. Mamy ich sporo, chociażby towarzyszy Valyna - Gwenne, Annick, Laitha i Talala. Ich osobowości zostały z grubsza nakreślone, ale brakowało mi szczegółów z ich życia czy przeszłości.\nWydaje mi się, że największym plusem tej powieści jest to, że nie da się przewidzieć zakończenia. Ba! Co tam zakończenie, nie da się domyślić, co będzie po tym, jak przewiniemy kartkę. „Boski ogień” to chyba najbardziej nieprzewidywalna książka, z jaką miałam do tej pory do czynienia. Bohaterowie mogli sobie gdybać, wymyślać plany, które nagle legły w gruzach i trzeba było improwizować, a z tej improwizacji wychodziły nieraz dziwne i szalone rzeczy.\nŚwiat wykreowany przez Staveleya nieodmiennie mnie zachwyca – religia ta starsza i współczesna, historia Annuru, skłócone ze sobą ludy tworzą naprawdę imponujący i jednolity zestaw. Do tego dochodzi magia krwiopijców (ale nie tylko). Magia, która nadal stanowi zagadkę, no i oczywiście nie mogłam zapomnieć o rozwijającej się intrydze, która jest najistotniejszym i najbardziej atrakcyjnym ogniwem. To ona napędza akcję i tworzy zagmatwaną sieć kłamstw i spisków. W pewnym momencie zaczęłam zastanawiać się kto jest wrogiem, a kto sprzymierzeńcem. W tej książce nic nie jest jednoznaczne.\nWalka o władze, krwawe bitwy, niespodziewani sprzymierzeńcy, bolesne zdrady i łamiące serce śmierci - to tylko namiastka tego, co przygotował Brian Staveley. Książka jest wielowątkowa, zaskakująca, momentami przerażająca, pełna nie do końca wyjaśnionych tajemnic. Pomimo statycznego początku, jestem zachwycona. Ten tom podobał mi się bardziej od pierwszego. Oby tendencja zwyżkowa się utrzymała. Aby się przekonać nie pozostaje mi nic innego, jak sięgnąć po finał tej trylogii – oby autor jeszcze nieraz mnie zaskoczył!\nCykl „Kronika Nieciosanego Tronu”:\nW końcu przychodzę do Was ze sosikiem książek, które udało mi się kupić w ubiegłych miesiącach. Ostatni Book Haul był w połowie listopada, więc jakieś pół roku temu. Nie pokazałam swoich zdobyczy wcześniej z jednego prostego powodu – kupowałam prawie same ebooki i nie widziałam w tym sensu. Jednak ostatnio kupiłam kilka cudeniek, dlatego uznałam, że najwyższa pora je Wam zaprezentować :D\nDwa zamówienia – jedno z Chodnika literackiego, a drugie z niePrzeczytane.\n1. „Wampir z KC” Andrzej Pilipiuk – książka kupiona mojemu chłopakowi. Szczerze mówiąc nie wiem czy przeczytam. Nie znam nic tego autora. Czytał ktoś tę serię?\n2. „Łatwo być Bogiem” Robert J. Szmidt – j.w. czytałam „Toy Land” tego autora, które jakoś szczególnie mnie nie zachwyciło, ale może kiedyś dam szanse tej książce.\n3. „Historia bez cenzury” Wojciech Drewniak – j.w. powieść autorstwa Wojtka prowadzącego kanał o takiej samej nazwie, który bardzo lubię oglądać, więc z przyjemnością ją przeczytam :)\n4. „Świat według Clarksona. Tak jak mówiłem” Jeremy Clarkson – j.w. nie miałam okazji przeczytać nic Clarksona, ale Top Gear lubię, więc nie mówię nie.\n5. „Simon oraz inni homo sapiens” Becky Albertalli – chciałam kupić ebooka, ale okazało się, że nie ma, dlatego skusiłam się na wersje papierową.\n6. „Roar” Cora Cormack – podobna sytuacja, jak w przypadku książki Albertalli. Naszukałam się w internetach, a ebooka nie znalazłam w żadnym sklepie. No cóż… teraz mam na półce.\n7. „Niedźwiedź i słowik” Katherine Arden – tę książkę chciałam przeczytać od dawna, więc nie zastanawiałam się nawet minuty przed kupieniem. Na plus jest akcja osadzona w Rusi. A poza tym uwielbiam retellingi ;)\n8. „Słowo i miecz” Amy Harmon – trzy poprzednie książki pani Harmon (Prawo Mojżesza, Pieśń Dawida oraz Making Faces) bardzo mi się podobały, dlatego nie zastanawiałam się nawet przez moment przed sięgnięciem po kolejną. Książka już przeczytana i recenzja na pewno kiedyś pojawi się na blogu :) Kiedyś - słowo klucz ;P\n9. „451° Farenhaita” Ray Bradbury – klasyka, którą muszę poznać i która w końcu została wznowiona. Długo trzeba było czekać. Wkrótce na pewno się za nią zabiorę :)\n10. „Slade House” David Mitchell – u mnie z Mithcellem w kratkę - "Czasomierze" super, "Widmopis" już gorzej. "Slade House" plasuje się gdzieś pośrodku. Recenzja pojawi się zapewne dopiero za kilka miesięcy.\n11. „Endymion” Dan Simmons – niedawno przeczytałam drugi tom, więc przeszyła pora na zakupienie trzeciego.\n12-13. „Dawca przysięgi” tom I oraz II Brandon Sanderson – moje największe skarby ❤ Właśnie kończę drugą część i ło matko, co tam się dzieje! Jak ja wytrzymam tyle lat czekania na 4 tom?\nPora na książki elektroniczne, które zdecydowanie u mnie dominują (cóż zrobić, jak się mieszka na 30 m2) więc się nie przeraźcie, bo tym razem zaszalałam. Sporo z nich już przeczytałam, a reszta czeka spokojnie na swoją kolej.\nP.S. Starałam się dodawać w kolejności kupowania.\nP.P.S. Nie do końca pamiętam gdzie kupowałam poszczególne książki. Większość na Virtualo, w Taniej Książce. Rzadziej na iBuk, Edyp, Ravelo, Gandalf, Woblink (gdy miałam zniżki), Muza. A nawet jedną czy dwie książki udało się dorwać w Empiku po dość zacnych cenach. Po prostu szłam tam gdzie było najtaniej ;)\n14. „Przesyłka” Sebastian Fitzek – kolejna książka niemieckiego pisarza do kolekcji – już nawet nie pamiętam która :P Powieść dobra, teraz czaję się na "Lot 7a". Czytał ktoś?\n15. „Dzieci Edenu” Joey Graceffa – czytałam/słyszałam o niej wiele dobrego, więc byłam jej ciekawa, a poza tym to dystopia, więc ten tego… ;)\n16. „Artemis” Andy Weir – „Marsjanin” bardzo pozytywnie mnie zaskoczył. Słyszałam, że druga powieść autora to nieporozumienie, ale chyba chcę się przekonać na własnej skórze.\n17. „To, co zostawiła” Ellen Marie Wiseman – powieść bardzo wychwalana, więc uznałam 'czemu nie?'\n18. „Głęboka próżnia” Alexandra Duncan – drugi tom serii „Ocalona”. Trochę trudno mi się za nią zabrać, ale na pewno kiedyś przyjdzie na nią czas.\n19. „Siła, która ich przyciąga” Brittany C. Cherry – czwarty i ostatni tom serii „Żywioły” – aż przykro. Książka bardzo dobra. Postawiłabym ją na równi z „Wodą, która niesie ciszę”. >recenzja<\n20. „Dziesięć tysięcy żyć” Michael Poore – skupiająca się wokół tematu reinkarnacji, który bardzo lubię w powieściach. Kojarzy mi się troszkę z „Pierwszych piętnaście żywotów Harry’ego Augusta”. Okładka piękna, oby treść okazała się równie dobra.\n21. „Okrutna pieśń” Victoria Schwab – nowa seria autorki „Mroczniejszego odcienia magii” i moim zdaniem lepsza. Czekam na kontynuację. >recenzja<\n22. „Modyfikowany węgiel” Michard Morgan – książka, która kupiła mnie swoim opisem. Mam nadzieję, że przypadnie mi do gustu :)\n23. „13 minut” Sarah Pinborough – powieść z ciekawym motywem przewodnim dziewczyny, która przeżyła śmierć kliniczną trwająca 13 minut. Niestety gorzej z wykonaniem. Recenzja już napisana i czeka na opublikowanie.\n24. „W domu” Harlan Coben – seria o Myrionie, do której mam olbrzymi sentyment. Cudownie było wrócić do niej po latach :D\n25. „Tamte dni, tamte noce” Joey Graceffa – książka, której trochę się obawiam, bo zbiera bardzo skrajne opinie, ale z drugiej strony jestem jej ciekawa, więc dam jej szanse.\n26. „Kocham cię bez słów” Abbi Glines – dość często sięgam po książki pani Glines, mimo iż nie są to najlepsze romanse jakie czytałam w życiu. Jednak na rozluźnienie w sam raz :)\n27. „Aż do śmierci” Jennifer L. Armentrout – bardzo lubię serię „Lux” tej autorki i byłam ciekawa jak poradzi sobie w kryminale. Poradziła sobie średnio, ale więcej napiszę w recenzji.\n28. „Bez pożegnania” Mia Sheridan – po powieści Sheridan sięgam w ciemno. Nie wszystkie były udane („Bez uczuć”), ale „Bez pożegnania” jest jedną z moich ulubionych. Teraz czekam na „Bez lęku” :)\n29. „Wszystko przed nami” Samantha Young – książka, która mnie zaskoczyła. Poprzednie książki pani Young były dobre, ale nie zachwycające, dlatego i tym razem spodziewałam się czegoś co najwyżej poprawnego, a dostałam naprawdę świetny romans.\n30. „Dzień 7” Kerry Drewery – drugi tom serii „Cela 7”. Całkiem udana. Recenzja wkrótce :)\n31. „Niedoskonali” Danielle L. Jensen – prequel do trylogii „Klątwa”. Fani na pewno będą zachwyceni.\n32. „Martwa jesteś piękna” Belinda Bauer – kryminał, który zaintrygował mnie opisem. Szkoda, że jako czytelnicy od razu wiemy kto jest sprawcą. Zdecydowanie wole razem bohaterem gonić za przestępcą.\n33. „Marzyciel” Lani Taylor – muszę przyznać, że na początku średnio chciałam przeczytać tę powieść, jednak z czasem zostałam przekonana i dam jej szanse. Mam nadzieję, że nie pożałuje.\n34. „Papierowa księżniczka” Erin Watt – słaba książka z intrygującym zakończeniem. Co jak co, ale pani Watt potrafi skusić czytelnika do kontynuowania serii. Mimo iż mam sporo zastrzeżeń biorę pod uwagę lekturę drugiego tomu, gdy zostanie wydany w Polsce. Gdzie tu logika? ;P\n35. „Raczej szczęśliwy niż nie” Adam Silvera – książka, która wywołała sporo zamieszania zarówno za granicą, jak i w Polsce. Okazała się całkiem ciekawa. Recenzja na pewno wkrótce się pojawi :)\n36. „Dziesięć poniżej zera” Whitney Barbetti – czekałam na nią dość długo i w końcu jest :D Oczywiście przeczytana zaraz po kupieniu, bo nie mogłam czekać. Naprawdę świetna.\n37. „Jej wysokość P.” Joanne MacGregor – kupiona w jakiejś promocji. Jak zobaczyłam cenę, nie mogłam się oprzeć ;) Książka już przeczytana i była świetna. Recenzja już czeka na opublikowanie :)\n38. „Zabić Sarai” J.A. Redmerski – po książki pani Redmerski sięgam w ciemno. „Zabić Sarai” okazała się gorsza niż dylogia „Na krawędzi nigdy”, ale całkiem przyjemnie się czytało. Jedynie przeraża mnie ilość tomów, bo jest ich aż 7!\n39. „Zanim zostaliśmy nieznajomymi” Renee Carlino – kolejny romans w kolekcji. Lekka, niezobowiązująca i przyjemna. Cóż poradzę, że lubię takie książki?\n40. „Tancerze burzy” Jay Krostoff – „Illuminae” oraz „Nibynoc” już za mną, więc teraz przyszła pora na serię „Wojna lotosowa”. Całe tło fabularne tej książki jest genialne i z pewnością wkrótce będę musiała rozejrzeć się za drugą częścią.\n41. „Wieża świtu” Sarah J. Maas – kupiłam chyba z obowiązku ;P Przydałoby się przeczytać przed 6 tomem.\n42. „Kamienne niebo” N.K. Jemisin – trzeci tom serii „Pęknięta ziemia”. Serii, która okazała się wielkim zaskoczeniem 2017 roku. Teraz pora na finał tej historii.\n43. „Nieznośny ciężar tajemnic” Samantha Young – kolejna książka pani Samanthy Young i tym razem kupiona całkowicie w ciemno. Niedługo się za nią zabieram :)\nI na tym kończą się moje zdobycze książkowe z ostatnich miesięcy :) Stosik całkiem zacny :D\nCzytaliście coś z niego? A może macie chrapkę na którąś z nich?\nTYTUL ORYGINALU: These Shallow Graves\nGATUNEK: Young Adult/Kryminał\nBOHATER: Josephine Montfort (17 lat)\n„Josephine Montfort patrzyła na świeży grób przed sobą i na znaczący go drewniany krzyż.”\nŻycie 17-letniej Jo sprowadza się do bali, proszonych obiadów, bycia posłusznej i skromnej. Nie ma żadnych trosk, oprócz tego, że chciałaby zostać dziennikarką, ale wie, że nie do tego sprowadza się rola kobiety. Wszystko zmienia się w dniu, w którym jej ojciec zostaje znaleziony martwy w swoim gabinecie. Policja uznaje, że był to wypadek, ale Jo trudno w to uwierzyć. Postanawia dowiedzieć się, co stało się z jej ojcem. Czy naprawdę przypadkowo się postrzelił, a może ktoś mu pomógł?\nJennifer Donnelly umieściła akcję swojej książki w latach 90-tych XIX wieku. Jo pochodzi z arystokratycznej, szanowanej rodziny, śmietanki Nowego Jorku. Muszę przyznać, że całe tło społeczno-kulturowe zostało całkiem przyzwoicie odwzorowane. Jako, że naszą narratorką jest młoda dziewczyna, to Donnelly skupiła się głównie na przedmiotowym traktowaniu kobiet w tym okresie. Jo nigdy nie buntowała się przeciw takiemu postawieniu sprawy. Uznawała za coś oczywistego to, że ktoś podejmuje za nią decyzję i planuje jej życie. Dopiero śmierć ojca obudziła w niej całkiem inną osobę. Zaczęła kwestionować takie traktowanie. Czemu kobieta ma być uznawana za głupszą, delikatniejszą i pozbawioną jakichkolwiek ambicji? Czemu nikt nie przejmuje się tym czego ona pragnie? A Jo zaczęła łaknąć przygody i swobody. Stanie przed wyborem, czy ważniejsza jest jej wolność, jej uczucia, czy obowiązki względem rodziny.\nJo chowana była pod koszem. Nie znała realiów panujących w gorszych dzielnicach XIX-wiecznego Nowym Jorku, przez co jawi się jako dziewczyna naiwna i niedoświadczona. Zderza się z rzeczywistością tego brutalnego świata, co jest dla niej trudne. To wszystko powodowało, że momentami jej zachowanie było denerwujące. Aczkolwiek autorka dość sprawnie ukazała zmiany, które zaczęły w niej zachodzić i decyzje, do których zaczęła dojrzewać. Transformacja rozpoczęła się wraz ze śmiercią jej ojca i rozwijała się z każdą stroną.\nW „Płytkich grobach” nie brakuje romantycznych uniesień. Główna bohaterka bardzo szybko poznaje przystojnego dziennikarza, Eddie’go i zbyt wcześnie zaczyna czuć do niego coś więcej. Niestety w moim przekonaniu wątek romantyczny rozwinął się trochę za szybko. Na pewno sprzyjał on ukazaniu rozbicia głównej bohaterki, która była zmuszona wybierać między obowiązkiem, czyli kandydatem na narzeczonego wybranego przez rodzinę, a nieproszonymi uczuciami czyli biednym gryzipiórkiem. Podąży za rozumem czy za sercem?\nPo długim zastanowieniu uznałam, że jedyną rzeczą, do której mogę się przyczepić związku z przebiegiem "śledztwa" jest jego klarowność. Już po kilkunastu stronach wytypowałam sprawcę, a zostałam w tym utwierdzona w połowie książki. Oczywiście moje podejrzenia były bardzo ogólnie, nie znałam szczegółów. Aczkolwiek, co jak co, ale kryminał powinien być zaskakujący. Mimo wszystko minęłabym się z prawdą, gdybym napisała, że książkę źle mi się czytało. Wręcz przeciwnie. Cały czas coś się w niej działo. Autorka powoli odrywała jakieś rewelacje, dlatego z przyjemnością śledziłam to małe prywatne śledztwo Jo.\nW powieści Jennifer Donnelly pierwsze skrzypce gra rozdacie głównej bohaterki między obowiązkiem względem rodziny i posłuszeństwem wpajanym jej od dziecka, a głodem przygody i poznaniu prawdy dotyczącej śmierci bliskiej jej osoby. Ile jest gotowa zaryzykować dla prawdy? Czy cena, którą przyjdzie jej zapłacić nie okaże się za wysoka? Arystokratyczna społeczność, zachowanie pozorów i planowane korzystnych mariaży, stanowią dość barwne tło. Myślę, że „Płytkie groby” jest całkiem przyzwoitym kryminałem młodzieżowym. Trochę ponarzekałam, ale muszę przyznać, że mimo wymienionych niedociągnięć, świetnie się bawiłam śledząc poczynania Jo. Nie brakowało emocji, dość zawiłej i burzliwej historii. Żałuję tylko swej dociekliwej natury, która każe mi drążyć dziurę w całym i nieustannie szukać powiązań, przez co nie zostałam należycie zaskoczona, ale i tak moje pierwsze spotkanie z twórczością pani Donnelly uważam za udane.


„Mam talent” pod znakiem zapytania! | Plotki, zdjęcia, fotki, nago\nagnieszka chylińska, kuba wojewódzki, Małgorzata Foremniak, Mam Talent\n„Mam talent” pod znakiem zapytania!\nKuba Wojewódzki już zrezygnował z jury, Foremniak i Chylińska ciągle się wahają.\nTVN ma niezły orzech do zgryzienia.Początkowo planowano, że wiosną 2011 ukaże się nowe muzyczne show X-Faktor a Mam talent zostanie przesunięte na jesień. Teraz producenci się zastanawiają czy jest sens tworzenia nowej edycji programu. Kuba Wojewódzki już się wypiął na Mam talent a Małgorzata Foremniak i Agnieszka Chylińska się dobrze zastanawiają.\nStatystyki są bezlitosne. Jeśli nowy program będzie miał średnią w okolicy 5,5 miliona widzów i generował tyle co obecnie reklamodawców, to „Mam talent” już nie wróci. No, w najlepszym wypadku czeka nas ostatni jego sezon. Tylko trzeba jeszcze skompletować jury. Stacja zastanawia się, czy Wojewódzki ma występować w dwóch podobnych programach. On sam kręci też nosem – zdradza Super Expressowi osoba z TVN.\nMałgosi Foremniak zmarła niedawno mama. Nie wiadomo, czy będzie chciała się wygłupiać przed kamerami po takiej stracie. Agnieszka Chylińska urodziła niedawno córkę Esterkę, czy będzie chciała poświęcić czas, który oddaje w tej chwili rodzinie?\nCzy będzie Mam talent? Już niedługo się przekonamy.\n« „Nie znam tej pani! Krzyż jej na drogę!”- Szwed o Zuli (video)\nBorys Szyc znęca się nad swoją narzeczoną »


Stołeczna Impreza Mangowa vol. 2\nAutor: Animatsuri, Data: 26.05.2011, 01:21:24, Źródło: Animatsuri\nJuż za niecałe dwa tygodnie - 4 czerwca roku odbędzie się druga edycja Stołecznej Imprezy Mangowej. Od godziny 19-tej zapraszamy wszystkich pełnoletnich miłośników mangi, anime, piwa, tańca i dobrej zabawy.\nWjazd po raz kolejny tylko 10 zł, ale do wejściówki tym razem dokładamy DWA kupony na darmowe piwo!\nNasza sala będzie tym razem zaopatrzona we własną muzykę oraz osobne karaoke, toteż pośpiewamy tym razem nie tylko znaną i lubianą "Sąsiadkę", ale " Zankoku Na Tenshi No These" na pewno również się pojawi. Dodatkowo możecie liczyć na atrakcje z poprzedniej edycji - gry planszowe i kalambury. Nie podajemy planu godzinowego, gdyż i tak wszystko zależy od ilości opróżnionych kufli.\n Re: Stołeczna Impreza Mangowa vol. 2\nbeamerkun [*.warszawa.vectranet.pl], 26.05.2011, 17:03:22, oceny: +3 -0\nWarto byłoby wspomnieć gdzie ^^\nIsia~ [*.dynamic.chello.pl], 26.05.2011, 18:22:12, odpowiedź na #1, oceny: +2 -0\nKlub Remont ul. Waryńskiego 12. Niebieski budynek widać go jak wyjdzie się ze stacji metra Politechnika :)\nShi~ [*.dynamic.chello.pl], 26.05.2011, 20:16:40, oceny: +4 -1\nO super jeśli już będzie 'nasza' muzyka i osobne karaoke :)\nI dwa kupony - brawo Animatsuri!!!\nemiko [*.adsl.inetia.pl], 26.05.2011, 20:24:16, oceny: +2 -0\na co jak ktoś piwa nie pije?\n۞Shadow۞ [*.acn.waw.pl], 26.05.2011, 21:10:12, odpowiedź na #4, oceny: +2 -2\nTo nie będzie pić, nikt mu do gardła nie będzie go wlewać\nGuile [*.home.aster.pl], 26.05.2011, 21:17:24, odpowiedź na #4, oceny: +1 -0\nJa chętnie przyjmę zbędne kupony. Trzeba wspierać biednych studentów. :)\nAvantaR [*.ekspres.net.pl], 26.05.2011, 21:44:40, odpowiedź na #6, oceny: +12 -3\nJako prezes stowarzyszenia mógłbyś nie odpowiadać takimi durnymi komentarzami, tylko napisać konkretnie. Jeśli "kuponów" nie można zrealizować na inne napoje prócz piwa to lekka (a nawet duża) porażka.\nemiko [*.adsl.inetia.pl], 26.05.2011, 23:04:09, odpowiedź na #7, oceny: +7 -0\nO to mi właśnie chodzi, 10zł za samą wejściówkę na impreze to, jak na moją biedną kieszeń, troche dużo\nJakiś soczek czy lemoniadka na wymianę byłaby super\nSuper Niania [*.neoplus.adsl.tpnet.pl], 27.05.2011, 13:54:14, odpowiedź na #8, oceny: +1 -1\nSoczek i lemoniadka droższa niż rozcieńczane piwo. Także się nie opyla (nie mówię tego złośliwie).\nFensir [*.play-internet.pl], 29.05.2011, 01:20:57, odpowiedź na #8, oceny: +0 -0\nSoczek jest droższy niż piwo, przynajmniej dopóki trwają te całe "happy hours". Ostatnio miałem też miałem problem z napojami bezalkoholowymi ;)\nMizuyashi [*.xdsl.centertel.pl], 27.05.2011, 14:20:45, odpowiedź na #7, oceny: +3 -0\nWe WSZYSTKICH warszawskich klubach można wymienić kupon na piwo na sok lub coś gazowanego.\nI bez przesady z tą powagą prezesa, dobrze wszyscy wiedzą, że gdy trzeba, to jest poważny. :P\nFensir [*.play-internet.pl], 29.05.2011, 01:19:36, odpowiedź na #6, oceny: +0 -0\nMogłeś napisać, że za każdy kuponik darmowa wejściówka na najbliższy konwent Animatsuri, może ktoś by się nabrał ;)\nNindon [*.nat.student.pw.edu.pl], 27.05.2011, 00:48:50, oceny: +0 -1\nKrótko trzeba było czekać na drugą edycję. Jedyny minus to bliski termin egzaminów od tej daty, ale jak to student zwykł mawiać: sesja nie zając, nie ucieknie :) Więc będę tam i ja.\ngabriel [*.internetdsl.tpnet.pl], 27.05.2011, 11:50:26, oceny: +2 -0\nFajnie że to druga edycja, ale wypadałoby podawać jednak informację o MIEJSCU imprezy.\nSuper Niania [*.neoplus.adsl.tpnet.pl], 27.05.2011, 13:48:58, oceny: +1 -2\nNa jakiej zasadzie przeprowadzana będzie selekcja? Proponuję aby selekcjoner wąchał pachy gości i na tej podstawie stwierdzał, kto ma prawo wejść, a kto nie. Ja nie chcę spędzać czasu ze śmierdzącymi mangowcami! Apeluję o rozsądek!\nA w tym Remoncie jest naprawdę duszno i latem może brzydko pachnieć, szczególnie na dole.\nAragornPL @ autobus [*.146.6.120.nat.umts.dynamic.eranet.pl], 30.05.2011, 16:36:25, oceny: +0 -0\nZ tego wynikaloby, ze pierwsza edycja cieszyla sie powodzeniem i ludzie chca wiecej. Dwa dni po moich dziewietnastych urodzinach...\nJeszcze nigdy nie bylem na takiej imprezie, choc nie raz planowalem. Nadaza sie druga okazja we wlasnym miescie, wypadaloby wpasc, tym bardziej, ze organizuje ekipa, do ktorej przeciez kiedys nalezalem. Postaram sie byc :).\nTrusio [*.neoplus.adsl.tpnet.pl], 30.05.2011, 20:24:15, oceny: +0 -0\nRemont? O_o Blisko i wygodnie. Na 83,5% jestem ;0.


Jak wykonać demakijaż? – forumup.pl\nforumup.pl › Zdrowie&Uroda › Jak wykonać demakijaż?\n4 lutego 2015, Tagi: demakijaż, kosmetyki, uroda\nMakijaż sprawia, że kobieta wygląda piękniej. Pozwala zakryć wszelkie niedoskonałości, a uwydatnić walory urody. Jednak makijaż znacząco obciąża skórę i dlatego tak ważnym elementem codziennej pielęgnacji jest demakijaż. Ale jak taki demakijaż powinno się wykonać?\nDemakijaż wymaga, by zadbać odpowiednio o każdą część twarzy. Istotnym elementem demakijażu jest choćby usuwanie makijażu oczu. Warto wybrać specjalny płyn do demakijażu oczu, który rozpuszcza kosmetyki i sprawia, że łatwiej się je usuwa. Należy dokładnie oczyścić okolice oczu z tuszu, eyelinera i cieni do powiek. Następnie należy oczyścić usta. W tym celu można użyć płynu dwufazowego do demakijażu, który sprawdza się też przy demakijażu oczu.\nOstatni krok to oczyszczenie całej twarzy. Makijaż można usunąć przy pomocy mleczka, olejku lub płynu micelarnego. Można twarzy myć lub oczyszczać nasączonym wacikiem czy ręcznikiem. Trzeba dokładnie oczyścić skórę przy włosach, uszach czy pod brodą. Twarzy myje się tak długo, aż ręcznik lub waciki będą zupełne czyste. Dopiero wtedy skóra jest naprawdę oczyszczona.\nA co zrobić jeżeli wieczorem brakuje nam czasu czy też sił na taki profesjonalny demakijaż? Można wybrać wersję ekspresową. Makijaż usuniemy z twarzy chusteczkami do demakijażu lub wodą micelarną. Ponieważ taki demakijaż nie będzie zbyt dokładny, należy zadbać o skórę rano. Najpierw trzeba ją dokładnie oczyścić, a później nałożyć serum lub nawilżającą maseczkę. Warto jednak, by szybszą wersję demakijażu ograniczyć do minimum.


« Kostka malinowo - czekoladowa\nPlacki miodowe, przełożone kremem budyniowym i masą jabłkową, a całość zwieńczona polewą kakaową. Pięknie pachnie, cudownie smakuje, dobrze wygląda. Choć to trudne, to dobrze jest poczekać aż miodowe blaty zmiękną, przynajmniej do następnego dnia. Polecam gorąco.\nInspiracja: Wielka księga ciast siostry Anastazji + moje zmiany\n2-4 łyżki gęstej śmietany - w zależności od gęstości ciasta\nWszystkie składniki zagnieść, ciasto podzielić na 3 równe części. Blachę o wym. 22 x 32 cm wyłożyć pergaminem, rozwałkować pierwszą część ciasta i upiec w temp. 190°C przez 20 minut. W ten sam sposób upiec dwa pozostałe blaty. *\n* jeśli po upieczeniu na wierzchu zauważycie odstającą skórkę, może ją delikatnie odkroić, żeby masy lepiej trzymały się ciasta. U mnie trochę się rozwarstwiały.\nW niewielkiej ilości mleka rozprowadzić mąki, pozostałą część zagotować z cukrami. Na gotujące mleko wlać rozprowadzone mąki i gotować chwilę go zgęstnienia. Ostudzić. Masło zmiksować na puszystą masę, porcjami dodawać zimny budyń.\nJabłka obrać i zetrzeć na tarce o dużych oczkach. Dusić na patelni 10-15 minut do miękkości. Galaretkę rozpuścić w 1/4 szk. gorącej wody i wymieszać z jabłkami.\nNa pierwszy blat ciasta wyłożyć masę budyniową, przykryć drugim blatem, na niego wyłożyć tężejącą masę jabłkową i przykryć trzecim blatem. Wierzch oblać polewą kakaową.\nniedziela, 19 października 2014, agnes834\nTagi: miód Miodowiec przekładaniec jabłka brazylianka anastazja\nWitam,powiedz mi dlaczego ja nie mam tak wysokich ciastek piekłam już nie jedno ciasto z twoich przepisów.Calineczka była wysoka ale to ciasto z malinami to nie takie ładne jak twoje,ale za to są smaczne Pozdrawiam cieplutko.\nAgnes jak zwykle idealne ciasto:równiutkie, piękna prezentacja:) Pamiętam,że Brazylianka bardzo mi smakowała- ten miodowy smaczek...mniam\nHaniu - witam Cię na moim blogu :) Cieszę się, że kilkakrotnie korzystałaś z moich przepisów. Jeśli używasz form o zbliżonych wymiarach do moich, to ciasta powinny być podobnie wysokie. Innej odpowiedzi na Twoje zagadkowe pytanie nie znam ;) Pozdrawiam Ciebie równie ciepło :)\nMariolu - jak zwykle pięknie dziękuję za miłe słowa. Pamięć Cię nie myli... miodowy smaczek... mniam! Pozdrawiam! :)\nAleż piękne to ciacho! Nic tylko brać i zajadać, miodowe placki, mniam:)\nCieszę się Majanko, że ciacho się Tobie podoba. Pozdrawiam jesiennie, ale ciepło :)\nUuu.. Proszę powiedz mi gdzie zjeść we wrocławiu taką pięknośc :D (Sama to ja się nigdy za to nie zabiore :( Brak czasu i umiejętności)


O filmowaniu z dronówCzy są zmiany jak zainstalować panele słoneczne?Etui na wszystko, bo czemu nieKilka porad o ogrzewaniuWybieraj DJ'a świadomie. Jak?Jak dostać dopłaty na fotowoltaikęOczami geodetyTrudny temat - o ceremoniach pogrzebowcyhSkorzystaj ze swobody podróżowania - zobacz HiszpanięPomysł na aktywnośćKwestia wentylacji mechanicznejNaprawić ekspres do kawy? Szybko!Warto nosić kurtki i płaszcze. One tez mogą być stylowePojazdy drogowe - serwis i utrzymanieDecyzja odnośnie DJ'a na ślubCo to są tłumaczenia?Formy reklamy w internecieSkąd wziąć części? Jakiego mechanika wybrać?Tanie pozycjonowanieOświetlenie sufituPo prostu o drewnie - kilka ciekawostekUważaj na przewartościowane nieruchomościPlumbing servicesNasi starsi krewni i opieka nad nimiO wynajmie zwyżek do prac na wysokościachO czystych i brudnych dywanachKomu i dlaczego potrzebni są geodeciComarch OptimaPopularne gry chodnikowe w nowej odsłonieDentysta Zabrze


SportSiedlce.pl » Podziękowania dla Marcina Dołęgi na gali PKOl - SportSiedlce.pl\nSportSiedlce.pl / News / Podziękowania dla Marcina Dołęgi na gali PKOl\nDodano: 2019/01/14 4:38 841\nW sobotni wieczór w warszawskiej Hali EXPO XXI odbyło się noworoczne spotkanie rodziny olimpijskiej. Podczas uroczystości podziękowano kilku zawodnikom za kariery. Był wśród nich Marcin Dołęga.\n12 stycznia w warszawskiej Hali EXPO XXI, przy udziale głowy państwa – Prezydenta RP Andrzeja Dudy, odbyła się pierwsza ważna uroczystość rozpoczynająca rok 100-lecia Polskiego Komitetu Olimpijskiego. W Noworocznym Spotkaniu poza władzami PKOl uczestniczyli także: Witold Bańka – Minister Sportu i Turystyki, przedstawiciele świata sportu, polityki i biznesu oraz członkowie Zarządu i Prezydium PKOl.\nPodczas spotkania wręczone zostały Wielkie Honorowe Nagrody Sportowe PKOl im. Piotra Nurowskiego w trzech kategoriach – Sportowiec Roku, Trener Roku i Drużyna Roku. Za 2018 rok otrzymali je – Kamil Stoch, Jakub Urban (wioślarstwo) i Reprezentacja Polski Seniorów w piłce siatkowej. Minister Sportu i Turystyki Witold Bańka ogłosił laureatów nagrody Nadziei Olimpijskich im. Eugeniusza Pietrasika. Tu wyróżniono kajakarza Bartosza Grabowskiego oraz tenisistkę Igę Świątek.\nWażnym akcentem uroczystości było uczczenie minutą ciszy pamięci zmarłej w minionym roku największej gwiazdy polskiego sportu Ireny Szewińskiej, siedmiokrotnej medalistki igrzysk olimpijskich oraz innych postaci zasłużonych dla ruchu olimpijskiego i polskiego sportu, które odeszły w ostatnich 12 miesiącach.\nW końcowej części gali, uroczyście pożegnano jako zawodników reprezentantów kraju – medalistów olimpijskich, mistrzostw świata i Europy – sztangistów: Bartłomieja Bonka i pochodzącego z Łukowa, byłego zawodnika WLKS Siedlce-Nowe Iganie, a obecnie trenera SKS Feniks Siedlce – Marcina Dołęgę. Obok nich, znalazła się także panczenistka – Katarzyna Bachleda-Curuś.\nźródło: własne / olimpijski.pl/ PZPC; foto: PZPC


Forum www.dysko-patia.eu Strona Główna -> Kawa - luźne gadki -> Luźne gadki - kawa. Idź do strony Poprzedni 1, 2, 3 ... 23, 24, 25 ... 56, 57, 58 Następny\nWysłany: 20 Maj 2009 ,Śro 8:53,\nA co ja poradze jak ruske jajka między nogami jajka pochowali nie dało sie więcej wyrwać\nWysłany: 20 Maj 2009 ,Śro 8:55,\nTrzeba było sposobem Albo na żywca\nUciekam, bo mnie coś nosi\nWysłany: 20 Maj 2009 ,Śro 9:13,\nJa też spadam na razie.\nWysłany: 20 Maj 2009 ,Śro 9:45,\nNo tak, na kawę zapraszaja i potem sobie idą\nMnie przy telefonie wmurowało, bo czekam na informację jak długo mnie będą trzymac na rehabilitacji. Wyobrazcie sobie, że niecały miesiąc czekałam.\nWysłany: 20 Maj 2009 ,Śro 10:06,\nAmadobo tej porze to ja już walę trzecię Rozumiem z Twojego potu, że to dobrze, że tylko niecaly miesiąc. Co to za rehabilitacjia, stacjonarna, czy będziesz dochodzić?\nWysłany: 20 Maj 2009 ,Śro 10:18,\nKilka razy w roku jak panisko jadę sobie do szpitali, a co! Za darmo i dobrze traktują. Do zeszłego tygodnia chodziłam u nas na rehabilitację stopki pociętej bestialsko ale się tylko udenerwowałam - niby masz na godzinę ale przychodzi ktos wazniejszy i zaliczasz kilka godzin na trzech zabiegach.\nJa sobie obstawiam zawsze z wyprzedzeniem rehabilitacje na przyszły rok ale często jak widzą takiego nieszczęśnika, to szybciej biorą\nWłasnie się dowiedziałam, że w tej Świdnicy będą mnie trzymać równo miesiąc. To jest nowy ośrodek, bardzo ładny i specjalizują się w narządzie ruchu.\nGdybyś się skusił, to nie ma przecież rejonizacji\nWysłany: 20 Maj 2009 ,Śro 10:32,\nToż to żyć nie umierać Wiesz co, czym więcej siędzę w tej dyskopati i czytam jak niektórzy korzystają z różnych form rehabilitacji i santoriów po zabiegach i na dodatek niektórym podrzucam jakieś namiary, to zaczynam dumać, czemu ja z tego do cholery nie korzystam . Tym bardziej, że mam refundajcję PFRON-u. Chyba brak mi jakiejś motywacji . Mam na razie tylko nadzieję, że i w moim przypadku sprawdzi się powiedzenie : "co się odwlecze to nie uciecze"\nAmadobo, skusić, to bym się i skusił, tylko mnie dobija papierkowa robata, żeby móc cokolwiek ruszyć w tym kierunku. Jakby ktoś za mnie pochodził po dokach i PFRON-ie, to na bank jadę\nOstatnio zmieniony przez bogdan dnia 20 Maj 2009 ,Śro 10:33, , w całości zmieniany 2 razy\nWysłany: 20 Maj 2009 ,Śro 10:41,\nAle tutaj żaden PFRON Cię nie interesuje. Bierzesz skierowanie od specjalisty, dokumentację pod pachę i jedziesz na konsultację.\nJa też nie byłam zaraz po operacji taka mądra i nie wiedziałam, że mogę miec wczasy do woli i bez grzechu. Dyrektor w NFZ mi powiedział, że mogę sobie jezdzić 12 razy w roku i pies z kulawą noga nic nie powie.\nA że mogę tak jezdzic sobie, to sie dowiedziałam jak sie wyłozyłam i połamałam rękę. I wtedy dobry człowiek ordynator poinformował mnie, że takie wyjazdy należą mi się nie tylko jako poszpitalne, tylko zapobiegawczo.\nCzasem sie dziwię jak wiele zalezy od tego czy się człówiekowi chce zainteresować - bo mój kręgosłup wcale go nie musiał obchodzić. A jak sie trzeba znać na tych sprawach /i nawet w kompetencje lekarza czasem zaglądać/ to się przekonałam jak mi córa chorował często sama musiałam stawiać diagnoze i awanturować sie o skierowania.\nWysłany: 20 Maj 2009 ,Śro 10:50,\nNo faktycznie ciekawe wiadomości Amadobo, mi ciągle lekarze mówią że mam się ciągle chabilitować na zabiegach mówią o rehabilitacji dochodzonej i stacjonarnej ale jak coś chce od nich dostać to ręce rozkładają. Wybrałam już wszystkie możliwe zabiegi na kręgosłup jakie są w moim mieście a dalej nic tylko słysze trzeba sie rehabilitować, najciekawsze jest to że jak przychodze to lekarz się pyta jakie chce zabiegi.\nWysłany: 20 Maj 2009 ,Śro 11:26,\nwitam chciałam sie przywitac z wami ,dochodze do siebie po tej stabilizacji ale bardzo ciezko ,nie moge jeszcze siedziec pozdrawiam\nWysłany: 20 Maj 2009 ,Śro 11:39,\nNo to zdrowiej spokojnie trzymamy kciuki.\nWysłany: 20 Maj 2009 ,Śro 17:46,\nNo witaj Jagódka . Teraz to się na razie oszczędzaj !!! Popiszesz jak będziesz miała więcej siły. Na razie leż jak skóra na pasztetówce i odpoczywaj . Poczekamy.\nNo widzsz Amo [tak będę pisał, bo klawiaturę bym musiał wcześniej wyrzucić ] Jak człowiek wie, to jest o wiele prościej, a jak ciemny jak rolka papy, to zawsze pod górkę. Ja tylko wiem, że mogę i że PFRON refunduje coś tam i tyle. Problem jest jeszcze w tym, że... trzeba iść do doka i na konsultację i ....już mi się odniechciewa sanatorium A nie może tego zrobić ktoś za mnie, z moim upoważnieniem???\nOstatnio zmieniony przez bogdan dnia 20 Maj 2009 ,Śro 17:47, , w całości zmieniany 1 raz\nWysłany: 20 Maj 2009 ,Śro 21:48,\na ja pszyszlam powiedziec HELLOOOOO!!!\nI mam pytanie. Kto tu z Wawy, bo bede w piatek :)))) acha lece na watek skad jestesmy...\nWysłany: 21 Maj 2009 ,Czw 7:17,\nA Kraków nie może być???\nJak będziesz tam, to prześlij Syrence pozdrowienia od Smoka Wawelskiegoa\nWysłany: 21 Maj 2009 ,Czw 18:37,\nCześć ludkowie ! Dzisiaj odebrałem orzeczenie o niepełnosprawności Umiarkowany mi dali, 05-R. juz wniosek o kartę parkingową złożony,odbiór w przyszłym tygodniu\nStrona 24 z 58 Idź do strony Poprzedni 1, 2, 3 ... 23, 24, 25 ... 56, 57, 58 Następny


Komu pasuje krótka fryzura z grzywką? | Modne fryzurki na bieżąco\nKomu pasuje krótka fryzura z grzywką?\nFryzury krótkie z grzywką należą jak zawsze do modnych uczesań. Zwykle wybierają je osoby bardzo dynamiczne. Ceniące luz i swobodę.\nTym razem spójrzmy na krótkie fryzury z grzywką. Jeśli nie jesteś pewna czy dobrze Ci będzie w takiej fryzurze wykonaj bardzo pomocny test. Wystarczy zmierzyć długość płatka ucha do samej brody. Gdy odległość jest mniejsza niż 57 mm to oznaka że fryzury krótkie są dla Ciebie.\nJeśli odległość jest większa, to odpuść sobie. Metoda ta jest bardzo pomocna\nw szybkiej ocenie.\nMasz długie włosy i chcesz je skrócić? Postaw na cięcie asymetryczne lub skracanie włosów do ramion. Z nich możesz też wyczarować piękne uczesania. W zależności od potrzeby chwili możesz mieć fryzurę romantyczną z falami. Innym razem może to być pełna rockendrolowa stylówa. A do twardego biznesu uczesz włosy na prosto i błyszcząco.\nWłosy do ramion są formą przejściową do uzyskania krótkich włosów.\nKRÓTKIE WŁOSY I TWARZ OKRĄGŁA\nOczywiście taki duet idzie w parze. Dobry stylista wyczaruje piękną stylówę. Świetnie sprawdza się fryzura pixie z grzywką ciętą po skosie. Klasyczny bob nie wchodzi w opcję. Zaburzy Ci nieco proporcje. Wszystkie cięcia po skosie będą dobrze reprezentować się.\nTen wpis został opublikowany w Bez kategorii dnia 10 marca 2022 , przez fryzurki.\n← FRYZURY DAMSKIE DŁUGIE KOMU ONE PASUJĄ? Na jakie uczesanie z fryzurą na bok się zdecydować? →


Polish Beauty Clinic Niemcy ocenili Lewandowskiego. Tego jeszcze nie bylo\nSzykują ofertę za gracza Chelsea. 41 milionów euro! sport.wp.pl Skandaliczne wydarzenie w meczu Realu Madryt - zobacz sport.wp.pl Polak na wielkiej gali. Chce ukraść Kliczce show! sport.wp.pl\nZagrał w Interze Mediolan, jest bliski gry w Ekstraklasie sport.wp.pl Niezwykły list Najmana do "Pudziana". Oto on sport.wp.pl LŚ: Polacy w dużo lepszej sytuacji! Zobacz grupę sport.wp.pl\nSzalone, kosmiczne pieniądze za piłkarzy Ekstraklasy sport.wp.pl\nF1: tajemnica dominacji Red Bulla znana! Poprawili Renault sport.wp.pl\nWielka feta w Dortmundzie. Zobacz, co się tam działo! sport.wp.pl Ciekawe słowa Kloppa o Błaszczykowskim sport.wp.pl MŚ: poznaliśmy komplet finalistów mundialu sport.wp.pl\nSłynny napastnik wraca do reprezentacji sport.wp.pl\nArsenal i Liverpool chcą ściągnąć piłkarza kadry Polski\nNiespodziewana porażka Portugalii. Euro 2012 się oddala\nNiespodziewana porażka Portugalii. Euro 2012 się oddala sport.wp.pl\nSnajper Man. City chce odejść. Koszt: 50 mln euro\nSnajper Man. City chce odejść. Koszt: 50 mln euro sport.wp.pl\n"Twoje miejsce jest w g..." - wybryki Jose Mourinho\n"Twoje miejsce jest w g..." - wybryki Jose Mourinho sport.wp.pl\nPremier League: mają 60 milionów do wydania na transfery\nPremier League: mają 60 milionów do wydania na transfery sport.wp.pl\nKto nowym trenerem Chelsea? Anglicy już wiedzą!\nKto nowym trenerem Chelsea? Anglicy już wiedzą! sport.wp.pl\nW "polskim" finale wiele się działo. Wiele złego\n"Zrobiło mi się go żal". To o polskim bramkarzu numer 1\nFenomenalny 11-latek pobił rekord Wayne´a Rooneya\nFenomenalny 11-latek pobił rekord Wayne´a Rooneya sport.wp.pl


Raport z oblężonego miasta, czyli czym żyła branża IT w 2012 r. i czym będzie żyła w 2013 r. – próba analizy - ITbiznes\nRaport z oblężonego miasta, czyli czym żyła branża IT w 2012 r. i czym będzie żyła w 2013 r. – próba analizy\n4 stycznia 2013 Ernest Frankowski\t87 Views Brak komentarzy\tbadania i analizy\nBranża IT to nie tylko oprogramowanie, urządzenia, rywalizacja wielkich i mniejszych firm oraz kariery innowatorów w rodzaju Steve’a Jobsa. To także, a niekiedy i przede wszystkim, tak zwane otoczenie prawne i biznesowe, w którym przedsiębiorstwom z tej branży przychodzi działać.\nPonieważ chcemy, aby ITbiznes.pl był serwisem traktującym o wszelkich profesjonalnych aspektach informatyki, musi się także znaleźć miejsce na takie właśnie zagadnienia, często pomijane, ale mające duży wpływ na rynek i branżę nowych technologii.\nPonieważ skończył się przy tym kolejny rok i jesteśmy na progu nowego, warto pokusić się o podsumowanie najważniejszych wydarzeń branżowych (acz nie technicznych) oraz zastanowić się, co nas czeka w 2013 roku.\nOczywiście wybór wydarzeń prezentowanych poniżej jest wyborem subiektywnym. Również kolejność prezentowania poszczególnych tematów należy uznać za przypadkową. W świetle tego jak dynamiczna jest branża IT, nie ośmielę się oceniać, które z prezentowanych zjawisk i wydarzeń są lub okażą się ważniejsze od innych.\nByło, minęło (?) w 2012\nChyba najgłośniejszym medialnie wydarzeniem mającym swój wymiar tak prawny, jak i branżowy były prace i protesty związane z ACTA (Anti-Counterfeiting Trade Agreement, pol. Umowa handlowa dotycząca zwalczania obrotu towarami podrabianymi) . Jak pamiętamy, rok 2012 rozpoczął się właśnie mocnym akcentem związanym z ACTA, czyli powszechnymi protestami społecznymi przeciwko tej umowie międzynarodowej.\nSzerszej opinii publicznej sprawa stała się znana i komentowana właściwie dopiero na przełomie 2011 i 2012 roku. Tymczasem, ACTA jest zagadnieniem, które ma swój początek w roku 2006, a co więcej, efekty zamieszania wokół tej sprawy znaczenie przekraczają granice branży IT. W końcu, to od ACTA zaczęła się erozja poparcia dla ekipy rządowej i to z protestów wokół ACTA komentatorzy wysuwają szereg wniosków o przyszłości życia społecznego i roli internautów we współczesnym społeczeństwie (tylko kto teraz nie jest internautą…). ACTA miałaby także duży wpływ na prowadzenie biznesu przez firmy choćby z branży farmaceutycznej, a szerzej, dla firm, które generalnie produkują wyroby o charakterze materialnym. Warto przy tej okazji podkreślić, że ACTA była projektowana jako umowa chroniąca interesy wytwórców dóbr materialnych, a stała się przyczyną konfliktu w zakresie wątków związanych z dobrami niematerialnymi. Jak do tego doszło? Ponieważ wokół tego „niematerialnego” aspektu ACTA, narosło najwięcej nieporozumień i mitów, spróbujemy uporządkować naszą wiedzę i zastanowić się, co dalej, kiedy już kurz po ACTA opadł (?).\nFakt pierwszy, ACTA to umowa międzynarodowa, będąca inicjatywą kilku krajów (jak można się domyślić, krajów gdzie tradycje wytwarzania dóbr o wysokim współczynniku innowacyjności są bardzo silne, czyli przede wszystkim USA i Japonia, a wkrótce później UE, Kanada, Szwajcaria i kilka innych) i mająca na celu ustalenia standardów walki z naruszeniami własności intelektualnej. Przedmiotem tego międzynarodowego porozumienia są: (i) obrót podrabianymi towarami, (ii) handel lekami generycznymi oraz (iii) obrót dziełami prawnie chronionymi przez internet.\nFakt drugi, do pomysłodawców (USA i Japonia) przyłączały się stopniowo kolejne kraje w latach 2006 i 2007 w ramach tzw. rozmów wstępnych. Oficjalne negocjacje w całkiem już szerokim gronie (poszerzonym o niektóre kraje azjatyckie i afrykańskie oraz Nową Zelandię, Australię i Meksyk) rozpoczęto w 2008 r. Przy czym, szczegółowe ustalenia wynikłe z rozmów wstępnych i negocjacji miały pozostać, decyzją zaangażowanych państwa, tajne.\nFakt trzeci, ACTA była już kontrowersyjna przed rokiem 2012 i wybuchem protestów z nią związanych. Już w 2010 roku środowiska akademickie i prawnicze w USA apelowały do prezydenta, aby wstrzymał prace nad ACTA i skierował ten akt do poprawek z uwagi na ryzyko naruszanie przez jego zapisy tzw. interesu publicznego. Mimo tych kontrowersji, finalny tekst został opublikowany 15 listopada 2010, po finałowej rundzie negocjacji w Tokio. Osiem krajów umowę podpisało (w tym inicjatorzy). Unia Europejska (między innymi) wstrzymała się od podpisu, ale wyraziła poparcie dla inicjatywy oraz wolę przystąpienia do ACTA do 1 maja 2013.\nFakt czwarty, Polska odegrała dużą rolę w pracach nad ACTA. A przez to znalazła się w centrum kontrowersji związanych z pracami nad ACTA. Mianowicie, Parlament Europejski zarzucał innym organom UE (prowadzącym w imieniu UE negocjacje) brak przejrzystości w sposobie prowadzenia rozmów oraz brak dostępu do materiałów. Niemniej jednak, ostatecznie 16 grudnia 2011 Rada UE przyjęła treść porozumienia ACTA. Co ciekawe, informacje o tym umieszczono na ostatniej stronie komunikatu prasowego na temat rolnictwa i rybołówstwa. Polska była aktywnym uczestnikiem prac, ponieważ w pracach nad ACTA uczestniczyli członkowie Komisji Europejskiej oraz reprezentanci państwa UE pod przewodnictwem kraju pełniącego prezydencję (ówcześnie była to Polska). W efekcie przyjęcie ACTA na forum UE miało miejsce za polskiej prezydencji, a samo porozumienie było jednym z priorytetów polskiego przewodnictwa. W Polsce Rada Ministrów udzieliła zgody na podpisanie ACTA (wrzesień 2011). Wkrótce, UE i 22 kraje członkowskie (kilka się „wyłamało”) podpisały umowę. W imieniu Polski umowę podpisała ambasador RP w Japonii (26 stycznia 2012).\nFakt piąty, Polacy nic się nie stało, Polacy nic się nie stało… Nie stało się dlatego, że w polskim systemie prawnym umowy międzynarodowe mają, i owszem, pierwszeństwo przed ustawami krajowymi (zapis ten w Polskiej konstytucji wynika z faktu, że była ona pisana w 1997 r. z myślą o wejściu Polski do UE i przyjęcia związanych z tym traktów tworzących Wspólnoty Europejskie) ale żeby taki nadrzędny charakter „pozyskać” muszą zostać uchwalone (ratyfikowane) przez Sejm. A zatem, mimo dyskusyjnego podejścia do prac nad ACTA i podpisaniem tej umowy przez Polskę (w Japonii), Polska miała jeszcze możliwość jej „odrzucenia”. Oczywiście, pozostaje faktem, że mocne angażowanie się w prace nad czymś, co samemu się później odrzuca, naraziłoby stronę polską na swego rodzaju utratę twarzy oraz w jakimś stopniu wpłynęło negatywnie na stosunki z takimi krajami jak USA. A przynajmniej tak to postrzegała i tego obawiała się strona polska.\nFakt szósty, wśród uzasadnień tego, że ACTA należy podpisać było to, że de facto i tak porozumienie to nie zmienia i nie wymusza zmian w ustawodawstwie UE i, w naszym przypadku, Polski. Ponadto, już w uzasadnieniu przyjęcia ACTA Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego wskazywał, że kontrowersyjny zapis na temat ujawnienia właścicielowi praw informacji koniecznych do zidentyfikowania konkretnego, potencjalnie naruszającego te prawa użytkownika (zapis ten nie wydaje się zgodny ani z prawem UE, ani z prawem polskim) został ujęty jako nieobowiązkowy (fakultatywny). Minister podkreślał także, że podpisanie ACTA jest ważne z punktu widzenia polskiej racji stanu, tj. służy utrzymaniu (czy może raczej pogłębieniu) dobrych relacji z takimi krajami jak USA, Japonia czy Kanada. Kontynuując wątek zgodności (lub niezgodności) ACTA z polskim i unijnym prawem należy podkreślić, że właściwie dla wszystkich zapisów ACTA identyfikowalne są już istniejące polskie i unijne odpowiedniki (np. w zakresie egzekucji, kontroli granicznych itd.), które bywają nawet surowsze niż zapisy w samej ACTA. Z kolei te zapisy ACTA, które przekraczały ramy ustawodawstwa kraju/organizacji sygnatariusza, są fakultatywne w zakresie ich wprowadzenia.\nFakt, siódmy, finalnie Parlament Europejski odrzucił ACTA przygniatającą większością głosów: 478 osób za odrzuceniem, 39 za wprowadzeniem ACTA i 165 wstrzymujących się. Wcześniej, polski rząd wstrzymał proces ratyfikacji ACTA, a w końcu zdecydował o permanentnym zatrzymaniu procesu ratyfikacyjnego.\nBiorąc pod uwagę powyższe fakty osobie, która na świeżo miałaby się zajmować analizą ACTA musi pojawić się w głowie następujące pytanie: czemu właściwie wybuchły, i to na tak szeroką skalę, protesty przeciwko ACTA i to akurat w obszarze związanym z dobrami niematerialnymi i internetem? Na pierwszy rzut oka, pewne kontrowersje co do sposobu procedowania przez uczestników negocjacji nie wydają się wystarczającym powodem. I rzeczywiście, na pierwszy rzut oka może tak się wydawać. A w praktyce, na wybuch społecznego niezadowolenia złożyło się kilka przyczyn, w tym, m. in.: (i) potencjalne ryzyko dla swobody obrotu wartościami niematerialnymi i dla samej innowacyjności, (ii) utożsamienie przez wielu internautów ACTA z zablokowaniem nieskrępowanego korzystania z treści dostępnych sieci i wreszcie (iii) sposób prowadzenia rozmów przez układające się organizacje i państwa. Przyjrzyjmy się tym przyczynom bardziej szczegółowo.\nPrzyczyna pierwsza, zagrożenia dla wolności w sieci i potencjalne naruszenia interesu publicznego. Taka, a nie inna ocena ACTA przez wiele osób, w tym prawników czy przedsiębiorców, wynika nie tyle z konkretnych zapisów porozumienia (które należy co do zasady uznać za zgodne z polskimi i unijnymi przepisami, a tam, gdzie zgodne nie jest lub wychodzi poza obecne ramy prawne, jest fakultatywne dla sygnatariuszy), ale z ducha tych zapisów i pewnej nierównowagi w ochronie interesów zainteresowanych stron. Umowa ma na celu szczególną ocenę praw własności intelektualnej, w efekcie dysponenci prawami licencyjnymi i autorskimi zyskują potencjalnie znaczną przewagę prawną nad konsumentami oraz swoimi kontrahentami czy konkurentami. W efekcie, być może szlachetne w zamierzeniach twórców zapisy mogą stać się w przyszłości podstawą do naruszeń prawa do prywatności, swobody wypowiedzi czy prowadzenia działalności gospodarczej. Miałoby to miejsce głównie w sytuacji (i) masowego i zautomatyzowanego korzystania z tych zapisów, kiedy to z horyzontu niknęłoby indywidualne tło danej sprawy oraz w sytuacji nadużywania instrumentów prawnych przez dysponentów prawami autorskimi i licencyjnymi dla umocnienia swojej pozycji rynkowej. Wskazywano, że ACTA ugruntuje przewagę korporacji, które zyskają prawne narzędzia do blokowania twórczych i innowacyjnych rozwiązań bazujących w jakimś zakresie (obecnie dopuszczalnym) na już istniejących wytworach kultury, nauki czy techniki (a pamiętajmy, że na takich twórczych przekształceniach zasadza się duża część treści dostępnych w sieci). W szczególności, Free Software Foundation wskazywało, że ACTA może ograniczyć rozwój oprogramowania open-source.\nInny przykład to leki generyczne. Nie można się nie zgodzić z faktem, że wygasanie w pewnym momencie praw do receptury danego leku i możliwość produkcji generyku jest bardzo ważne z punktu widzenia interesów mniej rozwiniętych części naszego globu. W tym kontekście, w ramach krytyki ACTA podnoszono, że umowa ta daje możliwości zacierania różnicy między podróbką leku a lekiem generycznym, co może mieć opłakane skutki dla wielu biedniejszych regionów świata. W Polsce dyskusja nad kontrowersyjnością niektórych zapisów ACTA zaczęła się właściwie dopiero kilka dni przed podpisaniem porozumienia w Japonii. Mianowicie, 19 stycznia Minister Administracji i Cyfryzacji zwrócił się do Premiera o dyskusję nad ACTA. Z kolei 23 stycznia 2012 r. Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych zarekomendował niepodpisywanie ACTA uzasadniając to tym, że ACTA daje możliwość wymiany danych osobowych między organami ścigania różnych państw bez gwarancji ochrony dla tych danych.\nPrzyczyna druga wynika ze sposobu prowadzenia prac nad zapisami ACTA. Przede wszystkim, wiele organizacji non-profit, a nawet organy KE narzekały nad niedostatkiem jawności w pracach nad ACTA. Szczególnym przejawem tego był utrudniony dostęp do materiałów. Twórcom ACTA zarzucano także pośpiech. Uspokojeniu krytyki wokół ACTA nie pomogły także przecieki publikowane przez Wikileaks (w 2008 r. WikiLeaks opublikowała working paper z ACTA, kolejne przecieki miały miejsce w 2009 i 2010 r.). Oficjalnym powodem zachowywania dyskrecji w pracach była chęć ich uniezależnienia od bieżącej sytuacji ekonomicznej. Tym niemniej, taki, a nie inny sposób prowadzenia prac oraz przecieki spowodowały, że opinia publiczna uznała, że negocjujące strony „mają coś do ukrycia”. W efekcie, wszelkie merytoryczne znaki zapytania i wątpliwości związane z ACTA zaczęły być interpretowane na niekorzyść całej idei tego międzynarodowego porozumienia. Przeciw zapisom ACTA i trybie pracy nad nią protestowało wiele organizacji, także zresztą z krajów-pomysłodawców porozumienia. W Polsce szczególnie aktywne na tym polu były Fundacja Panoptykon czy Internet Society Polska. Niestety, przedstawiciele rządu RP nie podjęli dyskusji z zainteresowanymi podmiotami (być może także dlatego, że m. in. żądano zaniechania prac nad porozumieniem, a do momentu wybuchu masowych protestów rząd zapewne nie wyobrażał sobie skutków gorszych niż te wynikłe dla pozycji międzynarodowej Polski w sytuacji porzucenia ACTA).\nDwudziestego stycznia 2012 r. sprawę ACTA i prac nad nią nagłośniła prasa w Polsce. Jak już zostało wspomniane, strona rządowa argumentowała, że ACTA do niczego nas nie zobowiązuje. Jej zapisy albo są już w polskim prawie albo nie jesteśmy zobowiązani do ich wprowadzenia – pytanie tylko po co w takim razie Stanom Zjednoczonym i Japonii porozumienia tak skonstruowane, że nie nakładające na sygnatariuszy żadnych obowiązków – wrócimy jeszcze do tego pytania.\nPrzyczyna trzecia, wielu internautów nie wdawało się w zawiłe analizy prawnicze i techniczne związane z ACTA. Zresztą, kto ówcześnie śledził doniesienia medialne związane z ACTA, pamięta, że poziom dyskusji (w sytuacji złożoności całej sprawy) był merytorycznie niezadowalający. Zarówno zwolennicy, jak i przeciwnicy ACTA często w swoich dyskusjach dość powierzchownie analizowali to zagadnienie. W efekcie, w powszechnym odbiorze ACTA zostało utożsamione z bardzo praktycznym i konkretnym atakiem na wolność w internecie, wiele treści zostałoby zablokowanych, a organy ścigania oraz zainteresowane firmy zyskałby możliwość śledzenia naszej aktywności w sieci i wymieniania się takimi informacjami między sobą.\nJaki był efekt splotu tych wszystkich faktów oraz przyczyn niezadowolenia z ACTA? Masowe protesty przeciw porozumieniu. W samej Polsce wiele serwerów rządowych zostało wyłączonych przez ataki DDoS (czemu strona rządowa oficjalnie zaprzeczała), miały miejsce czasem wielotysięczne protesty w największych miastach w Polsce, wiele serwisów poddało się czasowemu black-outowi, aby zobrazować czym może grozić przyjęcie ACTA. Ponadto, petycja przeciw ACTA zebrała olbrzymią liczbę podpisów (liczoną w setkach tysięcy). W efekcie, 3 lutego Polska oficjalnie poinformowała, że wstrzymuje proces ratyfikacji ACTA z powodu niedostatecznych konsultacji społecznych i potencjalnych ryzyk dla polskich obywateli. Z kolei 17 lutego premier ogłosił, że Polska nie ratyfikuje ACTA. To nie załatwiało jeszcze sprawy, ponieważ podpisanie ACTA w Japonii powodowało, że dopiero ewentualne odrzucenie tej umowy przez Parlament Europejski zapobiegnie wejściu umowy do polskiego porządku prawnego. I tak też się stało. 4 lipca 2012 r. Parlament Europejski odrzucił ACTA. Być może już ostateczny koniec ACTA w Europie przyniosła informacja z 19 grudnia 2012 r. Tego dnia bowiem podano, że Komisja Europejska wycofała z Trybunału Sprawiedliwości prośbę o opinię na temat umowy ACTA. Jak uzasadniono, zwracanie się o taką opinię przestało mieć sens wobec faktu, że Komisja przestała widzieć szansę na wejście w życie ACTA w świetle wydarzeń sprzed kilku miesięcy. Tym samym, więc przestała mieć sens próba wykazania, że ACTA faktycznie naruszała prawa Europejczyków.\nW efekcie powyższych wydarzeń, ACTA (i Komitet powołanymi jej zapisami) stały się domeną krajów pozaeuropejskich. Przy czym, w ACTA nie uczestniczą kraje uchodzące za gospodarki wschodzące (choćby Chiny, Indie, Brazylia czy Rosja – co wydaje się dość oczywiste z punktu widzenia interesów tych krajów i ich podejścia do ochrony praw własności intelektualnych). Jednocześnie, ACTA i organy przez nią powołane do życia zachowują charakter otwarty dla kolejnych członków. Wraca w takim razie pytanie, jak na tak skonstruowanej umowie międzynarodowej miałyby zyskiwać kraje-pomysłodawcy całego przedsięwzięcia. Nie trzeba wspominać, że umowa taka jak ACTA służy przede wszystkim ochronie przedsiębiorstw z tych krajów, które są obecnie szczególnie znaczące we współczesnej gospodarce. Interesy Stanów Zjednoczonych wyraziła chyba najlepiej Miriam Sappiro, która prezentując oficjalne stanowisko Białego Domu powiedziała: „Wierzymy, że ACTA pomoże chronić własność intelektualną, która jest kluczowa dla amerykańskich miejsc pracy w innowacyjnych branżach. Jednocześnie, ACTA uznaje prawo do prywatności w sieci, wolność wypowiedzi oraz odpowiednie procedury i wzywa sygnatariuszy, aby chronili wymienione wartości w czasie stosowania tej umowy”.\nCo wynika z tego zdania? Przede wszystkim to, że kraje-pomysłodawcy ACTA przyjęli taktykę „kropli drążącej skałę”. Mianowicie, kiedy już określone kraje (przede wszystkim takie mające obiektywne kłopoty z takim czy innym piractwem), zwabione tym, że szczególnie kontrowersyjne zapisy ACTA są fakultatywne, podpisałyby tą umowę, kraje mające w tym interes prawny i gospodarczy uzyskałyby dodatkowe możliwości nacisku na innych sygnatariuszy w celu ochrony swoich przedsiębiorstw. W kontekście przyszłej sytuacji międzynarodowej nie można wykluczać, że ten czy inny rząd ugiąłby się przed takimi naciskami, czemu być może pomogłaby wizja jakichś korzyści na innych polach. Potencjalnie więc ryzyko, że pod niewątpliwie szczytnym celem walki z piractwem, zakwestionowane zostałyby, w niektórych przypadkach, pewne konstytucyjne wolności, mogłoby się zmaterializować. Ponadto, zawsze istniałoby ryzyko nadużywania instrumentów wynikających z ACTA do walki konkurencyjnej, o czym już było mowa. Co ciekawe, sprawa może zresztą powrócić już wkrótce w kolejnej odsłonie, ponieważ zapisy podobne do tych w ACTA pojawiły się choćby w treści CETA, czyli Canada UE Trade Agreement.\nJako ciekawostkę można przytoczyć jeszcze jeden fakt. Mianowicie, Ministerstwo Administracji i Cyfryzacji w jednym ze swoich newsów podało, że koniec końców dyskusja i wycofanie się Polski z ACTA skończyło się sukcesem międzynarodowym, ponieważ „W Polsce debata wokół ACTA dała początek Kongresowi Wolności w Internecie, a następnie otwartym konsultacjom w sprawie ITR i znaczącą rolę Polski na zakończonej 14 grudnia międzynarodowej konferencji telekomunikacyjnej w Dubaju”\nPodsumowując, kurz po ACTA opadł. Naszym zdaniem dobrze się stało, że w swoim obecnym kształcie umowa ta nie stała się obowiązującym prawem w Polsce. Jednocześnie można przewidywać, że sprawa ochrony dóbr intelektualnych wróci jeszcze w takiej czy innej postaci do debaty publicznej. Nie bez powodu bowiem obserwuje się otwieranie kolejnych frontów walk z tym związanych. O niektórych będzie jeszcze mowa w tym tekście. Ze sprawą ACTA były i są także powiązane (choćby „dyskretnym” trybem pracy) inne akty prawne takie jak STOP Online Piracy Act oraz PROTECT IP Act. Te jednak, mając bardziej wewnątrz-amerykański charakter (choć nie do końca) będą omówione w tylko im poświęconym opracowaniu.\nCzym jest e-sąd w Polsce? Zasadniczo to po prostu VI Wydział Cywilny Sądu Rejonowego Lublin-Zachód, który rozpatruje pozwy o zapłatę w postępowaniu upominawczym dla całej Polski. Wprawdzie został on „uruchomiony” w 2010 r., ale w roku 2012 ujawniły się ciemne strony jego funkcjonowania. Dlatego warto zaliczyć tę instytucję i jej dorobek do bardzo ważnych wydarzeń 2012 r. tym bardziej, że w ostatnich latach e-sąd był prezentowany jako jedno ze sztandarowych osiągnięć procesu informatyzacji sfery publicznej. Ewentualne kontrowersje wokół e-sądu mogą zatem wpłynąć negatywnie na klimat wokół innych projektów informatyzujących administrację.\nDo chwili obecnej liczba spraw skierowanych do e-sądu przekroczyła już 3 miliony. W tym, wiele z tych spraw wnoszą firmy windykacyjne, czasem będące kolejnymi w łańcuszku odkupujących dany dług. Dzięki Elektronicznemu Postępowaniu Upominawczemu firmy te wysyłają tysiące pozwów. W praktyce, postępowanie przed e-sądem jest tak proste, że pozwala jednej firmie windykacyjnej wysyłać setki i tysiące pozwów w ciągu… miesiąca. Pytanie zatem, czy przypadkiem sukces nie zamienił się w kolejną patologię? Niestety, wiele faktów z 2012 r. wskazuje, że tak.\nE-sąd jest przykładem sytuacji, kiedy to ciągłe nawoływanie do informatyzacji sfery publicznej znalazło swoją praktyczną implementację. Co ważniejsze, stało się to w obrębie polskiego wymiaru sprawiedliwości, który nie od dziś uchodzi za wyjątkowo mało sprawny (przewlekłość postępowań jest plagą, która często znajduje swój niekorzystny dla Polski finał w postępowaniach przed Europejskim Trybunałem Praw Człowieka w Strasburgu). Co zatem poszło nie tak? Okazuje się, że ten potencjalnie modelowy przykład skutecznej informatyzacji pewnej części sfery publicznej padł ofiarą własnego sukcesu.\nPrzede wszystkim okazało się, że na sukces e-sądu nie byli przygotowani sami zainteresowani od strony organizacyjnej. Wobec ilości napływających spraw konieczne były kolejne wzmocnienia kadrowe. Mimo tych wzmocnień jeden referendarz czy sędzia w e-sądzie rozpatruje średnio 20 tysięcy spraw rocznie. W sądzie tradycyjnym, jedna osoba rozpatruje średnią liczbę spraw liczoną raczej w setkach rocznie niż w tysiącach. To oczywiście jeszcze nic złego, ponieważ sprawy kierowane do e-sądu są z założenia proste i nie można ich porównywać z sprawami „tradycyjnymi”. Dlatego, zestawienie tych liczb może być poczytywane za bezwzględną oznakę sukcesu e-sądu. Naturalnym wydaje się także rozszerzenie w przyszłości elektronizacji postępowania choćby o wymianę informacji dotyczących postępowań egzekucyjnych czy o elektronizację samego doręczania pism procesowych.\nCo się nie udało? Okazuje się, że uproszczenie postępowania otworzyło drogę do pewnego rodzaju nadużyć. Mianowicie, często okazuje się, że e-sąd służy próbom windykacji nieistniejących lub przeterminowanych wierzytelności. Proceder wygląda w ten sposób, że nabywający wierzytelności wykorzystują e-sąd do złożenia pozwu podając fałszywe lub nieaktualne dane dłużnika (sąd tych danych nie sprawdza). Bardzo często podejmowana jest także próba windykowania wierzytelności przeterminowanych lub wierzytelności na tyle starych, że jest „szansa”, że osoba, która tak naprawdę wierzytelność uregulowała, pozbyła się już odpowiedniego dowodu wpłaty. W 2012 r. w prasie pojawiały się też dramatyczne doniesienia o osobach poszkodowanych w wyniku nadużyć przed e-sądem. Choćby osoby, którym ukradziono dowód, na który później zaciągane były kredyty czy robione były zakupy na raty. Jak widać, oszuści szybko nauczyli się korzystać z mechanizmu e-sądu dla własnych celów. Tymczasem e-sąd miał być właśnie batem na praktyki oszustów i niesolidnych dłużników. Pamiętajmy bowiem, że główna część postępowań przed e-sądem dotyczy zalegania z opłatami za telefon, internet, mieszkanie czy prąd.\nOczywiście entuzjaści e-sądu mają szereg argumentów na obronę tej instytucji. I tak, wskazują, że poszkodowani mają cały szereg mechanizmów prawnych, aby się bronić. Od złożenia sprzeciwu, złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia sprzeciwu przez złożenia zażalenia na postanowienie o nadaniu klauzuli wykonalności i wiele innych środków prawnych (oczywiście pozostaje pytanie o świadomość tych skomplikowanych procedur wśród obywateli). Wskazuje się także, że e-sąd nie może być obarczany winą za podawanie złych danych przez pozywających czy za nieprawdziwe informacje o niepodjęciu w terminie korespondencji przez pozwanych. Generalnie podkreśla się, że nadużycia stanowią margines, a przy tym trafiają się także w tradycyjnych postępowaniach. Coś jest jednak na rzeczy, skoro Stowarzyszenie Sędziów Iusticia zaapelowało o reformę e-sądu. Zresztą, projekt stosownych zmian już się pojawił. Między innymi, projekt wprowadza dość dotkliwe kary za wskazanie w złej wierze lub wskutek niedbalstwa nieprawidłowych danych adresowych pozwanego.\nNie jest to miejsce, aby finalnie oceniać funkcjonowanie e-sądu w Polsce. To co należy podkreślić to fakt, że stał się on „frekwencyjnym” sukcesem Ministerstwa Sprawiedliwości. Jednocześnie, e-sąd stał się głośny z powodu nadużyć dokonywanych w ramach postępowań w nim prowadzonych.\nMamy więc do czynienia z jednej strony z projektem, który pokazuje sens i siłę wynikającą z informatyzacji ważnych obszarów życia publicznego. Jednocześnie obserwujemy cienie tej informatyzacji wynikające z działań osób celowo wykorzystujących w celach niezgodnych z prawem te elementy całego projektu, które miały przynieść uproszczenie tego w końcu tylko jednego rodzaju postępowań sądowych. Oby ten ostatni fakt nie był kolejnym pretekstem lub przyczyną spowalniania procesów informatyzacji sfery publicznej w Polsce.\nObok spektakularnego przykładu e-sądów, Ministerstwo Sprawiedliwości uruchomiło system pozwalający założenie spółki z ograniczoną odpowiedzialnością przez internet. Liczba spółek rejestrowanych przez ten system stale rośnie (przy czym na razie są to małe liczby) mimo tego, że system ten umożliwia założenie najprostszej spółki i w oparciu o wzorcową, „podpowiadaną” przez system umowę spółki. Przykładowo, gdyby chcieć założyć spółkę z o.o. o niestandardowym kapitale zakładowym, w której to dodatkowo część udziałów objęta zostałaby w zamian za wniesienie aportu (wkładu rzeczowego), nie ma możliwości skorzystania z drogi elektronicznej.\nRok 2012 to także kolejne etapy wdrażania na salach rozpraw protokołu elektronicznego. Zasadniczo sale sądowe w Polsce mają zostać wyposażone w kamery, mikrofony oraz monitory. Sprzęt ten jest częścią tzw. e-protokołu czyli systemu audiowizualnego zapisu rozprawy. Pomijając kwestię wiernego zapisu przebiegu rozprawy, system ten oznacza także przyspieszenie spraw, ponieważ sędzia nie będzie już zmuszony dyktować protokolantowi treści protokołu. Oczywiście z systemem sprzęgnięte jest rozwiązanie do przechowywania i udostępniania protokołów z rozpraw. Całość wdrożenia ma zostać zakończona w 2013 r.\nZ kolei w 2013 r. będziemy zapewne świadkami prac, a może i wejścia w życie systemu Elektronicznego Potwierdzenia Odbioru przesyłek sądowych. Trwają także prace nad elektronicznym bankowym tytułem egzekucyjnym.\nMiejmy nadzieję, że opisane powyżej zjawiska pozwolą ukrócić przewlekłość postępowań spraw sądowych w Polsce i ogólnie, przywrócić trochę zaufania społecznego do trzeciej władzy. Istotne jest to, że jeśli się tak stanie, to dzięki wykorzystaniu technologii informatycznych. Miejmy także nadzieję, że o 2012 r. będzie można wkrótce powiedzieć, że zapoczątkował proces gruntowanej informatyzacji polskiego sądownictwa.\nRok 2012 był świadkiem narastającej wojny patentowej między gigantami branży IT i nie tylko zresztą. Wielu specjalistów twierdzi, że narastanie liczby sporów patentowych jest sygnałem, że system zastrzegania i ochrony własności intelektualnej, szczególnie w USA, wymaga pilnych zmian. W przeciwnym razie dojdzie do sytuacji kiedy to patenty będą wykorzystywane jako główny oręż w walce konkurencyjnej. Tym samym, pojawią się przedsiębiorstwa, których model biznesowy będzie oparty wyłącznie na „gospodarce” patentowej (z czym bywa, że już mamy do czynienia). Przykładowo, pojawiają się firmy, które specjalizują się w przejmowaniu innych przedsiębiorstw, posiadających znaczące portfolia patentowe. W kolejnym kroku zaczyna się zarabianie na tych patentach wskutek czegoś co często jest zwykłym wymuszeniem lub nadużyciem prawa. Przy czym firmy płacące za korzystanie z patentów nie robią tego często z poczucia słuszności, wynikającego z chęci oddania tego co się należy właścicielom danego rozwiązania ale robią to raczej w celu zapewnienia sobie spokoju prawnego. Proceder ten przypomina trochę skupywanie domen sieciowych o nazwach kojarzących się z określonymi firmami lub lukratywnymi produktami/usługami, a następnie odsprzedawanie ich firmom, które miały interes, aby takie domeny zastrzec, a na danym rynku po prostu nie zdążyły tego zrobić. Niby nic nielegalnego ale jednak coś jest nie tak.\nW ostatnim roku obserwowaliśmy walkę patentową Apple z Samsungiem. Ugodę patentową tego pierwszego z HTC. Rywalizację patentową Apple z Google (iOS vs Android) czy fakt nabycia przez Google Motoroli i następujące po tym oświadczenie, że Google zamierza aktywnie korzystać z telekomunikacyjnego portfolio patentowego swojego nowego nabytku (17 tysięcy patentów!). I wreszcie dochodziło do sytuacji udowadniających, że patenty to broń obusieczna. Przekonał się o tym sam Apple kiedy został zaatakowany przez… spółkę kolejową SBB ze Szwajcarii, która wskazała, że Apple naruszyło jej prawa do wzoru zegarków opatentowanych w 1944 r. a obecnie wykorzystywanych (wzór graficzny!) w systemach iOS w iPhone’ach i na iPadach (sic!).\nObecne uregulowania prawa patentowego w USA są dość liberalne (w porównaniu z Europą) w zakresie tego co może zostać opatentowane. Tym samym, patentowaniu podlegają idee, algorytmy, wzory użytkowe, a nawet metody biznesowe. W efekcie, do urzędów patentowych spływa gigantyczna liczba wniosków, z których duża część zgłaszana jest z powodu chęci pochwalenia się innowacyjnością lub z powodu desperackiej chęci ubiegnięcia konkurencji. Idąc dalej, ochronę patentową zdobywają „aktywa” na tyle ogólne, że w praktyce może to blokować realną innowacyjność w danej dziedzinie. Skutkiem takiego procederu jest to, że inne firmy muszą uiszczać opłaty licencyjne za korzystanie z patentów jeśli chcą kontynuować prace albo sprzedawać swój produkt. Efektem biznesowym tego zjawiska jest to, że przychody z patentów zajmują coraz ważniejsze miejsce w sprawozdaniach finansowych firm. Ten ostatni fakt stanowi zdaniem wielu karykaturę innowacyjności i tego z czego powinna żyć firma z branży nowoczesnych technologii. Przykładem działalności skoncentrowanej na eksploatowaniu patentów jest firma NTP, która wywalczyła 600 milionów dolarów od firmy RIM (producent telefonów BlackBerry) za użyty w telefonach patent na obsługę e-maila.\nZjawisko firm pozywających inne firmy o naruszenie patentów doczekało się za oceanem już swojej nazwy. Mianowicie, firmy takie nazywa się trollami patentowymi. Szacuje się, że trolle patentowe przynoszą gospodarce amerykańskiej miliardowe straty. Sprawę pogarsza fakt, że mniejszych firm nie stać na prawników i opłaty patentowe co powoduje, że bankrutują. Kto wie czy gdzieś tam w ten sposób nie zbankrutował kolejny Steve Jobs czy Mark Zuckerberg. Z kolei średnie firmy często decydują się płacić haracz. Bardzo często ulegają swoistemu szantażowi ze strony firm, które dysponują tysiącami patentów. Argument, że na pewno znajdzie się jakiś patent, który jest przez daną firmę nieświadomie naruszany, trafia do wyobraźni. W efekcie, zagrożone przedsiębiorstwo płaci, aby mieć spokój. Z kolei największe firmy toczą między sobą wieloletnie batalie takie jak te, które można było obserwować w 2012 r., a których skutkiem bywają np. zakazy sprzedaży danego produkty na danym rynku.\nTym niemniej, pojawiają się także głosy broniące obecnego systemu. Argumenty za dotyczą choćby swobody działalności gospodarczej, tego, że jak ktoś chce zarabiać na swoim lub kupionym dorobku to nikomu nic do tego. A także głosy wskazujące, że ten swoisty wyścig patentowy tak naprawdę napędza innowacyjność. W efekcie, to Dolina Krzemowa jest miejscem, z którego wychodzą trendy i idee kształtujące branżę. I dzięki temu drapieżnemu systemowi Apple może „pisać” na swoich urządzeniach, że zostały zaprojektowane w Kalifornii, a wyprodukowane w Chinach. Oczywiście zwolennicy takiego systemu pomijają fakt, że taki system tylko na papierze jest bardzo logiczny. Faktycznie, trudno zabronić firmom walki o ochronę swojego dorobku (nawet jeśli to tylko wzór graficzny). Tym niemniej, taka logika jest do zaakceptowania tylko z perspektywy obecnych już graczy na rynku. Koszt społeczny takiego rozwiązania to petryfikacja obecnego układu sił i powiększanie kosztów dołączenia do wyścigu nowych graczy. Fakt ten stanowi ten nieuchwytny interes publiczny, w którego obronie tak gwałtowanie protestowano choćby w przypadku ACTA. W praktyce bowiem, społeczeństwom i rządom powinno i musi zależeć, aby do grona innowacyjnych firm dołączały coraz to nowe podmioty, aby powstawały kolejne najpierw garażowe, a później, być może, spektakularne start-upy. Bez stałego dopływu biznesowej i produktowej świeżej krwi, zniknie gdzieś prawdziwa innowacyjność. Zniknie śladem realnej konkurencji na tym rynku.\nDo tego krajobrazu należy włączyć sądy, które są zupełnie nieprzygotowane (i raczej nigdy nie będą) do rozstrzygania czy dane coś, będące przedmiotem sporu to już technologia czy jeszcze zwykła czynność albo czy dany kolor w połączeniu z danym produktem tworzy coś co zasługuje na ochronę, czy też może nie, bo połączenie jest zbyt trywialne a kolor powszechny. Przed takimi absurdalnymi pytaniami sądy stają coraz częściej. W efekcie, trudno o jednolitą praktykę nawet w ramach poszczególnych krajów. W pierwszej instancji sąd zdarza się, że zakazuje sprzedaży, aby w drugiej instancji się z tego wycofać. Oczywiście, w podobnej sprawie inaczej rozstrzygną też sądy w Niemczech, Francji, USA, Korei i Wielkiej Brytanii. Jeszcze inne rozstrzygnięcie może też zapaść w sytuacji kiedy uda się doprowadzić do rozprawy przed sądem z udziałem ławy przysięgłych, która z definicji bywa jeszcze mniej przygotowana do tego typu spraw niż sędziowie zawodowi.\nDlatego, zdaniem wielu, sytuacja dojrzała do interwencji (zwłaszcza, że spory patentowe dotykają nie tylko branżę IT ale także lotniczą, spożywczą a nawet zabawkarską). I tak, ONZ zaproponowało mediacje w tej sprawie. Jednym z pomysłów na uzdrowienie sytuacji jest jednolity, globalny patent (jednolity patent będziemy omawiać w drugiej części artykułu), który sam w sobie jest bardzo kontrowersyjny i prawdopodobnie niekorzystny dla mniejszych państw.\nSami zaś Amerykanie już jakiś czas temu uczynili pierwszy krok na drodze do uzdrowienia systemu patentowego. Mianowicie, wycofali się z zasady „first to invent”. Zasada ta oznaczała, że pierwszeństwo miał zawsze autor pomysłu, a nie podmiot, który pomysł do opatentowania zgłosił. W efekcie, cały system był jeszcze bardziej niestabilny, ponieważ dochodziło poważne ryzyko biznesowe, że pojawią się znikąd ludzie twierdzący, że są autorami danego pomysłu (wzoru, algorytmu itd.) i grożący sądowym zablokowaniem sprzedaży danego produktu. Ciekawe czy tok 2013 przyniesie kolejne zmiany na froncie wojny patentowej.\nOsiemnastego maja 2012 r. na NASDAQ zadebiutował Facebook. Pod wieloma względami miał to być i był wyjątkowy debiut. Spółka w momencie debiutu była wyceniana na 104 miliardy dolarów. Co oznaczało najwyższą wycenę debiutującej spółki w historii amerykańskiej gospodarki. Z punktu widzenia zaangażowanych w debiut, zakończył się on umiarkowanym sukcesem. Umiarkowanym, ponieważ biorąc pod uwagę markę debiutanta, jego dotychczasową dobrą prasę i passę oraz ogólny hype związany z firmą, oczekiwania były gigantyczne. Początkowo wszystko szło całkiem dobrze. Po otwarciu notowań cena za akcję skoczyła o ponad 13%. Zaraz potem jednak kurs zaczął słabnąć. Pierwszy dzień na giełdzie Facebook skończył na poziomie, mniej więcej, ceny emisyjnej za akcję (38 dolarów). Co poszło nie tak?\nPrzede wszystkim, w wycenie Facebooka była za dużo emocji a za mało chłodnej kalkulacji. Przed debiutem pojawiały się głosy, że Facebook ma generalnie małe przychody (na tle branży), za dużo w nim samej publicity oraz brak pomysłu na większą ekonomizację działalności. W efekcie, wspominana publicity nakręciła wokół spółki oczekiwania, które nie miały uzasadnienia w twardych liczbach. Oczywiście nie zmienia to faktu, że Facebook pozyskał z rynku spore kwoty a sam Mark Zuckerberg i inni udziałowcy (w tym spółki rosyjskie) na debiucie zdobył sporo zarobili.\nO skali oczekiwań w związku z debiutem Facebooka świadczą nagłówki w prasie. Przykładowo, we francuskim „Le Nouvel Observateur” napisano, że wraz z debiutem „cała planeta wstrzyma oddech”. Zamiast porządnych analiz pojawiały się także porównania firmy do gwiazdy rocka czy nowego idola całych społeczeństw. Swoje trzy gorsze dokładało popularne wśród użytkowników serwisu stwierdzenie „jak cię nie ma na FB, to nie istniejesz”. Niektórzy analitycy prognozowali, że inwestorzy dosłownie rzucą się na akcje a w efekcie kurs wzrośnie z emisyjnych 38 do aż 50 dolarów. Takie optymistyczne prognozy miały pewne podstawy. Rok wcześniej serwis społecznościowy LinkedIn urósł o 100% w dniu otwarcia. Dużym wzrostem wartości akcji po debiucie mógł się także pochwalić Groupon. Tym niemniej, wieli specjalistów wskazywało, że szaleństwo związane z serwisami społecznościami zbliża się do szczytu, a więc punktu krytycznego, po którym musi nastąpić odreagowanie. I tak się stało w czasie debiutu Facebook’a. Może gdyby debiut nastąpił o rok wcześniej… Na pewno spółce nie pomogło także przejęcie ledwo miesiąc przed debiutem firmy Instagram za miliard konkretnych (a nie wirtualnych, wynikających z wycen) dolarów.\nNiestety dla firmy, następne dni notowań nie miały w sobie już nic z nawet umiarkowanego sukcesu. Notowania serwisu poszybowały w dół i już nie wróciły do poziomu emisyjnego. W codziennym obrocie akcje spadły do wartości dwudziestu kilku – trzydziestu kilku dolarów za sztukę na przestrzeni 6 miesięcy. Zresztą, wzorem takim serwisów jak Groupon, którego wartość po debiucie oscyluje jakieś 40% poniżej wartości emisyjnej. Ostatni kurs przed publikacją tego tekstu wynosił 26,6 dolara za akcję.\nWobec tego jak się potoczyły notowania serwisu, powstaje jeszcze pytanie co, prócz publicity i popularności serwisu, tak rozpaliło wyobraźnię obserwatorów mega debiutu. Przede wszystkim liczby. W momencie debiutu doliczano się 900 milionów użytkowników serwisu i to bez Chin (gdzie serwis jest blokowany) i Rosji (gdzie ma minimalny udział w rynku z uwagi na lokalną konkurencję). Do takich liczb Facebook doszedł w ciągu ledwie 8 lat. Serwis powstał 11 stycznia 2004 r. (data rejestracji domenty thefacebook.com) i początkowo służył tylko studentom Harvardu (tam studiował Mark Zuckerberg). A obecnie to już serwis z ponad miliardem użytkowników, który konsekwentnie próbuje realizować swój model biznesowy. To wszystko spowodowało, że w wycenie emisyjnej zaprezentowano inwestorom nie kwotę wynikającą z realnego biznesu ale z potencjału i marzenia o przyszłych, gigantycznych przychodach, które muszą w końcu przyjść z astronomicznej liczby miliarda użytkowników.\nW efekcie, wycena serwisu w momencie debiutu była przewartościowana. Debiutowi nie pomogła także kilka nieostrożnych wypowiedzi Marka Zuckerberga przed debiutem, wypowiedzi, które trochę przestraszyły potencjalnych inwestorów. Ponadto, zaczęto porównywać przychody Facebooka z takimi firmami jak choćby Google. Porównania nie wyszły dla Facebook’a korzystanie, bowiem przychody Google’a na moment debiutu firmy Zuckerberga na giełdzie były około 10 razy większe, a co więcej rosną one w tempie kilka razy szybszym.\nMiarą porażki tego debiutu był jego medialny odbiór. Nawet bowiem w popularnym serialu dla młodzieży „Gossip Girl” pojawiło się odpowiednie nawiązanie. Mianowicie, w jednym z odcinków serialu bohaterowie organizują aukcję obrazów. Na aukcję trafiają m. in. obrazy z prywatnej kolekcji znanej rodziny, co jest zostaje skwitowane uwagą, że rodzina ta nie ma innego wyboru po tym jak straciła znaczne kwoty na debiucie Facebooka…\nDebiut Facebooka na giełdzie to na pewno historia przewartościowanych aktywów i wynikające z tego zderzenie się z twardymi realiami rynku. Powstaje pytanie czy taki a nie inny scenariusz największego, a na pewno najbardziej medialnego debiutu 2012 r. zwiastuje kolejne pęknięcie bańki dotcomów, podobne do tego z lat 2000-2001? Być może 2013 rok odpowie na to pytanie.\nDobierając tematy tego artykułu starałem się wybrać wydarzenia, które były naprawdę głośne, były dyskutowane powszechnie a nie tylko w branży oraz najbardziej znacząco wpłynęły na 2012 r. Oczywiście, nie zmienia to faktu, że dobór był subiektywny. Wielu zapewne chciałoby przeczytać o jednolitym patencie, SOPA/PIPA, korupcji w CPI, odwołanych wielkich przetargach IT, procesie o Androida, działaniach MAC w 2012 r., zamieszaniu z regulaminem Facebook’a, sporze Google z wydawcami prasy, premierach Microsoft’u czy prognozach dla Apple po ostatnich premierach sprzętowych. Nie piszemy o tym tutaj choćby z tego względu, że są to wydarzenia, które zaczęły się przed 2012 r. albo też w 2012 r. nie zostały w taki czy inny sposób „sfinalizowane”. To jednak oznacza, że o wielu z nich będzie można przeczytać w drugiej części tego opracowania, części poświęconej temu czym najprawdopodobniej będziemy żyć w 2013 r. Istotna uwaga, przyszły tekst będzie stanowił o kwestiach, których szczegóły stoją jeszcze pod znakiem zapytania, a więc poruszonych tematów będzie więcej, a szczegółów historycznych mniej :-).\n← Previous Firmy Lenovo i EMC założyły spółkę joint venture\nNext → Co robi Cisco w branży motoryzacyjnej?


Zakończył się "czarny protest" w Warszawie. Udział w nim wzięło kilkanaście tysięcy osób\n03 października 2016 21:18\nUczestnicy manifestacji z pl. Zamkowego przeszli przed Sejm i przed Teatr Polski. (fot. twitter.com)\n• Ok. 17 tys. osób - według szacunków służb porządkowych - wzięło udział w "czarnym proteście" w Warszawie.\n• W poniedziałek (3.10) wieczorem uczestnicy manifestacji z pl. Zamkowego przeszli przed Sejm i przed Teatr Polski, gdzie odbywała się gala "Tygodnika Solidarność".\n• Tam manifestacja dobiegła końca.\nW poniedziałek (3.10) odbywał się strajk kobiet - protest wobec możliwego zaostrzenia przepisów dot. aborcji. W wielu miastach odbyły się manifestacje, największa z nich - w stolicy.\nJednocześnie, w ramach sprzeciwu wobec "czarnego protestu", organizowane były "białe protesty", w sieci pojawiły się także inicjatywy pod hasłem "Nie biorę udziału w strajku kobiet!" czy "Nie bądź krową, ubierz się kolorowo", zachęcano, by czarny strój pozostawić "tym, którzy mają czarne sumienia". W kościołach prowadzone były modlitwy w intencji ochrony życia; zachęcał do nich Episkopat.\nAndrzej Duda Beata Szydło warszawa czarny protest


Prezydentki, inspektorki, naczelniczki, burmistrzynie – żeńskie formy nazw stanowisk od stycznia w Urzędzie Miasta – Mieszkaniec\nW Urzędzie m.st. Warszawy od 1 stycznia 2021 r. wprowadzona zostanie możliwość stosowania żeńskich form nazw stanowisk pracowniczych. Poza wymienionymi w ustawie o pracownikach samorządowych stanowiskach takich jak, sekretarka, sprzątaczka, telefonistka, praczka czy szwaczka, miasto wprowadza możliwość stosowania żeńskich form nazw wszystkich stanowisk w Urzędzie.\n-Nazwy stanowisk pracowników administracji samorządowej określone zostały Rozporządzeniem Rady Ministrów z 15 maja 2018 r. Dlatego w większości dokumentów kadrowych, a także w dokumentach o charakterze formalnym, takich jak decyzje administracyjne i inne dokumenty, których forma została określona przepisami prawa, będzie musiała być stosowana forma męska. Będziemy apelować o zmianę ustawy, tak aby żeńskie końcówki mogły być stosowane także na pieczątkach czy legitymacjach – zapowiada Karolina Gałecka, rzeczniczka Urzędu Miasta.


Michał Potocki: Do wyborów prezydenckich na Ukrainie zarejestrowano już ponad 30 kandydatów. Większość to kandydaci techniczni - "Siódma - Dziewiąta" - poranek rozgłośni katolickich\nMichał Potocki: Do wyborów prezydenckich na Ukrainie zarejestrowano już ponad 30 kandydatów. Większość to kandydaci techniczni\n„Do nadchodzących wyborów zarejestrowano już ponad 30 kandydatów. Wynika to z pewnej specyfiki ukraińskiej sceny politycznej. Większość osób kandydujących na urząd prezydenta to tzw. kandydaci techniczni. Ich głównym celem jest odbieranie głosów głównym kandydatom” – powiedział w poranku „Siódma 9” Michał Potocki z „Dziennika Gazety Prawnej”. Gość Anny Skiepko opowiedział o trwającej kampanii wyborczej na Ukrainie.\n„W Polsce, aby zostać kandydatem na prezydenta, należy zebrać odpowiednią liczbę podpisów. Na Ukrainie, aby kandydować na najwyższy urząd w państwie, należy wpłacić 2,5 mln hrywien, czyli ok. 400 tysięcy złotych. Jeśli osoba kandydująca nie znajdzie się w drugiej turze wyborów, musi pogodzić się ze stratą wpłaconych pieniędzy” – zaznaczył dziennikarz.\n„Sondaże na Ukrainie pokazują, że na wejście do drugiej tury szanse mają trzy osoby: obecny prezydent – Petr Poroszenko, lider części opozycji – Julia Tymoszenko i Wołodymyr Zełenski. Ten ostatni to aktor i komik zwracający się ze swoim programem do tych wyborców, którzy są już zmęczeni tradycyjną polityką na Ukrainie” – stwierdził Potocki.\nGość poranka przybliżył słuchaczom postać Wołodymyra Zełenskiego: „Zełenski od kilku lat odtwarza tytułową rolę w serialu «Sługa narodu» i jednocześnie stoi na czele partii o tej samej nazwie. W filmie gra on postać człowieka, który przez przypadek zostaje prezydentem i próbuje rozbijać układy korupcyjne panujące na Ukrainie. Serial poniekąd staje się treścią kampanii wyborczej Zełenskiego. Warto także dodać, że nieoficjalnie za kandydaturą Zełenskiego stoi ukraiński oligarcha i magnat telewizyjny Igor Kolomynsky, mający swoje porachunki z Petrem Poroszenko”.\n„Tematy, które dominują w obecnej kampanii, to przede wszystkim kwestie gospodarcze. Hasła opozycji są podobne. Poza krytykowaniem niskich płac czy rosnących cen produktów mówi się też o wolnym tempie rozwoju gospodarczego. Petro Poroszenko bazuje w kampanii na swoich dotychczasowych sukcesach takich jak: zniesienie wiz do UE, uzyskanie zgody na autokefalie cerkwi na Ukrainie czy zbliżenie z NATO” – stwierdził dziennikarz.\n„Faworytką do zwycięstwa w najbliższych wyborach wydaje się być Julia Tymoszenko. Władza na Ukrainie zużywa się szybciej niż w innych krajach, dlatego też mówienie o Poroszence w kontekście ewentualnej szansy na reelekcję już jest jego sukcesem” – powiedział Michał Potocki.\nMore in this category: « Michał Kuźmiński: Jak dotąd nie znaleziono biomarkera, który wskazywałby na nieceliakową nietolerancję glutenu Piotr Apel: Polska niestety ma niewiele do powiedzenia w kontekście organizacji konferencji bliskowschodniej »


Korzystaj z ClickMeeting jak Ci wygodnie - Blog ClickMeetingClickMeeting\nWychodząc na przeciw coraz to nowym wyzwaniom, jakie stawiają przed nami zarówno prężnie rozwijające się technologie jak i sytuacje, jakie napotykamy w biznesie na co dzień, nasza platforma jest przez nas udoskonalana nieustannie.\nPołącz się w dogodny sposób\nBez względu na to w którym miejscu na świecie się znajdujesz, możesz bez problem wziąć udział w spotkaniu, łączac się poprzez dogodne dla siebie urządzenie spośród przez nas oferowanych:\nDostęp mobilny daje wolność, która pozwala organizować lub brać udział w spotkaniach online bez względu na miejsce lub czas.\nŁącz się z dowolnego urządzenia mobilnego i prowadź rozmowy lub korzystaj z funkcji video – wprowadź spotkania online na zupełnie nowy poziom.\nSpotykaj się online korzystając z dowolnej przeglądarki. Do wyboru masz spotkania video lub tradycyjne – głosowe.\nZ ClickMeeting możesz korzystać z każdego systemu operacyjnego – Windows, iOS lub Linux.\nKlienci, partnerzy lub pracownicy mogą również wziąć udział w spotkaniu, korzystając z tradycyjnej linii telefonicznej. Każdemu spotkaniu utworzonemu w ClickMeeting – oprócz linka – przypisany jest również numer telefoniczny.\nJeśli jesteś użytkownikiem systemu operacyjnego Mac OSX to wystarczy skorzystać z preferowanej przeglądarki, aby przenieść się w świat spotkań online.\nIstnieje duże prawdopodobieństwo, że spóźnisz się na spotkanie? ClickMeeting umożliwia włączenie się do spotkania za pomocą smarftona.\nProwadź efektywne spotkania z interaktywną prezentacją, tablicą oraz innymi funkcjonalnościami korzystając z preferowanego urządzenia.\nDobre wieści dla użytkowników Maców\nTeraz umożliwiliśmy także prezentowanie plików w nowych formatach dla tych z Was, którzy pracują w pakiecie iWork, dostępnym na komputerach Apple.\nMożecie więc dodawać do swoich prezentacji dokumenty utworzone w poniższych programach:\nZachęcamy Was do regularnego odwiedzania naszego bloga, aby być na bieżąco ze wszystkimi zmianami, jakie dla Was szykujemy.\nTagi: pakiet iWork, platformy, połączenie\nHej, czy uczestnik wdzwanający się (dziś takiego miałam) może mówić w Clicku? Mój mógł tylko słuchać i nie wiem czy nie ma opcji mówienia czy jej po prostu nie odkryłam.\nWitaj Marto:) Dzięki za przesłane zapytanie. Otóż w pakiecie ClickMeeting uczestnik ma taką możliwość automatycznie. Natomiast w pakiecie ClickWebinar tylko prezenter telefoniczny na chwilę obecną może zarządzać prawami audio w przypadku uczestników “wdzwaniających się”. W razie dodatkowych pytań służymy pomocą:) pozdrawiamy serdecznie:)\nDominika, czy to oznacza, że mogę mu takie uprawnienia włączyć w ClickWebinar? Jak? Nie działa “klasyczne” kliknijęcie z imię wdzwonionej osoby, tak aby pojawiło się menu, u mnie nie działa.\nMarto, tylko prezenter telefoniczny na chwilę obecną ma taką możliwość, natomiast z poziomiu pokoju wirtualnego prezenter może dokonać “mute” lub unmute all” wobec uczestników telefonicznych w pakiecie ClickWebinar.


Od Anorektyczki do Zawodniczki: Czas na kilka migawek\nCzas na kilka migawek\nDziś bez przepisu, ale za to mogę powiedzieć, że jest to dzień zdjęć. Przeglądam, oglądam, znajduję i sama siebie zaskakuję. Sprawia mi to ogromną frajdę. Wnioski, które wyciągam z tych kilku godzin spędzonych na wspominaniu to: Przede wszystkim chwytać jak najwięcej momentów aparatem, nie zważając na to czy jest on istotny czy mniej, bo po czasie okazuje się być elementem fajnego wspomnienia.\nAutor: Alekksandra o 06:21\nRenata Pawlowska 29 stycznia 2014 08:41\nTrener personalny - Albert Kośmider 29 stycznia 2014 10:33\nŚwietne zdjęcia! Stwierdzam, iż masz talent !\nteenager ;) 29 stycznia 2014 21:58\ntakie migawki z życia nie tylko dobrze jest robić albo bardzo przyjemnie się potem przegląda, lubię to :) nie ważne czy są to moje zdjęcia czy kogoś innego, miło jest spojrzeć wstecz na piękne , przyjemne chwile, które już są za nami i pomyśleć sobie jak jeszcze wiele nas takich dni czeka :)