TEST Mini Cabrio John Cooper Works - coś na wakacje - Trends Magazines\nHome / BMW Trends • Prezentacje/Testy / TEST Mini Cabrio John Cooper Works – coś na wakacje\nTEST Mini Cabrio John Cooper Works – coś na wakacje\nWakacje to wspaniały czas. Piękna pogoda, dużo wolnego czasu, atmosfera beztroski i zabawy sprzyjają nawiązywaniu romansów, które miewają różny przebieg i konsekwencje. Czasami zostają po nich dobre wspomnienia, czasami złamane serce, a czasem przeradzają się w trwałą relację na resztę życia. Oto, jak zakończyła się moja wakacyjna przygoda z Mini Cabrio John Cooper Works.\nDo tej pory miałem do czynienia z kilkoma miniakami. Były wśród nich Mini Cooper S, Mini John Cooper Works i najnowszy Clubman. Za każdym razem oddając auto po teście miałem mieszane uczucia. Owszem, należy docenić ich indywidualny styl, zaawansowanie technologiczne, radość z jazdy, którą dostarczają. Nie sposób jednak pozbyć się wrażenia przerostu formy nad treścią. Nie oszukujmy się – Mini to jeżdżący gadżet pełen kolorowych świecidełek, błyszczący chromami przełączników i epatujący lifestyle’owym charakterem, prawie pozbawiony cech użytkowych. To właśnie powodowało, że nigdy nie mogłem nabrać przekonania, że to jest właśnie ten jeden, jedyny, wyśniony pojazd, na który warto wydać niemałe, ciężko zarobione pieniądze. Przez to na pytanie, czy warto kupić mini, niejednoznacznie odpowiadałem: to zależy. Muszę przyznać, że Mini Cabrio JCW zmienił mój punkt widzenia.\nKabriolet nie jest najpopularniejszym rodzajem nadwozia w Polsce. Nie da się ukryć, że nasz klimat nie sprzyja częstej jeździe ze złożonym dachem. Niemniej jednak emocje związane z jazdą „z wiatrem we włosach” są tak pozytywne, że każdy, kto choć raz ich doświadczył, pozostanie jej gorącym zwolennikiem. Widać to zresztą na ulicach. Kabrioletów pojawia się coraz więcej. Nie aż tak dużo, aby spowszedniały. Nadal stanowią wyznacznik statusu materialnego właściciela, wskazują na jego nieszablonowe podejście do życia i są swoistą deklaracją wolności i niezależności. Przeważają kabriolety wyposażone w sztywne dachy. Nie da im się odmówić praktyczności. Mają też minusy – dach po złożeniu znacznie ogranicza przestrzeń bagażową, niekorzystnie wpływa na sylwetkę samochodu, jest ciężki i podatny na usterki. Poza tym takiemu cabrio brakuje klasycznego romantyzmu.\nNa szczęście Mini Cabrio jest w pełni klasyczne! Styliści wykonali kawał dobrej roboty. Pozbawienie miniaka dachu w żaden sposób nie zepsuło jego sylwetki. Wprost przeciwnie. Mini w tej wersji wygląda moim zdaniem nawet lepiej niż jego odpowiednik z klasycznym nadwoziem. Sylwetka jest harmonijna, ma bardzo dobrze zachowane proporcje. Z którejkolwiek strony się przyglądać, trudno jej cokolwiek zarzucić. Przód, dzięki zderzakowi charakterystycznemu dla linii John Cooper Works, wygląda muskularnie i agresywnie.\nLinia boczna nie została udziwniona ani zdeformowana – klasyczna elegancja! Pałąki antykapotażowe ukryto za tylnymi zagłówkami pod estetycznymi maskownicami. W razie dachowania wysuwają się, błyskawicznie chroniąc pasażerów. Miękki dach można złożyć na dwa sposoby –odsuwając go do tyłu o 40 cm na wzór klasycznego szyberdachu albo całkowicie (operacja zajmuje 20 sekund), układa się wtedy w harmonijkę za tylną kanapą. Można go również wykorzystać do dodatkowej personalizacji samochodu. W ofercie Mini Yours dostępne jest np. poszycie w formie brytyjskiej flagi (Union Jack). Zaletą dachu jest również to, że nie ogranicza nadmiernie bagażnika, który ma 215 litrów pojemności. Tył w wersji JCW charakteryzuje się specjalnym przeznaczonym do tego modelu zderzakiem z centralnie umieszczonym podwójnym wydechem. Dobrze dopełnia gokartowy wizerunek.\nWewnątrz uwagę zwracają przede wszystkim sportowe fotele i kierownica. Siedziska poza komfortem zapewniają optymalne podparcie w czasie bezpiecznego poszukiwania granic możliwości układu jezdnego i napędowego.\nKierownica natomiast świetnie leży w dłoniach i pozwala pewnie kontrolować „miniaka”. O wykończeniu wnętrza nie ma co się rozpisywać – jest po prostu dobre. Zarówno jakość użytych materiałów, jak precyzja ich montażu nie budzą żadnych zastrzeżeń. Wystarczy spojrzeć na chromowane przełączniki, formę nawiewów, klamki, stylistykę wskaźników na tablicy rozdzielczej.\nJeszcze bardziej usatysfakcjonowani poczują się fanatycy wszelkiej maści elektronicznych gadżetów. Mini jest w stanie zapewnić im długie godziny zabawy. Spróbujmy wymienić ciekawsze opcje: funkcja ostrzegania przed deszczem, logo wyświetlane na ziemi po otwarciu drzwi kierowcy, kilka kolorów podświetlenia wnętrza, miernik czasu jazdy z otwartym dachem, funkcja Journey Mate, umożliwiająca zaplanowanie wyjazdu w domu na podstawie informacji o natężeniu ruchu ulicznego, warunkach pogodowych, dostępnych parkingach itp., zbiór narzędzi Driving Excitement, przestawiających warunki jazdy i parametry samochodu, dostęp do wyszukiwania w Internecie, obsługa aplikacji Spotify, Deezer, Amazon Music oraz dostęp do stacji radiowych TuneIn Radio. Jest nawet możliwość zarządzania kamerami GoPro wyposażonymi w Wi-Fi za pośrednictwem centralnego wyświetlacza. Każdy techno-geek będzie zachwycony.\nAle przecież nie o to chodzi. Wszak testujemy samochód, a nie najnowszy model smartfona. W motoryzacji nie chodzi przecież o to, ile funkcji ma system multimedialny czy ile kolorów podświetlenia wnętrza mamy do dyspozycji. Uśmiech pojawia się pod wpływem zupełnie innych bodźców. Sprawdźmy zatem, czy Mini je dostarcza.\nNa papierze wszystko wygląda naprawdę imponująco. 4-cylindrowy doładowany silnik benzynowy o pojemności 1998 ccm ma 231 KM mocy w zakresie 5200–6200 obr./min generuje maksymalny moment obrotowy na poziomie 320 Nm (1250–4800 obr./min). Pozwala to na osiągnięcie prędkości maksymalnej 240 km/h i przyspieszenie do 100 km/h w 6,5 s – oczywiście w zestawieniu z obecną w naszej testówce sportową automatyczną skrzynią biegów. W wersji z manualem przyspieszenie wynosi 6,6 s, a prędkość maksymalna jest o 2 km/h wyższa.Napęd przenoszony jest na przednią oś. W samochodzie tej wielkości brzmi to jak zapowiedź doskonałej zabawy. I rzeczywiście tak jest.\nUruchomieniu silnika towarzyszy chrapliwy bulgot dający do zrozumienia, że nie mamy do czynienia z przeciętnym zawodnikiem. Potem jest tylko lepiej. Zwłaszcza po przestawieniu w tryb Sport Mini wyrywa do przodu w akompaniamencie ryku silnika, strzałów z wydechu i świstu turbiny. Materiałowy dach pozwala tej orkiestrze dźwięków swobodnie docierać do uszu kierowcy i mile pieścić zmysły. Po jego złożeniu rozkosz jest już pełna, a radio staje się zbędnym gadżetem. Mini Cabrio JCW prowokuje do jazdy na pograniczu obowiązujących przepisów. Prowadzenie jest stabilne i przewidywalne. Zawieszenie zestrojono dosyć sztywno, co odbija się nieco na komforcie, ale sprawdza w szybko przejeżdżanych partiach zakrętów. Sportowa automatyczna skrzynia biegów nie daje powodów do narzekania. W codziennej jeździe naprawdę nie zmusza do manualnej obsługi z wykorzystaniem manetek przy kierownicy. W warunkach torowych można natomiast docenić tę możliwość. Parametry jednostki napędowej powodują, że większość kierowców będzie raczej oglądać „brytyjski” kabriolet od tyłu. Przyspieszenie, zwinność i poręczność powodują, że staje się on prawdziwym drogowym kilerem, który wygrywa większość startów spod świateł. Dla bezpieczeństwa kierowcy na desce rozdzielczej powinna znaleźć się tylko naklejka z napisem „spiesz się kochać prawo jazdy, tak szybko możesz je stracić”. I nie ma w tym cienia przesady. Naprawdę bardzo łatwo jest przekroczyć granicę, zapomnieć o bożym świecie.\nZawsze zastanawiam się, czy pisać o ekonomice jazdy. Nie uwierzę, że ktoś kupuje najmocniejszą wersję po to, aby bawić się w jazdę o kropelce. Producent deklaruje zużycie paliwa na poziomie 7,4 l/100 km w mieście, 5,1 l poza miastem i 5,9 l w cyklu mieszanym. Cóż, może ktoś przyjmie założenie, że John Cooper Worksem nie wypada przekraczać 90 km/h i uda mu się osiągnąć takie wyniki. Ja tak nie potrafiłem – zabawa była zbyt przednia, żeby się powstrzymywać. W moim wypadku do deklaracji producenta należy doliczyć około 1,5–2 l/100 km. Aczkolwiek nadal nie wydaje się to zły wynik w odniesieniu do tego, co oferuje Mini.\nEkonomika jazdy to jedno, a ekonomia zakupu drugie. Mini już od dawna nie uzurpuje sobie praw do bycia autem dla ludu. Sir Alec Issigonis zapewne nie byłby zadowolony widząc kierunek rozwoju marki nawiązującej do jego historycznych projektów. Lektura cennika utwierdza tylko w przekonaniu, że brytyjski produkt nabrał elitarnego charakteru. Ceny Mini Cabrio John Cooper Works zaczynają się od 148.300 zł. Wyposażenie opcjonalne prezentowanego modelu wymaga dopłacenia ponad 53.000 zł. W sumie cena przekracza 200.000 zł. Dużo? Za te pieniądze znajdziemy auta większe, pojemniejsze, bardziej użyteczne. Jednak żadne nie będzie miało jednocześnie tyle mocy, stylu, elegancji, gadżetów i sportowego charakteru co Mini. Nie wspominając o składanym dachu.\nCo jeszcze istotniejsze, Mini Cabrio JCW naprawdę dostarcza ogromnej dawki pozytywnych emocji z jazdy i powoduje, że nie chce się z niego wysiadać. Dlatego też, na pytanie, czy warto, odpowiadam: zdecydowanie tak, na pewno będziecie zadowoleni! I to nie dlatego, że Mini jest wielkim jeżdżącym lifestyle’owym gadżetem, ale pomimo to.\nFot. Piotr Rusiniak\nSILNIK/NAPĘD:rzędowy benzynowy turbodoładowany, 1998 ccm, 170 Km i320 Nm, automatyczna 6-stopniowaskrzynia biegów, napęd na koła przednie\ndł./szer./wys. (mm) – 3874/1727/1415\nrozstaw osi (mm) – 2495\nV maks. – 240 km/h\n0–100 km/h – 6,5 s\n(średnie katalogowe/test) 5,9/7,4 l/100 km\nPodstawowa – 148.300 zł\nModelu testowego – 201.846\nTagi: cabrio, John Cooper Works, Mini\nBezkompromisowe BMW M135i\nMinimalistyczny tuning BMW E46 330D Touring\nBezkompromisowe BMW RS-M3\nMajówka BMW M Power Toruń 2019\nM3 GTS vs M5 na Nürburgring’u 21 lutego 2019\nPassat B5 Variant po kuracji upiększającej 22 lutego 2019\nMinimalistyczny tuning BMW E46 330D Touring 19 lutego 2019\nAwangardowy Passat B5 Variant FL 20 lutego 2019\nBezkompromisowe BMW M135i 21 lutego 2019\nKONKURS! 20 lutego 2019\nBMW naszych Czytelników: Piotr i jego BMW E21 16 lutego 2019\nBMW naszych Czytelników: Miłosz i jego BMW E46 Coupe 16 lutego 2019\nBMW naszych Czytelników: Mateusz i jego BMW E30 16 lutego 2019


Bodaj Budka [Natałka Babina] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00173 005895 19007128 na godz. na dobę w sumie\nAutor: Natałka Babina Liczba stron: 304\nISBN: 9788381887694 Data wydania: 2020-07-16\nKtoś cichy milczy w ciemności Strach wyjść z domu, strach w domu pozostać Wśród lasów i mokradeł czai się zło, obce, nieznane A może nie, może właśnie znane, może takie, które zawsze było obok i które sami sprowadziliśmy naszym codziennym zaniedbaniem, naszą bylejakością, tumiwisizmem Otworzyliśmy przed nim wrota i z głębokim ukłonem zaprosiliśmy do siebie\nW swej najnowszej książce Natałka Babina stawia okrutną diagnozę naszemu zakątkowi Europy. Przestrzega przed tym, co się może stać z ludźmi, którzy tracą własną tożsamość, przestają czuć wibrację i rytm swojej ziemi. Bodaj Budka to powieść, której akcja rozgrywa się trochę na wschód od nas, za pilnie strzeżoną granicą, ale na tyle blisko, że my też powinniśmy wytężyć wzrok i słuch\nSpis treści Motto Dedykacja Przydenne życie bezgłośnych Nie ciskaj kamieniami, Boże Rzucaj ziarna wiadomości Budka\nTy myślisz, że prawda rodzi język? Ja myślę, że język rodzi prawdę. Ł.U.\nPrzydenne życie bezgłośnych Długo wahałam się, jak i od czego zacząć tę historię. Może od momentu, gdy znalazłam moją drogą Oksanę w tak opłakanym stanie? Albo od tego największego w życiu, śmiertelnego, mrożącego krew w żyłach strachu, który odbiera władzę w rękach i nogach, a który czułam, obserwując desant Antygomów? Albo od chwili, kiedy nagle odzyskałam przytomność w „matce miast ruskich”, trafiając do redakcji dużej kijowskiej gazety, gdzie próbowałam znaleźć pracę, nie mając pojęcia, jak się tam w ogóle dostałam? Albo od tej długiej, bodaj najdłuższej na świecie sekundy, kiedy to przeżyłam miłość, której nie spodziewałam się już przeżyć w swym nie tak przecież młodym wieku? Sama nie wiem. Niesamowita ta historia, raport z przydennego mułu – z zatoki, gdzie od czasu do czasu z dna wynurzają się ogromne bańki, w imieniu i z upoważnienia tych, którzy nie potrafią mówić, raport o żarciu i przynęcie, o tym, jak się nie dać złapać na haczyk – reportaż-notatka z prologiem i epilogiem, z morałem i z amoralnością, szepty i krzyki sumów i jazgarzy, dzikich sazanów i udomowionych karpiątek, kijanek i traszek – ta niesamowita historia rozpoczęła się również wtedy i dlatego, że nie wychodziła mi powieść. W tym miejscu startuję. A więc pewnego miłego, cichego popołudnia w miesiącu lipcu bieżącego roku…\nNie ciskaj kamieniami, Boże …oderwałam się od kompa, zdjęłam okulary, przetarłam oczy i spojrzałam przez otwarte okno. Z piętra rozciąga się cudowny widok na nasz las. Na leciutkim wietrze chwojki1 delikatnie poruszają gałązkami o subtelnie zielonym odcieniu, wokół roztaczają się piaski pokryte siwym mchem islandzkim, gdzieniegdzie przebijają się ciemnozielone świeczki jałowców. To nasze Dobratycze, stara leśna wioska, z której dziś pozostało kilka chat, ożywających jedynie latem – Brest region, Belarus. Nastrój miałam kiepski. Nie byłam zadowolona ani z siebie, ani z tekstu, który mi wychodził. A właściwie nie wychodził. Był dla mnie bardzo ważny, czasem nawet wydawało mi się, że jest to najważniejsza rzecz w moim generalnie dość bezsensownym życiu. Tekst prawie wydzierałam z siebie, nie miałam poczucia, że wypływa potokiem jak czysta woda ze studziennego wiadra. Nie zaczepia, nie kąsa, nie chwyta za serce, nie wali w splot słoneczny. Nie potrafię – cóż za gorzka myśl – poruszyć serc przyszłych czytelników. Znów nasadziłam na nos swoje kółka i skierowałam wzrok na monitor. Dziadek był odrażający, ale nie przerażający. Twarz blada, blizna od cięcia szablą, jedno oko wybite. Nigdy się nie golił, rzadko strzygł, czesał się od wielkiego dzwonu, a wszy łaziły po nim bez skrępowania. Teraz właśnie siedział na maleńkim stołeczku koło rozpalonego pieca i patrzył, jak dochodzi kasza z prosa. Natałka natomiast leżała na przypiecy2 i spoglądała raz na dziadka, raz na cielątko. Wcześniej to dziadek cały czas leżał na przypiecy, wstawał rzadko, może tylko, by coś zjeść, wyjść za chatę czy do pszczół, ale kiedy latem najpierw umarł tato, potem brat, a potem mama, dziadek wstał z pieca i zaczął robić wszystko, i spał już teraz na ławie. Dziadek kruczkiem3 przeczesał grudki żaru, które zaświeciły, zaśpiewały, zamigotały i pokryły się popiołem – lubiły, gdy ktoś ich dotykał. Zza żaru, zza dymu nie czuć było zwykłego mdłego dziadkowego zapachu – zapachu starego człowieka, woni moczu i krowy. Dziwne, dziadek pachnie krową, a cielątko – krowie dziecko – nie. Cielątko jest przepiękne, ma łatkę na czole i Natałka bardzo się cieszy, że dziadek wziął je na noc do chaty. Natałka słyszała, jak w lecie dziadek mówił młynarzowi, że ona, Natałka, jego wnuczka, zginie jak mucha na mrozie. Nie rozumiała, czemu miałaby zginąć, ale czekała na zimę z lekkim strachem. I proszę bardzo, minęła Pokrowa, przyszedł Święty Łuka, zaczął się post, a wczoraj, na Świętego Andrija, mocno się ochłodziło i spadł śnieg. Muchy zginęły, ale z Natałką nic złego się nie stało. Tylko ręce jej od śniegu drętwieją i nogi marzną, i to wszystko. Ale żadna choroba jej się nie czepia, nie. Natałka trochę się uspokoiła. Tym bardziej że ma teraz cielątko, takie śliczniutkie! A czym jest choroba i jak się ona zaczyna, Natałka dobrze wie. Kiedy tato ostatni raz spławiał tratwy, jak zawsze obiecał Natałce przywieźć gościniec z Gdańska. Ale kiedy wrócił, ani gościńca, ani nawet zajęczego chleba4 z sobą nie miał. Był blady i od razu się położył. Szarpał nim kaszel, gonił żołądek i torsowało go. Po dwóch dniach zaczął się dusić i umarł. Natałka tak płakała, tak płakała na cmentarzu, kiedy go chowano… a jak wróciła do domu, brat położył się na ławie i zasnął. A obudził się od tego, że trzęsła nim gorączka, i od tego, że mamę torsowało. Potem Natałka przez jakiś czas bała się zasypiać, bo myślała, że też zachoruje we śnie albo obudzi się, a dziadek będzie chory. Ale ani jej, ani dziadka choroba nie wzięła. Czemu więc dziadek powiedział wtedy młynarzowi, że ona, Natałka, zginie? Natałka gotowa była pomyśleć, że dziadek, przy całej swojej mądrości, tym razem się mylił. A w ogóle dziadek był bardzo mądry. Wszystko wiedział. Dobrze rachował i Natałkę nauczył. Kiedyś, kiedy dziadek jeszcze nie pracował, tylko leżał, pokazał bratu Natałki, jak się pisze bukwę „A”, czy coś tam. Napisał ją na śniegu, tylko Natałka chutko5 to zapomniała. Zdarza się, że prosi dziadka, by znowu jej tę bukwę pokazał, ale on nie ma czasu. Wtedy dziadek powiedział, że aby czytać, trzeba znać jeszcze dużo innych bukw, ale dziadek zna tylko „A” i wystarczy. Na pewno, postanawia Natałka na przypiecy, trzeba będzie jeszcze raz poprosić dziadka, by pokazał to „A”. Fakt faktem, nie bardzo wiadomo, kiedy można by to zrobić. Po śmierci mamy dziadek jest wiecznie zajęty i zaganiany. Razem z najmitą i najmitką udało mu się zżąć pole, zwieźć kapustę i dynie, i całą resztę z ogrodu, przed zimą snopkami wyłożyć strzechę, zrobić groblę z igliwia… A młócił, a drwa rąbał i piłował, a chodził za krową, za ptactwem… Raz Natałka widziała, jak dziadek walił głową w uszak6. Było to wtedy, gdy bułanek zaczął padać na przednie nogi. Czasem, gdy była głodna, Natałka prosiła o coś do jedzenia, a dziadek krzyczał na nią: „Obżartucha!” albo „Nasram ci do gardła!” i zamachiwał się lejcami lub czym tam miał pod ręką. Ale Natałka wiedziała, że rano albo wieczorem dziadek rozpali piec i ugotuje jedzenie, dlatego cierpliwie czekała. Właśnie teraz czekała na prosianą kaszę, i to jak czekała. Otwierają się drzwi i wchodzi baba Rajina z Charsów, Natałczyna babcia ze strony mamy Chrystii. Na przywitanie robi znak krzyża: – Niech będzie pochwalony Jezus Chrystus! – Na wieki wieków! – odzywa się dziadek, podnosząc głowę. – No i mróz przyszedł! – mówi babcia Rajina, wchodząc głębiej. – A ja już myślałam, że zima będzie letka. Ale nie. A wy jeszcze w piecu palicie? – pyta nie wiedzieć czemu, bo przecież widać, że palą. Natałka od razu się nastroszyła. Niespecjalnie lubiła swoją babcię ze strony mamy. Była za bardzo „co to nie ona”, jak mówił o niej dziadek. Babcia zdjęła kożuch, zrobiła kilka kroków, zostawiając na polepie ślady śniegu, i siadła na ławie. Za oknem po trochu się rozwidniało. Ponad śniegami wstawał zimowy poranek, rozpalała się zorza. – Proszę, swaku, przyniosłam wam olej konopny – babcia rozwiązuje węzełek i wyjmuje niewielki dzbanuszek – wczoraj wyciśnięty. Natałka cieszy się: może dziadek okrasi olejem proso. A może nie okrasi. Dziadek nie chce gościńca, ale potem przelewa olej do obszczerbionego garnuszka. Następnie wyjmuje proso z pieca, stawia na stole, no i okrasza świeżym olejem. Zaprasza babcię Rajinę, woła też Natałkę. Teraz babcia odmawia, i to nawet po dwakroć, ale potem siada do stołu. Natałki drugi raz wołać nie trzeba. Przy stole dziadek rozpytuje babcię, co tam słychać w Charsach, babcia opowiada, że wszystko Bogu dzięki. Że już zmłócili żyto, że Fedora podarowała cerkwi nową ikonę, którą kupiła w monasterze jabłeczyńskim, że stolarze charsowscy dostali duże zamówienie z kahału beresteckiego, że jej, Rajiny, synowa urodziła chłopczyka… – Oddajcie mi, swaku, Natałkę. Dopóki synowa, skaranie boskie, chodzić nie może, Natałka będzie mi pomagać. I wam to ulży – nie będziecie musieli jej karmić. Jak człowiek sam żyje, to raz zje, raz nie zje, a o dziecko dbać trzeba. Sześć lat już ma? Dziadek milczy, opuszcza nieczesaną głowę, a po zastanowieniu odpowiada: – Pięć. Sześć będzie na Zwiastowanie w przyszłym roku. – No ot! – cieszy się baba Rajina. Teraz dziadek spogląda na Natałkę. – Nie pójdę – mówi ona i łzy spływają jej po policzkach do pustej już miski, którą przysunęła bliżej, by wybrać palcem resztki prosa. Ona nie chce iść od dziadka w obce miejsce. Ale słońce jeszcze wzejść nie zdążyło, jak już idzie z babą po jej śladach do Charsów. Babcia niesie niewielkie zawiniątko z pustym dzbanuszkiem i Natałczynymi łachami. Natałkę ubrali w sukmanę po zmarłym bracie, rękawy za długie, więc w dłonie jej ciepło, ale poły przeszkadzają, zamiatają śnieg, plączą się pod nogami. Wiatr, na szczęście, wieje w plecy, tak łatwiej iść, ale czasem jego podmuchy są tak silne, że Natałka ma wrażenie, jakby ktoś rzucał jej w plecy kamieniami. Ona wie, co to znaczy. Kiedyś dzieci w Pryłuku rzucały kamieniami w nią i mamusię i krzyczały: – Wiedźma! Wiedźma! Natałka idzie za babcią, zgarniając śnieg połami sukmany po bracie. Ogląda się – dziadek stoi przy koworocie7, patrzy w ślad za nią. …Nie wiedziała wtedy, że widzi dziadka po raz ostatni. I dopiero wiele lat później zrozumiała, dlaczego babcia Rajina zabrała ją do siebie. W tym momencie warkot samochodu za oknem oderwał mnie od czytania. Nieźle, ale i tak trzeba przerabiać, wzmacniać, za mało przekonujące – przekaz musi być bardziej precyzyjny, nie udaje mi się oddać prawdy i szczegółów z życia siedemnastowiecznych ludzi tak, by były zrozumiałe dla rozpieszczonego lekkością naszego bytu współczesnego człowieka – pomyślałam i skierowałam uwagę na nadwor8. O, Łenka przyjechała – Zorza nad Bugiem. Nacisnęłam „zapisz”, kółka z nosa odłożyłam obok klawiatury, by ich potem nie szukać, i zbiegłam na dół przywitać koleżankę. Łenka Zornycka to moja stara przyjaciółka, do pewnego stopnia moja miłość i natchnienie. Łenka, Oksanka to nasze koleżanki od zawsze. Dla mnie i dla mojej siostry bliźniaczki Ulanki są bliższe niż niejeden bliski. Odwiedziny Łenki – co prawda z czasem coraz rzadsze – były dla mnie jak powiew świeżej bryzy, bosko przewietrzającej mózg i raz za razem zaszczepiającej w nim nowe pomysły. Ucieszyłam się więc, nastrój mi się poprawił. Może i tym razem obecność Łenki rozpali we mnie jakąś światłą myśl, nową wizję? Czy bodaj mam kawę? Na szczęście kawa się nie skończyła, więc pięć minut później Łenka i ja siedziałyśmy na ganku i popijałyśmy ją z ogromnych metalowych kubków jeszcze z czasów naszego dzieciństwa. Po wiekopomnej burzy, która zniszczyła wiele rzeczy w naszym regionie, a zwłaszcza chatę naszej babci Mokryny w Dobratyczach, postanowiłyśmy z siostrą ją odbudować. No jak „my”? Siostra postanowiła, bo babcia Mokryna zostawiła chatę w spadku jej właśnie. I choć Ulanka zaproponowała, by w tym – bez wątpienia bliskim memu sercu – Domu wydzielić pokój dla mnie, doszłam do wniosku, że może warto, byśmy jednak mieszkały oddzielnie. Bo wprawdzie jesteśmy bliźniaczkami, i rzeczywiście jest mi bliska zarówno ona, jak i jej rodzina, ale każda z nas ma swoje życie… Im dłużej żyjemy, tym bardziej rozrastają się nasze osobiste krzaki – i u każdej już kwitną swoimi kwiatami i swoimi kolorami. Każda z nas coraz bardziej po swojemu zaczęła odczuwać czas… A i babcia z jakiegoś powodu zapisała chatę tylko na siostrę, a nie na nas obie… Dlatego w tejże właśnie myniucie (tak, tak, myniucie – właśnie tak u nas mówią), kiedy siedząc na ganku odnowionej chaty w Dobratyczach, popijałyśmy z Łenką Zorzą nad Bugiem kawę, z uwagą wysłuchiwałam wieści, że kolej sprzedaje Budkę. A było to tak. Właśnie dolewałam z kawnika gorącą słodką czarną kawę, gdy zza rogu chaty wyłonił się Stepan Petrukiw – ziemlomier z Pryłuku, człowiek wielce radosny i kochający życie – z jakimiś swoimi ziemlomiernymi przyrządami pod pachą. Zapewne albo szedł do roboty, albo – biorąc pod uwagę jego stan – z tejże roboty wracał. Zobaczył nas, ostro zagiął trajektorię i podszedł do płota. – Rozkwitały jabłonie i grusze. Prawy Sektor ku brzegowi szedł – odśpiewał na przywitanie, zasalutował tymże swoim ziemlomiernym jakimś przyrządem i poszedł dalej, w kierunku drogi. Kilka sekund później usłyszałyśmy, jak trzasnęły drzwi samochodu, który Stepan najwyraźniej zostawił za krzakiem leszczyny, tam gdzie nasza stara droga stawała się nieprzejezdna. Zawarczał silnik i ziemlomier odjechał. Właśnie wtedy Łenka odprowadziła go wzrokiem i rzekła po rosyjsku: – A ty słyszałaś, Ałła, że Budkę wystawiono na sprzedaż? Przypomniałam sobie, jak zobaczyłam Stepana. Niedawno opowiadał, że mierzył tam działkę, by można było przygotować dokumenty. Tylko kto ją kupi? Tuż przy torach, bez wygód, bez niczego… Chociaż z drugiej strony, dobre miejsce, czyste, pole, rzeka, las w pobliżu… (Niezbędne wyjaśnienie. Tak, Stepan i Łenka, jak wielu z nas tutaj, na Berestejszczyźnie, mówią po rosyjsku. Dla Łenki jest to język ojczysty, jej dziadkowie przyjechali do Brześcia z Rosji jeszcze w czasie wojny jako młodzi lekarze, a rosyjski mojego krajana i dalekiego krewnego Stepana to skutek dziesięcioleci masowej rusyfikacji i rosyjskojęzycznej szkoły. Co prawda Łenka, gdy trochę wypije i chce podrwić z mojego językowego uporu, rozmawia ze mną po ukraińsku, a Stepan robi to wtedy, gdy jest zupełnie trzeźwy i dyskutujemy na poważne tematy. Obecna sytuacja była wręcz odwrotna). Zamyśliłam się nad wadami i zaletami Budki. I tak to się wszystko zaczęło, i właśnie dlatego już miesiąc później… Chwojka (dial.) – sosna (wszystkie przypisy tłumaczki). [wróć] Przypieca (dial.) – przypiecek. [wróć] Kruczek (dial.) – pogrzebacz. [wróć] Zajęczy chleb – małe bochenki chleba z dodatkami, np. suszonymi jagodami, jabłkiem czy słoniną, wypiekane na liściach klonowych lub kapuścianych. [wróć] Chutko (dial.) – szybko. [wróć] Uszak (dial.) – rama drzwi lub okna. [wróć] Koworot (dial.) – brama. [wróć] Nadwor a. nadwór (dial.) – podwórze. [wróć]\nRzucaj ziarna wiadomości …szłam po torach i recytowałam: Stoi góra pośród gaju, Sama nie wiem, w jakim kraju. Potoczyłam się jak śliweczka, Obudziłam się jak dzieweczka. Ja, pięćdziesięcioletnia, trochę ułomna Ałka Bobylowa, idę, kuśtykam, po torach z Dobratycz do Budki, po rozgrzanych letnim słońcem podkładach kolejowych, człapię między dwiema gorącymi szynami. Czuję, że szczęście się do mnie uśmiechnęło. Nasze tory położono jeszcze za cara – nawet wyglądają prawie tak samo jak wtedy i prawie tak samo jak wtedy są wykorzystywane. Rano i wieczorem toczy się po nich pociąg spalinowy relacji Brześć–Włodawa (choć do Włodawy, która została po polskiej stronie granicy, od dawna już nie kursuje, dojeżdża tylko do Tomaszówki), a koło południa elektrowóz ciągnie niewielką towarową ciuchcię. Zanim Dobratycze oznaczono na mapach skrótem niezam.1, dzieci spędzające wakacje u dziadków podbiegały do torów, by pomachać pociągom – i maszyniści obowiązkowo gwizdali im na przywitanie. Na drobny żwir torów napływają fale młodych chwojek, rozchodników, polnych goździków. Pachnie żywicą z podkładów i chwoj, tymiankiem i rozgrzanym piaskiem. Zdarza się, że wiersze same cisną mi się do ust. Właśnie nadszedł taki moment. I choć nie mam się do kogo odezwać, rozmawiam sama z sobą, wygłupiam się i cieszę chwilą. Wstała, ręce otrzepała, Sukienkę ubrała, Usiadła na kratę – Kupiła se chatę. W plastikowej torebce, owiniętej w płócienny worek schowany do małej kosmetyczki leżącej w dużej torbie, niosę 20 tysięcy dolarów gotówką. Geszefty i gestalty. Właśnie tyle kosztuje Budka, którą dzisiaj sobie kupuję. Budka – miłość moja. Pierwsza nieruchomość, którą w ciągu pięćdziesięciu lat życia nabywam dla siebie – właśnie ja, właśnie dla siebie. Bo wcześniej kupowałam dla kogoś albo ktoś dla mnie. Prosił kupić mu na raty Jak nie chatę, bodaj kwiaty. Ani kwiatów, ani chaty Nikt nie kupił mu na raty! Tak czy inaczej, ziarenko wieści przyniesionych przez Zorzę nad Bugiem padło na podatny grunt. „Budka” to lokalna nazwa domu przy kolei. Za Polski w biurokratycznym żargonie „budkami kolejowymi” nazywano typowe mieszkania służbowe dla rodzin kolejarzy – budynki, które stały tuż przy torach. Jedna taka „budka kolejowa” – nasza – znajdowała się niedaleko Dobratycz, na siedemnastym kilometrze odcinka Brześć–Włodawa. My nazywamy ją po prostu Budką. Kamienny, pobielony budynek z dwoma mieszkaniami, z zabudowaniami gospodarskimi w postaci stodoły i obory, z ławkami przed domem i starym sadem, gdzie jabłonki przypominają raczej dęby, z przybudówką, w której pozostał różnego rodzaju sprzęt kolejowy. Kiedy byłam dzieckiem, mieszkała tu „kolejowa” Żośka i jej dzieci – Tonia i Taras. Ulanka i ja codziennie biegałyśmy do nich, codziennie też Taras i Tonia przychodzili do nas. Wiele mnie łączyło z Budką. Właśnie w Budce po raz pierwszy w życiu, w wieku siedmiu lat, skosztowałam wódki, która trzydzieści lat później doprowadziła mnie do alkoholizmu… To tu Taras uratował mi życie, broniąc przed Muchtarem. Do tej pory noszę na miękkim, mówiąc delikatnie, miejscu ślady zębów tego wilkołaka… Potem ich rodzina dokądś wyjechała… Gdzie teraz jesteście, Tarasie i Toniu? Choć Budkę zbudowali Polacy za sanacji, to ponoć za cara, a może nawet i wcześniej, stała w tym miejscu chata, w której od wieków mieszkała rodzina niejakiej Natałki Czarnej Książki, ale nie znam szczegółów; trzeba by Oksankę wypytać. A w ogóle to miejsce od dawien dawna nazywało się Lisi Chwost. Chwost, chwost. Wsłuchałam się w szeleszczące słowo, kosztując jego smak. To było słowo z innej epoki, z czasów, gdy mżawka unosiła się nad niewielkim polem i rozległymi błotami, nad wąską ubitą drogą, po której jechała-dudniła drużyna jeźdźców; z czasów, gdy starzy ludzie byli zawsze mądrzejsi od młodych; z przeszłości, którą utraciliśmy – w każdym tego słowa znaczeniu; odrąbaliśmy jej głowę, podcięliśmy lisowi chwost. „Mykoło, a ty wiesz, jak te przeklęte Moskale mówią na lisa? – Nie, jak? – Lisi-i-i-ca”. No przecie. A ja jeszcze pamiętam tamte czasy – niepoturbowane. Ale niech tam, chodźmy dalej. Nie ma do czego wracać. W tej norze na górze Ostrzy lis pazury. Przebiegł pod mostem, Pomacha mi chwostem. To jest lis Mykyta – Trzykroć dupa bita. Teraz tu mówią po rosyjsku. W Wikipedii piszą po rosyjsku: „Lis Nikita2 – fikcyjny lis z bajki Iwana Franki”… Kto tu pamięta teraz Iwana Frankę, Tarasa Szewczenkę czy Kwitkę, znaczy, Osnowjanenkę? Kto tu słyszał o ekspresywnym Sosiurze? O Stusie? O Łesi3, która mieszkała tuż obok? Nie ma ani lisa, ani chwostu, ani Lisiego Chwostu, a nawet nazwa „Budka” kończy swój żywot. Ponoć to nieistotny efekt wielkiego przesunięcia tektonicznego. Nie znamy tych, ale znamy tamtych; nie mówimy w swoim języku, ale mówimy w innym – jakie to ma znaczenie? Tak sobie myślałam, skacząc po torach. Do Budki miałam już blisko – już widać było domostwo. Trzeba tylko przejść przez mosteczek nad dawno wyschniętą rzeką – a stamtąd to już może z jakieś trzysta metrów. Biegłam drobnymi krokami, starając się stąpać po podkładach kolejowych. I nagle usłyszałam czyjś płacz – cieniutki, cichutki. Tak mógłby płakać syn Mariji Sierhuc, bohaterki powieści, którą właśnie piszę. Zatrzymałam się. Co to? Rozejrzałam się wokoło. Żywej duszy. Jasny letni dzień, wiatr kołysze trawą. Nagle ktoś zawołał mnie po imieniu – wzdrygnęłam się i znowu rozejrzałam. Nie było nikogo. Przesłyszało mi się, pomyślałam – zdarza się, że w letni, koniecznie gorący dzień, koniecznie na pustej drodze nagle ktoś woła cię po imieniu. Mówią, że to śmierć twoja… Mój radosny, poetycki nastrój prysnął. Miałam wrażenie, że nagle tuż przy mnie coś mignęło – jakby jakiś ruch, jakiś przebłysk. Ale nie, nikogo nie było. Stałam przy samym mostku; spod niego powiało chłodem… Zrobiło mi się strasznie, ale wzięłam się w garść, zeszłam na dół i zajrzałam pod mostek. Nie do końca to był mostek, raczej betonowy tunel pod torami. Kiedyś przepływała nim rzeczka, a teraz mógłby tędy przejechać, powiedzmy, samochód osobowy albo przejść wyprostowany człowiek. Ale w tej chwili tunel był zupełnie pusty, widziałam go na przestrzał. Nie było w nim nikogo ani niczego. Cisza. Czułam, jakby kryła się w niej groźba, więc ile sił w nogach pobiegłam do Budki. Wewnętrzny głos mówił mi, że ta cała sytuacja to zły omen, że coś mnie przestrzega, by nie kupować Budki, że jeszcze mogę zrezygnować… Ale głupio mi było przed ludźmi, z którymi się umówiłam – nieładnie, tak się nie robi, wyjdę na kretynkę. Szkoda, że nie posłuchałam wewnętrznego głosu. Chociaż tak naprawdę niczego by to nie zmieniło – mogę to przyznać po fakcie. No cóż, stało się, umowa kupna-sprzedaży Budki została podpisana, pieniądze z torebek wyjęte, przeliczone i przekazane wiecznie ponuremu sprzedającemu, który na tęże chwilę lekko się rozchmurzył. Wróciłam do domu po całkiem udanym i niczym niezmąconym procesie dopełniania formalności oraz przekazywania pieniędzy byłym już właścicielom i znów zasiadłam do kompa. Ciągle męczyło mnie słowo „chwost”. Często mi się zdarza, że jakieś całkiem obce słowo w zupełnie niezrozumiały sposób inspiruje mnie do pisania i inicjuje pozornie niezwiązane ze sobą historie. Jeszcze pamiętano barok, winiety z tajemniczej czerni czasów jeszcze rozciągały swe faliste ogony, jeszcze przebijały mgliste wspomnienia o jezuickim teatrze barokowym w Kobryniu z żakami aktorami, gdy w Brześciu panował już równoległy i prostopadły klasycyzm rosyjski, dziwaczne wały twierdzy brzeskiej już otaczały dawny Brześć, a brzeskie damy filantropki zarzuciły noszenie turniur. Natomiast kobiety z Dywynowego zrezygnowały z podwik, gdy generałowie i koniokrady pierwszej wojny światowej ruszyli chłopów z miejsca i przepędzili do Batajska. Wygnanie. Oto taktyka rosyjskiej armii: zostawić Niemcom gołą i pustą ziemię. W Batajsku, pośród stepu, nad Donem, podwik już nie noszono, a może nawet nigdy ich tam nie widziano, i dywynowiczanki po prawie czterech latach również nałożyły chustki. Dworzec w Brześciu zbudowano jakieś pół wieku wcześniej i właśnie tu powracali wypędzeni dywynowiczanie w nienormalnie ciepłym lutym, a może na początku również niezwykle ciepłego marca 1919 roku. Jechali w wagonach towarowych. Ci, co mieli głowę na karku, wieźli ze sobą carskie złote czerwońce, ci bardziej niefrasobliwi – papierowe banknoty, a takie jak Sierhucowa i Panasiukowa – dzieci, które urodziły się wśród kubańskiego stepu, na żyznym czarnoziemie, i w dodatku tego samego dnia – w święto Zwiastowania. Pierwsza na peron brzeskiego dworca zeskoczyła Domna Sierhuc. Jej koleżanka, Marfa Panasiuk, najpierw podała omotaną córkę Domny, Manię, a następnie swoje drogie zawiniątko – Pełahiję, po czym sama też wydostała się z wagonu. Po długiej trzęsącej podróży postawienie stopy na twardym gruncie było czymś niezwykłym – człowiek miał wrażenie, jakby ciągle jechał, jakby ciągle nim kołysało… Marfa odebrała swoją córkę od Domny. Młode kobiety rozejrzały się. Ogromny peron wypełniony był ludźmi… Stali tu chłopi nie tylko z Dywynowego, ale także z innych wsi Berestejszczyzny. Mężowie Domny i Marfy pobiegli już na plac przed dworcem, by wynająć wóz z końmi, który zawiezie ich do Dywynowego. Tak naprawdę cały dobytek dwóch rodzin mógłby się zmieścić na jednym wozie, choć wtedy mężowie pewnie musieliby iść obok, ale teraz, w takiej hurmie, problematyczne mogło być znalezienie choćby jednego furmana… Głosy ludzi, którzy przechodzili obok, stali w grupkach, śmiali się i krzyczeli, mieszały się ze sobą, rozpadały, wirowały jak maleńkie cyklony i unosiły wysoko, zapewne do Boga. No idźże… No stójże… Zamieszanie i otępienie. Drobny stary Marko o przezwisku Trzy Siekiery zdjął czapkę i żegnał się na cztery strony świata. Jego stareńka sąsiadka Sawieta tuliła do piersi wiklinowe pudełko i również robiła znak krzyża. Kłaniała się i nie zwracała uwagi na nic, dopóki wnuk, chłopczyk może dziesięcioletni, w całym tym zamieszaniu nagle nie zaczął dokądś biec. – A dokąd cię cholera niesie? – Zmiana porządku z boskiego na powszedni nastąpiła w oka mgnieniu. – Stój, dokąd to? – Po czym Sawieta chutko niczym młódka rzuciła się za chłopcem, przecinając mu drogę i łapiąc uciekiniera. – Chwała Ci, Jezu Chryste – stara znów się modli, podczas gdy jej rodzina wyładowuje z wagonu manatki. Nikt nie wyszedł im na spotkanie, bo nikogo nie było. Wszyscy wracali. Mieli za sobą długą drogę, prawie pięć lat wymuszonego wygnania… I choć ani Domka, ani Marfa nigdy wcześniej nie były w Brześciu – gdy je wypędzono, najpierw szły pieszo, a do pociągu wsiadły dopiero w Bobrujsku, jak już oddały władzom bydło, które początkowo szło razem z ludźmi – chociaż nigdy nie były one w Brześciu, teraz, na tym peronie na tyłach stacji, gdzie wyrastały piramidy z worków, skrzyń, waliz, obie jednocześnie poczuły, że są w domu. Teraz już droga będzie lekka, teraz już wszystko będzie dobrze: przecież są w domu. Udręki przetrąconego przez wygnanie życia, egzystencja w obcym kraju, strach przed śmiercią – zbyt często dywynowiczanie chowali swoich krewnych w płytkich grobach przy drodze, zbyt często na stacjach wynosili z wagonów martwe ciała, zbyt wielu pozostało na cmentarzach Batajska – strach przed utratą pierworodnych, kolejne zmiany władzy, niepewność i to nagłe poczucie, że wreszcie nadszedł kres tego wszystkiego, że wyrwana i zawieziona na kraj świata kalina znów niebawem zostanie wetknięta we własny, właśniusieńki, ogródek i znów puści korzenie – wzruszone tymi myślami młode kumy mocno się objęły i ucałowały. – No i dojechaliśmy, kumo, a tak się baliście! – Młode kobiety, choć były rówieśnicami i koleżankami od najmłodszych lat, a jedna drugiej trzymała dziecko do chrztu, zgodnie ze zwyczajem zwracały się do siebie „wy”. Znalazły się wozy z końmi: nie był to pierwszy eszelon z wypędzonymi, więc teraz pod dworcem przed przyjazdem pociągu ustawiali się furmani z całego Brześcia i okolic: Tryszczyna, Reczycy, Puhaczowa, Wólki… Przybyszy czekały łzy na zarosłych młodymi chwojkowymi pędami polach, zimna pusta chata (dzięki Bogu, kozacy jej nie spalili!), pieczarki, purchawki i twardzioszki, którymi ratowali się przed głodem… Ale czyż nie przywykli do tego? Mieli ręce i mieli siły, i wrócili. Historia niosła dywynowiczan na swych falach, ale nikt o tym nie myślał. „Jeszcze mam czas!” – mawiał dziewięćdziesięcioletni kawaler Marko Trzy Siekiery, kiedy go pytano, czemu się nie żeni. Jeszcze wszyscy mieli czas. A czas miał ich – pełnych życia. Wrócili i puchem mościli swoje gniazdo. Niezam. – skrót od niezamieszkane. [wróć] Lis Nikita – zrusyfikowana forma imienia bohatera bajki Iwana Franki Lis Mykyta. [wróć] Iwan Franko (1856–1916) – ukraiński poeta, pisarz, tłumacz, działacz społeczny, uważany za jednego z największych ukraińskich przedstawicieli literatury. Hryhorij Kwitka-Osnowjanenko (1778–1843) – ukraiński prozaik, dramaturg, dziennikarz i działacz społeczny. Wołodymyr Sosiura (1898–1965) – jeden z najwybitniejszych ukraińskich poetów XX wieku. Wasyl Stus (1938–1985) – jeden z najwybitniejszych ukraińskich poetów XX wieku, przedstawiciel ukraińskiego ruchu odrodzenia narodowego. Łesia Ukrainka (1871–1913) – właśc. Łarysa Kosacz-Kwitka, jedna z najwybitniejszych ukraińskich poetek. [wróć]\nBudka Ranek następnego dnia. Trochę popadało. Wyjęłam z torby klucze do nowego domu, wciągnęłam wilgotne powietrze i rozejrzałam się po dopiero co kupionej nieruchomości. Ponieważ wiele przyszłych wydarzeń, ważnych nie tylko dla mnie, będzie ściśle związanych z tym miejscem, spróbuję wam opisać je najdokładniej jak potrafię, tak jak wyglądało ono wtedy, gdy weszłam w jego legalne posiadanie. A więc, jak już wcześniej wspominałam, Budka była domem kolejarzy, zbudowanym przy samych torach. Płot przebiega może jakieś pięć metrów od nasypu. Domostwo składa się z kamiennego budynku z dwoma mieszkaniami (w każdym są po dwa pokoje z kuchnią i werandą), obór i stodół dla obu gospodarstw, nadworu, sadu jabłkowego i ogrodu, przybudówki do przechowywania inwentarza kolejowego, no i drewnianych toalet – jak mawiał bohater starego filmu „w rodzaju wychodka oznaczonego literami «Me» i «De»”1. Z jednej strony budynku znajdują się tory, kilometr dalej – szosa (po naszemu – szos), do której prowadzi droga gruntowa. Naokoło pola, łąki, na horyzoncie – chwojkowy las o nazwie Semenowa Góra. W błotku za parkanem rosną żółte kaczeńce, błękitne chmury niezapominajek zalały wszystko – trudno dojść do toalety, żeby nie zdeptać. Nadwor zarósł gęstym świeżym kędzierzawcem (nie wytrzymałam, zerwałam kilka owoców, włożyłam do ust). Obok przybudówki gąszcz srebrnego piołunu, za nim, bliżej pola – białawe badyle łobody. Zawiązek jabłka oderwał się od drzewa i uderzył o ziemię. Z gałęzi starych jabłoni na nadworze spadały przezroczyste krople. Dom, wybielony, kamienny, prężył się i stał w milczeniu, cicho. Czekał na zmianę swego losu. Daleko za lasem wychodziło słońce, przed którym rozstępowało się perłowe gniazdo postrzępionych deszczowych chmur. Bliżej, w krzakach, szczebiotało drobne ptactwo. „A ja! A co ja!” – rozległ się nagły gardłowy nieszczęśliwy głos i przeszły mnie dreszcze. „A ja biedna! A ja biedna!” To była turkawka w koronie jabłoni. Głośno zatrzepotała skrzydłami i poderwała się z gałązki. „A ja! A co!” – słychać było z oddali. Obejrzałam się za głosem ptaka. Wokół było cicho i pusto. Nie dochodził tu nawet warkot samochodów z pobliskiej szosy. Zrobiło się trochę parno; parowały krople wody; i w tej cieniutkiej parze, w ledwie widocznej mgle na dalekim skraju łąki nagle zobaczyłam kobietę. Jej sylwetkę. Trochę dziwną sylwetkę. Było w tej postaci coś takiego, że od razu wiedziałam, iż nie jest to działkowiczka z sąsiednich dacz i nie chłopka z Pryłuku czy Stradczów. Jakiś ptaszek nad nią lata, piórkami połyskuje, a może srebrna zjawa unosi się nad jej głową? Kobieta zdawała się płynąć w wilgotnym powietrzu. Ubrana w niebieskozieloną sukienkę z długą spódnicą, która jakby płożyła się po łące. Postać musiała czegoś szukać. Od czasu do czasu pochylała się, coś podnosiła i wkładała do zawieszonego na łokciu koszyka. Nagle zatrzymała się, obróciła głowę i chyba spojrzała w moją stronę. Chociaż cóż tam mogłam zobaczyć z takiej odległości? Coś dziwnego było w tej kobiecie… Ale co? Po chwili odwróciła się i odpłynęła w dal. A ja z kolei weszłam do domu. Budynek był zawilgotniały, delikatne plamy niebieskiej pleśni pięły się od dołu w stronę sufitu. Sto razy malowane deski podłogi ruszały się i skrzypiały pod stopami. Ilu znanych i nieznanych mi ludzi chodziło po nich, tych skrzypiących deskach, przez prawie sto lat! Można tu było poszaleć z remontem, więc niecierpliwie na niego czekałam. Przerobię te dwa oddzielne mieszkania, przebiję ścianę między nimi, koniecznie doprowadzę wodę (już się umówiłam na odwiert) i zrobię kanalizację, urządzę duże pomieszczenie z dwoma wyjściami, żeby wszystko było zgodnie z feng shui… Cieszyłam się na zapas! Jak najprędzej się wprowadzę i do roboty! Jednakże moje przenosiny do Budki trochę odbiegły od wymarzonej i zaplanowanej wersji. Czekałam na ten dzień z radością. Zanim zwiozłam rzeczy z pokoju w Dobratyczach, odremontowałam dużą werandę, która wychodziła na południe i na zachód, na tory. Była tam już kuchenka elektryczna, a ja postanowiłam wstawić na jakiś czas kilka mebli – łóżko, kanapę, stół, lodówkę. Tu chciałam mieszkać i stąd kierować remontem, podziwiać widoki, słuchać, jak krople deszczu uderzają o eternit, i – co najważniejsze – w czasie, gdy robotnicy będą urządzać wszystko zgodnie z moimi pomysłami, pisać powieść. Dzień przeprowadzki wyobrażałam sobie tak: oto przywożę swoje dobra do tego pierwszego w życiu kupionego przeze mnie i dla mnie domu, oto wynoszą się w cholerę tragarze, oto wychodzę na ganek, zapalam papierosa, wdycham dym, który na świeżym powietrzu pachnie szczególnie, potem nastawiam kawę – nie wiem, dlaczego wydawało mi się, że będzie to chłodny poranek – potem siadam do kompa, koncentruję się i na jego ekranie zaczynają się pojawiać niebywale ważne słowa, opakowane w zachwycające wątki… Od dawna wiem, że jeśli zbyt mocno wyobrażam sobie jakieś przyszłe wydarzenie, to rzeczywistość nigdy nie pokryje się z moją fantazją. Zawsze coś stanie na przeszkodzie. Próbuję wręcz powstrzymywać marzenia. Mówię sobie: stop, stop, wystarczy, bo nie wyjdzie! Nie raz to się potwierdziło. Niestety szczęśliwa przeprowadzka do Budki zbyt wyraźnie pojawiała się w moich wizjach… Kiedy tragarze zrobili swoje i odjechali, zgodnie z planem wyszłam na próg. I oczywiście zapaliłam. Nagle usłyszałam miauczenie. No proszę, mówią, że do nowego domu trzeba najpierw wpuścić kota. Może zaraz stanę się jego szczęśliwą posiadaczką – pomyślałam i się uśmiechnęłam. I wtedy go zobaczyłam. Szare kocię leżało przy nasypie, w miejscu, gdzie na wypłowiały żwir wpełzają rośliny z pobocza. Zakrwawione. Miauczenie nie rozrywało duszy, więc podeszłam w stronę kota, by zobaczyć, co się z nim stało, i w miarę możliwości pomóc. Zatrzymałam się. Zamarłam, aż mnie w sercu ścisnęło: kocię miało precyzyjnie niczym brzytwą odkrojoną tylną część ciała; kiszki leżały na ziemi. Mimo to żyło, miauczało, patrzyło na mnie. Podniosło głowę, ból pewnie stał się silniejszy, więc zapiszczało, tym razem przeraźliwie, zwinęło się w konwulsjach i znów zapiszczało… A ja… ja nie wiedziałam, co robić. Bo co można począć w takiej sytuacji? Co można zrobić, gdy codziennie rzeką wylewa się ból i krew nie tylko kocia, ale i ludzka. Zornycka – przerwałam w myślach sama sobie – zadzwonić do Zornyckiej. – Zaraz przyjadę – krótko rzekła przyjaciółka. Posiada tę cenną zaletę, że zawsze jest w pobliżu, gdy jej potrzebuję. Wyrzuciłam lewie zapalonego papierosa, którego cały czas zaciskałam w palcach. Co to za palenie… Miauczenie ucichło. Jak mogę pomóc kotkowi? Ile czasu tu leży? Może chce pić? Wróciłam do domu, wygrzebałam spośród gratów spodeczek i przyniosłam kocięciu zimną wodę. Leżało z zapluszczonymi oczami, przednie łapki leciutko podrygiwały. Podstawiłam spodek pod pyszczek. Podniosło głowę i zaczęło łapczywie pić, ale ulgi mu to nie przyniosło. Znów zajęczało i w konwulsjach zaczęło wić się po trawie… Nim po dwudziestu minutach przyjechała Zornycka, kocię już zdechło. A może umarło? Tak czy inaczej, na moich oczach życie z wszystkimi jego cudami zastąpiła śmierć z wszystkimi jej tajemnicami. Łena obejrzała ciałko i wstała. – Bez szans. – Wybacz, że cię wyciągnęłam. Wiem, że to nie ma sensu – ratowanie jakiegoś kotka… Ale trudno przejść obojętnie obok cierpiącej istoty. – Tak, niewątpliwie, dość głupio jest ratować kotka – zgodziła się Łena. – I to mówi najlepszy brzeski weterynarz? – Nie spodziewałam się takiej odpowiedzi. – W dodatku laureatka nagrody „Ajboli” – przytaknęła mi Łena. – To moja praca: ratuję zwierzęta. Moja ukochana praca. Ale widzę, że relacje między ludźmi i zwierzętami idą w złym kierunku. Nawet nie wiem, jak to wyjaśnić. Zauważyłam, że zwierzęta zastępują ludziom coś ważnego, coś, co utracili. A tak być nie powinno. Chyba że to wynika z czegoś, o czym nie wiemy… Z naszego poczucia winy… – Zastępują coś ważnego? Ale co? I gdzie tu nasza wina? – Nie wiem, nie jestem filozofem ani socjologiem. Oni też ci raczej na to pytanie nie odpowiedzą – mają inne zmartwienia. Ale czy wyobrażasz sobie, by twoja babcia Mokryna też tak się trzęsła nad jakimś kotkiem? Popatrzyłaby i poszła dalej. Bo miała większe zmartwienia. Robotę. Życie, o które trzeba było walczyć. Dzieci. A dziś ludzie ani nie pracują, ani nie walczą, tylko robią pedikiur jamnikowi i fryzurę kotu… Wcześniej zwierzęta służyły ludziom, a dzisiaj ludzie służą zwierzętom. A to grzech, jak by powiedział mój znajomy prezbiter kościoła baptystów. Może nie? – Spojrzała na mnie w oczekiwaniu na odpowiedź, ale co ja tam mogłam odpowiedzieć? – Hm, dobrze, zgadzam się – przytaknęłam – babcię Mokrynę rzeczywiście trudno nazwać kocią mamą. Ale też w jej czasach koty nie wpadały pod pociągi. Naprawdę nie wiem, czy przeszłaby obojętnie obok takiego… Łenka przeciągnęła ręką po wyjątkowo pochmurnej, zmęczonej twarzy i znów pochyliła się nad okaleczonym szarym trupkiem; tłuste czarne muchy już się do niego zleciały, brzęczały; Łenka wzięła w ręce zakrwawione ciałko. – To kocię nie trafiło pod pociąg. – To co je tak…? – Nie wiem. Nie wiem, kto, po co i w jaki sposób odciął mu tylną część ciała, ale to nie był pociąg. Popatrz, jakie gładkie cięcie, jakby… jakby wykonano je piłą tarczową… Łena odwróciła kocię, żebym lepiej zobaczyła. Cięcie rzeczywiście było idealnie gładkie, jakby zrobione na przykład taką specjalną maszynką, którą w sklepach kroją szynkę. – A najgorsze i najmniej dla mnie pojęte – kontynuowała Łenka – jest to, że nie po raz pierwszy widzę coś takiego. Koty. Kocięta. W dodatku daleko od torów. Przecięte tak samo jak ten. Spojrzałam na Ołenę. – Że co? – To, co słyszysz. Nie wiem, co to może być. Ale bardzo mi się nie podoba. – Łena przez chwilę pomilczała. – Mam niedobre przeczucia. Dziwnie mi jakoś. Od czasu do czasu miewam napady paniki. Nawet nie od czasu do czasu, tylko w konkretnych miejscach… Zaniepokoiłam się. Napady paniki? To było zupełnie niepodobne do Łenki. Moja przyjaciółka jest osobą zrównoważoną, oazą spokoju i wzorem racjonalności. Przypomniałam sobie, że mnie też ścisnęło w mostku – pamiętacie, tego dnia, gdy skakałam z pieniędzmi po torach do Budki. – OK, zakopmy nieszczęśnika – Łenka przerwała moje myśli. – Spieszę się, muszę lecieć do roboty… Masz coś czy przynieść łopatę z samochodu? Zakopałyśmy kocię tam, gdzie je znalazłyśmy. Łenka od razu odjechała do swoich niekończących się spraw, a ja wreszcie usiadłam na ławce pod jabłonką i zapaliłam. Paląc na ławce pod jabłonką, uświadomiłam sobie, że mam bardzo kiepską pamięć, co mnie nawet ucieszyło. Liczyłam na to, że widok umierającego kocięcia, który ciągle stał mi przed oczami, chutko zblaknie. Przynajmniej przez noc zdążę zapomnieć. Kiepska pamięć jednak w tym przypadku mnie zawiodła, nie spełniła moich oczekiwań. Nie udało mi się zapomnieć tego widoku ani następnego dnia, ani jeszcze kolejnego. Niemniej praca nad powieścią posuwała się do przodu, choć nie tak, jak bym chciała. W dzień ukośne promienie słońca przecinały izbę; małe pyłki, drobinki siana tańczyły w nich walca, na szerokich deskach kładły się słoneczne odbicia okien. Ale wieczorem, kiedy słońce chowało się za dalekim lasem i wieczorną zorzę długiego letniego dnia zastępowała jasna i krótka noc, promienie do izby nie docierały i świeciły się tylko twarze młodzieży; światło biło z oczu dziewczyn i chłopców, którzy tańczyli nie tylko walca. Światło wylewało się również ze skrzypek muzykanta, czasem stawało się jaśniejsze, odbijając się od gładkich szerokich czół, od dużych, szukających się wzajemnie rąk, od twardych dziewczęcych łydek. Nikt nie siedział na ławach, gdy izbę wypełniały dźwięki muzyki, a w ogromnych oknach dogorywała wieczorna zorza… Błyskały pięty tancerzy: bose u tych, którzy lubili ziemię, w butach u tych, których ojciec je miał. Marija Sierhuc i jej koleżanka Pełażka Panasiuk świeciły się inaczej. Marija – na niebiesko, złoto, postukując obcasikiem. W świetle wirującym wokół bosej Pełażki złoto i błękit zlały się w zielony snop, a zielone, trawiaste pobłyski światła zataczały kręgi także naokoło jej chłopca, Stepana… Złote, niebieskie, czerwone promienie życia. Trzymając nad głową prawą rękę Mariji w swej lewej, zmieniając je, obracając Mariją wokół siebie w złożonym tańcu, Iwan nachylił się do niej i wyszeptał: – Nieba ci uchylę! Złote, niebieskie promienie ich twarzy – Mariji Sierhuc i Iwana Dubniaka. Marija podniosła oczy, błysnęła uśmiechem. Po co mi twoje niebo? – pomyślała. Daleko na horyzoncie błysnęły gwiazdy, gdzieś przechodziła niesłyszalna burza. Marija Sierhuc pomyślała, że nie potrzebuje uchylonego nieba. Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki Cytat z radzieckiej komedii Brylantowa ręka w reż. Leonida Gajdaji z 1969 r. [wróć]\nTytuł oryginału: Bodaj Budka Copyright © 2020 Natałka Babina All rights reserved Copyright © for the Polish e-book edition by REBIS Publishing House Ltd., Poznań 2020 Informacja o zabezpieczeniach W celu ochrony autorskich praw majątkowych przed prawnie niedozwolonym utrwalaniem, zwielokrotnianiem i rozpowszechnianiem każdy egzemplarz książki został cyfrowo zabezpieczony. Usuwanie lub zmiana zabezpieczeń stanowi naruszenie prawa. Redaktor: Katarzyna Raźniewska Projekt i opracowanie graficzne okładki: Urszula Gireń Fotografie na okładce © Mykola Mazuryk/Shutterstock © Matteo Fes/Shutterstock Wydanie I e-book (opracowane na podstawie wydania książkowego: Bodaj Budka, wyd. I, Poznań 2020) ISBN 978-83-8188-769-4 Dom Wydawniczy REBIS Sp. z o.o. ul. Żmigrodzka 41/49, 60-171 Poznań tel.: 61 867 81 40, 61 867 47 08 fax: 61 867 37 74 e-mail: rebis@rebis.com.pl www.rebis.com.pl Konwersję do wersji elektronicznej wykonano w systemie Zecer\n<a href="http://cyfroteka.pl/ebooki/Bodaj_Budka-ebookRO/p00650674i006" target="_blank" title="Bodaj Budka [Natałka Babina] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="http://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Bodaj Budka [Natałka Babina] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


Tusk: atutem konstytucyjności noweli ws. waloryzacji - jej doraźność - WP Finanse\nPrezydent Bronisław Komorowski podpisał nowelę wprowadzającą kwotową waloryzację emerytur i rent w 2012 r. i skierował ją w trybie następczym do Trybunału Konstytucyjnego. Chodzi o znowelizowaną przez Sejm 13 stycznia ustawę o emeryturach i rentach z FUS, która wprowadza w 2012 r. kwotowy wzrost wszystkich rent i emerytur o 71 zł. Waloryzacja przeprowadzana jest 1 marca.\nTusk powiedział na wtorkowej konferencji prasowej, że rozmawiał z prezydentem o tej ustawie, jeszcze przed podjęciem decyzji przez Komorowskiego.\n- Prezydent mówił mi o swoich wątpliwościach konstytucyjnych, właściwie nie swoich, a ekspertów, z którymi pracuje. Jeśli dobrze rozumiem, atutem tej ustawy jest jej doraźność, a nie to, że jest systemowa, ponieważ gdybyśmy przyjęli jako stałe rozwiązanie kwotowe, a nie procentowe, to by to oznaczało, że jest to ustawa, która łamie pewien system, który przyjęliśmy w Polsce - ocenił szef rządu.\nZdaniem Tuska, gwarancją konstytucyjnego bezpieczeństwa - po jego wielu rozmowach z konstytucjonalistami - jest to, że rząd wnosząc tę ustawę do Sejmu uzasadniał potrzebę jej przyjęcia doraźną sytuacją.\n- Zakładamy, że kwotowa waloryzacja dotyczy roku 2012, a gdyby w przyszłym roku i kolejnym roku chcieć ponowić (waloryzację) kwotową, zamiast procentowej, to wymagałoby to znowu ustawy. Także doraźność jest w mojej ocenie atutem na rzecz konstytucyjności tego rozwiązania i tak rozumiałem też prezydenta - powiedział premier.\nJak dodał, w trakcie rozmowy, Komorowski pytał go, czy ustawa jest "doraźna na ten rok, czy ona ma mieć trwały charakter". - Prezydent powiedział, że jeśli (ustawa) ma charakter trwały, to będzie miał wątpliwości - zaznaczył Tusk.\n- My tę jedną z głównych zasad konstytucji Polski - czyli sprawiedliwość społeczną traktujemy wprost - uważamy za niesprawiedliwe narastający rozziew między emeryturami (...) dlatego chcieliśmy chociaż częściowo zapobiec temu niekorzystnemu naszym zdaniem procesowi - przekonywał szef rządu.


Jak pomóc dziecku leworęcznemu? - PDF\nDownload "Jak pomóc dziecku leworęcznemu?"\n1 Jak pomóc dziecku leworęcznemu? W świecie przystosowanym do potrzeb osób praworęcznych dziecko leworęczne potrzebuje wsparcia podczas wykonywania czynności. Większość rzeczy napotkanych w swoim otoczeniu przysparza mu trudności. Najlepszym tego przykładem jest pismo - jego kierunek, kształt liter, sposób wodzenia pióra po papierze idealnie odpowiadają schematom ruchu osoby praworęcznej. Dzieci leworęczne często zaczynają pisać zgodnie z naturalnym kierunkiem dla swojej lewej ręki czyli od stronny prawej do lewej, co może sprawić że będą odczytywać wyrazy i liczby w kierunku od prawej do lewej. Zdaniem H. Spionek powoduje to u dzieci leworęcznych specyficzne błędy w: statystycznym odwracaniu liter np. p b i osi pionowej, np. d- b dynamiczne odwracanie liter (przestawianie, zmiana kolejności liter) opuszczanie i dodawanie liter, sylab, wyrazów błędne odtwarzanie liter odtwarzaniu lustrzane obrazu i pisma\n2 Tendencja do obracania liter występuje często u dzieci uczących się pisać, ale u dzieci leworęcznych - jest jednak bardziej nasilona i trudniej się jej wyzbyć. Powodem tego jest kierunek struktura i dynamika pisania dostosowane do osób praworęcznych co powoduje rozmazywanie liter, zaginanie rogów kartki itp. oraz wygięciem w stanie nadgarstkowym u dzieci leworęcznych Obecnie na rynku jest wiele pomocy dydaktycznych które mogą usprawnić motorykę dziecka leworęcznego np. ołówki, kretki, flamastry, długopisy, pióra dla leworęcznych itp.\n3 nożyczki kolorowanki, zeszyty pracy dla leworęcznych itp. Kolejnym problemem jest ustawienie ręki podczas pisania. Dziecko nie może używać lewej ręki w sposób będący lustrzanym odbiciem techniki stosowanej przez praworęcznych rówieśników - pisząc w ten sposób zasłaniałoby sobie dłonią napisany już tekst. Konieczne jest inne ułożenie dłoni. Ułożenie ręki nad linijką jest bardzo niekorzystne - mocno wygięta ręka szybko się męczy, mięśnie są mocno napięte, co w dłuższej perspektywie może wywoływać ból. Zakres ruchów jest ograniczony, przez co litery są mało kształtne.\n4 Korzystniejsze jest ułożenie ręki poniżej linijki tekstu. Prawidłowej postawie podczas pisania sprzyja także skośne ułożenie zeszytu - powinien on być odchylony w prawą stronę pod kątem około stopni (przy czym należy tu uwzględnić upodobania dziecka, nie trzeba ustawiać zeszytu z kątomierzem w ręce). Prawidłowa pozycja jest przedstawiona na poniższym rysunku: źródło: Długopis/pióro nie powinno być trzymane przy samej stalówce - dystans około 2,5 cm czyni napisany tekst lepiej widocznym, bez pochylania się nad nim. Oprawkę pióra można oznaczyć we właściwym miejscu, by dziecko samo mogło przypomnieć sobie o odpowiednim uchwycie.\n5 Prawidłowa pozycja przy pisaniu powinna być wpajana od samego początku, ponieważ trudno później wyplenić złe nawyki. Na zachodzie dostępne są specjalne maty dla leworęcznych dzieci, które przypominają im o prawidłowym ustawieniu zeszytu, właściwym uchwyceniu pióra, zawierające także "ściągę" z techniki zapisu poszczególnych liter. źródło: Prawidłowa pozycja dziecka leworęcznego przy rysowaniu (pisaniu). Bardzo ważną kwestią jest właściwe usadzenie dziecka w ławce. Powinno ono siedzieć po lewej stronie ławki, by dzieci nie poszturchiwały się łokciami podczas pisania. Podczas siedzenia przy stole dziecko trzyma obie stopy oparte o podłogę, plecy wyprostowane (prawidłowa postawa ciała), Najlepiej, by był to środkowy rząd ławek, w którym światło pada z góry i jest najbardziej rozproszone. W domu lampkę należy ustawić po prawej stronie biurka, aby uniknąć rzucania cienia na kartkę. Pomocne może być także lekkie pochylenie blatu. Zeszyt lub kartka papieru znajduje się po lewej stronie osi ciała dziecka (ręka lewa podczas pisania zbliża się od strony lewej do osi ciała), zeszyt lub kartka papieru ułożone są ukośnie, lewy górny róg zeszytu (kartki) skierowany jest ku górze (odwrotnie niż w przypadku ułożenia przez osobę praworęczną), dziecko dowolnie reguluje kąt nachylenia zeszytu.\n6 Prawidłowa pozycja dziecka leworęcznego przy stole; położenie zeszytu i układ ręki podczas rysowania i pisania. Drodzy Rodzice pamiętajcie że jeśli wasze dziecko pisze lewa ręko nie możecie go zmuszać do pisania prawo ręką, leworęczność to nic złego Osoby leworęczne od 1992 roku obchodzą 13 sierpnia swoje święto Międzynarodowy Dzień Osób Leworęcznych. Szersze informacje znajdą Państwo w odpowiedniej literaturze oraz stronach internetowych poświęconych leworęczności m.in.: itp.\n7 SŁAWNE OSOBY LEWORECZNE: Barac Obama Angelina Jolie Milla Jovovich Hunter Tylo Keanu Reeves Robert De Niro Marilyn Monroe Charlie Chaplin Robert Redford Judy Garland Tom Cruise\n8 Nicole Kidman Julia Roberts Bruce Willis Whoopi Goldberg Joanna Brodzik Mary-Kate Olsen Morgan Freeman Denise Richards Winona Ryder Scarlett Johansson Josh Holloway Hilary Duff Tomasz Kot Andrzej Wajda Pierce Brosnan Hugh Jackman\n9 ĆWICZENA DO PRACY ZDZIECKIEM LEWORĘCZNYM Ćwiczenia usprawniające funkcje percepcyjno-motoryczne Rodzaje ćwiczeń rozwijających motorykę rąk oraz funkcje percepcyjne M. Bogdanowicz Kolejnym celem jest kształcenie orientacji w schemacie ciała i przestrzeni. Ćwiczenia ruchowe z metody dobrego startu obejmują: 1.ćwiczenia kończyn górnych: wymachy kończyn; krążenie kończyn; ruchy obu kończyn na przemian; ruchy rąk w kierunku ust; 2.ćwiczenia dłoni: wymachy dłońmi; krążenie dłońmi; ćwiczenia dwóch dłoni; ćwiczenia dłoni i pięści; układanie modeli z dłoni. 3.ćwiczenia palców: kiwanie palcami; krążenie palców; pocieranie o siebie palcami; przebieranie palcami;\n10 przebieranie palcami obu rąk ułożonych jedna nad drugą; stukanie palcami; składanie i rozkładanie palców; układanie modeli z palców. Ćwiczenia ruchowe metodą dobrego startu rozwijają też orientację w schemacie ciała i przestrzeni, ponieważ dzieci nazywają części ciała, które biorą udział w ćwiczeniu, jednocześnie używają takich pojęć jak: prawa, lewa, w dół, w przód, na prawo, na lewo. Dzieci leworęczne często nie lubią rysować i są mało sprawne ruchowo. W przezwyciężaniu niechęci do wykonywania zajęć manualnych mogą być pomocne ćwiczenia pobudzające motywację do czynności grafomotorycznych. Ćwiczenia te obejmują następujące zajęcia: malowanie palcami; pozostawianie na papierze odcisków dłoni i stóp umoczonych w farbie-ślady; malowanie grubym pędzlem; obrysowanie dłoni i stóp; obrysowanie całego ciała; obrysowanie konkretnych przedmiotów; rysowanie według szablonów. Przejście do samodzielnego rysunku bywa dla wielu dzieci trudne. Pomocne w przezwyciężaniu tych trudności są zabawy ruchowo-słuchowowzrokowe : rysowane piosenki; rysowane wyliczanki; szlaczki recytowane i śpiewane; rysowane wierszyki. Opr. Kinga Domagała


Na zakończenie niedzieli i dyskusji o powietrzu – ZOstrowa\nNa zakończenie niedzieli i dyskusji o powietrzu\nMówię to ze smutkiem, ale zbliżamy się do końca ery motoryzacji – zawyrokował Bob Lutz, legenda branży motoryzacyjnej. Jego zdaniem w ciągu 15 lat przemysł samochodowy, jaki znamy, przestanie istnieć.\n„Przez setki lat ludzie przemieszczali się konno, przez ostatnie 120 lat głównym środkiem transportu był samochód. Zbliżamy się teraz do końca ery samochodów, będziemy podróżować w ustandaryzowanych pojazdach” – prognozuje w artykule dla serwisu Auto News.\nBob Lutz wieszczy koniec branży\nBob Lutz jeszcze w 2010 roku, w wieku 78 lat, był wiceprezesem General Motors. 47 lat swojego zawodowego życia poświęcił pracy w branży motoryzacyjnej – nie tylko w GM, ale i w Fordzie, Chryslerze oraz BMW.\nWierzy, że już w niedalekiej przyszłości będziemy przyzywać autonomiczne pojazdy, które będą wjeżdżały następnie na autostrady i poruszały się po nich z prędkością dostosowaną do pozostałych uczestników ruchu – 150-200 km/h. Gdy pojazd dowiezie nas na miejsce, a my wysiądziemy, niezwłocznie wróci do bazy, gotowy do przewozu kolejnych pasażerów.\n„Większość tych ustandaryzowanych pojazdów będzie własnością Uberów, Lyftów, i Bóg wie jakich firm, które pojawią się na rynku w przyszłości” – uważa Lutz. „Tych pojazdów nie będą prowadzić ludzie, bo za 15 – najpóźniej za 20 lat – auta prowadzone przez ludzi zostaną prawnie przegonione z autostrad. Punkt krytyczny zostanie osiągnięty, gdy 20-30 proc. pojazdów będzie w pełni autonomicznych. Państwa spojrzą na statystyki wypadków i zorientują się, że ludzie powodują 99, 9 proc. z nich. Oczywiście nastąpi też moment przejściowy. Każdy będzie miał 5 lat na to, by usunąć swoje auto z dróg lub zezłomować i wymienić je na (autonomiczny – red.) pojazd” – prognozuje były szef GM.\nI wskazuje, że koniec ery samochodów będzie oznaczał koniec innych branż – warsztatów, dealerów czy nawet mediów piszących o branży motoryzacyjnej. „Wszystko to zniknie w ciągu 20 lat” – uważa Lutz.\nJego prognoza pewnie wielu wydaje się absurdalna. Ale czy na pewno?\nTo wszystko nie oznacza to, że już za chwilę pożegnamy tradycyjne samochody, ale warto zapamiętać słowa Boba Lutza i w roku 2037 rozejrzeć się wokół.


Promocja strony firmy w Google - poradnik - http://optymalizacja.tunica.bydgoszcz.pl/\nPromocja strony firmy w Google - poradnik czyli pozycjonowanie stron świętochłowice internetowych w wyszukiwarkach internetowych. W Polsce przyjęło się uważać, że pozycjonowanie i optymalizacja to tak jakby dwie różne rzeczy. Optymalizuje się stronę www - jej budowę, treści, szkiele\nPromujemy firmę w internecieCo to jest pozycjonowanie?Co musisz wiedzieć o e-marketingu?SEO - czy warto w to inwestowaćInternetowy poradnik - pozycjonowanie GdyniaCo to jest pozycjonowanie?Potencjał internetu dla firm - pozycjonowaniePozycjonowanie - nie ma cię w Google, nie istniejeszKilka sprawdzonych porad na temat - pozycjonowanie Bielsko-BiałaGdzie pozycjonować?Czy tanie jest zawsze gorsze? O SEONie ma twojej firmy w Google?Wiele traciszGdzie pozycjonować stronę?Gdzie pozycjonować stronę?Kilka słów o SEO i marketinguJak działa pozycjonowanie?Kilka słów o pozycjonowaniu ŁódźJak rozpromować się w InternecieCo musisz wiedzieć o pozycjonowaniu i innych sposobach marketinguCzy można naprawiać sklepy prestashop rano?Jak pozycjonować?Jak pozycjonować?Gdzie pozycjonować stronę?Tanie pozycjonowaniePromocja w Google czyli o pozycjonowaniu7 Największych Błędów Na Drodze Aby Tworzyć Strony, Które Szybko Zniszczą Twój Plan.Internet- promocja firmy, co i jakJak promować się w sieciWłasny biznes? Pozycjonujesz stronę? Jeżeli tak to musisz to przeczytaćProfesjonalista, który pomoże Twojej firmie


Ugryzienia czy alergia? • Polskie Forum Entomologiczne\nTeraz jest sobota, 17 kwietnia 2021, 02:20\nUgryzienia czy alergia?\nTytuł: Ugryzienia czy alergia?\nDołączył(a): sobota, 20 czerwca 2020, 22:13\nCześć, czy jesteście w stanie określić czy są to ugryzienia jeżeli tak czy po jakimś konkretnym szkodniku czy po prostu jakaś inna alergia cokolwiek? Zauważyłem to wieczorem podczas mycia, wątpię żebym miał to rano bo raczej bym wyczuł, swędzieć zaczęło delikatnie jak podrapalem i potem już nic, dzisiaj zauważyłem jeszcze na nodze przy kolanie ale to samo, wyszło dopiero jak podrapalem skórę.\n20200719_181459_copy_694x1280.jpg [ 113.95 KiB | Przeglądane 728 razy ]\nTytuł: Re: Ugryzienia czy alergia?\nNapisane: niedziela, 19 lipca 2020, 19:27\nTakie reakcje skórne są niespecyficzne, nawet lekarz niekoniecznie rozstrzygnie czym są spowodowane. Jeśli przyłapiesz coś gryzącego na gorącym uczynku i zrobisz mu zdjęcie, wtedy możemy pomóc.\nNapisane: niedziela, 19 lipca 2020, 20:08\nMiesiąc temu znalazłem jedna pluskwę prawdopodobnie w pokoju obok, ale ani siostra ani ja nie byliśmy gryzieni od tego momentu i teraz już sam nie wiem.. W końcu taki odstęp czasu jest dziwny, takie coś pojawiło gdy spałem w kuchni także już sam nie wiem. Tak z dnia na dzień się pojawiło.\nNapisane: niedziela, 19 lipca 2020, 20:30\nJeśli już wcześniej widzieliście pluskwę, no to niestety ich powrót jest bardzo prawdopodobny. Żeby mieć pewność, można ich poszukać, najlepiej w nocy, z latarką - nie tylko na łóżkach, ale i w ich pobliżu, przy listwach podłogowych, pod obrazami na ścianach, przy gniazdkach elektrycznych itp.\nNapisane: niedziela, 19 lipca 2020, 20:36\nWłaśnie szukałem już nie raz ich w taki sposób, podnosiłem łóżko i nic, zero... No nic zamówiłem środek do psikania na pluskwy w razie czego, spsikam każdy kąt i będę czekać na rozwój sytuacji, czytałem że bez wizyty specjalistów się nie obejdzie\nNapisane: poniedziałek, 20 lipca 2020, 07:36\nJeśli to nie są pluskwy, to nawet drużyna specjalistów nie pomoże. Mnie to raczej wygląda na alergię niż na pogryzienie.\nSugeruję wizytę u alergologa i zrobienie testu na substancje uczulające.


Organizacje zbiorowego zarządzania prawami autorskimi i prawami pokrewnymi | Szołajski Legal Group\nData: 19.03.2019 / Marcin Szołajski / Prawo autorskie\nTzw. dyrektywa CRM ma za zadanie harmonizację zasad działalności organizacji zbiorowego zarządzania prawami autorskimi i prawami pokrewnymi, czyli przede wszystkim prawami do utworów, artystycznych wykonań, fonogramów i wideogramów.\nNa grunt polski implementuje ją ustawa z dnia 15 czerwca 2018 r. o zbiorowym zarządzaniu prawami autorskimi i prawami pokrewnymi. W tym artykule przedstawimy zakres regulacji nowej ustawy oraz prezentowane w niej zasady zbiorowego zarządzania.\nNowa ustawa o zbiorowym zarządzaniu prawami autorskimi i prawami pokrewnymi obowiązuje od 19 lipca 2018 r. Stanowi ona implementację do polskiego systemu prawnego Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/26/UE z dnia 26 lutego 2014 r. (zwaną dyrektywą CRM) w sprawie zbiorowego zarządzania prawami autorskimi i prawami pokrewnymi oraz udzielania licencji wieloterytorialnych, dotyczących praw do utworów muzycznych do korzystania online na rynku wewnętrznym.\nZakres regulacji nowej ustawy\nUstawa o zbiorowym zarządzaniu prawami autorskimi reguluje w szczególności:\nźródła uprawnień organizacji zbiorowego zarządzania do zarządzania prawami uprawnionych (umowa o zbiorowe zarządzanie, umowa o reprezentacji, ustawa);\nzasady uzyskiwania członkostwa w organizacji zbiorowego zarządzania;\nzasady udzielania i cofania zezwoleń na zbiorowe zarządzanie prawami autorskimi i prawami pokrewnymi;\nzasady zawierania i rozwiązywania umów o zbiorowe zarządzanie;\nprawa przysługujące uprawnionemu, niebędącemu członkiem organizacji zbiorowego zarządzania, ale reprezentowanemu przez taką organizację.\nZasady zbiorowego zarządzania\nNowa ustawa wprowadziła zasady zbiorowego zarządzania, którymi powinny się kierować organizacje zarządzające zbiorowymi prawami autorskimi i prawami pokrewnymi:\npostulat wyraźnego określenia podstawy wykonywania zbiorowego zarządu;\nzasadę, zgodnie z którą organizacja zbiorowego zarządzania nie może, bez ważnych przyczyn, odmówić objęcia praw autorskich i praw pokrewnych w zbiorowy zarząd, w zakresie udzielonego jej zezwolenia;\nzasadę jednakowego traktowania uprawnionych, bez względu na podstawę prawną zbiorowego zarządzania ich prawami;\nobowiązek starannego zbiorowego zarządzania prawami, w szczególności regularnego podziału i wypłaty przychodów z praw.


YETICO - AB Bechcicki Materiały Budowlane\nIzolacje termiczne - YETICO\nOlsztyn, Gorzów Wielkopolski i Galewice – to w tych trzech miejscach powstają wyroby marki Yetico. Polska firma założona w 1990 roku jest krajowym liderem, jeśli chodzi o dostarczanie materiałów do izolacji termicznej i akustycznej ścian, fundamentów, podłóg oraz dachów. W ofercie znajdują się płyty styropianowe standardowe, grafitowe o niskim współczynniku przewodzenia ciepła i te o obniżonej chłonności wody, a także akcesoria przydatne przy ich montażu, jak pianki, kleje i siatki podtynkowe. Firma proponuje również skosy dachowe o jedno-lub dwukierunkowym spadku przygotowywane na indywidualne zamówienie. Produkty tworzone są zgodnie z europejskimi normami, co poświadczają odpowiednie certyfikaty i oznakowania.\nIzolacje termiczne i akustyczne Yetico są do kupienia w AB Bechcicki. Znajdziecie u nas Państwo szeroki wybór towarów w niezwykle atrakcyjnych cenach. Towar można kupić w jednej z hurtowni zlokalizowanych na terenie całego kraju, zamówić dostawę pod wskazane miejsce z naszych magazynów lub też bezpośrednio od producentów. Zapewniamy szybką realizację zlecenia.


Znajdź nas na mieście! - Aktualności - Port Lotniczy Bydgoszcz\nZnajdź nas na mieście! A A A\n- Lanzarote (Wyspy Kanaryjskie) NOWOŚĆ!\n- Rodos (Grecja) NOWOŚĆ!\n- Chania (Kreta) NOWOŚĆ!\n- Sharm El Sheikh (Egipt)\n- Antalya (Turcja)\n- Dubrownik (Chorwacja) NOWOŚĆ!\n- Monastyr (Tunezja)\n- Enfidha (Tunezja)\n- Burgas (Bułgaria) NOWOŚĆ!\nBZG zaprasza do wzięcia udziału w konkursie "Znajdź nas na mieście". Ruszyła kampania reklamowa Portu Lotniczego Bydgoszcz "Spróbuj czegoś nowego". Billboardy i City Lighty (plakaty w witrynach wiat przystankowych) z reklamą znajdują się m.in. w Bydgoszczy, Toruniu, Grudziądzu i Włocławku.\nZasady konkursu są proste: jeśli zobaczysz zaprezentowany powyżej billboard lub City Light z reklamą Portu Lotniczego Bydgoszcz "Spróbuj czegoś nowego", zrób zdjęcie i prześlij je do nas na adres: marketing@bzg.aero. Na zdjęciu musi być widoczny billboard lub City Light, a w mailu powinna być informacja, przy jakiej ulicy się on znajduje. Dziesięć pierwszych osób, które prześlą zdjęcie, otrzyma zestaw gadżetów BZG. Na zdjęcia czekamy do 31 marca 2012.\nData dodania 19.03.2012


Listopadowe starania-szansa na dziewczynkę ! - Forum 2021 - RODZICE.PL\nListopadowe starania-szansa na dziewczynkę !\nStarania listopadowe dają szanse poczęcia dziewczynki, ja czekam na styczeń- ponoć dobry miesiąc na chłopca. A czy Wy wiecie coś na temat miesiąc poczęcia a płeć?\n3 odpowiedzi na pytanie: Listopadowe starania-szansa na dziewczynkę !\nRe: Listopadowe starania-szansa na dziewczynkę !\nnigdy o tym nie slyszalam a skad sie tego dowiedzialas? Jedyne co widzialam to na bajbusie “chińska metoda planowania płci” [Zobacz stronę]. W sumie tez chcialabym teraz chlopca bo dziewczynke juz mam ale z cyklu na cykl jak nie wychodzi to mysle sobie ze obojetnie co by bylo aby tylko bylo 🙂\nO rany… serio w to wierzycie? 😉\nPewnie,że daja szanse. Nawet tak około 50 % 😉\nZnasz odpowiedź na pytanie: Listopadowe starania-szansa na dziewczynkę !


Trzy w jednym, czyli czytaj do góry nogami | Ekruda\nTrzy w jednym, czyli czytaj do góry nogami\n10 grudnia 2014 Komentarze: 38\nLubicie literackie eksperymenty? Książki nietypowe pod względem formy? Dla mnie to nie lada gratka, bo fascynuje mnie efekt, który można osiągnąć, łamiąc schematy. Pamiętacie na przykład książkę Jeśli zimową nocą podróżny Italo Calvina? A może nowszą i dużo prostszą powieść Jej wszystkie życia Kate Atkinson? Calvino igrał z konwencją, Atkinson eksperymentowała z fabułą, ale oboje przy okazji puszczali oko do czytelnika: „Wiem, że tutaj jesteś. Zobacz, jakie sztuczki dla ciebie robię”.\nJeszcze ważniejszą rolę (bo nie tylko obserwatora, ale w pewnym sensie współtwórcy) przyznawał odbiorcy Cortázar, powierzając mu decyzję, w jaki sposób czytać Grę w klasy. Właśnie z tą ostatnią powieścią skojarzyła mi się książka Huberta Klimko-Dobrzanieckiego. To bardzo dalekie podobieństwo, bo polega jedynie na zbliżonej roli czytelnika. Nasz pisarz także pozwala odbiorcom decydować, jak czytać jego książkę, ale mechanizm jest dużo prostszy i śmiem twierdzić, że odrobinę wadliwy. Zobaczcie sami.\nDOŁEM DO GÓRY\nWspomniałam o eksperymencie, ale zdaje się, że w przypadku książki Dobrzanieckiego to trochę za duże słowo. Zastosowano tu jedynie prostą sztuczkę edytorską – okładka nie ma czwartej strony, zamiast niej jest... kolejna pierwsza. Jeśli odwrócisz książkę tyłem do przodu i dołem do góry, znajdziesz drugie, równoprawne rozpoczęcie. Ty decydujesz, które wybrać.\nZ jednej strony zamieszczono dyptyk, na który składają się nowele Dom Róży i Krýsuvík. Teksty są oczywiście powiązane, choć pod względem stylu zupełnie inne. Dom Róży to opowieść o pracy w islandzkim domu starców. Pierwszoosobowa narracja, bezlitosny język, który trafia w samo sedno i żadnych tematów tabu – trzeba mieć się na baczności, żeby nie ulec złudzeniu, że czyta się przenikliwy reportaż.\nProza Dobrzanieckiego zawiera bowiem mnóstwo elementów autobiograficznych i pewnie dlatego sprawia wrażenie wyjątkowo wiarygodnej. A świadomość, że część opisanych wydarzeń mogła naprawdę mieć miejsce, jest szczególnie poruszająca, bo Dom Róży czytelnika nie oszczędza. Starość, samotność, śmierć – ten tekst musi boleć.\nUzupełnieniem tej noweli jest wspomniany Krýsuvík, trochę ballada, trochę przypowieść, a trochę dziennik bez dat. Poetycki w swej prostocie i kontrastujący z momentami surowym Domem Róży. Niezwykłe jest, jak zmienia się interpretacja jednego utworu, kiedy poznaje się ten drugi.\nPo przeciwnej stronie książki zaczyna się Kołysanka dla wisielca, hołd złożony nieżyjącemu już Szymonowi Kuranowi – skrzypkowi i kompozytorowi, z którym przyjaźnił się autor. Kołysanka miała być zapisem ich przyjaźni, ale nie obawiajcie się, nie ocieka sentymentalnymi banałami i patosem. U jej zalążka leży śmierć, ale paradoksalnie to intensywne życie wysuwa się na plan pierwszy. Zaskakujące jest też to, że Szymon nie jest w tym tekście postacią dominującą, a jednak to jego zapamiętuje się najlepiej. Czary.\nDYPTYK, TRYPTYK, PUDŁO\nWróćmy do sztuczki z okładką – z jednej strony Kołysanka, z drugiej dwa pozostałe utwory. Pomysł genialny, ale ostrzegałam, że wadliwy. Dlaczego?\nTeksty zamieszczone w tym tomie wiele łączy – elementy autobiograficzne, miejsce akcji, niektóre postacie, spojrzenie na Islandię z perspektywy przybysza z Polski. Sęk w tym, że szybko staje się jasne, że te utwory nie były zamierzone jako wspólna całość. Gdyby czytać je oddzielnie, nie przeszkadzałyby powtarzające się anegdoty i podobne sceny, ale w obecnej wersji widać, że to nie zostało przemyślane.\nPierwotnie to właśnie Dom Róży i Krýsuvík były wydane przez Czarne (w 2006 r.) jako jedna książka z dwiema okładkami, dopiero Znak (2013 r.) dołączył Kołysankę dla wisielca. To nawet mogłoby się sprawdzić – teksty w jednym tomie, bo łączy je tematyka, a jednak oddzielone dzięki sztuczce z okładką. Sęk w tym, że Kołysanka i Dom Róży czytane bez dłuższej przerwy, mogą się kojarzyć z opowieściami stryjka, który przy różnych okazjach wspomina tę samą historię z wojska.\nTo nie znaczy, że na taki drobiazg nie można przymknąć oka. Przymknęłabym chętnie, ale zabieram się już za następną książkę Dobrzanieckiego. Tak, to było aż tak dobre.\nHubert Klimko-Dobrzaniecki, Kołysanka dla wisielca. Dom Róży. Krýsuvík, Wydawnictwo Znak, 2013.\nLuka Rhei 10.12.2014, 09:04\nSkojarzenie z Grą w klasy od razu mnie przekonuje ;) Takie eksperymenty edytorskie również! Bardzo. Choć okładka raczej by mnie odstraszyła (gdyby nie Ty!). A tutaj islandzki dom starców, jakieś emocje... Poszukam jej w nowym roku, już zapisałam.\nEkruda 10.12.2014, 09:18\nNaprawdę odstraszyłaby? Mnie się tak bardzo podoba! Zwłaszcza ta z siwą kobietą :)\nSkojarzenie z "Grą w klasy jest bardzo", bardzo odległe, ale mam nadzieje, że rzeczywiście coś w tym jest i nie wyprowadzam Cię właśnie na manowce :)\nLuka Rhei 10.12.2014, 09:39\nDomyślam się, że chodziło Ci bardziej o formę i Cortazara się tam nie spodziewam :) Mnie takie okładki jakoś zniechęcają... są takie "kobiece" (skojarzenie: literatura kobieca). Ja takich książek nie czytam, nie lubię. Dlatego zaskoczyłaś mnie wnętrzem. Spokojnie, zaryzykuję na własną odpowiedzialność :)\nEkruda 10.12.2014, 09:46\nO, to zupełnie inne skojarzenie. Gdybym skojarzyła z "kobiecymi", też bym wiała, gdzie pieprz rośnie ;) Myślę, że to jest po prostu niezła książka, więc ryzyko, że będziesz rozczarowana jest niewielkie ;) Może nie trafić w gust (normalna sprawa), ale na pewno nie pomyślisz, że marnujesz czas. A ja już się szykuję na "Grecy umierają w domu" Dobrzanieckiego. Będą donosić, jak poszło :)\nMarta Kowalik 10.12.2014, 10:05\nOkładka ze skrzypcami obijała mi się o oczy, ale jakoś mnie ta grafika odpychała, choć w przeciwieństwie do Luki wcale nie kojarzy mi się kobieco i romantycznie. Jestem zaskoczona treścią i z pewnością książkę będę miała na uwadze :)\nEkruda 10.12.2014, 13:26\nTreść jest mocna (zwłaszcza w przypadku Domu Róży) i dająca do myślenia. Żadnego moralizowania, żadnych wielkich słów - po prostu autor zauważył i przemyślał kilka ważnych spraw i potrafi opowiedzieć o tym tak, że chce się słuchać (czy czytać) :) Miej na uwadze, nie pożałujesz :)\nMarta Kowalik 22.12.2014, 09:39\nNo i przez Ciebie, lub dzięki Tobie, kupiłam książkę na wyprzedaży :D\nEkruda 22.12.2014, 19:09\nO jak się cieszę :) A ja już czytam "Bornholm, Bornholm" tego autora. Może to też będę polecać :)\nOla 10.12.2014, 10:07\nPrzyznaję Ci - ciekawy pomysł. Jeśli lubisz podobne wyzwania, polecam coś, co jest absolutnie przemyślane i absolutnie zajdzie Ci za skórę - "Podwójna wygraną jak nic" Federmana\nEkruda 10.12.2014, 13:27\nO, dziękuję za podpowiedź! "Podwójna wygrana" dopisana do listy :)\nZatracona w książkach 10.12.2014, 12:24\nNie spotkałam się jeszcze z takim eksperymentem. Jestem bardzo ciekawa jak to wypadnie w moim przypadku. Wydaję mi się jednak, że powtarzające się elementy nie będą mi jakoś specjalnie przeszkadzać ;) Najbardziej ciekawi mnie ten tekst o islandzkim domu starców. Pewnie jest bardzo emocjonalny. I muszę to napisać - te okładki są świetne!\nEkruda 10.12.2014, 13:32\nMnie też się podobają, choć zastanawiam się, czy rzeczywiście kogoś nie wprowadzą w błąd, jak wynika z komentarza Luki.\nTekst o domu starców jest smutny, a że autor nie owija w bawełnę, to dodatkowo dosyć ciężki. Rzecz jasna nie pod względem stylu, styl jest bardzo dobry :) Polecam Dobrzanieckiego, do mnie trafia :)\nEwa Książkówka 10.12.2014, 12:34\nDla mnie bomba. :) Lubię takie eksperymenty. :)\nEkruda 10.12.2014, 13:33\nAmbrose 10.12.2014, 12:36\nCortázar, Calvino, a pośród nich polski autor, jako ten, który także rzucił wyzwanie Formie? Brzmi bardzo interesująco i nawet jeśli pomysł nie został zrealizowany z pełnym sukcesem, to wydaje mi się, że warto spróbować. Lubię takie nieszablonowe podejście do literatury :)\nEkruda 10.12.2014, 13:43\nTo eksperyment na dużo mniejszą skalę niż u Cortazara, ale urzekła mnie prostota tej sztuczki. Tyle możliwości dają "dwie okładki"!\nWydaje mi się, że Czarne zrobiło to lepiej niż Znak. Upchnięcie trzeciego tekstu w tym tomie to już sytuacja z kategorii "dwa grzyby w barszcz" :)\nRozkminy Hadyny 10.12.2014, 13:24\nPowinnam kiedyś przeczytać Grę w klasy i pobawić się z tymi rozdziałami czy też listą, jak czytać.\nJeśli na powtarzalność można przymknąć oko, to mówię czmu nie:)\nEkruda 10.12.2014, 13:49\nMożna, na pewno można. To nic wielkiego, czepiam się, bo widzę, że ktoś poprawił dobre :) Dwa świetne teksty zawierają (nieliczne!) powtórzone opisy. Nie słowo w słowo, raczej ta sama sytuacja opowiedziana podobnie. Ale absolutnie nie "kopiuj, wklej" :) Dobrzanieckiego polecam, moje czytelnicze serce już skradł, a to dopiero pierwsza jego książka, którą czytałam :)\nkoczowniczka 10.12.2014, 13:51\nTego autora czytałam na razie tylko "Bornholm, Bornholm". Powieść ciekawa, ładnie napisana, ale zawierała niestety kilka fragmentów, w których autor rozwlekle opisywał czynności fizjologiczne i te opisy budziły obrzydzenie. A teraz przeczytałabym "Dom róży", ale w innym wydaniu, tym starszym :)\nEkruda 10.12.2014, 13:59\nKoczowniczko, zdaje się, że "Dom Róży" cierpi na to samo, co raziło Cię w "Bornholm, Bornholm". Może nie ma tam przewlekłych opisów, ale bywa dosadnie.\nStarsze wydanie to dobry pomysł :) "Kołysankę" też radziłabym w starszym, bo to też dobry tekst i może się spodobać. Ewentualnie nowe wydanie, ale trzeba zrobić przerwę w lekturze :)\nA "Bornholm, Bornholm" muszę zdobyć - może dam radę z tymi opisami;) Na półce mam jeszcze "Grecy umierają w domu" i za to lada chwila się zabiorę.\nkoczowniczka 10.12.2014, 14:24\nSzczególnie mocno zbrzydził mnie opis, kiedy bohater trze brudne pięty tarką od sera... którą potem używa w kuchni jakby nigdy nic :-(\nTo nic, przeczytam "Dom róży", postaram się jakoś wytrzymać dosadne opisy.\nEkruda 10.12.2014, 14:42\nTarki nie będzie, obiecuję ;) Ale opis obowiązków pielęgniarza w domu starców też może być nieprzyjemny. Wytrzymaj, myślę, że warto :)\nAnonimowy 10.12.2014, 19:44\nSzkoda, że czasem dobrej książce może zaszkodzić nieodpowiedni redaktor, albo pomysł marketingowy. Ale historią jestem zainteresowana, a zabawy konstrukcyjne w formie bardzo lubię! M.\nEkruda 10.12.2014, 19:54\nTo nie tak. Nikt jej nie zaszkodził. Może nie napisałam tego wystarczająco jasno :) To jest dobra książka i trzy bardzo dobre teksty. Gdyby "Kołysanka" była oddzielnie, wszystko byłoby idealnie, a w obecnej formie mam jedynie maleńki zarzut. To nie jest jakaś wielka wada, nie chciałabym, żebyś miała takie wrażenie :)\nAnonimowy 11.12.2014, 14:06\n:) Ok, no to chętnie pożyczę:) M.\nEkruda 11.12.2014, 15:00\nWiesz, gdzie mnie szukać :D Może zdążę przeczytać też "Greków" i dostaniesz obie? :)\nKsiążkowa fantazja 10.12.2014, 20:20\nNie przepadam za formą nowel, ale podoba mi się ten oryginalny pomysł z odwracaniem, nie czytałam jeszcze niczego takiego :)\nEkruda 11.12.2014, 08:14\nO tak, mnie też się podoba i zastanawiam się, jak jeszcze można ten pomysł wykorzystać :)\nŚlubna Herbata 10.12.2014, 22:11\n"Jeśli zimową nocą podróżny" to lektura genialna! Byłam zachwycona tą książką :D\nEkruda 11.12.2014, 08:22\nZgadam się, świetna książka :) I podejrzewam, że nie odkryłam jeszcze wszystkiego, co tam w niej jest, mimo że czytałam bardzo uważnie :)\nNo i ten niezapomniany wstęp o Książkach Które Od Dawna Zamierzasz Przeczytać... :)\nAsia 10.12.2014, 22:49\ntakie książki z obu stron kojarzą mi się dość niefortunnie z bajkami dla dzieci, o ile się nie mylę miałam (albo chciałam mieć, albo miał ktoś znajomy) taką książeczkę właśnie. to skojarzenie trochę infantylne, ale chyba jednak wolałabym czytać książki jak bóg przykazał.\nEkruda 11.12.2014, 08:27\nTo ja akurat tym razem chętnie sprawdzam, czy da się inaczej niż przykazał :) Chyba dlatego, że wydaje mi się, że to ma jakiś sens, jest po coś. Ale rozumiem obiekcje :)\nkasjeusz 11.12.2014, 01:40\nJak ty potrafisz człowieka (czytelnika) zachęcić! :) Najbardziej podoba mi się kontekst literacki, jaki przywołujesz na początku wpisu. No i te tytuły, podtytuły - będę musiała sprawdzić, czy i mnie to oczaruje. ;) A skoro mowa o eksperymentach z formą i narracją: niedawno znalazłam w bibliotece "Miazgę" (Andrzejewski), może nie jest to najbardziej wciągająca powieść, jaką znam, ale dla samego pomysłu, dla wątku autotematycznego warto ją przejrzeć, tak myślę.\nEkruda 11.12.2014, 08:33\nMnie też przyszedł na myśl Andrzejewski, ale z "Bramami raju", bo "Miazgi" nie czytałam. Dziękuję za podpowiedź, poszukam w bibliotece! :)\nAga CM 11.12.2014, 12:28\nWielkie nazwiska... i niecodzienna forma. Szczerze to nie czytałam jeszcze Gry w klasy. Może nadszedł najwyższy czas, aby ją poznać. O Hubercie Klimko-Dobrzanieckim nie słyszałam. Jednak skoro mimo wad zamierzasz poznać jego inne pozycje to i ja poszukam jego książek.\nEkruda 11.12.2014, 15:02\nGdybym czytała te teksty oddzielnie, żadnej wady by nie było :) Poszukaj, poszukaj, bo warto :)\nJustyna W. 16.12.2014, 02:39\nCzytałam już "Grecy umierają w domu" tego autora i spodobał mi się sposób, w jaki dobiera słowa, w jaki opisuje emocje. Za opisywaną przez ciebie eksperymentalną... hmm... książkę również mam zamiar się niedługo wziąć, bo zakładam, że również mi się spodoba to, co autor chce mi za jej pośrednictwem opowiedzieć (:\nEkruda 16.12.2014, 19:20\nA ja właśnie mam pod ręką "Greków", więc cieszy mnie Twoja opinia :)


Skarbonka Pomagacza ewa-krzywiak - Nasz Kajtek ze Śremu | Siepomaga.pl\nNasz Kajtek ze Śremu\nWitajcie. Dokadnie za miesiąc dwójka moich dzieci będzie miała urodziny. Podobnie jak Kajtek są radosne i ciekawe świata, tak samo jak dzieci które albo macie albo znacie. Z tej właśnie okazji organizuję zbiórkę charytatywną dla Kajtka. Proszę Was o jej wsparcie i sama wrzucam pierwszy grosz. Dziękuję Wam bardzo w imieniu swoim i moich dzieci również wrażliwych na cierpienie ich równieśników. Pozdrawiam Ewa, mama Alexa i Mańki


Transport ciężki w serwisie Miasto - http://miasto.lebork.pl/\nTransport ciężki w serwisie Miasto\nZestawienie opracowań Spis opracowań Spis opracowań\nDodane: 05:15 02. 03. 2021\nprzewóz wielkogabarytowy poznań Spędzają oni wiele godzin za kierownicąPandemia na świecie pokazała jak bardzo ważną rolę odgrywają w gospodarce niektóre branże. Większość firm została zamknięta b\nDodane: 07:41 21. 02. 2021\ntransport ponadnormatywny Oczywiście nie zawsze jesteśmy z tegoJesteśmy już przyzwyczajeni do tego, że wielkie ciężarówki poruszają się praktycznie każdego dnia po naszych drogach. Transport ciężki stał się\nDodane: 09:17 03. 02. 2021\ntransport ponadgabarytowy A kupioną maszynę trzeba przecież jakośFirmy transportowe przemieszczają nie tylko ludzi, którzy dojeżdżają codziennie do pracy lub szkoły, czy na zakupy. Transpo\nDodane: 09:11 25. 01. 2021\ntransport nienormatywny Jeżeli ktoś się nią zajmuje toNa naszych drogach widać wiele ciężarówek, które przewożą wszelkiego rodzaju towary. Czasami można też zauważyć transport ponadgabarytowy, który\nDodane: 08:37 06. 01. 2021\ntransport nienormatywny Specjalistyczne usługi transportoweSpecjalistyczne usługi transportowe dotyczą przewozu ładunku o niestandardowych wymiarach i dużej wadze. Do tego rodzaju usług transportowych\nponadgabaryty transport Opiera się on na wielkich pojazdachBranża transportowa jest silnie uzależniona od aktualnego na świecie stanu gospodarki. W ostatnich kilku latach, wraz z rozwojem gospodarczym większoś\ntransport wielkogabarytowy Przewozy realizowane przy wykorzystaniu dróg publicznychPrzewozy realizowane przy wykorzystaniu dróg publicznych wciąż są najpopula\nDodane: 12:38 26. 10. 2020\ntransport wielkogabarytowy jego masa całkowita jest większa niżTransport ponadgabarytowy dotyczy pojazdów spełniających konkretne wymogi. Są w nim wymagane określone typy zezwoleń dotyczące takich przewoz\nDodane: 12:19 07. 09. 2020\ntransport ponadgabarytowy Transport lądowy i jego wadyMimo iż transport lądowy można uznać za typ transportu bardzo uniwersalnego i wręcz idealnego, ma on swoje poważne wady. Warto się o nich dow\nDodane: 12:31 06. 09. 2020\ntransport gabarytowy W tym właśnie celu firmy iDo przewożenia towarów ponadgabarytowych wykorzystuje się specjalne usługi transportowe - może to być chociażby tzw. t\nprzewóz ponadnormatywny Czasami jest to bardzo kłopotliwe iPrzewiezienie wielkich elementów konstrukcyjnych do budowy mostów czy elektrowni wiatrowych wymaga skorzystania z usług firm transportowych, k\nDodane: 18:58 31. 07. 2020\ntransport ponadnormatywny Jego organizacja wymaga jednak większej wiedzySamochody ciężarowe przewożące towar stały się codziennością. Każdego dnia można zobaczyć je na drogach całego świata. Po ich ilo\nDodane: 12:14 29. 07. 2020\ntransport ponadnormatywny Dobry plan działania staje się wTransport ponadgabarytowy umożliwia przewożenie m.in. elementów infrastruktury, całych hal i magazynów, ale też skomplikowanych konstrukcji przem\nDodane: 13:33 17. 07. 2020\ntransport gabarytowy I to na kilku płaszczyznach. Słowo ciężkiTransport ciężki to inne określenie dla gałęzi przemysłu, jaką jest transport ponadgabarytowy. W tej nazwie znaleźć można odzwierciedlenie\nDodane: 18:59 10. 07. 2020\nprzewóz wielkogabarytowy poznań Wymaga ono zapewnienia odpowiedniego czasu przejazduWielkie firmy produkujące elementy konstrukcyjne budynków czy mostów mają zawsze problemy z or\nDodane: 13:44 01. 07. 2020\ntransport wielkogabarytowy Do niej można zaliczyć m.inWyróżniamy aż siedem typów zezwoleń umożliwiających transport ponadgabarytowy. Każda z tych grup określa tak naprawdę inny typ zezwole\nDodane: 13:23 30. 06. 2020\ntransport ponadnormatywny W tym właśnie celu firmy iDo przewożenia towarów ponadgabarytowych wykorzystuje się specjalne usługi transportowe - może to być chociażby tzw. transport ciężki. Istnieje ki\nKilka faktów jak zamontować klimatyzację w WarszawieJak płacić niższe podatkiDobry dywan, to dobry dywanStomatologia estetyczna oraz dentyści. Czyli o zębachO pracy i nauce geodetyStart with engine!Wypożyczalnia mebli eventowychWygodne spodnie i modne ciuchy - krótki artykułTo Nie Twoja Wina, że Nie Wiesz Jak naprawić ekspres do kawy (chyba, że Popełniasz Te 3 Największych Błędów)O pięknych zębachDobre rady jak uczyć się hiszpańskiegoNie potrzebujesz tradycyjnego biuraWycena tego jak uczyć bhpEfektywny treningGabinet dentystyczny ZabrzePlumber - You gonna need oneNie boisz się wysokości?Warto szkolić pracownikówO bieliźnie termicznej i nie tylkoOgólnie o firmie sprzątającejModna odzież dla każdej kobiety- o ubieraniu sięW gąszczu przepisów polskiego prawaJak kupić panele fotowoltaiczne - ważne zmianyWpis o skórzanych meblach i odzieżyEkstremalna praca - na wysokościSprawdzamy co oferują kancelarie adwokackie i prawniczeDruk poligraficzny - czyli o drukarniach i zakładach poligraficznychPoradnik o myjniachWybór dentysty i protetyka, czym się kierować?


Kiełbasa biała z świniobicia 0,80kgwysyłany w sklepwedliny.pl do całej Polski\n» Kiełbasa biała z świniobicia 0,80kg\nWędliny prosto z produkcji\nPro Natura - bez E\nWyraźnie doprawiona biała kiełbasa czosnkiem, czarnym pieprzem i majerankiem. Zyskała już znaczną rzeszę swoich fanów. Gdy ktoś ja spróbuje zwykle pozostaje przy jej wyborze. W ofercie mamy również podwędzaną odmianę tej kiełbasy. Ogromna zawartość mięsa wieprzowego w składzie. Naturalne przyprawy czosnku, majeranku pieprzu- SWOJSKI SMAK. Jada się ją w żurku lub w białym barszczu, gotowaną lub pieczoną, najczęściej z dodatkiem chrzanu, musztardy lub ćwikły\nCena brutto za kg: 19,56\nWaga 1 sztuki: 0,80kg\nWaga 1 sztuki/opakowania 0,80kg lub 0,40kg\nAlergeny soja, gorczyca\nSkładniki mięso wieprzowe 84%,woda,sól,białko sojowe,stabilizatory:E450,E331;substancja zagęszczająca E407,glukoza,przeciwutleniacze:E316,E300;maltodekstryna,substancje wypełniające-błonnik sojowy,błonnik bambusowy;wzmacniacz smaku E621,przyprawy i ich ekstrakty,r\nMoże zawierać: gluten, (mleko łącznie z laktozą), seler\nKiełbasa biała parzona 0,80kg


Rocznica konsekracji Bazyliki Najświętszego Zbawiciela na Lateranie | Tradycja Katolicka Bydgoszcz\nGdy po trzech wiekach przesladowania Kościół odzyskał wolność, cesarz Konstatyn Wielki ofiarował Kościołowi starożytny pałac Lateranów i wzniósł przy nim bazylikę ku czci Zbawiciela, którą papież, św. Sylwester, uroczyście konsekrował 9 listopada 324 roku. Ponieważ przy Bazylice tej wzniesiono baptyserium poświęcone św. Janowi Chrzcicielowi, stał się on drugim patronem bazyliki. Przy bazylice lateraneńskiej koncentrowało się życie Kościoła przez tysiąc lat. Odbyło się tam wiele synodów rzymskich i pięć soborów powszechnych. Chociaż papieże przenieśli się do Watykanu, bazylika na Lateranie pozostaje katedrą Rzymu, matką i głową wszystkich kościołów świata.\nPropria - czyli teksty własne Mszy św. na Rocznicę konsekracji Bazyliki Najświętszego Zbawiciela na Lateranie (9 listopada 2014 A.D.)\nDodane: 2014.11.08 07:49, Tagi: propria


Strona główna Kultura Uczeń zaatakował i pobił nauczycielkę. Musiała interweniować policja\nW szkole podstawowej w Głogowie na Dolnym Śląsku 15-letni uczeń pobił nauczycielkę. Kobieta otrzymała uderzenie m.in. w twarz. Na miejscu interweniował patrol policji i pogotowie. Dyrektor placówki zapewnia, że szkoła jest bezpieczna. Chłopiec najprawdopodobniej usłyszy wyrok w sądzie dla nieletnich.\nW piątek doszło do pobicia nauczycielki przez jej ucznia. 15-latek podszedł do kobiety, a następnie ją kopnął, uderzył książką i wymierzył cios ręką w twarz.\n— Do zdarzenia doszło w piątek. Trwają czynności wyjaśniające w tej sprawie — powiedziała dla polsatnews.pl sierżant sztabowy Emilia Reguła, p.o. oficera prasowego Komendy Powiatowej Policji w Głogowie. Na miejsce zdarzenia został wysłany patrol policji.\nZobacz również: Kolejna kompromitacja Trzaskowskiego. Prezydent Warszawy ośmiesza się składając hołd zmarłemu\nW poniedziałek po wydarzeniu 15-latek nie przyszedł do szkoły. Nauczycielka pojawiła się zgodnie z planem. Ostatecznie sąd rodzinny zbada, dlaczego uczeń dopuścił się pobicia, i wyciągnie wobec niego odpowiednie konsekwencje.\n— Sprawa będzie skierowana do Wydziału Rodzinnego i Spraw Nieletnich Sądu Rejonowego w Głogowie — powiedziała polsatnews.pl sierż. szt. Reguła.\nSprawę skomentował Ernest Kłósek, dyrektor Szkoły Podstawowej nr 3 w Głogowie.\nPrzeczytaj również: Gdańsk: Ekspedientka w piekarni miała ponad 3 promile alkoholu. Zatrzymała ją policja\n— Tuż po napaści na nauczycielkę, uczeń nadal był bardzo wzburzony. Innemu nauczycielowi, który był w pobliżu, udało się uspokoić chłopca i spowodować, by nie zrobił krzywdy sobie i innym — powiedział „Gazecie Wrocławskiej”.\n— Wezwałem policję i pogotowie, które po kwadransie przyjechały do szkoły i podjęły swoje czynności. Zapewniam, że nasza szkoła jest bezpieczna i ten incydent całkowicie nas zaskoczył — dodał dyrektor.\nDyrekcja poinformowała, że konsekwencje uzależnia od powodu, dla którego uczeń pobił kobietę.\nPoprzedni artykułKolejna kompromitacja Trzaskowskiego. Prezydent Warszawy ośmiesza się składając hołd zmarłemu\nNastępny artykułKomisarz UE mówi wprost: Chcemy wywrzeć na polski rząd presję\nNaprawdę to powiedziała. „Jeśli nie obalimy PiS to nikt nie przeżyje...\n— Jeśli nie obalimy PiS, to — i z powodów politycznych i klimatycznych — niedługo nikt tutaj nie przeżyje na kontynencie —...


Półbuty damskie LTB - Zima 2021 - AVANTI24.PL\nPółbuty damskie LTB - Zima 2021\nPółbuty damskie marki LTB kupisz już online! Nowości na sezon Zima 2021 są niezwykle modne i stylowe! Postaw też na promocje, bo zniżki sięgają nawet 59%! Ceny zaczynają się już od 139 PLN. Sprawdź Półbuty damskie marki LTB i uzupełnij swoją garderobę już dziś.\nTenisówki VANS - Old Skool Tapered VN0A54F44TR1 (Libertyfabrcs) Mltblkflrl\n139 złPoprzednia cena 339 zł\nTenisówki VANS - Classic Slip-On P VN0A3JEZ1AW1 (Woven Check)Mltblncdblnc


Reżyser filmowy David Lynch dzieli się refleksjami na temat kreatywności, medytacji, rozwijania w sobie procesu twórczego i ciekawostkami z planu filmowego.\nISBN - 978-83-65170-91-0\nJak rodzi się pomysł?\nMiędzynarodowej sławy reżyser, David Lynch, opowiada o inspiracjach, procesie twórczym, medytacji, a także o swoich największych produkcjach.\nW pogoni za wielką rybą to nie tylko wspaniała gratka dla fanów Davida Lyncha, ale również doskonała książka dla każdego, kto poszukuje kreatywnych rozwiązań i pomysłów. W krótkich rozdziałach autor omawia etapy rozwoju idei porównując je do „zanurzania się” i „wyławiania” tych najlepszych, które wykorzystuje w projektach kinowych, telewizyjnych, malarstwie i muzyce.\nW tej książce po raz pierwszy wspomina o swoim ponad trzydziestoletnim zaangażowaniu w Transcendentalną Medytację oraz o tym, jaki miała wpływ na jego dotychczasową twórczość dzieląc się ciekawostkami z planu filmowego.\nPoznasz sekrety legendarnych produkcji filmowych i telewizyjnych, takich jak Miasteczko Twin Peaks, Zagubiona autostrada, czy Mulholland Drive\nZainspirujesz się, aby obudzić w sobie kreatywność i chęć do działania,\nDowiesz się, jak pracuje geniusz!