Wypieki wielkanocne - baby\nBogate święcone musiało koniecznie zawierać tradycyjne wypieki. Stół nie mógł się przede wszystkim obyć bez wysokich bab. Było ich wiele odmian, każda gospodyni miała swoje ulubione, mogła także znaleźć nowe przepisy w pismach i w książkach kucharskich.\nBaby były popisem sztuki kulinarnej – zadbanie, aby baba odpowiednio wyrosła, nie opadła itp. Wymagało wielkiej staranności i uwagi.\nOgólne uwagi o pieczeniu ciast drożdżowych.\nNajgłówniejszym warunkiem udania się ciast drożdżowych, są same drożdże; drugim warunkiem zastosowanie pieca; trzecim lekkość i suchość mąki. Drożdże najlepsze są białe, gęste, trzymane w chłodnem miejscu i zakorkowane, aby nie wytchły. Chcąc aby prędzej podnosiły ciasto, należy do odmierzonych według potrzeby drożdży, wsypać trochę mąki i cukru, lecz nie dać się wysilać zbytecznie, aby nie straciły mocy, ale tak wyrachować, aby zaledwo się zaczęły ruszać wtenczas, gdy je do rozczyny wlać potrzeba.\nPiec wypalać na baby niezmiernie mocno, lepiej go potem trochę przez wymiatanie ostudzić, gdyż raz dobrze napalony, dłużej jednostajny stopień ciepła zatrzymuje, co jest koniecznem na wszystkie ciasta, a mianowicie drożdżowe, które w piecu rosnąć i prędko zapiec się powinny.\nMąkę należy wcześnie przed pieczeniem ciast przesuszyć, przesiać, a nawet wypróbować piekąc oładki lub inne małe drożdżowe ciasta; często bowiem w białych na pozór z daleka przywożonych kulowych mąkach, jest domieszana mąka grochowa, z pszenicy tureckiej (kukurudzy), lub ze zwyczajnej przerosłej, w takim razie ciasta psują się zupełnie, i mąki takiej chyba tylko na zacierkę używać można. Dniem przed pieczeniem ciasta, należy mąkę położyć w ciepłem miejscu, aby była ogrzana.\nJaja powinny być starannie oddzielone od żółtków, a te ostatnie jeżeli wchodzą do ciast lekkich żółtkowych, powinny być bez zarodków, które ociężają ciasto, oraz mocno rozbite i przecedzone przez sito, a potem ubijane w bójce do bicia masła, lob makotrze; wtenczas te ciasta będą lekkie i pulchne.\nW ogólności wiele bardzo zależy od doskonałego wyrobienia ciasta, i tak, babki powinny być po każdem domieszaniu jakiej przyprawy, wybijane przez pól godziny, co zabierze dwie lub trzy godziny czasu, stosownie do rozmaitości i ilości wkładanych przypraw. Bułki czy pierogi należy miesić silnie i bez przerwy, aż łuskać ciasto pod ręką zacznie i pęcherze się okażą, a tak babkom, jak pierogom nie trzeba dozwalać zbytecznie wyrastać w podchodzeniu, bo utracą siłę, i pierwsze będą puste, drugie rozleją się i spłaszczą w piecu.\nWszystkie ciasta drożdżowe wybijać w ciepłym pokoju, a najlepiej w piekarni, inaczej ostygną i z trudnością podnosić się będą.\nW.A.L.Z., Kucharka litewska, Wilno, 1874\nBabki wypiekają się w rądlach, lub papierowych uszytych według objętości rądla formach, dwa razy wyższych od niego.\nZabierając się do pieczenia ciasta, trzeba poprzedniego dnia wszystko przygotować. Mąka na baby musi być w najlepszym gatunku, wysuszona, przesiana, migdały pokrajane i usiekane, cukier utarty, doniczki czysto wymyte i drzewo suche. Najgłówniejszym warunkiem udania się ciast drożdżowych, są same drożdże, które powinne być najlepiej piwne, białe, gęste, trzymane w chłodnem miejscu i zakorkowane aby nie wytchły, drugim: lekkość i suchość mąki. Mąkę potrzeba wcześnie przed pieczeniem ciast przesuszyć a nawet wypróbować piekąc jakie małe drożdżowe ciasta, często bywa domieszana z grochową albo kukurodzową, czego niemożna zauważyć i dla tego psują się zupełnie, trzecim warunkiem: zastosowanie pieca, piec wypalać na baby niezmiernie mocno, gdyż raz dobrze napalony, dłużej jednostajny stopień ciepła zatrzymuje co jest koniecznem do ciast drożdżowych.\nMaria z Krzywkowskich Marciszewska, Kucharka szlachecka. Podarek dla młodych gospodyń, Wydanie trzecie poprawione, Kijów, 1878\nOgólna uwagi o pieczeniu bab.\nŻadne ciasto nie wymaga tak wielkiej uwagi i takiego starania ile baby, a od tej właśnie staranności zależy ich udanie się. Mąka na baby powinna być przynajmniej tydzień naprzód wysuszona, a w wigilją dnia w którym mają być pieczone, wszystko powinno być przygotowane, mąka przesiana, cukier utarty, niecki i formy czysto wymyte i wysuszone. Kuchnia lub izba, w której baby miszą się i rosną, musi być bardzo ciepła tak, żeby było w niej ze 24 stopni ciepła Reaumura; także trzeba na to bardzo uważać, żeby drzwi ze dworu nie otwierano, bo takie chłodzenie i przeciągi bardzo ciastu szkodzą. — Jaja ubijają się z cukrem w wysokim garnku, wstawionym w rynkę z gorącą wodą. Babom daje się trzy razy rosnąć; pierwszy raz, rozczyniwszy mąkę z mlekiem i drożdżami, stawia się je na dziesięć do piętnaście minut, żeby się tylko cokolwiek ciasto ruszyło, — drugi raz po najdoskonalszem wymieszeniu ciasta, po dodaniu masła i innych dodatków, gdy ciasto już od niecek odstaje, stawia się je znów do wyrośnięcia, ale tym razem daleko już na dłużej, tak, żeby ciasta we dwoje przybyło; — trzeci raz, dane już do formy, którą napełnia się tylko czwartą część. — Ciasto powinno wyrosnąć więcej jak we dwoje, prawie w półtrzecia. Gdy baby są już w formach, zaraz trzeba w piecu palić, żeby piec był bardzo gorący. Formy na baby kupuje się umyślnie miedziane lub blaszane, nieco węższe u dołu a szersze u góry i opatrzone rączką, albo też robi się je w domu wykleiwszy dwa arkusze papieru, położonych jeden na drugim, stosując ich wielkość do rondla, w którym mają być wstawione. Dno tych form także papierem szczelnie oklejone być powinno; wewnątrz masłem wysmarowane i bułeczką tartą obsypane. Baby wstawia się do pieca bardzo gorącego, w którym powinny godzinę a nawet gdy większe i pięć kwandransów siedzieć. Wsadzając, trzeba bardzo uważać, żeby babę nie otrząść i nie wzruszyć, wyjmując z pieca, również tak samo uważać, bo przy najmniejszej nieuwadze i otrzęsieniu, baba zaraz zapada się. Nie wyjmować zaraz baby z formy, niech tak z kwandrans w formach postoją, aż dopiero po ochłodzeniu wyjąć. — Trzeba bardzo uważać, żeby baby w formach nie przerosły, bo gdy część ciasta przez wierzch formy wypłynie robią się próżne i dziurkowate we środku, — zakalcowate zaś wtenczas, gdy mało podrosną lub gdy się je otrzęsie.\nW piecu najlepiej palić drzewem bukowem lub sosnowem, w długie bardzo kawałki rąbanem, żeby wszędzie płomień równo piec ogarnął.\n[Niewiarowska] Florentyna i [Małecka] Wanda, Praktyczne przepisy pieczenia ciast świątecznych, a mianowicie: bab, babek, placków, mazurków, pierników i tortów, oraz strucli, kołaczów, chleba, bułek, rogali i różnych przysmaczków do kawy, herbaty i czekolady, wydanie szóste, Lwów 1882\nUwagi o pieczeniu bab.\nGłównym warunkiem udania się bab, jak i wszelkich ciast drożdżowych są same drożdże, potem suchość mąki, następnie wybijanie ciasta, w końcu utrafienie temperatury pieca. Piec należy bardzo mocno napalać na baby, lepiej go potem przez wymiatanie trochę przebudzić, gdyż dobrze napalony dłużej jednostajny stopień ciepła zatrzymuje, co jest koniecznem dla ciast drożdżowych, które jeszcze w piecu rosnąć i prędko upiec się powinny. Palić w piecu najlepiej sosnowem, długiem, cienko rabanem drzewem; po wypaleniu węgle rozrzucić na cały piec i nie zaraz wygarniać, żeby się bobrze dno pieca wygrzało. Po wymieceniu węgli, próbować piec w ten sposób: wrzucić garść mąki, jeśli trzaska i pali się, to za gorący, jeśli rumieni się tylko, wtenczas można wsadzić baby, które zwykle pieką się godzinę. Jeżeli drożdże są dobre, to całe pieczywo bab z wybijaniem trwa godzin 8, gdy jednak pomału rośnie, to może się przewlec i do 12 godzin. Temperatura gdzie ciasto się wyrabia i rośnie powinna być od 20 do 25 stopni Reaumura. Wszelkie przyprawy do ciasta, jako to: rodzenki, migdały, powinny być dzień przed tem przygotowane, cukier utarty i przesiany, migdały sparzone i utłuczone, a mąka przesuszona, przesiana i ogrzana. Jaja do ciasta trzeba starannie oddzielać od żółtek, a żółtka od zarodków, które ociągają, ciasto. Żółtka trzeba dobrze rozbić w garnku wstawionym w miskę z ciepłą wodą. Lekkość i pulchność bab zależy od dobrego ubijania ciasta, które powinno być po domieszaniu każdej przyprawy ubijane przez pół godziny. Masło wlewa się po zupełnem wybiciu ciasta i z niem jeszcze dobrze się wybija. Chcąc się przekonać czy ciasto na baby jest dostatecznie gęste, trzeba wziąść ciasta w rękę, ścisnąć dobrze, jeżeli gałeczka z ciasta, która się nad ręką utworzy nie opadnie, tylko stanie, wtenczas dobre jest, a jeżeli opadnie, to za rzadkie, trzeba dodać mąki. Po wsadzeniu do pieca, szczególniej delikatnych babek, trzeba wystrzegać się wstrząśnienia ich aby nie opadły, przy wyjmowaniu tę samą zachować ostrożność. Lekkich bab nie należy wyjmować z formy ciepłych, tylko położyć do ostudzenia z formą na bok na miękką poduszkę i obracać formę od czasu do czasu, żeby ze wszystkich stron ostygła. Ciasta rozcierane i na pianie powinny się mieszać w jedną stronę i mieszać dopóty, aż żółtka zbieleją. Skoro się mąka pszenna lub kartoflana sypie, wtenczas przestać rozcierać i tylko tyle wyrobić, aby mąka się zmieszała. Jeżeli piana wchodzi do ciasta, wkładać ją przesypując mąką i delikatnie z góry na dół wymieszać, włożyć natychmiast massę do formy i wstawić do pieca. Chcąc masło do ciast sklarować, trzeba w rądlu wolno roztapiać, potem odstawić, szum z wierzchu zebrać łyżką i przecedzić przez sito, zostawiając na dnie męty.\nPraktyczny kucharz warszawski zawierający 1503 przepisy różnych potraw, oraz pieczenia ciast i przygotowywania zapasów spiżarnianych. Wydanie ósme znacznie powiększone, Warszawa, 1889\nOgólne uwagi przy pieczeniu babek.\nCiasto drożdżowe, szczególniej na dobre babki, wymaga wielkiej staranności. Trzeba go koniecznie robić w dobrze ogrzanem miejscu i dobierać piękną i dobrze wysuszoną mąkę. Drożdże muszą być koniecznie świeże, bo z powoda obfitych dodatków rośnięcie ciasta więcej jest utrudnione. Masła do ciasta drożdżowego używa się zwykle solonego, byleby nie było stare i gorzkie. Po sklarowaniu go trzeba tylko letnie dolewać do ciasta. Za gorące bowiem zaparzy ciasto, skutkiem czego nie wyrośnie. Cukier do droższych ciast koniecznie brać puder przesiany.\nCiasto w czasie rośnięcia powinno stać w miejscu takiem, aby ciepło jednakowe ze wszystkich stron je dochodziło. Ciepło poddane tylko od spodu jest niedobrem, gdyż wtedy ciasto nie rośnie.\nBaby piec można w formach glinianych lub miedzianych, a nawet w formach papierowych. Najpiękniejszy wygląd mają baby z form glinianych, a najlepiej pieką się w miedzianych. Baby w formach papierowych doskonale pieką się w piecyku pod blachą, łatwo się rumienią, co przez papier da się widzieć, a przy ostrożnem obracaniu jednakowo się zrumienią. Bab w takich formach można odrazu upiec 4, gdy piecyk dosyć obszerny, w przeciwnym razie tylko dwie. Na formę bierze się mniej więcej arkusz zwyczajnego papieru, zeszywa w kółko, w dole wszywa się odpowiedniej wielkości papierowe denko, całą formę smaruje wewnątrz rozpuszczonem masłem i napełnioną ciastem umieszcza w małych odstępach na blasze od placków, którą stawia się w cieple dla wyrośnięcia, a potem z blachą wsunąć należy do piecyka.\nWażnym warunkiem przy pieczeniu ciast jest piec właściwie zastosowany. Drzewo powinno być koniecznie sosnowe, niezbyt grubo porąbane, i ułożone na środku pieca, a gdy się do połowy przepali, rozgarnięte po całym piecu. Skoro pozostaną tylko węgle, trzeba piec z nimi zamknąć i szyber na jakiś kwadrans zasunąć, poczem odsunąć go i popiół z pozostałą resztą węgli wymieść do czysta. Dla przekonania się, czy piec jest odpowiednio gorący, rzucić na trzon warstwę mąki, jeśli po chwili zacznie się rumienić, trzeba piec przestudzić, pociągając go ścierką, umaczaną w zimnej wodzie. Pod sklepienie pieca trzeba podstawić papier, jeśli się zaraz zrumieni, należy go również przestudzić.\nBaby oraz ciasto z pianą należy wstawiać w piec bardzo ostrożnie, aby przez trzęsienie nie opadło. Do bab wsadzonych w piec trzeba po kwadransie zajrzeć. Jeżeli po wierzchu będą bardzo rumiane, należy pokryć je papierem i szyber odsunąć choćby na kilkanaście minut. Jeżeli zaś lekko tylko są zrumienione pozostawić je spokojnie dopóki się nie upieką.\nPaulina Szumlańska, Rady gospodarskie, w: „Tygodnik Mód i Powieści”, 1905\nFormy i doniczki na baby należy wysmarować świeżem masłem i kłaść ciasta tylko po mniejszej połowie, gdyż ciasto po wyrośnięciu powinno się podnieść do brzegów form. Po wyjęciu z pieca, należy pozostawić baby w donicach, a placki w blachach, tak długo, aż wystygną, potym je dopiero wyjmować, przewróciwszy lekko na deseczkę podstawioną.\nMaria z Krzywkowskich Marciszewska, Piekarnia i cukiernia wytworna i gospodarska. „Najnowszej kuchni” część druga, Warszawa 1908\nA oto kilka przykładowych przepisów na różnego rodzaju baby:\nBaby Nr. 1\nKwartę pięknej i suchej mąki zaparzyć kwartą wrzacego mleka, ostudziwszy i roztarłszy, aby żadnej grudki nie było, wlać pół kwarty dobrych drożdży, wymieszać i postawić w cieple. Jak podrośnie, wlać dwie kopy żółtek i całych jaj 7 razem dobrze ubitych i 5 kwart mąki dobrze wygrzanej i wysuszonej, wyrabiać pół godziny, wlać potem pół kwarty masła klarowanego, uważając aby nie było gorące tylko letnie, wyrabiać znów przez kwadrans, potem wsypać cukru półtora funta, cykaty, skórki pomarańczowej smażonej w cukrze i rodzenków bez pestek i wybijać znów aż od ręki odstawać będzie; wtedy wlać kieliszek araku i postawić wyrobiwszy z nim w cieple. Skoro ciasto trochę podrośnie, nakłaść trzecią\nczęść przygotowanych form wysmarowanych masłem, a gdy wyrośnie ciasto i formy napełni, wsadzić w piec na godzinę, nie wyjmować z form aż ostygnie.\nBaby Nr. 2.\n4 garnce mąki rozczynić 6 kwartami mleka i 1 kwartą drożdży; jak podrośnie dodać 6 funtów surowego masła, pięć funtów cukru, 4 funty rodzenków bez pestek, półtora funta migdałów słodkich siekanych i trochę\ngorzkich, łut kwiatu muszkatołowego i dwie kopy żółtek. Wyrabiać dobrze rękami aż odstawać będzie, nakładać czwarta cześć form, a jak podrosną na pełno, wstawić w piec; z form wyjmować jak ostygnie.\nBaby Nr. 3.\nKwartę maki zaparzyć kwartą mleka, jak ostygnie wlać drożdży dwie filiżanek, gdy podrośnie, dodać kopę żółtek, pianę z 10 białek, do tego wsypać trzy kwaterki mąki, 4 filiżanki cukru, trochę wanilji i dwie filiżanki masła topionego, wyrabiać rękami godzinę, gdy się ruszy, nakładać w formy i piec.\nTeresa z Ś....kich Twarowska, Gospodyni polskiej kuchni, czyli poradnik dla niewiast obejmujące przepisy kuchenne wypróbowane i różne sekreta gospodarskie, poprzedzone wstępem o porządku domu, Wyd. czwarte przejrzane, Warszawa, 1873\nBaba zaparzana Ukraińska\nKwartę mąki zaparzyć kwartą kipiącego mleka i rozcierać aby grudek nie było. Skoro ostygnie, wlać dwie kopy żółtków (mocno wybitych do białości) cedząc je przez sito z półkwartą drożdży, nakryć i postawić w cieple aby podeszło. Skoro się dobrze podniesie, wsypać łyżeczkę soli, 4 kwarty mąki sypiąc po trochu, wyrabiać silnie przez pól godziny, wlać pól kwarty sklarowanego wrzącego masła, wybijać pól godziny; wsypać kwartę miałkiego cukru, otartą skórkę z cytryny i trochę gorzkich migdałów, bić pól godziny, wkładać trzecią część do formy, i postawić w cieple, a jak tyle przybędzie, że forma prawie się napełni, wstawić do pieca jak na chleb gorącego na godzinę. Upieczone wyjąć gorące na poduszkę i bokiem obracać póki nie ostygną.\nW.A.L.Z., Kucharka litewska. Zawierająca: Przepisy gruntowne i jasne, własnem doświadczeniem sprawdzone , sporządzania smacznych, wykwintnych, tanich i prostych rozmaitych rodzajów potraw tak mięsnych jako i postnych, oraz ciast, legumin, lodów, kremów, galaret, konfitur i innych desserowych przysmaków, tudzież rozlicznych aptecznych zapraw, konserw i rzadszych specjałów. Wydanie piąte, Wilno, 1874\nBabka zaparzana Polska\nOdmierzywszy garniec mąki, trzeba oddzielić kwartę, zaparzyć ją kwartą wrzącego mleka i wybijać w necce łopatką, aby nie pozostało nic gruzołków, poczem wlać kwaterkę dobrych drożdży, wymieszać, osypać po wierzchu mąką, przykryć i postawić w ciepłem miejscu, żeby dobrze podeszło. Potem wsypać resztę mąki, wlać kopę dobrze rozbitych żółtków bez zarodków, funt letniego sklarowanego masła, funt miałko utłuczonego cukru, dwa łóty gorzkich, drobno potłuczonych migdałów, i drobno usiekanej skórki z jednej cytryny; wybijać wszystko przynajmniej przez godzinę, a gdy już do rąk lgnąć nie będzie, wlać do rądla lub formy masłem wysmarowanej i wysypanej sucharkiem, postawić w ciepłem miejscu, niech dobrze podrośnie, potem wsadzić do gorącego pieca na godzinę.\nWybijać samych żółtków trzy szklanki przez godzinę. Mleka szklankę zagotować, wystudzić, zmieszać z żółtkami i przez sito wlać do trzech szklanek mąki, włożyć trzy łyżki drożdży, rozbić i postawić; jak podejdzie, wbić jedno jajko całkiem, wlać masła trzecią część szklanki, cukru szklankę, wybić mocno i nalać mniejszą połowę formy. Jak podejdzie tyle, że na cal do formy niedostawać będzie, ostrożnie bardzo w piec wstawić na godzinę.\nBaba puchowa Wołyńska.\n80 żółtków przecedzić przez sito, żeby zarodków nie było i trzeć w makotrze póki nie zbieleją, potem sypać po trochu mąki suchej 4 kubki i trzeć w jedną stronę pół godziny, wsypać migdałów słodkich po połowie z gorzkiemi drobno usiekanych duży kubek, rozmieszać, wlać kubek dobrych drożdży i znowu tarć kwadrans, potem wsypać dwa kubki miałkiego cukru i tarć aż się rozejdzie zupełnie, wlać do formy wysmarowanej masłem i bułką wysypanej; jak podejdzie tak że o trzy cale nie dojdzie do brzegów, wsadzić ostrożnie do pieca napalonego jak na chleb stołowy na 5 kwadransów.\nFunt miałkiego cukru, dwa łóty cynamonu, dwa łóty angielskiego pieprzu i i5-cie żółtków utarć w makotrze dosypując pszennej mąki łótów 20, Skoro massa będzie\npulchna, ubić pianę z pozostałych białków, wymieszać powoli i ostrożnie, wlać do rądla wysypanego sucharkiem i wstawie do gorącego pieca.\nNa dwie baby lub dwa placki przepis ekonomiczny, a równie dobry z własnego mego doświadczenia.\nWziąść jaj półtrzecia kwarty, bijąc tak: dwa żółtka a trzecie całe jaje, ubić w maślniczce jak wyżej powiedziano, tylko że te jaja nie będą już tak gęste jak same żółtka, mąki kwart trzy poparzyć półtora kwartą kipiącego mleka, nakrywszy postawić aby słodniało minut dwadzieścia, drożdży filiżanek trzy wlać do maślniczki, do jaj rozmieszać i zaparzoną mąkę, sposobem jak w tam tym przepisie powiedziano postąpić, gdy mąka porozchodzi się wziąść do mieszenia, wsypać soli łyżeczek dwie, potem wsypać mąki kwart trzy lub półtrzecia, nie sypać razem ale po kwarcie aby nie zagęścić, jeżeli mąka sucha to dość półtrzecia kwarty, miesić pół godziny, masła klarowanego filiżanek dwie i pół, miesić pół godziny, cukru filiżanek cztery miesić kwadrans, zastawić w neckach niech kwadrans podejdą, potem nakładać do form sposobem w tam tym przepisie opisanym. Placki z tego ciasta potrzeba kłaść w formy z takiejże blachy żelaznej, aby były zrobione formą owalną a nie czworograniastą i wysoką, trzeba nakłaść trzecią część formy jak placki ta k i baby, bo te już w neckach podchodziły, a jak będzie form a na palec nie pełną stawić w piec, a nawet żeby była zupełnie pełna, kiedy drożdże dobre, ciasto niepowinno w formie podchodzić więcej godziny, a te w kwadrans w neckach podchodzą to w formie tylko trzy kwadranse. Piec w tak gorącym piecu jak tam te co wyżej powiedziano także tylko godzinę i potem tym samym sposobem postąpić.\nPółtory kwarty najlepszej suchej mąki czyli szklanek sześć zaparza się kwartą mleka wrzącego, rozciera się dobrze i gdy będzie letnie, dodaje się po trochu kopę żółtek dobrze ubitych, piętnaście białek z tej kopy ubitych na pianę, kwaterkę drożdży gęstych białych i postawić przykrywszy w cieple niech rośnie, gdv ciasto ruszy dobrze miesić dwie godzin dodając potrochu dwie kwarty i pół mąki w przeciągu jednej godziny, a w drugiej godzinie trzy kwaterki sklarowanego masła czyli szklanek trzy, dodać po pół godzinnem mieszeniu z masłem, półtora funta cukru miałko tłuczonego i przesianego, wymiesić, naostatek wsypać pół funta migdałów słodkich i cztery łuty gorzkich razem usiekanych drobno, pół funta rodzenków bez pestek, wymiesić ciasto i kłaść w formy dobrze wysmarowane smalcem, czwartą część formy, postawne w cieple i niech podejdą do wierzchu, w piecu siedzieć mają godzinę. Warszawskie baby pieką w formach wązkich blaszanych, do których się wkładają papierowe i smarują się jak jedne tak drugie smalcem świeżym. Sadzając do pieca uważać aby nie strącić, bo opadną baby.\nDlatego tak się nazywa, iż ciasto jej bardzo delikatne i bardzo drobniutko dziurkowane, ma niejakie do tej tkaniny podobieństwo. Wziąć żółtek dwie szklanek i ubić je mocno do białości, z trzema szklankami cukru, przesiawszy go przez sito, gdy zbieleją, wlać do nich mleka letniego parzonego szklankę, cztery deka drożdży i wszystko to razem przez sito do wazy przecedzić. Potem wsypać trzy szklanki najpiękniejszej, suchej mąki i bardzo mocno to wszystko ubijać a potem postawić pod nakryciem w ciepłem, ale nie gorącem miejscu. Gdy ciasto trochę podrośnie, nie dając mu jednak przerosnąć, wlać w nie masła sklarowanego letniego pół szklanki i znowu ubijać mocno. Potem wlać do formy masłem wysmarowanej, a gdy ciasto tak podrośnie, że go już więcej niż we dwoje przybędzie, wtenczas wziąć formę bardzo ostrożnie za rączkę, uważając aby się ciasto nie otrzęsło i wstawić do bardzo gorącego pieca na godzinę. Wyjmując, trzeba również bardzo uważać, żeby babę nie otrząść, choćby nawet najlżej i nie wyjmować z formy aż stygnąć zacznie, bo inaczej opadnie i będzie ciężką. Lejąc ciasto do formy czwartą część jej tylko napełnić, bo podrósłszy, wybiegnie z formy.\nDwie szklanki jaj z białkami ubić mocno, potem dodać pół szklanki sklarowanego masła, trzy deka drożdży i mocno ucierać. Po dobrem roztarciu, dodać pięć szklanek najładniejszej mąki pszennej i wymiesiwszy dobrze postawić ciasto aby podrosło. Potem dodać cukru ile kto chce, następnie wymiesić dobrze powtórnie i włożyć do formy jak wyrośnie wstawić do pieca na godzinę.\nUbić tęgą pianę z dwudziestu białek i wsypać po trochu dwie szklanki cukru, dodać dość duży kawałek wanilii dobrze utłuczonej i przesianej przez sito. Potem wsypać z lekka pół ćwierci kila kartoflanej mąki, wymięszać i wlać do formy masłem wysmarowanej i osypanej sucharkiem. Wstawić zaraz do gorącego pieca na pięć kwandransów.\nBaby zwyczajna Bierze się garniec mąki, przesiewa i wygrzewa. Do środka wlewa się kwarta wolnego mleka i dziesięć łutów drożdży, rozrobionych w kwaterce mleka, rozrabia się w środku tym płynem trochę mąki i zostawia, aby rosło. Gdy zacznie dobrze rosnąć, wlewa się w to żółtek ubitych od 30 do 40, ile kto chce i ma; jeżeli żółtek jest tylko 30 to wziąść do tego 8 białek na pianę ubitych, cukru funt i pół, jeżeli kto chce to i trochę więcej, masła funt, migdałów gorzkich ze 2 łuty, rodzenek, z których pestki wyjęte, pół funta. Wyrobić ciasto z godzinę, a potem kłaść zaraz w formy masłem dobrze wysmarowane i bułeczką wysypane. Postawić w cieple, żeby wyrosły do trzech czwartych formy i następnie wstawić w gorący piec na godzinę.\nLucyna Ćwierczakiewiczowa, Jedyne praktyczne przepisy konfitur, różnych marynat, wędlin, wódek, likierów, win owocowych, miodów oraz ciast przez Autorkę 365 obiadów. Wydanie 11 powiększone, nakładem Autorki, Warszawa 1885,\nBabka migdałowa. Dwadzieścia żółtek, funt cukru, pół funta mąki kartoflanej wiercić w donicy całe pół godziny, wtedy wcisnąć dwie całe cytryny i wsypać dwa łuty gorzkich, a cztery łuty słodkich migdałów, poprzednio oparzonych. Następnie znowu wiercić pół godziny, – w końcu ubić pianę z owych dwudziestu białek wymieszać prędko, natychmiast wylać do rondla i wstawić do bardzo gorącego pieca, (można pod blachę), na pół godziny. Rondel trzeba wyłożyć papierem dość sztywnym.\nKwartę mąki sparzyć trzema kwaterkami gotowanego mleka, rozbijając jak wyżej, i w tejże chwili wlać pół kwarty zimnego mleka; gdy już dobrze wyrobione i wystudzone, wlać czternaście łutów drożdży rozprowadzonych kwaterką letniego mleka i kopę żółtek ubitych; przemieszać to wałkiem, przecedzić przez rzadkie sito i postawić w cieple niech podrośnie. Jaja należy ubijać w garnku, wstawionym w miskę z ciepłą wodą. Gdy się już ruszy, wsypać resztę mąki, to jest trzy kwarty, wlać pól kwarty masła klarowanego, funt i pół cukru, trochę soli i wtedy rękami całą godzinę ubijać. W końcu wsypać 4 łuty utartych na tarce migdałów, lub też wanilji. Gdy już ciasto ubite, że od ręki odstaje, z 10 jaj białka na pianę ubić i wymieszać z ciastem łyżką, lać natychmiast w formy od bab mniej niż połowę i zaraz w piecu palić, gdyż takie baby nie mogą na piec czekać, lepiej mieć piec gotowy; gdy podrosną blizko do pełna, ustawić w bardzo gorący na całą godzinę. Wyjmować bardzo ostrożnie, najlepiej na poduszkę wyrzucić z formy, gdyż łatwo opadają.\nBaby, placki i mazurki. Praktyczne przepisy pieczenia chleba, bułek, placków, mazurków, tortów, ciastek, pierników i t.p., przez Lucynę Ćwierczakiewiczową, autorkę 365 obiadów, Warszawa 1885\nOdświeżanie bab drożdżowych.\nNajlepiej odświeża się baby przez owinięcie w zwilżoną bibułę, a następnie wstawienie w piec, lepszy jest jednak sposób następujący: skroiwszy cienko warstwę z wierzchu babki, skropić ją mocno rozpuszczonym w araku cukrem, biorąc na kieliszek od wina araku czubatą łyżkę cukru i tak zwilgoconą wstawić na 20 minut w dobrze gorący piec; można jeszcze przy tym sposobie zastosować owinięcie całej baby w bibułę wilgotną. Baba będzie lepsza od świeżej, gdyż przejdzie arakiem i cukrem. Można arak z równym skutkiem zastąpić winem francuskiem, naturalnie białem.\nPięć kwaterek mąki sparzyć kwartą wrzącego mleka, skoro przestygnie wlać 10 łutów drożdży, 40 żółtek Ubitych do białości, pianę z 6 białek wymieszać i zostawić żeby podrosło. Gdy rozczyn popęka dosypać 3 kwarty mąki, półtora funta cukru, kieliszek rozmoczonego w araku szafranu i wybijać wszystko godzinę. Potem wlać 2 szklanki sklarowanego masła, wybijać jeszcze pół godziny i postawić w cieple. Jak podrośnie nakładać ciasta trzecią część doniczek wysmarowanych masłem i wysypanych bułeczką, a skoro ciasto podniesie się do pełności doniczek, wstawić w piec na godzinę.\nKopę żółtków i kwaterkę utartej czekolady bić przez pół godziny w tłuczce od masła, wsypać kwaterkę cukru, 3 szklanki mąki i znów bić pół godziny, następnie wlać kwaterkę gęstych drożdży i jeszcze bić pół godziny. Wlać trzecią część formy, postawić w cieple, gdy drugie tyle podejdzie wstawić do gorącego pieca na godzinę. Po wyjęciu gorącą babkę wyrzucić z formy, poszyć bokiem na poduszkę i często obracać żeby nie uleżały się boki.\nBabka zaparzana doskonała.\nKwartę mąki przedniej zaparzyć kwartą gotującego się mleka, potem dobrze rozcierać, żeby gruzołków nie było. Do tego wlać jak ostygnie pół kwarty gęstych drożdży albo suchych 10 łutów; rozmieszać i postawić, żeby podeszło. Wtedy rozbić w cieple 2 kwarty żółtków tak aby pianka była i tę rozczynę oblać; postawić w cieple póki ciasto nie wzniesie się na wierzch. Kiedy bulki pokażą się ciasto zacząć miesić; dodać soli łyżeczkę, utłuczonego cynamonu, wanilii, gałki muszkatowej lub innego zapachu trochę—5 filiżanek czyli 2 funty i l/4 cukru, i dosypywać po kwarcie mąki miesić nieprzestając; tej powinno być ogólnie 5 kwart; więc 4 kwarty dosypać. Masła klarowanego pół kwarty dobrej miary wlać czyli funt. Miesić i wybijać mocno póki od rąk nie odstanie. Włożyć do 2 form, ale można i do jednej dużej. Niech podejdzie dobrze, gdy będzie większa połowa sadzić do pieca bardzo gorącego, w którym dobrą godzinę niech siedzi.\nNowa praktyczna gospodyni litewska, przez Karolinę Biełozierską, Eksponentkę na wystawie Wileńskiej w r. 1888, nagrodzoną dyplomem na złoty medal, Warszawa, 1889\nŻółtków 3 szklanki, .śmietanki szklankę gęstej uparzonej, drożdży doskonałych większa połowa szklanki czyli 6 łutów suchych, mąki szklanek 6. To wszystko wybijać półtory godziny, postawić w cieple, niech podchodzi. Potem dodać gałkę muszkatową całą miałko utłuczoną, kubeczek dobrego romu, łyżeczkę suchego utartego szafranu, cukru 3/4 funta, masła 2 szklanki, i znowu wybijać półtory godziny. Potem wlać do formy masłem wysmarowanej niech podejdzie dwa [razy tyle ile było ciasta. Stawić do pieca bardzo ostrożnie, niech się piecze najmniej godzinę, a potem wystygnie. Przygotować do tego błandę, która tak się robi: Skórkę pomarańczową smażoną drobno usiekaną, figi, rodzynki czarne, cykaty, daktyle i inne suche konfitury drobno pokrajane włożyć do rądla, wlać więcej szklanki dobrego francuzkiego wina, trochę szafranu, sok z jednej cytryny i cukru do smaku, smażyć na małym ogniu. Babkę już ostudzoną rozkrajać na 3 części i każdą część przełożyć blandą dość grubo. Potem olukrować.\nBabka migdałowa z mąką.\nFunt migdałów słodkich i 20 sztuk gorzkich oczyścić, stłuc jak najcieniej, dodając po trochu białka. Jedno białko na całą proporcią. Włożyć do makotry 24 żółtka ubić na pianę z dwoma szklankami czyli funtem i 1/i cukru (pudru). Wtenczas włożyć utłuczone migdały, rozmieszać doskonale, dodać pianę z 23 białek podsypując razem przez sito pół szklanki kartonowej mąki. Wymieszać to z góry na dół żeby się wszystko równo zmieszało. Wlać do formy żeby czwarta część pustą była i do pieca dosyć gorącego wstawić. Tą babkę najlepiej robić małą z 1/2 proporcji. Żadnej babki nie można z formy wyjmować póki nie ostygnie.\nBabka petinetowa dla tego tak się nazywa, iż ciasto jej, bardzo przezroczyste, i dziurkowate, ma do tej tkaniny podobieństwo. Żółtek bez zarodków szklanki 2 mocno ubijać aż zbieleją, wtenczas wlać do nich mleka parzonego letniego szklankę, drożdży 3 łyżki i wszystko to razem przez sito do dojniczki przecedzić; wsypać potem mąki suchej szklanek 3, cukru przez sito przesianego pół szklanki, i mocno to wszystko rozbiwszy, postawić pod nakryciem, w ciepłem, ale nie gorącem miejscu. Gdy się cokolwiek podbije ciasto, nie dając mu nadto przechodzić, wdać w nie masła sklarowanego letniego pół szklanki i znowu rozbijać mocno. Wlać do formy masłem wysmarowanej, a gdy podejdzie ciasto do tego stopnia, iż go już więcej cokolwiek niż wre dwoje przybędzie, wtenczas, biorąc formę ostrożnie za rączkę, tak aby się nic nie utrzęsła, wstawić do pieca na godzinę. Piec powinien być trochę gorętszy, niż na bułki*).\nWyjmując też trzeba się strzedz strząść babkę choćby najlżej, i nie wyjmować z formy aż stygnąć zacznie, bo inaczej opadnie i będzie ciężką. Lejąc do formy, 4 część jej tylko napełniać, bo podrósłszy wybieży ciasto. Babki petinetowej trzeba najmniej półtory proporcyi przyprawiać.\n*) W zimny piec wstawione babki, do zbytku wyrastają, przebijają się, a nakoniec opadają.\nAnna Ciundziewicka, Gospodyni litewska czyli nauka utrzymywania porządnie domu i zaopatrzania go we wszystkie przyprawy, zapasy kuchenne, apteczkowe i gospodarskie, tudzież hodowania i utrzymywania bydła, ptastwa i innych żywiołów, według sposobów wypróbowanych i doświadczonych a zarazem najtańszych i najprostszych. Wydanie 10-e poprawione, Warszawa, 1897\nParzone baby bardzo dobre.\nWziąć 1½ kilo (3 funty) najpiękniejszej mąki, przedzielić na połowę, jedną połowę sparzyć ½ litrem (½ kwartą) wrzącego mleka, rozetrzeć by grudek nie było, a gdy ostygnie, dodać 10 deka (6 łutów) drożdży rozpuszczonych w mleku, drugą połowę mąki, i postawić w ciepłem miejscu, ażeby podrosło. 40 żółtek ubić z filiżanką cukru, tak żeby aż zbielały, wlać to do ciasta, dodać skórkę z jednej cytryny, trochę soli, a na ostatku szklankę masła klarowanego, ciepłego. Wyrabiać dwie godziny, dać do formy napełniając 3-cią część, a gdy dobrze podrośnie wstawić w piec.\nMarya Gruszecka, Illustrowany kucharz krakowski dla oszczędnych gospodyń, Kraków, ok. 1898\n2 szklanki jaj mocno ubić z białkami, potem dodać 1/2 szklanki sklarowanego masła, 2 - 3 łuty drożdży i mocno ucierać. Po dobrem roztarciu, dodać 5 szklanek pszennej mąki i wybiwszy ciasto dobrze, postawić w cieple, aby podeszło. Potem dodać cukru, ile kto chce i lubi, soli, skórki pomarańczowej, powtórnie dobrze wybić i włożyć do formy. Gdy wyrośnie, wstawić na godzinę do pieca.\nBabka kawalerska, w: „Dobra gospodyni”, 1904\n2½ fun. mąki rozrobić 1 szklanką letniego mleka, 5 łutów drożdży rozrobionych w mleku wlać z 10 ubitemi żółtkami i 2 białkami, dodać ¼ f. cukru, ciasto trochę posolić i pozostawić pod nakryciem przez noc. Na drugi dzień rano dodać masła letniego sklarowanego 1 1/8 f. i ½ szklanki esencji ponczowej. Wymiesić jeszcze bardzo dobrze ciasto, wysmarować masłem foremki, napełnić do połowy ciastem, a gdy podrosną-wsadzić do umiarkowanego pieca na 3 kwadranse. Te babki wyjmować z form na gorąco.\nBabka ponczowa, w: „Dobra gospodyni”, 1904\nDo 1 kwarty mąki wlać 60 żółtek poprzednio ubitych na pianę, ½ kwarty stopionego masła, ½ kwarty cukru, ½ funta drożdży w mleku rozrobionych i kilka gorzkich migdałów lub wanilji, - mleka tylko tyle, ile potrzeba do rozrobienia drożdży – wszystko to razem ubijać przez godzinę, od tego bowiem zależy jej dobroć. Po podrośnięciu ciasta układać w formy i po powtórnem wyrośnięciu ciasta wsadzić bardzo ostrożnie do pieca na czas od ½ godziny do 3 kwadransy.\nBaba arcydobra - trwała, w: „Dobra gospodyni”, 1904\nBaba parzona na sposób małorosyjski.\nDwie kwarty mąki zaparzyć kwartą mleka, rozcierając, aby grudek nie było; gdy ostygnie, wlać ¼ f. drożdży, rozpuszczonych w ½ kwarcie mleka, zarobić rozczyn, który posypawszy mąką, postawić w ciepłe do wyrośnięcia. Utrzeć kopę żółtek z 2-ma funtami cukru, dodać 4 łuty gorzkich migdałów, łyżeczkę utartego kwiatu muszkatułowego i łyżeczkę soli, wlać to wszystko w rozczyn wyrośnięty, dobrze rozrobić, dobrać jeszcze 2 kwarty mąki i wyrabiać ciasto, aż zacznie odstawać od ręki i pęcherzyki się pokażą, (mniej więcej godzinę), wtenczas wlać kwartę ciepłego sklarowanego masła, dobrze wymieszać, postawić w cieple do wyrośnięcia. Potem nakładać w formy masłem wysmarowane i dalej postępować, jak wyżej podałam. Proporcja na 2 większe baby.\nOprócz bab i mazurków, w zależności od miejsca, były także inne tradycyjne ciasta wielkanocne:\nZaparzyć pół kwartą gotowanego mleka mąki ile się zabierze, wyrobić żeby nie było grudek, a jak ostygnie, wlać półtory kwaterki gęstych drożdży, wyrobić z niemi ciasto i czekać aż podrośnie. Wtedy wlać dwie kopy ubitych żółtek i wybijać, dosypując mąki tyle, żeby ciasto było gęste jak na chleb pytlowy, choć się dosypuje funt cukru, i gdy od rąk odstawać zacznie wleje pół kwarty masła letniego i sklarowanego. Po wyrobieniu z masłem, wsypać rodzenków bez pestek, trochę anyżku lub skórki pomarańczowej i robić bułki na formę chleba, a po wyruszeniu smarować jajem i wsadzić w piec dość gorący.\nJąjeczniki prostszym sposobem.\nGarniec mąki rozczynić kwaterką drożdży i pól kwartą mleka, jak podrośnie wbić 10 jaj całych, wsypać funt cukru, wlać pół kwaterek mleka wygotowanego z szafranem i wyrabiać, aż od rąk odstanie, potem wlać dobrą łyżkę masła sklarowanego, wsypać rodzenków dużych i fig krajanych w paski, zostawić w ciepłem miejscu aby podrosło; jak się ruszy, robić jajeczniki, które gdy podrosną, w piec wstawić.\nJajecznik z rodzynkami.\nNa jeden jajecznik wziąć 1½ kilo (czyli 3 funty) mąki, 15 deka (10 łutów) drożdży rozpuścić w ciepłem mleku i wlać do tej mąki. Gdy podrośnie dodać 4 ubite jaja, ½ kila (funt) cukru, trochę soli, i mleka tyle, aby ciasto było dość twarde. Wyrzucić na stolnicę, dać ½ kila (funt) masła nietopionego, 10 deka (7 łutów) cykaty w paski pokrajanej, 10 deka (7 łutów) słodkich a 1 deka (przeszło ½ łuta) gorzkich migdałów cieniutko pokrajanych, skórki z pół cytryny, ¼ kilo (pół funta) rodzynków sułtańskich, 12½ deka (¼ funta) drobnych i 5 łyżek araku. To wszystko razem wyrobić, a gdy ciasto dostaje pęcherzyki, podnosi się go w górę i uderza o stolnicę, podobnie jak się robi przy strudlu. Powtórzywszy to kilka razy, nabyć ogrzanym rondlem i zostawić na stolnicy na dwie godziny, aby wyrosło. Poczem formuje się jajecznik, kładzie na wysmakowaną blachę, stawia w ciepłem miejscu, aby ciasto raz jeszcze podeszło i wkłada w piec. Po wyjęciu gorące jeszcze obsypuje się cukrem.\nDawniej ozdobę każdego sutszego święconego stanowił wspaniały baumkuchen, dominujący swoją wielkością nad innemi ciastami i mięsiwami. Obecnie pieczenie ciast doszło do wysokiego wykwintu, tak w mazurkach, jak i w tortach—baumkuchen więc musiał im pierwszeństwa ustąpić, zwłaszcza, że nie każda z pań ma ochotę zabrać się do tak długiej i mozolnej pracy przy pieczeniu tego ciasta. Są jednak panie, a w szczególności wiejskie, które bez tej piramidy uważają zastawę święconego za niekompletną, sądzę więc, że przepis mój ulepszony i dokładny przyda się niejednej mniej doświadczonej gosposi.\nIlość: 2 funty świeżego masła, 2 funty miałkiego cukru (pudru), 1½ funta mąki pszennej i pół funta kartoflanej, 40 jaj, pół kwarty dobrej śmietanki, wanilii i skórki cytrynowej dla zapachu. Masto utrzeć w donicy wałkiem na śmietanę i ciągle ucierając dodawać po jednem żółtku, łyżce cukru i mąki. Gdy wszystko będzie zużyte dodać zapach, potem śmietankę i pianę z 40 białek. W chwili dodawania piany trzeba co prędzej ogień rozpalać z cienkiego długiego drzewa, i piec szybko, aby piana nie opadała. Rożen drewniany owinąć papierem wysmarowanym masłem, z obu brzegów przymocować go cienkim sznurkiem, a tak długim, aby cały rożen rzadko nim okręcić. Rożen założyć przy ogniu i tak jak pieczyste obracać, aby się cały rozgrzał. Niechaj weźmie wtedy parę osób na talerze ciasta z donicy i warząchwiami oblewa rożen, obracając go bezustannie. Z brytwanny podstawionej pod rożen zbierać ciągle ciasto, żeby się nie przypalało, a skoro cały papier pokryje się warstwą ciasta, przestać polewać, a tylko rożen obracać, żeby się ciasto zarumieniło. Obrumienione polać znów warstwą świeżego ciasta, przyczem rożen obracać tak szybko, aby z ciasta formowały się duże sęki, które odrazu od gorąca powinny przysychać, a nie ściekać na brytwannę. Następne warstwy, których z tej ilości ciasta powinno być 6—7, robić w ten sam sposób. Ostatnia warstwa powinna być najwięcej zrumieniona. Upieczony baumkuchen niech nieco na wałku przestygnie, poczem oparłszy rożen o stół szpiczastym końcem do dołu, zrównać ciasto po obu końcach, a cała piramida łatwo zejdzie z rożna. Zupełnie ostudzony lukrować nie równo, aby ciasto miało pozór kory brzozowej.\nPaulina Szumlańska, Rady gospodarskie, Tygodnik Mód i Powieści, 1904\nPonieważ na baby zużywano dziesiątki żółtek, konieczne było zagospodarowanie także pozostałości. Szanująca się gospodyni nie marnowała niczego. Na wsi można je było zużyć do karmienia świń, ale były także inne sposoby:\nZaraz po świętach w pierwszych dniach, trzeba robić kaszę kartoflaną z pozostałych od ciasta białek, które zachowane w garnku obwiązanym papierem w zimnej piwnicy przechowują się dobrze kilka dni.\nLucyna Ćwierczakiewiczowa, Kalendarz prac gospodarskich, w: „Kolęda dla Gospodyń” (w każdym wydaniu)\nCo robić z białkami pozostałemi od bab.\nZ białek pozostałych od pieczenia ciasta można mieć różne pożytki. Najpierw tego dnia co piecze się ciasto, po wyjęciu go z pieca, zrobić zaraz merengi i na całą noc w ten ciepły jeszcze piec wsunąć, a gdyby zupełnie się nie wysuszyły, to nazajutrz przy obiedzie dosuszą się pod blachą do reszty. Na merengi wziąć taką ilość: białek 2 szklanki, funt cukru, wanilii pół laski miałko utłuczonej i łyżeczkę octu. Białka same ubić nieco dolawszy octu przepisaną ilość, a gdy piana będzie dobrze podbita, wsypać cukier i bić dopóty, aż się piana w rodzaj masy zamieni, wówczas na blachę lekko masłem lub oliwą wysmarowaną, kłaść łyżką stołową w małych odstępach kupki, lub też odrazu wszystko na blasze rozpostrzeć i tak w piec wsunąć, a ususzone nożem pokrajać, do przechowania w duży słój złożyć i trzymać w suchem miejscu. Gdyby jednak biorąc do użytku odwilgły, dosyć jest na chwilę wsunąć je do ciepłego pieca, a będą znów doskonałe. Do takich mereng podaje się bita śmietana.\nPozostałe białka, gdy niema czasu spożytkować ich przed świętami, wynieść do piwnicy, a po świętach zagnieść z nich z mąką kartoflaną ciasto, przetrzeć przez durszlak, a otrzyma się kaszkę kartoflaną. Rozpostrzeć ją na płótnie, a gdy wyschnie zsypać w słoik szklany i jak potrzeba gotować na mleku podając ją z cukrem i cynamonem. Można też białka zagnieść ze zwyczajną mąką pszenną, ciasto także przetrzeć przez durszlak, a ususzone używać jako zaciereczki do rosołu.\nPaulina Szumlańska, Wskazówki i rady, w: „Tygodnik Mód i Powieści”, 1901\nNa podobny temat: Wypieki wielkanocne - mazurki, Wielkanoc - przygotowania


Rośliny w pielęgnowaniu i leczeniu niemowląt - Blog Ziołowo\nWiele roślin od dawna wykorzystuje się do pielęgnowania i leczenia dzieci w pierwszym roku życia. Niektóre z nich wydają się nieodzowne do wychowania zdrowego niemowlęcia.\nSławek zielarek 😉\nNależą do nich przede wszystkim często stosowane:\nZioła te poprawiają trawienie, ułatwiają usuwanie gazów jelitowych, przez co działają przeciwbólowo i uspokajająco. Jest to szczególnie ważne, gdy niemowlę jest sztucznie odżywiane. Duże znaczenie ma również marchew (tylko odpowiedniej jakości), podawana w większych ilościach przy biegunce (w postaci gotowanej zupki – marchwianki).\nW leczeniu niemowląt można wykorzystywać ponadto inne rośliny o łagodnym działaniu, jak:\nprawoślaz lekarski, ślaz leśny — podawane w stanach zapalnych dróg oddechowych,\nczarną jagodę — stosowaną w biegunkach,\nkoper ogrodowy, kolendrę i czarnuszkę — o działaniu wiatropędnym i przeciwskurczowym,\nróżę dziką, żurawinę— rośliny bogate w witaminy.\nZewnętrznie, oprócz uniwersalnego rumianku, stosuje się np. świetlik i bławatek —do przemywania oczu, majeranek (w postaci maści do nosa) — przy katarze i in.\nRumianek pospolity (rumianek leczniczy) (Matricaria chamomilla L.)\nZawiera olejek eteryczny, związki flawonoidowe, kumaryny, śluz, węglowodory poliacetylenowe. Ważnym składnikiem olejku jest chamazulen (azulen), mający właściwości przeciwzapalne i antyalergiczne. Napar z rumianku jest bardzo często pierwszym napojem, jaki podaje się noworodkowi. Ma on bardzo korzystne działanie na przewód pokarmowy noworodka, ułatwia trawienie, znosi wzdęcia, kolki jelitowe i bóle brzucha, występujące często przy sztucznym karmieniu. W okresie niemowlęctwa rumianek jest niezastąpiony, szczególnie w czasie ząbkowania, przy zwiększonej wrażliwości na ból i utrudnionym zasypianiu. Rumianek jest używany często do kąpieli, płukania, okładów i przemywali skóry zarówno zdrowej, jak i chorej lub odparzonej. Kąpiele lecznicze z rumianku stosuje się w krzywicy, skazie białkowej, przy świądzie skóry, pokrzywce i in. Świeże napary z rumianku, przygotowane ze szczególnym zachowaniem podstawowych zasad higieny, stosuje się do przemywania oczu zdrowych lub przy zapaleniu spojówek.\nW okresie ząbkowania niemowlęcia wskazane jest podawanie herbatki rumiankowej, często, lecz w małych porcjach, aby przedłużyć bezpośrednie działanie zioła na zmienione i rozpulchnione dziąsła. Stosuje się również inhalacje z rumianku. Gdy niemowlę ma kaszel, jest przeziębione, dobrze jest rozwiesić w pobliżu dziecka pieluszkę lub gazę zmoczoną w gorącym, parującym naparze rumianku, aby dziecko wdychało lotne substancje surowca.\nNapar z kwiatów rumianku do picia:\n0,5-1 łyżkę stołową rumianku zalać szklanką wrzącej wody i zaparzać pod przykryciem w ciągu 15 minut (na parze lub w termosie), następnie przecedzić. Podawać do picia ciepły napar, rozcieńczony przegotowaną wodą do koloru jasnożółtego, kilka razy dziennie. Można osłodzić cukrem lub miodem (w biegunkach nie słodzony), a także dodać parę kropli soku z cytryny (gdy niemowlęciu już ten soczek się podaje). Niekiedy łyżkę naparu podstawowego dodaje się do butelki z mlekiem i podaje się kilka razy dziennie.\nPodobnie przygotowuje się napar do okładów, płukania i przemywania oczu lub do lewatywy: oczywiście wtedy się nie słodzi. Do kąpieli niemowlęcia sporządza się napar z 30-50 g surowca na wanienkę wody.\nWiele specyfików kosmetycznych i leczniczych dla niemowląt jest przygotowywanych z olejku rumiankowego m.in.:\nRumian szlachetny (rumian rzymski, rumianek rzymski) (Anthemis nobilis L.)\nZawiera olejek eteryczny, flawonoidy, goryczki. Rumian szlachetny podaje się w zaburzeniach żołądkowych, połączonych z bolesnymi skurczami, wzdęciami, niestrawnością i brakiem apetytu. Rumian szlachetny w porównaniu z rumiankiem leczniczym zawiera więcej goryczek oraz związków działających rozkurczowo, dlatego jest częściej stosowany jako środek rozkurczowy i pobudzający trawienie niż jako środek przeciwzapalny. Zewnętrznie rumianek rzymski stosuje się w podobnych przypadkach jak rumianek leczniczy, a więc: u niemowląt do przemywań skóry podrażnionej (np. detergentami) i w wyprzeniach, w lekkich oparzeniach, owrzodzeniach oraz do przemywania oczu w zapaleniu spojówek itp.\n1-2 łyżki kwiatów na 2 szklanki wrzącej wody (zaparzać 15 minut). Napar pije się ciepły w małych porcjach (małym dzieciom po łyżeczce) kilka razy dziennie po jedzeniu lub stosuje się zewnętrznie.\nZawiera olejek eteryczny, którego głównym składnikiem jest anetol, ponadto tłuszcz, białko, węglowodany. Anyżek jest to skuteczny, łagodny środek wykrztuśny dla dzieci i młodzieży, polecany przy kaszlu suchym lub ze skąpą wydzieliną, w zapaleniu oskrzeli, gardła, krtani, w chrypkach i przejściowej utracie głosu. Pobudza też czynność wydzielniczą błon śluzowych górnych dróg oddechowych, co jest ważne przy skłonnościach do chorób układu oddechowego u dzieci przebywających w zbyt przesuszonych pomieszczeniach. W praktyce niemowlęcej anyżek jest bardzo często stosowany jako lek regulujący trawienie, likwidujący wzdęcia oraz bolesne skurcze żołądka i jelit. Spożywany przez matki karmiące nie tylko pobudza laktację, ale również, przechodząc do pokarmu, działa bardzo korzystnie na procesy trawienne oseska.\nNapar z owoców biedrzeńca:\n1⁄2-1 łyżeczkę zmiażdżonych owoców zalać szklanką wrzącej wody i pozostawić przez 30 minut na parze pod przykryciem. Podawać ciepły po łyżce lub łyżeczce, zależnie od wieku, trzy razy dziennie. Niemowlętom rozcieńczyć wodą lub mlekiem.\nKoper włoski (koperek słodki, fenkuł włoski) (Foeniculum capillaceum Gilib. = Foeniculum vulgare Mili.)\nZawiera olejek eteryczny, którego głównym składnikiem jest anetol, poza tym białko, tłuszcze, węglowodany, flawonoidy, sterole, woski. Koper włoski jest to powszechnie używany lek dla niemowląt, pobudzający trawienie i perystaltykę jelit, działający również korzystnie w spastycznych zaparciach, ułatwiający usuwanie gazów jelitowych. Przy bólu brzuszka podaje się napar często w połączeniu z rumiankiem (nawet u noworodków). W mieszankach z kminkiem może być podawany w lekkich biegunkach niemowlęcych, np. w okresie ząbkowania. Koper włoski (podobnie jak anyż, kminek, czarnuszka) należy do leków mlekopędnych i polecany jest dla kobiet karmiących. Pokarm matek zawiera wtedy częściowo składniki czynne surowca, które działają korzystnie na przewód pokarmowy niemowlęcia. Koper włoski jest też dobrym lekiem wykrztuśnym, używanym powszechnie w pediatrii. Dla małych dzieci i niemowląt często w postaci miodu koperkowego (Mel Foeniculi).\nOlejek koperkowy jest toksyczny w większych dawkach, podobnie jak anyżkowy.\nNapar dla niemowląt:\n1 łyżeczkę do herbaty rozdrobnionych owoców kopru zalać 1 szklanką gorącej wody z 2 łyżeczkami cukru, zaparzać (w termosie) 30 minut. Podawać ciepły kilka razy dziennie po 1 łyżeczce (w mleku).\n1 płaska łyżka rozdrobnionych owoców na 1 1⁄2 szklanki gorącej wody (zaparzać 30 minut). Podawać dzieciom do picia ciepły, po łyżce, co 2-3 godziny jako lek wykrztuśny; dla matek – w celu wzmożenia laktacji (1/4 szklanki).\nMiodek koprowy (gotowy) podaje się dzieciom doustnie po 1 łyżeczce 3-5 razy dziennie przy chrypce, kaszlu, zaczerwienieniu gardła. Służy on również jako środek wiatropędny dla małych dzieci i niemowląt (dodawany do mleka).\nWoda koperkowa (przygotowana w aptece): 0,1 cz. olejku : 100 cz. wody może być podawana dzieciom starszym po łyżeczce lub łyżce, w zależności od wieku, kilka razy dziennie – jako lek żołądkowy.\nZawiera olejek eteryczny, którego najważniejszym składnikiem jest karwon, ponadto olej tłusty, białka, flawonoidy, kwasy organiczne (kawowy, chlorogenowy), kumaryny. Podobnie jak kminku i kopru włoskiego owoce pozbawione są działania toksycznego i mogą być podawane nawet niemowlętom, najczęściej w mieszankach z rumiankiem, anyżkiem, kminkiem jako środki ułatwiające trawienie. Ziele kopru (listki), zwłaszcza świeże, ze względu na liczne witaminy i składniki mineralne powinno być stałym dodatkiem do potraw dla dzieci.\nNapar dla dzieci:\n1/3-1⁄2 łyżki rozdrobnionych owoców zalać 1 szklanką gorącej wody i zaparzać 30 minut. Podawać l-3 łyżki naparu dziennie zależnie od wieku.\nNiemowlętom wlewamy łyżeczkę naparu do butelki z mlekiem lub podajemy doustnie po karmieniu (przy wzdęciach).\nKminek zwyczajny (kminek lekarski) (Carum carvi L.)\nZawiera olejek eteryczny, którego głównymi składnikami są karwon i limonen, poza tym tłuszcze, białko, węglowodany, flawonoidy, kwasy organiczne (kawowy), związki poliacetylenowe. U niemowląt w zaburzeniach trawiennych, zwłaszcza w bolesnych skurczach i wzdęciach, także w lekkich biegunkach, gdyż hamuje procesy gnilne i fermentacyjne w jelitach, a ponadto działa przeciwbakteryjnie. U karmiących matek podawany jest w celu wzmożenia laktacji (składniki surowca przechodzą częściowo do pokarmu).\nNapar dla niemowląt (w II półroczu) i małych dzieci:\n1⁄2 łyżki owoców (rozgniecionych) na szklankę wody, zaparzać 30 minut. Podawać 1/2-3 łyżki zależnie od wieku, kilka razy dziennie po posiłkach, jako środek wiatropędny.\nKminek bardzo często jest mieszany z innymi surowcami o zbliżonym lub uzupełniającym działaniu, np.: z rumiankiem leczniczym lub rzymskim, koprem włoskim, koprem ogrodowym, kolendrą, anyżkiem.\nKorzenie marchwi zawierają: karoten (prowitarnina A) oraz witaminy B1 B2, B6, D, H, E, K, PP, P, flawonoidy, składniki mineralne – żelazo, fosfor, wapń, miedź, kobalt, jod, mangan, ponadto substancje azotowe, tłuszcze, węglowodany, olejek eteryczny (ślady), sterole, lecytyny, enzymy, pektyny. Marchew podaje się głównie dietetycznie ze względu na bogactwo witamin i składników mineralnych, zapobiegających również zaburzeniom trawiennym u niemowląt i małych dzieci, a także niedokrwistości. Zalecane są przede wszystkim sok lub marchew utarta. Tak podawana marchew pobudza rozwój bakterii jelitowych, wytwarzających kwas mlekowy, który utrzymuje właściwy odczyn środowiska jelit, a tym samym zapobiega infekcjom przewodu pokarmowego. Ma to szczególne znaczenie dla niemowląt, które nie są odżywiane mlekiem matki. Gotowany surowiec w postaci zupy marchwiowej, „marchwianki”, traci nieco na wartości witaminowej, ma natomiast szerokie zastosowanie w leczeniu dietetycznym ostrych biegunek niemowlęcych ze względu na zawartość w zupie marchwiowej obok ww. składników, także pektyn, które działają korzystnie na przewód pokarmowy.\nZupa marchwiowa (dietetyczna, tylko z marchwi gwarantowanej jakości):\n0,5 kg obranej marchwi pokroić lub zetrzeć i gotować w 1 l wody przez 0,5 godziny. Przetrzeć i uzupełnić przecier wodą przegotowaną do objętości 1 litra. Stosować wg wskazań lekarza, w biegunkach.\nW lecznictwie ludowym sok z marchwi z miodem lub utartą marchew rozgotowaną z mlekiem podaje się w tzw. przeziębieniach. Podawanie niemowlętom soku z marchwi rozpoczynamy od 3 tygodnia życia, począwszy od 1-2 łyżeczek do kilkunastu dziennie. Małym dzieciom podajemy sok marchwiowy w ilości 40-60 g dziennie w niedokrwistości (korzystnie wtedy podawać sok razem z sokiem z buraków ćwikłowych – z „czystych”, nie nawożonych upraw), w niedoborze witaminy A, w krzywicy, w dłużej trwającej biegunce, w rekonwalescencji, zwłaszcza po chorobach infekcyjnych górnych dróg oddechowych, w niedożywieniu. Marchew jako jarzyna powinna koniecznie znajdować się w codziennej diecie dziecka.\nBorówka czernica (czarna jagoda) (Vaccinium myrtillus)\nZawiera garbniki katechinowe, antocyjany, kwasy organiczne, pektyny, cukry, witaminy B, PP, P, C, D, karotenoidy i sole mineralne. Owoce czarnej jagody są bardzo przydatnym środkiem w leczeniu biegunek u najmłodszych dzieci. Ich zapierające działanie uwarunkowane obecnością garbników, może być wykorzystywane już u niemowląt. Choć świeże owoce są bardzo zdrowe jako środek przeciwbiegunkowy muszą być stosowane owoce suszone, gdyż w przeciwnym razie uzyskalibyśmy efekt odwrotny.\nNapar z borówki czernicy:\n3 łyżki suszonych owoców borówki zalewamy 0,5 litra zimnej wody, następnie gotujemy na małym ogniu około 10-15 minut i przecedzamy. Podajemy do picia 1/4-1/2 filiżanki lekko osłodzonego naparu.\nKarmienie piersią i pierwsze tygodnie\nAnyż 20 g,\nKoper włoski 20 g,\nSkład: owoc anyżu 40%, liść melisy 30%, owoc kopru włoskiego 20%, owoc kminku 10%\nKminek 20 g,\nNiepokalanek 20 g.\nHerbatka przy karmieniu niemowlęcia\nLiść melisy 10 g,\nOliwka przy karmieniu piersią\nNadaje się do pielęgnacji brodawek oraz stymulacji laktacji:\n25 ml olejku z nagietka,\n25 ml olejku z migdałów,\n3 krople olejku z kopru włoskiego,\n2 krople olejku z kminku,\n3 krople olejku z lawendy.\nOliwka do masażu przeciwko wzdęciom\nNa łagodny masaż brzuszka:\n50 ml olejku z nagietka,\n1 kropla olejku z kopru włoskiego,\n1 kropla olejku z kminku,\n1 kropla olejku z rumianku.\nSzałwia redukuje wydzielanie sekrecji czyli zmniejsza intensywność laktacji. Można pić herbatkę z szałwii, aby ułatwić odstawienie od piersi.\nZnakomicie do pielęgnacji niemowląt nadaje się maść oraz olejek z nagietka m.in. do zaczerwienionej, podrażnionej skóry pośladków, w miejscu przylegania pieluchy oraz do ochrony przed mrozem. Olejek z nagietka stosuje się do pielęgnacji i kąpieli wrażliwej skóry niemowląt oraz dzieci.\nNazwa rośliny Zastosowanie Wiek\nanyż napar na wzdęcia, na laktację, od trzeciego miesiąca\nbabka lancetowata na kaszel (syrop)\nbławatek do przemywania oczu\nczarna jagoda na biegunkę od szóstego miesiąca\nczarny bez napar lub syrop na wzmocnienie systemu odpornościowego przy przeziębieniach, obniża temperaturę od szóstego miesiąca\ndzika róża napar przy przeziębieniach od czwartego miesiąca\nkminek lekarski napar na wzdęcia, na laktację, kolkę jelitową od trzeciego/szóstego miesiąca\nkoper ogrodowy napar na wzdęcia, na trawienie\nkoper włoski napar na wzdęcia, na laktację od drugiego tygodnia\nlawenda napar lub olejek do kąpieli, lampki zapachowej i masażu przy zakłóceniach snu oraz niepokoju\nlipa napar z kwiatu lipy działa napotnie, przeciwgorączkowo od szóstego miesiąca\nmajeranek przy katarze (maść)\nmarchew w niedokrwistości (sok), w ostrych biegunkach (zupka) od trzeciego tygodnia (sok)od trzeciego miesiąca (zupka)\nmelisa działa uspokajająco, pomaga zasnąć, łagodzi kolkę od czwartego miesiąca\nnagietek pielęgnacja skóry ciała i pośladków niemowląt (maść lub olejek z nagietka)\nprawoślaz lekarski stany zapalne górnych dróg oddechowych, suchy kaszel od szóstego miesiąca\nrumian szlachetny do przemywania oczu, do skóry podrażnionej, pobudza trawienie\nrumianek pospolity napar na bóle brzucha, wzdęcia, wymioty, niepokój, kolkę jelitową ząbkowanie, pieluszkowe zapalenie skóry, jako inhalacja na przeziębienia od drugiego tygodnia\nszałwia napar na zmniejszenie laktacji dla mamy\nźródło: Praca zbiorowa. Zioła z apteki natury. Polskie zioła dla zdrowia i urody. Poznań 2012.\nOpublikowano w kategorii Napary i odwary ziołowe,Zioła dla dzieci\nOznaczono tagami anyż, biegunka, czarna jagoda, dla dzieci, do przemywania oczu, herbatka, jakie zioła, karmienie piersią, kminek, koper włoski, laktacja, majeranek, marchew, napar, niemowlęta, odstawienie od piersi, rośliny, rumian szlachetny, rumianek, szałwia, ząbkowanie, zastosowanie, zioła dla niemowląt, zupa marchwianka\nLiczba odpowiedzi na Rośliny w pielęgnowaniu i leczeniu niemowląt 1\nrumianek jedno z moich ulubionych ziół, teraz stosuje w takim olejku gotowym od bebble, dla dzieci ale sama nie raz użyje, polecam bo moc rumianku a hipoalergiczny


Klasyka | zwyczajnie i szaro?\nOpublikowano w klasyka, literatura amerykańska, Nathaniel Hawthorne, Wydawnictwo Hachette Polska | Otagowane czytam opasłe tomiska, Czytamy klasyków, historia z trupem, klasyka, Klucznik, literatura amerykańska, Motyw zdrady w literaturze, Najpierw książka potem film, Przeczytam 52 książki w 2015 roku, Przeczytam tyle ile mam wzrostu, przeczytana w 2015, W 200 książek dookoła świata, Wydawnictwo Hachette, wyzwanie biblioteczne | 22 Komentarzy\nFascynujące – Wichrowe Wzgórza\nOpublikowano 22 października 2014 | Przez monweg\nAutor – Emily Jane Brontë\nTytuł – Wichrowe Wzgórza\nTytuł oryginału – Wuthering Heights\nPrzekład – Janina Sujkowska\nWichrowe Wzgórza, jedyna powieść Emily Brontë została wydana w 1847 roku, pod męskim pseudonimem Ellis Bell. Akcja książki rozgrywa się na przełomie XVII i XIX wieku w posiadłościach: Wichrowe Wzgórza (należących do Earnshawów) i Drozdowe Gniazdo (w posiadaniu zamożnej rodziny Lintonów). Tematem powieści jest miłość Heathcliffa i Katherine. Heathcliff jest cygańskim przybłędą (bez nazwiska), którego stary Earnshaw spotyka i przygarnia będąc w Liverpoolu. Katherine natomiast jest córką Earnshawa i siostrą Hindleya. Jest to opowieść o dwóch rodzinach, których losy połączyły się jakby na złość pewnemu chłopcu, który po latach nieodwracalnie skomplikował życie sobie, a także kolejnemu pokoleniu. Historia jest opowiadana przez dwojga narratorów, którzy spinają w jedną całość wszystkie wydarzenia. Jednym z nich jest Ellen Dean – opiekunka i służąca, od lat związana z rodzinami Earnshaw i Linton, która swoimi opowieściami o czasach minionych skraca nudne dni choroby dzierżawcy Drozdowego Gniazda, panu Lockwoodowi. Drugim, sam Lokwood.\nYorkshire jako miejsce akcji powieści nadaje jej typowo gotycki charakter. Klimat tego niesamowitego miejsca przenika powieść i udziela się czytelnikowi. Mroczne, deszczowe okolice rozległych wrzosowisk wywołują uczucie niepokoju. Ciągle wiejący wiatr towarzyszący bohaterom na każdym kroku, powodował to, że i mnie ciarki chodziły po plecach. Wszystko to bardzo dobrze współgra z trudnym charakterem Heathcliffa.\nNie ma co się dziwić wiktoriańskim krytykom, którzy uważali wspaniałą powieść Emily Brontë za ekscentryczną, a nawet brutalną. Nigdy jeszcze taka opowieść o wszechpotężnym, niszczącym uczuciu i zgubnej namiętności nie wyszła spod pióra żadnej kobiety. To dzieło wyobraźni czerpiącej z mitycznego świata posępnych i wietrznych wrzosowisk Yorkshire. Wartość artystyczna Wichrowych Wzgórz stawia tę powieść w rzędzie arcydzieł literatury.\n- Oby przebudziła się w męczarniach! – krzyknął z niepohamowaną pasją tupiąc nogą i jęcząc. – Kłamała aż do końca! Gdzie ona jest? Nie tam, nie w niebie, nie przepadła… więc gdzie? Mówiłaś, że moje cierpienia są ci obojętne. O jedno będę się modlił, póki mi język nie zesztywnieje: Katarzyno Earnshaw, obyś nie zaznała spoczynku tak długo, jak ja żyję. Powiedziałaś, że cię zabiłem, stań się więc nawiedzającym mnie upiorem. Duchy zamordowanych prześladują po śmierci zabójców. Ja wierzę, ja wiem, że upiory chodzą po ziemi. Pozostań przy mnie na zawsze – przybierz, jaką chcesz, postać – doprowadź mnie do obłędu, tylko nie zostawiaj mnie samego w tej otchłani, gdzie nie mogę cię znaleźć! O, Boże! To się nie da wypowiedzieć! Nie mogę żyć bez mego życia. Nie mogę żyć bez mojej duszy!\nAutorka stworzyła dzieło fascynujące i hipnotyzujące z nieprawdopodobną siłą przyciągania. Nakreśliła piękną, ale mroczną historię miłosną pełną pasji i udręki. Bardzo dobrze przedstawieni bohaterowie z ich wadami, zaletami i złamaną psychiką. Opowieść, w której można się zatracić i nie da się przejść koło niej obojętnie. Jest to historia, która przeraża, zachwyca i na pewno zaskakuje. Niektórzy uważają, że jest to powieść dla kobiet. Jestem innego zdania. Sądzę, że w lekturę powinni zagłębić się także mężczyźni. Niszczące uczucie zawarte w książce przemówi także do nich. Gorąco polecam.\nW Polsce powieść po raz pierwszy została wydana w roku 1929 pod tytułem Szatańska miłość. Muszę przyznać, że tytuł ten jest adekwatny do tego, co dzieje się między bohaterami tej wyjątkowej książki.\nPowieść Emily Brontë doczekała się kilku adaptacji filmowych, z których najsłynniejsza jest wersja z 1992 roku z Juliette Binoche jako Katy i Ralphem Fiennesem jako Heathcliffem w reżyserii Petera Kosminsky.\n52 książki – 134, Book Lovers, Czytamy klasyków, Europa da się lubić, Historia z trupem, Jasna strona mocy – 278 = 3423 stron, Klucznik, Motyw zdrady w literaturze, Ocalić od zapomnienia, Okładkowe Love, Przeczytam tyle, ile mam wzrostu – 2,0 = 23,0 cm, Stare, dobre czasy!, Z półki 2014\nOpublikowano w Emily Jane Brontë, klasyka, literatura angielska, Wydawnictwo Hachette Polska | Otagowane 52 książki, Book Lovers, Czytamy klasyków, Europa da się lubić, historia z trupem, Jasna strona mocy, klasyka, Klucznik, literatura angielska, Motyw zdrady w literaturze, Ocalić od zapomnienia, Okładkowe love, Przeczytam tyle ile mam wzrostu, przeczytana w 2014, Stare dobre czasy!, Wydawnictwo Hachette, Z półki 2014 | 15 Komentarzy\nOpublikowano 26 maja 2014 | Przez monweg\nRealistyczna powieść, opowiadająca o losach Amelii Sedley i jej szkolnej przyjaciółki Rebecci Sharp. Ta ostatnia, biedna i ambitna, z konsekwencją i wyrafinowaniem zmierza do polepszenia swojego statusu społecznego i majątkowego. Z rozmysłem kalkulując, szuka odpowiedniego kandydata na męża. Pierwsza, naiwna i oddana narzeczonemu, omal nie zostaje przez niego porzucona z powodu bankructwa jej ojca. Po ślubie jest wzorem małżeńskiej wierności, sięgającej nawet za grób (mąż ginie pod Waterloo). Cierpiąca niedostatek, całe lata spędza na przywoływaniu wspomnień. Dopiero oświecona przez przyjaciółkę, co do prawdziwego oblicza zmarłego męża, Amelia decyduje się wyjść za swojego wieloletniego wielbiciela. Powieść przedstawia panoramę wyższych sfer społeczeństwa angielskiego, obnaża ich zakłamanie, egoizm i przywiązanie do pustych form. Jest satyrą angielskiego społeczeństwa XIX wieku.\nAkcja powieści rozpoczyna się w Chiswick, w pensji panien Pinkerton, na początku XIX wieku. Pensję opuszczają jej dwie wychowanki: Amelia Sedley, córka zamożnego kupca i Rebecca (Becky) Sharp, córka malarza i francuskiej baletnicy. Pierwsza z nich, utalentowana, lubiana przez szkolne koleżanki, urodziwa i dobra, nieco sentymentalna, naiwna i prostolinijna, żegnana jest pochwalnym listem dla rodziców i podarunkiem w postaci Słownika doktora Samuela Johnsona. Druga (mimo braku pochwał) była szczęśliwa z powodu opuszczenia pensji i odzyskania upragnionej wolności. Jej siłą napędową są kompleksy związane z niskim pochodzeniem i statusem materialnym.\nBardzo ciekawa powieść, należąca do arcydzieł literatury światowej. Jednym słowem mówiąc – klasyk. Mimo że rzecz dzieje się około dwustu lat temu, nadal jest przerażająco aktualna i wnikliwie ukazująca charaktery ludzkie. Świetne, ironiczne komentarze narratora, które pomagają przebrnąć przez tę książkę. Barwne postacie i mnogość wydarzeń. Po prostu nie można się nudzić.\nKsiążka doczekała się licznych ekranizacji. Ostatnia, z 2004 roku, w reżyserii Miry Nair nosi tytuł „Vanity Fair. Targowisko próżności”. W roli Becky wystąpiła Reese Witherspoon.\n52 książki – 74, Book Lovers, Czytam opasłe tomiska – 720 stron = 3508 stron, Europa da się lubić, Grunt to okładka, Historia z trupem, Jasna strona mocy – 720 stron = 4927 stron, Motyw zdrady w literaturze, Przeczytam tyle, ile mam wzrostu – 5,0 cm = 216,1 cm, Wyzwanie biblioteczne\nOpublikowano w klasyka, literatura angielska, William Makepeace Thackeray, Wydawnictwo Świat Książki | Otagowane 52 książki, Book Lovers, czytam opasłe tomiska, Europa da się lubić, Grunt to okładka, historia z trupem, Jasna strona mocy, klasyka, literatura angielska, Motyw zdrady w literaturze, Przeczytam tyle ile mam wzrostu, przeczytana w 2014, Wydawnictwo Świat Książki, wyzwanie biblioteczne | 20 Komentarzy


Męczennik koszycki – św. Melchior Grodziecki |\nMęczennik koszycki – św. Melchior Grodziecki\nMelchior Grodziecki pochodził z polskiego szlacheckiego rodu herbu Radwan, osiadłego we wsi Grodziec na Śląsku, między Białą i Cieszynem. Melchior urodził się w Cieszynie w roku 1582 lub w 1584 jako syn Henryka i wnuk Macieja, kasztelana cieszyńskiego. Rodzina Melchiora odgrywała ważną rolę w życiu politycznym i religijnym Śląska i Moraw. Melchior po odbyciu wstępnych nauk zapewne w domu rodzinnym, rozpoczął studia średnie w wiedeńskim kolegium oo. Jezuitów, w którym kształciło się wielu synów ze znanych polskich rodzin. To kolegium skończył również św. Stanisław Kostka. Grodziecki był młodzieńcem głęboko religijnym, dlatego cieszył się, że przyjęto go w roku 1602 do Sodalicji Mariańskiej. Pisał wówczas do rodziców, że „spotkało go wielkie szczęście” z powodu przyjęcia do grona młodzieży mariańskiej.\nJego życie zakonne zaczęło się 22 maja 1603 roku w brneńskim jezuickim domu nowicjatu fundowanym przez stryjów Melchiora Jana i Wacława. Razem z Melchiorem nowicjat rozpoczął późniejszy jego towarzysz w męczeństwie Stefan Pongracz. Po dwuletnim pobycie w Brnie Melchior złożył śluby zakonne 22 maja 1605 roku. Jako kleryk odbywał Melchior praktykę nauczycielską w niższych klasach kolegium w Brnie (1605-1606) i w Kłodzku (1606-1607). Następnie przez rok kleryk Grodziecki przygotowywał się do nauczania w klasach wyższych w seminarium nauczycielskim w Budziejowicach, po czym powrócił do pracy pedagogicznej w Kłodzku. Biografowie Melchiora potwierdzają, że podczas praktyki nauczycielskiej zdobył także wykształcenie muzyczne.\nW roku 1609 Melchior przybył do Pragi, gdzie podjął studia z filozofii i teologii, uwieńczone święceniami kapłańskimi również w Pradze, w roku 1614. Czas pracy kapłańskiej ks. Melchiora przypadał na okres wojny trzydziestoletniej, okres pełen niepokojów i walk wyznaniowych między protestantami i katolikami. W roku 1618 jezuici zostali usunięci z Pragi. Ksiądz Grodziecki przez rok zatrzymał się w Brnie, ale również musiał to miasto opuścić. Przełożeni wysłali więc ks. Melchiora do Koszyc (dzisiejsza Słowacja) na stanowisko kapelana wojskowego. W Koszycach Melchior spotkał swojego kolegę z nowicjatu ks. Stefana Pongracza, z pochodzenia węgierskiego szlachcica oraz ks. kanonika Marka Stefana Kryża, pochodzącego z Chorwacji. W sierpniu 1619 roku zjawiły się pod Koszycami wojska Bethlena Gabora, księcia Siedmiogrodu. Wojskami dowodził Jerzy Rakoczy. Cesarski gubernator Koszyc Doczy przygotowywał miasto do obrony. Jednakże rada miejska podburzona przez kalwińskiego kaznodzieję Alvinczy’ego i radnego Reynera otworzyła bramy grodu. Początkowo planowano wymordowanie wszystkich koszyckich katolików, po namyśle zadowolono się skazaniem na śmierć przebywających w mieście wymienionych wyżej trzech kapłanom. Wykonanie wyroku śmierci powierzono hajdukom Rakoczego. Kapłanów nakłaniano do porzucenia wiary katolickiej i przejścia na kalwinizm. Po odmowie kapłani zostali poddani torturom w nocy z 7 na 8 września 1619 roku. Najpierw torturowano ks. Pongracza, następnie męczono ks. Melchiora i ks. Marka Stefana Kryża. Po zadanych torturach ścięto toporem księży: Grodzieckiego i Kryża, natomiast ks. Pongracz umarł po dwudziestogodzinnych mękach. Ciała męczenników spoczywają w kościele klasztornym Sióstr Urszulanek w Tyrnawie na Słowacji.\nStrona tytułowa książki, wydanej w roku ogłoszenia błogosławionymi Męczenników Koszyckich (ks. Maciej Czermiński – Kraków 1905, wydawnictwo „Czas”)\nKult świętych męczenników rozwijał się zaraz po ich śmierci, jednakże beatyfikacja miała miejsce dopiero 15 stycznia 1905 roku. Kanonizował błogosławionych męczenników papież Jan Paweł II 2 lipca 1995 roku w Koszycach na Słowacji. W homilii podczas Mszy Świętej kanonizacyjnej Jan Paweł II mówił: „Dzisiaj wspominamy z wdzięcznością i podziwem tych trzech odważnych świadków Ewangelii. W godzinie próby wytrwali oni w obliczu pokus i tortur, i woleli raczej umrzeć niż zaprzeć się wiary i wierności Chrystusowi i Kościołowi. To ich najwyższe świadectwo jaśnieje przed nami jako świetlany przykład ewangelicznej wytrwałości, który powinniśmy mieć przed oczyma, gdy stajemy wobec trudnych i ryzykownych wyborów, jakich nie brak także dzisiaj”.\nW ikonografii św. Melchior Grodziecki przedstawiany jest w stroju zakonnym, w scenie męczeństwa wraz z towarzyszami: św. Stefanem Pongraczem i św. Markiem Stefanem Kriżem lub indywidualnie w chwale niebieskiej (znak Zakonu Jezuitów IHS, narzędzia męki: miecz, obcęgi i paląca się pochodnia; Święty trzyma w ręce krzyż i palmę męczeństwa).\n…Ostatecznie bowiem celem pracy: jakiejkolwiek pracy spełnionej przez człowieka – pozostaje zawsze sam człowiek…


Wychowawcy przedszkolni bez podwyżek. Wina rady czy prezydenta? - zpruszkowa.pl | Miejski Blog Opinii\nWychowawcy przedszkolni bez podwyżek. Wina rady czy prezydenta?\n20 marca 2020 24 marca 2020 Jakub Dorosz\tBrak komentarzy\nWojewoda uchylił uchwałę rady miasta. Nie będzie zwiększonego dodatku za wychowawstwo dla nauczycieli przedszkolnych.\nWojewoda mazowiecki uchylił uchwałę Rady Miasta Pruszkowa o zasadach przyznawania nagród i dodatków dla nauczycieli. Zgodnie z rozstrzygnięciem nadzorczym wojewody, wyższy dodatek za wychowawstwo dla nauczycieli przedszkolnych wprowadzony poprawką radnych jest nieważny.\nOrzekając o nieważności przepisu wprowadzającego wyższy dodatek wojewoda dopatrzył się naruszenia przepisów Karty Nauczyciela. Powód? Treść poprawki wprowadzonej do uchwały przez radnych nie została uzgodniona ze związkami zawodowymi. O kontrowersjach z nią związanych pisaliśmy już na zpruszkowa.pl (m.in. tutaj i tutaj).\nStwierdzenie tego uchybienia nie byłoby jednak możliwe, gdyby wojewoda nie otrzymał odpowiednich informacji. Brak uzgodnienia treści przepisu jest wadą proceduralną – dotyczy okoliczności uchwalenia prawa, a nie jego treści. Oznacza to, że organ nadzoru nie mógł stwierdzić naruszenia mając do dyspozycji jedynie treść uchwały. Musiał uzyskać dodatkowe informacje, (np. protokół z sesji). Te z kolei – jak wynika z uzasadnienia rozstrzygnięcia – dostarczył mu z własnej inicjatywy Prezydent Paweł Makuch.\nProblemy z legalnością uchwały o wynagrodzeniach nauczycieli były możliwe do przewidzenia. Ostrzegał przed nimi Prezydent Paweł Makuch oraz miejscy radni PiS, zaś problemowi uchwały poświęcono wiele artykułów na portalu zpruszkowa.pl (m.in. tutaj i tutaj). Dlaczego nie dało się ich uniknąć i kto ponosi odpowiedzialność za taki stan rzeczy?\nLektura rozstrzygnięcia nadzorczego wojewody może prowadzić do wniosku, że za uchylenie podwyżek odpowiedzialni są radni. W końcu to oni wprowadzili zmiany, które nie zostały uzgodnione ze związkami zawodowymi. W tym miejscu trzeba jednak zauważyć, że radni, komisje rady, ani cała rada nie dysponuje narzędziami do przeprowadzenia uzgodnienia. Dysponuje nimi urząd miasta, który zapewnia obsługę Rady. Kierownikiem urzędu jest zaś Prezydent.\nPoprawka powstała jeszcze przed feralną sesją. Była efektem pracy komisji oświaty, a o jej istnieniu wiedziała wiceprezydent Beata Czyżewska, która uczestniczyła w posiedzeniu. Czemu więc urząd nie przystąpił do konsultowania poprawek w brzmieniu przygotowanym przez radnych? Tego nie wiemy.\nWiemy natomiast, że kolejną szansą do uratowania sytuacji była sesja rady miasta, na której Prezydent powiadomił radnych o uchybieniu jakiego mogą się dopuścić i poprosił o wyjaśnienie sprawy urzędowych prawników. Ci jednak nie byli w stanie w przekonujący sposób wyjaśnić radnym problematycznego zagadnienia prawnego. Nie byli w stanie wskazać nawet odpowiedniej podstawy prawnej – przepisu który miałby zostać naruszony przez radę. Wprost domagał się tego Józef Moczuło (SPP), który dopytywał panią mecenas o to „jakie podstawy prawne będzie miał Wojewoda, aby uchylić uchwalony regulamin?”. Pytanie to pozostało bez odpowiedzi. Tym bardziej na sali nie wybrzmiało sformułowanie: „Panie Radny, chodzi o art. 30 ust. 6 Karty Nauczyciela.”.\nSmaczku tej sytuacji dodaje fakt, iż sprawy oświatowe w Pruszkowie objęte są opieką prawną mec. Bożeny Zawadzkiej – byłej współpracowniczki Pawła Makucha z czasów gdy ten wykonywał zawód prawnika. Na kancelarię koleżanki prezydenta miasto nie szczędzi pieniędzy. Co ciekawe – pierwotny projekt regulaminu został podpisany przez mecenas Zawadzką. Ta jednak nie nie uczestniczyła w sesji na której regulamin był głosowany.\nOstatnia możliwość „uratowania” podwyżek dla nauczycieli przedszkolnych była prosta – wystarczyło by prezydent nie informował wojewody o uchybieniu rady miasta. Żaden przepis prawa nie nakłada na organ wykonawczy obowiązku raportowania wszystkich uchybień prawnych popełnionych przez radę. Taka sytuacja jest bezprecedensowa i stwarza wrażenie, że prezydent „doniósł na radnych”.\nPewnym szczęściem w nieszczęściu jest fakt, że rozstrzygnięcie wojewody zostało wydane jeszcze przed wejściem w życie nowego regulaminu. Oznacza to, że dodatki za wychowawstwo wypłacane na nowych zasadach nie zostały jeszcze wypłacone nauczycielom. Tym samym stwierdzenie nieważności podstawy prawnej do takiej wypłaty nie zdążyło wywołać skutków w świecie rzeczywistym.\nCo dalej? Rozstrzygnięcie nadzorcze wojewody może zostać zaskarżone przez radę miasta do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Tak się jednak najprawdopodobniej nie stanie. Droga sądowa jest długa i kosztowna. Jak na razie radna Małgorzata Widera (KO) zapowiedziała, że w najbliższym możliwym terminie zwoła posiedzenie komisji oświaty na którym zostanie przygotowany projekt nowej uchwały wprowadzającej podwyżkę dla nauczycieli przedszkolnych. Przewodnicząca podkreśliła, że zależy jej na czasie – chciałaby projekt został przyjęty już na najbliższej sesji tak, by zainteresowani jak najszybciej mogli otrzymać zwiększone wypłaty. Ze swojej strony zapewniła, że dołoży starań by tym razem podwyżka została uzgodniona ze związkami zawodowymi.\nPruszkowiak od urodzenia. Prawnik zajmujący się prawem administracyjnym. W wolnym czasie interesuje się historią i koleją. Pasjonat gier strategicznych (planszowych i komputerowych).\n← Podkowa Leśna obniża przedsiębiorcom czynsze. Pruszków stworzył nowy hasztag i proponuje składanie wniosków\nPrezydent kontra nauczyciele, czyli wojna o 60 złotych →


yes 19-06 21:55 Zgłoś komentarz\nMontana 19-06 21:51 Zgłoś komentarz\nEwa Karlsson 19-06 17:27 Zgłoś komentarz\nNie dla wirusowego zamordyzmu 19-06 16:57 Zgłoś komentarz\nAdam bezpieczna szczepionka to najszybciej za 5-10 lat. Tyle trwa cały proces i nie da się go nic skrócić. Ale na koronawirusa jeszcze nie wynaleziono szczepionki a badania trwają już\nbibisi 19-06 16:46 Zgłoś komentarz\nskąd ten debil małyszek się wziął i pieprzy swoje farmazony......nie lubię tego dziada....\nZbigniew Szolecki 19-06 16:41 Zgłoś komentarz\nhaha komentarz Małysza wow\nzbych22 19-06 16:34 Zgłoś komentarz\nI dzięki komentarzowi Małysza w WP burmistrz szybko wyzdrowieje.\njackyl 19-06 15:58 Zgłoś komentarz\nPan Adam ostrożnie choć mógłby więcej powiedzieć.Ale tu nie wolno.Poprawność musi być. Element zastraszenia zadziałał i jeszcze działa. Ludzie nie dawajcie się ogłupiać.\nWyrzućcie telewizory nie słuchajcie tych bredni. Wyjdźcie z domów, jedźcie na wakacje i żyjcie normalnie. Nie patrzcie się wrogo na siebie idąc chodnikiem i omijając drugiego pięcio metrowym łukiem. To jest chore. Zobaczcie w jak krótkim czasie udało im się nas rozdzielić i podzielić. Nie pozwólmy stworzyć i nie dajmy im szansy na Nowy Porządek Świata. On należy do wszystkich Nas nie tylko dla elit które te wszystkie nielogiczne obostrzenia nam wymyślają.A sami Ośmieszają Nas nie stosując się do nich. To taki test jak długo wytrzymamy. Wprowadzenie do tego co przed nami. Myślałem, że to tylko możliwe na filmach ale to się dzieje naprawdę.\noczydemona 19-06 15:53 Zgłoś komentarz\nJak Adaś coś powie tzn że cała Polska ma się słuchać. Swoją drogą jak to jest ? Reporter jedzie do domu Adama żeby zapytać jakie ma zdanie? Jutro będziemy czytać np Justynę\nKowalczyk co radzi Polakom a w niedzielę pojadą do Włoch zapytać Milika jaką ma dietę dla Polaków.\nPZN Sporty zimowe Skoki narciarskie Polska Wisła Koronawirus Adam Małysz


Kamerki Elephone • Forum SmartFan.pl\nprzez piotr.geekbuying » 31 lip 2016 22:34\nZnacie już kamerki Elephone? Firma oprócz telefonów i dodatków rozpoczęła ekspansję na rynek kamerek sportowych i rejestratorów.\nDo wyboru cztery atrakcyjne modele, z których najciekawszy będzie chyba ten nagrywający prawie sferycznie...\nWygląda co najmniej interesująco\nCena wynosi obecnie 120$!\nPozostałe 3 modele to Elephone Explorer w wariantach zwykłym, Pro i Elite: odpowiednio 57$, 100$ i 80$\nWszystkie posiadają możliwość rejestracji obrazu w rozdzielczości 4k oraz sterowanie poprzez WiFi, a część dodatkowo ma stabilizację obrazu i nagrywanie dźwięku. Po szczegóły zapraszam do kliknięcia każdego z obrazków.\nLeeco S3 za 446 zł! Elephone p8 za 500 zł!\nprzez piotr.geekbuying » 19 lip 2017 23:02 w Ogłoszenia\n19 lip 2017 23:02


Kajetan Kajetanowicz na czele Rajdu Safari! Świetny początek zmagań dla Polaka - Sport WP SportoweFakty\nIII runda DMPJ w Toruniu Bieg 6 Przejdź do relacji\nIII runda DMPJ w Tarnowie Bieg 8 Przejdź do relacji\nIII runda DMPJ w Gorzowie Bieg 9 Przejdź do relacji\nW czwartkowe popołudnie rozpoczęła się rywalizacja w Rajdzie Safari, kenijskiej rundzie WRC. Załogi do pokonania miały krótki, niespełna 5-kilometrowy odcinek super specjalny Kasarani. Świetnie wypadł na nim Kajetan Kajetanowicz.\nŁukasz Kuczera 23 Czerwca 2022, 16:27\nKajetan Kajetanowicz i Maciej Szczepaniak mają powody do zadowolenia. Załoga Lotos Rally Team wywalczyła na pierwszym odcinku specjalnym drugi czas w klasie WRC2, jednak najszybsi na próbie Gaurav Gill i Gabriel Morales popełnili falstart i dostali 10-sekundową karę, spadając na piątą pozycję w WRC2.\nPolacy jadący Skodą Fabią Rally2 evo mają teraz 0,9 sekundy przewagi nad duetem Martin Prokop i Zdenek Jurka, trzecie miejsce zajmują Amerykanie Sean Johnston i Alexander Kihurani.\n- Za nami pierwszy odcinek specjalny Rajdu Safari i można powiedzieć, że oficjalnie zaczynamy naszą rywalizację w Kenii. Przejechaliśmy oes na specjalnie stworzonym torze, blisko stolicy Kenii. Myślę, że rozpoczyna się dla nas wyjątkowa przygoda i fantastyczna impreza, ale to, co będzie najważniejsze, wydarzy się w piątek, sobotę i niedzielę - powiedział kierowca z Ustronia.\nZOBACZ WIDEO: #dziejesiewsporcie: wchodziła pod kosz i nagle... Coś niesamowitego!\nTrzykrotny rajdowy mistrz Europy podkreślił, że czwartkowy oes to tylko mała próba tego, co czekać będzie rajdowe załogi w kolejnych dniach. Kenijskie trasy kryją w sobie mnóstwo niespodzianek, a kierowcom doskwiera dodatkowo niezwykle wysoka temperatura. - Musimy jechać w pełni skoncentrowani, precyzyjnie pokonywać każdy centymetr trasy i umiejętnie korzystać z notatek. Trzymajcie za nas kciuki, bo na tym rajdzie przyda się też trochę szczęścia - dodał Kajetanowicz.\nW klasyfikacji ogólnej WRC po pierwszym odcinku specjalnym na czele znajduje się Sebastien Ogier. Stratę rzędu 0,6 s do Francuza, który w sezonie 2022 ściga się jedynie w wybranych rajdach, zanotował Thierry Neuville. Trzeci jest Ott Tanak, którego od lidera po pierwszym oesie dzieli 1,1 s.\nTradycyjnie największe ściganie w Rajdzie Safari rozpocznie się w piątek. Organizatorzy przygotowali dla zawodników na ten dzień próby Loldia (19,17 km), Geothermal (11,68 km) oraz najdłuższy w całym rajdzie oes Kedong (31,25 km). Wszystkie odcinki tego dnia zostaną pokonane dwukrotnie.\nNowy zespół w F1? To może być wielki powrót rosyjskiego oligarchy\nCzy Kajetan Kajetanowicz wygra Rajd Safari w klasie WRC2?\nRajdy terenowe Sporty motorowe Polska WRC Kajetan Kajetanowicz Maciej Szczepaniak Lotos Rally Team Rajd Safari\nAfera w Nike\nPiłka nożna kobiet - studio\nPolka miss Wimbledonu? Tylko zobacz zdjęcia naszej tenisistki\nBurneika napiął swoje bicepsy. Nie uwierzysz, ile ma w obwodzie\nNiemcy rozpisują się o zdjęciu Lewandowskiej. Nago od pasa w górę\nPiquet przeprosił Hamiltona


Nowy iPhone z USB-c? Zyski i straty z porzucenia Lightning - Mój Mac\nNowy iPhone z USB-c? Zyski i straty z porzucenia Lightning\nNie dość, że ostatnio zdarza mi się narzekać na Apple, to dodatkowo mam ogromną chęć na zmiany. Np. chciałbym, aby Apple porzuciło architekturę x86 Intela w komputerach na rzecz własnej na bazie o ARM lub stworzonej razem z IBM opartej znów o POWER. Jednak tego nie będzie dotyczył ten wpis. Tym razem będą to rozważania o zasłyszanej plotce.\nPlotka dotyczy tytułowego USB-c w przyszłych iPhonach. Mam pewne informacje z tajnego źródła i nie jest to żaden blog czy serwis plotkarsko-technologiczny. Może nie w iPhone 7, ale jeszcze w tym roku mam nadzieję (bo się pozakładałem „o piwo” z kilkoma osobami na Twitterze), że zobaczymy w iUrządzeniach zamiast Lightning gniazdo USB-c.\nWtyczki USB-c i Lightning\nWielu z Was pewnie zazgrzyta zębami, myśląc o kolejnej zmianie akcesoriów i problemach z tym związanych. Inny postukają się w głowę na myśl, że Apple będzie chciał stracić możliwości zarabiania na licencjach, do tego zamieniając mniejsze złącze na większe, gdy tak dąży do „miniaturyzacji” przynajmniej w jednej osi.\nTylko pozornie złącze USB-c zajmuje więcej miejsca. Choć otwór jest minimalnie większy, to wszystkie styki są w środku, z zewnątrz nic gniazdka nie pogrubia. W przypadku Lightning styki są z jednej strony gniazdka, co zwiększa jego wymiar wewnątrz obudowy. Czyli porównując objętość i grubość wewnątrz urządzenia, wyjdzie na to samo albo nawet USB-c będzie mniejsze.\nOficjalna specyfikacja USB-c\nNieprawdą jest, jakoby decydując się na złącze USB-c Apple nie będzie mogło pobierać opłat licencyjnych od producentów urządzeń. Tak jak obecnie, aby system raczył obsługiwać urządzenie, czy nawet kabel może sprawdzić, czy ma ono certyfikat MFi. Dla kabli i ładowarek Apple może zrobić pewne wyjątki (zalecenia UE), ale reszta urządzeń jak obecnie może być „odpytana” z certyfikatu. Tak samo się dzieje od lat z „ogólnym” standardem Bluetooth. Tylko jego wersja LE (Smart) nie wymaga licencji od Apple na współpracę z iOS.\nPoza zdjęciem prototypu lub mockupu iPhona ze złączem USB-c za podejrzeniem jego zastosowania niebawem przez Apple, przemawia jeszcze kilka argumentów. Firma nie bała się zastosować USB-c jako jedyne „nietypowe” złącze w MacBook 12″ choć wywołało to pewien szok i konsternację. Dodatkowo w najnowszej Apple TV 4, micro-USB zastąpione zostało przez USB-c (choć jest używane tylko do celów dewelopersko–serwisowych).\nPierwszy to standaryzacja, bo na 100% we wszystkich nowych komputerach i innych urządzeniach Apple zaczną pojawiać się złącza USB-c. Kolejne to możliwość szybszego ładowania urządzeń, ponieważ USB-c przewiduje możliwość przekazywania znacznie większych mocy. Następne to uniwersalność. USB-c pozwala na zmianę przeznaczenia niektórych pinów, czyli można przesyłać tym złączem inne sygnały niż USB. Z tej możliwości ma korzystać standard Thunderbolt 3, który będzie zaszyty właśnie w złączu USB-c zamiast w mini-DisplayPort jak obecnie.\nProducenci urządzeń dla iOS również będą mieli łatwiej\nPierwsze tablety i smartfony innych firm z USB-c już są na rynku i z pewnością będzie ich niebawem więcej. Gdy pojawią się iUrządzenia z USB-c producenci akcesoriów jedynie będą musieli postarać się o licencję od Apple i oprogramowanie, aby zwiększyć sprzedaż. Większy rynek (gdy USB-c się rozpowszechni) pozwoli na obniżenie kosztów ich wytwarzania z pożytkiem dla wszystkich.\nOczywiście perspektywa kolejnej zmiany akcesoriów czy przynajmniej nabycia przejściówek wydaje się teraz bardzo nieprzyjemna, ale podobnie jak przejście z Apple 30 pin na Lightning jest „od przeżycia”. Oby tylko adaptery nie były za drogie i miały wygodną formę. Pamiętam pierwsze iMac z portem USB zamiast ADB i Serial oraz SCSI… to też był szok i początkowo problemy z akcesoriami, ale potem było już tylko lepiej.\nA co z Lightning?\nJuż teraz Apple znalazł mu nowe zastosowanie… używa go do ładowania pilota dla ATV4, myszek, gładzików czy pisaka więc się nie zmarnuje 😉\nNa zdjęciu tytułowym, za które dziękuję mobidick.pl porównanie iPhone 6 z Lenovo ZUK Z1 mającym złącze USB-c.\nPoprzedniNetflix w Polsce!\nNastępny1/2016 – Piszemy na Macu i iOS\nc_mos\tdnia 9 stycznia 2016 o godz. 22:28\n‚podobnie jak przejście z Apple 30 pin na Lightning jest „od przeżycia”’\nNo właśnie na przykład dla mnie do „do przeżycia” nie było, z tego względu właśnie zostałem przy iPhone 4S, że ma on stere gniazdko 🙂\npemmax\tdnia 9 stycznia 2016 o godz. 22:34\nJeden zasadniczy plus… będą tańsze akcesoria w wersji Ligthning 😉\nJaromir Kopp „MacWyznawca”\tdnia 10 stycznia 2016 o godz. 09:43\nI będzie ich więcej…\nJaromir Kopp „MacWyznawca”\tdnia 10 stycznia 2016 o godz. 09:42\nJa mam iPad 1, iPad 2 i iPhone 3G z 30 pin. Mam czytnik karty i uSB oraz przejście na VGA z Apple 30 pin. ale nie płakałem przy przesiadce z iPhone 4s na 5, 5s… może gdybym miał akcesoria po 1000 zł a nie za w sumie 300 to by był ból, ale nie mam takich 😉\nTeraz gorzej, bo mam 3 pendrive na Lightning i mikrofon cyfrowy z takim złączem za kilka stów. I też nie rozpaczam. Bo koszt przejściówki (pewnie jak to u Apple 130 zł) przy cenie nowego iPhona jest relatywnie maleńki.\nJaromir Kopp „MacWyznawca”\tdnia 10 stycznia 2016 o godz. 09:46\nWyobraź sobie jak cierpiałem gdy Apple ponucił ADB, SCSI i Seriale na rzecz USB i FireWire… Jojstick na ADB kosztował połowę pensji i czekałem na niego 2 miesiące… dyski, nagrywarki, drukarki, skanery… po roku-2 już nie chciałem patrzeć na powolne ADB, Seriale czy SCSI. Bo postęp musi być 😉\nA tobie będzie łatwiej… jedną przesiadkę przeczekałeś 😉\nMaciej Nowakowski\tdnia 9 stycznia 2016 o godz. 22:42\nThunderbolt 3 nie będzie zaszyty w USB-C… tylko USB-C w Thunderbolcie 3. Tylko dlatego Apple się zdecydowało na takie złącze w obecnych MB12. Konstrukcje mieli gotową, tylko procesory, które dostali na pierwszą generację nie wpierały jeszcze TB3. W tym roku zobaczymy nowego MB12 z TB3, do którego będzie można podpinać monitory 4K/5K, a także urządzenia USB-C.\nJaromir Kopp „MacWyznawca”\tdnia 10 stycznia 2016 o godz. 09:37\nMożesz to rozwinąć w kontekście specyfikacji złącza USB-c?\nBo totalnie nie wiem co chcesz napisać… To specyfikacja złącza USB-c przewiduje użycie ponów do innych zadań, a nie odwrotnie. Sprawdź na usb.org ok?\nCo do problemów z Thunderbolt masz rację, ale z tym co jest w czym to trochę przesadziłeś 😉\nMaciej Nowakowski\tdnia 10 stycznia 2016 o godz. 14:43\nZłącze złączem, to tylko wtyczka. Jednak w komputerach z TB3 za tym złączem stoi zupełnie inna elektronika – kontroler „Alpine Ridge”. Jednym z wielu obsługiwanych przez niego trybów jest USB 3.0. Przełącza się we właściwy tryb, gdy wykryje kompatybilne urządzenie. To nie jest wykorzystanie dodatkowych pinów we wtyczce do czego innego, ale właśnie tych samych pinów do zupełnie różnych transmisji. Znamy to już z TB/TB2… to też nie był port mini DP, ale potrafił pracować w takim trybie. TB3 to nie jest USB-C i na pewno na nowych MacBookach przy tym porcie znajdziemy „piorun” 🙂 http://twimages.vr-zone.net/2014/04/alpine-ridge.jpg\nPS. Pamiętasz na pewno port ADB, to też nie było S-Video, a wykorzystywało ten sam connector 😛\nJaromir Kopp „MacWyznawca”\tdnia 10 stycznia 2016 o godz. 14:59\nMaciek… proszę Cię, nie ucz mnie o Thunderbolt bo zgłębiam temat już z 3 lata (jak nie 4).\nWyjaśnij mi co to zmienia, że będzie kontroler? Najpierw opracowano gniazdo USB-c (być może myśląc już o jego zastosowaniu z Thunderbolt), a nie odwrotnie. Prawda?\nA Thunderbolt to „zwykłe” wyprowadzenie magistrali PCIe + ew. funkcje cyfrowego wideo. Jak wsadzą to we gniazdko USB-c to będzie w gniazdku USB-c nawet jak tam domalują piorun. I tyle…\nJebaczKoz\tdnia 20 stycznia 2016 o godz. 14:46\nCzas najwyższy. UE już dawno moczyła im głowę.\nAby to tylko działało i spełniło funkcję a nie wymagało jedynie ochrzczonych przez Apple akcesoriów i kabli!\n„Ten kabel lub akcesorium nie ma certy….blablabla”


Scarlet Nexus - recenzja i opinia o grze [PS4, XONE, PC, PS5, XSX|S] - PPE.pl\nStrona głównaRecenzje gierScarlet Nexus - recenzja gry. Zjadacz mózgów\nKrzysiek Kalwasiński 23.06.2021\nScarlet Nexus - recenzja gry. Zjadacz mózgów\nScarlet Nexus wydaje się nieco generycznym przedstawicielem gatunku, zwłaszcza jeśli sporo ma się z nim, czy ogólnie japońszczyzną, do czynienia. Czy zatem warto sprawdzić produkcję Bandai Namco? Na to pytanie odpowie poniższa recenzja.\nScarlet Nexus przez samych twórców określany jest mianem "brain punk". Ma to związek z tematyką poruszaną na przestrzeni całego wątku fabularnego, ale przekłada się również na styl artystyczny gry. Za produkcję odpowiadają ludzie, którzy wcześniej pracowali przy takich seriach jak Tales of..., czy jeśli chodzi o pojedyncze gry - Code Vein. W składowych gry można doszukać się pewnych wspólnych elementów z wymienionymi tytułami, ale najnowsze dzieło Bandai Namco ma swoją własną tożsamość i charakterystyczny styl. Jak natomiast wypada jako całość? O tym przeczytacie w recenzji.\nWitaj w OSF. Odpocznij sobie teraz, bo jutro zaczynasz\nTak jak pisałem na wstępie recenzji, Scarlet Nexus sporo mówi o mózgach. W świecie przedstawionym w grze to wręcz temat przewodni. Społeczeństwo podzielone jest na "zwyklaków" i tych, których mózgi wykazują potężną moc. Ci drudzy, o ile namierzeni, trafiają do OSF - swoistego departamentu obrony przed Innymi (Others po angielsku). To coś w rodzaju obcych najeźdźców, którzy pojawili się po pewnych kluczowych dla ludzkości wydarzeniach. Nie chcę tutaj pisać zbyt wiele, bo fabuła i odkrywanie kolejnych niuansów to przyjemność sama w sobie.\nWystarczy powiedzieć, że scenariusz jest na tyle angażujący, że chce się poznawać kolejne wątki. Nie jest to mistrzowski poziom, ale wystarczająco dobry. Mamy też do czynienia z ciekawym konceptem (jak choćby cenzury narzuconej przez rząd wpływającej na to, co mieszkańcy mogą zobaczyć) i plejadę charakterystycznych postaci. Każda z nich jest wyjątkowa, o czym możemy przekonać się nie tylko dzięki głównemu wątkowi - okazje do tego pojawiają się przede wszystkim podczas wizyt w kryjówce, gdzie możemy uczestniczyć w wydarzeniach wzmacniających więź protagonisty z postaciami.\nWspomniana więź wzmacnia się również poprzez wręczanie im prezentów, czy korzystania z ich mocy podczas walki - o tym jednak będzie w dalszej części recenzji. Mimo, iż swoisty Social Link tutaj jest - nie ma co liczyć na finał rodem z Persona 5, gdzie po wielu godzinach dialogów możemy nawet związać się z postacią. Pogłębianie więzi wpływa bezpośrednio na rozgrywkę i zyskiwanie nowych możliwości w walce. Warto jednak brać udział w tych dodatkowych wątkach, bo sporo jest tutaj ciekawych, czy nawet zabawnych sytuacji.\nKolejną ważną rzeczą tyczącą się fabuły jest fakt, że do dyspozycji mamy dwie postacie. Wyboru dokonujemy na początku przygody i wiąże się to z czymś więcej niż zmianą awataru. Każda z postaci ma swoją własną historię i żeby poznać fabułę w pełni, konieczne jest ukończenie gry dwiema postaciami. W ten sposób obejrzymy nowe scenki fabularne i zwiedzimy inne miejsca. Warto więc ukończyć grę dwukrotnie, w czym pomaga tryb EX New Game - odpowiednik Nowej Gry +, gdzie przenoszony jest poziom postaci, posiadane przedmioty i tym podobne.\nPozostając jeszcze w temacie fabuły Scarlet Nexus, na rzecz tej recenzji muszę wspomnieć o tym, że pierwsze co rzuciło mi się w oczy, to duża ilość statycznych scenek. Przyznam szczerze, że nieco mnie to raziło, zwłaszcza jeśli chodzi o sceny akcji. Z czasem się przyzwyczaiłem, ale zdecydowanie wolałbym gdyby wspomniane sceny były w pełni animowane, tym bardziej że lubię te wymyślne akrobacje serwowane przez japońskich twórców. Sytuacja o tyle dziwna, że czasem podobne przerywniki są w pełni animowane.\nDrugie, co rzuca się w oczy to styl artystyczny. Postacie jak widać, to coś dla entuzjastów anime. Pod tym względem jest typowo i poprawnie. Wyróżnia się nieco otoczenie, choć też nie zawsze. Artyści bardziej popisali się dopiero w późniejszych etapach. Było kilka lokacji, w których podziwiałem ich kunszt, choć też nie będę przesadnie słodzić, że jest to coś wielce wyszukanego. Miło jednak dla odmiany trafić do lokacji z deszczem padającym do góry - ot jeden przykład.\nGra również ładnie się prezentuje podczas walki, choć oczywiście nie jest to poziom największych hitów jak choćby Final Fantasy VII Remake, czy nawet Kingdom Hearts III. W moje poczucie smaku trafiła kolorystyka - jednym razem zimna i stonowana, by w następnej chwili stać się neonową. Przy tym wszystkim nie zabrakło ciekawych efektów podczas korzystania z kolejnych mocy i wykańczania przeciwników w charakterystycznych dla japońskich dzieł animacjach.\nDoceniam też muzykę, ale nie będę ukrywać, że musiałem się nieco do niej przyzwyczaić. Nieco melancholijny temat przewodni przygrywający w menu głównym dobrze nastraja, ale podczas wizyty w mieście mieszczącym OSF, klimat nieco się zmienia i zaproponowane utwory nie znalazły od razu mojego uznania. Lepiej było natomiast w następnych lokacjach, a zwłaszcza podczas walk z bossami, gdzie do czynienia mamy z miksem gitarowych brzmień, dubstepu i wszelkiej elektroniki. Muzyka jest na tyle dobra, że z przyjemnością słuchałem jej również poza grą.\nSystemu walki Scarlet Nexus mogliśmy skosztować dzięki wersji demonstracyjnej. Niestety, nie jest tutaj idealnie. Jeśli liczyliście na poziom produkcji Platinum Games to możecie się trochę zawieść. Recenzowana produkcja nie była kreowana przez prawdziwych mistrzów (a przynajmniej na to wskazuje efekt końcowy), dlatego też system walki pozostawia trochę do życzenia. Największy problem miałem z zachowaniem postaci w niektórych sytuacjach. Często po wykonaniu ataku, uniku i kolejnych ciosów nie mogłem zmienić kierunku w jakim postać była skierowana - co też jest dziwne, bo korzystałem z systemu namierzania.\nZabrakło też możliwości anulowania ataku, by natychmiastowo wykonać unik, co doskwiera już nawet na normalnym poziomie trudności i w momentach, kiedy walczymy z większym przeciwnikiem, któremu towarzyszy kilku mniejszych. Niewygodne jest również korzystanie z przedmiotów szybkiego użytku - choć problem pojawia się dopiero podczas dłuższych i trudniejszych walk, kiedy to podczas akcji musimy się przedzierać przez kolejne przedmioty, których akurat nie potrzebujemy. Zabrakło tutaj opcji rozwinięcia listy przedmiotów i szybszego znalezienia ich.\nNie do końca wygodne jest przełączanie się pomiędzy celami, bo żeby to zrobić, musimy przytrzymać jeden przycisk i następnie użyć odpowiedniego drążka analogowego. Tyle dobrego, że klawisze możemy sobie dowolnie przypisywać. Nie zmienia to jednak faktu, że nawet jeśli nie przeszkadza to na początku, może zacząć przeszkadzać w końcowych etapach, które też przecież są najbardziej wymagające. Grę ukończyłem na poziomie normalnym i było kilka sytuacji, w których niemal zmieniłem na niższy. Dla zainteresowanych: poziom trudności możemy zmieniać w każdej chwili poza scenkami, więc nie musicie się martwić, że źle wybierzecie i gdzieś utkniecie.\nMimo pewnych braków, system walki jest ciekawy i fajnie się rozwija na przestrzeni gry. Z podstawami zapoznajemy się w samouczku, ale wraz z postępami fabularnymi dochodzi wiele nowych możliwości. We wcześniejszej części recenzji wspominałem o korzystaniu z mocy naszych towarzyszy. Całość polega na tym, że przez ograniczony czas możemy przykładowo widzieć rzeczy niewidzialne, przyprawić nasze ataki ogniem, czy korzystać z teleportacji. Początkowo możemy używać tylko jednej mocy jednocześnie, ale z czasem twórcy pozwalają nam łączyć je ze sobą, co w niektórych walkach jest kluczem do sukcesu.\nNie ma więc w żadnym wypadku swoistego zastoju. Twórcy stopniowo i sukcesywnie częstują nas nowymi mechanikami, których użyjemy nie tylko podczas walki, ale również w trakcie eksploracji. Do tego dochodzi rozbudowane drzewko rozwoju, w którym rozbudujemy umiejętności naszego bohatera. Szkoda, że przy tym wszystkim zabrakło lepszej pracy kamery i opcji wpływających na jej zachowanie - czy przykładowo oddalenie.\nNa potrzeby recenzji spędziłem ze Scarlet Nexus ponad 40 godzin. W tym czasie rozwiązałem kilkanaście zadań pobocznych, wszystkie wątki mające na celu budowanie więzi (Bond Episodes) i poznałem historię jednej z postaci. Zacząłem drugie przejście, którego jeszcze nie ukończyłem, ale już teraz mogę powiedzieć, że warto poznać obie ścieżki. Szkoda, że zadania poboczne to nic innego jak swoiste wyzwania (typu "zabij 2 przeciwników korzystając z określonej mocy") okraszone kilkoma linijkami tekstu od postaci, od której to zadanie otrzymujemy.\nMimo wszystko Scarlet Nexus to solidna pozycja. Szczerze mówiąc trochę stęskniłem się za czymś podobnym. Za tą japońską szkołą tworzenia gier. Bawiłem się bardzo dobrze, choć były momenty frustracji. Końcówka w pewnym momencie wydawała mi się przeciągnięta, ale zrzucam to na fakt, że przez ostatnie kilka dni w zasadzie nie odchodziłem od tej produkcji.\nCałość prezentuje dobry poziom, ale mogło być oczywiście lepiej. Podczas grania na PlayStation 4 nie uświadczyłem spadków animacji, czy innego rodzaju problemów. Graficznie gra prezentuje się poprawnie, choć jednocześnie bardziej oko cieszy sam styl artystyczny, o czym też wspominałem wcześniej. Jeśli więc macie ochotę na rasowego przedstawiciela Action-jRPG z angażującą fabułą, Scarlet Nexus zapewni kilkadziesiąt godzin dobrej zabawy.\nOcena - recenzja gry Scarlet Nexus\n+ Plejada zróżnicowanych postaci\n+ Dwie różniące się od siebie ścieżki fabularne\n+ Bond Episodes stanowiące fajną odskocznię od wątku głównego\n- Pewne braki w systemie walki\n- Sporo statycznych przerywników\nKrzysiek Kalwasiński Scarlet Nexus to przyjemne Action-jRPG na kilkadziesiąt godzin. Oferuje dobrą fabułę, ciekawą stylistykę, udany system walki (choć mający pewne braki), wpadającą w ucho charakterystyczną muzykę i nieciekawe zadania poboczne - które pełnią raczej funkcję dodatkowych wyzwań. Warto jednak sprawdzić.\nGaleria - recenzja gry Scarlet Nexus