Temat: Laboratorium 25.07.16 15:43\nOkrągłe pomieszczenie, do którego wejście znajduje się naprzeciw zejścia z Białej Wywerny. Zamknięte zostało ciężkimi, drewnianymi drzwiami – i nikt niepowołany nie powinien ważyć się minąć jego progu. Wewnątrz znajdują się różnego rodzaju czarnomagiczne artefakty oraz alchemiczne komponenty niezbędne do przygotowywania różnego rodzaju mrocznych rytuałów – krew jednorożca, ludzkie kości, czasem całe ciała lub tylko jego części. Ściany wsparte są na półkach uginających się pod ciężarem ksiąg, słoiczków i zestawów fiolek, a pośrodku znajduje się okrągły stół służący przeprowadzaniu eksperymentów.\nTemat: Re: Laboratorium 29.11.16 0:01\nMoże to była tylko jego wyobraźnia - a może temperatura w, i tak dość chłodnym pomieszczeniu, spadła jeszcze o kilka stopni? Wzrok Craiga w jednej chwili przestał skakać na boki, gdzie zatrzymywał się co jakiś czas to na drzwiach, przez które wchodzili kolejni rycerze, to na twarzach już zebranych. Co czuł, kiedy zobaczył ich zaledwie ósemkę? Złość - to z pewnością. Było ich tak niewielu. Tylko garstka zdecydowała się poświęcić własną przyszłość, duszę i całe życie budowaniu lepszego jutra. Tylko ósemka ofiarowała swoje umiejętności, charyzmę, swoje zdolności i swoje umysły do kreowania czystego świata. Tak niewielu. To było niemal bolesne.\nZ drugiej strony, odczuł swego rodzaju dumę. Oto zebrała się elita elit. Ci, którzy już zostali przeklęci - ci, którzy mieli na rękach krew najczystszej z istot. Ci, którzy gotowi byli na każde poświęcenie. Ci, którzy cofnąć się już nie mogli. Szybkie spojrzenie, które prześlizgnęło się po raz kolejny po zebranych w sali osobach było tym razem przepełnione pełnym błyskiem - byli braćmi w sprawie.\nKiedy w pomieszczeniu rozległ się głos Czarnego Pana, na jego twarzy nie drgnął żaden mięsień. Po plecach przebiegł jednak chłodny dreszcz. Czasem zadawał sobie pytanie - w jaki sposób chłopiec, na którego w szkole Craig nawet początkowo nie zwrócił uwagi - skupił wokół siebie taką potęgę i zaczął wywierać tak znaczący wpływ na swoją grupę popleczników... nie potrafił odpowiedzieć. Nie skupiał się jednak na tych myślach zbyt często - cóż one dziś znaczyły? Miał przed sobą nadzieję dla świata czarodziejów - tego, który mógł oczyścić świat. Więc jeśli jego służba mogła coś zmienić, uczynić jutro lepszym - gotów był na każde poświęcenie.\nKiedy jego skronie przeszyła ostra szpila bólu, musiał zacisnąć powieki. Spiął też mięśnie karku. Ciało odruchowo zapragnęło się bronić - szybko się jednak przed tym powstrzymał. Tym łatwiej mu to przyszło, gdy poczuł wiatr na twarzy. Zamrugał, zaskoczony że widzi siebie na miotle. To marzenie... To głupie, dziecięce marzenie, zakorzenione w nim aż tak głęboko. Tylko nieliczni o nim wiedzieli - nie było chlubą dla rycerza bujać w obłokach i śnić o zdobywaniu goli w jakiejś grze. Ale w tej chwili to się nie liczyło. Po prostu radował się tą senną wizją dopóki jedno, ostre słowo nie sprowadziło go na ziemię - niczym dosłowne gruchnięcie o murawę boiska. Drgnął lekko, przekręcając po chwili głowę w bok, aż mu lekko chrupnęło w karku.\nTo marzenie było piękne - czyste, niewinne. Niemal jak jednorożec, którego musieli zabić. Jedna z bardzo niewielu rzeczy, które - chyba - zostały jeszcze w jego osobie nieskalane. Jednak to nie jego spełnienia musiał pragnąć najbardziej. Nie to było jego celem. Musiał więc szybko pozbyć się resztek wizji, która przez kilka chwil zawładnęła jego umysłem. Służba. Na tym musiał się skoncentrować.\nNowy, czysty świat. Bez mugoli i szlam.\nZacisnął swoją dłoń na nadgarstku Czarnego Pana. To było tak nierealne, takie nierzeczywiste. Craig ponownie jednak odegnał niepotrzebne myśli. Przysięga. Musiała być wypowiedziana z mocą.\n- Na krew moich przodków - co powiedziałaby Rowan, słysząc co właśnie przyrzeka jej brat? - na moje życie, na wszystko co mi drogie... zaklinam się, oddaje ci swoją duszę. Zrobię wszystko, czego zażądasz, a moją myślą nigdy nie wstrząśnie zwątpienie.\nWypowiadając kolejne słowa żegnał się z częścią dawnego siebie.\n- Przybiorę nową twarz, jeśli będzie trzeba. Nigdy nie wykażę się słabością ani zawahaniem i stawię się na każde wezwanie. Wiem bowiem, że tylko tobie, książę Slytherinu, ostatni z rodu Gauntów, wężousty Czarny Panie, pragnę służyć.\nObserwował niemal jak zahipnotyzowany, jak złote wężyki wychodzące z różdżki gwaranta powoli oplatają jego rękę. Nie było odwrotu.\nSłużba albo śmierć.\nTemat: Re: Laboratorium 29.11.16 18:00\nWreszcie się pojawił. W chmurze czarnego dymu, dzięki zaklęciu, którego nas nauczył. Skupiał na sobie całą uwagę nawet wtedy, gdy się nie odzywał, gdy nawet na nas nie patrzył. A kiedy wreszcie zabrał głos wszyscy słuchaliśmy go w nabożnym skupieniu. Trudno było mi powiedzieć, czy bawi go wzbudzany szacunek, czy bawi się skrywanym strachem. Był nierozwikłaną przez nikogo zagadką. Tak jak jego słowa zwiastujące coś, czego sam nie byłem pewien. Poczułem jednak jak po moich plecach przebiega lekki dreszcz, gdy Czarny Pan zakwestionował lojalność rycerzy. Nie moją, na pewno nie moją, jej mogłem być pewien. Nigdy nawet przez myśl nie przeszła mi zdrada. I to nie tylko dlatego że wiedziałem, jak skończy się próba wykiwania tego konkretnego czarnoksiężnika. Wszyscy chyba pamiętali, co stało się z Samaelem za znacznie mniejsze przewiny.\nBól wdarł się do mojej czaszki nagle, chociaż się go spodziewałem. Niezależnie od tego, jak bardzo myślałem, że jestem gotowy, nigdy nie byłem. Czyjaś obecność w moich własnych myślach, mroczna siła, która penetrowała najskrytsze pragnienia i największe obawy z łatwością, z jaką ptaki wzbijają się do lotu. Nie opierałem się, próbowałem poddać się jej potędze, by zmniejszyć ból. Ale ten i tak przestał mieć wreszcie znaczenie, kiedy zobaczyłem to, o czym marzyłem od tak dawna. Widziałem właściwy porządek świata, a w nim ukrytą też moją zemstę. Mugoli, którzy znaleźli się wreszcie na właściwym miejscu i nas, czarodziejów na piedestale. Robiliśmy to, do czego zostaliśmy stworzeni - władaliśmy światem. Wizja trwała. Jednocześnie całą wieczność i zaledwie chwilę. Zagubiony w marzeniach nie potrafiłem powiedzieć, ile dokładnie minęło czasu. A kiedy obrazy mojej imaginacji zastąpiły te realne wiedziałem, że jestem gotów dla mojego marzenia poświęcić wszystko. Czy nie było to też marzenie Czarnego Pana? Czy nie tego chciał? Odpowiedniego miejsca dla czarodziejów? Dla tej wizji mogłem poświęcić bardzo wiele.\nWyciągnąłem różdżkę, kiedy dłonie Czarnego Pana i Perseusa się spotkały. Słowa przysięgi dźwięczały mi i w myślach, i w uszach. Nie miałem problemów, by samemu je wypowiedzieć, gdy dotknąłem zimnej ręki i pozwoliłem złączyć się z Nim wieczystymi ślubami wierności i posłuszeństwa.\n- Na krew moich przodków, na moje życie, na wszystko co mi drogie, - słowa układały się na moich ustach same, rozbrzmiewały niesamowitą siłą - zaklinam się, oddaje ci swoją duszę. Zrobię wszystko, czego zażądasz, a moją myślą nigdy nie wstrząśnie zwątpienie. Przybiorę nową twarz, jeśli będzie trzeba. Nigdy nie wykażę się słabością ani zawahaniem i stawię się na każde wezwanie. Wiem bowiem, że tylko tobie, książę Slytherinu, ostatni z rodu Gauntów, wężousty Czarny Panie, - wiedziałem, że za chwilę nie będzie ucieczki. Że zwiążę się z innym człowiekiem tak, jak nigdy nie związałem się z nikim, że oddam mu wszystko, co dla mnie ważne. Ale nawet się nie zawahałem - pragnę służyć.\nA więc to byli już wszyscy, pojawienie się Lorda Voldemorta w chmurze czarnego dymu i jego słowa potwierdziły przypuszczenia Avery’ego, który coraz wyraźniej dostrzegał zachwianie wartości, które powinni wyznawać Rycerze i konieczność przeprowadzenia zmian, o których wspomniał ich przywódca. Przytaknął głową nieznacznie, w niemy sposób przyznając słuszność i jednocześnie zaciskając mocniej dłoń dookoła sztywnego materiału kryjącego w sobie zdobycze okupione śmiercią nie pojedynczą, a potrójną. W pełni świadomy swoich czynów, wciąż odmawiał sobie głębszej refleksji nad tym, co uczynił - poświęcenia były przecież konieczne. Nie byli zbyt rozmowni, odpowiedzi nie były oczekiwane, a po enigmatycznym wstępie nastąpił dobrze znany, choć wciąż nieoswojony punkt programu. Wdarcie się do umysłu przywołało tępy, pulsujący ból w czaszce, zmuszając Perseusa do wstrzymania oddechu, tym razem jednak nastąpiło nieoczekiwane i zamiast zwyczajowego przeczesywania myśli i wspomnień, szlachcicowi było dane ujrzeć coś zupełnie odmiennego. Czarny Pan wiedział o nim wszystko, znał każdą, nawet najmniejszą jego tajemnicę, miał w dłoni wszystkie narzędzia, by podsunąć mu tuż pod nos nęcące wizje tego, czego pragnął najgoręcej w formie, która pozostawała zrozumiała tylko dla nich dwóch. Avery nie pożądał przecież tytułu, który szczególnie ostatnimi czasy zdawał się być zupełnie pusty, nie pożądał wygodnego, skórzanego fotela w urządzonym ze smakiem gabinecie w najbardziej reprezentacyjnej części ministerialnego gmachu ani sterty papierów oczekujących na jego zamaszysty podpis - jego marzenia obracały się dookoła tego wszystkiego, co symbolizowała pozycja na szczycie Ministerstwa: nieograniczonej władzy i zastępu popleczników prezentujących wszystkie liczące się ugrupowania społeczne, posłusznych jego życzeniom niczym marionetki, których sznurki dzierżył w dłoni, by pociągać w dowolnym momencie i zmuszać do tańczenia w rytm jemu tylko znanego taktu. Koniuszki jego palców zaświerzbiły, zupełnie tak, jakby już zaciskał je dookoła delikatnych strun, by te naprężyły się i rozbrzmiały echem jego triumfu, lecz iluzja - niezależnie od tego, jak realną wydawała się być - wciąż pozostawała tylko iluzją, a zatem rozmyła się pod jego powiekami, wyparta głosem Czarnego Pana, przywołującego go na powrót do laboratorium. Zamrugał trzykrotnie, otrząsając się z resztek snu na jawie, charakterystyczny ból w skroni zapulsował po raz ostatni, a przez głowę Perseusa przemknęło pytanie o to, jak długo nurzał się w krainie skrywanych głęboko ambicji. Mogę dać wam wszystko, czego pragniecie. Nie wątpił w to ani przez chwilę, przywołując z odmętów pamięci wszystkie te razy, gdy czarnoksiężnik w parę uderzeń serca dawał pokaz swojej niespotykanej mocy, która zdawała się wzrastać przy każdym kolejnym spotkaniu i którą dzielił się z tymi, których uznał za godnych. Chociaż Avery nigdy nie był osobnikiem ulegającym fantazjom ani snującym zbyt optymistyczne plany na przyszłość, teraz czuł przepełniające go dziwne podekscytowanie, zacierające całkowicie irracjonalne niepokoje. U boku Lorda Voldemorta nie było rzeczy niemożliwych - tego, że właśnie tu było jego miejsce, był pewny jak niczego innego w całym swoim życiu. Cena dźwięczała w jego myślach nieznośnie, przypominając o utkwionym w niego rozumnym spojrzeniu konającego jednorożca, o atramentowym firmamencie odbijającym się w jego pustych oczach i o gęstej krwi, oblepiającej srebrem dłoń dzierżącą fiolkę przytkniętą do szyi zwierzęcia. Przekleństwo zrodzone z zamordowanej niewinności miało zbierać swoje żniwo aż do ostatniego jego tchnienia, czy jeśli więc nosił na sobie niezmywalne piętno własnych zbrodni, był sens opierać się temu, co przychodziło niemalże naturalnie? Zaszczepiona idea rozprzestrzeniła się w jego umyśle niczym zaraza, wymazując wszystkie boczne ścieżki czy możliwość cofnięcia się i pozostawiając go z banalnie prostym wyborem - była tylko jedna droga, droga prowadząca naprzód. Coraz pewniej stawiał na niej kroki, czując już tylko narastającą ciekawość przed tym, co znajdzie za kolejnym zakrętem. Gdy nadeszła jego kolej na składanie przysięgi, zerknął przelotnie na Ignotusa, będącego jego gwarantem, a następnie pewnie wyciągnął dłoń w kierunku chłodnego nadgarstka Riddle’a, by patrzeć, jak złota nić oplata ich ręce symbolem wiecznej obietnicy.\n- Na krew moich przodków, na moje życie, na wszystko co mi drogie, zaklinam się, oddaje ci swoją duszę - wypowiadał pierwsze słowa przysięgi, bez chwili zastanowienia wkładając na szalę drogie osoby, których twarze zamigotały tuż przed jego oczami. - Zrobię wszystko, czego zażądasz, a moją myślą nigdy nie wstrząśnie zwątpienie. Przybiorę nową twarz, jeśli będzie trzeba. Nigdy nie wykażę się słabością ani zawahaniem i stawię się na każde wezwanie - kontynuował, przyrzekając bezgraniczną lojalność, której dowodził już wcześniej. - Wiem bowiem, że tylko tobie, książę Slytherinu, ostatni z rodu Gauntów, wężousty Czarny Panie, pragnę służyć. - Pierwszy i jedyny raz w swoim życiu czuł dumę w zginaniu karku - ale przecież było to jedyne adekwatne uczucie w trakcie zawiązywania paktu z utożsamieniem nieograniczonej potęgi.\nTemat: Re: Laboratorium 29.11.16 18:13\nNikt z was się nie wycofał - złożyliście przysięgę wieczystą wiernej służby Czarnemu Panu. Jeśli ktokolwiek z was zdradzi, sprzeciwi się jego woli, nie wykona rozkazu - zginie. Złożyliście swoje dusze w ręce lorda Voldemorta. Po tym jak świetliste wstęgi otuliły zaciśnięte ręce Jego i ostatniego pośród rycerzy, Perseusa, Czarny Pan wycofał się z zadowoleniem.\n- Czaszka - zarządził, wyciągając szponiastą dłoń w kierunku Morgotha. Kiedy ją otrzymał, uniósł ją lekko ku górze, obrócił i spojrzał prosto w jej puste oczodoły - następnie położył czaszkę na stojak znajdujący się na stole laboratoryjnym i przyłożył różdżkę na środek jej czoła. Wypowiedział inkantację - sięgnęło was blade, szmaragdowe światło, a czaszka rozpadła się na dwie idealnie równe części. Tylna - równie prędko obróciła się w proch, przednią Czarny Pan obrócił wierzchem ku sobie i rzucił na nią kolejne zaklęcie. Biała kość zaczęła się utwardzać, błysnęła, pokryła się metaliczną substancją - puste oczodoły, pusty nos, śmiejąca się szczęka jęły splatać się w upiorniejsze wzory. Trofeum po zamordowanym mugolu zamieniło się w coś, co przypominało wenecką czaszkę wykonaną z twardego metalu.\n- Będziecie potrzebować nowej twarzy - odniósł się do przysięgi, wręczając maskę Morgothowi, a następnie spoglądając wyczekująco na pozostałych - naśladując ruchy i słowa Czarnego Pana, których choć nie rozumieliście, to które jednak wciąż dźwięczały wam w głowach, byliście w stanie powtórzyć rytuał i sami stworzyć swoje maski - maski śmierci.\nDokonanie rytuału nie wymaga żadnego rzutu - należy założyć jego powodzenie. Otrzymaliście maskę śmierciożercy - powinniście opisać jej indywidualny wygląd, zwrócić uwagę na kształt, barwę i zdobienia. Na odpis macie 48h.\nTemat: Re: Laboratorium 29.11.16 19:33\nWszyscy byli złączeni losem już na dobre z Czarnym Panem. Każde z zebranej ósemki. Znał konsekwencje, ale nie zamierzał w jakikowielk sposób się sprzeciwić woli czarodzieja przed sobą. Wiedział, że może mu zawierzyć i wiedział, że o cokolwiek Riddle go poprosi, rozkaże będzie słuszne. Bo właśnie tego potrzebowali, by zwyciężyć - jedności i poświęcenia do dalszych działań. Morgoth dość miał tego całego oczekiwania i nie robienia niczego, co mogło pozbyć się tych obrzydliwych szlam, utwierdzenia, że szlachcice jak i cały czarodziejski świat powinien być oczyszczony. Ile przecież drajców chowalo się za znanymy, arystokratycznymi nazwiskami? Podczas skaładania przez innych przysięgi, wyczuwał, że powinno ich być więcej, chociaż jeśli tylko oni się na to zdobyli... Co z pozostałymi?\nMorgoth sięgnął pod poły płaszcza, gdzie przy boku znajdowała się sakwa z trofeum, które mieli zdobyć od szlamy. Miał całą noc na pozbycie się całej tkanki, która mogła jeszcze w jakikolwiek sposób świadczyć, że należała do żywej istoty. Teraz była jedynie wieloma zespolonymi ze sobą szwami kośćmi. Bladymi i doskonale widocznymi. W półmroku laboratorium czaszka zdawała się wręcz najjaśniejszym elementem. Wyciągnął ją w kierunku Czarnego Pana, który odebrał zdobycz i zaczął coś, czego Yaxley jeszcze nie widział. Obserwował jak z czaszki zaczęła tworzyć się maska. Jakaś substancja mieniąca się na srebrzysto pokryła powierzchnię kości zmieniając jej strukturę od najmniejszej z komórek. Szczęka zaczęła się wydłużać i przestała aż jej koniec sięgał jeszcze kilka cali poza brodę. Powierzchnia poza czołem rozgrzała się do czerwoności, wypalając plątaninę roślinnych wzorów. Zaraz jednak Morgoth spojrzał na spłaszczony front czaszki, który zaraz pod pustym nosem zaczęła zapadać się, tworząc głęboką szczelinę szeroką na niecały cal, długą na ponad trzy, a po dwóch stronach wgłębienia wzdłuż jego linii pobiegły wygładzone tarczki. Na płaskim czole pojawiła się jakby wycięta odwrócona litera Y, której dwa ramiona nachodziły lekko na oczy, a pomiędzy nimi był jeszcze trójkąt - pomiędzy oczodołami stając się centrum całej maski. Otwory na poziomie oczu były wąskimi, długimi szczelinami, które miały kryć ten element twarzy w cieniu.\nWziął ją od Czarnego Pana i spojrzał na zmienioną już czaszkę. Zwężona na dole i rozszerzająca się ku górze pokryta roślinnymi wzorami z bagien. Jego maska. Jego nowa twarz jak to nazwał Riddle. Morgoth podniósł spojrzenie na Czarnego Pana, a potem na resztę zebranych. Zaczynało się to na co czekał.\nTemat: Re: Laboratorium 30.11.16 14:23\nKiedy odbierała życie przypadkowemu mugolowi, w okrutny, brutalny sposób przekreślając jego plany, marzenia i uczucia, nie czuła nic poza obrzydzeniem. Kiedy patrzyła na wykrwawiającego się starca, nieosiągalnego potwora z dzieciństwa, okazującego się jak najbardziej śmiertelnym, nie czuła nic poza zdziwieniem - że przyszło jej to tak łatwo, że moralność, jaką jej wpojono, nie uruchomiła procesu autodestrukcji. Dopiero kiedy najniewinniejsze, najpiękniejsze magiczne stworzenie, padało na wilgotny katafalk leśnego mchu, coś w jej sercu rozbłysło ostatnim, mocnym płomieniem, a potem bezpowrotnie zgasło, czerniejąc, utwardzając się, nadbudowując rakotwórczą tkankę na czymś, co niegdyś pulsowało czystością. Nie sądziła, że kiedykolwiek odczuje coś równie intensywnego, w bolesny sposób zmieniającego, obdzierającego z wolnej woli lecz paradoksalnie uwalniającego z wszystkich nałożonych na nią kajdan, lecz dopiero w momencie, w którym złożyła Wieczystą Przysięgę, przeżyła to do końca. Oddając się Czarnemu Panu całkowicie i ostatecznie, ofiarowując mu swoje życie, rozpoczynała zupełnie nowy etap, w którym każdy kolejny oddech nie należał już do niej. Świadomość nieuchronności posłuszeństwa petryfikowała i nakręcała spiralę chorego triumfu, lecz gdy złote więzy opadły i Deirdre znów stanęła przy kamiennym blacie, emanowała nagłym spokojem. Serce zwolniło rytm, rumieniec podekscytowania spłynął z policzków a spięte ramiona rozluźniły się. Wszystko zostało już powiedziane, wszystko zostało już przyrzeczone i wszystko, czego pragnęła, gdy tylko dowiedziała się o istnieniu Czarnego Pana, właśnie się spełniło. Dzięki jej pracy, poświęceniu, sile, ambicji i...dzięki niemu.\nPrzesunęła wzrokiem po zgromadzonych mężczyznach, zatrzymując spojrzenie na Tristanie. Czy był z niej dumny? Czy był dumny z siebie? Przyprowadzenie potencjalnych współbraci zawsze wiązało się z ryzykiem, wielu zawiodło, wielu, nawet tych najdłużej popierających Lorda Voldemorta, nie podjęło się wykonania zadania, a ona stała tutaj, ciągle czując lodowaty uścisk dłoni na swoim nadgarstku. Razem składali przysięgę, razem mieli mu służyć.\nZe skupieniem obserwowała działania Czarnego Pana. Czaszka. Skomplikowane, obce inkantacje. Pękająca kość, zamieniająca się w metal. Źrenice Deirdre rozszerzyły się, gdy i ona sięgnęła po mordercze trofeum, rozpoczynając jej modyfikację. Czyniła to pieczołowicie, powoli, ze skupieniem, obserwując jak przód czaszki zamienia się w twarz, stworzoną z czystego, choć postarzanego szlachetnie srebra. Piękna, obojętna maska, bez płci, bez wieku, z czarnymi szczelinami oczu, nozdrzy i ust, w niektórych miejscach lśniąca tak, że przy odpowiednim skupieniu z powodzeniem mogłaby odbijać rzeczywistość. Twarze cierpiących wrogów, ich puste, przerażone, ostatnie spojrzenie? Różdżka Tsagairt ponownie ruszyła ku górze maski, pokrywając ją drobnymi, minimalistycznymi zdobieniami. Żadnych kwiatów, żadnych runów, jedynie labirynt delikatnych, regularnych linii, obojętnych i bezbłędnych, wyrytych w srebrze. Jej nowa twarz, kolejna maska, jaką miała prezentować światu; tym razem maska idealna, naznaczona śmiercią.\nTemat: Re: Laboratorium 01.12.16 0:44\nWyrwanie cudzego żywota z wiotczejącego ciała, prócz władzy rzucało ponadto na ramiona ciężar odpowiedzialności. Avery przyjmował owo brzemię będąc świadom konsekwencji, osiadających na nim jak larwy pokrywało gnijące w ziemi zwłoki. Chciał, by umierając patrzyli na jego twarz, by go pamiętali, by bali się, by wręcz wyczekiwali na ten krótki moment ulgi. Zbawiennej. Podobała mu się zasianie w tym podłym, niechlubnym (czy aby na pewno?) czynie ziarna artyzmu. Pozostawał skrajnym estetą, hołdując minimalizmowi, aczkolwiek doceniał także i teatralne efekty w postaci rekwizytów z wyprutych wnętrzności oraz uroczego dźwięku łamanych kości. Preludium do zebrania bardziej krwawego żniwa, wywołującego rażące obrażenia. Skóra zdarta z twarzy, wydostanie na wierzch parujących od wysiłku mięśni, rozerwanie żył i tętnic, demonstracja wypływających zewsząd płynów ustrojowych. Ofiary były mięsem, a Avery tworzył nimi dekoracyjną ars moriendi. Połamane żebra, puste oczodoły, ścięgna groteskowo trzymające się białych, zgrzytających kości. Piękno w tej najbrudniejszej postaci, mogącej zachwycić nie tylko turpistów. Serwował wszak śmierć na eleganckiej, złotej tacy, gwarantując każdemu efektowne zejście z tego świata, szumne zakończenie, wieńczone oklaskami zachwyconej widowni. Milczącej i po fakcie - również dość ponurej, biorącej udział w festiwalu ścinania pokłosia.\nLudzie ginęli w agonii, zaznaczając swą bytność krzykiem urwanym w pół tonu, jękliwą prośbą, błaganiem. Nic jednak nie mogło sprowadzić na nich miłosierdzia, kiedy Avery bezlitośnie zaklęciem po zaklęciu przecinał wątłe nici, trzymające ich przy życiu. Jednorożec odchodził inaczej. Wolniej, dostojniej, przeszywając Samaela na wskroś rozumnym spojrzeniem wielkich oczu. Wiedział, że z tą chwilą stał się przeklęty, lecz strach przeradzał się w irracjonalną dumę. Sprostał zadaniu, własnoręcznie ukrócił trzy istnienia, po raz kolejny złożył Przysięgę Wieczystą, obiecując mu swą służbę. Przyrzekł mu więcej: życie i duszę, stając się jednym z wybranych, najwierniejszych, nagrodzonych specjalnymi względami. Wraz z obietnicą spełnienia najskrytszych pragnień dostając ostrzeżenie. Jego nie interesowały półśrodki, chciał mieć ich wszystkich, na wyłączność.\nTransformacja białej, świecącej w półmroku laboratorium czaszki sprawiła, że Avery nie mógł oderwać oczu od Czarnego Pana, od ruchów jego nadgarstka, od wąskich ust syczących przedziwne, niezrozumiałe inkantacje. Obce, a mimo wszystko wyraźnie rysujące się w podekscytowanym umyśle, gotowym do powtórzenia rytuały, mającego obdarzyć go upiorną całością. Dosłownie przekuwał plugawe kości mugola na swoją nową twarz. Maskę, przyjmowaną specjalnie dla lorda Voldemorta.\nŁup w jego dłoniach powoli tężał, kości się kruszyły, odsłaniając warstwę polerowanego metalu. Błysnęło złoto o przytłumionym połysku, powierzchnia wygładzała się, stając się plastyczna, podatna na rzeźbienie myślą. Idealnie bezosobowa maska, nie wyrażającą uczuć, emocji, beznamiętna, chłodna, jednocześnie piękna i przerażająca. Ostre kości policzkowe, ciemne szczeliny w kształcie pików zamiast zionącego czernią wycięcia na usta. Złoto o ton ciemniejsze zaznaczające oczodoły, delikatne linie przecinające ją całą, od czoła, wzdłuż brody, znacząc abstrakcyjnymi, niedostrzegalnymi z daleka wzorami gładką fakturę. Chirurgicznie czysta, nieskażona, perfekcyjna, zbrodnicza - maska, jaką musiał przyodziać już na zawsze i ... nauczyć się zasłaniać ją innymi.\nTemat: Re: Laboratorium 01.12.16 1:57\nZłote nici znikły a Craig wycofał się na swoje miejsce.\nTak oto zaprzedał duszę diabłu. Chyba było to całkiem dobre określenie? Już na zawsze miał być spętany przez tego, który miał uwolnić społeczność czarodziejów od szlam i mugolaków. Stał się częścią dzieła, które miało być opowiadane z dumą przez późniejsze pokolenia. Zmiany nigdy nie są pokojowe. Wymagają poświęceń. Wymagają ofiar. Krwi.\nŚmierć jednorożca miała prześladować go już do końca życia. Ale była nieunikniona. Czasem nawet niewinni musieli płacić, by nastąpić mogła znacząca zmiana. Jednakże widoku życia znikającego w oczach tegoż majestatycznego zwierzęcia Craig nigdy nie zapomni. Prześladowało go ono nawet w snach. Nie sypiał więc ostatnio dobrze. Ale takiego czynu potrzebował. By móc przekonać samego siebie, że jest gotów, by służyć w pełni.\nSpojrzał na swoją szkatułę, kiedy zobaczył, co Czarny Pan zrobił z czaszką przyniesioną przez Morgotha.\nA więc wszystko miało jakieś przeznaczenie. Nie była to jedynie próba, mająca na celu tylko i wyłącznie sprawdzenie ich umiejętności i lojalności. Z niejaką dumą wyciągnął z pudełka czaszkę zamordowanej przez siebie kobiety. Przypomniał sobie, dlaczego właśnie tę mugolkę wybrał. Bo była piękna. Bo takiej urody pragnęła niejedna czarownica czystej krwi. Więc ona nie mogła dłużej chwalić się taką twarzą. Przypomniał sobie moment, kiedy najpierw żywcem oskórował jej głowę. Zastanawiał się wtedy też, czy jej czaszka będzie równie piękna co twarz? Cóż, teraz miała taką szansę.\nOdczytując inkantacje przekazane mu przez Voldemorta, Craig wysunął swoją różdżkę z rękawa i uniósł ją nas czaszką. Ta po chwili zaczęła pokrywać się czarnym srebrem. W oczodołach pozostały dość szerokie szpary, nieutrudniające widzenia. Cała twarz od brwi w dół oraz środek czoła zostały naznaczone drobnymi, jaśniejszymi zdobieniami - nie był to motyw roślinny, raczej plątanina zgrabnych, delikatnych krzywizn, tworzących razem piękne ornamenty - w okolicach nosa przechodząc gładko w gadzią łuskę. W miejscu ust powstała charakterystyczna szpara, przysłonięta jednak siedmioma maleńkimi grotami. Zapadnięte policzki, mocno zarysowana szczęka i wystające kości policzkowe - upodobniały maskę do twarzy samej śmierci. Do twarzy, niosącej rozpacz i zagładę każdemu brudnemu stworzeniu, kalającemu dobre imię czarodziejów. Twarz, której od tej chwili, należało się po prostu bać.\nTemat: Re: Laboratorium 01.12.16 17:54\nMyśli o wycofaniu się nawet nie przemknęły przez pochłoniętą wizjami potęgi i nieśmiertelności głowy Avery’ego - jakże by mogły, skoro los swój przypieczętował jeszcze na długo przed przepleceniem swojego życia złocistą nicią wiążącą go nierozerwalnie z Czarnym Panem, jeszcze na długo przed odkorkowaniem pierwszej fiolki, by zebrać gęstą krew, przybliżającą go o krok w kierunku, który obrał już dawno. Chociaż nie miewał problemów z podejmowaniem spontanicznych decyzji - ba, szczycił się tym, że zdroworozsądkowe podejście umożliwiało mu skuteczne działanie pod presją czasu - tak w życiu prywatnym wolał przemyśliwać wszystko na chłodno, skrupulatnie wyznaczać obrane ścieżki i popierać wybory zgromadzonymi informacjami. Nie czuł ciężaru przysięgi, nie czuł ciężaru słów, które wydobywały się z jego ust zupełnie naturalnie i z nadspodziewaną lekkością, która jednak nie zastąpiła zdecydowania przebrzmiewającego w każdej wypowiadanej sylabie.\nSpojrzenie przenikliwych tęczówek utkwił w czaszce, która pod wpływem finezyjnych, obco brzmiących zaklęć szybko przestała przypominać swoją pierwotną, plugawą formę, stając się jedynie szkieletem dla maski graniczącej z dziełem sztuki. Nowa twarz, pierwszy z punktów przysięgi już się urzeczywistniał - jak szybko Lord Voldemort upomni się o wywiązanie z reszty obietnic? Wygotowana do nagiej kości czaszka pobłyskiwała w dłoni Perseusa upiorną bielą, wyjaśniając jednocześnie, dlaczego tego wieczoru spotykali się w laboratorium. Avery umieścił swoje trofeum na stojaku i przyłożył do niej cisową różdżkę, by odtwarzając ruchy i inkantacje Czarnego Pana, pozbyć się zbędnej części czaszki, która obróciła się w nicość, pozostawiając go z frontalną. Lekki uśmiech zatańczył na pełnych wargach szlachcica; gdy metaliczna substancja pochłaniała płaskie kości, wiedział już, jaką maskę pragnął przywdziewać. Ostre krawędzie pękniętej czaszki zaokrągliły się, stając się miłe w dotyku, stalowoszary metal nadbudował miejsce nieistniejących chrzęści nosa, by zwieńczyć uwypuklenie szczelinami nozdrzy. Puste oczodoły zawęziły się w migdałowym kształcie, by utrzymywać w cieniu jasne tęczówki twarzy skrytej pod maską, której srebrzyste wargi, choć rozdzielone szczeliną, zdawały się być zaciśnięte w wąską, nieznacznie wygiętą linię. Wyraziście zarysowany kształt szczęki, wysokie kości policzkowe, lśniąca powierzchnia o barwie wiekowego srebra. Drobne wyżłobienia perfekcyjnie symetrycznych linii tylko pozornie służyły walorom wyłącznie ozdobnym - chociaż metalicznej warstwy nie przecięły utarte symbole czy sztampowe zdobienia, Avery wiedział, że krzyżujące się ze sobą linie tuż przy skroni układają się w runę thurisaz, hagalaz wpasowywał się we wzory u nasady nosa, powyżej, przy linii marsowej znajdował się algiz, na wysokości łuku kupidyna wkomponowana została isa, a dzieła zatajonego całkowicie w plątaninie nieczytelnych wzorów dopełniała runa tiwaz w centralnej części czoła. Drobne akcenty przeznaczone tylko dla niego, dodające mistycyzmu zamierzchłych znaków i w jakiś nieoczywisty sposób personalizujące chłodne, metaliczne oblicze - teraz jego bliźniacze.\nTemat: Re: Laboratorium 01.12.16 18:06\nI stało się. Ofiarowali mu swoje usługi, swą lojalność i oddanie wraz z duszą. Zaprzedali ją za tanią obietnicę spełnienia najskrytszych marzeń, najbardziej abstrakcyjnych i pięknych. Najgłębszych. Znał ich przecież na wylot, tak dobrze jak nikt inny — być może nawet oni sami. Jego obecność emanowała potęgą, wzniecała głód śmierci i żądzę posiadania tego, czego inni mieć nie mogli. Był ich ostatnią, jedyną nadzieją, powoli kiełkującą w ich nagich umysłach, pustych jak opróżnione naczynia sercach. Zepsutych. Trędowatych. Gnijących. Cuchnących złem w najczystszej postaci.\nNie musiał się zastanawiać nad tym, co się wydarzy, jeśli spróbuje mu się przeciwstawić. Nie zamierzał tego robić. Był mu oddany od pierwszej chwili, gdy go poznał, czując bijąca od niego siłę i moc, która przypominałaby smołę, gdyby tylko mogła przybrać jakąkolwiek materialną formę. Gęstą, obłapiającą, czarną i zdradliwą. Czując ból spiętych mięśni wokół kręgosłupa patrzył na nieznany do tej pory rytuał. Słuchał nieznanych zaklęć, obserwował skutki wypowiadanych inkantacji, których do tej pory nie przyszło mu poznać. To miejsce kipiało czarną magią, a w burzynach pojawiała się obca twarz rodzona w przysięgach wierności i przyrzeczeniach posłuszeństwa. Ze zła i śmierci powstawała maska, którą założą i już nigdy się jej nie pozbędą.\nNawet śmierć jej nie zdejmie.\nWyciągnął swoją czaszkę z worka, nie widząc w niej już rysów młodego, upitego studenta, którego oczodoły wypełniały szarańcze i robactwo zjadającego go żywcem w opuszczonej londyńskiej uliczce. Była pusta, biała, dobrze wygotowana. Kiedy ją szykował, nie podejrzewał nawet do czego będzie mu potrzebna. Teraz celował w nią różdżką, powtarzając rytuał po Voldemorcie. Błysnęło szmaragdowe światło, pękła, mugolska kość pokryła się metaliczną cieczą. Zalała szwy, wygładziła nierówności, uformowała prosty nos, wypełniając dziurę w kości. Srebrzysty kolor stopniowo ciemniał, przybierając odcień brudnej stali, jak jego oczy w każdy pochmurny dzień, a w końcu osiągając barwę antracytu. Rząd zębów zniknął, a na jego miejscu powstała pozioma szczelina, przypominająca rozchylone usta, spięta metalowymi klamerkami. Nowa twarz Mulcibera zachowała swój kościsty kształt. Poliki maski wydawały się zapadnięte, wklęsłe, podkreślające kształt formy pod spodem. W dużych, pustych oczodołach pojawiła się cieńsza i ciemniejsza powłoka ze szparami w kształcie migdałów, przypominającymi nieco zmrużone, podłużne oczy. Różdżka drgnęła lekko w jego dłoni i w tej samej chwili gładką powierzchnię nowej twarzy naruszyły płytkie szczeliny, nieco ciemniejsze od całości. Nad linią brwi, ku skroniom i wzdłuż nich w cienkich lekko zawiniętych kształtach, przypominających cierniowy krzew, spływające wraz z nosem w doliny oczodołów i zachodząc lekko na uwypuklenia stalowych kości. Nie przypominały wymyślnych ornamentów, ale czyniły maskę twarzą ułożoną w konkretnej logice, nie pozbawioną sensu i bezmyślnej przypadkowości. W jednolitym oświetleniu mogła wydawać się bez wyrazu, przy grze cieni stawała się złowieszcza.\nTemat: Re: Laboratorium 01.12.16 20:25\nPatrzyłem w skupieniu na ruchy różdżki, które z czaszki mugola tworzyły maskę godną samej śmierci. Tym się stawaliśmy, jej posłańcami odbierającymi życie na zawołanie. Pojawiającymi się w kłębach czarnego dymu, by rzucić zaklęcia, które w rozbłysku zielonego światła na zawsze zamkną oczy tych, którzy staną nam na drodze. Nie czułem wyrzutów sumienia, kiedy zabijałem mugolkę. Jedyne, o czym wtedy myślałem to obrzydzenie. Była jak karaluch, którego zgniotłem butem. Teraz jednak stawała się czymś więcej. Nie była już kupą niepotrzebnego nikomu miejsca zabierającego nam powietrze, wysysającego życie swą pasożytniczą egzystencją. Jej marne życie miało wreszcie nabrać sensu po śmierci. Jej czaszka miała być moją nową twarzą, przypominać o misji, o tym, co gotów jestem poświęcić, by ją spełnić.\nNaśladowałem ruchy różdżki Czarnego Pana patrząc jak kość pomału zaczyna się zmieniać. Nabiera metalicznej barwy. Zmienia się w coś, co bardziej przypominało mnie. Taką twarz miała śmierć w bajkach, które czytała mi mama, kiedy jeszcze nie miałem pojęcia o tym, co ona oznaczała. Pamiętam obrazki z książki z baśniami, strony poryte cyrylicą. Śmierci autor poświęcił całą kartkę, odwzorował ją bardzo szczegółowo, na nagich kościach widać było miejscami gnijące mięso. Mogłem godzinami wpatrywać się w rysunek z mieszaniną przerażenia i fascynacji. Widok, który jednocześnie mnie odpychał, powodował strach i pociągał, zmuszał wręcz do dogłębniejszego studiowania szczegółów. Tak wyglądała moja maska. Całkowicie biała, z wąskimi otworami na nosie, układającymi się wokół niego idealnie. Na wysokości ust nie było szczeliny, jedynie dużo cieńsza warstw kości i niewielkimi, okrągłymi otworami. Kolejnym machnięciem różdżki wygładziłem jej niedoskonałości i dopasowałem do mojej twarzy, rozciągając ją, jak było mi wygodnie. Była cała biała, trupio blada. Nie mogłem jednak powstrzymać swojej ręki, gdy na czole i brodzie pojawiły się podłużne pręgi. Otwory na oczy były duże, jednak pod nimi pojawiła się kolejna warstwa, cała czarna, tak kontrastująca z niemalże rażącą oczy bielą całości. Były tak uformowane, by nie było widać, kto spogląda zza maski. Z tej maski świat obserwowała bezdenna pustka o uśmiechu śmierci. Patrzyłem na własną twarz, drugą twarz, której nie będę już więcej skrywał przed światem pod pozorami. Patrzyłem na zwierciadło mojej duszy, która przetrwała Tower pielęgnując w sobie to, co najgorsze. Widziałem w niej obrazek z dzieciństwa, hipnotyzującą swoją groteską śmierć. Tylko że to nie był obrazek. To była maska zbudowana na czyimś przedwcześnie zakończonym życiu, prawdziwe oblicze śmierci, moja nowa twarz.\nPodniosłem wreszcie oczy na innych, na ich dzieła, wróciłem do świata. Moje oczy pobiegły do maski Ramseya. Spojrzałem na nią niespecjalnie kryjąc się z własną ciekawością.\nTemat: Re: Laboratorium 01.12.16 21:30\nPrzyjęta przysięga teoretycznie nie zostawiła po sobie w nim żadnego śladu, a jednak - Tristan czuł, że odtąd naprawdę utracił wolność, którą przecież tak wysoko sobie cenił, a jednak, utracił ją w imię wartości, które były tego warte. Za kimś takim jak on, Czarny Pan, można było pójść w ogień. Warto było pójść w ogień. Pozostawała kwestia ofiar, które dla niego przynieśli - czarnoksiężnik nakazał im przynieść pewne trofea, czy wyłącznie celem sprawdzenia ich wierności? Czaszka, wzrok Tristana powiódł ku Morgothowi, który wręczył Czarnemu Panu własną zdobycz - i obserwował, jak kość powoli przeobraża się... w maskę. Ich nowe twarze, jak nazwał to czarnoksiężnik - doskonale, twarze wymieniało się bardzo łatwo, Tristan wymieniał ją przed każdą napotkaną osobą. Ale ta maska niosła za sobą więcej - oprócz widma kłamstwa, niosła widma śmierci i strachu. Starał się nie myśleć, ani o tym, po co konkretnie były im te maski, ani o tym, czym ta maska była przed paroma dniami, kiedy położył na stole worek, wyjmując zeń własną zdobycz - pozostałość po mugolce, naprawdę ładnej, niebieskookiej blondynce. Bez zawahania powtórzył ruchy Czarnego Pana, uważnie obserwując, jak zażółcona kość ciemnieje, oblewając się brudnym złotem. Złoto - barwa jego rodziny, nie mogło być inaczej, nawet jeśli to zupełnie oczywiste. W szmaragdowym blasku miało głębszy odcień, niż w rzeczywistości.\nPrzez środek czoła przechodziła wąska, subtelna pozioma wstęga, przypominająca coś pomiędzy aureolą a książęcym diademem, pod pogrubionym łukiem brwiowym światło przepuszczały jedynie dwie wąskie, drapieżne szczeliny, usytuowane z lekkiego ukosa. Nos - prosty, smukły, wolny od zdobień. Usta wycięte zostały podobnie jak oczy, ale wydawały się być zszyte zdobieniami kształtem przypominającymi różane kolce. Blacha na policzkach była mocno wyprofilowana, sprawiając wrażenie przesadnie wychudzonej twarzy; całość pokrywały bogate wzory, żłobiona i wypełniona ciemniejszym odcieniem - układała się we florystyczne wstęgi odchodzące od wewnętrznej strony oczu, wśród których dało się dostrzec pąk róży ginący wśród kolców przy skroni, oraz od brody - gdzie dominowały kolce. Na swój sposób poetycka i metaforyczna - tym upiorniejsza przez to książęce piękno mu się zdała. Był w końcu estetą.\nPrzesunął dłonią wzdłuż jej krańców, biorąc ją do rąk; przyglądając się jej matowej fakturze - w niczym nie przypominającej już martwej dziewczyny - prócz wciąż symbolizującego ją piękna. Uniósł wzrok - tylko wzrok, w oczekiwaniu.\nTemat: Re: Laboratorium 01.12.16 21:56\nCzarny Pan przyglądał się każdemu kolejno - wciąż z rysującym się na jego milczącej twarzy zadowoleniem. Dopiero, kiedy na ostatniej z mask dokładnie odcisnęły się zdobienia, odezwał się ponownie:\n- Krew niewinnej ofiary... i krew jednorożca, który ściągnął na was klątwę. - Uniósł dłoń z różdżką, przed wami, każdym z osobna, zmaterializowały się srebrne kielichy wypełnione czarną, dymiącą się substancją. Szponiasta dłoń Czarnego Pana wskazała na jeden z opasłych alchemicznych traktatów, którego grzbiet błyszczał na wiszącej u ściany półce.\n- Zmieszane z eliksirem rozpaczy, którego recepturę już dla mnie zdobyliście. Dodajcie brakujące składniki, jeden po drugim. Ostrożnie. Kropla po kropli... zapamiętajcie, jak się to robi... następnym razem to wy ją przygotujecie i to wy będziecie podawać ją innym. - Zamilkł na dłuższy moment, przyglądając się tańczącym nad naczyniami czarnym kłębom dymu.\n- Wypijcie to, całe. - Jego zimny głos mógł zabrzmieć jak wyrok.\nTemat: Re: Laboratorium 02.12.16 0:45\nSwoją uwagę poświęcałem Jemu. Jego słowom i potędze, którą ofiarował. Wszyscy skupili się na tym samym. W milczeniu obserwowali każdy ruch, bez słowa wykonywali polecenia, których nawet nie trzeba było wydawać. Ciszy daleko jednak było do mitycznego porozumienia dusz. Nikt się tu z nikim nie porozumiewał, każdy był tu z pobudek własnych, nieraz egoistycznych. Jakakolwiek sympatia łączyła nielicznych i na pewno nie wszystkich. Jedyną wspólną był ON. Dlatego zamierzałem trwać przy nim do samego końca, bo bez niego moje marzenie nie istniało. Cel mojego życia tracił resztki realności. Nie było nadziei, jeśli nie przewodził nam Czarny Pan, a ja rozumiałem to doskonale. Mogłem czuć zazdrość, że miał to, czego brakowało mi, zawiść, że to jego imię zostanie odnotowane w kartach historii, kiedy ja będę tylko jednym z wielu jego popleczników. Mogłem, ale nie czułem. Oddałem mu swoje usługi, swoje życie w całości tylko dlatego że poprosił. Tylko dlatego że wiedziałem, że jest jedyną drogą do osiągnięcia mojego marzenia. Chcąc nie chcąc, sam stał się jego częścią. Dlatego kiedy pokazał nam księgę zbliżyłem się do niej bez wahania. Zapamiętywałem dokładnie wszystko. Proporcje, sposób mieszania, czas na to potrzebny. Nie miałem pojęcia czy właśnie tworzę truciznę, która spowoduje, że ktoś, kto ją wypije będzie cierpiał wieczne katusze, okropne męki, czy może zdobędzie potęgę, o jakiej inni mogą śnić. Nie wiedziałem, co stanie się po pomieszaniu krwi dwóch niewinnych istot z eliksirem rozpaczy. Co powstanie, kiedy coś niewątpliwie złego, mrocznego i plugawego rozjaśnię srebrzystą posoką najczystszej magicznej istoty, jaką widziałem w życiu. I czy będzie miało znaczenie, że robi to ktoś przeklęty jego zabiciem. Czy musiałem to być ja? Ten, który zadał śmierć, by zdobyć tę śmieszną ilość krwi, dla której morderstwo nie jest przecież konieczne? Czy musiał być to ktoś skalany? Czy maska, w której przed chwilą odzwierciedliłem własną duszę miała jakiekolwiek znacznie? Nie potrzebowałem odpowiedzi na żadne z tych pytań. Wystarczyło, że polecenie wydał On.\nPatrzyłem na eliksir, na kłębiący się dym i czułem rosnące obawy. Wiedziałem, że mam do czynienia z najczarniejszym rodzajem magii, o którym wcześniej mogłem tylko śnić. Poznawałem rzeczy, których ludzkie oko nie oglądało od dawna. I nie zdziwiło mnie, kiedy usłyszałem kolejny rozkaz. Wydany zimnym głosem, w którym doskonale wyczuwałem kryjące się okrucieństwo. Kolejny test? A może raczej wyrok? To nie miało znaczenia, liczyło się coś zupełnie innego. Liczyło się, że polecenie zostało wydane przez Czarnego Pana, a on nie znosił sprzeciwu. Jeśli mieliśmy umrzeć, nie miało znaczenia czy wypijemy truciznę, czy nie. A odmowa wykonania rozkazu była samobójstwem. Choćby dlatego nie musiałem się wahać. Miałem ten komfort, że wiedziałem, że teraz już nie stać mnie na zbędne dywagacje. Popatrzyłem na człowieka, w którym złożyłem wszystkie moje nadzieje i wychyliłem eliksir wypijając go do dna. Czekając, co stanie się dalej. Jako pierwszy skacząc na głęboką wodę, wiedząc, że mogę zyskać wszystko, gdy do stracenia nie mam już nic.\nTemat: Re: Laboratorium 02.12.16 9:35\nKrew jednorożca, która ściągnęła na was klątwę. To zdanie odbiło się echem w jego głowie, gdy przeniósł wzrok ze swojej nowej twarzy na Lorda Voldemorta. Nie czuł, by cokolwiek po jego ubiciu uległo zmianie, ale jeśli cokolwiek wisiało w powietrzu, prędzej czy później będzie musiało spaść. Gdy runie bez ostrzeżenia uderzy z całą swoją siłą. Myśl o klątwie nie dawała mu spokoju bardziej niż sumienie — jego głos przeszedł mutację, przestał mu szeptać na ucho bzdurne frazy już wiele lat temu. Lecz klątwy były różne. Z perspektywy innych on, oni wszyscy powinni smażyć się w piekle. Byli przeklęci jeszcze zanim wypełnili fiolki krwią jednorożca. Czym gorszym mogli się więc stać w przyszłości? Wydawało mu się, że nic ich już nie zaskoczy. Działał w słusznej sprawie, jego czyny nie były złe, nie budziły w nim odrazy i lęku, były ledwie wyborem, który w oczach innych miał negatywne skutki.\nDymiący wywar przysłonił mu na moment widok, w którym utkwił wzrok. Zmuszony był spojrzeć na kielich. Receptury tego eliksiru poszukiwał wcześniej, ale nawet u Borgina i Burka nie wierzono w możliwość jego uwarzenia. Uśmiechnął się lekko, sam do siebie na tę myśl, przypominając niedowierzanie i drwinę młodego pracownika. Kolejny z setki innych dowodów, czyniących potęgę Czarnego Pana. Podziw wobec niego rósł z każdą chwilą. Był zadowolony, że mógł trwać u jego boku i mu służyć. Był dumny z tego, że Czarny Pan może potrzebować kogoś takiego jak on. I nie zamierzał go nigdy zawieść.\nZachłannie upamiętniał w myślach wszystko, czego uczył ich Lord. Kropla po kropli, powoli. Czynił tak, jak należało, nie dopuszczając myśli o błędzie. Poczuł przypływ pasji, tej samej, która towarzyszyła mu przy nakładaniu klątw na przeróżne artefakty. Dopiero, gdy padła ta zimna, bezduszna komenda, obudziła się w nim również trwoga. Doskonale wiedział, czym był eliksir rozpaczy, jakie miał skutki. To nie wahanie w niego wstąpiło. Uparcie wierzył w sens działań Czarnego Pana, uwiązanie ich wszystkich przy sobie pod groźbą śmierci. Jedyne mądre posunięcie. Ale złożyli przysięgę wieczystą. Czym miał być więc wywar? Czy naiwnie liczył na to, że ich wzmocni, jednocześnie czyniąc silniejszym samego Voldemorta?\nPodążył wzrokiem za swoim ojcem, który wykonał pierwszy ruch. Był w końcu Mulciberem. Czuł to właśnie teraz, mając go na wyciągnięcie ręki. Więc i on, podążając za jego śladem uczynił to samo, nie ociągając się. Przechylił kielich i pił jego zawartość, póki nie ujrzał błyszczącego dna.


Firmy coraz bardziej zielone.\nFirmy coraz bardziej zielone\nZarządzanie środowiskowe przestało być już tylko jedną z możliwości wybieranych przez przedsiębiorstwa, dla wielu z nich stało się elementem strategii i w znacznej mierze odpowiedzią na wyrażane przez klientów preferencje w zakresie wyrobów powstających z poszanowaniem zasad zrównoważonego rozwoju.\nTakie wnioski można wyciągnąć na podstawie wyników badania przeprowadzonego w celu określenia podejścia firm do zarządzania środowiskowego przez DNV GL we współpracy z GFK Eurisko, wśród ponad 1700 specjalistów z całego świata.\nAby zidentyfikować występujące trendy porównano wyniki ankiety przeprowadzonej w 2017 r. z ustaleniami badania o podobnym charakterze z 2014 r.\nNa ich podstawie stwierdzono, że głos klienta ma coraz bardziej istotne znaczenie. Zgodnie z ankietą z 2017 r., rola oczekiwań formułowanych przez klientów (50%) wzrosła w badanym okresie w największym stopniu – o 15% od 2014 r., przy czym czynnik ten znalazł się na drugim miejscu, tuż po zachowaniu zgodności z wymaganiami obowiązujących ustaw i przepisów (77%).\n25% respondentów wskazało, iż czuje wzrost presji ze strony innych zainteresowanych stron – różnica o 10% w stosunku do poprzedniego badania.\nFirmy wciąż stoją wobec wyzwań podobnych do tych, z którymi miały do czynienia trzy lata temu. Najpoważniejsze zagrożenia związane są z gospodarką odpadami, a w szczególności dotyczą unieszkodliwiania odpadów (55%), postępowania z materiałami niebezpiecznymi (44%) oraz odprowadzania ścieków (36%).\nWzrost inwestycji, ale nie w obszarze łańcucha dostaw\n74% spośród ankietowanych przedsiębiorstw stwierdziło, że zarządzanie środowiskowe ma wpływ na ogólną strategię prowadzenia działalności, a 45% odpowiedziało, że ich firma zamierza zwiększyć nakłady inwestycyjne na zarządzanie środowiskowe – wzrost o blisko 10% w stosunku do poprzedniego badania.\nW skali ogólnoświatowej, 96% przedsiębiorstw przeprowadziło w 2017 r. co najmniej jedną akcję oceny lub ograniczania zagrożeń środowiskowych. Podejmowane działania obejmowały głównie monitorowanie procesu kontroli zgodności z wymaganiami prawnymi (73%), regularne przeglądy i konserwacje w celu minimalizowania oddziaływań na środowisko (70%), a także bieżące oceny tych oddziaływań (65%).\nO ile coraz większą uwagę firmy przywiązują do własnych działań, o tyle tylko jedna na trzy wdrożyła program zarządzania środowiskowego w odniesieniu do swoich dostawców – jest to liczba dużo niższa od spodziewanej, zważywszy na to, że w odniesieniu do interesariuszy zewnętrznych, działalność dostawców jest aspektem odgrywającym znaczącą rolę w łańcuchu dostaw.\nLuca Crisciotti, prezes DNV GL - Business Assurance, wyniki badania komentuje następująco: „Rosnące trendy w obszarze zarządzania środowiskowego w przedsiębiorstwach budzą optymizm. Natomiast jeśli chodzi o szeroko pojmowaną sieć dostawców, sytuacja wciąż nie jest zadowalająca. Tak jak stało się to w odniesieniu do siły oddziaływania konsumentów, firmy muszą uświadomić sobie swój wpływ na zachowania dostawców w obszarze zrównoważonego działania w szeroko rozumianym łańcuchu dostaw.”\nNormy tworzą wartość dodaną\nJako najważniejszą korzyść wynikającą z działań z zakresu zarządzania środowiskowego 52% respondentów wskazało spadek liczby wypadków i katastrof ekologicznych. Na kolejnych miejscach znalazły się odpowiednio: relacje z organami władzy (48%), oszczędności finansowe (40%) oraz przewaga konkurencyjna (36%).\nOkoło 80% badanych firm jest zdania, że system zarządzania środowiskowego oparty o międzynarodową normę ISO 14001 oraz niezależną certyfikację wnosi wartość dodaną. Jest on postrzegany jako szczególnie pomocny w spełnieniu wymogów prawnych (77%) oraz w doskonaleniu środowiskowych efektów działania (72%).\nW 2014 r. badaliśmy świadomość naszych klientów w zakresie zarządzania środowiskowego oraz stosowane przez nich praktyki. Dziś, trzy lata później, wracamy do tych tematów, aby stwierdzić, czy w w obszarach tych zaszły istotne zmiany.\nGłównymi czynnikami sprzyjającymi rozwojowi zarządzania środowiskowego są wymagania ustaw i przepisów (77%) oraz oczekiwania formułowane przez klientów (50%).\nOd 2014 r. nastąpił 15-procentowy wzrost presji ze strony klientów. Główne obszary ryzyka środowiskowego mają związek z zagospodarowywaniem odpadów.\nNa tle średniej, firmy wiodące w skali próby badawczej przywiązują dużo większą wagę do komunikacji z zainteresowanymi stronami (71%, przy średnim poziomie wskazań 29%).\nOkoło 80% badanych firm oraz 95% liderów próby jest zdania, że system zarządzania środowiskowego oparty o międzynarodową normę ISO 14001 oraz niezależną certyfikację wnosi wartość dodaną. Wśród korzyści wynikających z wdrożenia działań ograniczających ryzyko jako trzy najistotniejsze wskazywano spadek liczby środowiskowych, poprawę relacji z organami władzy oraz oszczędności finansowe.\nCzy firmy dbają o środowisko?


rexina 31 Sie 2010 12:32 10870 6\n#1 31 Sie 2010 12:32\nChciałbym zrobić wiatrak (+sterownik), który będzie mi ładował akumulator samochodowy, gdy jestem nad jeziorem. Gdy korzystam wieczorami a autem nie jeżdżę 55Ah starcza mi na tydzień. Niestety raz przedobrzyłem i auto nie chciało zapalić.\nZ prądu korzystam tylko do oświetlenia wnętrza namiotu (6W świetlówka) oraz sporadycznie z muzyki.\nI mam proźbę o jakiś schemat regulatora napięcia, jaką prądnicę do jakiego wiatraka.\nOgólnie co jak i z czym\n#2 31 Sie 2010 12:47\nW tym dziale jest sporo o wiatrakach:\nI raczej zainteresuj się fotowoltaiką, bo bez wiatru, żaden wiatrak nic nie wytworzy.\n#3 31 Sie 2010 12:49\nDo akumulatora wystarczy Ci 14V napięcia, prąd ładowania nie za duży- przypuszczam, ze max 2A... Najlepiej byłoby, żebyś udał się do kogoś w Twojej okolicy, kto nawija silniki- nawinie Ci i prądnicę o stosownych parametrach.\nRegulatory napięcia- są na rynku, działają na zasadzie zmienna wartość prądu, stałe napięcie, poszukaj jakiegoś kitu, kupisz za półdarmo albo zwróć się do kogoś, kto takie rzeczy robi- na elektrodzie też są tacy ludzie.\nNajwiększym problemem jest stosowny dobór skrzydeł- jeśli dasz za duże, w porywach wiatru może uszkodzić prądnicę. Jeśli dasz za mały- nie będzie pracowała z pełną mocą Ale to już w Twoich rękach- sam musisz ocenić, jakie wiatry są w Twoim ulubionym miejscu nad jeziorem.\n#4 31 Sie 2010 12:59\nPrądnice i wiatrak kupię.\nMożna użyć łopatek od wiatraka biurowego?\nA sterownik wolałbym zrobić sam (chciałbym to wystawić na konkurs-a kupic każdy może) dlatego prosiłbym o schemat.\nProszę pisać poprawnie, używając ą, ę, ó, ź, ... [retrofood]\n#5 31 Sie 2010 13:27\n#6 06 Wrz 2010 11:44\nMyślę ze powinno Cie zainteresować :\nsą tam linki do oryginalnej strony. Warto przejrzeć\nbardzo niski koszt, choćby łopaty zrobione z rury PVC.\n#7 06 Wrz 2010 19:14\nPodobne tematy Wiatrak prądotwórczy do ładowania akumulatora- jaki?\nJak sądzicie, czy taki sposób ładowania akumulatora z wiatraka zadziała? Myślę że step down pójdzie z dymem bez zabezpieczenia nadprądowego na wyjści... (26)


Rozwiązania dla branży automotive | KAISER+KRAFT Polska\nDo pomieszczeń socjalnych\nWyposażenie fabryk, magazynów i biur\nWyposażenie dla branży automotive\nMamy prawie 30 lat doświadczenia w obsłudze firm z branży automotive w Polsce. Na nasze produkty oferujemy od 3 do nawet 15 lat gwarancji.\nOprócz produktów w stałej ofercie, oferujemy konstrukcje specjalne, modele specjalne, kolory specjalne, wymiary specjalne i wyposażenie specjalne...\nBiura halowe, pomieszczenia socjalne, kraty ochronne do maszyn? Mogą Państwo mieć to wszystko i wiele więcej.\nW ofercie: profesjonalna kolekcja na każde wyzwanie. Najwyższej jakości materiały, precyzyjne wykonanie i 10 lat gwarancji.\nWszechstronny produkt: moduł elektryczny NEO marki EUROKRAFTpro\nOdkryjcie Państwo innowacyjny moduł elektryczny NEO marki EUROKRAFTpro. Ten bezprzewodowy napęd elektryczny ułatwia transportowanie ładunków. Modernizacja, doposażenie lub wymiana – we wszystkich tych obszarach nasz wszechstronny produkt jest idealnym pomocnikiem.\nDo modułu EUROKRAFTpro\nWyposażenie hali i meble warsztatowe\nDzięki swojej elastyczności elektryczny stojak na materiały EUROKRAFTpro nie tylko ułatwia podnoszenie i opuszczanie ładunków o masie do 125 kg, lecz także chroni siły Państwa pracowników. Dzięki akumulatorowi litowo-jonowemu jest on zawsze gotowy do pracy – a elektryczna regulacja wysokości działa nawet pod obciążeniem. Pochylana powierzchnia ładunkowa ułatwia również dostęp do pobranego towaru. W ten sposób np. w warsztacie elektryczny stojak na materiały dba o to, aby można było wygodnie sięgnąć po następną śrubkę lub kolejny element konstrukcyjny, bez wykonywania przy tym karkołomnych ewolucji\nNajwyższa jakość, aby spełniać najwyższe wymagania.\nCzasami potrzebujemy większych, bardziej solidnych lub zindywidualizowanych produktów. Jeśli zależy Państwu na tym, aby stawiały czoła nawet największym obciążeniom, EUROKRAFTpro stanowi doskonały wybór. Nasza obietnica: najwyższej jakości materiały, precyzyjne wykonanie i jedyna taka gwarancja. Dodatkowa zaleta: możliwość dostosowania produktów dokładnie do Państwa potrzeb.\nDo produktow EUROKRAFTpro\nKAISER+KRAFT może zaplanować dla Państwa optymalne rozwiązanie przestrzenne i dostarczyć, a następnie zmontować uzgodnioną wersję biura halowego w stosunkowo krótkim czasie – począwszy od małego biura warsztatowego aż po kompleksowe biura 2-piętrowe.\nOptymalna ochrona przed hałasem: izolacja dźwiękowa do 34 dB w stosunku do tła w wersji ISO lub do ok. 28 dB w wersji podstawowej\nOptymalna ochrona przed pyłem\nWięcej o biurach halowych\nWyposażenie biura halowego


O bezpieczeństwie w sieci w Bibliotece Pedagogicznej w Chełmie\n10 listopada 2017 w kategorii Miasto\nBiblioteka Pedagogiczna w Chełmie już po raz trzeci organizuje konferencję z cyklu „Skuteczne Nauczanie”. Tym razem moduł dotyczyć ma bezpieczeństwa w sieci. To aktualnie ważny temat ze względu na prowadzoną politykę oświatową państwa w roku szkolnym 2017/18: „Bezpieczeństwo w internecie. Odpowiedzialne korzystanie z mediów społecznych”. Konferencja skierowana jest do dyrektorów szkół i placówek oświatowych oraz nauczycieli wszystkich specjalności. Spotkanie umożliwi szerokie omówienie zagadnień związanych z wdrażaniem nowych wytycznych MEN w zakresie bezpieczeństwa cyfrowego w szkole. Prowadzący poruszą tematykę zagrożeń i ryzykownych zachowań podejmowanych w czasie korzystania z internetu oraz wskażą pozytywne treści online dla dzieci i młodzieży. Prelegenci to znane osobistości ze świata edukacji medialnej. Patronat medialny nad wydarzeniem sprawują Super Tydzień Chełmski oraz Radio Bon Ton.\n12.00 – 12.10 Otwarcie konferencji - Katarzyna Kalita - dyrektor Biblioteki Pedagogicznej w Chełmie\n12.10 – 14.00 Szkoła epoki smartfona – przeciwdziałanie zagrożeniom cyfrowym. Nowe obowiązki wynikające z Prawa Oświatowego – wykład i dyskusja - Artur Krawczyk - sekretarz zarządu i dyrektor ds. projektów cyfrowych Stowarzyszenia „Miasta w Internecie”\n14.20 – 16.20 Fake news i cyberprzemoc. Praca edukacyjna w obszarze najważniejszych zagrożeń związanych z obecnością młodych w Internecie – Marcin Grudzień - trener, dziennikarz, redaktor, koordynator projektów w Fundacji Nowe Media\n16.20 – 17.20 Koty, alpaki i koniec internetu? Internet i edukacja - dobre praktyki - Agnieszka Jarmuł - trenerka, animatorka, prezes Fundacji „5Medium”\n17.20 – 17.30 Podsumowanie i zakończenie konferencji


Oficjalna aplikacja GSM Mobile World Congress 2011 | Komórkomania.pl\nJuż za 3 dni rozpoczną się międzynarodowe targi Mobile World Congress 2011 w Barcelonie. Organizator imprezy postanowił przygotować na popularniejsze platformy mobilne oficjalną aplikację MWC. Dzięki niej użytkownicy m.in. będą mogli sprawdzić na mapie hali, gdzie stacjonują konkretni producenci.\n6 minut – tyle czasu potrzeba, aby wyciągnąć z iPhone’a wszystkie hasła [wideo]\nAplikacja MWC jest przeznaczona jest głównie dla użytkowników będących w Barcelonie podczas nadchodzącej imprezy. Z ważniejszych opcji znajdziemy w niej plan miejsca imprezy czy listę wszystkich firm i producentów na targach.\nOrganizator imprezy postarał się, aby z aplikacji mogło skorzystać jak najwięcej ludzi. Na swoich komórkach mogą zainstalować ją bezpłatnie użytkownicy Androidów, iOS, Symbiana. Nokii czy Windows Mobile. Smakiem będą musieli obejść się użytkownicy Windows Phone 7.\nDungeon Hunter 3 zmierza na Androida ShootMe - zrzuty ekranu na Androidzie Apple przedłużył umowę z Google'em na używanie map Cieńszy pasek nawigacyjny w iOS Przegląd: Najnowsze aplikacje dla iPhone'a Pozbywamy się simlocka z Samsunga Mapa myśli na ekranie telefonu TypoClock - piękny zegar widget dla Androidów Wojna na specyfikacje: Nexus One vs iPhone 3GS vs Motorola Droid Problemy z tematami dla Symbiana Mapy Ovi biją rekordy popularności Gry i aplikacje na Androida - Appshaker #79 - Doctor Who: Legacy, Badland, Opera Max i inne


Dekor Magnolia Paradyż 25 x 75 cm inserto C - Płytki ścienne - Castorama\nMarka: Paradyż Kod: 419028\nKod: 419028 Porównaj Do porównania\nDekor Magnolia Paradyż inserto C sprawdzi się w łazience lub kuchni. Może być wykorzystany na małej powierzchni lub całej ścianie. Płytki ceramiczne charakteryzują się odpornością na podwyższony poziom wilgoci oraz zabrudzenia. Powierzchnia dekoru jest łatwa do utrzymania w czystości. Rektyfikowane płytki sprawiają, że możesz wykorzystać wąską spoinę.\nKolor producenta grys c\nDekor Magnolia Paradyż 25 x 75 cm inserto C wyróżnia się rektyfikowanymi krawędziami. Dzięki temu możesz połączyć trzy elementy dekoru z wykorzystaniem wąskiej fugi. Produkt marki Paradyż to ceramiczne płytki, które doskonale sprawdzą się w łazience. Są odporne na warunki, które tam panują. Dekor wykorzystasz również w kuchni, na przykład nad szafkami stojącymi. Dzięki płytkom ochronisz ścianę przed trudnymi do usunięcia zabrudzeniami. Dekor Magnolia Paradyż inserto C jest łatwy do utrzymania w czystości. Pozostanie wolny od śladów po zabrudzeniach. Produkt wyróżnia się jasnym odcieniem oraz delikatnym, roślinnym ornamentem. Dzięki temu świetnie sprawdzi się w klasycznej aranżacji. W naszym asortymencie znajdziesz więcej dekorów z serii Magnolia.


Intensywny kompleks do skóry wokół oczu (12106) - Centrum Serwisowe TianDe | TianDe Market\nIntensywny kompleks do skóry wokół oczu, 100 szt+10 ml\n74.00 74.00 PLN PLN\nZioła w Tybecie - to coś więcej niż po prostu rośliny. Wśród nich są „królowie” i „ministrowie”, „włościanie” i „ludzie prostoduszni”. Tak, jak w ludzkim społeczeństwie, tybetańskie zioła posiadają własną hierarchię. A to, na jakim poziomie owej hierarchii znajdzie się dana roślina, zależy od jej roli i siły leczniczego oddziaływania.\nSiła tego oddziaływania jest na tyle wielka, że z jej pomocą można ujarzmić olimpijskie szczyty!\nW latach 1992-1993 w świecie sportu zaczęły mieć miejsce zadziwiające zdarzenia: nikomu nieznane reprezentantki Chin, wchodzące w skład drużyny lekkoatletycznej, na imprezach rangi światowej zaczęły ustanawiać na tyle niebywałe rekordy, że zaczęto podejrzewać je o korzystanie z niedozwolonych środków wspomagających, oskarżano je o silny doping. Nagłówki gazet krzyczały: „Kroki ich biegu wstrząsnęły światem”, „Przebudzenie gigantów”, „Tajemnicza broń chińskich sportowców”…\nNa pytania dziennikarzy o niebywałe sukcesy sportowców ich chińscy trenerzy odpowiadali tak: „Sekret tkwi w połączeniu dwóch czynników. To intensywny trening oraz drogocenne grzyby. Wielowiekowa mądrość zawarta w tych grzybach, wielowiekowa mądrość pomaga zwyciężać”.\nTriumf chińskiej reprezentacji na igrzyskach olimpijskich sprawił, że o drogocennym grzybie, znanym dotąd jedynie w medycynie tybetańskiej, usłyszał cały świat. Dziś ekstrakt z maczużnika chińskiego (kordycepsu chińskiego) stanowi bazę serii produktów kosmetycznych „Tybetańskie Zioła” (Tibetan Herbs), a dzięki jego niezwykłym właściwościom w pełni zasługuje on na miano „imperatora” kosmetycznych receptur.\nCiekawostka: „Roślina - owad”: maczużnik chiński to najrzadszy twór natury, w ogóle nie podobny do zwyczajnych grzybów. To jednocześnie przedstawiciel flory i fauny. Latem funkcjonuje jako grzyb, natomiast zimą pasożytuje w ciałach owadów lub ich poczwarek.\nMaczużnik chiński (Cordyceps sinensis) posiada nadzwyczajne zdolności zapewniające mu przetrwanie: rośnie wysoko w górach w warunkach niedostatecznej ilości tlenu oraz w niskiej temperaturze. A jak od wieków wiadomo: im bardziej żywotna jest roślina, tym cenniejsze są jej właściwości lecznicze. Wysokie zdolności adaptacyjne pozwalają maczużnikowi gromadzić kolosalną ilość składników aktywnych biologicznie.\nNaukowcy z różnych stron świata zajmują się badaniami nad dobroczynnymi właściwościami tej rośliny i wciąż dokonują nowych odkryć. Między innymi udowodnili już, że w składzie tego unikalnego grzyba zawartych jest ponad 70 makro- i mikroelementów (magnez, wapń, cynk, selen, fosfor, bor i inne), duża ilość enzymów, w tym koenzym Q10 i adenozyna, aminokwasy egzogenne, nienasycone kwasy tłuszczowe, witaminy A, PP, B12, E i C oraz składniki „firmowe” - kordycepina i kwas kordycepsowy (kwas Cordyceptic). Działając w połączeniu, substancje te wykazują silne właściwości antyoksydacyjne, poprawiają mikrokrążenie i procesy metaboliczne w skórze.\nEkstrakt maczużnika chińskiego (Cordyceps sinensis extract):\n• „Instruktor fitnessu komórkowego” - dzięki zawartości enzymów: adenozyny (kordycepiny) i koenzymu Q10, ekstrakt maczużnika chińskiego bez wątpienia dostarcza komórkom skóry niezbędnej energii. Zwiększa produkcję kwasu adenozynotrójfosforowego (ATP), zawartego we wszystkich komórkach naszego organizmu i będącego głównym „paliwem“ dla ich życiodajnej działalności. Właśnie ta właściwość podwyższa wytrzymałość fizyczną sportowców i pozwala osiągać najlepsze rezultaty. W skórze ATP aktywizuje wymianę substancji, podobnie jak fitness pomaga powrócić komórkom do idealnej formy i sprzyja odmłodzeniu skóry na poziomie komórkowym.\n• Źródło NNKT - Niezbędnych Nienasyconych Kwasów Tłuszczowych - nieodłączny element wchodzący w skład zdrowych komórek i ich membrany. Niemożliwe jest znalezienie w organizmie ludzkim organów i tkanek, które pracowałyby bez przeszkód i koniecznych przestojów w obliczu deficytu tych substancji. Ich niedostatek pociąga za sobą uszkodzenie ochronnych funkcji skóry, reakcje alergiczne i infekcje, gdyż w skórę pozbawioną ochrony bez przeszkód wnikają drażniące substancje, mikroorganizmy i alergeny. Sucha, podrażniona i chropowata skóra z całą pewnością świadczy o deficycie NNKT w organizmie.\n• Silny antyoksydant - zawiera imponujące ilości przeciwutleniaczy, wśród których występują niemające odpowiedników: kordycepina i kwas kordycepsowy. Współcześni naukowcy odkryli, że wolne rodniki są jedną z podstawowych przyczyn przedwczesnego starzenia się skóry. Antyoksydanty kordycepiny chronią komórki skóry przed działaniem wolnych rodników, blokują ich niszczące działanie i zapobiegają pojawieniu się zmarszczek.\n• Aktywator kolagenu - ekstrakt zawiera aminokwasy egzogenne, których nasz organizm nie umie samodzielnie wytwarzać i powinien je otrzymywać z zewnątrz. Aminokwasy egzogenne to „budulec“ do produkcji „białka młodości“ skóry, czyli kolagenu.\n• Źródło odżywienia komórek skóry - zawiera witaminy i mikroelementy, które nasycają skórę substancjami odżywczymi i sprzyjają poprawie mikrokrążenia. Właściwe mikrokrążenie jest gwarantem zdrowej skóry; przecież każda nowa „porcja” krwi pozwala naszej skórze „oddychać” (otrzymywać tlen), „pić” (otrzymywać wodę) oraz „jeść” (otrzymywać substancje odżywcze).\nEkstrakt z szafranu (Crocus sativus flower extract):\nDrugim kluczowym składnikiem kosmetyków z serii „Tibetan Herbs”, ich „ministrem”, jest ekstrakt z szafranu – niezastąpiony składnik „formuły piękna” Starożytnego Wschodu: już Kleopatra stosowała kąpiele szafranowe w celu zachowania młodości skóry. Szafran wchodzi w skład ponad 300 środków leczniczych medycyny tybetańskiej.\n„Król przypraw” i „przyprawa królów” - szafran uważany jest za najstarszą i najdroższą przyprawę na świecie – cena szafranu nie obniżyła się od czasów średniowiecza, kiedy to funt szafranu można było wymienić na arabskiego wierzchowca.\nW ciągu roku na świecie produkuje się niewiele ponad 300 ton szafranu. Roślina ta nie występuje już w swojej dzikiej, naturalnej postaci, a jej hodowanie nie jest łatwym zadaniem. Największą trudnością jest fakt, że kwiaty szafranu muszą być zebrane dokładnie w okresie kwitnienia. A szafran kwitnie jedynie dwa tygodnie. Kwiatostany otwierają się tylko na 2 godziny, trzeba je zebrać rankiem, kiedy słońce nie piecze jeszcze zbyt mocno. Wykorzystuje się jedynie owocolistki (kilka czerwono - pomarańczowych słupków, nitek wystających z kwiatostanu). W jednym kwiecie znajdują się jedynie 3 takie słupki. Aby zebrać kilogram szafranu, należy ręcznie przebrać około 170 tysięcy kwiatostanów.\nEkstrakt z szafranu zawiera olejek eteryczny, karotenoidy, flawonoidy, witaminy z grupy B, glukozę, potas, wapń.\n• Naturalne nawilżenie - utrzymuje w komórkach skóry optymalny balans wody; sprawia, że skóra rozświetla się naturalnym blaskiem pochodzącym z wewnątrz, tonizuje, nasyca energią, czyni skórę miękką i aksamitną.\n• Ochrona - poprawia odporność na oddziaływanie czynników środowiska zewnętrznego, zapobiega utracie elastyczności, chroni skórę przed działaniem wolnych rodników, usuwa toksyny i regeneruje komórki.\n• Wyrównanie kolorytu twarzy - szafran „wygładza“ ślady plam pigmentacyjnych. W Indiach kobiety wykorzystują szafran do wybielania skóry.


"The Goatfather" z peanem okolicznościowym - Wokół Szkoły\nZacznę od końca, może nie tego najzupełniejszego, kiedy to znaczna część personelu zebrała się, jak zwykle, z Panią Prezes naszego koła STO, Violettą Ciećwierz, oraz zespołem kierowniczym na okolicznościowym spotkaniu wokół tac z kanapkami, które w sposób również najzwyklejszy zostały wymiecione, w zwykłej, miłej atmosferze. Zacznę od zdarzenia nieco wcześniejszego – uroczystego apelu, który jak zazwyczaj przygotowali czwartoklasiści z udziałem pierwszaków. Po raz pierwszy w historii mamy w szkole aż cztery oddziały na jednym poziomie, a że są to akurat czwartaki, scena pełna była aktorów, przez moment w liczbie zbliżającej się do setki.\nRozpoczęli pierwszoklasiści, zgodnie z tradycją odśpiewując piosenkę szkoły. Tu dopadło mnie wzruszenie, nie pierwsze tego dnia (o czym później) i nie ostatnie (o czym za chwilę). Zawsze się wzruszam, gdy patrzę i słucham, jak małe dzieci z zapałem śpiewają:\nGdzieś jest taka szkoła,\nktóra kocha świat,\nzawsze na nas czeka,\ndaje dobry start.\nw głowie poukłada,\nsensu życiu nada.\nMyślę sobie wtedy, że dać dobry start, pokazać drogę, w głowach poukładać, zahartować ducha i nadać sens życiu, to całkiem niezły program działania dla szkoły, którego z pewnością nie musimy się wstydzić.\nPotem wystąpili czwartoklasiści z zabawnym programem, w którym znać było zarówno wysiłek samych aktorów, jak mozolny trud nauczycielek, które ten show wyreżyserowały.\n– Kto napisał twoje wypracowanie?! Mama czy tata?!\n– Nie wiem. Spałem.\nNo i truskawka na torcie (dzięki nieocenionemu piłkarzowi kopanemu Tomaszowi Hajcie, wisienka jest już passé) – piosenka „Czternastego października”. Niby oklepana, śpiewana jak Polska długa i szeroka, ale wzruszyłem się ponownie widząc zapał i ekspresję dzieci, tym razem tych nieco starszych. A co do oklepania – „We Are The Champions!” też jest oklepane? Ja osobiście „Czternastego października” mogę słuchać bez końca… No, dobrze, bez końca raz w roku :-).\nTego dnia było odwrotnie niż u Hitchcocka, u którego, jak powszechnie wiadomo, wszystko zaczyna się trzęsieniem ziemi, a potem napięcie rośnie. Jeżeli występ pierwszo- i czwartoklasistów był wstrząsem sejsmicznym, to napięcie wzrastało… ku początkowi atrakcji tego dnia. Moc wcześniejszych wrażeń mieli nowi uczniowie, którzy od samego rana przechodzili otrzęsiny, zakończone pasowaniem. I „starzy”, do szóstoklasistów włącznie, którzy ich pracowicie otrząsali. Ale chyba jeszcze więcej emocji stało się udziałem tych wszystkich, którzy wraz z niżej podpisanym mieli okazję obejrzeć w tym samym czasie program artystyczny przygotowany przez gimnazjalistów.\nNajstarsi uczniowie zazwyczaj szykują jakiś film. Są w tym bardzo sprawni, a że kilka dni wcześniej musiałem na ich prośbę odegrać do kamery scenę przemarszu dyrektora szkolnym korytarzem, byłem nastawiony na interesujący seans. Jednak już pierwszy rzut oka na pogrążoną w półmroku scenę, na której ustawiono w podkowę stoły z wizytówkami o włosko brzmiących nazwiskach, dał mi do myślenia. Szczególnie, gdy w centralnym punkcie wypatrzyłem napis „Don Yaro Pytoletti”. Oho, będzie mafia – pomyślałem. Była – i to jaka!\nPrzed naszymi oczami przemknęła najpierw na ekranie prezentacja wprowadzająca do przedstawienia pod tytułem „Goatfather”, w którym w pierwszej chwili dopatrzyłem się stylizacji na „GoldenEye” z Jamesem Bondem. Niesłusznie, bo nasz szkolny dramat był daleko wyższych lotów, a za jego pierwowzór posłużył „Ojciec Chrzestny”, czyli „Godfather” .\nTwórcy przedstawienia wykonali niesamowitą robotę, zestawiając fotografie wybranych uczniów i poszczególnych postaci z grona pedagogicznego. Odpowiednio ucharakteryzowani gimnazjaliści w wielu przypadkach fantastycznie odzwierciedlali swoje pierwowzory. A potem na scenie pojawili się młodzi ludzie we własnych, nauczycielskich osobach.\nPrzez pierwsze kilka minut oglądałem przedstawienie z zachwytem, a nawet łzami wyciśniętymi z oczu przez śmiech. Pełen podziwu dla młodzieży i nauczycieli. Jednak po którejś kolejnej scenie ogarnął mnie niepokój. W wypowiedziach aktorów usłyszałem kwestie, idealnie zgodne z obowiązującymi w szkole poglądami pedagogicznymi, ale sformułowane w sposób wykraczający raczej poza to, czego spodziewałbym się po uczniach, a nawet nauczycielach. Oto podczas rodzinnego esecutivo historyk, Andrew Turbiatti rzecze z pasją: – Mamy się godzić z tym, co ministro Anna z nami robi? Mamy pozwolić, żeby politycy dyktowali nam, co mamy robić, chociaż nie mają pojęcia o tym świecie…? I dalej: – To wszystko jest osobiste, cała edukacja od początku do końca. Każdy kawałek kłamstwa, który człowiek musi zjadać przez całe swoje życie, jest czymś osobistym. Nazywają to polityką, ale jest osobiste jak cholera. (…) Zupełnie słusznie traktuję ministro Anna Buon-Cambiamento osobiście. Zupełnie słusznie biorę nową podstawę programową osobiście. Zupełnie słusznie biorę całą tę parszywą reformę osobiście.\nZe słów padających ze sceny pachniało rewolucją, o którą, przy całym szacunku, trudno posądzić uczniów i nauczycieli. Któż, u licha, napisał tę sztukę?! Odpowiedź na to pytanie znalazłem spoglądając na pełną napięcia twarz siedzącej obok mnie pani Magdy Piotrowskiej. Mamy dwójki uczniów, będącej zarazem członkiem Zarządu naszego koła STO i prowadzącej pro bono warsztaty literackie „Lekkim piórem” dla chętnych miłośników Kalliope, Erato i Euterpe z trzech najstarszych roczników. – Pani to napisała? – spytałem, znając już odpowiedź, którą potwierdziło skinienie głową.\nA kiedy w swojej ostatniej kwestii Don Yaro Pytoletti zdradził swoją (czyili moją) największą tajemnicę zawodową – ogarnęło mnie zarazem pewne wzruszenie i ogromna wdzięczność:\n– Nie można mówić „nie” ludziom, których się kocha, nie za często. To cały sekret. A poza tym, kiedy to mówisz, musi brzmieć jak „tak”. Albo trzeba ich samych skłonić do powiedzenia „nie”. Trzeba poświęcić na to sporo czasu i trudu.\nW tym miejscu przerwę relację ze szkolnych obchodów Święta Edukacji Narodowej. Wybrane obrazki znajdą się wkrótce na stronie internetowej Szkoły. Cały tekst „The Goatfather” opublikuję, za zgodą Autorki, w najbliższym numerze „Wokół szkoły”. I pozwólcie, że resztę tego okolicznościowego wpisu poświęcę samej Pani Magdalenie Piotrowskiej.\nRóżni są uczniowie, nauczyciele, dyrektorzy szkół i rodzice. Ku irytacji jednych, a pokornemu zrozumieniu innych nie da się tej ogromnej rzeszy ludzi wtłoczyć w żaden uniwersalny schemat. Dlatego to, co dzieje się w jakiejkolwiek szkole, jest w dużej mierze dziełem przypadku, zależnym od tego, jakich ludzi Opatrzność zesłała pod jej dach.\nW dwudziestym ósmym roku pracy na stanowisku dyrektora szkoły STO na Bemowie mogę wymienić długą listę osób, które w znaczący sposób wpłynęły na rozwój i kształt naszej placówki. Będzie wśród nich wielu nauczycieli i rodziców, a nawet niemała grupa uczniów. Może nawet uczynię to w zbliżającym się roku trzydziestolecia. Ale już dziś, przy okazji obchodów tegorocznego Święta Edukacji Narodowej, chciałbym podziękować pani Magdzie Piotrowskiej za wszystko, co wniosła do naszej społeczności przez minione dziesięć lat, a czego „The Goatfather” jest tylko wisienką truskawką na torcie. Za sympatyczne e-maile przy okazji każdego zakończenia roku. Za zawsze pogodną minę. Za szczerą i życzliwą troskę o szkołę, pełną dobrej woli i gotowości pomocy. Za czas poświęcony naszym szkolnym talentom literackim. Wierną i pełną refleksji lekturę „Wokół szkoły”. Fantazję i pomysły, które czyniły i czynią świat bardziej kolorowym. I rodzicielskie credo, zapisane w okolicznościowym artykule, napisanym z okazji 25-lecia Szkoły:\nI na koniec przytoczę jeszcze fragment drugiego tekstu Pani Magdy, podobnie jak poprzedni opublikowanego w specjalnym numerze „Wokół szkoły”, szczególnie mi bliski:\n"Z tej wyjątkowej okazji, jaką jest 25-lecie Szkoły, zaryzykuję dobre imię nowoczesnej, postępowej kobiety i obnażę swoją skandalicznie staroświecką wiarę w sprawczą moc podziękowań. Niestety taka ze mnie niedzisiejsza jednostka – lubię dziękować, jeśli jest za co. Tym, którzy dzierżą w silnych dłoniach kije, muszę nieśmiało zdradzić, że jestem niepoprawnym, romantycznym wyznawcą marchewki i szklanki do połowy pełnej. I w swoim rażąco przestarzałym sposobie myślenia naiwnie ufam, że dostrzeżenie i docenienie nawet najmniejszych sukcesów, najdrobniejszych gestów życzliwości i dobrej woli, może zdziałać nieporównanie więcej niż spektakularne wytknięcie największej pomyłki. Wyszeptana pochwała ma tysiąc razy większą moc niż wykrzyczana nagana, ponieważ buduje, a nie rujnuje, i może być początkiem czegoś dobrego, pozytywnym, wartościowym punktem wyjścia. Szczera pochwała jest zawsze zalążkiem lepszej współpracy, lepszej komunikacji, wzajemnego zrozumienia. Podziękowania – nawet za najdrobniejsze, dobre rzeczy – to mosty pomiędzy ludźmi, bez których nie jest możliwe wzajemne zaufanie i zgodne dążenie do wspólnych celów."\nZ okazji Święta Edukacji Narodowej na ręce Pani Magdaleny Piotrowskiej składam wyrazy wdzięczności i wielkie podziękowanie dla wszystkich rodziców uczniów za wszelkie dobro, jakie spotyka mnie z ich strony podczas pracy w szkole. Jest go naprawdę bardzo, bardzo wiele!\nSkomentował Magda KZ\nMadziu P. - dołączam się do podziękowañ\nSłowa uznania dla Pani Magdaleny oraz Janka & Spółki. A dla Godfathera Don Yara i reszty szkolnej Mafii zasłużone gratulacje!


Dżdżysta aura nie zniechęciła miłośników lokalnej historii. Pod przewodnictwem Dyrektora Muzeum Adama Staszaka odbył się kolejny, długo wyczekiwany historyczny spacer po naszym mieście.\nUczestnicy poznali tajniki historii związanej z ulicą Kaliską, a więc m.in. wydarzeń z 1939 r., kiedy życie stracił dr Bronisław Kołodziejczak czy okoliczności wyzwolenia Pleszewa w 1945 r. Dłuższa chwila poświęcona została opowieści o dawnym więzieniu przy ul. Kaliskiej 24, a także miejscu funkcjonowania niegdyś jajczarni (obecnie miejsce działalności supermarketu Lidl). Spacer zakończył się przy cmentarzu parafialnym na ul. Kaliskiej, który już wiosną będzie przedmiotem kolejnego, historycznego spaceru po Pleszewie.


Uchwała nr XVI/128/2012 Rady Gminy w Strawczynie z dnia 21 maja 2012r. w sprawie nadania statutu samodzielnego Samorządowego Zakładu Opieki Zdrowotnej w Strawczynie - Tekst pierwotny - Baza aktów prawnych - INFOR.pl - portal księgowych\nUchwała nr XVI/128/2012 Rady Gminy w Strawczynie\nw sprawie nadania statutu samodzielnego Samorządowego Zakładu Opieki Zdrowotnej w Strawczynie\nNa podstawie art. 7 ust.1 pkt 5, art.18 ust. 2 pkt 9 lit. „h” ustawy z dnia 08 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jednolity z 2001 r. - Dz. U. Nr 142 poz. 1591 z późn. zm.), art. 42 ust. 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej (Dz. U. Nr 112, poz. 654 z późn. zm.) Rada Gminy w Strawczynie uchwala, co następuje:\nNadaje się nowy statut samodzielnego Samorządowego Zakładu Opieki Zdrowotnej w Strawczynie stanowiący załącznik do niniejszej uchwały.\nTraci moc uchwała Nr V/26/07 Rady Gminy w Strawczynie z dnia 12 kwietnia 2007 r. w sprawie zatwierdzenia zmian statutu samodzielnego Samorządowego Zakładu Opieki Zdrowotnej w Strawczynie, z późniejszymi zmianami.\nStatut samodzielnego Samorządowego Zakładu Opieki Zdrowotnej w Strawczynie\n1. Zakład nosi nazwę Samorządowy Zakład Opieki Zdrowotnej w Strawczynie.\n2. Samodzielny Samorządowy Zakład Opieki Zdrowotnej w Strawczynie zwany jest w dalszej części Statutu „Zakładem” jest podmiotem leczniczym niebędącym przedsiębiorcą.\n3. Podmiot tworzący sprawuje nadzór nad działalnością Zakładu.\nZakład podlega zgłoszeniu do rejestru podmiotów leczniczych, posiada osobowość prawną.\n1. Ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej (Dz. U. Nr 12 poz. 654 z późn. zm.).\n2. Ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (tekst jednolity z 2008 r. Dz. U. Nr 164 poz. 1027 z późn. zm.)\n3. Ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. Nr 157 poz. 1240 z późn. zm.).\n4. Ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (tekst jednolity z 2009 r. - Dz. U. Nr 152 poz. 1223 z późn. zm.).\n5. Ustawy z dnia 27 czerwca 1997 r. o służbie medycyny pracy (tekst jednolity - Dz. U. z 2004 r. Nr 125 poz. 1317).\n6. Przepisów wykonawczych do w/w ustaw.\n7. Uchwały Nr V/26/07 Rady Gminy z dnia 12 kwietnia 2007 r. w sprawie zatwierdzenia zmian statutu samodzielnego Samorządowego Zakładu Opieki Zdrowotnej w Strawczynie z późn. zm.\n8. Postanowień niniejszego statutu.\n9. Przepisów dotyczących podmiotów leczniczych niebędących przedsiębiorcą i samorządowych jednostek organizacyjnych oraz innych przepisów prawa.\nSiedziba Zakładu znajduje się w Strawczynie przy ul. Ogrodowej 2.\n1. Zakład prowadzi działalność leczniczą, może prowadzić wyodrębnioną organizacyjnie działalność inną niż działalność lecznicza w zakresie ustalonym postanowieniami statutu na rzecz pacjentów zamieszkałych na terenie Rzeczypospolitej Polskiej, przy czym podstawowym obszarem udzielania świadczeń zdrowotnych jest gmina Styrawczyn.\n2. Zakład świadczy usługi medyczne dla pacjentów na podstawie deklaracji złożonych przez pacjentów o przynależności do Zakładu.\nCelem działania Zakładu jest udzielanie świadczeń zdrowotnych oraz organizacja opieki zdrowotnej na obszarze objętym zakresem działania Zakładu.\n1. Samodzielny Samorządowy Zakład Opieki Zdrowotnej, jako podmiot leczniczy niebędący przedsiębiorcą udziela świadczeń zdrowotnych finansowanych ze środków publicznych osobom ubezpieczonym oraz innym osobom uprawnionym do tych świadczeń na podstawie odrębnych przepisów nieodpłatnie, za częściową odpłatnością lub całkowitą odpłatnością na zasadach określonych w obowiązujących przepisach prawa lub umowie cywilnoprawnej.\nZadaniem Zakładu są działania służące zachowaniu, ratowaniu, przywracaniu i poprawie zdrowia ludności oraz inne działania medyczne wynikające z procesu leczenia lub przepisów odrębnych regulujących zasady ich wykonania, w szczególności związane z:\n1. Badaniem i poradą lekarską.\n3. Lehabilitacją leczniczą.\n4. Opieką nad ciężarną i jej płodem, porodem, połogiem oraz opieka nad noworodkiem.\n5. Opieką nad zdrowym dzieckiem.\n6. Badaniem diagnostycznym wraz z analityką medyczną.\n7. Pielęgnacją chorych.\n8. Pielęgnacją niepełnosprawnych i opieką nad nimi.\n9. Opieką stomatologiczną.\n10. Orzekaniem i opiniowaniem o stanie zdrowia.\n11. Zapobieganiem powstawaniu urazów i chorób poprzez działania profilaktyczne i szczepienia ochronne.\n12. Ochroną osób pracujących.\n13. Specjalistyczną opieką zdrowotną.\n14. Promocją zdrowia.\n1. Innymi podmiotami leczniczymi.\n2. Placówkami naukowo — badawczymi.\n3. Związkami i samorządami zawodowymi.\n4. Organizacjami społecznymi i stowarzyszeniami.\n5. Państwową inspekcją sanitarną, państwowym nadzorem farmaceutycznym, samorządowymi jednostkami organizacyjnymi i innymi osobami prawnymi i fizycznymi w zakresie niezbędnym dla realizacji celów statutowych.\nZakład prowadzi działalność gospodarczą w zakresie:\n1. Wynajmu pomieszczeń dla prywatnych praktyk.\n2. Wykonywania badań laboratoryjnych za odpłatnością.\nZakład może uczestniczyć w realizacji celów dydaktycznych oraz w kształceniu osób przygotowujących się do wykonywania zawodu medycznego lub wykonujących zawód medyczny na zasadach określonych odrębnymi przepisami, pod warunkiem zachowania dostępności świadczeń zdrowotnych określonych w niniejszym statucie.\n2. Kierownika Zakładu zatrudnia i zwalnia Wójt Gminy.\n3. Kierownik zarządza Zakładem i składa oświadczenia woli jednoosobowo.\n4. Kierownik w stosunku do pracowników Zakładu jest przełożonym oraz ich pracodawcą w rozumieniu przepisów Kodeksu pracy.\n5. Szczegółowy zakres obowiązków pracowników ustala Kierownik.\n6. Kierownik wykonuje swoje zadania przy pomocy księgowego, koordynującej pielęgniarki, a w przypadku nieobecności upoważnia pracującego lekarza do podejmowania decyzji w ramach udzielonego upoważnienia.\n1) ustalanie regulaminu organizacyjnego i jego zmian,\n2) opracowanie projektu statutu Zakładu i jego zmian,\n3) przedstawianie projektów programu rozwoju Zakładu,\n4) przedkładanie corocznych sprawozdań z planu finansowego, w tym planu inwestycyjnego Zakładu,\n5) opracowanie planu finansowego i inwestycyjnego,\n7) dokonywanie ocen działalności Zakładu, w tym dla potrzeb Rady Społecznej,\n8) zatrudnianie, organizowanie i ocena pracy, zwalnianie oraz ustalanie zasad wynagradzania podległego personelu Zakładu.\n8. Kierownik przedstawia Radzie Gminy roczny raport z prowadzonej działalności w terminie do dnia 01 marca każdego roku.\n1) Ośrodek Zdrowia w Strawczynie (kod jednostki – 01), z siedzibą w Strawczynie ul. Ogrodowa 2,\n2) Ośrodek Zdrowia w Oblęgorku (kod jednostki – 03), z siedzibą w Oblęgorku ul. Gimnazjalna 15.\n2. Skład jednostek organizacyjnych Zakładu określa regulamin organizacyjny.\n3) przyznawania Kierownikowi Zakładu nagród,\n4) rozwiązania stosunku pracy lub umowy cywilnoprawnej z Kierownikiem Zakładu,\n2. Przedstawianie Kierownikowi Zakładu wniosków i opinii w sprawach:\n3. Uchwalenie regulaminu swojej działalności oraz przedkładanie regulaminu do zatwierdzenia podmiotowi tworzącemu.\n4. Dokonywanie okresowych analiz skarg i wniosków wnoszonych przez pacjentów, z wyłączeniem spraw podlegających nadzorowi merytorycznemu.\n6. Wykonywanie innych zadań określonych w ustawie i statutcie.\nRada Społeczna składa się z pięciu osób, w tym:\n1. Jako Przewodniczący - Wójt Gminy lub osoba przez niego wyznaczona.\n2. Jako członkowie – przedstawiciel Wojewody Świętokrzyskiego oraz trzej przedstawiciele wybrani przez Radę Gminy.\n1. Sposób zwoływania posiedzeń Rady Społecznej, tryb pracy i podejmowania uchwał określa Regulamin Rady Społecznej Zakładu.\n2. W posiedzeniach Rady Społecznej uczestniczy Kierownik Zakładu oraz przedstawiciele organizacji związkowych działających w podmiocie leczniczym.\n4. W posiedzeniach Rady Społecznej mogą uczestniczyć osoby zaproszone.\nOd uchwał Rady Społecznej, Kierownikowi Zakładu przysługuje odwołanie do Rady Gminy.\nCzłonkiem Rady Społecznej SZOZ nie może być pracownik Zakładu.\n1. Członkowi Rady Społecznej przysługuje zwolnienie z wykonywanych obowiązków w ramach stosunku pracy na czas uczestnictwa w posiedzeniach Rady Społecznej.\n2. Za udział w posiedzeniach Rady Społecznej jej członkowi przysługuje rekompensata od Rady Gminy w wysokości utraconych zarobków, jeżeli z powodu uczestnictwa w posiedzeniu Rady pracodawca nie udzielił członkowi na ten czas zwolnienia z wykonywania obowiązków pracowniczych bez zachowania prawa do wynagrodzenia.\nKadencja Rady Społecznej trwa trzy lata.\n1. Rada Gminy odwołuje członka Rady Społecznej przed upływem kadencji w przypadku:\n2) utraty zdolności do pełnienia powierzonych obowiązków na skutek długotrwałej choroby trwającej co najmniej 6 miesięcy, potwierdzonej orzeczeniem lekarskim,\n3) nieusprawiedliwionej nieobecności na 4 kolejnych posiedzeniach Rady Społecznej,\n4) zmiany decyzji podmiotu wyznaczającego,\n5) skazanie prawomocnym wyrokiem za przestępstwo umyślne,\n2. Przed upływem kadencji Rada Gminy może także odwołać członka Rady Społecznej z inicjatywy:\n1) Przewodniczącego Rady Społecznej,\n2) Kierownika Zakładu.\n1. Zakład prowadzi gospodarkę finansową w formie samodzielnego samorządowego zakładu opieki zdrowotnejna zasadach określonych w ustawie. Pokrywa z posiadanych środków finansowych i uzyskiwanych przychodów koszty działalności i reguluje zobowiązania na zasadach określonych przepisami prawa.\n2. Gospodarka finansowa prowadzona jest na podstawie rocznego planu finansowego i inwestycyjnego przygotowywanego przez Kierownika zgodnie z:\n1) ustawą z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej (Dz. U. Nr 112 poz. 654 z późn. zm.),\n3) ustawą z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (tekst jednolity z 2009 r. - Dz. U. Nr 152 poz. 1223 z późn. zm.),\n3. Roczny plan finansowy, w tym inwestycyjny podlega zaopiniowaniu przez Radę Społeczną.\na) Rady Gminy lub innych organów uprawnionych na podstawie odrębnych przepisów,\nf) osób fizycznych nie objętych ubezpieczeniem lub za świadczenia nie przysługujące w ramach ubezpieczenia, w tym świadczenia ponadstandardowe,\n3) z darowizn, zapisów, spadków oraz ofiarności publicznej, także pochodzenia zagranicznego i innych źródeł,\n4) z prowadzonej działalności gospodarczej przewidzianej w statucie.\n2. Zakład może otrzymywać dotacje z budżetu gminy na:\n4) cele szczególne, przyznawane na podstawie odrębnych przepisów.\n1. Zakład decyduje samodzielnie o podziale zysku.\n2. Fundusz Założycielski Zakładu stanowi wartość wydzielonej Zakładowi części mienia komunalnego, określonej i ustalonej przez Radę Gminy.\n1. Zakład gospodaruje samodzielnie przekazanymi w nieodpłatne użytkowanie nieruchomościami i majątkiem komunalnym oraz majątkiem własnym (otrzymanym i zakupionym).\n2. Majątek Zakładu lub przysługujące do niego prawa Zakład może wnieść w formie aportu do spółek, przekazać fundacji lub stowarzyszeniu wykonującemu inną działalność niż działalność lecznicza za zgodą Rady Gminy. Przekazanie majątku spółce, fundacji lub stowarzyszeniu wykonującemu działalność leczniczą jest zabronione.\n1. W sprawach nieuregulowanych niniejszym statutem, mają zastosowanie odpowiednie postanowienia ustawy o działalności leczniczej, Kodeksu pracy oraz innych obowiązujących przepisów prawa.\n2. Zmiany w statucie mogą być dokonywane uchwałą Rady Gminy na wniosek Kierownika.


Dymisja za pozwolenie na kontrowersyjny biurowiec | zyciewarszawy.pl\nDymisja za pozwolenie na kontrowersyjny biurowiec\nblik, PAP 04-11-2013, ostatnia aktualizacja 06-11-2013 05:39\nNaczelnik wydziału architektury ze Śródmieścia podała się do dymisji po tym jak wyszło na jaw, że to ona wydała decyzję w sprawie budowy kontrowersyjnego biurowca blisko placu Zamkowego.\nNaczelnik Jolanta Zdziech-Naperty jest matką jest matką współautora tego kontrowersyjnego projektu, którego przygotowania do budowy już ruszyły. Sprawę opisał tygodnik Wprost.\nPrzy ul. Senatorskiej nieopodal kolumny Zygmunta spółka Senatorska Investment chce postawić biurowiec za 130 mln zł. Budynek biurowo-usługowy ma mieć 9,5 tys. mkw. powierzchni, z czego na usługi przeznaczono 1,6 tys., a na biura ponad 4 tys. m. Prace przygotowawcze rozpoczęły się 24 października. Budynek ma być gotowy w 2015 roku.\nInwestycja, która powstaje tuż przy Kolumnie Zygmunta budzi ogromne emocje nie tylko u mieszkańców, ale też miłośników zabytków. biurowcem już zainteresowało się UNESCO, na którego listach dziedzictwa jest wpisana warszawska Starówka.\nUNESCO zwróciło się o wyjaśnienia do polskiego rządu. – Otrzymaliśmy prośbę o wyjaśnienia w odniesieniu do planów inwestycyjnych, które mogą mieć negatywny wpływ na wyjątkową uniwersalną wartość obiektu wpisanego na listę UNESCO – przyznaje biuro prasowe resortu kultury.\nJednym z współtwórców projektu biurowca jest architekt Bartosz Naperty. Wprost ujawnił , że projekt budowlany zatwierdziła i wydała pozwolenie na budowę jego matka Jolanta Zdziech-Naperty, która była już naczelniczką wydziału architektury i budownictwa Śródmieściu. W rozmowie z Wprost pani naczelnik przyznała, że przed podjęciem decyzji o zgodach budowlanych nie informowała przełożonych, że współtwórcą koncepcji architektonicznej budynku jest jej syn - Nie było takiej potrzeby – tłumaczyła.\nDziś po publikacji Jolanta Zdziech-Naperty poddała się do dymisji. – Jej obowiązki przejął dotychczasowy zastępca – informuje Agnieszka Kłąb, rzecznik stołecznego ratusza. Dodaje, że prezydent Warszawy zleciła kontrolę decyzji związanych z warunkami zabudowy i pozwoleń na budowę wydawanych przez urząd Śródmieścia. Nie wiadomo ile ona potrwa.\nAgnieszka Kłąb nie potrafiła nam powiedzieć, czy była już naczelnik odeszła z urzędu, czy też została tam na innym stanowisku. Rzecznik Śródmieścia Mateusz Dallali nie odbiera telefonu.\nZarząd spółki Senatorska Investment zdecydował o złożeniu do NIK, Prokuratury Apelacyjnej w Warszawie, CBA oraz Rady Warszawy wniosku, który ma na celu kontrolę poprawności przeprowadzonej procedury administracyjnej uzyskania zezwolenia na budowę budynku - poinformowała spółka w przesłanym komunikacie. - W ten sposób pragniemy dowieść prawidłowości wszystkich działań oraz zakończyć spekulacje na ten temat - podkreślono.\nSpółka zaznacza, że procedura administracyjna trwała od 2007 roku., a decyzja śródmiejskiego wydziału architektury o warunkach zabudowy została wydana w sierpniu 2009 roku przez ówczesnego naczelnika Andrzeja Michalskiego. Podkreślono, że wydanie pozwolenia na budowę w 2012 roku, przez byłą naczelnik Zdziech-Naperty było potwierdzeniem wcześniejszych ustaleń.\nJak podaje spółka, jedynym zleceniobiorcą prac projektowych była firma RKW Rhode Kellermann Wawrowsky, a głównym projektantem obiektu jest architekt Wojciech Grabianowski, który brał udział w konsultacjach z miejskimi urzędnikami. Z informacji RKW Rhode Kellermann Wawrowsky wynika, że udział Bartosza Napertego w zespole projektującym budynek ograniczył się do przygotowania wizualizacji obiektu oraz wykonania prac renderingu (prezentacji), na potrzeby konsultacji ze Stołecznym Konserwatorem Zabytków. Spółka zaznacza, że Naperty nie posiada samodzielnych uprawnień do projektowania budynków.


Cyfrowy jen jest w przygotowaniu - Japonia potwierdza plotki\nCyfrowy jen jest w przygotowaniu – Japonia potwierdza plotki\nPogłoski o tym, że Reutersowi: „Przygotujemy propozycje, które zostaną uwzględnione w wytycznych polityki rządu i miejmy nadzieję, że stanie się […]\nPogłoski o tym, że jen w wersji cyfrowej jest przygotowywany przez rząd w Tokio, okazały się faktem. Kozo Yamamoto, starszy prawodawca partii rządzącej, stwierdził: „im wcześniej [zostanie wyemitowany], tym lepiej”.\nJen vs. Libra\nWiele wskazuje już na to, że japońska partia rządząca nie chce już czekać. Politycy znają plany Facebooka dot. Libry. Poza tym wiedzą, że nad cyfrowym juanem pracuje Pekin.\nW poniedziałek Yamamoto, który jest szefem komisji badawczej ds. systemów finansowych i bankowych w Partii Liberalno-Demokratycznej (LDP), potwierdził, że zagrożenie ze strony korporacji takich jak Facebook jest zbyt duże, aby czekać z boku. Stwierdził jednoznacznie, że Japonia powinna stworzyć cyfrowego jena cyfrowego.\nPonadto w kwietniu przedstawiciele japońskiego banku centralnego mają spotkać się z ekspertami z innych banków centralnych z takich krajów jak Wielka Brytania czy z Unii Europejskiej, by omówić kwestie zagrożeń, jakie niosą za sobą projekty pokroju Libry.\nJaponia oświadczyła również, że czeka na wkład w ową dyskusję ze strony Stanów Zjednoczonych. Bez pomocy Amerykanów, jak przyznają japońscy politycy, światowi prawodawcy nie będą w stanie „przeciwdziałać wysiłkom Chin zmierzającym do zakwestionowania istniejącej waluty rezerwowej i systemu rozliczeń międzynarodowych”.\nYamamoto powiedział Reutersowi:\n„Przygotujemy propozycje, które zostaną uwzględnione w wytycznych polityki rządu i miejmy nadzieję, że stanie się to [tj. emisja cyfrowego juana] za dwa do trzech lat.”\nTrzeba jasno powiedzieć, że jeśli chodzi o wyścig w kierunku emisji CBDC, Chiny z pewnością mają przewagę. Chociaż nie opublikowano obecnie oficjalnego harmonogramu prac w tym zakresie, pojawiło się wiele spekulacji, że może się to wydarzyć jeszcze w tym roku.\nZ pewnością tak krótki okres jest niemożliwy w przypadku Japonii. Przed ekspertami z Kraju Kwitnącej Wiśni jeszcze wiele problemów natury technologicznej i ekonomicznej. Nie wspominając o regulacjach prawnych. Yamamoto powiedział jednak, że wiąże z projektem wiele nadziei:\n„Jeżeli każdemu krajowi uda się kontrolować przepływy pieniężne za pomocą własnych (cyfrowych) walut, może to zapobiec wielkiej huśtawce w czasie kryzysu i pomóc ustabilizować własne gospodarki.”\ncyfrowy jen Japonia jen juan libra


Ogólnie o „Świteziance” młodego Mickiewicza – Werbalnik\nZe zbioru tych podań, legend wyłonił opowieść o dwojgu, którzy to pod osłoną gwieździstych niebios spacerują sobie brzegiem jeziora. Młodym jest strzelec, a dziewczyną istota, o której nic nie wiadomo. Jedyne, co można zaobserwować to fakt jej nagłego pojawiania się znikąd i gwałtownego znikania.\nMimo miłości tej pary chłopiec daje się uwieść innej, która właśnie się pojawiła. Podąża za nią na środek wód, po czym dostrzega w niej swoją ukochaną, którą miał teraz zdradzić.\nZa takie podejście do uczuć, karze chłopaka śmiercią. Mimo kary każdej nocy spotykają się nad Świtezią.\nNależy przyznać autorowi, że udało mu się stworzyć piękną bajkę o miłości, braku stałości u mężczyzn i ludowym kodeksie sprawiedliwości. W końcu pracując nad tym poematem, sam był nieszczęśliwe zakochany.\nMorałem tej ballady jest zarówno przestroga dotycząca męskiej natury, jak to, że złamanie przyrzeczeń musi się kończyć nieprzyjemnymi konsekwencjami.\nAdam Mickiewicz opisał w swym dziele tajemnicze zjawiska naturalne. To dosyć normalny zabieg w epoce, w której przyszło mu tworzyć. Noc tu dodaje pewnego, dla czytelników niezapomnianego uroku, albowiem jest równie tajemnicza, jak Świtezianka. W mickiewiczowskiej balladzie tworzy mroczny klimat. Mamy tu do czynienia ze systematycznością. Nocna pora zawsze przychodzi po dniu, a pod jej osłoną toczą się te same koleje, to znaczy młody daje się skusić innej, a później zostaje po drakońsku ukarany.\nPoprzedni Poprzedni wpis: Środki stylistyczne w „Świteziance” Adama Mickiewicza\nNastępny Następny wpis: Bohaterowie ballady „Świteź” Adama Mickiewicz