Celna leworęczność 11 (Duży Książę)\n- Może Książę nie powinien jeszcze wychodzić? - Tak? - Za chwilę będzie pociąg. Chyba nie chce się Wasza Wysokość spotkać z pasażerami? - Wszystko mi jedno. - Ale mnie nie jest wszystko jedno. - Przykro mi, że zakłóciłem ci twój spokój. - Trudno, stało się - mówi Leo i zeskakuje z parapetu. - Może jednak napije się Książę ze mną piwa? - Niech będzie - odpowiada Książę wzruszając ramionami. - Czytał już Książę? - pyta Leo wracając z butelkami i poranną gazetą, którą rzuca niedbale na biurko. - Nie wiem czy dobrze postępuje decydując się na powrót. - Kto, Aubrey? Chyba wszystko popsułem... - Sam chciał. O ile sobie przypominam, miał żal, że zainteresowania Waszej Wysokości znacznie rozmijają się z jego oczekiwaniami... Tak mi się zdaje. - Rozmawialiście o tym? - Zmęczyła mnie jego obecność. - Ach tak... - A teraz wypisują jakieś głupoty. Trochę to dziwnie wygląda - jakby Książę rozglądał się za mężem dla... - Może już nie kończ. - Tak, tak, bywają czasem problemy z odnalezieniem odpowiednika... Gubię się czasem w językowych formach... - Nie musisz być chyba taki złośliwy. - Wszystkiego mogłem się spodziewać, ale nie tego, że wtargnie do mego jaskółczego gniazda głowa państwa, o której na dodatek czytam w gazecie, i to nie w rubryce towarzyskiej, tylko na pierwszej stronie, jednak w artykule całkiem towarzyskim. - Taki niezwykły jest twój kolega. I najwyraźniej mu zazdroszczą. - Księcia to nie martwi? - Martwi. Księżna nie zjadła z tego powodu śniadania. - I na dodatek takie szczegóły. Proszę wybaczyć, ale mnie to przerasta. - I mnie czasem brzydko pachną nogi - zauważa Książę unosząc brwi, jakby trochę zdziwiony swoimi słowami. - Tak - wzdycha Leo i przysysa się na chwilę do butelki z piwem. - Nie uważa Książę, że takie wyznania mogą być... bo ja wiem - niebezpieczne? - Przychodzę tu jako przyjaciel. -- Leo kręci głową z niedowierzaniem i wpatruje się w nasyp po drugiej stronie stacyjki. Zauważa, że w plątaninie zeschłych zeszłotrocznych badyli porastających stromą skarpę pojawiła się już pierwsza wiosenna zieleń. Na tor wjeżdża pociąg. Nikt z niego nie wysiada, nikt nie wsiada. Książę podchodzi do okna. - Tyle było obaw. - Mało ludzi jeździ. Zwłaszcza o tej porze. Są takie plany, by w ogóle zrezygnować z tej linii. Od niej zależy moje życie. - Proszę się tym nie martwić. - Proszę mnie lepiej nie przerażać. Chyba że Książę ma na myśli dotowanie tego połączenia... Byłoby to wzruszające. - W sumie to bardzo sympatyczne miejsce. - Tak, zupełnie na krawędzi. - Czego? - Niczego. Teraz sobie wyobrażam... Ba - wyobrażam sobie - wiem dokładnie, że za tym nasypem nie ma nic. Wiem, bo to sprawdziłem... Gdzieś indziej jest nic. Czy Książę nie ma tego poczucia, gdy pomyśli o ozdobnym ogrodzeniu swych pałacowych ogrodów? Czy przypadkiem nie przylatują tam ptaki zupełnie znikąd? O czym się Książę teraz przekonuje? - Masz dużo racji, drogi Leo. Naturalnie. Nic tu nie ma, chociaż piwo smakuje podobnie... Chyba nie możesz powiedzieć, Leo, że uciekłeś? W świetle tego... - Tak, tak, tak, tak... Rzeczywiście. -- Pociąg rusza. Stukot kół szybko niknie w oddali i znów zapada błoga cisza. - Tylko książki pisać w tym spokoju. - Można by było to robić. Ale wszystkie książki zostały już napisane - mówi Leo. - Mam podejrzenie, że gen... - Niech Książę nie przesadza... - Myślę, że pański dziadek by się ucieszył... - Dużo mu z tego zostało. Odkrył z pewnością, że stał się ledwie przypisem do czegoś, co niestety pierzchnęło bez śladu... Został tylko strzępek człowieka... Co to było, co to było? - musiał sobie myśleć. Skąd ja się urwałem, gdzie reszta? I poszedł sobie. - Tak pan marnuje czas. Przecież pan jest młody! Nie do wiary... - Niech się Książę o mnie nie martwi. - Ale Aubrey coś mi kiedyś mówił... - Ja naprawdę nie mam nic do powiedzenia. Choć oczywiście - tak, tak; czytając Anne Ragde można dojść do przekonania, że hodowanie świń jest najcudowniejszym zajęciem pod słońcem... Naprawdę Waszej Wysokości potrzebne są jakieś niebywałe zjawiska? - Zawsze martwią mnie życia, które jak woda wsiąkają w piach. - Też się Książę ma czym przejmować... Pusto jest. Droga wolna. Jak dla mnie za dużo już tej dziwności. - Tak. Ja też się czuję dość dziwnie. Wszyscy chłopcy Howarda muszą kończyć marnie. - Może z punktu widzenia Waszej Wysokości... Skoro Książę przyszedł tutaj jako przyjaciel, to ja Waszej Wysokości poradzę coś po przyjacielsku: Niech się Książę... - Odpierdoli. - Nie chciałem być tak obcesowy - śmieje się Leo. - Czas już na mnie. - Wszystko się pewnie ułoży. - Można się zakochać w tej ciszy. W kieszonkowym życiu. Hm, może Aubrey też zrozumiał... - Może zrozumiał. To miejsce jest rzeczywiście zachwycające. Nigdy mi się nie znudziło, tyle że gdy teraz na nie patrzę, coś tak w środku boli, coś jakby tęsknota... - Mimo wszystko dziękuję, że zechciałeś mi, Leo, poświęcic trochę czasu. - Przydało się to na coś? - Może dojdę kiedyś do przekonania, że się przydało. Zresztą... Gdyby brać pod uwagę znaczenie porzywidzeń. Nie wiem, czemu widziałem, czemu widzieliśmy tu tyle dziwnych rzeczy z Aubreyem... Może więcej jest w tym nadziei dla ciebie, Leo... Będzie już tylko wspomnienie, żadnych negatywnych emocji, tylko własna bajka. Słodka, cicha samotność pamiętania... Mam dreszcze, kiedy o tym myślę. - Co Książę chce powiedzieć? - Co szykuje los? Może on o tobie nie zapomniał. Może to ty jesteś tym, któremu szykuje największą niespodziankę. Niech pan czeka. - Mówiłem, cały czas czekam. Na śmierć. - Niech pan... Żegnam pana, panie Leo - mówi Książę i wybiega z pokoju. Przy drzwiach orientuje się, że ciągle trzyma w dłoni butelkę z piwem, którą z wyrazem obrzydzenia odstawia na półkę z butami... -- - Ruszaj, ruszaj, Dino! - krzyczy gramoląc się do powozu. - Dokąd? - Nie wiem. Zastanowimy się po drodze. Może najpierw jakiś sklep z alkoholem. Mam ochotę na coś mocniejszego. Tylko, hm... Jak na człowieka skrajnie bogatego przystało nie mam przy sobie pieniędzy. W końcu bogacz z czymkolwiek, czym można płacić w sklepie, jest kimś nieskończenie absurdalnym. - Ja mam parę groszy. Jestem biednym chłopakiem, a biedni z reguły mają przy sobie trochę pieniędzy. - To cudownie! Naturalnie ty zrobisz zakupy. Nie chcę już tutaj wywoływać popłochu. A poza tym czułbym się idiotycznie płacąc banknotami, na których widnieje moja twarz. To byłaby przesada. -- Dino spełnia życzenie Księcia i przynosi ze sklepu niewielką butelkę whisky. - Jesteś cudowny! Oczywiście jeszcze dziś zwrócę ci pieniądze. A teraz ruszajmy. Chcę się dostać do domu na tamtym wzgórzu. - Może być ciężko. Tamtejsza droga zrobiła się zupełnie nieprzejezdna. - Co ty powiesz? Jest aż tak źle? Wiesz coś może o człowieku, który tam mieszka? - To jakiś dziwak. Nic bliżej nie wiem. Ostatnio ktoś tam umarł. - Tak, tak, o tym akurat wiem... To straszne. Nieprzejezdna droga... Dobrze, podwieziesz mnie, jak daleko się da, a potem pójdę piechotą... -- Dino zatrzymuje konia w miejscu, gdzie droga zamienia się we wstęgę błota wijącą się pośród starych, srebrzystokorych buków. Książe wysiada ściskając w dłoni butelkę. - Nie czekaj na mnie. - Co mam powiedzieć panu Luce? - Nie wiem. - Będą się gniewać. - Proszę... Jedź już... -- Książe wciąga w płuca ciężkie, wilgotne, zimne powietrze przesycone zapachem gnijących liści. "Kiedy ja byłem ostani raz sam w lesie? Książe jest taki biedny. Zawsze ktoś musi być koło niego. I niczego nie może ukryć". -- Droga jest niemiłosiernie grząska i bezlitośnie babrze drogocenne buty Księcia. Ale co tam. Ważne, że może być wreszcie sam, choć na chwilę. Wreszcie nastał ten wspaniały moment, kiedy nikt na całym świecie nie ma pojęcia, w którym miejscu dokładnie się znajduje. Whisky smakuje wybornie i przyjemnie rozgrzewa gardło. Jeszcze łyczek. Jeszcze. Mmmm... Idąc pod górę i popijając przygląda się roślinom gotującym się do wiosennej zieloności. Tylko patrzeć, jak rozprysną się ich nabrzmiałe, lepkie pąki uwalniając świeże, lśniące listki. Niech no tylko zaświeci słońce!!! -- Widać już dom, bardzo zniszczony, z łuszczącą się farbą na ścianach. Książę przystaje na chwilę, nasłuchuje i patrzy z oddali. Jeszcze raz odkręca butelkę, by się napić. Już chce zwilżyć gardło, gdy nagle do jego uszu dobiegają krzyki. Przykuca lekko, by lepiej widzieć, co się dzieje. Dostrzega biegnącego Aubreya. Za nim jest jeszcze ktoś, kto najwyraźniej go goni. "To musi być Petrus"... Drugi mężczyzna coś krzyczy. Wygląda na wściekłego. W dłoni ma jakiś błyszczący przedmiot, z którego mierzy do uciekającego. Książe patrzy jak zahipnotyzowany. "Co się dzieje?" Nagle leśną ciszę rozbijają strzały - jeden, drugi, trzeci... - C... Co? Książe zrywa się do biegu. Gubi butelkę, zaczepia rękawami o kolczaste krzaki, omal nie upada zaplątując się nogą w jakieś powiązane na supeł trawsko. - Nie strzelaj!! Nie strzelaj, idioto!!. -- Mężczyzna w grubej kraciastej koszuli odwaraca się w stronę biegnącego Księcia. Jest zdyszany i zaskoczony jego obecnością. Zdaje się, że chce wydobyć z siebie jakiś głos, lecz najwyraźniej struny głosowe odmawiają mu posłuszeństwa. Rzuca rewolwer na trawę. Chce uciekać, ale uczyniwszy kilka kroków, zawraca. Łapie się za głowę patrząc w stronę leżącego Aubreya. - Boże, coś ty zrobił? Coś ty zrobił? Zabiłeś go? Po prostu go zabiłeś?... - Niech pan stąd idzie! - wrzeszczy roztrzęsiony Pertus. - Proszę, niech pan stąd idzie. Niech pan idzie. Ja... - Mam sobie pójść, durniu?!! -- Książę, nie posiadając się z wściekłości, rusza w kierunku Pertusa, który zaczyna ryczeć jak opętany. Dopiero silny cios w twarz odbiera mu głos. Oszołomiony patrzy na Księcia. Sięga językiem do strużki krwi płynącej z nosa. Jego oddech się uspokaja, staje się głębszy i bardziej równomierny. - Nie chciałem, przecież nie chciałem...\n17:07, kiljan.halldorsson Link Komentarze (1) » środa, 29 września 2010\nO jej, tyle rzeczy by tu trzeba było pokontynuować... O wikingu, o Księciu. Ale dziś, korzystając z chwili czasu, wrócę jeszcze do Sigrid Undset i jej "Olafa", bo znalazłem w nim historyjkę, która mnie rozbawiła...\nMało mam ostatnio czasu na lektury dla przyjemności, ale to może i lepiej, bo tak sobie pomalutku kroczę przez karty opowieści o Olafie, o tych jego osobistych powikłaniach życiowych... Z prawdziwą radością to robię... Są takie książki, które nigdy się nie starzeją, z którymi spotkania są zawsze jednakowo miłe... Przypominam sobie postaci, zdarzenia... Już wiem, czemu mi utkwił w pamięci życzliwy Olafowi Arnvid... No jasne - przecież Arnvid był inny, okazujący współczucie ludziom i zwierzętom, był łagodny i patrzył tak dziwnie... Miał jakąś słabość do Olafa, podziwiał jego urodę... Jego życiowe plany zostały pokrzyżowane - chciał poświęcić się Bogu, a rodzina zmusiła go do małżeństwa i przedłużenia rodu, jego, któremu życie rodzinne nie było w smak. Ożenił się, spłodził dzieci... I owdowiał, co przyniosło mu pewną ulgę. Już dalej nie myślał o ożenku... Miał jednak nadal pecha, bo kiedy już bliski był święceń, kiedy zaczęło się spełniać jego marzenie, zmarł nagle... Choć nie jest to powiedziane wprost, łatwo można odgadnąć, że stale był posądzany o homoseksualizm... A raz nawet takie posądzenie skończyło się rąbanką w wikingowym stylu, i to podczas gościny w hamarskim klasztorze... Einar, krewniak narzeczonej Olafa, zaczał sobie po pijaku żartować z Arnvida i jego przyjaźni z "jasnowłosym chłoptysiem"... "Słyszeliśmy przecie to i owo o takiej przyjaźni"... Tak, tak, zwłaszcza Einar mógł coś na ten temat powiedzieć, bo ponoć jemu samemu takie przyjaźnie obce nie były... Olaf nie wszystko załapał, ale widział, że jego przyjaciela krewniacy Inguny traktują z ohydną pogardą... Rzecz cała skończyła się awanturą - Einar dostał w plery toporem i już się nie podniósł, co niestety jeszcze bardziej skomplikowało sytuację Olafa...\nOlafowi ciągle los rzucał kłody pod nogi... Cudze nieszczęście cieniem się na jego własnym losie położyło... Dawne wypadki splotły się z jego życiem... Chował się od dziecka na dworze Steinfinna, ojca Inguny, którą już w dzieciństwie uczyniono narzeczoną Olafa. Wszystko układało się wspaniale, aż do pewnego wypadku, kiedy na dwór zjechał pewien mężczyzna srodze kiedyś zraniony... Steinfinn w młodości zakochał się w dziewczynie przyrzeczonej innemu. Miłość była tak silna, że malowniczo uprowadził swoją ukochaną... Kłopot się zrobił, jednak ugodzono się i Steinfinn mógł ze swą panią pozostać... Ale dawnego narzeczonego krew zalała i płazem takiej zniewagi nie puścił... Pamiętliwy był i pewnej nocy wtargnął do domu szczęśliwych małżonków. Wywlókł z małżeńskiego łoża Steinfinna i go okrutnie upokorzył; bezbronnemu i gołemu łaskawie podarował swoją dawną narzeczoną... To zmąciło zupełnie spokój na Frettastein. Już nic nie było jak dawniej... Wiele czasu upłynęło, zanim Steinfinn zdołał pomścić tę hańbę... Zgładził w końcu nocnego najeźdźcę, lecz sam został ranny i już długo nie pożył... A Olaf został sam, wśród wrogich sobie ludzi, którzy przyrzeczonej Inguny oddać raczej nie chcieli, bo mieli już na oku małżeństwo lepsze, bardziej odpowiednie dla jakichś planowanych politycznych harców... Stało się jednak tak, że Olaf uległ wdziękom Inguny, tak więc rzecz się z punktu widzenia jej krewnych skomplikowała... Grzech się zrobił, ale nie tak duży, bo jeśli zrobili to narzeczeni, można było na rzecz popatrzeć przez palce, zapłacić Kościołowi (ach, te duchowne interesiki) i wszystko wyprostować urządzając zaślubiny... Olaf sobie swe prawa zaklepał... Miał jednak dużo spraw do załatwienia - trzeba mu było zadbać o swe sprawy majątkowe, zapłacić jeszcze za Einara... Kiedy Olaf ruszył w świat, jego Inguna czekała nań u krewnych. Czekała i czekała, marzyła o Hestviken, o przyszłym życiu... Aż się zjawił wesoły Islandczyk Teit. Rozrabiaka, włóczykij, przeuroczy i wesoły chłoptyś, idący przez życie swobodnie i bez lęku, wykształcony, biegły w pisaniu, znający się na księgach i starej literaturze... I tak się zakręcił, że zrobił Ingunie dzidziusia... Straszny był to cios... I rzecz skończyła się kolejną zbrodnią, bo Olaf uroczego Islandczyka zabił na odludziu... Po tym wszystkim życie ruszyło ponurym nurtem... Żal, smutek, i ciężki grzech nie wyjawiony... Upragnione małżeństwo stało się ponurą drogą przez mękę... Jego synowie wyłaniali się z mroku, by zaraz w mrok się przenieść... Tylko syn Teita rósł sobie zdrowo jako mała kopia swego urokliwego taty... Olaf wziął go do siebie - zrobił to dla Inguny, która usychała z tęsknoty za nim... Ciężko na duszy było im bardzo - wiele złego narobili, a tu na dodatek jeszcze chrześcijanami być im przyszło, małymi, udręczonymi, przytłoczonymi jakimiś wmówionymi zewnętrznymi siłami...(Jakże łatwiej było wikingom z ich obyczajową swobodą, jakże lżej było wikingowym kobietom, którym łatwiej było o swym losie decydować... Człowiek jeszcze nie był taki spaskudzony...) I jeszcze w to wszystko wpadł raz wielebny Hallbjörn ze swoją opowiastką... Biednemu Olafowi narzeczona się puściła, cudzego syna musiał chować, duszę jego obciążało skrytobójstwo, a ten wyjechał z dowcipną historyjką... Bardzo mi się ona spodobała i ją w tym miejscu przytoczę:\nPewien bogaty kupiec wyruszył w podróż i przez trzy lata wędrował po świecie. Każdy więc może łatwo osądzić, czy był bardziej zdziwiony, czy też uradowany, kiedy po powrocie zastał swą małżonkę w łożu, a u jej boku maleńkiego synka liczącego miesiąc życia. Żona kupca była sprytną niewiastą i miała głowę na karku, rzekła więc: "Wielki cud stał się ze mną. Bardzo tęskniłam za tobą, mój małżonku, podczas gdy podróżowałeś i byłeś z dala ode mnie. Pewnego dnia tej zimy stałam w drzwiach domu pod zwisającymi z dachu soplami lodu. Ułamałam jeden i ssałam go, cała w tęsknocie i najgorętszym pożądaniu. I wówczas poczęłam to dziecko. Osądź sam, czy to nie ty, lecz kto inny jest jego ojcem. Dałam mu na imię Jökull (czyli sopel lodu)" -- Kupiec musiał się tym zadowolić. Był pełen dobroci dla tej kochającej żony i zdawał się uradowany synem Jökulem; ilekroć bawił w domu, chciał mieć zawsze chłopca przy sobie. A gdy Jökull skończył lat dwanaście, ojciec wziął go ze sobą w podróż. Pewnego dnia, kiedy znaleźli się na pełnym morzu i Jökull stał oparty o burtę, kupiec stanął za nim i gdy nikt tego nie widział, pchnął go do wody. -- Powróciwszy do żony, oznajmił ze smutną twarzą i łzami w głosie: "Wielkie spotkało nas nieszczęście i okrutną ponieśliśmy stratę, moja najmilsza. Jökull nie żyje! Wiedz, że podczas morskiej ciszy nasz okręt stał na morzu, dzień był upalny i słońce paliło. Jökull przystanął na pokładzie z gołą głową. Prosiliśmy go serdecznie, aby osłonił czymś głowę, ale nie chciał nas słuchać. Nagle rozpłynął się w słonecznym żarze i z naszego Jökula nie pozostało nic prócz mokrej plamy na deskach..." :-))\nTagi: Sigrid Undset\n15:52, kiljan.halldorsson Link Dodaj komentarz » piątek, 24 września 2010\nnie polega na niczym szczególnym. To po prostu radość z bycia Misiem. Ale nie, że takim misiem - grubciem kudłatym, bo ja jestem taki Misio od imienia - Misio, Misza, Miszka. :) Bo gdzie mi tam do niedźwiadka - grubcia z moimi nędznymi osiemdziesięcioma pięcioma centymetrami w pasie... - Trzymajcie mnie - zawołał wczoraj Franio w sklepie, kiedy mnie pani mierzyła... - To źle? - Franio oczywiście musiał wypalić: - Wie pani, ile on żre? Gdzie mu się to mieści?... --Tak, bo wybraliśmy się na zakupy razem, z nerwów. Miałem wczoraj dość dużo łażenia, snucia się po mieście. Nogi mi do d..., za przeproszeniem, właziły, jeszcze na dodatek przystroiłem swe stopy nowymi butami, z których jeden mnie iście po diabelsku obtarł... No i taki poobcierany i zmachany dotarłem do domu, wyprowadziłem psy, zjadłem coś, wdepnąłem na chwilę do netu... Nagle telefon... Mąż - bo tak sobie opisałem F. w komórce. - No, co tam? - Kwas. - Czyli? - Awantura z szefem. - O co? - No jak, o co, o jajka kwadratowe. - No i? - Kawę piję, jestem zły. - A do domu nie ciągniesz? - Nieee. - Jak to, nie chcesz przyjść do Misia? - Chcę, żeby Misio przyszedł do mnie... Czekał na mnie w poniklowanym kołchozie handlowym. - Chodź, przepuścimy trochę kasy, kupimy sobie coś ładnego. Poprzebieramy się. Może za kowboja? Ja stwierdziłem jednak, że na kowboja się nie piszę, bo mam za małą dupę. - Kuupuię ci spodenki. - Bogowie! - I będziemy się przebierali w jednej przymierzalni. - No nie wiem, nie wiem. - Choodź. Jesień już, coś nowego by się przydało. Powiesz mi, co jest ładne, a ja tobie powiem, co jest ładne. - Teraz? Nóg nie czuję. - Pochodzisz jeszcze, to poczujesz na nowo. - A pokażesz mi ptaszka? - Hm... No dooobra. :) Tak więc się dałem naciągnąć. I między innymi poszliśmy po spodenki. A w spodenkarni stwierdziłem, że się chyba zmierzę. Bo tak czułem, że przynajmniej o centymetr się jeszcze zwęziłem. Pani mi pożyczyła miarkę, ale gdy zobaczyła, jak się do pomiarów zabieram, powiedziała stanowczo - E, daj pan to! Może tutaj lepiej? Co?... Ładnie pachniała. I pierś miała jędrną - wiem, bo się nią o mnie przytarła... Ktoś inny być może doznałby w takiej chwili jakiejś zwiewnej przyjemności... Ale to już zależy od tego, kogo do czego ciągnie. Jednak - tak, tak, to jest ciekawe - pewne części ludzkiego ciała tak w dotyku smakują inaczej, jeśli można się tak wyrazić. Młody cycuszek dziewczęcia albo organ niesforny chłopca, który w dotyku jest zupełnie inny od całej reszty... Taka to przebiegłość natury - specjalne smaczki i uwrażliwiające na nie receptory, pozwalające budować określone wrażenia, rozlokowane wszędzie... Zadziwiająca sprawa... -- Nakupiliśmy trochę rzeczy... I możemy spokojnie iść w jesień. Ale naturalnie nie w jesień życia... Przed nami jeszcze niejedna wiosna. Ja w każdym razie jestem pełen wiary, że tak będzie... -- Niezmiennie wpadam w euforię, bez żadnego chemicznego wspomagania. Jestem oburzająco zadowolonym człowiekiem. :) Trwa dobry czas! Wczoraj tak radośnie fruwałem po mieście, fundując sobie przyjemne w gruncie rzeczy zmęczenie... Słońce, wiatr we włosach, taki delikatny, aksamitny, wiosennie pieszczotliwy (co za radość, gdy można znów wbić się w coś lekkiego, z krótkim rękawem!!). Czasem jak tak śmigam, mam ochotę padać ludziom w ramiona, klepać ich po plecach, tarmosić czupryny... Rzecz jasna aż tak radośnie nie szaleję, na całe szczęście, bo gdybym tak poklepał jakiegoś niedotykalskiego typa albo gdybym zburzył jakiejś pani jej misterną fryzurę, mógłbym dostać po gębie, ograniczam się więc do przelotnych uśmiechów. Niektórzy ludzie na nie odpowiadają. A pewnie uśmiechaliby się jeszcze bardziej, gdybym popełniał czyny, na jakie w radosnych momentach pozwalałem sobie kiedyś tam w przeszłości, kiedy byłem bardziej lekkomyślny, bo potrafiłem na przykład podarować potrzebującej osobie wszystkie pieniądze, jakie miałem w kieszeniach... Raz mnie za coś takiego okrzyczał pewien dawny kolega... Szliśmy sobie wieczorem przez miasto, ja byłem w siódmym niebie, bo przeżywałem taki tam drobny sukces, żarliśmy sobie coś śmieciowatego - jakąś fastfoodową bułę z mięchem... Zaczepił mnie głodny czegoś chłopak... Nie zainteresowała mnie jego potrzeba - wcisnąłem mu tylko w dłoń zwitek banknotów. Nawet nie wiem, ile dokładnie tego było. I usłyszałem - Co ty, k..., robisz? Ileś mu dał, idioto?... Do licha - trochę tego było. I bawiła mnie myśl, że chłopak będzie miał wesołą noc poprzez środki być może potrzebne na coś pomocnego przy autodestrukcji... Musiałem wtedy pożyczyć od kolegi parę groszy na bilet autobusowy.:) Ten sam idiota zresztą pomógł później owemu koledze, któremu tak się nie spodobała moja niefrasobliwość... Nie mam zamiaru mu niczego wypominać, ale dzięki mnie udało mu się przejść przez potworny życiowy dół i zachować dach nad głową - bez wahania pospieszyłem mu z pomocą, po przyjacielsku... I cieszyło mnie, gdy widziałem, jak powoli wychodził na prostą. Niestety, musiałem się też zasmucić, bo koleś postanowił nie kontynuować naszej znajomości. Ale tak to bywa - okażesz serce, a potem zapada cisza... Niczego w sumie nie oczekiwałem w zamian... Myślałem, że będzie jak dawniej, jak zawsze, że będziemy się spotykać, coś tam popijać, gadać, wypadać w góry... Ale trudno. Jego sprawa... Ja się w każdym razie nie gniewam... No, jednak teraz - żeby byo jasne - rozdaję tylko uśmiechy!! :))) --- Tak, łykam sobie każdą chwilkę, chwytam każdy promyk, cieszy mnie każdy zielony listek - trzeba się nimi cieszyć, bo zaraz zaczną zmieniać kolory - ba, już zaczynają zmieniać; brzoza koło mojego domu powolutku, powolutku zapala się już jesiennie... I jak tylko możecie, wy też się cieszcie. I kochajcie się, ile wlezie. Także fizycznie!:) Bo jak się nie będziecie kochać, to potem może być krucho... Tak mi się teraz przypomniała sąsiadka moich dziadków. Ja ją zapamiętałem jako starą wariatkę widzącą duchy i straszącą dzieci... Zaczynała się już bardzo zaniedbywać i coraz bardziej gadała od rzeczy. Skończyła, biedaczka, w jakimś zakładzie dla obłąkanych. Była samotną panienką pochodzącą ze wschodu. Jej mowa była śpiewna... Zajmowała niewielką norkę wydzieloną z olbrzymiego, wypasionego mieszkania w starej kamienicy - tak, to było jedno z tych wręcz pałacowych mieszkań szatkowanych bezlitośnie przez powojenny kwaterunek... (Ach, z tym mieszkaniem to była cała historia, bardzo zabawna i absurdalna...) W latach pięćdziesiątych żyła tam kupa ludzi... I między innymi owa pani, która już tam w swojej norce została na całe lata... Była panienką, ale braną, i to nie przez byle kogo, bo przez księdza... Babcia lubiła opowiadać, jak złośliwy dziadzio postanowił napsuć trochę krwi kryjącym się po kątach kochankom... Dziadzio był cierpliwy. - Poczekaj, poczekaj, ja im pokażę - mówił, na co babcia odpowiadała - Dajże im spokój. Przecie on do niej jako duszpasterz przychodzi, li tylko grzechomierz jej w organizm wpuszcza... - Ja mu tu powpuszczam... Ślubował? -- Pewnego razu dziadzio księżyka przyuważył, zaczaił się więc w ciemnym korytarzyku, i czekał, czekał długo... Wreszcie się doczekał. Księżyk cichaczem chciał się wymknąć i wpadł prosto na dziadka, który zaczął drzeć się jak opętany na całą kamienicę: - AAAAA! Luuuudzie, diabeł! Diabeł czarny! Zabić mnie chciał! Luuuudzie! Diabeł!! - Księżyk podobno spierdalał tak, że omal nóg nie pogubił... Po księżyku już się chyba pani sąsiadce nie przydarzały przygody z Amorem. Dziwaczała coraz bardziej. Duchy koło niej chodziły. I przylatywały do niej też same głowy. Opowiadała: - Głowy dziś latały, głowy. I tu mi robiły - dodawała pokazując miejsce, w którym należało się spodziewać tej straszliwej, ciemnej damskiej otchłani, z jakiej wszyscy wyjrzeliśmy na świat i w którą, w jej przypadku, pakował się kiedyś duszpasterz ze swym grzechomierzem. :) No, tak więc dbajcie o siebie, żeby wam potem starości nie mąciły latające głowy. :)\n16:21, kiljan.halldorsson Link Komentarze (4) » poniedziałek, 20 września 2010\nTak wpadając na chwilę, zachęcę do odwiedzenia strony pewnego artysty. Autor bardzo ciekawego bloga ( http://cowul.blox.pl ) właśnie się rozgląda po Bergen. I się natknął na Kostkę Breivika. To taka rzeźba - instalacja, która czasowo (na wiosnę i lato) tam zagościła. Ponoć ma ona skłonić nas do pomyślenia o czymś, co nam zawsze towarzyszy, a o czym specjalnie pośród codzienności nie rozmyślamy, o ile nie jesteśmy matematykami. Bo idzie o matematykę właśnie, o te jej równania... Ponoć ta bergeńska Kostka z polerowanej nierdzewnej stali ma znaleźć swoje stałe miejsce w Oslo, gdzieś przy wejściu do Instytutu Informatyki tamtejszego uniwersytetu.\nBård Breivik - jeden z czołowych artystów norweskich, wystawiający swe prace od lat w wielu krajach, nie zamyka się jedynie w galeriach, bo ze swoimi dziełami wychodzi także w przestrzeń publiczną. U nas chyba nie jest znany, niestety... Tworzy ciekawe rzeczy, na które warto popatrzeć i coś sobie pomyśleć, wszystko jedno, co, bo sztuka przecież daje nam pełną swobodę... A zatem Breivik:\nwww.bardbreivik.no Tagi: Skandynawia\n16:07, kiljan.halldorsson Link Komentarze (1) » sobota, 18 września 2010\nZwarta maźga słowna o wikingu 1\nOdświeżająca się od niepamiętnych czasów zieloność. Ta sama zieloność, chociaż coraz jej dalej od niegdysiejszej dziewiczości. Pośród niej znaki ludzkiej myśli, myśli ubezpieczającej, zabezpieczającej... Bo trza się ogrodzić, bo trza i coś bogom, takim czy innym, postawić... Wszyscy coś zostawiają. Narośl ziemna obwałowań; sylweta katedry po drugiej stronie zatoczki, w okolicach której ponoć do dziś straszy król duński Nils, co po skańskiej bitwie, w której stracił swego syna Magnusa, małżonka naszej Ryksy, córy Krzywoustego zresztą, zbiegł do Szlezwiku głuchy na wszelkie ostrzeżenia. (No, naskoczą mi! Bać się mam garbarzy i szewców? Dobre sobie!... Nie posłuchał i śmierć mu zadali. Takie było zlecenie Eryka Pamiętnego, bękarta nie patyczkującego się z nikim na swej drodze do władzy - tłuc on kazał wszystkich bezwzględnie!... Zabitemu już wiele nie zostaje, tylko straszenie... [Mówią też, że i po polach gdzieś goni z psami, poluje... A skoro mówią, pewnie tak jest... Bo czemu by miało nie być...]); to znów wiatrak całkiem szkaradnie dzisiejszy, biały - cienki słup ze śmigłem... Wiatr wieje, śmigła się kręcą, dębowy, katedralny Chrystus dźwiga swój dębowy krzyż, i dębowo w Niebo wstępuje, milczą sobie ozielenione wały okalające zaczątek... Njapołudniowsze miasto Skandynawii, punkt węzłowy dla międzynarodowego handlu, skandynawskie wrota, bo tuż obok wiódł na północ główny jutlandzki trakt - Droga Wołów przecinająca graniczne umocnienia Danevirke, funkcjonujące między VII a XIII w, przydatne i rozbudowywane także później, bo i w 1864 roku oraz podczas II wojny światowej (ech, ta historia, ten spis ludzkich furii:))... Jeszcze nie tak dawno temu trzeba było się tam całkiem zdać na wyobraźnię. Ale jak się dogrzebano do pamiątek... A wygrzebano ich mnóstwo, bo grubo ponad trzysta tysięcy... Wikingowie i przybysze z rozmaitych stron... Taki przypadek to szczególny, wyrosły pośród dzikości, dziewiczą puszczę mający za sąsiadkę. Dobry punkt - koniec wąskiej zatoki wcinającej się głęboko w ląd, skąd niedaleko do rzeki wpadającej do szumiącego po drugiej stronie półwyspu Morza Północnego. W tym punkcie nie zamieniła się wsiowość w miejskość, ale na odwrót - to Hedeby spowodowało, że się dzicz zamieniła w coś rolniczo zagospodarowanego. Zastukało Hedeby do drzwiczek historii w 804 roku. Frankońskie roczniki państwowe podają, że z wojskiem przybył tam król Godfred. Cztery lata później ten sam Godfred rozwalił handlowy ośrodek Reric, skąd przeniósł kupców do Hedeby i od tamtej chwili żyło sobie to miejsce aż po kres epoki wikingów - a do dziś żyje jego kontynuacja - Szlezwik. Ten przedział czasowy życia miasta, znany z dokumentów, mniej więcej pokrywa się z informacjami, jakie podały znaleziska - wygrzebane resztki budowli, zbadane, opowiedziały, że najstarszy okruch pochodzi gdzieś tak z 811 roku, najmłodszy zaś z 1020... Zrobił się tam punkt o magnetycznej sile. Taka zwyczajna to rzecz... Trza do Hedeby - na zarobek - z niewolnikiem, błyskotką, skórą, futrem, orzechem (ło Jezu, co tam orzechów nawieźli, ale nie po to, by je jeść, ale żeby farbować materiał na ciuchy, bo wiking - o, wiking to się lubił wystroić, o czym tu, mam nadzieję opowiem, o ile zdołam dobrnąć do tego :-) albo z umiejętnościami. Tam zaczęto tłuc pierwsze skandynawskie piniondze, tam się mody wymyślało, tam się dłubało rzemieślniczo na wielką skalę: szyło się buty, robiło pierdoły ozdobne z kości, bursztynu, rogu: grzebyki, igły, piszczałki; toczono drewno, kuto żelazo, kwitło też wspaniale złotnictwo, prowadzono stocznię remontową... Dawny port Hedeby okazał się skarbnicą. Śmietnik nieziemski - nagubiono i nawyrzucano tam rzeczy bez liku, dzięki którym wiemy... jak w sumie bardzo podobni do nas byli tamtejsi ludzie... Łaskawe warunki przechowały wiele cennych rzeczy, na przykład zużytą odzież, którą wykorzystywano jako szmaty do smołowania okrętów. No i resztki samych statków się odnalazły: a to szykownego okrętu wojennego, a to frachtowca wielkiego... Resztki skałaniają dziś ludzi do czynienia drobiazgowych rekonstrukcji - właśnie statków, a także domostw - taka moda dziś, by pokazywać, jak to dawniej było, jak się żyło, jak się jadło, jak się walczyło, co się nosiło... Jak się żyło? Dość skromnie, bo kto wtedy skromnie nie żył? Nawet najlepsze domy nie byłyby dla nas zbyt wygodne. Wieczny półmrok wypełniał ówczesne chałupy, bo otworów było w nich niewiele poza drzwiami i dymnikiem. W zimie, kiedy dużo czasu spędzało się pod dachem, mieszkańcy byli notorycznie podtruwani dymem z palenisk. I, biedni, musieli chronić się na podwyższeniach, żeby uniknąc przeciągu i żeby nogi nie marzły - mieszkalne części domów ciągnęły się zazwyczaj wzdłuż ścian, a ich podłogi uklepywano nieco wyżej od komunikacyjnych ciągów... Pamiątki. Jakże bywają niekiedy zaskakujące. Raptem bardzo dawno przemienia się w ledwie wczoraj, ze względu na świeżość zachowanych śladów. Tak stało się na przykład w jednej z duńskich miejscowości, kiedy spod łachy piachu naniesionego przez jakąś pradawną burzę wyłonił się fragment pola z epoki wikingów - wyglądało ono tak, jakby dopiero co ktoś z niego zszedł po zakończeniu orki, zobaczono bowiem wyraźne odciski stóp ludzi i zwierząt, a nawet ślady kół jakiegoś wozu... Jacy byli? Zapominając o ich wojenkowych wyprawach, które były tylko cząstką ich dziejów, spośród odnalezionych przedmiotów wyłaniają się zwyczajni, spokojni, pracowici ludzie o podobnych do naszych zamiłowaniach i słabostkach... Lubili mieszkać z psami i kotami. Siali, kopali, polowali, grali w bierki, mieli swoje sporty, chlali, żarli dość podobnie - chlebek, rybka, produkt mleczny, owoc. Lubili chrzan i musztardę - tak w każdym razie twierdzą uczeni wygrzebcy ze słynnego Osebergu... A kobity szyły i szyły.:) No i rzemiosło - arcymistrzostwo w produkcji jednostek pływających, znakomite osiągnięcia w zdobniczych sztukach, które do dziś zachwycają i zdumiewają... Hedeby słynęło właśnie z rzemiosła. Śliwkowe Hedeby - bo ponoć rosło tam dużo tych drzew... Śliwkowe i oczywiście pełne nierówności. Świadczą o tym groby - proste i jakby odzwierciedlające życie w niewielkich domach Hedeby. Ale znaleziono też i bogate komory grobowe, a nawet grób iście książęcy, łodziowy, z mieczami i innymi rycerskimi akcesoriami... Jak się prezentowali wikingowie? Byli trochę mniejsi. Miewali kłopoty z artretyzmem, ścierały im się zęby, ale znacznie rzadziej dokuczała im próchnica, tak więc dentysta nie miałby u nich zbyt wiele do roboty i majątku by na ryjogrzebstwie nie zbił. Czy ich życie było jakąś burzą? Raczej nie. Wśród kościotrupów z epoki nieliczne noszą ślady jakichś stłuczeń, cięć, rąbań, mówią więc te kościotrupy coś innego niż poezja skaldów, runiczne kamienie i sagi. Ci ludzie po prostu zazwyczaj rodzili się i umierali, nie zaś ginęli bohatersko. Ich budowę cechowała harmonijność. Kobiety były równomiernie obciążone. Mężczyźni zaś mieli trochę dłuższe prawe ramię... Chłopcy. Dla nas naturalnie znacznie ciekawsi... Chociaż, chociaż - jaki ładny opis średniowiecznej baby znalazłem przypominając sobie historię o Olafie Sigrid Undset; Olaf słucha opowieści o przodkach i oto co usłyszał: "Co do babki, nigdy nie była urodziwa. W tym czasie, kiedy ją pamiętam, była tak wielka i tęga, że przez drzwi nowej izby musiała przechodzić bokiem i zupełnie zgięta. Była o pół głowy wyższa od synów, a i ci byli wysocy. Ładna nie była; miała nos tak ogromny i krzywy, że nie wiem, z czym mógłbym go porównać, oczy niby jaja mewie, podwójny podbródek zwisał jej aż na piersi, a te znów sięgały do brzucha.:)" Co za ulga, gdy się pomyśli, że chłopcy nie przechodzą aż tak wstrząsających przeobrażeń, by dojśc do takich efektów. :) A więc chłopcy. Byli zadbani. Prawdziwi dandysi. Troszczyli się o włosy, o zarost. Nawet niezamożny chłopak musiał mieć choćby skromny grzebyk. Dbali też o pazurki. A pewien Arab, który dotarł kiedyś do Hedeby, zanotował, że zarówno mężczyźni jak i kobiety nie stronią od tuszu do powiek, który sobie tam na miejscu sporządzają. Często się też myli, choć nie dość często w oczach muzułmanina, bowiem jeden z arabskich posłów - znamy donosiciela z imienia - Ibn Fadhlan - stwierdził, że wikingowie to stworzenia paskudne, bo po sikaniu nie myją rąk, a jak se pójdą pociupciac, to też się tak zaraz za wodą nie oglądają. Słowem - fe!... Tak, w ogóle fe... Z pewnością tłoczne Hedeby nie przypadłoby dzisiejszemu mieszczuchowi do gustu - latem na pewno urwałoby mu kinol... Chłopak lubił się dobrze ubrać. Dobrze i kolorowo... Bo w ogóle ich świat był dość kolorowy... Lubił się pokazać, dać dobrym ciuchem i ozdobą do zrozumienia, że sroce spod ogona nie wypadł. Taka sobie próżność. Włosek uczesany (modne były długie grzywy opadające na ślepia i wygolone karki), ciuszek... Ponoć zagraniczne panny patrzyły na północnego chłopaka bardzo pożądliwym okiem!! A niejeden zagramaniczny chłopak, którego gdzieś w świat ciągnęło, słyszał od swego rodziciela: Trzymaj ty się zwyczaju twych ojców i wystrzegaj się duńskiej mody!!!... Ach, co za ludzie. Mistrzowie w stylowych mieszankach, wędrowcy... Świadectwa swych światowych kontaktów nosili na sobie - na czapeczkach, na kurteczkach... Kto miał grosz, nie szczędził go na łaszki, na dobre buty, naprawdę dobre buty, na biżuterię - co ciekawe biżuterię użytkową, bowiem bardzo rzadko noszono coś tylko dla samej ozdoby - tu zawsze dominowało wyczucie... Istnieje takie przekonanie, że wiking był kretyńskim zbójem obwieszonym wszystkim, co zdobył na łupieżczej wyprawie. Nie, to co zwinął, to był pieniądz, za który dopiero coś sobie można było zrobić. Mieć dobrą klamrę zrobioną przez mistrza, spinkę do płaszcza itp... Pierścienie były rzadkością, kolczyków ówczesna kultura skandynawska nie znała - one tak od Słowian się przyplątały - naszyjniki i inne pierdółki, jeśli je noszono, to bardziej jako takie podręczne skarbonki, z których można było coś ułupać... Można zaryzykować stwierdzenie, że byli prawdziwymi kreatorami mody, na których patrzono z podziwem... Nosili fajne buty. Dużo wiemy o ich obuwiu - sporo ich butów się zachowało... Trochę mniej wiemy o ubiorach, ale znaleziska, różne strzępy odkryte a to w Birce, a to właśnie w Hedeby oraz zachowane wizerunki, dają pewne wyobrażenie... Buty były rozmaite - a to trzewiki, a to takie do kostek (bardzo fajne, nadające się nie tylko do rekonstruowanych strojów, ale i świetnie, moim zdaniem, komponujące się z dzisiejszymi łachami - można sobie takie zamówić, bo szyje się je ciągle) no i też całkiem wysokie... W spodniach też trochę się działo - długie, wąskie, sięgające kostek; obowiązywały też takie do połowy łydki, nieco szersze, a także bardzo szerokie, o nogawkach sięgających pod kolana, gdzie były przewiązywane jakąś tasiemką (w Hedeby znaleziono takie, zrobione z cieniusieńkiej krepy). Do krótszych spodni można było ubrać pończchy czy też długie skarpety... A wyżej... Wyżej tunika albo koszula plus niekiedy podkoszulek... Koszule bywały luźne albo ściśle przylegające do ciała. Do tego czasem pas. Czapeczki. Niekiedy spiczaste. Opaski na głowę. No i płaszcze. Czworoboki materii zakaładane tak, by prawa ręka była swobodna, tak na wypadek, gdyby trzeba było sięgnąć po miecz. I do tego rozmaite dodatki, błyskotki, opaski z drogocennych jedwabi... No i też futra, którymi świat się zachwycał... A szwedzcy wikingowie ponoć lubowali się w kurtkach i czapeczkach do kompletu ozdabianych złotymi nitkami, pełnych orientalnych akcentów... Naturalnie można by było wdać się w szczegóły, ale mało tu miejsca... Dziś niech będzie tyle - wystarczy słabostka jedna - łaszki, w które sami się lubimy pakować. Tak jak lubimy rąbnąć sobie na łapkę markowy czasomierz - niech widzą, żeśmy nie takie jakieś byle co... Z tych samych powodów tamci lubili błysnąć dobrą klamrą... My, jeśli nas tak za bardzo na to i owo nie stać, sięgamy po podróbki jakieś. Nie inaczej było u wikinga - rynek zalewały różne taniochy, pozłacane tylko świecidełka, tańsze paciorki, tak żeby i mniej zamożny też se trochę mógł pobłyszczeć. :) O innych rzeczach wkrótce, bo już się tu nie pomieszczę... Wolnymi krokami dojdziemy do wieczności... A potem jeszcze powędrujemy w czasie, by spotkać się z pewnym cierpiącym bogiem... :)\n16:31, kiljan.halldorsson Link Dodaj komentarz » wtorek, 14 września 2010\nOkruszek islandzkiej poezji\nMiała być proza, ale szybciej pójdzie z wierszem, który wczoraj na kolanie przełożyłem. Spodobał mi się i z chęcią go tu zamieszczę...\nUm gamlan mann\nHvert af öðru\nberja árin að dyrum þínum,\ná göngu hús úr húsi,\næ fóthvatari póstar\nmeð forlög í töskunni:\nrétta þér fleiri daga,\nen færri heiðskírar stundir,\nog framar öllu\neinsemd í stærri og stærri\nsem þú bíður sífellt eftir,\nhvenær, ó hvenær kemur það?\nO starym człeku\npukają lata do twych drzwi,\nszaro odziani posłańcy\nidący od domu do domu,\ncoraz bardziej szybcy listonosze\nz przeznaczeniem w swych torbach:\ndoręczają ci kolejne dni,\nlecz coraz mniej bezchmurnych chwil,\nsamotność w większych i większych\nna które tak czekasz,\nkiedyż, o kiedyż one nadejdą?\n14:48, kiljan.halldorsson Link Dodaj komentarz » sobota, 11 września 2010\nYyyy, tak... A ja właśnie z krótkiej podróży. Uff - ciężkie dni mam za sobą. Bo musiałem ładnie wyglądać i takie tam... Ale wreszcie jestem w domu, w którym zastałem zmiany. Spodziewałem się ich, ale mimo to jestem zaskoczony... Bo teraz mam tak ładnie w pokoju. Jakiś czas temu odświeżyliśmy sobie mieszkanko, tylko moja nora pozostała nietknięta. Pomyślałem jednak, że i na nią przyszedł czas. Tylko że mi się za bardzo nie chciało wysilać... No i Franio stwierdził, że w takim razie sprowadzi ekipę wyspecjalizowaną w odświeżaniu wnętrz. - Ty sobie pojedziesz, a ponieważ ja mam trochę czasu... Ale jest teraz pięknie. Mój pokój taki świeży i jasny. I w ogóle wszędzie porządek. Zaraz po powrocie do domu i po kąpieli rozsiadłem się z rozkoszą. Jak to czasem miło, gdy za człowieka zrobią coś opłacone krasnoludki.:)\nNo, a teraz jest czas na leniuchowanie. No i tak odpoczywam, że włączyłem ustrojstwo.\nWpadło mi do głowy, by nadrobić wakacyjne zaległości i przenieść się teraz trochę do Hedeby i na Sylt, ale może jutro coś poklepię, bo mnie wywołała Agnieszka, do odpowiedzi, do wzięcia udziału w zabawie - łańcuszku.... Co tam trzeba zrobić - powiedzieć, kto zaprosił, podwiedzieć coś o dzisięciu ulubionych rzeczach i wessać do łańcuszka kolejnych dziesięć osób...\nCo lubię? Tak na poczekaniu powiem, że lubię:\n1. Duże, grube topole (to w związku z wagarami, o których zapewne tu wspominałem).\n2. Kawę lubię - moją wierną towarzyszkę, doprzyjemniającą rzeczy przyjemne, uprzyjemniającą rzeczy uciążliwe.\n3. Papierosy. (Trudno, za panią Czubaszek powiem, iż wytrwam w nałogu.)\n4. Lubię kilka miast:\nOslo - miejsce dobre na ręce w kieszeniach;\nReykjavik - przez kontrast do surowego otoczenia, ma dla mnie wiele przytulności. Lubiłem tam słuchać deszczu. I włóczyć się z moim czarująco niezgrabnym, prawie dwumetrowym przyjacielem. (Przyjaciel niestety od jakiegoś czasu mieszka w Kopenhadze i bez niego Reykjavik byłby dla mnie dzisiaj trochę pusty. Tak czy owak jednak lubię bardzo to urbanistyczne zdarzenie nad Faxaflói.)\nKraków- za maj i duchy.\nZakopane - za chodzenie po torach, moje niegdysiejsze gorzkie łzy i za pobliskie góry.\nSuchą Beskidzką - za wspomnienie o parowazach i kładce nad torami, na której zatapiałem się w gorących wyziewach cudownych, rozsapanych lokomotyw.\n5. Lubię chłopaków z owłosionymi nogami. (A jednego to nawet bardzo kocham!)\n6. Lubię książki, bo ładnie pachną - te stare i te nowe. Już ich nie mieszczę na półkach, układam je więc w stosy... Niektóre zawierają w sobie treści bliskie mej duszy. Bywają dobrymi przyjaciółmi.\n7. Lubię myśleć o czekającej mnie pracy. To bardziej podniecające niż sama praca.:)\n8. Lubię mieczyki, bo przypominają mi dziadka.\n10. Zupy wszelakie. (Jestem strasznym zupiarzem.)\nA teraz kogo tu zaprosić... Dobra, niech wszyscy z kolumienki "Odwiedzam" czują się zaproszeni do zabawy.:)\n14:03, kiljan.halldorsson Link Komentarze (1) » sobota, 04 września 2010\nGoście przyjechali, goście pojechali... Nalot rozpoczął się w środowe popołudnie, a zakończył dziś nad ranem... Pojechali goście mili, którzy się zatrzymali u nas w poworotnej drodze z wakacji... Hałasu było mnóstwo, trochę też wódeczki, gadanie... Kuzyn i jego przyjaciółka to porządni ludzie, którymi za bardzo nie trzeba się zajmować. Mamy dzięki temu ze sobą wiele wspólnego, bo ja też nie należę do ludzi, którym trzeba rozpaczliwie organizować czas, przez co nigdy nie byłem dobrym klientem biur turystycznych. A właściwie to w ogole nie jestem takim klientem... Bogowie, kiedy ja ostatnio korzystałem przy okazji jakiegoś wyjazdu z turystycznego biura... Chyba wtedy, kiedy byłem po raz pierwszy na Islandii - wykupiłem sobie na miejscu wycieczkę po wyspie. Bardzo była sympatyczna ta wycieczka, ale i tak mnie drażniło, że wszystko odbywało się według ustalonego rozkładu. Generlanie nie lubię przewodników, żarcia o ustalonych porach... Misio musi wszystko siam wyniuchać, siam albo z kolegą.:) I na przykład kolega Franio ma potem co opowiadać: że z Misiem to można połazić po torach, natknąć się na tartak, tudzież na jakieś miejsce, gdzie są opalizujące kałuże... Tak, bo Misio, jeśli idzie o przejawy ludzkiej działalności, woli zaglądać w miejsca, gdzie jest brzydko, gdzie droga nie jest przesadnie utwardzona, gdzie można poczuć zapach śmieci... Oczywiście jest też miejsce na piękno, na sztukę, ale jakby mniej mam dla takich rzeczy serca, bo wolę piękna szukać w przyrodzie... A wtedy są góry, jest las i takie tam... I lubię też rozmaite byle gdzie. Choć nie wszędzie udaje mi się takie byle gdzie znaleźć, przynajmniej według Frania, bo Franio uważa, że na przykład w Norwegii nie ma dla Misia żadnego byle gdzie i żadnego byle czego - Misiowi wystarczy wymienić nazwę dowolnego zadupia, a on już ma gotową opowiastkę, wie, co się tam kiedy stało i kto się tam urodził. Jest w tym oczywiście mnóstwo przesady, bo znam Norwegię tyle co przeciętny Norweg, zatem średnio... No, a kuzyn natomiast zna Polskę nawet chyba lepiej od przeciętnego Polaka... Może dlatego, że jest tylko pół - Polakiem, tkwi w nim taki zainteresowany wielbiciel?... Urokliwy kraj przodków. Tylko przyjeżdżać i żyć. I zadziwiać. Na przykład swoim językiem, bo chociaż nigdy tu dłużej nie mieszkał, gada lepiej niż niejeden okrzyżowany patriota. (Tak się żartobliwie namawiamy - ja mówię, żeby się pakowali i przeprowadzili tutaj, on zaś gada, żebyśmy się zainstalowali na Północy... Ale się raczej nie namówimy, bośmy już pozakorzeniani.:)) Tak więc wpadli, w tygodniu, zatem nie mogliśmy ich niańczyć - pozostały instrukcje: czyste ręczniki w szafce, lodówka pełna, ekspres działa, tylko lampka się nie świeci, psów nie wyprowadzać, bo i tak z wami nie pójdą, klucze zostawiamy w przedpokoju - i bawcie się dobrze. No i świetnie się bawili - coś tam sobie zwiedzali, łazili... Wspólne były wieczory... A najmilszy był wieczór czwartkowy, podlany dość ostro... Franio tylko biedny poprzestał na symbolicznych ilościach alkoholu, bo na drugi dzień po prostu musiał być w biurze i nie chciał być skacowany... Ale reszta... Piątki i soboty zostawmy przeciętności - ludzie wybitni piją wtedy, kiedy mają na to ochotę.:) Franio się koło pierwszej odmeldował mówiąc - Przeciętność idzie spać... A w piątkowy wieczór humor mi się popsuł. Już tak na trzeźwo siedzieliśmy ze względu na czekającą naszych gości dalszą jazdę... Zadzwonił telefon. Franio sięgnął za siebie, odebrał, po czym podał mi słuchawkę: - Misiu, jakaś baba do ciebie... Myślałem, że mnie pognie. Frankowi tylko pięść pokazałem. - Co? - Jajco - odpowiedziałem bezgłośnie. Baba zadzwoniła. Upiór! Pani nauczycieleczka. Jedna z przyjaciółek mojej śp. matki. Byłem pewien, że to już przeszłość, że nikt już się z tego towarzystwa nie będzie oddzywał, a tu nic z tego... I co za rozmowa. Dowiedziałem się, że pani się na mnie gniewa. Taki niedobry jestem. Bo obiecałem, że się spotkamy.... (????) - Tak, ale tacy są mężczyźni... Jezus - Maria! Jak kobieta nazywa mnie mężczyzną, to mnie dosłownie mrozi! Jaki mężczyzna? Dla kobiet to ja mogę być... mogę być aniołem, bo anioły ponoć nie mają płci, a zatem aniołem - dobrym lub złym - wszystko jedno... Pani sobie pomyślała o mojej mamie, bo to przecież mamy urodziny niedługo... Prawda... Zaczęła mi coś tam gadać, że jej się zdaje, jakby moja mama ciągle żyła... Jakieś takie pieprzenie... Mnie się tam nic nie zdaje. I nie mam zapotrzebowania na takie przywidzenia i poczucia. Co umarło, nie istnieje. Nie jestem samotny, czuję się dobrze i jestem wyleczony z wszelkich żałób... Pani, choć troszkę na mnie za milczenie obrażona, to jednak stęskniona... To ta sama, która mnie kiedyś napastowała na schodach w kamienicy u mojej mamy. Już tu o tym kiedyś pisałem. Co za potworna sytuacja. Ciemność, zlew żeliwny obok i rozochocona ogromna baba, napierająca, dysząca pożądaniem, gotowa mnie zeżreć na surowo. Ledwie wyjąkałem, że się na panie nie orientuję... Słowo daję, gdyby nie odstąpiła, chyba bym się rozpłakał.:) Doprawdy, w akcie rozpaczliwej zemsty powinienem był pójść do szkoły, wtargnąć na lekcję i powiedzieć jej uczniom, że ich pani grasuje po zmroku po mieście i usiłuje nawracać porządnych, uczciwych homoseksualistów na drogę rozrodczego występku... Myślałem kiedyś, że na dobre ostudziłem jej żądze względem mojej osoby, ale przekonałem się potem, że się przeliczyłem... Najwyraźniej jej się spodobałem... Aż taki jestem, do diabła, niezapomniany??... Umarłbym ze strachu, gdyby mi przyszło znaleźć się z nią gdzieś sam na sam... Bogowie, mówiła ze mną jak z jakimś mężczyzną... Co ja jej mogłem obiecać? Pewnie powiedziałem na odczepnego, że się jakoś tam zdzwonimy... Ale nigdy nie zadzwoniłem, bo i po co? Bo po co mam dzwonić do kogoś, komu nie mam nic do powiedzenia... Franio był zaciekawiony, czemu mu tak ze złością pokazałem piąchę... -A, to ona? Kuzyn oczywiście podjął temat - No! Co za ona? Franio na to ze śmiechem: - Misio ma wielbicielkę! Frania oczywiście to bawi. A ja tylko ostrzegam - kiedyś mnie gdzieś dopadnie i nie będzie czego zbierać... Tu się nie ma z czego śmiać... Okropna była to rozmowa. Mówiła do mnie cały czas w taki sposób, jakby coś nas łączyło. A ja odpowiadałem coś półgębkiem... Taki jestem czasem delikatny i nie umiem powiedzieć: spier... Włos mi się jeży, gdy mi ktoś taki nagle wskakuje z jakimiś wyznaniami o głęszej sympatii zmieszanymi na dodatek ze wspominkami o czasach moich mrocznych relacji z matką...\nNo i tak zleciał tydzień, częściowo z gośćmi... Zimno jest i szaro. Chyba pójdziemy dziś na piwo... Mimo że to sobota.:)))\n15:19, kiljan.halldorsson Link Komentarze (6) » poprzedni blog


Lakiery hybrydowe - kolekcje Edyty Górniak | Chiodo PRO - CHIODO.PL\nHome > LAKIERY HYBRYDOWE ChiodoPRO>KOLEKCJE EDYTY GÓRNIAK 7 ML\nchiodo pro chiodopro edyta gorniak nails CHIODO manicure lakiery hybrydowe SOFT new formula sklep internetowy\nKolekcja Edyty Górniak to bardzo atrakcyjna jakościowo i kolorystycznie seria lakierów hybrydowych sygnowanych przez Ambasador marki ChiodoPRO – Edytę Górniak. Produkty te charakteryzują się idealną konsystencją, bogatą kolorystyką oraz bardzo wysoką pigmentacją. To unikalne odcienie o intensywnej barwie, które pokocha każda kobieta. Ich użytkow...\nKolekcja Edyty Górniak to bardzo atrakcyjna jakościowo i kolorystycznie seria lakierów hybrydowych sygnowanych przez Ambasador marki ChiodoPRO – Edytę Górniak. Produkty te charakteryzują się idealną konsystencją, bogatą kolorystyką oraz bardzo wysoką pigmentacją. To unikalne odcienie o intensywnej barwie, które pokocha każda kobieta. Ich użytkowanie doceniło już wiele Klientek, jak i stylistów paznokci. Przekonaj się, że i Tobie przypadną do gustu. Serdecznie zapraszamy do zapoznania się z kolekcją lakierów hybrydowych przygotowaną we współpracy z Edytą Górniak. Zachęcamy również do sprawdzenia oferty pozostałych produktów naszej marki ChiodoPRO. Życzymy udanych zakupów.\nPokazuje 1 - 20 z 162 elementów\nCHIODO PRO ALOHA ALOHA 892 PITAJA 7ML\nCHIODO PRO ALOHA ALOHA 894 FRESH LIME 7ML\nCHIODO PRO ALOHA ALOHA 896 EGZOTIC ROSE 7ML\nCHIODO PRO ALOHA ALOHA 898 ULA' ULA 7ML\nCHIODO PRO BLACK & WHITE STYLE 785 MR....\nChiodo PRO MR. NIGHT SKYBLACK&WHITE STYLE– to kolekcja Ambasadorki ChiodoPRO Edyty Górniak, stworzona w oparciu o klasyczne odcienie bieli oraz czerni. Idealnie dobrane kolory w pięknych odcieniach z pewnością dopasują się do wielu barw zarówno w zimnych, jak i ciepłych tonach. Pojemność 7ml\nCHIODO PRO BLACK & WHITE STYLE 786 FAIRY...\nChiodo PRO FAIRY GODMOTHERBLACK&WHITE STYLE– to kolekcja Ambasadorki ChiodoPRO Edyty Górniak, stworzona w oparciu o klasyczne odcienie bieli oraz czerni. Idealnie dobrane kolory w pięknych odcieniach z pewnością dopasują się do wielu barw zarówno w zimnych, jak i ciepłych tonach. Pojemność 7 ml\nCHIODO PRO BLACK & WHITE STYLE 793 SILVER...\nChiodo PRO SILVER SHADOWBLACK&WHITE STYLE– to kolekcja Ambasadorki ChiodoPRO Edyty Górniak, stworzona w oparciu o klasyczne odcienie bieli oraz czerni. Idealnie dobrane kolory w pięknych odcieniach z pewnością dopasują się do wielu barw zarówno w zimnych, jak i ciepłych tonach. Pojemność 7ml\nCHIODO PRO BLACK & WHITE STYLE 795 HELLO...\nChiodo PRO HELLO MR. GREYBLACK&WHITE STYLE– to kolekcja Ambasadorki ChiodoPRO Edyty Górniak, stworzona w oparciu o klasyczne odcienie bieli oraz czerni. Idealnie dobrane kolory w pięknych odcieniach z pewnością dopasują się do wielu barw zarówno w zimnych, jak i ciepłych tonach. Pojemność 7ml\nCHIODO PRO BLACK & WHITE STYLE 796 FOGGY...\nChiodo PRO FOGGY DAYBLACK&WHITE STYLE– to kolekcja Ambasadorki ChiodoPRO Edyty Górniak, stworzona w oparciu o klasyczne odcienie bieli oraz czerni. Idealnie dobrane kolory w pięknych odcieniach z pewnością dopasują się do wielu barw zarówno w zimnych, jak i ciepłych tonach. Pojemność 7ml\nCHIODO PRO BLACK & WHITE STYLE 797...\nChiodo PRO ADDICTED TO GREYBLACK&WHITE STYLE– to kolekcja Ambasadorki ChiodoPRO Edyty Górniak, stworzona w oparciu o klasyczne odcienie bieli oraz czerni. Idealnie dobrane kolory w pięknych odcieniach z pewnością dopasują się do wielu barw zarówno w zimnych, jak i ciepłych tonach. Pojemność 7ml\nZalety lakierów hybrydowych z kolekcji Edyty Górniak\nPiękne dłonie i zadbane paznokcie to wizytówka każdego człowieka, na którą szczególnie uwagę zwracają Panie. Z tego też względu same chętnie sięgają po produkty odżywiające płytkę paznokcia, aby była zdrowa, nawilżona oraz mocna. Nic więc dziwnego, że trwały i modny manicure został również doceniony przez szerokie grono kobiet. Sprawdzonym oraz wygodnym rozwiązaniem jest z pewnością lakier hybrydowy, który zapewnia przez długi czas atrakcyjny kolor, brak odprysków czy efektu ścierania.\nWspomniany efekt odprysku czy ścierania pojawia się dość często w przypadku klasycznych lakierów do paznokci, których trwałość jest o wiele mniejsza niż lakierów hybrydowych. Kolekcja Edyty Górniak posiada również te zalety. Uważa się, że zadowalający rezultat utrzymuje się nawet około 2, do nawet 3 tygodni. Warto także podkreślić bardzo dobrą jakość produktu oraz jego odporność na wysychanie. Związane jest to z wykorzystaniem sprawdzonych, nowoczesnych technologii, których opracowana formuła pozwala uzyskać zdecydowanie wyższy poziom zadowolenia Konsumentów. Warto przekonać się osobiście, że wybrany z naszego sklepu online lakier hybrydowy zachowa właściwą konsystencję przez naprawdę długi czas.\nKolekcja Edyty Górniak z ChiodoPRO\nLakiery hybrydowe Ambasador Edyty Górniak pochodzą z bogatej oferty naszej marki ChiodoPRO. W naszej ofercie mamy także liczne ozdoby oraz akcesoria, lakiery profesjonalne, żele do stylizacji paznokci, urządzenia lampy UV/LED i żele kolorowe. W ramach naszej działalności wychodzimy naprzeciw stylistom z branży manicure oraz pedicure, gdyż zawsze oferujemy nowoczesne produkty. Odpowiadają one jednocześnie najnowszym trendom, za którymi stale podążamy. Jeśli potrzebujesz pomocy w znalezieniu idealnych produktów do Twojego salonu kosmetycznego, skontaktuj się z nami w wygodny dla Ciebie sposób. Chętnie odpowiadamy na wszystkie pytania i proponujemy rozwiązania wpisujące się w indywidualne potrzeby.\nAby spełnić wszelkie oczekiwania Klientów, dbamy o różnorodność oraz poszerzanie posiadanego asortymentu. Zależy nam na najwyższej jakości produktów oraz świadczonych usługach, dlatego też grono naszych zadowolonych Klientów nieustannie się poszerza. Bogaty asortyment ChiodoPRO znaleźć można także w licznych hurtowniach, sklepach oraz przede wszystkim w gabinetach kosmetycznych. Lakiery hybrydowe My Choice by Edyta Górniak to produkty najwyższej jakości, które spełniają oczekiwania zarówno stylistów z salonów kosmetycznych, jak i odwiedzających je Klientek.\nLakiery hybrydowe My Choice by Edyta Górniak – unikalna kolorystyka\nJesteśmy uznanym na rynku polskim i międzynarodowym producentem lakierów hybrydowych. We współpracy z Ambasador naszej marki – Edytą Górniak stworzyliśmy unikalne, naprawdę wyjątkowe kolekcje. Wśród nich znaleźć można między innymi linie: Red Color, Sun & Sea, Black & White, Luxury French, Galaxy Stars, Summer Madness, Aloha Aloha, Colors of the Wind czy Touch of Hearts. Lakiery MY CHOICE by Edyta Górniak wyróżnia przepiękna, niepowtarzalna tonacja barw.\nWśród nich znajdziesz orzeźwiające, neonowe kolory kojarzące się z letnią aurą (np. Fresh Lime), klasyczne, eleganckie odcienie czerni (np. Starry Night), piękne i kobiece nudziaki (np. Italian Morning) czy cudowne i modne brokaty (np. Platinum 821). To tylko część propozycji, jakie można znaleźć w kolekcjach Edyty Górniak i ChiodoPRO. Zdecydowanie zachęcamy do zapoznania się z pełną ofertą. Nowoczesne lakiery hybrydowe ChiodoPRO wyróżnia sprawdzona formuła i staranność wykonania. Tym samym możemy zagwarantować najlepsze, profesjonalne rozwiązania, wysoką jakość oferowanych produktów oraz atrakcyjny cennik.\nDlaczego warto wybrać lakiery hybrydowe Edyty Górniak?\nLakiery hybrydowe mają wiele zalet. Dzięki czemu są wybierane przez bardzo szerokie grono Konsumentów. Związane jest to między innymi z łatwą aplikacją lakieru, który można poprawiać wiele razy na płytce paznokcia. Dzięki temu nakładanie lakieru hybrydowego nie wiąże się ze stresem czy niepokojem u wielu Pań, zwłaszcza jeśli chodzi o nałożenie zbyt małej lub dużej ilości lakieru czy też zamalowanie skórek. Komfort ten związany jest ze strukturą lakieru, który do utwardzenia wymaga użycia lampy UV lub LED. Zatem do momentu jej wykorzystania można nanieść tyle poprawek, ile potrzeba.\nWspomniana lampa UV/LED sprawia, że lakiery hybrydowe Edyty Górniak w czasie kilkudziesięciu sekund idealnie wysychają. Jest to zdecydowanie największa bolączka klasycznych lakierów do paznokci, których czas schnięcia bywa bardzo różny. Jak wiadomo, niejednej z nas zdarzyło się dotknąć przypadkiem jakiegoś przedmiotu, co zniweczyło cały efekt. Ostatecznie trzeba było poprawiać malowanie paznokcia, poświęcając dodatkowy czas. Warto postawić zatem na sprawdzone kosmetyki z kolekcji ChiodoPRO.\nProfesjonalne lakiery hybrydowe z kolekcji Edyty Górniak\nLakiery hybrydowe z kolekcji współtworzonej przez Edytę Górniak są produkowane w Europie, zgodnie z najwyższymi standardami. Wyróżniają się idealną konsystencją, bardzo wysoką pigmentacją i świetnym kryciem oraz pięknym połyskiem. Dzięki tym wyróżnikom lakiery hybrydowe z kolekcji My Choice by Edyta Górniak cieszą się dużą popularnością wśród profesjonalistów.\nRównie chętnie lakiery hybrydowe stworzone we współpracy z Edytą Górniak wybierają początkujące stylistki paznokci. Doskonałe właściwości w połączeniu z intensywną, rozbudowaną kolorystyką sprawiają, że dzięki proponowanym lakierom hybrydowym mogą one szybko i skutecznie rozwijać kompetencje oraz systematycznie rozbudowywać grono zadowolonych Klientek. Jeśli chcesz nauczyć się efektownych i modnych metod stylizacji paznokci z wykorzystaniem lakierów hybrydowych z kolekcji My Choice by Edyta Górniak, możesz wziąć udział w profesjonalnych szkoleniach, które organizujemy w różnych częściach Polski. Informacje o nadchodzących spotkaniach znajdziesz w zakładce SZKOLENIA.


Szary t-shirt męski ze zdjęciem miasta - T-shirty Z nadrukiem sklep eButik.pl\nSzary t-shirt męski ze zdjęciem miasta\nSzary t-shirt męski ze zdjęciem miasta to wygodne i oczywiste rozwiązanie dla modnych mężczyzn zarówno na co dzień, a ze specjalnymi dodatkami sprawdzi się również na bardziej oficjalnych okazjach. Luźny fason i ciekawy nadruk sprawiają, że ten wygodny t-shirt bawełniany szybko stanie się Twoim ulubionym! Pewnie też będzie Ci często znikać, bo zacznie Ci go podkradać dziewczyna! Nic dziwnego, jest tak miły w dotyku i miękki, dzięki wykonaniu z prawdziwej bawełny, że każdy chciałby mieć go wciąż na sobie! Warto mieć kilka takich komfortowych propozycji w swojej szafie – w końcu t-shirtów nigdy nie za wiele, bo przydają się zawsze! Przymierz do niego jeansy z naszej męskiej kolekcji i sprawdź, jak przyjemnie jest robić wrażenie w butikowym stylu!\n"Fajna, twarzowa koszulka, mąż zadowolony :)"


Ninja Series – The Cosmic Adventure: odliczamy godziny do startu – eXtremalny.PL\nNinja Series – The Cosmic Adventure: odliczamy godziny do startu\nW weekend 19-20 marca w Centrum Sportu w Błoniu odbędzie się kolejna edycja zawodów przeszkodowych Ninja Series – The Cosmic Adventure. Organizatorzy zapewniają, że będzie naprawdę “kosmicznie”.\nNinja Series to cykl zawodów na krótkich torach przeszkód organizowany przez OSPRO. Najbliższa ich edycja (Ninja Series – The Cosmic Adventure) odbędzie się w dniach 19-20 marca 2022 roku w Błoniu niedaleko Warszawy (35 km od centrum stolicy).\nOrganizatorzy przygotowali cały wachlarz najróżniejszych przeszkód. Będą równoważnie czy skoki między drążkami. Będzie można “polatać” samym z drążkiem czy zmierzyć się z cliffhangerem. Rozmaite wyzwania fizyczne na różnych płaszczyznach, a wszystko to w mega widowiskowej scenerii gamingowej. Oprócz tego organizatorzy zapowiadają kilka nowości, które jednak do samych zawodów pozostaną tajemnicą.\nZasady na Ninja Series są proste: 1 tor, 1 zawodnik i 1 podejście do każdej z przeszkód – trzeba postawić wszystko na jedną kartę.\nKosmiczne zawody, kosmiczna oprawa\n– Tor, grafiki znajdujące się za przeszkodami, światła i specjalnie przygotowana muzyka będą imitowały grę strategiczno-przygodową, podczas której każdy z zawodników będzie tworzył swoją własną historię. Właśnie to czyni te zawody tak wyjątkowymi i emocjonującymi – można przeczytać w materiale prasowym przesłanym do eXtremalny.PL.\nEmocje na zawodach dodatkowo podkręcać będą trudniejsze odnogi toru, które każdy z zawodników może wybrać aby zdobyć EXTRA LIFE. Zdobycie “dodatkowego życia” pozwala na wrócenie do ostatniego zaliczonego punktu kontrolnego, a nie na sam początek toru. Bonus w postaci jednego EXTRA LIFE utrzymany do mety zdejmuje z czasu 30 sekund.\nStreaming z zawodów\nKto nie będzie mógł przyjechać i osobiście kibicować uczestnikom, będzie mógł śledzić zawody w internecie. Kamery rozłożone na całej długości toru pozwolą kibicom oglądać zmagania na wszystkich przeszkodach. Będzie również studio, w którym będą przeprowadzane wywiady z zawodnikami przed lub tuż po ich starcie.\nDla najlepszych zawodników organizatorzy przygotowali specjalne statuetki w formie samurajskiego miecza oraz nagrody finansowe:\n1000 zł dla zawodnika, który z najlepszym czasem ukończy cały tor;\n500 zł dla najlepszego zawodnika, który ukończy cały tor zdobywając przy tym wszystkie EXTRA LIFE i utrzyma je do mety;\n300 zł + statuetka dla zawodnika, który wygra SKILL EVENTU.\nTurniej międzyszkolny dla dzieci\nGłówne zawody poprzedzał będzie Międzyszkolny Turniej Ninja Series, w którym weźmie udział około 1300 dzieci z okolicznych szkół. Dla wszystkich uczestników przewidziane są pamiątkowe upominki.\nKolejne w tym roku zawody z serii Ninja Series (Full Speed) zaplanowane są na 7-8 maja 2022 roku w Centrum Treningowym OSPRO w Wolicy pod Warszawą.\nFot. Ninja Series\nSłoneczny i morski Runmageddon w Gdyni


Kulinarny poradnik: lipca 2014\nAutor: zuzanna szałach o 08:25 Brak komentarzy:\nAutor: zuzanna szałach o 08:08 Brak komentarzy:\nogórki do kiszenia powinny być umyte i pozostawione do wyschnięcia-nie mogą być mokre;gdyż przetwory mogą się nie udać;szybciej się zepsują w słoiku;\nukładając ogórki w słoiku powinny być też równej wielkości-łatwiej jest je układać;jeżeli są większe -układamy na spodzie dużego słoika ,a na wierzch układamy te mniejsze;\nogórki w słoiku powinny być ułożone ciasno ;by nie wypływały po wlaniu zalewy;dysponując małymi ogórkami upychamy je we wszystkie możliwe miejsca w słoiku;\nogórki do kiszenia nie mogą być uszkodzone;bez plam i zadrapań\nsłoiki należy wyparzyć ;można to zrobić na 3 sposoby:zalewając wrzątkiem i pozostawiając na kilka minut lub wystarczy włożyć je na ok 15 min do nagrzanego piekarnika do 140 stopni,albo do mikrofalówki na ok 5 min ustawiając odpowiedni program\nsłoiki nie mogą być wyszczerbione oraz nakrętki nie mogą być zardzewiałe\nzalewając ogórki zalewą musi ona pokryć je w całości ;żaden nie może zostać odkryty\nna gotowych przetworach warto nakleić naklejki z datą produkcji ;)\n'' OGÓRKI KISZONE-STARODAWNY ,TRADYCYJNY PRZEPIS"\n1 łyżka soli na 0,5 litra wody-zagotować i wystudzić ( np 3 litry zalewy wystarczą na ok 8 litrowych słoików)\nDodatkowo do słoików wkładamy:\nNa dnie słoika układamy wszystkie składniki ;następnie układamy ciasno ogórki.Na wierzch ponownie układamy te same przyprawy.Zalewamy wystudzoną zalewą,zakręcamy,odstawiamy na ok 2 tyg i powinny być już gotowe,kiszone ogóreczki.\nAutor: zuzanna szałach o 06:27 2 komentarze:\nJeśli chcemy by nasza galaretka stężała w szybkim tempie należy dodać do rozpuszczonej ,wystudzonej mrożone owoce-to przyspieszy tężenie galaretki i zaraz będzie gotowa do wyłożenia na ciasto.\ninnym sposobem jest rozpuszczanie galaretki w mniejszej ilości wody niż podano na opakowaniu -co również wpływa na tężenie galaretki\n''BŁĘKITNA LAGUNA Z AGRESTEM''\nowoce agrestu oraz inne sezonowe np porzeczki,jagody,maliny,banany...\nGalaretkę rozpuszczamy wg opisu na opakowaniu ,dzielimy na porcje ,zasypujemy owocami wg uznania.Schładzamy,Podajemy z bitą śmietaną lub dekorujemy owocami.Idealna na upalne dni.\nAutor: zuzanna szałach o 07:00 Brak komentarzy:\nJAK SKUTECZNIE USUNĄĆ PLAMY PO JAGODACH; PIEROGI Z JAGODAMI\nJagody są wspaniałe;pyszne i zdrowe ,mają śliczny mocny kolor co szczególnie cieszy przyrządzając popisowe ciasta.Jest też ta druga strona medalu ;kiedy to trzeba posprzątać i wszędzie nasze jagódki zostawiły po sobie ślad.\n-plamy po jagodach z blatu kuchennego,naczyń ,garnków czy rąk bez problemu i niezwykle szybko usuniemy używając do czyszczenia kwasku cytrynowego lub soku z cytryny.Jest to najlepszy i niezawodny sposób na jagody.\nPrzepis na idealne ciasto na pierogi podaję w poście ''Jak zrobić idealne ciasto na pierogi'':\n-nadzieniem są same owoce jagody ,oczyszczone ,opłukane pod bieżącą wodą\n-gotowe pierogi podajemy obowiązkowo ze śmietanką wymieszaną z odrobiną cukru waniliowego\nAutor: zuzanna szałach o 07:18 2 komentarze:\nCO ZROBIĆ BY PATYCZKI DO SZASZŁYKÓW NIE PRZYPALAŁY SIĘ PODCZAS GRILLOWANIA; ''SATAY WIEPRZOWO-WOŁOWY''\nCzęsto zdarza się ,że podczas grillowania mięs patyczki przypalają się i łamią.Dobrym i sprawdzonym sposobem jest namoczenie patyczków ok 10 min lub dłużej w wodzie.Dzięki temu nie będą się palić i spokojnie możemy grillować mięso.\nSATAY Z KURCZAKA W CYTRYNOWEJ MARYNACIE:\nSATAY WIEPRZOWO-WOŁOWY Z PAPRYKĄ:\nprzyprawa do mies z grilla np ''grill klasyczny''\nCebulę posiekać ,czosnek rozgnieść,paprykę pokroić w kosteczkę.Wymieszać z mięsem ,dodać bułkę tartą,musztardę,jajko i przyprawy do smaku-wyrabiamy .Masę mięsną dzielimy na porcje,formujemy wałeczki i nadziewamy na namoczone patyczki do szaszłyków.Możemy po wierzchu posmarować olejem,grillujemy z każdej strony.Podajemy z sosem czosnkowym:


Ceremonia pogrzebowa świecka a katolicka - Wieczna Pamięć\nCeremonia pogrzebowa świecka a katolicka\nStrona główna/Blog pogrzebowy/Informacje/Ceremonia pogrzebowa świecka a katolicka\nNiemal od zawsze zauważalne są widoczne różnice pomiędzy ceremoniami pogrzebowymi świeckimi, a tymi związanymi z obrządkami religijnymi. Analizując przebieg pochówku zmarłych w obydwu wersjach można dopatrzeć się licznych zapożyczeń, które z całą pewnością pojawiły się z biegiem lat.\nPierwszą i podstawową różnicą jest osoba prowadząca ceremonię. W czasie obrządku katolickiego jest to ksiądz, natomiast wedle zasad świeckich całość obrzędów prowadzi mistrz ceremonii. W Polsce jest obecnie około 20 takich osób. Zawodu tego można nauczyć się poprzez ukończenie odpowiedniego kursu, jednak nie cieszy się on zbyt wysoką popularnością. Osoba taka dba o cały przebieg pogrzebu, jego scenariusz i dopełnienie całości obrzędów. Przed ceremonią musi on rozpocząć swoją pracę – przeprowadza wywiad z rodziną osoby zmarłej, na podstawie którego przygotowuje wspomnienie o danej osobie, które następnie trafia do akceptacji bliskich i dopiero może zostać wygłoszone w trakcie uroczystości.\nWspomnienie o zmarłym jest również elementem pogrzebu świeckiego raczej nie spotykanym w czasie obrządków katolickich. Bliscy osoby zmarłej mają wpływ na jego tworzenie. Całość natomiast wygłaszana jest przez mistrza ceremonii.\nPamiętajmy również, że ważny element pogrzebu katolickiego stanowią odmawiane w intencji duszy osoby zmarłej modlitwy. Nie znajdziemy tego na pogrzebach świeckich. Ksiądz zarówno w czasie uroczystości kościelnych jak i tych na cmentarzu prosi o wstawiennictwo za zmarłym i przyjęcie go do Królestwa Bożego. Jest to zgodne z wiarą osoby, która odeszła oraz jej rodziny. Stanowi również element pożegnania i pogodzenia się ze śmiercią.\nPogrzeby katolickie i świeckie różnią się pomiędzy sobą, jednak coraz częściej dostrzegamy podobieństwa. Na pogrzebach osób wierzących pojawiają się fragmenty, w czasie których bliscy wygłaszają krótkie wspomnienie o zmarłym, które ma pomóc w jego zapamiętaniu. Również muzyka na cmentarzu dawniej pojawiała się jedynie w świeckich obrządkach. Dziś różnego rodzaju instrumenty, najczęściej dęte możemy spotkać na pogrzebach katolickich. Różnica polega na tym, że katolicy decydują się zwykle na odegranie religijnej pieśni żałobnej, natomiast ateiści i inne osoby chowane w obrządku świeckim na dźwięki muzyki klasycznej.\nadmin2016-05-18T08:58:32+00:00Maj, 2016|Informacje|0 komentarzy


Archiwa: nintendo - LiveGamers.pl\nSuper Mario Odyssey z rekordem w USA\nWasiliev 04 listopada 2017\nSuper Mario Odyssey zostało najszybciej sprzedającą się grą z uniwersum Mario w Stanach Zjednoczonych. Nintendo ogłosiło dzisiaj, że ostatnia odsłona wąsatego hydraulika sprzedała się już w 1,1 miliona kopii w samym USA, czyli po...\nSuper Mario 64 w wersji Co-Op!\nBartorexplay 12 września 2017\nMario 64 nie był raczej stworzony do grania wspólnie ze znajomymi, nie został nawet stworzony do grania na PC. Jednak dzięki magii emulatorów, łatwości instalowania ich oraz dzięki moderom, możemy zagrać w Mario ze...\nLista gier na Nintendo Switch\nShymzo 14 stycznia 2017\nNadchodząca konsola Nintendo Switch z pewnością wzbudza w kręgach graczy pewne kontrowersje, ale nie można jej japońskim twórcom odmówić ciekawego pomysłu. O samym urządzeniu wciąż wiemy dużo mniej niż o innych konsolach w analogicznych...\nPrezentacja z Japonii!\nIlasovy 05 stycznia 2017\nZ informacji prasowej rpzesłanej przez Nintendo wynika, iż prezentacja ich najnowszego dziecka o imieniu Switch będzie zorganizowana jako jedno wydarzenie dla całego świata! Transmisja odbędzie się w Tokio, osoby nie znające japońskiego będą mogły...\nNowy Mass Effect nie na Nintendo Switch.\nWasiliev 04 stycznia 2017\nNajnowsza część Mass Effect nie zostanie wydana na konsolę Nintendo Switch. Tak przynajmniej twierdzi Michael Gamble, który jest producentem gry. Powiedział on, że Bioware nie planuje wydania najnowszego Mass Effect na konsole Nintendo. Z drugiej...\nMonster Hunter Generations debiutuje 15 lipca!\nIlasovy 12 maja 2016\nPosiadacze konsol Nintendo 3DS mogą zacierać ręce! Najnowsza odsłona serii Monster Hunter o podtytule Generations, w Japonii znana jako XCross, zadebiutuje już 15 lipca. Do Europy trafi także specjalna, limitowana edycja konsoli new Nintendo...\nNintendo na smartfony\nZapowiedziane jakiś czas temu Fire Emblem a także Animal Crosing na telefony będą grami free to play – według informacji Wall Street Journal. Póki co wiadomo jedynie, że zakupy będzie można wykonywać w aplikacji....


Cactus Inn - Langkawi. Zarezerwuj online! HOTELS.ITAKA.PL\nJalan Pantai Tengah, 07000 Langkawi - Zobacz na mapie Drukuj\nCena za pokój Suma (Noclegi: 1) 119 PLN w tym podatki i opłaty: 14 PLN niedz 29.07 119 PLN pon 30.07 wymeldowanie 119 PLN pokój\nRezerwuj Cena za pokój Suma (Noclegi: 1) 119 PLN w tym podatki i opłaty: 14 PLN niedz 29.07 119 PLN pon 30.07 wymeldowanie 119PLN\nOpis Cactus Inn\nCactus Inn umieszczono w mieście Langkawi (niedaleko plaży) o kilka minut od takich atrakcji, jak Plaża Tengah. W pobliżu znajduje się również Podwodny Świat. Ten motel umieszczono w pobliżu takich atrakcji, jak Centrum handlowe Cenang i Plaża w Pantai Cenang.\nPoczuj się jak w domu w 9 klimatyzowanych pokojach, których wyposażenie to minibar i telewizor LCD. Bezpłatny bezprzewodowy dostęp do Internetu zapewni łączność ze światem, a telewizja kablowa — rozrywkę. Wyposażenie łazienki: prysznic i suszarka do włosów. Udogodnienia obejmują sejf i biurko oraz sprzątanie codziennie.\nApetyt gości obiektu Cactus Inn zaspokoi restauracja. Śniadanie jest podawane za opłatą.\nOcena: 4.5 / 122 opinii Kod hotelu: 447869\nLangkawi Beach - 11.5 km / 7.1 mi\n99 East Golf Club - 14.1 km / 8.7 mi\nMahsuri's Tomb - 15.4 km / 9.5 mi\nMardi Agro Technology Park - 16.9 km / 10.5 mi\nThe preferred airport for Cactus Inn is Langkawi (LGK-Langkawi Intl.) - 11.6 km / 7.2 mi\nOpłata za śniadanie: od 6 MYR do 25 MYR za osobę (w przybliżeniu)


Betsafe – Licencjonowanie i bezpieczeństwo | Alfurqon Islamic Boarding School\nHome / Artikel / Betsafe – Licencjonowanie i bezpieczeństwo\nBetsafe – Licencjonowanie i bezpieczeństwo\nBy bob dylan / 15 November 2021 / 0 comments\nBetsafe – Nagrody i Program Lojalnościowy\nBetsafe – Kursy\nBetsafe – Limity\nWiemy co mówisz: “To wszystko jest dobre, ale czy Betsafe cyber sport jest legalny? Odpowiednie licencje i środki bezpieczeństwa są najważniejszym aspektem każdego operatora – przynajmniej z perspektywy klienta – więc chcemy mieć pewność, że ci ludzie to prawdziwa okazja.\nBetsafe jest własnością MaxEnt Limited, który jest licencjonowany i zarejestrowany w Malta Gambling Authority, co daje im pozwolenie na prowadzenie organizacji gier w UE i wielu międzynarodowych terytoriach. Jest to jeden z najważniejszych certyfikatów dla operatora online, który oznacza, że jest to legalne i bezpieczne działanie.\nJednym z aspektów opinii o Betsafe, który będzie bardzo ważny dla klientów, zarówno nowych jak i doświadczonych, jest program lojalnościowy, bonusowy i nagrodowy operatora. To dobra wiadomość, Betsafe oferuje świetny program lojalnościowy, który zmienia się w zależności od rynku hazardu online.\nOferowane nagrody obejmują kody bonusowe, bonusy od depozytu, cashback i ekskluzywne promocje.\nJest to świetne rozwiązanie dla graczy online, ale absolutnie idealne dla fanów cybersportu. Podczas największych turniejów eSportowych (International, Premier czy Major) najlepiej skorzystać z programu nagród. W tym czasie znajdziesz bonusy zaprojektowane specjalnie dla turniejów cybersportowych odbywających się w tym czasie, co oznacza, że będziesz miał z tego wszystkiego jak najwięcej korzyści, jeśli jesteś fanem hazardu cybersportowego online.\nPodczas gdy Betsafe zawsze będzie znany jako jedna z największych nazw w cybersporcie, posiada on również zaskakująco obszerną sekcję zakładów sportowych. Fani sportu znajdą tu około 20 różnych dyscyplin do obstawiania, w tym takie ulubione jak piłka nożna, baseball i tenis.\nNa ich stronie internetowej można znaleźć szczegółowe informacje na temat wszystkich rynków zakładów i poszczególnych meczów. Chociaż na stronie znajduje się sekcja wideo, nie ma tam zbyt wielu meczów do obejrzenia. To jest ok, wygląda na to, że ta funkcja będzie coraz bardziej widoczne, jak firma nadal rozwijać poza cyber sportów. Mają również dostępne statystyki na żywo, co jest świetne dla każdego, kto lubi zagłębiać się w dane.\nBetsafe szczyci się tym, że dostarcza swoim graczom jedne z najlepszych kursów na rynku. Kursy wyświetlane są w postaci dziesiętnej i nie udało nam się znaleźć sposobu na zmianę tego formatu na inny.\nJedną z najważniejszych rzeczy, na które należy zwrócić uwagę, jest to, że jeśli coś pójdzie nie tak z wydarzeniem, na które stawiasz (np. oskarżenie o oszustwo lub jeśli mecz zostanie przełożony lub przerwany), wszystkie zakłady zostaną rozliczone po kursie 1.\nTak jak w przypadku wszystkich dostawców, bardzo ważne jest, abyś zapoznał się z zasadami i warunkami, które mają zastosowanie do zakładów, które stawiasz. Na przykład, w Betsafe nie będziesz mógł postawić tego samego zakładu na ten sam mecz w celu obejścia limitów. Jeśli to zrobisz, Twój zakład może zostać unieważniony. Dlatego naprawdę zalecamy, aby nie ryzykować!\nDodatkowe informacje – tutaj!


Klub Miłośników Zegarków Officine Panerai - Page 652 - ZEGARKI SZWAJCARSKIE i NIEMIECKIE - Klub Miłośników Zegarów i Zegarków\nPam dla mnie to z wyglądu toolwatch, zwłaszcza w tej specyfikacji jak 38 czy 40mm. Zatem nie chciałbym mieć obawy ze zegar padnie, gdy będę pociechę z basenu wyciągać, czy na plaży się moczyć.\nSory, ale za 20k to już WR normalnego można by wymagać, to nie spec, gdzie jest nie wiadomo jaka kompilacja i kunszt wykonania koperty.\n44 minuty temu, dudak napisał(-a):\nSam zastanawiam się co na 16,5cm nadgarstek. 38 byłoby idealnie, ale te 30m WR . Może trzeba będzie zaryzykować 40mm\nJa mam 17cm i uwierz, że base’y leżą idealnie!\n2 minuty temu, dudak napisał(-a):\nPam dla mnie to z wyglądu toolwatch\nMyślę że to zdanie to clou twojego wywodu. Z wyglądu, a nie naprawdę.\n55 minut temu, dudak napisał(-a):\nJa bym przymierzył 44mm lub radiomira 45mm, powinny być ok.\nGodzinę temu, dudak napisał(-a):\nEdited May 7 by wieloryb\nSam mam podobny nadgarstek i Base 44mm będzie ok. Tak samo, jak wspomniany powyżej rozmiar 45mm.\nPrzymierz i się przekonaj sam. Pewnie niejeden z kolegów tutaj, chętnie spotka się na kawę.\nGdyby Ci nie siadły to 42mm w 100% spełni Twoje oczekiwania. Wiem bo sam mam PAMa 42mm. Gdybyś chciał to jest na sprzedaż\nTe 38-40mm to jest żenujący żart ze strony PAMa\n44 to już L2L ponad 50, sam obwód nadgarstka to nie wszystko., jeszcze szerokość. Nie lubię jak pasek czy bransoleta pod kątem 90 stopni się załamują.\n40 podejrzewam, że będzie ok. Trzeba będzie coś z kraju kwitnącej wiśni szukać, tam sporo mają.\n2 godziny temu, dudak napisał(-a):\nPrzymierz oba rozmiary.\nPam jest jednym z niewielu zegarkow, ktore musza miec „huge wrist presence”.\nja mam 19-20cm to tylko 47mm.\n44mm bettarini za mala:)\nPanowie , nic na siłę, mimo ze to Pam to nie może wyglądać jak budzik na nadgarstku . Ja tez mam 16,5mm i mierzyłem kilkanaście różnych modeli 44 i 45mm i nikt i nic mnie, nie przekonało i przekona , że dobrze leżały . Przynajmniej wg mnie a to chyba w tym wszystkim najważniejsze a nie gadki w stylu, ze Pam musi być duży itp . Tak że jak najbardziej rozumiem kolegę 😀\n54 minuty temu, proki1971 napisał(-a):\nDokładnie tak jest. Nie dla każdego jest Panerai to trzeba tez sobie jasno powiedzieć. Nalezy tez podkreślić, że przy modelach 42, 40 czy 38 nie poczuje się magii i tego czym jest Panerai. Kto ma pama to wie o czym mówię.\nNa mniejsze nadgarstki 512/574 jak znalazł. No i może te nowe z serii Quaranta.\nKolega bardzo mądrze prawi.\nZ "maluchów" 512/574 to dwa genialne PAMy.\n512 rzeczywiście jest świetnym wyborem na małe nadgarstki, ale nadal nie jest to garniturowiec oczywiście.\nTu w porównaniu z Reverso:\nNa łańcuch to lepszy jednak będzie złoty Rolex.... 😃\nModele due 42mm są jeszcze niższe od 512, przez co bardziej garniturowe... Kwestie wodoszczelności pomijam. Chodzi mi o sam profil.\nDzięki koledzy, ale u mnie 40 będzie max. Dla porównania znana koperta Breitling SO II 42mm na moim nadgarstku, 51,5 L2L - niestety wygląda komicznie\nPanerai ma problem z dobraniem „ proporcjonalnej” grubości w mniejszych Luminorach , kiedyś były beczkowate a teraz , szczególnie w Due są za cienkie. Luminor konstrukcyjnie musi mieć pewną prezencję nadgarstkową równoważącą osłonę koronki . Zakładając Due nawet 42 mm czuję jakby ktoś przeciął zegarek na pół.\nEdited May 8 by desmo\n7 godzin temu, wieloryb napisał(-a):\nPotwierdzam - miałem Luminora Due 42 z ręcznym naciągiem (pierwsza seria). Był ok, ale w sumie to takie niewiadomoco😄. Ni to Pam, ni to toolwatch, ni to elegancki zegarek.\n11 godzin temu, Tommaso napisał(-a):\nTo reverso to Large, prawda?\n8 minut temu, machlo napisał(-a):


MM - Metodyka pracy z osobami z niepełnosprawnością intelektualną - Uniwersytet Warszawski - USOSweb\nMM - Metodyka pracy z osobami z niepełnosprawnością intelektualną\nKod przedmiotu: 2300-MM-PR-MPNI Kod Erasmus / ISCED: (brak danych) / (brak danych)\nNazwa przedmiotu: MM - Metodyka pracy z osobami z niepełnosprawnością intelektualną\nStudent zdobywa wiedzę z zakresu metodyki nauczania i wychowania osób z niepełnosprawnością intelektualną.\nPrzedmiot obejmuje teoretyczne zagadnienia dotyczące specyfiki procesów poznawczych i właściwości psychicznych osób z niepełnosprawnością intelektualną. Określa również kwestie działań dydaktyczno-wychowawczych, które zapewniają efektywność edukacji, wspomagania i wspierania tej grupy ludzi. Kompetencje metodyczne zawierają problematykę nauczania i wychowania jednostek z niepełnosprawnością intelektualną w stopniu lekkim, umiarkowanym , znacznym.\nPodczas zajęć zostaną omówione zagadnienia dotyczące definicji, klasyfikacji i etiologii niepełnosprawności intelektualnej. Poruszana problematyka obejmować będzie analizy założeń dwóch modeli niepełnosprawności: medycznego i społecznego oraz cele rehabilitacji i wspierania autonomii tej grupy ludzi. Wśród referowanych na zajęciach tematów znajdą się też kwestie dotyczące obecności placówek specjalnych dla osób z niepełnosprawnością intelektualną oraz praktyczne problemy ubezwłasnowolnienia jednostek z tego typu trudnościami. Zagadnienia teoretyczne zostaną odniesione do specyfiki nauczania i wychowania poszczególnych grup ludzi z niepełnosprawnością (stopnień lekki, umiarkowany, znaczny i głęboki). Ponadto zostanie omówiona podstawa nauczania dzieci niepełnosprawnych intelektualnie a także metodyka postępowania wychowawczego w zakresie relacji społecznych, czynności poznawczych, percepcyjno-motorycznych i samoobsługowych. Program zajęć obejmuje również uzyskanie informacji na temat metod wspomagania rozwoju człowieka z niepełnosprawnością intelektualną. Zostaną także uwzględnione zagadnienia dotyczące cech i zadań pedagoga w pracy z dzieckiem oraz jego współpracy z rodzicami i opiekunami.\nBobińska K., Pietras T., Gałecki P.: Niepełnosprawność intelektualna - etiopatogeneza, epidemiologia, diagnoza, terapia. Wydawnictwo Continuo. Wrocław 2012\nChrzanowska I., Pedagogika specjalna. Od tradycji do współczesności. Wydawnictwo: Oficyna Wydawnicza Impuls, Kraków 2015;.\nDykcik W.: Pedagogika specjalna. Wydawnictwo Naukowe UAM: Poznań 1997.\nGorajewska D.: Poznajemy ludzi z niepełnosprawnością. Wydawnictwo Stowarzyszenia Przyjaciół Integracji: Warszawa 2007.\nJaniszewska – Nieścioruk Z.: Człowiek z niepełnosprawnością intelektualną. Wybrane problemy osobowości, rodzin i edukacji osób z niepełnosprawnością intelektualną. Tom I, Oficyna Wydawnicza „Impuls”: Kraków 2004.\nJaniszewska – Nieścioruk Z.: Człowiek z niepełnosprawnością intelektualną. Wybrane problemy społecznego funkcjonowania oraz rehabilitacji osób z niepełnosprawnością intelektualną. Tom II, Oficyna Wydawnicza „Impuls”: Kraków 2004.\nObuchowska I.: Dziecko niepełnosprawne w rodzinie. WSiP: Warszawa 1991.\nPiszczek, M.: Edukacja uczniów z głębokim upośledzeniem umysłowym. Przewodnik dla nauczycieli. CMPP-P 2008.\nPiszczek, M.: Przewodnik dla nauczycieli uczniów upośledzonych umysłowo w stopniu znacznym i umiarkowanym. Cz. 1. CMPP-P 2001, 2009.\nSmith D.: Pedagogika specjalna. PWN: Warszawa, 2008\n- podaje definicję, przyczyny, stopnie niepełnosprawności intelektualnej;\n- ma wiedzę o mechanizmach i uwarunkowaniach procesu edukacji, rehabilitacji, wpierania i pomocy osobom z niepełnosprawnością intelektualną;\n- ma wiedzę o poglądach na mechanizmy i uwarunkowania procesu edukacji, rehabilitacji, wpierania i pomocy osobom z niepełnosprawnością intelektualną;\n- zna podstawowe zasady i formy tworzenia instytucji edukacyjnych, terapeutycznych, pomocowych i wpierających osoby z niepełnosprawnością intelektualną;\n- opisuje funkcjonowanie osób z danym stopniem niepełnosprawności intelektualnej;\n- potrafi określić specjalne potrzeby edukacyjne dzieci z niepełnosprawnością intelektualną;\n- umie dostosować wymagania edukacyjne do potrzeb dziecka z niepełnosprawnością intelektualną;\n- posiada umiejętność analizy proponowanego rozwiązania konkretnych problemów edukacyjnych i pomocowych, proponuje odpowiednie rozstrzygnięcia w zakresie wsparcia osób z niepełnosprawnością intelektualną;\n-posiada umiejętność rozumienia i analizowania zjawisk w procesie edukacji, wpierania i pomocy osobom z niepełnosprawnością intelektualną;\n- ma pogłębioną świadomość wiedzy i umiejętności z metodyki pracy z osobą niepełnosprawną intelektualną;\n- potrafi planować działania edukacyjne na rzecz osób z niepełnosprawnością intelektualną oraz określać priorytety umożliwiające realizację określonego przez siebie lub innych zadania\n- potrafi prawidłowo identyfikować i rozstrzygać dylematy związane z pomaganiem i wspieraniem osób z niepełnosprawnością intelektualną.\nObecność i aktywny udział na zajęciach, znajomość lektur, prace zaliczeniowe, kolokwium.\nStudent może opuścić maksymalnie dwa zajęcia.\nPrzedmiotowi towarzyszą 120 godzinne praktyki.\nKoordynatorzy: Monika Skura\nProwadzący grup: Monika Skura


Bloody Mary - sposób przygotowania: Do dużego dzbanka wsypać pokruszony lód (ok. 1/2 pojemności). Wycisnąć sok z cytryn. Dodać po kolei wszystkie składniki (oprócz selera). Dokładnie wymieszać. Podawać w długich szklankach z łodygą selera.\n: lody marchewkowo-melonowe, lody cytrynowe z rumem, lody jeżynowo-migdałowe, lody lawendowe z anyżem i pieprzem, granita z Mojito i ogórkiem, granita Bloody Mary, sorbet ananasowo-waniliowy z kolendrą, sorbet czereśniowo-kawowy i sorbet arbuzowy z limonką. Uwaga, tylko dla dorosłych


Nierówna praca silnika po regeneracji pompy - Belarus, MTZ, Jumz - Agrofoto.pl Forum Rolnicze i Galeria Rolnicza\nNierówna praca silnika po regeneracji pompy\nPrzez LTZ55a, Kwiecień 20, 2013 w Belarus, MTZ, Jumz\nSprawdź Nierówna praca silnika po regeneracji pompy na AgroTesty.pl\nBelarus 82 Dane techniczne Belarus 552 Dane techniczne Belarus 52 Dane techniczne\nOlej silnik ursus c360\nWitam panowie. Potrzebuję pomocy. Sprawa jest tego rodzaju: MTZ 552 po regeneracji pompy wtryskowej dziwnie warczy, a mianowicie podobnie do c-330. Do tego dochoodzi spadek mocy i większa ilość czarnego dymu. Pompa jest od 82 przestawiona na 552, z poprzednią pompą nie było takiego czegoś. Czy to może być wina wtryskiwaczy? Bo wątpię, żeby to była wina źle ustawionej pompy.\nTo masz tą samą pompe cop było czy po regeneracji i od 82. Pamiętajcie 82 miał inny regulator obrotów z którym raczej nic nie idzie zroić oprócz wymiany\nA pompę dobrze założyłeś? Znaczy się czy ustawiłeś kąt wtrysku?\nPompa jest założona dobrze. Jest to pompa od 82 po regeneracji i facet ustawił regulator, żeby pasowało do mtz 552. Kąt wtrysku nie był przestawiany. Poczekam jescze na tamtą poprzednią pompę i spróbuję z nią.\nJak nie był przestawiany? Po każdym demontażu pompy trzeba go ustawiać na nowo. Wyciągałeś pompę więc powinieneś go ustawić. Nie wydaje mi się żeby to jego wina była ale ustawić powinieneś.\nwiem że jak kiedyś robiliśmy regeneracje pompy w c360 to mechanik mówił że przez ileś mth będzie nie równo chodził bo pompa musi sie ułożyć. Po pewnym czasie wszystko wróciło do normy i chodzi elegancko\nCzy jesteś pewien że koleś to dobrze zrobił? Może podaje za dużą dawkę paliwa na wtryski dlatego Ci tak kopci. Czemu zmieniałeś pompę? Co było nie tak ze starą?\nAle wiece paliwa to teoretycznie większa moc, a tu jej nie ma.\nNieodpowiedni moment podawania paliwa to spadek mocy, nierówna praca i kupę dymu.\nJak już wspomniane powyżej ustawienie konta wtrysku.\nI raczej bym to obstawiał.\nZ tym paliwem to tak do końca nie jest. Jeśli nie dasz więcej powietrza do zwiększonej dawki paliwa to nie spala się ono całkowicie a efektem tego jest czarny dym. W takiej sytuacji nie dołoży ten zabieg ani jednego konia.\nJeśli pompiarz nie zablombował pompy to odkręć kontrę z dolnej śrubki w pokrywce rozrządu, odkręcając zmniejszasz dawkę. Zdaje się. Zapamiętaj w jakiej pozycji była pierwotnie.\nPlompa była założona. W porozumieniu z facetem próbowałem ustawiać. Tak mi powiedział też pan, że przez jakiś czas bedzie nierówno chodził. Niedługo z powrotem dostanę starą pompę, zawiozę też wtryski do sprawdzenia i wtedy zobaczymy, co i jak. Narazie dzięki za rady\nZ powrotem założyliśmy pompę, która była wcześniej. Jest dobrze bez regulacji. Temat do zamknięcia.\nKoledzy a tak na marginesie to czy próbował ktoś ustawić wtryskiwacze na wyższe ciśnienie niż zalecane(w d-240 jest prawdopodobnie 180atm) w d-243 jest 216atm,obydwa silniki mają~80km\njaki to miało by wpływ na pracę silnika?\nW MTZ nie zwiększałem, ale w 1224 zwiększyłem z 160 na 180 i lepiej chodził. Był cichszy, i może mniej palił.\nMam kolejne pytanie-czy w mtz sa stosowane podkładki pod wtryskiwacz w miejscu styku z głowicą?\njezeli sa to jakiej powinne być grubości?oraz ilo otworowa jest końcówka wtryskiwacza(silnik d-240,d-243)


Ameryka grozi sankcjami, Niemcy pewni swego - ENERGIA Gaz - rp.pl\nAktualizacja: 15.03.2019, 15:42\nBiały Dom ponownie ostrzegł koncerny zaangażowane przy rosyjskim gazociągu Nord Stream-2, że mogą zostać objęte sankcjami. Niemieccy partnerzy Gazpromu bagatelizują ostrzeżenie.\n– Mówiliśmy o tym w przeszłości i mówimy teraz, że firmy które prowadzą biznes z tym gazociągiem (Nord Stream-2) ryzykują objęcie naszymi sankcjami – mówił w czwartek Dan Bruillett zastępca sekretarza ds energii podczas konferencji CERAWeek w Houston.\nNiemcy z koncernu Uniper, który obok austriackiego OMV, holenderskiego Shell, francuskiego Engie i niemieckiego Wintershall jest partnerem Gazpromu w projekcie, nie przejmują się amerykańskimi ostrzeżeniami.\n„Finansowanie tego projektu odbywa się na podstawie umów podpisanych przed pojawieniem się w USA prawa o sankcjach. W wypadku poważnych zmian w sytuacji czyli wprowadzenia nowych sankcji, to może nam przeszkodzić w finansowaniu gazociągu, ale nie zatrzyma jego budowy. Rosja już dała tu jasno do zrozumienia, że nawet bez finansowego wsparcia partnerów sama dokończy ten projekt” – przyznał top-menadżer Uniper dla agencji Nowosti.\nWe wrześniu 2018 r Władimir Putin poinformował rząd Niemiec o decyzji sfinansowania przez Rosję budowy gazociągu Nord Stream-2, w wypadku jeżeli Biały Dom prowadzi sankcje wobec zachodnich partnerów Gazpromu. Putin mówił o tym na spotkaniu z Angelą Merkel.\nKoszt inwestycji Gazpromu podawany jest jako 9,5 mld euro, choć niezależni eksperci mówią o kwotach powyżej 10 mld euro. Z dokumentów rządowych, do których dotarł Der Spiegel, wynika, że realizacja Nord Stream-2 (koszt ok. 9,5 mld euro), będzie wymagała dodatkowych nakładów – 2,7 mld euro. I to Niemcy będą musieli je wyłożyć.\nDziś jedynym udziałowcem spółki Nord Stream-2 AG jest Gazprom. Finansowanie przez zachodnie firmy utrudniła decyzji polskiego UOKiK, która uniemożliwiła zachodnim firmom wejście do spółki z Rosjanami, a tym samym bezpośrednie inwestycje w gazociąg.\nW kwietniu 2017 r zachodnie firmy podpisały z Gazpromem porozumienie o współfinansowaniu Nord Stream-2. Zobowiązały się udostępnić Rosjanom długoterminowe finansowanie połowy wartości projektu. Wkład każdego koncernu wyniesie 950 mln euro. Drugą połowę wykłada Gazprom. Szwajcarski wykonawca podmorskiej części gazociągu – firma Allseas też jest zagrożona amerykańskimi restrykcjami. Bez niej projekt jest niemożliwy do dokończenia.


Akcja Katolicka Archidiecezji Częstochowskiej - Argentyńska zwolenniczka prawa kobiet do aborcji zmarła w trakcie zabiegu.\nArgentyńska zwolenniczka prawa kobiet do aborcji zmarła w trakcie zabiegu.\nczwartek, 15 kwietnia 2021 12:33\nJak informują media, w niedzielę 11 kwietnia 2021 r., na skutek „upragnionej” aborcji przeprowadzonej w La Paz zmarła proaborcyjna aktywistka Radykalnej Młodzieży, María del Valle González López. 23-letnia Argentynka, stanowi pierwszy śmiertelny przypadek aborcji, którą zalegalizowano w ojczyźnie Franciszka 30 grudnia 2020 r. Niniejsza informacja zelektryzowała opinię publiczną w Argentynie, ponieważ zmarłą osobą okazała się lewicowa aktywistka, która zaangażowała się na rzecz legalizacji aborcji. Ponadto, w tym przypadku, mamy do czynienia z pierwszym przypadkiem odnotowana zgonu tuż po zatwierdzeniu tak oczekiwanej ustawy aborcyjnej.\nDr Luis Durand, argentyński chirurg, wyjaśnił dziennikarzom serwisu ACI Prensa, piszącym o sprawie: „Chociaż niektórzy twierdzą, że śmierć młodej kobiety mogła nastąpić w wyniku "jakiegoś uchybienia", to w rzeczywistości aborcja nie jest praktyką medyczną. Jeszcze kilka miesięcy temu w prawie argentyńskim był to czyn przestępczy (…) W przypadku aborcji – śmierć dziecka jest zawsze gwałtowna. Albo wstrzykuje się do macicy substancje, które je spalają, albo jest usuwane przez rozczłonkowanie, albo zostaje poddane ekstremalnym skurczom macicy i umiera z powodu uduszenia".\nOdnosząc się do sytuacji Walter Sanchez Silva autor artykułu w ACI Prensa stwierdził, że jeżeli chodzi o przypadek Maríí del Valle González López, zastanawia go w tej kwestii jedno „milczenie feministek wokół sprawy śmierci Maríi”. W podobnym duchu wypowiedziała się liderka ruchu pro-life Guadalupe Batallán, która w poniedziałkowym wpisie na Twitterze napisała: „Gdyby Maria zmarła w wyniku aborcji przeprowadzonej w podziemiu aborcyjnym, feministki zniszczyłyby całe miasto, ale skoro Maria umarła z powodu legalnej aborcji jej śmierć została wymazana".\nŚmierć dwudziestotrzylatki, która zmarła w wyniku powikłań poaborcyjnych po tzw. „legalnej aborcji” wykonanej Misoprostolem, zelektryzowała argentyńską opinię publiczną, ponieważ był to pierwszy odnotowany przypadek zgonu po zalegalizowaniu w tym kraju w dniu 30 grudnia 2020 r. ustawy aborcyjnej. Dodatkowo zmarła liderka walcząca o prawa kobiet do aborcji.


Cynamonowe ciasto jogurtowe – Smaki na talerzu\nOpublikowano 18 stycznia 2017 przez Ewa\nSuche składniki, a więc: mąkę, proszek do pieczenia, sodę, cukier, cynamon i migdały mieszamy.\nW kolejnym naczyniu za pomocą rózgi kuchennej łączymy ze sobą jajka, miód, jogurt oraz olej. Po uzyskaniu jednolitej masy wsypujemy przesiane suche składniki i mieszamy (w jednym kierunku), tylko do połączenia.\nDo formy o średnicy 23-24 cm wyłożonej papierem do pieczenia wykładamy ciasto. Pieczemy w temperaturze 175ºC przez około 35-40 minut (do tzw. suchego patyczka). Wystudzone posypujemy cukrem pudrem.\ncynamon, jogurt grecki, mielone migdały\nJeden komentarz do “Cynamonowe ciasto jogurtowe”


Marek Siwiec - Wiadomosci.gazeta.pl\n- Petro Poroszenko chyba dobrze wie, że metodą militarną niczego się nie da załatwić. Proszę sobie wyobrazić, że ukraińskie czołgi ruszają na Donieck, gdzie zostaje kilkaset tysięcy ludzi i są straszliwe ofiary. Nawet w przypadku zwycięstwa, jak...\n"Zostaliśmy zainfekowani wirusem smoleńskim. PiS w ten sposób chce się zakotwiczyć w świadomości Polaków"\nWg Marka Siwca nieprędko uspokoi się atmosfera wokół katastrofy smoleńskiej. Bo jak mówił w TOK FM były szef BBN, "chodzi tylko o politykę". - PiS traktuje grę zamachem i budowę mitu prezydenta męczennika jako element długofalowej filozofii,...\n- Antoni Macierewicz jest dziś zupełnie bezkarny. On naprawdę może powiedzieć wszystko. W 2013 roku mogę mu tego pogratulować i pozazdrościć - mówił w Poranku Radia TOK FM europoseł Marek Siwiec. Wczoraj prokuratura ogłosiła, że umorzono śledztwo...\nJacek Protasiewicz podziękował swojemu rywalowi w wyborach na Dolnym Śląsku i poprosił go o pomoc. Dodał, że dwie kadencje rządów Grzegorza Schetyny w regionie były dobrym czasem dla PO. Zbigniew Ziobro powiedział w TVN24, że ?wszystko co złe dla...\n"Palikot jest szaleńcem. Ale jego szaleństwo jest mniej groźne niż szaleństwo Kaczyńskiego czy Macierewicza. Jest klaunem. A Hofman, Czarnecki, Pawłowicz - kim są? Mężami stanu?" - pisze w "Gazecie Wyborczej" prof. Magdalena Środa. - To nie jest...\nIzba Gmin nie zgodziła się na udział brytyjskich wojsk w interwencji w Syrii. - Brytyjczycy wiedzą, że takie akcje mają łatwy początek i czasami trudny koniec. To dotkliwa porażka premiera Camerona - komentował w TOK FM były szef BBN Marek Siwiec....\n- Aleksander Kwaśniewski miał być liderem formacji, a okazało się, że chce być tylko jej guru - mówi w wywiadzie dla ?Rzeczpospolitej? Wanda Nowicka.\n"Aleksander Kwaśniewski nie wyklucza kandydowania w wyborach do Parlamentu Europejskiego. Jak sam stwierdził, "dzisiaj nie kandyduje" - napisał w oświadczeniu przesłanym do mediów Marek Siwiec z Europy Plus. Po raz kolejny formacja utrzymuje...\nSiwiec: Jest interes do zrobienia. Kwaśniewski spotka się z SLD\n- Jest interes do zrobienia i SLD musi zdecydować, czy chce w zorganizowanym szyku dołączyć do projektu, czy też współtworzyć projekt, który da powyżej 20 procent - mówił w RMF FM europoseł Marek Siwiec o budowaniu listy Europa Plus.\n- To będzie kolejny argument, że się Polacy panoszą, i to panoszą się w takiej sprawie, która dotyczy światopoglądu, czyli najbardziej delikatnej - powiedział Marek Siwiec w Radiu ZET, komentując propozycję Akcji Wyborczej Polaków na Litwie, aby...\n- Ruch Palikota składa się z debiutantów. A my jesteśmy ugrupowaniem zawodowców - mówił w TOK FM Marek Siwiec - Polityka sprowadza się nie tylko do widowiskowości. Trzeba coś napisać, zrobić, wynegocjować - taka jest rzeczywistość parlamentarna....\n- Leszek Miller jeszcze nie podjął decyzji, ale spodziewam się, że będzie pozytywna - tak Marek Siwiec w Poranku Radia TOK FM skomentował start obecnego szefa klubu SLD w sobotnich wyborach na przewodniczącego Sojuszu. - Dzisiaj stawiam na Leszka...\nMarek Siwiec spowodował wypadek\nWedług policji, kolizję spowodował Marek Siwiec, który został ukarany za to madatem. Trzy lata temu, na tym samym odcinku drogi, eurodeputowany i zarazem szef Stowarzyszenia Ordynacka został zatrzymany za przekroczenie prędkości. Mimo, że jechał około\nW sobotę o 9.17 rano BMW, którym Marek Siwiec wraz z kierowcą jechał na obrady kongresu Stowarzyszenia Ordynacka, zderzyło się z Nissanem. Do wypadku doszło w Warszawie na skrzyżowaniu Al. Jerozolimskich i ul. Ryżowej. Tomasz Oleszczuk z komendy\nUkończył studia na Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie. Został jednak dziennikarzem. Prowadził program "Otwarte studio" w TVP i był pierwszym redaktorem naczelnym Trybuny. Był członkiem PZPR a następnie SLD. W latach1991-1997 był poseł tej\nBez czego pan nie może obejść się na co dzień? - Bez zielonej herbaty i internetu. Najbardziej przeceniana u ludzi cecha to... - ... pracowitość. Jakiej cechy nie lubi pan\n- Nie mówmy o zakończeniu kariery politycznej Jacka Protasiewicza - powiedział na antenie TVP Info Marek Siwiec. Europoseł odniósł się w ten sposób do awantury z udziałem Protasiewicza na niemieckim lotnisku. Zdaniem tabloidu "Bild" Protasiewicz został tam zatrzymany\nNowy szef europarlamentu chce walczyć o konstytucję europejską\njej apelach o europejską solidarność w sprawie energii i rosyjskiego embarga na polskie mięso. - Polska musi czuć, że jest w Europie dobrze traktowana - mówił. Wybrano też 14 zastępców nowego przewodniczącego w tym Adama Bielana (PiS) i Marka Siwca (SLD). - Zgadzamy się, że\n, że o więzieniach CIA w Polsce wiedzieli najwyżsi funkcjonariusze państwowi: prezydent Aleksander Kwaśniewski, minister obrony narodowej Jerzy Szmajdziński, szef WSI Marek Dukaczewski i szef Biura Bezpieczeństwa Narodowego Marek Siwiec, który miał negocjować z CIA ich powstanie. Wszyscy zaprzeczyli\nPozew przeciwko Marty'emu trafił do sądu\nPozew trafił do XII wydziału cywilnego Sądu Okręgowego w Poznaniu. - Wstąpiliśmy na drogę sądową, ponieważ senator Marty nie spełnił naszych żądań - mówi "Gazecie" mec. Mariusz Paplaczyk, pełnomocnik Marka Siwca. Wiceprzewodniczący\nSiwiec: USA potrzebuje silnego prezydenta\nJanina Paradowska: Zacznijmy od wyborów w USA. Z ostatnich informacji wynika, że Bush zgromadził już 266 głosów elektorskich, to jest już po rozstrzygnięciu Ohio. Czyli właściwie wszystko już wiemy? Marek Siwiec: Dobrym zwyczajem jest, że dokąd nie\n, zabraknie jednak Aleksandra Kwaśniewskiego, który w 1993 poprowadził postkomunistów do zwycięstwa. - Bawią mnie retrospekcyjne momenty - ocenił w Poranku Radia TOK FM Marek Siwiec, który wówczas dostał się do Sejmu z list SLD. - Dzisiejszy świat polityki jest inny. Tamto