Strona główna / Przepisy / Ciasta / Ciasta z makiem / Makowiec japoński\n4.04 z 26 ocen\nPrzepis na makowiec japoński z jabłkami\nNie wiem, czy makowiec japoński faktycznie pochodzi z Japonii, czy nie :)\nNie zdziwiłabym się, gdyby się okazało, że tam wcale tego ciasta nie znają 😂🤣\nZwał jak zwał, ale ciasto jest godne uwagi.\nPo pierwsze – potrzeba do niego minimalnej ilości składników.\nPo drugie – jeśli wykorzystacie gotową masę makową, to robi się go bardzo szybko.\nPo trzecie – to ciacho jest dietetyczne 😮😁 Jeden kawałek ma zaledwie około 240 kalorii – nic tylko „żryć” 🤣🤣\nJeśli macie ochotę, to masę makową możecie zrobić sami – ze swojego ulubionego przepisu – albo z mojego (podaję przepis przy seromakowcu).\nJeśli więc lubicie ciasta z makiem, ale macie mało czasu, albo powątpiewacie w swoje zdolności cukiernicze, to spróbujcie tego makowca :)\nJak zrobić taki makowiec japoński z jabłkami?\nMasę makową zmieszaj z ubitymi żółtkami, a na koniec dodaj jabłka i wszystko przemieszaj.\nDodaj ubite białka, wymieszaj, upiecz i ciesz się pysznym makowcem!\nTo ciasto z makiem jest nie tylko proste i szybkie, ale jest też wilgotne i delikatne.\nDo tego może postać i nie będzie obsychać!\nIdealne ciasto dla tych co mają mało czasu, albo powątpiewają w swoje cukiernicze zdolności.\nSpróbujcie koniecznie i dajcie znać w komentarzach, jak wam smakowało.\nPs. Tylko wykażcie się trochę większą cierpliwością niż ja i poczekajcie aż polewa czekoladowa zastygnie :) I nie dobierajcie się do ciacha jak jest płynna, no chyba że wam nie przeszkadza bałagan :D\nZapraszam was także do wypróbowania innych moich przepisów na ciasta z makiem.\nMakowiec japoński – przepis do druku\n1 puszka masy makowej tak około 850 g\n5 jajek rozmiar L - białka i żółtka oddzielnie\n100 g kaszy manny pół szklanki\n4-5 jabłek średnich, w sumie około 600 g\nsok z cytryny u mnie z połowy\n100 ml śmietany kremówki jeśli używasz do polewy mleczną czekoladę, to daj mniej śmietany kremówki - tak 50-75 ml\nJabłka obierz ze skórki i zetrzyj na grubych oczkach tartki, zmieszaj z sokiem z cytryny oraz kaszą manną.\nŻółtka zmiksuj mikserem aż zrobią się jasne i puszyste, dodaj je do masy makowej i wymieszaj łyżką.\n5 jajek, 1 puszka masy makowej\nDodaj do masy jabłka i dokładnie wymieszaj.\nBiałka ubij ze szczyptą soli aż będą bardzo gęste.\nDodaj je w dwóch porcjach do masy makowej i delikatnie wymieszaj.\nFormę do pieczenia o wielkości około 22/22 cm wyłóż papierem do pieczenia.\nPrzełóż ciasto i piecz w 180 stopniach (tryb góra/dół) przez około 40-50 minut.\nW rondelku podgrzej śmietanę, dodaj połamaną czekoladę i mieszaj aż się rozpuści.\nPolej czekoladą makowca.\nServing: 1porcjaKalorie: 242kcalWeglowodany: 30gBiałko: 6gTłuszcz: 11g\nSłowa kluczowe wilgotne ciasto, zimowe ciasto\nPrzepis na prosty i szybki makowiec z tartymi jabłkami. Makowiec z gotowej masy makowej przygotujcie szybko i bez większych problemów. Ten japoński makowiec jest bez ciasta, sam mak i jabłka. A do tego polewa czekoladowa. Jeśli masz mało czasu, to przygotuj taki makowiec japoński z jabłkami i ciesz się pysznym smakiem. Prosty przepis na makowca pozwoli ci szybko upiec to ciasto. Jeśli lubisz ciasta z makiem, to ten makowiec ci zasmakuje!\nProsty przepis krok po kroku to przepis na udane ciasto. Użyj dobrej jakości masę makową i dodaj do niej tarte jabłka. Upiecz tego makowca na Boże Narodzenie albo na inną okazję. Wypróbuj również inne moje wypieki z makiem. Polecam ci np. ciasto euforia z makiem, sernik z makiem i brzoskwiniami albo bardzo proste ciasto z makiem.


Zmiany w obozie władzy! Po cichu do rządu PiS weszła NOWA twarz | Polityka Pikio\nPikio Polityka Zmiany w obozie władzy! Po cichu do rządu PiS weszła NOWA twarz\nZmiany w obozie władzy! Po cichu do rządu PiS weszła NOWA twarz\nTo wiadomość z ostatniej chwili. Pojawiła się nowa twarz w rządzie RP. Już dziś odebrał nominację. Czym się zajmie nowy minister?\nW Ministerstwie Obrony Narodowej zachodzą wielkie zmiany. Na sekretarza stanu w resorcie powołany został poseł PiS Wojciech Surkiewicz. Dotąd pełnił funkcję wiceszefa sejmowej komisji obrony narodowej. ZOBACZ TAKŻE: MON oficjalnie ogłosił PRZEŁOM ws. katastrofy smoleńskiej\nNowa twarz w rządzie. Resort zmienia się nie do poznania\nInformacja o nominacji już wcześniej była podawana przez prawicowy portal wPolityce.pl. Wtedy jednak poseł Surkiewicz nie potwierdził informacji, stwierdzając, że "w tym tygodniu niczego się nie spodziewa". Faktycznie - nominacja przyszła zaraz z początkiem nowego tygodnia. Teraz doniesienia wPolityce się potwierdziły, o czym portal nie omieszkał poinformować jak najprędzej. Tę wiadomość potwierdził także MON. W poniedziałek minister obrony narodowej Mariusz Błaszczak wręczył Surkiewiczowi nominację na wiceministra. Nowy zastępca Błaszczaka będzie zajmował się współpracą z organizacjami proobronnymi i pozarządowymi. Ma mieć także pod opieką wojskowe instytucje muzealne. Przede wszystkim jednak do jego zadań będzie należała komunikacja między resortem a parlamentem. ZOBACZ TAKŻE: Błyskawiczna akcja! NOWY minister PiS już wylatuje\nMariusz Błaszczak zastąpił na stanowisku Ministra Obrony Narodowej Antoniego Macierewicza. Zaraz po jego odejściu Błaszczak przeprowadził intensywną restrukturyzację resortu. Wymienił wszystkich najważniejszych pracowników, wyrzucając z gabinetu ludzi Macierewicza. Teraz proces restrukturyzacji chyba wreszcie się zakończył. Został powołany jeden z najważniejszych wiceministrów. ZOBACZ TAKŻE: Kaczyński przeraził całą partię! Z PiS wylatuje 19 polityków Teraz, korzystając z zamieszania dyplomatycznego między Polską a Izraelem, Błaszczak po cichu wprowadza do resortu nowego człowieka. W czasie, kiedy wszystkie oczy zwrócone są na tytuły dotyczące kolejnych wypowiedzi polityków polskich i izraelskich w sprawie ustawy o IPN, nikt nie zajmuje się zmianami w rządzie.\nKim jest nowa twarz w rządzie - Wojciech Surkiewicz?\nWojciech Surkiewicz jest posłem PiS. Wcześniej w latach 2007-2015 był senatorem z ramienia tej partii. Jeszcze wcześniej był z kolei radnym w Radomiu, z którego pochodzi. Jest absolwentem Wydziału Dziennikarstwa i Nauk Politycznych UW. W latach 1994-2004 był dziennikarzem lokalnego radia katolickiego AVE. Jego kariera związana z mediami trwała jeszcze kilka lat. W latach 2004-2006 był koordynatorem programowym, a później także szefem radomskiej redakcji Radia Plus. Później przez rok pełnił jeszcze funkcję rzecznika prasowego Dyrekcji Generalnej Lasów Państwowych. ZOBACZ TAKŻE: Sensacyjna DYMISJA w PiS! Wylatuje najbardziej znienawidzony polityk\npolityka PiS MON antoni macierewicz ministerstwo obrony narodowej wiceminister mariusz błaszczak rekonstrukcja rządu Z kraju


Am 10 przyczyn, dlaczego znowu przywitasz Nowy Rok samotnie | Portale randkowe\n10 przyczyn, dlaczego znowu przywitasz Nowy Rok samotnie\nNowy rok przynosi nowe okazje, czasem zaskakujące, czasem bardziej przewidywalne, przynosi szanse i umożliwia ich wykorzystanie. Przynosi także niektórym dość smutną konstatację - ciągle jestem sam/sama. Kiedy zegar wybija północ, znajdujesz się nagle wśród tłumu ludzi, wszyscy się całują, obejmują, ściskają i przez sekundę czujesz kompletną samotność. Nie ma nic złego w byciu singlem, jeśli jest to tym, czego rzeczywiście pragniesz. Jest jednak parę powodów, dla których znowu powitasz samotnie Nowy Rok:\n1. Boisz się zaangażowania: Jeśli boisz się zaangażowania, nie spodziewaj się, że będziesz miał dziewczynę lub chłopaka na dłużej niż parę miesięcy. Jeśli pragniesz stałego związku, który nie zakończy się , gdy usłyszysz magiczne "kocham cię", poszukaj kogoś, kto nie myśli o ślubie w najbliższym czasie, kogoś, kto będzie chciał rozwijać związek powoli. Jeśli chcesz zachować swoje opcje wciąż otwarte i nie pozwolić nikomu za bardzo się zbliżyć, wznieś wokół siebie ten mur, a pewnie następny rok znowu będziesz witać samotnie.\n2. Nie zakończony ostatni związek: Jeśli nadal tęsknisz za swoim ex, i za tym wszystkim, nawet fajnym, co kiedyś cię spotkało, na pewno będziesz solo w czasie następnego sylwestra. Nikt nie ma ochoty spotykać się z osobą, która nie zakończyła definitywnie swojego ostatniego związku i nie może przestać o nim mówić . Można założyć, że podczas gdy ty siedzisz w domu myśląc o swoim ex, on lub ona gdzieś tam się dobrze bawi i ma gdzieś twoje rozmyślania. Tak więc zakończ już to i zrób krok do przodu.\n3. Nie umawiasz się na randki: Jeśli nie umawiasz się na randki, bo jesteś zajęty pracą, boisz się płci przeciwnej, lub po prostu nie masz czasu, to z całą pewnością będziesz znów sam w następny Nowy Rok. Jeśli myślisz, że jesteś zbyt wartościową osobą, żeby tak po prostu umawiać się z nie wiadomo kim na randki, to nic dziwnego, że do tej pory nikogo nie znalazłeś. To oczywiste, że otwierając swoje serce innej osobie stawiasz się w ryzykownej sytuacji, która może zakończyć się boleśnie, ale tylko dzięki temu można dowiedzieć się wiele o samym sobie, o wchodzeniu w relacje, a nawet zakochać się.\n4. Umawiasz się na randki z niewłaściwymi ludźmi: Niektórzy ludzie nie umawiają się w ogóle, a niektórzy nie wiedzą, z jakimi osobami warto iść na randkę. Jeśli masz negatywne doświadczenia z niewłaściwymi ludźmi, z którymi się umawiałeś, dumnymi paniami, albo prostakami, może to odpychać cię od ponownych prób nawiązania relacji. Mimo, że niektóre znajomości mogą wydawać się kompletną porażką, postaraj się przynajmniej wyciągnąć z nich jakąś wartość dla siebie, dowiedzieć się np. co jest dla ciebie naprawdę ważne, a co cię zdecydowanie odpycha.\n5. Jesteś zakochany w sobie: Miłość własna jest w porządku, ale jeśli jesteś do tego stopnia zakochany w sobie, że sądzisz, iż nikt nie jest wystarczająco dobry, by spełnić twoje wymagania, możesz śmiało w Nowy Rok pocałować samego siebie. Pewność siebie jest sexy, ale egocentryzm nie wróży niczego dobrego w związkach.\n6. Brak ci pewności siebie: Jeśli brak ci pewności siebie, Nowy Rok może być dla ciebie smutną nocą. Jeśli nie masz pewności siebie, o wiele trudniej będzie ci umówić się z kimś na randkę. Możesz oczywiście wycofać się, stanąć w cieniu swoich bardziej pewnych siebie przyjaciół i czekać na kogoś, kto podejdzie z tobą porozmawiać, ale to po prostu może się nie zdarzyć. Na pewno potrzeba trochę wysiłku, żeby wzbudzić w sobie tę pewność, która pozwoli innym zobaczyć, jaki jesteś świetny i wspaniały, a reszta będzie już historią.\n7. Odstraszasz przeciwną płeć: Czy to przez twoją nadwagę, brak rozmowności czy nieświeży oddech, może się okazać, że będziesz sam lub sama w Nowy Rok po raz kolejny. Jeśli zdasz sobie sprawę, że odstraszasz przeciwną płeć już od powitania czy też po dwóch miesiącach znajomości, spróbuj przeanalizować, co poszło nie tak. Być może to tylko nerwy, niepewność lub brak chemii, ale nie poddawaj się i wracaj do roboty, gdyż ktoś odpowiedni w końcu się znajdzie.\n8. Zrezygnowałeś: Być może nie goliłeś się już od miesiąca albo nie nosisz makijażu, przestałaś wychodzić z przyjaciółmi do barów i na imprezy. Być może po prostu przestałeś starać się spotykać mężczyzn/kobiety, gdyż jak dotąd nic z tego nie wyszło. Do pewnego stopnia jest to zrozumiałe, ale musisz znów stanąć do boju, bo nie da się spotkać fajnej dziewczyny albo chłopaka siedząc sobie na kanapie.\n9. Jesteś graczem: Jeśli jesteś graczem, oczywiście masz zamiar być wolny w sylwestra. Może nawet masz dziewczynę lub chłopaka, ale to nie powstrzyma cię od podrywania innych. Wiesz, to trochę słaby sposób na życie, zwłaszcza, że na koniec będziesz mógł winić tylko siebie.\n10. Zawsze zostajesz jedynie na poziomie przyjaźni: Jeśli twoje znajomości kończą się zawsze na etapie przyjaźni, a przechodzą na poziom związku romantycznego, prawdopodobnie znów przywitasz samotnie Nowy Rok. To może być trudne do zmiany, ale musisz zrobić coś, żeby druga strona zauważyła, że jesteś czymś więcej niż tylko miłym facetem lub kobietą i równie dobrze możesz być fajnym chłopakiem lub dziewczyną. Aby to zrobić, być może warto wykonać śmiały ruch wraz z wybiciem północy w sylwestrową noc i mocno objąć albo namiętnie pocałować...


Mecz Niemcy - Meksyk, dzisiaj o godzinie 17:00 - Mistrzostwa Świata - Mundial 2022 w Katarze, terminarz, grupy, tabele\nStrona główna Grupa F Mecz Niemcy – Meksyk, dzisiaj o godzinie 17:00\nMecz Niemcy – Meksyk, dzisiaj o godzinie 17:00\nWszystko wskazuje na to, że Joachim Loew będzie mógł skorzystać ze wszystkich piłkarzy w czasie pierwszego meczu na mistrzostwach świata 2018.\nJoachim Loew podjął duże ryzyko zabierając do Rosji Manuela Neuera, który stracił większą część sezonu w Bayernie z powodu kontuzji stopy. Bramkarz po raz pierwszy od września zagrał dopiero w maju.\nMesut Ozil z kolei odniósł kontuzję kolana w przedmundialowym meczu towarzyskim z Austrią. Uraz nie okazał się być poważny i pomocnik pojechał do na mistrzostwa świata 2018.\n„Neuer nieustannie robi na mnie duże wrażenie. Przez ostatnie kilka tygodni był bardzo skupiony, bardzo spokojny, ciężko pracował na swój powrót” – powiedział na konferencji prasowej selekcjoner Niemiec.\n„Te dwa mecze w których zagrał, z pewnością bardzo mu pomogły. Wyglądał na pewnego siebie zarówno w meczach jak i treningach – to Manuel Neuer jakiego znamy”.\nProblemy ze zdrowiem Mesut Ozil miał jeszcze przed rozpoczęciem przygotowań do mistrzostw świata 2018. Niemiec opuścił ostatnie mecze sezonu w Arsenalu z powodu kontuzji pleców.\n„Wszyscy piłkarze są zdrowi. W tym tygodniu Mesut Ozil wziął udział w dwóch dodatkowych sesjach treningowych” – oświadczył trener.\nNiemcy, jako obrońcy tytułu, podczas rosyjskiej imprezy celują w trofeum, jeśli im się to uda, będą drugą w historii drużyną która tego dokona. Tylko Brazylia w latach 1958 i 1962 dwukrotnie z rzędu zdobywała tytuł.\nKurs na zwycięstwo Niemiec w niedzielnym meczu z Meksykiem wynosi 1.44, na porażkę w finale 6.50, a na ponowne zdobycie mistrzostwa 5.50.\nChcesz obstawić mecz Niemcy – Meksyk? Nic prostszego! Sprawdź ofertę firmy Betsson, kilkanaście lat na rynku, licencjonowana europejska firma, pamiętaj traktuj zakłady bukmacherskie jako zabawę. Betsson oferuje zakład bez ryzyka do 150 PLN.\nPostaw 1 000 PLN i wygraj 1 440 PLN\nNIEMCY WYGRAJĄ Z MEKSYKIEM?\nPoprzedni artykułChorwacja pewnie i zasłużenie wygrywa\nNastępny artykułSerbia wygrywa z Kostaryką po ładnym trafieniu


Szkło w industrialnym wnętrzu - Oknonet.pl\nOścieżnica Palermo i zawiasy z serii Erice Line\nBalustrada szklana z okuciami punktowymi\nLofty, choć w Polsce modne stosunkowo od niedawna, w zachodnich krajach od lat cieszą się uznaniem zwolenników industrialnych, eklektycznych wnętrz. Urządzane w starych fabrykach charakteryzowały się surowym klimatem, na który wpływały nie tylko pozostałości po zamkniętych zakładach, jak widoczne instalacje, ale również materiały – nieotynkowana cegła, beton oraz drewniane deski. Szkło to obok cegły, metalu oraz drewna, najczęściej stosowany materiał w projektach loftów. Z jednej strony stanowi on elegancki, nowoczesny element wnętrza, z drugiej nie ingeruje w styl aranżacji.\nTym, co charakteryzuje lofty, jest duży metraż oraz wysokość pomieszczeń. Z tego powodu liczba ścian działowych jest najczęściej bardzo mocno ograniczona, a poszczególne części mieszkania aranżowane na otwartym planie. Aby oddzielić od siebie poszczególne strefy, możemy zastosować szklane ściany działowe, mocowane z pomocą odpowiednich listw lub łączników. Możemy wybrać wówczas okucia wykonane z surowego aluminium albo pomalować je proszkowo na kolor pasujący do pozostałych dodatków.\nZ ich pomocą możemy wykonać całoszklaną ścianę z pojedynczej tafli lub składającą się z kilku mniejszych, na wzór przemysłowych okienek albo luksfer. Pozwolą na to niewielkie aluminiowe profile, jak te z serii Lazio – dodaje Kamuda.\nZgoła odmienną propozycją jest system przesuwny, który zastąpi drzwi do łazienki lub odzieli kuchnię od jadalni. Doskonałym rozwiązaniem w industrialnym wnętrzu będzie system rurowy z pionowymi dźwigarami, do których mocowane jest szkło. Jeszcze inną propozycją jest szklana balustrada stanowiąca zabezpieczenie schodów prowadzących na antresolę. Zamocować można ją z pomocą niewielkich okuć punktowych, które doskonale pasują do industrialnego klimatu. Co równie ważne, decydując się na szklane konstrukcje, nie musimy wykorzystywać szkła przezroczystego. Szklane drzwi wykonać można ze szkła kolorowego, a ścianki z pomocą zadrukowanych szyb.\n#szklane_scianki, #szklane_balustrady, #drzwi_szklane, #okucia, #cda


Windows dla użytkowników Unixa - Computerworld - Wiadomości IT, biznes IT, praca w IT, konferencje\nWindows dla użytkowników Unixa\nHewlett-Packard wyprodukował HP 500, system zapewniający grupom roboczym, pracującym w systemie Unix, dostęp do aplikacji MS-Windows.\nNowy serwer programów użytkowych, przeznaczonych dla Windows HP500 umożliwia użytkownikom stacji roboczych i X-terminali uzyskanie dostępu do aplikacji dla sprzętu biurowego. System oferuje szybkość równą systemom wyposażonym w procesor typu 486DX/33 MHz. Na serwer HP 500 składają się: sprzęt (z jednym lub dwoma procesorami Pentium), system operacyjny SCO Server 5, program Xfiler oraz MS-Windows.\nHP 500 jest otwartym systemem sieciowym, stanowiącym kombinację rozwiązań sprzętowych i oprogramowania. Udostępnia on użytkownikom komputerów pracujących w systemie Unix wirtualne okno.\nSerwer HP pozwala na korzystanie z programów napisanych pod Windows (w trybie standardowym i rozszerzonym) oraz aplikacji pracujących na plikach tekstowych DOS. Według zapowiedzi firmy, w sześć miesięcy od pojawienia się na rynku Windows 95, HP 500 będzie oferować dostęp do aplikacji stworzonych dla tego środowiska. Poprzez specjalny bufor serwer umożliwia obsługę opcji wycinania, kopiowania i wstawiania fragmentów plików między aplikacjami PC a unixowymi. Rozwiązanie jest zgodne ze standardem NFS, pozwala także na uzyskanie połączenia między każdą obsługiwaną aplikacją a dowolną drukarką skonfigurowaną do pracy w sieci. Architektura HP 500 udostępnia administratorowi możliwość zwiększenia szybkości obsługi użytkowników na poziomie serwera aplikacji, a nie jedynie na poziomie komputera biurowego. Graficzne narzędzia do administracji systemem pozwalają tworzyć i zarządzać kontami użytkowników, a także zachowywać kopie zapasowe.\nProdukt Hewlett-Packarda może współpracować z każdą końcówką zgodną z X11, w tym ze stacjami roboczymi HP, Sun Microsystems, DEC, IBM oraz SG, a także z X-terminalami HP, Network Computing Devices, Tektronix.\nZdaniem HP rozwiązanie to zapewnia większą szybkość działania aplikacji z Windows niż dostępne do tej pory zbliżone produkty: WinDD (Tektronix), WABI (SunSoft) i SoftWindows (Insignia).\nHP 500 można nabywać jako pakiet obejmujący odpowiednio skonfigurowane oprogramowanie zainstalowane na serwerze. Dostępne są wersje dla 15 i 30 użytkowników. W wersji dla 15 klientów serwer wyposażony jest w procesor Pentium 90 MHz (z opcją SMP), klawiturę z myszą, 64 MB RAM, dysk twardy SCSI 1 GB, Ethernet LAN, monitor kolorowy 14'', napęd CD-ROM (SCSI).


Pewna sobota rodziny Żuławskich - 14.03.03 - PINEZKA\nWsiadamy do samochodu i jedziemy do Metuli, do naszej córki Dalii. Metula to „palec Galilei”, małe osiedle, najbardziej na północ wysunięte miejsce Izraela, wepchnięte w Liban. Kiedyś mieszkańcy żyli z rolnictwa. Obecnie dużo ludzi żyje z zimmerów, lecz „dzięki” Hezbollah z Libanu są one prawie puste. Droga pełna zakrętów. Godzina i 50 minut i jesteśmy u nich. Trzeba zobaczyć żonę – promienieje, widząc swoją wnuczkę. Trzyma ją na rękach. Malutka jest w dobrym humorze. Ciągle się śmieje, przyjemnie popatrzeć na to.\nDzwoni z auta nasza starsza córka. Pytam się, co jest. Jedzie z mężem do Metuli. Złoszczę się, to przecież jakieś 270 km. A pewnie będą korki na drogach, bo to piękny dzień. Wracajcie do domu. Nieee. Jedziemy dalej…\nOd strony dużej werandy domku słychać „bum!”. Po trzech minutach drugie, no i trzecie. Pytam się Dalii, co to jest. A nic, to tylko działo przeciwlotnicze Hezbollah. Stoi w Libanie, w sąsiedniej wiosce, koło Metuli. Tylko że Hezbollah to świnie. Dziś sobota i mnóstwo ludzi jedzie na wycieczkę na północ kraju. Hezbollah strzelają z działa, żeby ich wystraszyć. Czyli – żeby wrócili do domów.\nNo dobrze, pytam się jej. Przecież odłamki muszą spaść na ziemię i to jest niebezpieczne. Dalia tłumaczy – przeważnie spadają na pola. Ale trzeba wtedy stać pod dachem.\nZnowu „bum!”. Brzęczy biper. Córka czyta przesłaną wiadomość. „W Kiriat Szmone, koło głównej ulicy, spadł pocisk armatni – niewypał. Policja jest już na miejscu”. Kiriat Szmone, małe, zaspane miasteczko, 8 km od Metuli, ale jedyne w okolicy. Jadąc do Metuli trzeba przez nie przejechać.\nDalia zamyka się w swoim pokoju-biurze i nadaje przez miejscowe radiostacje, należące do kanału 10 telewizji: „Kiriat Szmone, spadł niewypał pocisku przeciwlotniczego Hezbollah…” Wraca. Mówię jej: teraz cię wyślą zrobić reportaż. Nie. Nie warto. Wtedy ja muszę wziąć ekipę z kamerą. Godzina pracy, a umowa z nimi taka, że dostaliby zapłatę za cały dzień.\nCentrala kanału 10 telewizji dzwoni do Dalii. Radio „Fale Wojska” podało, że ludzie uciekają autami na południe. Jak to jest? Ta stacja nadaje muzykę i wiadomości, ale nie ma swoich reporterów. Obsługuje ich Menachem pracujący w kanale 2 telewizji. Dalia jest z nim w dobrych stosunkach, ale dziś sobota, a pan Menachem to religijny Żyd i w sobotę nie podnosi słuchawki. Zastępuje go ktoś, kogo ona nie zna. Zastanawia się, jak to wyjaśnić bez ruszania auta, robienia kilometrów i pozostawienia nas. Radzę – Aviva powinna być już na odcinku szosy do Kiriat Szmone. Zadzwoń do niej.\nJest trochę spokoju. Młodzi ubierają malutką w przebranie kota Garfielda. Teraz Purim, święto, w którym dzieci się przebierają. Dalia postanawia wykąpać malutką… Wychodzę na małą werandę zapalić papierosa. Nagle Dalia wybiega z mieszkania. Trzyma swój telefon komórkowy rozebrany na dwie części. Kładzie go na murku, na słońcu. Co się stało? Spadł mi do wanienki z wodą. A gdzie jest twój wspaniały telefon, robiący również zdjęcia, który dostałaś od „dziesiątki”? Popsuł się. Kupili zły model. Gdy go pierwszy raz widziałem, poczułem, że taka zabawka nie może być u niej długo. Reporterka kanału jednej z trzech istniejących w Izraelu telewizji, na północy kraju, zostaje bez telefonu. Nieźle.\nBiorę tego trupa i zaczynam nim mocno potrząsać. Krople pojawiają się na murku. Kładę go na słońcu. Mąż Dalii stara się włożyć chipa z numerem tamtego telefonu do jakiejś starej komórki. Coś działa, tylko że na ekraniku pojawiają się napisy w języku hiszpańskim. Nasza rodzina zna kilka języków, ale tego nie. Radzę Dalii, niech wysuszy tego „topielca” suszarką do włosów.\nDalia bierze swój telefon komórkowy i stara się zadzwonić. Telefon nie działa. Bije go ręką z wściekłości. Daję jej nasz telefon. Dzwoni do rzecznika wojska. Tu Dalia, słyszę wybuchy od strony Góry Niedźwiedzia, co wy o tym wiecie? „Nie mamy żadnej informacji”. Znowu wybuchy.\nPrzyjeżdża Aviva z mężem. Dalia – na Kiriat Szmone spadł niewypał pocisku. Wiemy. Słyszeliśmy cię w aucie, przez radio.\nZnowu wybuchy. Dalia namyśla się, co zrobić. Dzwoni do kuzyna męża – on mieszka w Metuli. Jego okna wychodzą na Górę Niedźwiedzia. Co tam widzisz przez okno? Nic. Dzwoni do oficera bezpieczeństwa Metuli. Co ty wiesz? Nic. Znowu „bum!”. Dzwoni do rzecznika wojska. Dalia: co teraz wiecie? Wiemy. Wojska UN po stronie Libanu wysadzają miny. Miny? Dzisiaj? – krzyczy Dalia. Kiedy na północy kraju jest tylu ludzi na wycieczkach? Nie mamy na to wpływu. Ale powiedzieli nam, że przed każdym wybuchem zawiadomią nas.\nCo to warte, kto będzie o tym wiedział? Dalia przekazuje sprawozdanie „dziesiątce”.\nSiadam przed telewizorem. Są wiadomości kanału 10. Wprawdzie w soboty zawsze są tylko wiadomości ze świata, ale to kanał Dalii. Podają: wojna z Irakiem, lotniskowiec amerykański, wojsko amerykańskie. Nagle: „Nasza reporterka Dalia Amos przekazuje, że mimo ostrzału Hezbollah ludzie, którzy wyjechali na północ, nie opuścili tego okręgu Izraela”. To jest jedyne sprawozdanie o tym, co się działo tego dnia w kraju.\nalex żuławski, Hezbollah, Izrael, rodzina, telewizja, wybuchy, życie codzienne\n« Kajaki na Dordogne\nStany Zjednoczone Meksyku, część druga – Jucatan »


Sukcesja | W Przemianie\nArchiwa kategorii: Sukcesja\n1 List 2019 Petros Kanenas\tDodaj komentarz\nMoja nowa znajoma z Australii, z którą pracujemy nad tematyką adaptacji i hartowania dla osób wykluczonych społecznie i ekonomicznie, wpisała na listę tematów „infrastrukturę pogrzebową”. Oczywiście, akurat tuż przed świętem zmarłych.\nZacząłem dzisiaj rano sobie myśleć, jak mogłyby wyglądać technologie i rytuały pogrzebowe w przemienionej społeczności. Przemienione tak, aby z jednej strony zachować ciągłość pamięci społeczności i rodziny, a z drugiej, aby podkreślić naszą przynależność do ekosystemu, wyrażającą się przez świadomy udział w cyklicznych procesach życia.\nCzytaj dalej …i wyrośniesz drzewem →\n26 Wrz 2019 Petros Kanenas\tDodaj komentarz\nCzytaj dalej J. M. Greer i sukcesja cywilizacji →


4 Niedziela Adwentu – 18 grudnia 2016 r. – Jaworki – Szlachtowa\n4 Niedziela Adwentu – 18 grudnia 2016 r. – Jaworki\nW poniedziałek będzie ostatni dzień naszej parafialnej akcji Szlachetna Paczka. Dziękuję wszystkim, którzy podzielili się z potrzebującymi. Kto jeszcze nie miał do tego okazji, to zachęcam jutro. Z zebranych produktów zrobimy paczki, które wraz ze świątecznymi życzeniami dostarczymy najbardziej potrzebującym z naszej parafii.\nDzieci chcące wziąć udział w akcji Kolędników Misyjnych, prosimy o pozostanie po Mszy św.\nOdwiedziny chorych w piątek od godz. 900 – osoby chore, które nie są odwiedzane na I piątki, proszę zgłaszać w zakrystii.\nZakończenie rorat dla dzieci z rozdaniem ostatnich elegantów gry będzie w piątek.\nWigilia Bożego Narodzenia. Ostatnie roraty będą w Jaworkach i Szlachtowej o godz. 700. Po Mszy św. możliwość spowiedzi dla wracających z pracy zagranicy.\nUroczysta Pasterka będzie równocześnie w Jaworkach i w Szlachtowej o godz. 2200. W Jaworkach Pasterka będzie w oprawie góralskiej z udziałem Kapeli Jaworcanie, scholii parafialnej oraz dzieci z Państwowej Szkoły Muzycznej ze Szczawnicy, zespołu Juhasy i Dziewczęcej Służby Maryjnej. Natomiast w Szlachtowej Uroczystość uświetni Zespół Szlachtowianie. Pamiętajmy o naszej regionalnej tradycji i załóżmy góralskie stroje nie tylko na Pasterkę, ale również na pozostałe dni Świąt. Ofiary na tace podczas Pasterki są przeznaczone na Fundusz Obrony Życia.\nW niedzielę Uroczystość Bożego Narodzenia.\nW poniedziałek za tydzień Święto Św. Szczepana, pierwszego Męczennika. Msze św. będą wg porządku niedzielnego. W tym dniu tradycyjnie dokonuje się poświęcenia owsa. Ofiary na tacę przeznaczone są na Uniwersytet Papieski Jana Pawła II w Krakowie i Tarnowie. Podczas Mszy św. o godz. 900 nastąpi uroczyste rozesłanie kolędników misyjnych.\nDziękuję za sprzątanie kościoła pani Katarzynie Waligóra z Danielem i Mamą.\nZachęcam do czytania prasy katolickiej. Jest Gość Niedzielny, nowy nr Małego Gościa oraz Promyczek Dobra, Mały Promyczek i Miłujcie się.\nRada Rodziców Szkoły Podstawowej w Szlachtowej zaprasza na zabawę dochodową na rzecz dzieci w drugi dzień świąt 26.12.2016r. Rozpoczęcie o godz. 2000 w Remizie OSP w Szlachtowej. Cena biletu to 35 zł. – do nabycia w miejscowych sklepach i sekretariacie szkoły.\nPoniedziałek 19.12 – g. 1800 † Franciszek Rozwora – od Krzysztofa Biel z rodziną\nWtorek 20.12 – g. 1800 † Alicja Tokarczyk – od koleżanki Marii Biel ze Szczawnicy\nŚroda 21.12 – g. 1800 † Antoni Nieć – od Władysławy Bobak i Brygidy Okruszko\nCzwartek 22.12 – g. 1800 † Maria Karpiak – od rodziny Wiechów z Krakowa\nPiątek 23.12 – g. 1800 †† Maria i Stanisław Malinowscy w 5 r. śm. Stanisława – od rodziny Pietrzyków\nSobota 24.12 – g. 700 Stanisława Babik i †† z jej Rodziny\nPASTERKA g. 2200 W int. całej wspólnoty parafialnej\nNiedziela 25.12 – g. 900 1) † Maria Karpiak w 1 r. śm. – od córki Anny z rodziną\n2) † Jan Krzyśko – od córki Uli z rodziną\n4 Niedziela Adwentu – 18 grudnia 2016 r. Przekazanie światełka Betlejemskiego – Szlachtowa


środa, 15.5.2019 15:08\t, komentarze: 14 , odsłony: 17708\nObiecanki to były za czasów Moniczki. Teraz już zapadają konkretne decyzje. Droga została ujęta w planie, a na projekty idzie już kasa, więc wszystko na dobrej drodze.\nGdyby nie Moniczka dalej byś jeździł furmanką po swoim polu, a nie po obwodnicy. Czas otworzyć oczy.\nMoże i nie zrobiła wiele, przez ostatnie trzy lata, ale ciężko jest walczyć z kimś kto ma większość, a poza tym być przeciw obwodnicy, a potem przeciąć wstążki i ogłaszać sukces to jest akurat domena "naszej" obecnej władzy. Mam nadzieję że nadchodzi kres tej patologii. 27:1 to jest wynik który pasuje do tego co się dzieje. Wszyscy na wybory...\nChciałeś powiedzieć rondownicy. Co konkretnego w kierunku obwodnicy zrobiła Monika? To ja ci powiem. W 2006 w planie budowy dróg i autostrad na lata 2011-2014 jako zadania priorytetowe była droga S8 wraz z obwodnicą Kłodzka. Po zmianie rządów w 2007 roku twoja Moniczka nie zrobiła nic kiedy to wykreślono drogę S8 na korzyść S3. A na otarcie łez Kłodzku pozostawiono jednopasmową obwodnicę.\nKonkretny, uważaj żebyś nie musiał połknąć własnego języka.Zapowiedzi PMM jak dotąd pozostają zapowiedziami. Przykład - słynna stępka pod polski prom w stoczni Szczecińskiej rdzewieje od dwóch lat a milion elektrycznych samochodów w sferze koncepcji niemieckich projektantów.\nPolitycy PO zlikwidowali w Kłodzku siedzibę Sudeckiego Oddziału Straży Granicznej, jednego z największych miejsc pracy dla mieszkańców Kotliny. Takie są fakty (ludzie powyjeżdżali, dostawcy wszelkiego rodzaju dóbr stracili zarobek). A najważniejsi z tych polityków, zapewniali, że tak się nie stanie. Mamy więc w Kłodzku dość zapewnień Platformy o czymkolwiek. Teraz poczekajmy co wyjdzie z zapewnień strony rządowej. "Po uczynkach ich poznacie" , a pięknoustym jakby co podziękujemy przy urnie wyborczej. Kłodzko zasługuje na dobre drogi, bo mieszkają tutaj przedsiębiorczy, przyjaźni ludzie, którzy sami biorą sprawy w swoje ręce. A w stosunku do innych regionów Dolnego Śląska jesteśmy zacofani o ładnych parę lat (nie licząc rzecz jasna dobrej inwestycji, jaką niewątpliwie jest obwodnica Kłodzka). Cierpliwości i bez niepotrzebnego hejtu drodzy "kotlinianie" ;-) Miłego dnia!


W powiecie poddębickim składają ręce do Boga | Poddębice Nasze Miasto\nKrzysztof Kaniecki 16.12.2018\n- Tak naprawdę, to modlimy się o to, aby zima przyszła jak najpóźniej – mówiła starosta powiatu poddębickiego. – Mamy wprawdzie ekipę remontowo-drogową, ale nie jesteśmy w stanie „ogarnąć” 333 kilometrów dróg powiatowych własną brygadą. Co by było, jakby nagle spadł śnieg, albo nastąpiło silne oblodzenie ulic i chodników w dwóch naszych miastach powiatowych? Ludzie, którzy nie znają sytuacji nie poszliby ze skargami do poprzedniego zarządu, tylko mówiliby, że pewnie my coś zrobiliśmy, że umowa nie została podpisana.\nNowa gospodarz powiatu poinformowała, że pierwsze zapytania do firm w temacie zimowego utrzymania dróg zostały wysłane 25 września. Trafiły one do 11 podmiotów, ale tylko z jednym – Miejskim Przedsiębiorstwem Wodociągów i Kanalizacji w Poddębicach została podpisana umowa na koparko-ładowarkę. Ponowne zapytania nic nie przyniosły. Zainteresowanie znów wyraziła tylko jedna firma z koparko-ładowarką, ale wycofała się.\nBól polega na tym, że my nie płacimy za gotowość. Stąd wykonawców jest mało – zauważył radny Leszek Chmielecki.\nPiotr Binder, były wicestarosta, a obecnie radny opozycji przyznaje, że umowy na zimowe utrzymanie dróg nie zostały podpisane, ale dodaje, że udało się wyłonić potencjalnych wykonawców tych prac. Jego zdaniem powiat jest gotowy do zimy, ponieważ ma zgromadzone odpowiednie ilości piasku i soli. O tym, kto i czym miałby je rozwieźć na drogi jednak już nie mówi...\n- Rozwiązanie tego tematu bardzo leży nam na sercu – zapewniała starosta, która korzystając z faktu, że sesje są transmitowane na żywo, zaapelowała do firm z prośbą, aby zechciały przystąpić do przetargu. Czy ten apel przyniósł skutek?\n- Wpłynęły do nas trzy oferty – powiedział nam w środę po południu wicestarosta Piotr Majer, odpowiedzialny za drogi.\n– Jesteśmy blisko tego, żeby zimowa obsługa dróg była zapewniona. Podpisanie umów jest kwestią kilku najbliższych dni.\nTydzień temu po pierwszym silniejszym oblodzeniu otrzymaliśmy telefony od poddębiczan skarżących się, że ślisko było także na drogach miejskich. Najgorsza sytuacja była na ul. Zielonej, gdzie jak nas alarmował jeden z czytelników, jeszcze o godz. 9 auta miały problem z podjazdem pod górkę.\n– Było ślisko, ale nie aż tak – przyznaje Włodzimierz Szymański, prezes MPWiK. – Następnego dnia sól była sypana na ulice już w nocy i przy dużo większym mrozie nie było już takich problemów. Teraz są postawione dyżury, aby drugi raz nie doszło do takiej sytuacji.\nKierowca 21.12.2018 05:41:21\nZima znów zaskoczyła starostwo i pana wicestarostę Majera ale cały zarząd powiatu starosta Komajda członek zarządu Kozłowski (wszyscy Uniejów) p. Cyganiaka specjalistę drogowego z Wartkowic i p. Przybylską z Poddębic (PIS). Miało być pięknie a nie jest za co pieniądze biorą?\nAnonim 17.12.2018 11:59:21\nModlić się przyszli za 10 tysięcy ? Żenada , czy tylko stołek ? Na zadzimskiej gminie szklane drogi , brawo rada i ten od dróg . Na Bratkowie i Grabinie, Ralewicach to radni chyba z nazwy , jak dzieci do autobusu doprowadzić??? Może piasek w weekendy pod urząd niech wysypią to lud się pokłoni władcy i sam drogi posypie !!\nRSO Łódzkie 25.01.2020 07:00, Opady marznące\nDroga powiatowa z Sędowa do Businy będzie modernizowana. Przebudowę 10-kilometrowego odcinka wykona firma Drogomex z Pruszkowa. Prace rozpoczną się po majowym weekendzie. Obejmować będą: odwodnienie nawierzchni, wykonanie zjazdów, utwardzenie poboczy oraz położenie chodników w Ch...\notwarcie drogi brudn...\nDroga Brudnów - Dalików otwarta (ZDJĘCIA)\nDroga Brudnów - Dalików otwarta. W ubiegłą niedzielę odbyło się uroczyste oddanie do użytku zmodernizowanego odcinka drogi powiatowej.


Prześcieradła z gumką - Hurtownia pościeli Posciel.Mazury.pl\nPrześcieradło z gumką 220x200\nPrzyjemny i komfortowy sen uzależniony jest od wielu czynników. Istotną rolę odgrywa odpowiednie wyposażenie sypialni i panujący w niej klimat, a także dobór odpowiedniej pościeli i prześcieradła. Niestety wiele osób zapomina o tych ostatnich lub bagatelizuje ich wybór. Tymczasem, dobrze dobrane prześcieradło jest sekretem udanego odpoczynku nocnego.\nNasz wybór to prześcieradła z gumką. Produkty te niosą za sobą wiele korzyści. Przede wszystkim są niesamowicie wygodne i bezproblemowe w codziennym użytkowaniu. Nikt z nas nie lubi momentu, kiedy prześcieradło zaczyna się podwijać lub rolować i tworzyć nieprzyjemne fałdy oraz zagniecenia. Prześcieradło z gumką chroni nas przed tego typu dyskomfortem. Dzięki wszytym gumkom, idealnie naciąga się na materac i tworzy na jego powierzchni gładką taflę. I w takiej postaci pozostaje przez całą noc.\nOgromny wybór prześcieradeł z gumką\nW ofercie naszego sklepu znajdziesz szeroki wachlarz lubianych i popularnych prześcieradeł z gumką. Nasz asortyment został zróżnicowany zarówno pod względem zastosowanych materiałów, jak również kolorów i rozmiarów. W zależności od indywidualnych preferencji i potrzeb, możesz wybrać frotte prześcieradło z gumką – idealne na sezon jesienno zimowy lub model wykonany z satyny czy jerseyu.\nBogata gama produktów zróżnicowanych pod względem materiału, koloru i wielkości to duża szansa na znalezienie modelu idealnego. Jeśli masz sypialnię urządzoną w stylu nowoczesnym, z powodzeniem możesz wybrać prześcieradło w kolorze eleganckiej czerni, np. wykonane z satyny. Do sypialni skandynawskich polecamy prześcieradła w odcieniach bieli lub szarości. W naszej ofercie znajdziesz również prześcieradła z gumką w odcieniach fuksji, limonki, pomarańczy, żółci i wielu innych interesujących kolorach.\nPosciel.Mazury.pl = prześcieradło z gumką wysokiej jakości!\nJako profesjonaliści nie lubimy chodzić na kompromis, jeśli chodzi o jakość oferowanych produktów. Co za tym idzie, wszystkie dostępne u nas prześcieradła z gumką odznaczają się naprawdę wysoką jakością. Są trwałe, niezawodne i odporne na uszkodzenia mechaniczne. Pięknie prezentują się na łóżkach i są łatwe do utrzymania w higienicznej czystości.\nOferowane przez nas prześcieradła z gumką z uwagi na wygodę użytkowania, cieszą się ogromną popularnością nie tylko wśród klientów prywatnych, ale także właścicieli hoteli, hosteli, pensjonatów i innych obiektów, w których w sposób szczególny ceni się produkty estetyczne, wytrzymałe i niezawodne w codziennym eksploatowaniu.\nPoza szerokim wachlarzem kolorystycznym, wszystkie prześcieradła z gumką dostępne są w różnych – mniej lub bardziej popularnych rozmiarach. Oferujemy zarówno standardowe wymiary prześcieradeł: 90x200, 140x200, 160x200 czy 180x200 cm, jak również nieco większe, np. 220x200 cm. Dzięki temu z łatwością znajdziesz produkt, który idealnie dopasuje się do Twojego łóżka i tym samym zapewni komfort snu na najwyższym poziomie.\nPrześcieradło jersey 90x200x25 na gumkę wz. jasny beż - melanż\nPrześcieradło jersey francuski 90x200 z gumką wz. Latte\nPrześcieradło jersey francuski 140x200 z gumką wz. Latte\nPrześcieradło jersey francuski 140x200 z gumką wz. Popiel\nPrześcieradło jersey francuski 140x200 z gumką wz. Jasny Turkus\nPrześcieradło jersey francuski 90x200 z gumką wz. Jasny Turkus\nPrześcieradło jersey francuski 160x200 z gumką wz. Jasny Turkus\nPrześcieradło jersey francuski 140x200 z gumką wz. Turkus\nPrześcieradło jersey francuski 90x200 z gumką wz. Beż\nPrześcieradło jersey francuski 140x200 z gumką wz. Biały\nPrześcieradło jersey francuski 90x200 z gumką wz. Biały\nPrześcieradło jersey francuski 160x200 z gumką wz. Biały\nPrześcieradło jersey francuski 160x200 z gumką wz. Mięta\nPrześcieradło satynowe z gumką 140x200 - nowa zieleń 014


Rajd Dakar: Rafał Sonik nokautuje rywali na 5. etapie!\nMotoryzacja » Sporty motorowe » Rajd Dakar: Rafał Sonik nokautuje rywali na 5. etapie!\n2015.01.09// M. Mikołajczyk\nRafał Sonik nie przestaje zadziwiać. Jeżdżący quadem Polak uzyskał w czwartek zdecydowanie najlepszy czas na odcinku wiodącym przez Atacamę z Copiapo do Antofagasty. Nasz rodak w cuglach odniósł swoje trzecie etapowe zwycięstwo i tak jak Marit Bjoergen w Tour de Ski, tak on na pustyni jak na razie jest poza zasięgiem rywali.\nBiało-czerwony swojego najgroźniejszego konkurenta, Chilijczyka Ignacio Casale’a wyprzedził o blisko 11 minut, wyraźnie powiększając swoją przewagę w klasyfikacji łącznej. Warto przypomnieć, że Sonik podczas jednego z wcześniejszych etapów dostał od sędziów 15 minut kary za przekroczenie prędkości w specjalnej strefie, ale jak się okazało, nie podcięło mu to skrzydeł i zawodnik z Krakowa po tej stracie przystąpił do zawodów jeszcze bardziej zmotywowany.\nWśród motocyklistów tym razem z etapowej wygranej mógł cieszyć się Marc Coma. Niezwykle doświadczony Hiszpan przypomniał o swoich sukcesach w Rajdzie Dakar i o dwie minuty z 16. sekundowym okładem pokonał prowadzącego w „generalce” Joana Barredę. W ścisłej czołówce na próżno szukać nazwisk Polaków – 28. miejsce zajął zmagający się z bólami kręgosłupa Jakub Przygoński, a 45. był Jakub Piątek.\nKlasyfikacja generalna po 5. etapach Rajdu Dakar (quady):\n1. Sonik Yamaha 21:52,41\n2. Casale Yamaha +24,23\n3. Lafuente Yamaha +26,20\nDo góry // Motoryzacja » Sporty motorowe » Rajd Dakar: Rafał Sonik nokautuje rywali na 5. etapie!


Neverwinter: dodatek Undermountain już dostępny! | News | EnklawaNetwork.pl\nNeverwinter: dodatek Undermountain już dostępny!\nMiasto Neverwinter jest zagrożone po raz kolejny - tym razem wróg czai się w trzewiach samego miasta Waterdeep! Aby położyć mu kres, niezbędne będzie dotarcie do Podgórza i przejście dodatku Undermountain, który właśnie zawitał na serwery gry.\nW Neverwinter: Undermountain awanturnicy muszą wyruszyć na wyprawę do Waterdeep i zagłębić się w ogromnych podziemiach Halastera Czarnego Płaszcza. Na śmiałków czeka okryte złą sławą Podgórze oraz wyprawa przez Ziewający Portal i pięć nowych Stref Przygodowych. Przewodnikami podczas tej przygody są właściciel doskonale znanej wszystkim tawerny Pod Ziejącą Czeluścią imieniem Durnan oraz chultańska kapłanka Waukeen, Obaya Uday. Kulminacją przygody jest nowy Endgame Dungeon - Lair of the Mad Mage.\nPonadto Neverwinter: Undermountain oferuje graczom zwiększenie maks. poziomu dośw. do 80, poprawiony balans w instancjach dla graczy na średnio zaawansowanym poziomie, duże zmiany we wszystkich ośmiu klasach postaci, przydziale łupów, czy systemie towarzyszy.\nSzczegółową listę zmian, jakie wprowadza do Neverwinter dodatek Undermountain, znajdziecie na oficjalnym blogu gry.\nOpublikowano: 26.04.2019 18:57\nCryptic Studios świętuje 20 lat tworzenia gier premierami Neverwinter: Avernus i Star Trek Online: House Divided\nW tym roku mija dokładnie 20 lat, odkąd Cryptic Studios zaistniało na mapie gamingowego świata. Tę okrągłą rocznicę deweloper postanowił uczcić w najlepszy możliwy sposób - premierami aktualizacji Neverwinter: Avernus oraz Star Trek Online: House Divided.\nAvernus, kolejna przygoda w Neverwinter, dostępna od 30 czerwca!\nFinał ekspedycji do pierwszego kręgu piekieł zbliża się wielkimi krokami. Pod koniec czerwca gracze Neverwinter po raz kolejny zagłębią się w to przeklęte miejsce dzięki aktualizacji pt. Avernus.\nRage of Bel, nowy epizod Neverwinter: Infernal Descent, już dostępny!\nWyprawy do Avernusa ciąg dalszy! Wszystko za sprawą nowego epizodu Neverwinter: Infernal Descent, który pozwala graczom kontynuować przygodę w pierwszym z kręgów Dziewięciu Piekieł.


Romskie kowalstwo w polskiej części Spisza - Na wschód od zachodu - Audycje - Radio Kraków\nRomskie kowalstwo w polskiej części Spisza\nSobota, 10 listopada 2018, 22:00\nPodróże kształcą. Wyobraźmy sobie, że podróżujemy przez całe życie. Całe pokolenia naszych przodków też przemierzały świat i wchodziły w interakcje z miejscową ludnością. Jakie wartości z tego płyną? Jaka kultura mogła wytworzyć się na bazie takiego modelu życia?\nfot: Paweł Lechowski\nO romskim kowalstwie w polskiej części Spisza opowiada wystawa w Muzeum Tatrzańskim w Zakopanem (otwarta do 9 grudnia 2018), a Magazyn mnieszości narodowych i etnicznych gości tych, którzy rodzinnie, bądź z racji zaintertesowań wiedzą na ten temat prawie wszystko...\nProjekt „Kowalstwo na Spiszu - niematerialne dziedzictwo Romów” był prowadzony przez Fundację Dobra Wola w partnerstwie z Muzeum Tatrzańskim w Zakopanem i został dofinansowany w ramach programu Narodowego Instytutu Dziedzictwa – Wspólnie dla dziedzictwa.\nPiątek, 9 listopada 2018, 11:09\nI palenie oponami w kuzni, ale im wolno, tak jak krasc, a zwykly człowiek nawet drewnem ma zaraz palenia


Analizator drgań i miernik drgań drgań maszyn. Sprawdź teraz sposób na szybki pomiar drgań . Pełna oferta gotowych narzędzi. - Vibtech.pl - Narzędzia utrzymania ruchu\n> Pomiary drgań\nCzujniki drgań (4)\nBezprzewodowe pomiary (2)\nAnalizatory drgań (1)\nBrak filtrów Nowy (12)\nSvantek Sp. z o.o. (7)\nPomiary drgań maszyn i łożysk\nPomiar drgań maszyn pracujących w liniach technologicznych jest istotnym elementem związanym z podniesieniem ich wydajności i dyspozycyjności. Ocena stanu łożysk realizowana jest za pomocą przenośnych mierników i analizatorów drgań oraz bardziej zaawansowane zintegrowane systemy monitorowania i diagnostyki wibracji ...\nPomiar drgań maszyn pracujących w liniach technologicznych jest istotnym elementem związanym z podniesieniem ich wydajności i dyspozycyjności. Ocena stanu łożysk realizowana jest za pomocą przenośnych mierników i analizatorów drgań oraz bardziej zaawansowane zintegrowane systemy monitorowania i diagnostyki wibracji maszyn wraz z oprogramowaniem wspomagającym prognozowanie ich stanu. Precyzyjna ocena stanu technicznego maszyn. Przenośne mierniki drgań, testery stanu maszyn, czujniki drgań. Niezbędne narzędzia utrzymania ruchu.\nPomiary drgań Jest 12 produktów.\nBezprzewodowy system monitorowanie drgań maszyn.\nGotowe do instalacji systemy do automatycznego pomiaru i analizy drgań oraz temperatury on-line.\nAnalizatory drgań maszyn stosowane są do pomiaru drgań i analizy drgań. Pomiar wartości skutecznej drgań RMS oraz analiza widmowa FFT gwarantują sprawną diagnostykę maszyn w oparciu o dokładne dane pomiarowe. Ocena poziomu drgań, analiza i rejestracja sygnału przebiegu czasowego, analiza widmowa pozwala na określenie przyczyn i źródła drgań. Wymiana łożysk? Ocena stanu technicznego za pomocą pomiaru drgań.\nPomiar prędkości obrotowej RPM (częstotliwość obrotów) czyli liczba obrotów w jednostce czasu. Parametr stosowany do wyrażania liczby pełnych obrotów np. wału w jednostce czasu. Do pomiaru prędkości obrotowej stosuje się bezdotykowy pomiar prędkości obrotowej. Prędkość obrotowa urządzeń mechanicznych. Prędkość obrotowa wału.\nOprogramowanie diagnostyczne maszyn\nOprogramowanie do analizy drgań maszyn oraz zapisu danych pomiarowych. Prosty interfejs i zaawansowane możliwości analizy drgań. Zapis z pomiarów drgań maszyn na komputer PC oraz laptop.\nDiagnostyka drganiowa maszyn i urządzeń.\nCo to jest diagnostyka drganiowa maszyn i urządzeń? Jest to dział diagnostyki technicznej, wykorzystującej pomiary i analizę drgań maszyny do określenia jej faktycznego stanu technicznego. Diagnostyka techniczna, a w szczególności diagnostyka drganiowa umożliwia dokładną identyfikację lokalizacji oraz rozpoznanie przyczyn uszkodzeń maszyn. Jak to działa? Zacznijmy od początku. Każda maszyna o ruchu obrotowym generuje drgania, gdy stan techniczny maszyny zaczyna się pogarszać poziom drgań zaczynają rosnąć.\nMiernik drgań maszyn\nPosiadając miernik drgań lub analizator drgań maszyn jesteśmy w stanie zdiagnozować dokładne miejsce awarii i określić przyczynę lub jeśli usterka jest wcześnie wykryta możemy całkowicie wyeliminować możliwość nieplanowanych przestojów i nie dopuścić do pogorszenia się stanu technicznego maszyn i w rezultacie awarii. Nadzór i diagnostyka drganiowa maszyn ma w ostatnich latach coraz większe znaczenie w uzyskaniu przewagi konkurencyjnej. Warto również zaznaczyć, że nawet małe i średnie maszyny w naszym parku maszynowym warto, a nawet trzeba objąć diagnostyką techniczną.\nAnalizator drgań maszyn\nPrzystępne ceny przyrządów pomiarowych takich jak mierniki i analizatory drgań oraz szeroka dostępność dyktują uzasadnienie ekonomiczne ich stosowania, także w tej grupie urządzeń. Nowe instalacje, remonty urządzeń oraz utrzymanie ruchu wymaga przed przywróceniem do ruchu protokołowania stanu dynamicznego tych urządzeń. Diagnostyka oraz protokołowanie z instalacji daje możliwość uzasadnienia roszczeń gwarancyjnych urządzeń technicznych.\nMonitoring stanu maszyn\nMonitorowanie drgań off line - pracownik ręcznymi przyrządami do pomiarów analizatorem lub miernikiem drgań zbiera dane. Wykorzystywane są najczęściej do pomiarów maszyn i urządzeń średniej ważności. Monitorowanie drgań on line - ciągłe z zabezpieczeniami ustawionymi przez operatora lub specjalisty z działu utrzymania ruchu. Ten model monitorowania jest najbardziej strategiczny dla całego przedsiębiorstwa, ponieważ wykorzystywany jest wśród maszyn krytycznych. Przestój lub nieplanowana awaria może nie tylko doprowadzić do ogromnych strat finansowych ale również zatrzymania całej linii produkcyjnej.\nPomiar drgań wg ISO 10816\nPomiar drgań on line - nadzorowane przez specjalistę, posiadające automatyczne zbieranie danych w konkretnych odstępach czasu. Wszystkie dane mogą być przechowywane w serwerach lub w komputerowej bazie danych i analizowane w oprogramowaniu diagnostycznym. Ta metoda wykorzystywana jest przy urządzeniach bardzo ważnych. Przy awarii takiego urządzenia przedsiębiorstwo może zostać narażone na duże straty finansowe.\nPomiary ogólnego stanu drgań łożysk dają możliwość oceny stanu maszyny w następujących kategoriach: idealny, dopuszczony do ruchu bez ograniczeń, z ograniczeniami lub niedopuszczalny. Po przekroczeniu stanów granicznych perfekcyjnie sprawdza się analiza widmowa drgań maszyn. Pozwala na dokładną analizę, ustalenie lokalizacji oraz przyczyn wzrostu drgań. Do tego celu służy analiza częstotliwościowa drgań inaczej zwana również analiza widma FFT ( tzw. Szybka Transformata Fouriera). Podstawą tej metody jest rozkład całkowitego sygnału drgań na składowe sinusoidalne o różnych częstotliwościach.\nPomiar charakterystycznych wielkości drgań w dłuższym okresie czasu pozwala na efektywny, skuteczny nadzór nad stanem technicznym maszyn, taki model nazywany jest „ trendowanie”. Przekroczenie wartości granicznych w pompach, wentylatorach czy silnikach elektrycznych jest sygnałem alarmowym dla specjalisty utrzymania ruchu. Analiza widma i diagnostyka pozwala w szybki sposób określić przyczyny wzrostu poziomu drgań, szybszego zużywania takich elementów maszyn jak: łożyska toczne, sprzęgła, uszczelnienia oraz zdecydowanie większego zużycia energii. Analiza widma częstotliwości drgań pozwala na określenie przyczyny : wyosiowania, uszkodzenia łożyska, niewyważenie lub błędów w trakcie montażu. Ma to ogromne znaczenie w przypadku silników elektrycznych.\nKlasyfikacja drgań wg norm ISO 10816\nPomiar i ocena wielkości drgań czyli wartości skutecznej prędkości drgań w zakresie od 10 Hz do 1000 Hz [mm/s] jest uznawane za wystarczające do oceny stanu dynamicznego silników elektrycznych. Odpowiednie klasy maszyn z wartościami z norm ISO 10816 są porównywane z wartościami pochodzącymi z pomiaru drgań maszyn i odpowiednio klasyfikowane wg. czterostopniowej oceny.\nUszkodzenia bieżni łożysk tocznych są doskonale widoczne w postaci nisko częstotliwościowych wielkości charakterystycznych dopiero w trakcie zaawansowanych uszkodzeń. Takie impulsy możliwe są do przechwycenia dopiero w wyższych zakresach częstotliwości. Do tego celu stosuje się metodę impulsu udarowego dBm oraz wzrost tła impulsu udarowego dBc. Powodem wzrostu tych parametrów mogą być często problemy z odpowiednim smarowaniem, zużycie bieżni lub mały luz łożyskowy.\nRodzaje drgań mechanicznych


Zderzenie na Powiślu: citroen na boku - Śródmieście\n27.06.2016 15:59 na Dobrej\nZderzenie na Powiślu:\ncitroen na boku\nZderzenie na PowiśluLech Marcinczak / tvnwarszawa.pl\nMazda z citroenem zderzyły się na ulicy Dobrej. Jedno z auto wylądowało na boku, były utrudnienia.\nDo zderzenia doszło ok. godz. 13.30 na skrzyżowaniu z ulicą Jaracza.\n- W efekcie zderzenia citroen przewrócił się na bok i uderzył w słupki – relacjonował Lech Marcinczak, reporter tvnwarszawa.pl.\nNa miejsce przyjechały cztery zastępy straży pożarnej i pogotowie. Dwie osoby zostały poszkodowane.\nPrzez kilkadziesiąt minut zablokowane było skrzyżowanie ulic Dobrej i Jaracza. Z utrudnieniami musieli się liczyć też pasażerowie komunikacji miejskiej. Autobusy linii 118 i 127 skierowano na objazdy.\nZderzenie na Dobrej fot. Lech Marcinczak, tvnwarszawa.pl\nZderzenie na Dobrej fot. Lech Marcinczak / tvnwarszawa.pl\nzgłoś naruszenie odpowiedz 28.06.2016 11:05 ~driver\nspoko! szpital mieli o rzut kamieniem.\nzgłoś naruszenie odpowiedz 28.06.2016 06:39 ~kiki\nZ całym szacunkiem, ale chyba siły JRG zadysponowane do tej akcji były nieco przesadzone.\nz całym szacunkiem, ale mylisz się. zadysponowano 2 zastępy (czyli zgodnie z procedurami), dwa kolejne najechały na miejsce zdarzenia wracając z innej akcji.\nzgłoś naruszenie odpowiedz 27.06.2016 20:09 ~AWK\nZ całym szacunkiem dla kolegi wyżej, ale czy nie lepiej mieć więcej ratowników aniżeli ma ich brakować?\nzgłoś naruszenie odpowiedz 27.06.2016 19:28 ~MAT\nWidzę kolego, że dawno już Cię nie było w tym miejscu na Powiślu! Dlatego śpieszę wyjaśnić, że od jakiegoś czasu już nie ma możliwości aby "jakiś baran zaparkował pod apteką i kompletnie zasłonił... ulicę" z racji, że ZDM poszerzył pieszym chodnik kosztem likwidacji wielu miejsc parkingowych, po to aby było BEZPIECZNIEJ - jak tłumaczył mi pewien pan z ZDM, który nadzoruje ten rejon Powiśla. Jego danych już tu nie wspomnę. Ale może czyta ten artykuł więc się teraz go zapytam: głupio teraz panu??? Polikwidowaliście tyle miejsc parkingowych przy szpitalu na Solcu aby było bezpieczniej i co??? Pomogło coś??? Moim zdaniem jeszcze bardziej utrudniło życie zmotoryzowanym w tym rejonie, co było widać w dniu dzisiejszym. Pobudowano niedawno tzw. wysepki przy przejściu dla pieszych na Dobrej, tak że w przypadku jak autobus stoi na przystanku Jaracza 01 to już nie ma możliwości go wyprzedzenia jak to było możliwe wcześniej. I tak dziś, po wspomnianym wypadku nie było możliwości ominięcia stojących w sznurze autobusów czekających na odblokowanie drogi w kierunku Ludnej... Tak więc w korku stali już wszyscy! Zarówno autobusy jak i samochody osobowe... :(\nzgłoś naruszenie odpowiedz 27.06.2016 18:40 ~wkurzona\nA ja "dziękuję" ZTM za to że poinformował o objazdach!!! 40 min. stałam w Centrum w stronę Mariensztatu!! Na stronie ZTM była tylko wzmianka że są utrudnienia 118 i 127 i NIC więcej!! ani be, ani me ani pocałuj mnie w dupę!\nDopiero jak weszłam na tvnwarszawa to zobaczyłam że 127 W OGÓLE nie jedzie Alejami Jerozolimskimi bo ma objazdy!\nA jak ktoś nie ma internetu w telefonie to co ma zrobić?!!!\nDlaczego nie było kartek lub samochodów ZTM żeby informowali ludzi że autobusy nie jeżdżą swoją trasą?!!!\nzgłoś naruszenie odpowiedz 27.06.2016 18:01 ~o co kaman\nJa się pytam: Dlaczego WARSZAWSKA karetka ma blachy z paskudnej Łodzi?\nzgłoś naruszenie odpowiedz 27.06.2016 15:36 ~JJR\nStrzelam, że jak zwykle w tym miejscu - jakiś baran zaparkował pod apteką i kompletnie zasłonił (i tak już dość słabo widoczną zza zakrętu) lecącą łukiem ulicę?\nW tym miejscu powinni postawić jeszcze ze 20 słupków na zebrze i dyżurnego policjanta do trzepania mandatów...\nzgłoś naruszenie odpowiedz 27.06.2016 14:35 ~Antyssak


Co obejmuje obudowa SR-22? - 2019 | Podstawy\nGłówny /Podstawy /Co obejmuje obudowa SR-22?\nSR-22 to forma ubezpieczenia, która różni się w zależności od stanu w USA, ale nie jest formą ani typem ubezpieczenia. Zwykle istnieje stosunek miłości / nienawiści między większością ludzi a SR-22. Chociaż nie jest to coś, do czego ktoś dąży, sterownik SR-22 jest mile widziany przez większość kierowców. Ten artykuł powinien pomóc ci wyjaśnić, co to jest, dlaczego tak naprawdę nie chcesz, i jak ci pomaga, kiedy tego potrzebujesz.\nNawet zanim ubezpieczenie auto stało się absolutnym wymogiem w większości stanów, formularze SR-22 były czasami konieczne. Kierowcy, którzy ponieśli poważny wypadek lub zostali skazani za poważniejsze naruszenia przepisów ruchu, byli zobowiązani do okazania "odpowiedzialności finansowej" przed powrotem za kierownicę. Formularz SR-22 wydany przez jego państwo służył udowodnieniu, że kierowca ma ubezpieczenie.\nFunkcja SR-22 pozostaje jako strona trzecia (w tym przypadku twój stan domowy) dowodem, że jesteś odpowiedzialny finansowo za kierowanie pojazdem. Jeśli zostaniesz pobłogosławiony dużą ilością pieniędzy, możesz nawet wpłacić dużą kwotę do państwa, aby udowodnić swoją zdolność finansową. Zwykle jednak kupujesz co najmniej minimalną kwotę ubezpieczenia (zwykle odpowiedzialność i pokrycie szkód majątkowych), jak określono w twoim stanie. Twoja firma ubezpieczeniowa powiadamia następnie twój stan, który z kolei wydaje ci SR-22.\nRozważ wiele negatywnych kwestii jazdy bez ubezpieczenia.\nPowinieneś dokładnie rozważyć przyczyny potencjalnej potrzeby SR-22. Będziesz uczestniczyć w wypadku samochodowym lub poważnie się poruszyłeś i będziesz nieubezpieczony. Rozważ te rzeczy, zanim pozwolisz, aby twoje ubezpieczenie automatyczne wygasło. Twój koszt ubezpieczenia po jednym z tych problemów może być bardzo rozczarowujący. Zazwyczaj zapłacisz od trzech do dziesięciu razy więcej za taki sam zasięg, jaki powinieneś mieć.\nWymuszenie uzyskania formularza odpowiedzialności finansowej SR-22 nie wiąże się z pokryciem ani ochroną posiadanego pojazdu. Niektórzy uważają, że mają również dowód całkowitej ochrony przed uszkodzeniem fizycznym. Formularz SR-22 nie zapewnia ani nie wykazuje śladów kolizji, kompleksowej ochrony przed kradzieżą. Pokazuje tylko, że ponosisz odpowiedzialność finansową za zaspokojenie roszczenia z tytułu odpowiedzialności.\nChroń swój samochód i chroń się.\nPosiadanie prawa jazdy to przywilej, a nie prawo. Niesamowita liczba pojazdów na drogach w USA wskazuje na duże prawdopodobieństwo wypadku, nawet jeśli jesteś dobrym kierowcą. Ubezpieczenie samochodu jest drogie, ale ryzyko prowadzenia pojazdu bez odpowiedniego ubezpieczenia w pewnym momencie stanie się znacznie droższe. Jeśli potrzebujesz uzyskać SR-22 i zapłacić ogromne pieniądze za podstawowe ubezpieczenie od odpowiedzialności cywilnej, przynajmniej ucz się na tym błędzie. Prowadź bezpiecznie i zachowaj ubezpieczenie z tytułu odpowiedzialności, nawet jeśli nie masz własnego samochodu.\nnone: samochody, obejmuje, obudowa, sr-22, jest, podstawy |\nWady długoterminowego finansowania\nŻycie w mieście jest szybkie i ekscytujące, ale zgiełk wielkiego miasta często odbywa się kosztem społeczności i przestrzeni życiowej. Kraj oferuje wiele...


W szponach strachu | Dni Fantastyki 2022\nW szponach strachu\nMamy dla Was coś na deser po opowiadaniach Kryształowych Smoków. Mamy dla Was perełkę w postaci tekstu „W szponach strachu” naszego gościa Wiktora Noczkina i w tłumaczeniu Joanny Kanickiej.\nRozdział 1. Kopalnia\n– A on co na to?\n– Szachraj? Pyta mnie: „Co potrafisz?”. „Strzelać potrafię”, mówię. A on: „No to sprawdzimy”. I woła do takiego wielkiego, który mnie przyprowadził…\n– Do Mitiaja.\n– A tak, do Mitiaja. Woła: „Daj jej spluwę!” i tak znacząco kiwa głową. A potem zaczyna mnie wypytywać, gdzie jeździłam, jakie znam tereny. Opowiadam mu tamto, siamto i udaję, że wcale nie widzę, jak Mitiaj za moimi plecami rozładowuje rewolwer. Ten rewolwer to miał taki porządny, naboje chyba na zamówienie, a przy pasie ładownice z amunicją. Wcześniej, gdy prowadził mnie do Szachraja, zabrałam sobie dwie takie pesteczki. Mitiaj podsuwa mi rozładowaną spluwę, a Szachraj wtedy: „Strzelaj mi w czoło, w sam środek. Jeśli się nie wycofasz i trafisz, biorę cię na ochroniarza. Oni akurat zawsze się przydadzą”. I tak dobrodusznie się uśmiechnął. Biegam wzrokiem wte i wewte, że niby się boję, a Szachraj jaki zadowolony! Nie patrzy mi nawet na ręce, tylko na oczach się skupił. – Jola* przypomniała sobie, jak specjalnie przygryzła wargę i pociągnęła nosem, jakby miała się rozpłakać. Teraz opowiadała o tym z lekkością, ale wtedy oczywiście waliło jej serce.\n– Wesoły z niego człowiek, lubi pożartować – wtrącił Kiria.\n– A i ja wesoła. Gdy on głupio się cieszył, załadowałam nabój. Odciągam kurek, a ten cieszy się dalej, tak samo zresztą jak stojący za mną Mitiaj. Pozwoliłam im pocieszyć się jeszcze trochę, a potem podnoszę rewolwer. Udaję, że mam pietra – raz mierzę Szachrajowi w łepetynę, raz celuję gdzieś obok… A potem: bach! Podnoszę spluwę nad głowę i walę w sufit. A przy drugim strzale celuję już idealnie w czoło, ale naboju nie ma, tylko kurek trzasnął. Dopiero wtedy zrobiło się naprawdę zabawnie. – Jola uśmiechnęła się do wspomnień.\n– Wyobrażam sobie – westchnął w zamyśleniu Kiria.\n– No nie? Stoję, tynk leci z sufitu, Szachraj siedzi cały blady, aż pozieleniał. Ludzie dobijają się do drzwi – co to za strzelanina u gospodarza, stało się coś? Mitiaj aż padł się na kolana. „Rozładowałem go”, przysięga, „Niech mnie szlag trafi, rozładowałem!”.\nZakurzona, poorana zmarszczkami twarz Kirii rozciągnęła się w uśmiechu.\n– To ładnie się działo… Ale robotę mimo wszystko dostałaś.\n– Pewnie. Inaczej chyba nie tłukłabym się z tobą na tym gruchocie? Wytłumaczyłam im, skąd mam nabój, Mitiaj wstał już z kolan, posprawdzał ładownice, cały aż poczerwieniał. Nic nie mówił, ale widać było, że mocno jest na mnie zły. Powiedziałam mu potem: „Mitiaj, ty się nie denerwuj, po prostu naprawdę potrzebuję tej roboty. Niedługo pora deszczowa, nie będzie jak się stąd ruszyć. Muszę znaleźć sobie jakieś gniazdko, żeby przeczekać”.\n– No i dobrze, że cię przyjęli – skonstatował Kiria. – Co dwie giwery, to nie jedna. Inaczej sam musiałbym zasuwać do kopalni.\nKiria był facetem spokojnym, już niemłodym, ale jako towarzysz podróży sprawdzał się bez zarzutu. No, może jedno Joli się w nim nie podobało – lubił, by coś mu opowiadać, gdy on prowadził motocykl. Nieważne co, byle ktoś darł mu się nad uchem, przekrzykując ryk silnika i klekot zawieszenia. Historię o tym, jak Szachraj przyjął ją do pracy, Jola powtarzała już trzeci raz.\n– Tutaj skręcamy – poinformował Kiria. – Odbijamy od szlaku handlowego.\nMotocykl podskoczył i z rykiem wyjechał z koleiny.\n– Zrobiliśmy jakieś dwie trzecie drogi i najgorsze miejsce już za nami. Bandyci czają się przy głównych szlakach, tam, gdzie jeżdżą karawany. A na tych terenach już ani ludzi, ani wody, więc i bandyci nie mają tu czego szukać. Może na nas co najwyżej wyskoczyć stado mutantów, więc mimo wszystko lepiej się rozglądaj.\n– Po co mutanty ciągną do kopalni?\n– Kopalnia ich nie obchodzi, ale i tak zachowaj czujność, wszystko może się zdarzyć. Skoro cysterna nie przyjechała na czas, musiały pojawić się problemy.\nKopalnia, przy której bogaty handlarz Szachraj założył zakład produkcyjny, leżała na wyschniętym pustkowiu, na które nie zapuszczali się ani ludzie, ani zwierzęta. Co trzy tygodnie przyjeżdżała stamtąd cysterna, ale tym razem minęły już cztery, a dostawa wciąż nie dojechała. Szachraj wysłał na motocyklu Kirię, aby wyjaśnić przyczynę. Właśnie to okazało się pierwszym zadaniem Joli. Zlecenie spokojne i bezpieczne, zwłaszcza w towarzystwie sprawdzonego partnera. W sam raz na początek. Nie zaszkodzi dać zwiadowcy pomocnika, a jednocześnie Kiria będzie mógł ocenić, czy dziewczyna się do czegoś nadaje. Chociaż Szachraj lubił czasem pożartować, problemy rozwiązywał zdecydowanie i zawsze miał wszystko przemyślane.\nStara droga, z której korzystali handlarze, została z tyłu, teraz motocykl sunął po równinie. Gdzie nie spojrzeć, wszystko było płaskie i pożółkłe, wypalone słońcem. Kiedy trzymali się szlaku, za motocyklem ciągnął się żółtawo–szary ogon gęstego kurzu, teraz pyłu było już mniej. Jola podskakiwała na siedzeniu, rozglądając się na boki i co jakiś czas zerkając na swojego towarzysza. Krępy, ogorzały Kiria ściskał pochylony kierownicę i powoli cedził słowa. Wszystko zresztą tak robił – niespiesznie, pewnie, dokładnie.\n– Opowiedz coś jeszcze, bo nudno – poprosił. – Może o tym, jak pierwszy raz zastrzeliłaś człowieka? Tylko tym razem już tak naprawdę, z nabojem w komorze?\n– O tym mówić nie lubię.\n– No i dlaczego? Nie ma się czym szczycić, ale czasami trzeba. Ja swojego pierwszego pamiętam jak dziś… Zasłoń sobie gębę, przebijemy się przez dym.\nKiedy motocykl objechał wzgórze, wyrosły przed nimi szare słupy gęstej pary. Równina poznaczona była wydzielającymi cuchnące opary bajorkami. Kiria założył okulary, idealnie przylegające do twarzy dzięki cenzirowym uszczelkom wokół szkieł, usta i nos zasłonił szalikiem. Wcześniej Jola dziwiła się, po co mężczyzna nosi na czole okulary, skoro i tak nigdy ich nie zakłada. Teraz wszystko stało się jasne. Dziewczyna zakryła twarz chustą, okularów jednak nie miała. Musiała więc zamknąć oczy – para z gorących źródeł szczypała nieprzyjemnie.\n– Nie mogłeś powiedzieć wcześniej? – wychrypiała w chustę.\n– Zaraz to miniemy. Piechotą byśmy tędy nie przeszli, a przejechać można. Staraj się oddychać płytko i równo… Hej, a to co? Cholera…\nGdy Jola ostrożnie wyjrzała zza chusty, gryząca para wycisnęła jej łzy z oczu. Zdążyła jednak zobaczyć długą cysternę zatrzymaną przy pagórku. Kiria podjechał bliżej, objechał cysternę i zahamował. W pobliżu nie było gejzerów, tylko od czasu do czasu dolatywały do nich kłęby gryzącej pary. Pośród szarawej mgły majaczył niewyraźnie zarys cysterny na kołach przyczepionej do dostawczego wózka elektrycznego. Przód wózka wbił się w zbocze wzniesienia, jednak uderzenie najwyraźniej nie było mocne, bo kabina pozostała cała.\nKiria wyciągnął strzelbę i znacząco spojrzał na Jolę. To jej obowiązkiem było sprawdzenie potencjalnie niebezpiecznego terenu, kierowca powinien pozostać na miejscu. Dziewczyna zeskoczyła na ziemię i z berettą w pogotowiu ruszyła powoli wzdłuż cysterny. Rozgrzany słońcem zbiornik emanował ciepłem, dookoła panowała cisza i tylko wiatr szumiał, przeganiając gęste kłęby mgły.\nJola podeszła do wózka elektrycznego, zajrzała do kabiny – pusto. Kierownica oblana była czymś ciemnobrunatnym, zapewne krwią. Ale poza tym nie znalazła ani ciała, ani rzeczy, ani nawet strzępków ubrań. Odwróciła się i pomachała ręką. Motocykl z furkotem podjechał bliżej, Kiria podniósł się z siedzenia i zaglądnął do kabiny znad ramienia Joli.\n– No to mamy naszą zgubę. Pytanie tylko, gdzie Wozirej?\n– Kierowca wózka, Wozirej… – Kiria się rozejrzał. – Popatrz, dziecko, co to jest? Tamto na górce?\nJola przetarła załzawione oczy i spojrzała w kierunku, który wskazywał jej towarzysz. Pobiegła na sąsiednie wzgórze i po chwili wróciła z brudnym, wysłużonym butem.\n– Wozirej nosił chyba takie buciory – mruknął Kiria, rozglądając się z obawą. – Wiesz co, wsiadaj, zmiatamy stąd. Pojedziemy do kopalni, w końcu to tam nas wysłali. A potem się zobaczy.\nJola w pełni rozumiała towarzysza. Niebezpiecznie było zostawać tu tylko we dwójkę, skoro nie wiedzieli nawet, co się wydarzyło. Gdzie podział się kierowca? Dlaczego jego but wyrzuciło trzydzieści kroków dalej? Czyja to krew na kierownicy? Z kopalni można było zabrać ze sobą dwóch strażników, we czwórkę zawsze bezpieczniej.\nW kopalni wydobywano kamień warstwowy, który po obróbce w wysokiej temperaturze zamieniał się w substancję przypominającą cenzir. Możliwe zresztą, że rzeczywiście była to odmiana cenziru, tyle że gorsza, niższej jakości. „Cenzir dla biednych” – tak nazwał to Kiria, gdy wcześniej jechali głównym szlakiem. Bogaci go nie kupują, bo jest ciężki i łatwo się topi, a podczas transportu wylewa z cysterny. Ale Szachrajowi nawet tę lepką breję udawało się opchnąć.\nGdy Jola wgramoliła się z powrotem na siedzenie, Kiria minął pagórek. Dolina gejzerów została z tyłu, a na horyzoncie zamajaczył niebieskawy zarys pasma górskiego, przy którym znajdowała się kopalnia. Według słów Kirii pracowało tam z dziesięciu robotników, a trzy razy tylu niewolników kuło skałę. Do tego dochodziło ośmiu ludzi ze straży.\nMotocykl wjechał na podwórze zakładu i się zatrzymał. Wyblakłe od słońca ściany przylegające do skalnych odnóg, drewniane przybudówki, sterty gruzu, pordzewiałe kawałki żelaza, wszędzie kałuże zaschniętej czarnej masy… i cisza. Cisza tak nienaturalna jak tam, w dolinie z toksycznymi bajorkami, w której znaleźli cysternę. I tam, i tutaj jeszcze do niedawna używane przedmioty zostały przez ludzi porzucone.\nKiria wyłączył silnik i się rozejrzał.\n– Gdzie się wszyscy podziali? Zawsze straszny tu hałas. Kruszą skałę, cenzir bulgocze w kotłach, wszystko skwierczy, dookoła pełno pary…\nJola dotknęła butem zaschniętej czarnej kałuży. Rozlany cenzir był twardy jak kamień. Chciała już zapytać Kirię, ile czasu potrzeba, by substancja wyschła do tego stopnia, ale wtedy jedno skrzydło bramy skrzypnęło i się uchyliło. Jola przygarbiła się i uniosła berettę. Z cienia wyjrzała nieogolona twarz.\n– Kiria, to ty? Sam jesteś?\n– Z tą dziewczyną. Co się tu u was dzieje, Lewan? – Kiria odwrócił się do Joli i szepnął: – Schowaj broń, to Lewan, dowódca straży. No, Lewan, więc o co…?\nNie zdążył dokończyć. Oba skrzydła bramy rozchyliły się, przepuszczając tłum ludzi. Kilkunastu mężczyzn rzuciło się do motocykla. Biegli, odpychając się nawzajem, potykając, łapiąc innych za ubrania, żeby się nie przewrócić. Charcząc, odpychali wczepione w nich ręce… Błyskawicznie otoczyli motocykl, popchnęli Jolę tak, że przewróciła się na zaschnięty cenzir i straciła z oczu Kirię. Zdezorientowana zastanawiała się gorączkowo, co powinna zrobić. Przecież to podobno nie bandyci, a swoi. I nie strzelają, nie krzyczą…\n– Ej, a ty co? – zawołał wśród zgiełku Kiria. Jola usłyszała odgłosy uderzeń, ochrypłe okrzyki, jęk towarzysza.\nZdążyła wystrzelić dwa razy, potem dostała w głowę, pociemniało jej w oczach. Zaczęli wyrywać jej broń z ręki, wczepiła się palcami w rękojeść, ale to nie wystarczyło, zarobiła jeszcze kilka mocnych kopniaków… Zaterkotał silnik motocykla. Dźwięk się oddalał, a w ślad za nim niosły się przekleństwa.\nJola usiadła, wycierając krew sączącą się z rozbitej wargi. Obraz rozmazywał jej się przed oczami, podwórze zakładu zdawało się bujać. Pobity Kiria tarzał się w kurzu i błocie, trochę dalej leżał zastrzelony strażnik. Pozostali tłoczyli się wokół Joli, chociaż nie wszyscy. Nie było Lewana i jeszcze ze dwóch innych. Przemknęło jej przez myśl, by zabić chociaż jednego z oprawców, ale wtedy chwycili ją za ręce, podnieśli i zaczęli gdzieś wlec. Jola nawet nie próbowała pytać, dokąd ją ciągną i po co – jasne było, że nie odpowiedzą. Zarówno twarze robotników, jak i strażników wyglądały niczym wykute z kamienia. Jakby nie byli ludźmi, lecz posągami o białych oczach pozbawionych życia.\nZaciągnęli Jolę za róg, powlekli w górę po łagodnym zboczu. Przed sobą, na wzniesieniu, dziewczyna dojrzała słup z belką poprzeczną, która nadawała mu kształt krzyża. To tam musieli ją taszczyć. Mokre od potu i krwi włosy kleiły jej się do czoła, przesłaniając obraz, Jola potrząsała głową, ale ponaglające kopniaki i szturchnięcia sprawiały, że lepkie strąki zaraz znowu leciały do oczu.\nKiedy strażnicy zatrzymali się pod słupem, Jola zobaczyła, że z przymocowanej do niego belki zwisają zakrwawione strzępy sznurów, a i sam słup obficie zbryzgany jest krwią. Przyciągnęli jej ramię do belki i zaczęli obwiązywać jednym ze sznurów. Wykorzystując to, że oprawcy zajęli się jej lewą ręką, Jola gwałtownym szarpnięciem uwolniła prawą. Z ukrytej pod pasem pochwy wyciągnęła krótkie ostrze i pchnęła strażnika, który przytrzymywał w górze jej lewą rękę. Następnie posłała kopniaka w krocze temu, który ją wiązał. Przemknęła pomiędzy spoconymi ciałami, uwalonymi brudem dłońmi i pozbawionymi wyrazu twarzami. Nikt nie krzyczał „Stój!” czy „Łapać ją!”. Starcie rozgrywało się w milczeniu, strażnicy dyszeli tylko i odcharkiwali. Nie jęczał nawet ten, którego Jola dźgnęła nożem.\nNagle wyrósł przed nią ogromny facet. Rozłożył ramiona, próbując ją schwycić, ale Jola rzuciła się na ziemię, zanurkowała pod szeroko rozstawionymi nogami. Ślizgając się po skalistym zboczu, cięła nożem wewnętrzną stronę uda strażnika. Dopiero ten zawył z bólu. Jola stoczyła się ze zwieńczonego słupem szczytu, oprawcy wlecieli na opadającego na ziemię rannego, który skomlał, uciskając rozcięcie na nodze, wszystko zasłoniła chmura pyłu…\nKiedy Jola rzuciła się do ucieczki, pracownicy zakładu byli jakieś dziesięć kroków za nią. Pognała ze wszystkich sił, przeskakując kamienie i kolczaste krzewy. Wciąż ją ścigali. Ominęła budynek zakładu, po lewej zostawiając podwórze, kątem oka zdążyła zobaczyć, jak Kiria potrząsa głową i próbuje wstać. I wtedy z bramy wylał się tłum ludzi w brudnych, upapranych przyschniętym cenzirem łachmanach. Ci tutaj umieli już mówić – ryczeli na cały głos, machali kilofami, tupali, szczękali żelazem. Jola, która minęła już podwórze, zauważyła, że wielu z nich ma na nogach kajdany, nie miała jednak czasu się nad tym zastanawiać. Goniący ją strażnicy wpadli na grupę niewolników, rozległ się strzał, potem drugi, ktoś krzyknął z bólu i wściekłości…\nWykorzystując zamieszanie, Jola gnała jak najdalej od zakładu, nie rozglądając się na boki. Wbiegła do wąskiego wąwozu, z tyłu słyszała już tupot nóg i dzwonienie łańcuchów. Ktoś krzyknął: „Widziałem ją! Tam!”. Jola obejrzała się za siebie, ale wtedy potknęła się o kamień. Straciła równowagę i wpadła do rozpadliny. Nie miała czasu gramolić się na powierzchnię, krzyki i tupot dobiegały już prawie znad jej głowy. Zamiast tego wcisnęła się najgłębiej jak umiała, skuliła, wepchnęła w wąską szczelinę pomiędzy kamieniami i zamarła. Kajdany brzęczały tuż nad nią, zbuntowani niewolnicy przekrzykiwali się ochrypłymi głosami… A potem wszystko ucichło.\nJola przez dłuższy czas bała się nie tyle nawet ruszyć, co w ogóle oddychać. Siedziała na dnie rozpadliny, skąd nie widziała nawet nieba, i nasłuchiwała. W końcu zdecydowała się wyjść na zewnątrz. Widoczne teraz pomiędzy postrzępionymi krawędziami włazu niebo zdążyło zmienić barwę z czystego błękitu na głęboki granat, słońce skryło się już za szczytami skał. Zapadała noc. Jola posiedziała jeszcze chwilę, wciąż nasłuchując, czy ktoś przypadkiem nie kichnie nagle tuż obok niej. Wyglądało jednak na to, że przy włazie nikogo nie ma. Odetchnęła głęboko i wyczołgała się z rozpadliny. Obróciła się szybko z nożem w dłoni, ale ostrożność okazała się przesadna – przy kryjówce nikt się nie czaił.\nW wąwozie było cicho, skaliste granie po obu stronach złociły się jeszcze w świetle zachodzącego słońca, dno pozostawało skryte w cieniu. A na styku dwóch niewysokich pasm górskich wznosił się ten sam szczyt, na który zawlekli ją wcześniej strażnicy zakładu. Na tle ciemniejącego nieba wyraźnie odznaczał się krzyż i sylwetka zwisającego na nim bezwładnie człowieka. Jola westchnęła ciężko i ruszyła po łagodnym zboczu wąwozu w stronę pagórka z ukrzyżowanym.\nZanim podeszła bliżej, długo nasłuchiwała, by upewnić się, że w okolicy nie postawiono straży. Bez beretty czuła się bezbronna i słaba, jej pewność siebie gdzieś uleciała. W końcu zebrała się w sobie, obeszła pagórek i zaczęła wspinać się od tyłu, po stoku najmniej widocznym od strony zakładu. Na szczyt niemal się wczołgała – szła zgarbiona, ukrywając się za słupem. Nawet gdyby ktoś obserwował wzgórze z budynku, istniała szansa, że nie zauważy jej, jeśli pozostanie skulona. Weszła na górę i kucnęła za krzyżem. Wiszący na nim człowiek nie ruszał się, nic też nie mówił, najwyraźniej nie słysząc jej kroków. Jola odczekała chwilę i zawołała:\n– Kiria… Żyjesz, staruszku?\nOdpowiedziała jej cisza. Jola ostrożnie obeszła słup tak, by znaleźć się z przodu. Kiria wisiał na zakrwawionych sznurach, nogi rozjechały mu się na boki, głowę miał opuszczoną, oczy zamknięte.\n– Staruszku! – nieco głośniej zawołała Jola. Potem spróbowała raz jeszcze: – Kiria! No odezwij się, ty stary pierniku!\nDopiero teraz zaczęła naprawdę się bać. Nawet kiedy uciekała przed pościgiem, nawet kiedy kuliła się w rozpadlinie, strach nie był tak silny. Wtedy założyła, że została sama, i wiedziała, co robić. A teraz… Na chwilę pojawiła się nadzieja, że jej towarzysz żyje, że jest tu z nią – i zaraz ta nadzieja zgasła. Znowu została sama, zdana tylko dla siebie. Razem ze strachem przyszła złość i Jola zaczęła chlastać mężczyznę po policzkach, tak że jego głowa latała z boku na bok.\nKiria westchnął ochryple, otworzył oczy i skupił wzrok na niej.\n– To ty? Uciekłaś… – Jego spojrzenie stało się bardziej przytomne. – Dobra robota… Jola, dziecko, masz pistolet? Albo chociaż nóż?\n– Mam, pewnie – burknęła Jola, zła na siebie, że tak się przestraszyła i że zbyt mocno uderzała rannego.\nStanęła na palcach i rozcięła sznury, którymi przywiązane były do belki nadgarstki Kirii. Ten jęknął i osunął się po słupie.\n– Wstawaj, staruszku, trzeba znaleźć kryjówkę… I pić mi się chce. Jest tu gdzieś woda?\nŚciemniało już porządnie i Jola nie bała się, że dostrzegą ich z dołu, nie było jednak sensu dłużej sterczeć na szczycie pagórka. Kiria powoli podwinął rękaw, odsłaniając przedramię oplecione siatką nabrzmiałych żył.\n– Natnij tu nożem – poprosił. – Przejedź o tak… To będzie spokojna śmierć.\n– Pogrzało cię, staruchu?! Wstawaj, spadamy stąd, póki nikt nie zauważył, że nie ma cię na słupie.\n– Moja córka niedawno wyszła za mąż, spodziewa się dziecka. Słuchaj, znajdź ich – bełkotał Kiria. – Powiedz, że o nich pamiętałem, że myślałem o nich w momencie śmierci…\n– Nie wygłupiaj się, Kiria! – Jola ze złości była bliska łez. Jej towarzysz bez wątpienia zwariował. – Wstawaj, mówię! Idziemy póki w ciemności nas nie widzą!\n– Nie dam rady z tobą pójść, dziecko. Umrę tutaj. Zobacz, połamali mi nogi…\nJola spojrzała w dół. Nogi Kirii wyglądały na całe, jedynie spodnie były poobdzierane.\n– Kiedy niewolnicy rzucili się na straż i robotników, pomordowali ich co do jednego. – Kiria mówił cicho i powoli. – Niewolników strach nigdy nie opuszcza, nawet jeśli wyrwą się z łańcuchów. W czasie gdy strażnicy bili się o motocykl i gonili ciebie, ci z kopalni pozrywali kajdany. Ale to im nie wystarczyło. Wiadomo przecież, strach prowadzi do okrucieństwa. Strażnicy leżeli już martwi, a oni dalej tłukli ich łomami i kilofami… Nawet mnie się na wymioty zbierało, gdy na to patrzyłem, choć wydawać by się mogło, że widziałem już wszystko. A potem przypomnieli sobie, że ja też tam jestem.\n– Mocno cię bili? – zapytała Jola i pociągnęła nosem.\n– W ogóle nie bili. Tylko nogi połamali. Buriat, ich dowódca, powiedział: „Nic do ciebie nie mamy, ale dziewczyna uciekła. Musimy to zrobić, żebyś nie zbiegł razem z nią”. Nie bali się mnie, więc nie widzieli potrzeby, by mnie bić.\nJola tylko westchnęła.\n– Dlatego mówię, daj nóż – zaczął znowu Kiria. – Widzę, że nie dasz rady mnie zranić, więc sam to zrobię. Potem bierz nóż i uciekaj. Ukryj się gdzieś i więcej tu nie przychodź.\n– Nie, staruszku. Nie zostawię cię tutaj. Nie wiem, zaniosę cię nawet na plecach, ale nie zostawię! Przyjechaliśmy tu razem, więc razem…\n– Dawaj nóż – namawiał miękko Kiria. – Dawaj nóż, Jola, nie wygłupiaj się. Tak będzie lepiej i dla ciebie, i dla mnie. Może uda ci się gdzieś ukryć, przeczekasz. Tym razem Szachraj nie wyśle zwiadowcy, a cały oddział. Zabierzesz się z nimi.\n– Razem przeczekamy.\n– Zrozum, nie ma czasu. Już noc, a ona przychodzi w ciemności, by porwać ofiarę. Jeśli cię tu zastanie, zabierze ciebie. Jeśli wcześniej ja umrę, będzie szukać w okolicy kogoś żywego. Powinnaś odejść stąd jak najdalej, zanim ona…\n– Kim w ogóle jest „ona”?\n– A cholera ją wie… Bestia. Przychodzi w poszukiwaniu zdobyczy. – Chociaż Kiria uznał, że powinien podciąć sobie żyły, korzystał z okazji, by jeszcze choć trochę opóźnić tę chwilę. Wyjaśniał więc powoli, szczegółowo. – Na początku widocznie wytropiła Wozireja. Wytaszczyła go z wózka, dlatego w kabinie widzieliśmy krew, ale ciała i ubrań już nie. Potem przeniosła się tutaj.\nW czasie, gdy Kiria mówił, Jola przyglądała się budynkowi zakładu. W środku było zupełnie ciemno. Niewolnicy wyraźnie się bali, pomimo tego, że przygotowali dla bestii ofiarę. Nie zapalali świateł, nie wyglądali na zewnątrz, nie wydawali ani szmeru.\n– Kiedy mnie tu wlekli i przywiązywali do słupa, zrozumiałem co nieco z ich paplaniny. Ta bestia… Kule się jej nie imają, jej kroków nikt nie słyszy, nie zostawia za sobą śladów… jedynie strach. Dlatego tak właśnie zaczęli ją nazywać. Lewan rozkazał postawić tu słup i co noc wieszać na nim jednego człowieka. Nad ranem człowieka już nie ma, sznury pozrywane… Na początku Lewan brał niewolników. Wielu tak skończyło, aż w końcu oszaleli. Dopóki każdej nocy składali bestii ofiarę, pozostałych nie atakowała… Ej, co ty robisz? Aua! Przestań, to boli! Moje nogi… Ostrożnie!\nJola chwyciła mamroczącego Kirię za kołnierz i zaczęła ściągać go z pagórka. Na początku szło jej sprawnie, wlec w dół nie było tak ciężko. Zwłaszcza po tym, jak mężczyzna zamilkł i od czasu do czasu pojękiwał tylko, gdy uderzał pokaleczonymi nogami o kamienie. Potem ręce Joli nabrały ciężaru, palce zdrętwiały, po twarzy popłynął pot. Dziewczynie od dawna chciało się pić i była przekonana, że jej organizm wyczerpał już rezerwy wody, teraz jednak lało się z niej strumieniami.\nU podnóża pagórka, gdzie zbiegające się zbocza tworzyły wąwóz, podłoże pokrywały odłamki kamienia i ciągnąć trzeba było ostrożnie. W całkowitym mroku Jola nie widziała drogi, nie mogła dostrzec nawet zarysu własnych rąk zaciśniętych na kurtce Kirii. Starała się trafić do rozpadliny, w której ukrywała się przed pogonią. Nagle nad pagórkiem coś się poruszyło. Przelatująca nad słupem ciemność nie przybrała jednak konkretnego kształtu, po prostu nocne niebo w tym miejscu zdawało się jakby gęściejsze, kłębiło się i szumiało.\nKiria, któremu już zupełnie odechciało się umierać, syknął:\n– Gdzie ty mnie ciągniesz? Dawaj pod skałę, w ciemność!\n– Cicho, staruszku – wychrypiała Jola. Wytarła rękawem pot i ostatkiem sił pociągnęła jeszcze trochę.\nNa chwilę zwątpiła, że zdoła odnaleźć rozpadlinę w zupełnym mroku, ale wtedy nagle kamyki pod jej nogą z chrobotem stoczyły się do dziury w ziemi.\nNad wzniesieniem rozległ się skrzypiący odgłos powolnego oddechu. Nie był to krzyk ani głos wydawany przez istotę, a jedynie oddech, ale samo to było straszniejsze niż jakikolwiek ryk czy wycie. W charakterystycznym skrzypieniu nie było słychać wrogości, jedynie obojętność i jakąś tęsknotę. Kłąb nocy mknął w dół zbocza, prosto na Jolę i Kirię. Nie było czasu do namysłu – Jola zepchnęła rannego do dziury, ten zawył, lądując na pokaleczonych nogach. Jola wskoczyła za nim, ale miejsca na dwie osoby było mało. Kiria nie odznaczał się może potężną posturą, ale masę na pewno miał większą niż wychudzona dziewczyna, w dodatku oszołomił go ból po upadku.\nNoc leciała na Jolę, ze świstem przecinając powietrze. Bestia była coraz bliżej i dziewczyna zaczęła z całych sił popychać krzyczącego z bólu i przerażenia Kirię, który nie zrozumiał, co powinien robić. Jola położyła się płasko na ziemi, pośladkami wpychając towarzysza głębiej w dziurę. Ten w końcu przestał krzyczeć, zaczął pomagać i z zapałem przeciskać się pomiędzy kamieniami.\nNad ich głowami zachrzęścił żwir, rozpadlinę wypełniło ciepłe, zatęchłe powietrze. Zdyszany Kiria kręcił się pod Jolą, a ona zaparła się nogami o ściany i próbowała pchać plecami. Nagle poczuła na piersi rękę Kirii. Zapiszczała i szturchnęła towarzysza łokciem. Ten stęknął i zabrał dłoń.\n– A ty co?\n– Ciasno tutaj… – mruknął ze skruchą. – Nie chciałem, samo tak wyszło. Złapałem się byle czego…\n– To nie jest byle co – syknęła Jola ze złością. I urwała.\nStrach przypatrywał jej się spomiędzy kamieni – czerwonawym, lekko błyszczącym ślepiem. Czarna pionowa źrenica poruszała się powoli.\nUciekinierzy zamarli, wstrzymując oddech. Oko zniknęło z pola widzenia i przesiąknięta strachem ciemność zaczęła powoli wciskać się do rozpadliny. Coś zgrzytało o kamienie, zbliżało się do Joli. Kopnęła to obcasem, trafiając w twardą, okrągłą powierzchnię, ale wydawało się, że stworzenie nawet tego nie zauważyło. Niewzruszenie przedzierało się coraz bliżej Joli. Spróbowała odpełznąć, ale bez skutku – Kiria utknął na dobre, nie miał szans przesunąć się ani o krok dalej. Z twardej paszczy, która była już przy nogach dziewczyny, wydobywała się woń zgnilizny, w szczelinie zrobiło się nagle gorąco i duszno. Strach chwytał za gardło, paraliżował, odbierał jasność myślenia. Nie wiedząc już nawet, co robi, Jola w przerażeniu zapiszczała:\n– Kiria, daj zapalić!\nMężczyzna zawył nieartykułowanie – strach przejął już nad nim kontrolę i pewnie nie zrozumiał nawet słów dziewczyny. A jeśli zrozumiał, nie był w stanie nawet kiwnąć palcem. Jola wymacała pod sobą połę jego kurtki, wyciągnęła tytoń i pomięte bibułki. Podczas wspólnej podróży zdążyła nieźle rozeznać się w zawartości kieszeni towarzysza – nie po to, by zabierać mu te niewiele warte rupiecie, a po prostu z przyzwyczajenia. Zawsze miała ciągoty do przeglądania cudzych kieszeni.\nDziewczyna drżącymi palcami skręciła papierosa, pstryknęła zapalniczką, zaciągnęła się szybko i wypuściła obłok dymu prosto w cuchnącą paszczę, która dosięgała już jej butów. Stworzenie zamarło. Jola w pośpiechu zaciągnęła się znowu, wnęka pomiędzy kamiennymi ścianami wypełniła się dymem, leżący pod dziewczyną Kiria zakaszlał. Ciemność się zakołysała, całą rozpadliną zatrzęsło, ze ścian posypały się drobne kamyczki. Bestia wypadła na zewnątrz, na pożegnanie oblepiając buty Joli cuchnącym śluzem. Strach kichał! Nad wyjściem rozległ się ochrypły, skrzypiący okrzyk, smród ulotnił się z rozpadliny, zastąpiony przez suche i czyste powietrze Pustkowia. Zazgrzytały ogromne pazury, załopotały skrzydła…\nJola zsunęła się z Kirii, podpełzła bliżej wejścia i zaciągnęła się po raz trzeci, teraz już na spokojnie. Czuła, jak drżą jej palce – ledwo udało jej się trafić papierosem do ust. Wypuściła dym i pstryknięciem wyrzuciła niedopałek na zewnątrz. Czerwona iskierka zatoczyła łuk w ciemności.\nNa co dzień Jola nie paliła. Zdarzało jej się próbować, ale za każdym razem było to dla niej obrzydliwe. Dlaczego przyszło jej do głowy, by zapalić? Cóż, ze strachu ludzie robią różne rzeczy… Nagle przypomniało jej się, jak Kiria złapał ją za piersi. Powinna być zła, ale w porównaniu do strachu, który przed chwilą czuła, wszystkie inne emocje wydawały się wyblakłe, niewarte uwagi.\n– Z tobą to jak z niemowlakiem – mruknęła do towarzysza. – Rzuca się na nas potwór, a ty od razu do cyca.\nKiria tylko westchnął. W ciągu tego wieczora tyle razy zdążył pożegnać się z życiem, że teraz sam nie wierzył, że udało im się uniknąć śmierci. Słuchał, jak chrzęści żwir, gdy Jola wyłaziła na zewnątrz, potem podczołgał się bliżej wejścia. W końcu się odezwał:\n– Następnym razem wskakuj pierwsza. Ciasno tam, ja się nie mieszczę. Zresztą… lepiej, żeby bestia porwała mnie niż ciebie.\n– Bestia nikogo nie porwie, staruszku – burknęła Jola.\nJeśli Kiria powiedział coś jeszcze, to tego nie usłyszała. Od strony zakładu dobiegł ich przeciągły, rozdzierający zgrzyt. Po nim łoskot i ogłuszający trzask, przez który ledwo przebijały się huki wystrzałów. Na początku kule świszczały często, potem coraz rzadziej, łoskot i trzaski również traciły na sile. Gdy w końcu wszystko ucichło, noc przepełniły okrzyki pełne przerażenia i bólu. Uciekinierzy nasłuchiwali, próbując domyślić się, co się dzieje w budynku.\nHuknął pojedynczy strzał – ten okazał się ostatnim. Potem dało się słyszeć kolejne zgrzyty i trzaski, bestia najwyraźniej demolowała wnętrze zakładu, szukając zdobyczy. Znalazła – rozległ się rozpaczliwy krzyk, który przeszedł w nieprzerwane wycie. Załopotały skrzydła, w niebo wzbił się gęsty kłąb nocy, wewnątrz którego wciąż krzyczała porwana ofiara. Coś ciepłego i mokrego kapnęło Joli na czoło, spłynęło po policzku do kącika ust, rozpuściło się. Jola poczuła na wargach posmak krwi. Usiadła, objęła kolana ramionami i się rozpłakała.\nO świcie Jola wybrała się do budynku zakładu. Zupełnie się nie bała, w końcu bestia przychodziła po zmierzchu. A właściwie przylatywała, dzięki czemu nie zostawiała śladów. Jola nie spodziewała się również zagrożenia ze strony pracowników – istniała niewielka szansa, że ktoś przeżył ostatnią noc. Strach rozprawił się ze wszystkimi.\nNa podwórzu leżał człowiek z roztrzaskaną głową. Starając się nie patrzeć na trupa, Jola podkradła się do bramy i zajrzała do budynku zakładu. Zależało jej głównie na znalezieniu wody, umierała już z pragnienia na tyle, że z trudem formułowała myśli. Przemierzając szerokie przejście pomiędzy maszynami produkcyjnymi, musiała przedzierać się przez gruzy i porozrzucane narzędzia. Przez ogromną dziurę w dachu do hali wpadało szarawe światło, w którym wszystko wydawało się szare – połamane sprzęty, poprzewracane wózki, porozrzucane w nienaturalnych pozycjach ciała… nawet kałuże krwi na podłodze.\nJoli udało się znaleźć beczkę z wodą. Piła długo, po czym w głowie trochę jej się przejaśniło. Teraz musiała pomyśleć o broni. Trafiło się niewiele – strzelba, do niej garść pocisków, oprócz tego dwulufowy szerszeń z parą nabojów. Jola dokładnie przeszukiwała ciała, przy których znalazła broń, jednak więcej amunicji przy nich nie było. Zbuntowani niewolnicy zdążyli widocznie wszystko powystrzelać albo po prostu nie wiedzieli, gdzie strażnicy trzymają zapasy. Powstrzymując mdłości, Jola po kolei przeszukiwała ubrania trupów. Grzebanie w cudzych kieszeniach nie było jej obce, ale zwykle miała do czynienia z żywymi ludźmi, a nie ze zmasakrowanymi zwłokami. Ciała były połamane, zmiażdżone, jedno z nich bestia prawie rozerwała na pół.\nPod koniec Jola nie wytrzymała i zwymiotowała wszystko, co wypiła. Przez chwilę oddychała głęboko, potem zebrała się w sobie i doszła do drugiego końca hali, gdzie nad paleniskiem zamontowany był ogromny kocioł do rozpuszczania cenziru. Tutaj nie leżały już ciała – wszyscy woleli ukrywać się pomiędzy maszynami, gdzie strachowi trudniej było się dostać. Po tej zaś stronie zorganizowano szeroki przejazd dla cysterny, aby mogła podjeżdżać pod sam kocioł.\nJola znalazła kawałek sznura i przywiązała go do wózka, którym transportowano wydobytą skałę. Wrzuciła do środka swoje marne zdobycze, oplotła się liną i ruszyła do wyjścia.\nGdy wróciła do rozpadliny, Kiria palił.\n– Staruszku, trzeba ci przywiązać patyki do nóg, żeby równo się zrosły. Zajmij się tym – poleciła rzeczowo. – Potem załadujemy cię do tej limuzyny i zawiozę cię do hali.\n– I na cholerę to wszystko? – zapytał ponuro Kiria. – Powinniśmy ukrywać się w dziurze, dopóki nie przyjadą ludzie Szachraja, a potem natychmiast spieprzać razem z nimi. Przyniosłabyś lepiej coś do żarcia.\nJola patrzyła na niego w milczeniu.\n– I co się gapisz? – Kiria speszył się, spuścił wzrok i zaczął przebierać w deseczkach i sznurkach, które dziewczyna zebrała, by zmontować szyny. – Źle mówię? Nie złość się, że się rządzę, chociaż to ty mnie uratowałaś i teraz też ryzykujesz życie. Nie przejmuj się, dziecko, tym moim gadaniem.\n– Bo głupoty gadasz – burknęła Jola. – Bestię trzeba zabić, nie możemy się tutaj dłużej ukrywać. Zwierzęta zlecą się na zapach trupów i chowanie się w dziurze nic nam nie da.\n– Jak to: zabić? – zdziwił się Kiria. – Odbiło ci ze strachu, Jolka? Jej nie da się zabić! Słyszałaś, jak wczoraj do niej walili? A wcześniej, myślisz, że co było? Że Lewan i strażnicy tak po prostu się poddali? Znam Lewana, twardy z niego gość. Jeżeli nawet on nie dał rady, musiał być jakiś powód!\n– To tobie odbiło – odgryzła się Jola. – Zabiję tę bestię, a ty mi pomożesz. Jeśli odmówisz, poradzę sobie sama, ale wtedy już nie chcę cię znać. Zdychaj tutaj.\n– Mówię ci, ona…\n– Każdego potwora da się zabić. Najpierw trzeba pokonać strach, a potem i z samą bestią uda się rozprawić. Bandażuj swoje kopyta i pakuj się do wózka. No śmiało!\nKiedy Jola, dysząc ciężko, zaciągnęła wózek z Kirią na podwórze zakładu, mężczyzna wskazał na trupa.\n– Ten z rozwaloną bańką, widzisz? To Buriat, dowódca niewolników. Obróć go.\nKrzywiąc się i starając nie patrzeć na strzaskaną potylicę, Jola poruszyła trupa. Okazało się, że Buriat się zastrzelił – podsunął lufę karabinu pod szczękę i nacisnął spust, dlatego właśnie rana tak wyglądała. W kieszeniach miał pęk kluczy i garść nabojów. Obracając klucze w dłoniach, Jola pytająco spojrzała na Kirię.\n– To od łańcuchów niewolników – wyjaśnił. – Buriat zdjął swoim kajdany, ale klucze na wszelki wypadek sobie zostawił. Podaj ten karabin.\nZ bronią Kiria od razu poczuł się pewniej. Obejrzał zdobycz, naładował i już z większą werwą zapytał:\n– Teraz pomożesz mi rozgrzać piec w hali. Drwa już leżą tam obok, więc tylko je podpalimy, a potem pójdzie z górki.\nPodobnie jak zeszłej nocy, strach pojawił się, gdy zapadła już zupełna ciemność. Nadleciał z szumem skrzydeł i wiatru wdzierającego się do hali przez ogromną dziurę w dachu. Gwiazdy świecące na niebie chłodnym blaskiem zniknęły, przesłonięte czarnym cieniem bestii. Jola nie słyszała szumu skrzydeł, nie czuła też powiewu wiatru. Stała przed rozgrzanym piecem na szeroko rozstawionych nogach, ściskając w rękach strzelbę. Po jej twarzy i ciele przemykały czerwone odblaski płomieni, nad głową bulgotała i syczała w kotle stopiona masa.\nKiedy przez dziurę w dachu do hali zajrzały dwa błyszczące, czerwonawe ślepia, Jola uniosła broń i wystrzeliła. Bestia zazgrzytała i zaczęła przeciskać się przez dziurę. Jola nie ruszyła się z miejsca. Powstrzymując drżenie palców, przeładowała strzelbę. Drugi pocisk trafił stracha, gdy ten już zlatywał. Ciężko wylądował na podłodze, we wszystkie strony poleciały fragmenty roztrzaskanych skrzynek i stołów warsztatowych. Jola znów załadowała broń. Bestia ruszyła na nią – czarna, niemal niedostrzegalna pośród cienia. Jak gdyby sama noc wdarła się do hali i teraz kierowała ku piecu, by zagasić czerwone płomienie tańczące w palenisku.\nNocny drapieżnik wciąż pozostawał bezkształtną masą. Jola nie mogła dojrzeć ani uzbrojonych w pazury łap, ani złożonych skrzydeł, jedynie poruszający się kłąb nocy trzy razy większy niż ona. Dziewczyna wystrzeliła, celując w wielkie czerwone ślepia, ale zdawało się, że bestia nawet tego nie zauważyła. Wciąż zbliżała się niespiesznie, gruz chrzęścił pod jej niedostrzegalnymi w mroku łapami.\nCzerwone tęczówki zawisły nad Jolą, w twarz buchnął charakterystyczny odór. Teraz z mroku wyłoniła się ogromna paszcza pełna długich, ostrych jak szpilki zębisk. Wszystko migotało na czerwono w blasku szalejącego w palenisku ognia, zbliżająca się do dziewczyny bestia formowała się z ciemności, w słabym świetle płomieni nabierała konkretnej postaci. Strach podchodził powoli – wiedział, że ofiara już mu nie ucieknie.\nJola cisnęła rozładowaną strzelbą w paszczę potwora, krzyknęła: „Kiria, teraz!” i rzuciła się do tyłu, w ciemność. Wylądowała plecami w wózku, który ruszył pod wpływem uderzenia. Bestia skoczyła za dziewczyną, paszcza kłapnęła w miejscu, gdzie dopiero co stała ofiara, ale wtedy kocioł z bulgoczącą płynną masą przechylił się na nią. Skulony za piecem Kiria naparł na dźwignię i wprawił mechanizm w ruch obrotowy. Bestia zdążyła zrobić jeszcze tylko jeden niewielki krok, zanim na jej głowę, szyję i zasłonięte złożonymi skrzydłami plecy wylał się strumień gorącej, lepkiej cieczy. Stworzenie zachrypiało, szarpnęło się, uderzyło bokiem w piec. Konstrukcja pękła i zaczęła z brzękiem kruszyć się na nie. Kiria przeczołgał się wzdłuż ściany, z całych sił przebierając rękami. Rozwarta paszcza bestii zwróciła się w jego stronę… i wtedy przywalił ją roztrzaskany kocioł.\nWózek Joli uderzył w stos beczek, zatrzymał się. Dziewczyna wstała i z obu luf szerszenia wystrzeliła w bezkształtną, dymiącą masę wijącą się pod gruzami pieca. Bestia zarzuciła głową, po której ściekały strugi cenziru, kocioł potoczył się z grzechotem po podłodze, rozbryzgując wokoło gorącą ciecz. Oślepione cenzirem stworzenie wpadło w pozostałości pieca, podeptało rozrzucony węgiel, w końcu uderzyło w ścianę z taką siłą, że huk poniósł się po całej hali. Część ściany zniknęła – bestia zburzyła ją i wyrwała się na zewnątrz, w noc. Lepiąca się, tłusta masa wciąż z niej ściekała, syczała też w rozżarzonym palenisku, wydzielając śmierdzący dym.\nJola ominęła kałużę dymiącego cenziru, dostrzegła pod ścianą Kirię.\n– I co, staruszku, żyjesz?\nSpróbował odpowiedzieć, ale nie zdołał wydusić ani słowa, tylko dzwonił zębami.\n– Czyli żyjesz. Gdzie podziałeś karabin? Bo u mnie już pusto.\n– T-tam upuściłem… – wydusił Kiria, śledząc wzrokiem Jolę, która przedzierała się przez kawałki roztrzaskanego pieca, omijając kałuże gorącego cenziru.\nDziewczyna podniosła karabin, przetarła lufę rękawem i ruszyła w stronę wyrwy, w której zniknął stwór.\n– Stój! A ty gdzie?! – Kiria natychmiast odzyskał mowę. – A co ze mną? Nie idź! Poczekaj chociaż do rana!\nO świcie Jola wyruszyła śladem czarnego „cenziru dla biednych”. Na początku szła wzdłuż szerokiego pasma lepkiej brei, potem spoistą warstwę zastąpiły rozrzucone okrągłe placki z odciśniętymi na nich szponiastymi łapami. Strach próbował odlecieć. Trzydzieści kroków dalej Jola zobaczyła kolejne pojedyncze ślady zasychającej czarnej mazi. Bestii udało się doczłapać całkiem daleko i Jola zaczęła się zastanawiać, co nią kierowało. Czyżby stwór sam się bał? Przecież taki wielki, silny drapieżnik nie powinien czuć strachu przed małymi i słabymi dla niego przeciwnikami…\nKiedy Jola podeszła do bestii na pięćdziesiąt kroków, ta spróbowała wygrzebać się z grząskiej kałuży. Lepkie pęta zastygającego cenziru pociągnęły się za nią i stworzenie znowu upadło. Jola zatrzymała się i uniosła karabin. W świetle wschodzącego słońca strach nie przerażał do szpiku kości, ale wciąż budził grozę – wielkie skrzydła rozpostarte na szerokość co najmniej czterdziestu kroków, długi, nieco spłaszczony po bokach ogon, giętka szyja. Całe cielsko pokryte było płytami tworzącymi swego rodzaju pancerz, głowę – prawie wielkości Joli – chroniły szczelnie przylegające do siebie kościane narośle. Ślepia stwora już nie błyszczały – zaszły białą, matową błoną. Jola dokładnie wycelowała i strzeliła w jedno z nich. Nic się nie wydarzyło. Szarawa płyta chroniąca oczodół okazała się wystarczająco mocna, by odbić pocisk wystrzelony nawet z tak bliskiej odległości. Stworzenie uniosło łeb, jednak zastygający cenzir nie pozwolił mu na nic więcej.\nTrzymając się w bezpiecznej odległości, Jola obeszła dużą czarną kałużę z uwięzioną w niej bestią. Strach wiedział, dokąd i po co tak gna, więc i dziewczyna chciała poznać przyczynę. Musiała przejść spory kawałek – słońce zbliżało się już do zenitu, kiedy w polu widzenia pojawiły się skały. Na niewysokiej półce skalnej znajdowało się gniazdo bestii. Joli nie było łatwo się tam wdrapać – stworzenie wybrało sobie takie miejsce, w którym nie mogły dosięgnąć go krążące po stepie drapieżniki.\nZanim Jola zdecydowała się podejść do leża, długo siedziała w cieniu, wyrównując oddech po wspinaczce na strome zbocze. Nad jej głową co chwilę rozlegał się suchy stukot kości, jakieś szelesty i ciche skrzypienie. W końcu uznała, że jest gotowa, i pokonała ostatni – już dosyć łagodny – odcinek stoku. Leżące na płaskim szczycie skały gniazdo otaczały masywne głazy, zaś dno pokrywała gruba warstwa połamanych kości wymieszanych z odchodami. Pośród tej mieszaniny szczerzyły się ludzkie czaszki.\nNa gnijących resztkach mięsa, strzępach przesiąkniętego krwią materiału, śmieciach i kawałkach skorupek podskakiwała trójka młodych. Każdy z malutkich strachów ważył więcej niż Jola, ale na razie nie stanowiły dla niej zagrożenia – powolne, ślepawe, z niewielkimi wiotkimi skrzydełkami. Pokrywająca ich ciała łuska nie zdążyła jeszcze stwardnieć i nabrać wytrzymałości stalowego pancerza.\nJola stała w milczeniu, obserwując, jak malutkie strachy brykają w gnieździe, zgrzytają walającymi się po podłożu kośćmi, wyrywają sobie do połowy obgryzioną ludzką rękę, w której wciąż dało się rozróżnić dłoń. Tylko stała tak i patrzyła. Pisklęta bestii były odpychające, a jednocześnie miały w sobie coś rozczulającego – jak wszystkie dzieciaki.\nJedno z nich podpełzło do nóg Joli i wyciągnęło na długiej szyi paskudny łebek, z niespodziewaną zaciekłością próbując capnąć ją za but. Dziewczyna cofnęła nogę i uniosła karabin, celując pisklęciu w głowę.\nStrach trzeba tłumić w zarodku, nie można pozwolić, by się rozwinął i przejął nad tobą kontrolę.\nStrach trzeba tłumić w zarodku.\n* Postać z książki Wiktora Noczkina „Власть оружия” (niewydanej w Polsce – przyp. tłum.).\n82°55′50″ в. д.