Odleżyny | Polskie centrum odszkodowań\nPomożemy Ci uzyskać odszkodowania w całej Wielkiej Brytanii,\nw tym na terenie Anglii, Walii i Szkocji:\nOpublikowano: 10 kwiecień 2013\tOdsłony: 23071\nRany odniesione w skutek długotrwałego nacisku, znane najczęściej pod pojęciem odleżyn, powstają w najbardziej wrażliwych na kontakt częściach ciała, w których skóra oraz znajdująca się pod nią tkanka, znajdują się blisko kości, tzn. w okolicach kości krzyżowej, kości ogonowej, pośladków oraz bioder. Odleżyny mogą się również pojawiać na piętach, łokciach, tyle głowy i wielu innych miejscach naszego ciała.\nCo powoduje powstanie odleżyn?\nOdleżyny pojawiają się najczęściej w tych partiach ciała pacjenta, które w wyniku jego długotrwałego pozostawania w tej samej, najczęściej leżącej pozycji, są wystawione na działanie intensywnego nacisku. Powoduje on częściowe lub całkowite ograniczenie przepływu krwi, co prowadzi do uszkodzenia tkanek i obumierania komórek, a następnie do powstania ran, które są szczególnie podatne na infekcje.\nPrawdopodobieństwo rozwinięcia się odleżyn jest szczególnie duże w miejscach, w których skóra wymaga szczególnej higieny lub które mają tendencje do wzmożonej potliwości.\nW wyniku długotrwałego zaniedbania ww. warunków, masowe obumieranie komórek staje się przyczyną otwierania się różnego rodzaju ran, które mogą prowadzić do chorób, a w niektórych przypadkach – nawet do śmierci.\nDlaczego warto występować z roszczeniem?\nW 95% przypadków odleżynom można przeciwdziałać w bardzo łatwy sposób - poprzez zastosowanie właściwej obserwacji oraz opieki medycznej. W związku z powyższym, pojawienie się odleżyn nie znajduje żadnego wytłumaczenia. Zgodnie z treścią NICE pressure ulcer guidelines, pacjenci, którzy znajdują się w grupie ryzyka powinni domagać się regularnej zmiany pozycji, w której znajduje się ich ciało w celu zapobieżenia powstania tego typu ran. Jeżeli zaś dojdzie już do wystąpienia ran - powinny one być dokładnie i systematycznie monitorowane. Poprzez rozpoczęcie postępowania odszkodowawczego z tytułu uszczerbku na zdrowiu odniesionego na skutek odleżyn, możliwym jest zdobycie środków pozwalających na pokrycie leczenia.\nJak szerokim zjawiskiem są odleżyny?\nNiestety odleżyny wydają się być narastającym problemem – w 2010 r. zostały one uznane za przyczynę śmierci blisko 27 000 pacjentów, co stanowi wzrost o 50% w porównaniu z poprzednim dziesięcioleciem. Wskazuje to na olbrzymią przepaść w opiece medycznej. Obecnie do 20% pacjentów przebywających w domach opieki cierpi z powodu odleżyn, a blisko 30% ogółu społeczeństwa znajduje się w grupie ryzyka.\nPodręczniki autoryzowane przez NHS i NICE dostarczają jasnych zaleceń co do profilaktyki i metod leczenia odleżyn; ponadto ww. dokumenty w sposób oczywisty wskazują, iż w przypadku pojawienia się odleżyn, winę ponosi personel, który nie zapewnił pacjentowi wystarczającej opieki. Wobec pozostawienia procederu zaniedbań bez jakichkolwiek konsekwencji, nie można oczekiwać polepszenia się standardów pracy służby medycznej.\nKto jest zagrożony odleżynami?\nLudzie cieszący się dobrym zdrowiem rzadko kiedy padają ofiarami odleżyn. Jeżeli osoba zdrowa odczuwa brak komfortu w danej pozycji, zmienia ją przywracając tym samym krążenie krwi do uprzednio zablokowanych obszarów ciała.\nOsoby, które są zdane na łóżko, krzesło lub też nie są w stanie dokonać zmiany położenia swojego ciała bez pomocy innych, stanowią grupę szczególnie zagrożoną powstaniem odleżyn. W związku z tym, pacjenci, którzy powracają do zdrowia po poważnej operacji, osoby z dużą nadwagą, lub też chorzy cierpiący z powodu bezwładu lub zredukowanej świadomości, w rezultacie swojego ograniczenia ruchliwości i percepcji są szczególnie podatne na rozwinięcie się odleżyn.\nKlasyfikacja i dotkliwość\nKlasyfikacja odleżyn jest zależna od ich stopnia zaawansowania. Gradacja rozpoczyna się od stopnia 1 odznaczającego się najmniejszą dotkliwością, a kończy się na stopniu 4, który określa rany sięgające aż do kości. Odleżyny doprowadzone do tego stanu rzadko kiedy można wyleczyć – mają one tragiczne konsekwencje dla dalszego standardu życia pacjenta.\nProces leczenia odleżyn zakłada z reguły usunięcie martwych tkanek oraz monitorowanie ewentualnej infekcji. Regenerujące się tkanki wymagają dostarczenia substancji odżywczych - z tego też powodu do diet zostają wprowadzone zmiany, które gwarantują dostarczenie odpowiedniej ilości składników. Zostają również przedsięwzięte inne środki takie jak zastosowanie specjalnych materaców, mające na celu zapewnienie, iż rana nie będzie poddana działaniu ciśnienia.\nCzy może dojść do komplikacji?\nPodobnie jak w przypadku każdej otwartej rany, tak i w przypadku odleżyn – możliwym jest wdanie się infekcji; tutaj jednak, w związku z tym, iż rana może sięgać tkanek miękkich, komplikacje mogą przybierać szczególnie poważny charakter. Często zatem, przy okazji odleżyn dochodzi do zakażenia, czasami do gangreny, a nawet powikłań w pracy nerek.\nJak już wspomnieliśmy - odleżyny są zaniedbaniem, któremu można stosunkowo łatwo zapobiec. Praktycznie każde roszczenie, którego przedmiotem są odleżyny oraz ich konsekwencje, ma wysokie szanse na sukces. Wysokość odszkodowania zależeć będzie od strat finansowych poniesionych w wyniku zaniedbania medycznego oraz jego wpływu na cierpienie oraz jakość życia.\nW przypadku pojawienia się odleżyn, poszkodowany powinien niezwłocznie skontaktować się z naszą firmą. Konsultacja z naszym ekspertem, który specjalizuje się w dziedzinie zaniedbań medycznych, pozwoli na uzyskanie rzetelnych informacji dotyczących roszczenia odszkodowawczego, które przysługuje poszkodowanemu za podrzędną opiekę medyczną.


Nieruchomość posiada kształt nieregularny, jest niezagospodarowana. Zgodnie z zapisami „Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta Sosnowca” jest przeznaczona pod tereny mieszkaniowe jednorodzinne (symbol A2a.4/2.MN1) z dopuszczeniem usług komercyjnych (TU1).\n3. Przetarg odbędzie się w dniu 4.12.2020 r. o godz. 9.30 w Urzędzie Miejskim w Sosnowcu, al. Zwycięstwa 20, w sali 307, II piętro. Poprzedni przetarg odbył się dnia 5.06.2020 r.\n4. Zainteresowani przetargiem zobowiązani są do wpłaty wadium w ustalonej wysokości i wyznaczonym terminie. Wysokość wadium wynosi: 54.000,00 zł (słownie: pięćdziesiąt cztery tysiące złotych). Wadium należy wpłacić przelewem do dnia 30.11.2020 r. do godz. 18.00 na rachunek bankowy Urzędu Miejskiego w Sosnowcu: PKO BP S.A. nr 73 1020 2313 0000 3902 0579 4468 (w dniu 30.11.2020 r. środki finansowe muszą znajdować się na koncie Urzędu Miejskiego w Sosnowcu).\n15. Osoba zainteresowana udziałem w przetargu zobowiązana jest do zapoznania się z dokumentami przetargu w tym z przebiegającą przez działkę nr 1408/40 siecią gazową Ø63 należącą do Polskiej Spółki Gazownictwa Sp. z o.o., kablem telekomunikacyjnym, a także z przebiegającym w granicy z działką 1398/1 kablem elektroenergetycznym oraz murem oporowym. Dokumenty przetargu są do wglądu w Wydziale Gospodarki Nieruchomościami ul. I. Mościckiego 14, IV piętro, pokój nr 419, tel. 32 296 06 68.


Most Jagielloński nie ma odbiorów. Nie otwarto go w weekend | Gazeta Wrocławska\nMost Jagielloński nie ma odbiorów. Nie otwarto go w weekend\nEwa Wilczyńska 25.09.2015\nWbrew zapowiedziom, wyremontowany południowy most Jagielloński nie został w sobotę otwarty dla ruchu. Otwarcie przeprawy odwołano, bo most nie przeszedł jeszcze odbiorów. Kiedy most zostanie otwarty? Do końca nie wiadomo. Zarząd Dróg i Utrzymania Miasta mówi o przyszłej sobocie - 3 października. Urząd miejski podaje z kolei datę 30 września (środa).\nRemont południowego mostu Jagiellońskiego (na pasie w kierunku Psiego Pola) rozpoczął się jesienią ubiegłego roku. Miał się zakończyć w połowie czerwca 2015, jednak przeciągnął się, bo okazała się konieczna przebudowa gazociągu i dodatkowe wzmocnienie metalowej konstrukcji przeprawy. Nowy termin został wyznaczony na piątek, 25 września. Magistrat informował, że właśnie do tego dnia na ul. Kochanowskiego potrwają utrudnienia w ruchu. W sobotę most miał być już czynny.\nDlaczego nie został otwarty zgodnie z planem? Bo dopiero w piątek z mostu zeszli robotnicy. I przeprawa nie ma jeszcze odbiorów.\n- Nie obiecywaliśmy, że most zostanie otwarty 25 września, a jedynie że wtedy skończą się prace. Inwestycja zakończyła zgodnie z planem. Teraz musimy jeszcze przeprowadzić próby obciążeniowe - mówi Ewa Mazur z Zarządu Dróg i Utrzymania Miasta. To potrwa przynajmniej do środy. Bardziej prawdopodobne jest, że most zostanie otwarty dopiero w przyszły weekend. Choć i tu pewności nie ma.\n- Zanim zostaną przeprowadzone próby obciążeniowe, konieczne jest zdemontowanie mostu podwieszanego, z którego były prowadzone prace - tłumaczy Mazur.\nMost podwieszony stanowi bowiem dodatkowe obciążenie, które zafałszowałoby wyniki próby. - Dopiero gdy będziemy mieli wyniki tych prób, możliwe będzie stworzenie ostatecznego protokołu oddania inwestycji - wyjaśnia Ewa Mazur. I tak najwcześniejszym terminem oddania mostu jest środa. Chociaż ZDiUM na razie zapowiada, że kierowcy pojada tamtędy dopiero za tydzień.\n- Jeśli komisja i wykonawca zakończą swoje czynności wcześniej niż w piątek 2 października, most zostanie oddany do ruchu wcześniej. Będziemy informować na bieżąco o rozwoju sytuacji - mówi Mazur.\nmost jagielloński ot...\notwarcie mostu jagie...\nmost jagielloński ob...\nTomh 29.09.2015 00:38:20\n"Nie tak dawno wyremontowano np. ul. Kasprowicza..." nie pisz głupot bo al. J. Kasprowicza została wyremontowana jedenaście lat temu, w l. 2003-2004, więc trochę czasu już upłynęło, co nie zmienia faktu, że studzienki faktycznie trochę się zapadły.\nSąsiad 28.09.2015 16:55:36\nnie o to co ten kraj może zrobić dla Ciebie, ale o to co ty możesz zrobić dla tego kraju." Pomyśl też o tym,czy jeśli nasi dziadowie i pradziadowie myśleliby tak jak Ty, w sposób samolubny i egoistyczny, to czy Ty mówiłbyś teraz po polsku, czy może po rosyjsku lub niemiecku?\npatriota? 28.09.2015 11:49:17\nza kogo miałbym walczyć w przypadku wojny w naszym kraju?\n- za takich typów jak Dutkiewicz, Moszkowski, Czuma?\n- za fantastycznie działające mpk we Wro?\n- za nowe galerie handlowe?\n- za polityków z Warszawy?\n- za sąsiada, który rysuje furę bo jest lepsza niż jego?\n- za ONR, NOP, NS?\n- za wieczną arogancję i butę urzędników?\n- za ZUS, VAT itp?\n- za opiekę zdrowotną?\n- za pedofilię w kościele?\n- za 3 lata za jointa?\nulrik 28.09.2015 11:28:12\nWcale nie mówiliśmy... mówiliśmy, że zakończone zostaną prace. A tam jeszcze trzeba zdemontować tymczasowy wiszący most. To prace zakończono? czy nie? dla mnie zakończyć prace to zrobić co trzeba i posprzątać, a z tym ostatnim jest problem, chociaż prace zakończone. Urzędnicza logika.\npola 28.09.2015 11:28:12\nJaja sobie robią w tym mieście z mieszkańców ! Śmieją się w twarz a ludzie tracą mnóstwo czasu i pieniędzy przez te korki. I zawsze władzom uchodzi to na sucho, może czas zrobić głośniej o tym problemie?\nzxc 28.09.2015 09:49:06\nNewralgiczna jest przecież przebudowa przejścia świdnickiego.\nlokomotiv 28.09.2015 09:46:26\nBRAWO! To po co trąbiliście, że zostanie OTWARTY w weekend? Po za tym - znakomicie: remont mostu trwa dwa lata,tylko w Polsce można tak się spieszyć!\nZiomal z Dzielni 28.09.2015 09:24:24\nKolejny raz urzędasy nie dotrzymują słowa. Takie tłumaczenie to wyraz arogancji i braku odpowiedzialności. Co jeszcze obieca administracja Super Prezydenta, na pewno wystrychnie nas na DUTKA !!!\nMagda 28.09.2015 07:32:21\nNo właśnie co z tym mostem. Prawdę mówiąc to mam już dosyć stania w korkach po 45 min. za nim dojadę do domu. Miałam wielką nadzieję, że zostanie on otwarty........jednak się przeliczyłam.\naa 28.09.2015 06:50:05\nW latach 90 w Czechosłowacji studzienki poprawiali do skutku aż będą na równo z ulicą i to z gwarancją kilku lat. wiem bo Polskie firmy tam pracowały. U nas przydałyby się szkoły z montażu studzienek bo tragedia jest w Polsce.\nMat 27.09.2015 19:14:11\nByłem tam dziś, rozpoczęli rozkręcanie chodników technicznych pod mostem, zostały jeszcze prace porządkowe oraz sporo wykończeniówki. Jakby pracowali od świtu do zmierzchu to są w stanie uwinąć się w 2-3 dni, ale tyle nie robią, więc możliwe oddanie po środzie.\nben 26.09.2015 17:08:54\nPrzecież ten remont to poligon dla niedojdów , to zima przyszła to gazociąg się znalazł to pieczątki nie miał ten co mieć powinien - i co kich . Dalej korasy\nwrocławiak 26.09.2015 16:47:59\nJak czytam p. Mazur to mi się rzy*gać chce .... Zawsze ma inną wersję i nikt nie zrozumiał o co wcześniej urzędowi chodziło ...\nbyrcyn 26.09.2015 16:00:54\nOsobowicki - bo tam już naprawdę tragedia. Zresztą od pl. Staszica-Reymonta do mostu, też jest pilnie potrzebny remont !\nGość 26.09.2015 14:58:15\nMafia Dutkiewicza "godnie żyjąca" za pieniądze publiczne to tez drobiazg.\nDworski agitator próbuje nieudolnie zakłamać rzeczywistość.


Budowa browaru w Jarocinie dobiega końca. Wiemy, kiedy otwarcie [WIDEO] - jarocinska.pl - wiadomości - informacje - ogłoszenia – portal - Jarocin\n13:03 / 23.03.2018\nBudowa browaru w Jarocinie dobiega końca. Wiemy, kiedy otwarcie [WIDEO]\nfot. Materiały Rock Browar Jarocin\nJarocin. Browar Jarocin. Rock Browar Jarocin. Browar w Jarocinie. Piwo z Jarocina\nDobiega końca budowa pierwszego browaru w Jarocinie. - W sferze budowlanej zostały naprawdę detale. Kończymy po nocach - przyznaje Przemysław Szyduk, prezes spółki Rock Browar Jarocin. - Zakładamy, że odbiór budynku nastąpi do końca miesiąca. Zaraz po świętach zaczynamy montowanie wyposażenia warzelni. Pierwsze warzenie piwa planujemy na 20 kwietnia.\nWłaściciele spółki zainwestowali w historyczne w skali Jarocina przedsięwzięcie ponad milion złotych. Oficjalne otwarcie Rock Browar Jarocin zaplanowano na piątek 18 maja. Z tej okazji w klubie Kontrapunkt w Spichlerzu Polskiego Rocka wystąpi na biletowanej imprezie Kaliber 44 [ZOBACZ TUTAJ].\nCiekawi smaku rockowego trunku, nie będą musieli długo czekać. - Na koncercie inauguracyjnym będzie pierwsze piwo uwarzone w Jarocinie- zapewnia prezes Szyduk.\nZobacz WIDEO - jak powstawał browar w Jarocinie.\nCzekasz na piwo z Jarocina?\nankieta dodana 11.10.2017, ilość wszystkich głosów: 1072\nSprzęt w browarze już jest. Niebawem rozpocznie się warzenie piwa [WIDEO]\n09.04.2018 komentarzy 9\nJarocin. Browar Jarocin. Rock Browar Jarocin. Pierwszy browar w Jarocinie. Piwo z Jarocina Tak jak pisaliśmy przed kilkoma tygodniami...


ᐉ Serwis pieców w Pszowie - cena, opinie │ OTOmistrz\nSerwis pieców i kotłów gazowych w Pszowie\nSerwis pieców i kotłów gazowych ⇾ Pszów\nNaprawa kotła lub pieca powinna być realizowana przez fachowców posiadających doświadczenie, niezbędne urządzenia pomiarowe i remontowe, a także uprawnienia do wykonywania takich prac. Zwróć się do specjalistów z serwisu OTOmistrz w Pszowie, a zapewnią fachową obsługę Twojego kotła lub pieca, dbając o każdy szczegół.\nSerwis pieców i kotłów gazowych: najlepsze rozwiązania w Pszowie od fachowców z serwisu OTOmistrz\nOferują fachowy serwis kotłów i pieców w Pszowie. Świadczą fachowe usługi obsługi urządzeń grzewczych od polskich producentów. Konserwację najlepiej wykonywać przed zimą, najbardziej odpowiednim czasem będzie kończący się sezon grzewczy, ponieważ wówczas urządzenia przeszły wysoką eksploatację. Istotny jest regularny przegląd kotłów grzewczych i przeprowadzanie napraw, gdyż zapewni to ich sprawne działanie przez długi czas. W trakcie wykonywania zleconej usługi, pracownicy udzielą informacji o stanie kotłów, a także jeśli będzie taka konieczność – potrzebie wykonania prac naprawczych.\nZakres usług naprawy kotłów grzewczych i pieców w Pszowie obejmuje:\nNaprawa kotłów w Pszowie\nNaprawa pieców w Pszowie\nNaprawa kotłów elektrycznych i gazowych – jeden z podstawowych kierunków działalności wykonawców z serwisu OTOmistrz w Pszowie. Do nich można zwrócić się zarówno w celu zamówienia serwisowania kotła, jak i diagnostyki urządzenia, wymiany dowolnych podzespołów, które uległy zużyciu lub dokonania wpisu do księgi gwarancyjnej kotła. Z reguły to małe firmy, których pracownikom można powierzyć serwisowanie kotłów od znanych producentów, w tym Junkers, Viessmann, Vaillant, Buderus, Termet, Immergas, Ariston i in. Można im zlecić zarówno naprawy gwarancyjne, jak i pogwarancyjne, chętnie podejmują się trudnych wyzwań i realizują pilne zlecenia.\nNaszym wykonawcom w Pszowie można zlecić realizację szerokiego zakresu prac, związanego z naprawą pieców gazowych i elektrycznych, w tym: przeglądy okresowe, czyszczenie urządzeń z wydaniem zaświadczeń, niezbędnych do rozpoczęcia eksploatacji, odkamienianie i montaż osprzętu, a w piecykach gazowych także regulację ciśnienia gazu. Podstawą zawsze skutecznej realizacji serwisowania pieców w Pszowie przez specjalistów z naszego serwisu jest dokładne przestrzeganie zaleceń producentów takiego sprzętu, a także wykorzystanie wysokiej jakości części zamiennych i urządzeń naprawczych.\nFachowa konserwacja pieców i kotłów w Pszowie\nSpecjaliści z serwisu OTOmistrz oferują: czyszczenie kotłów grzewczych z zastosowaniem metod chemicznych, uruchamianie urządzeń grzewczych, montowanie kuchenek gazowych, przeprowadzanie konserwacji kotłowni gazowych i olejowych, jak również fachowe doradztwo dotyczące zakupu tego rodzaju urządzeń. Fachowcy wykonują swoją pracę w sposób bardzo dokładny, czego potwierdzeniem są liczne certyfikaty. Do realizacji każdego zlecenia podchodzą w sposób profesjonalny, awarie starają się usuwać w możliwie jak najkrótszych terminach. Istotne jest, aby naprawa kotłów i pieców w Pszowie była wykonywana tylko przez osoby, które się na tym znają – kompetentnych serwisantów. Ich doświadczenie oraz wiedza wpłyną na zachowanie sprawności i bezpieczeństwa urządzenia.\nZ obserwacji wynika, że konserwowanie kotłów grzewczych jest czynnością pomijaną przez wielu właścicieli. Wielu z użytkowników kotłów nie stosuje się do zaleceń i nie zleca systematycznej usługi konserwacji. Zdarza się, że konserwacja jest robiona dopiero wtedy, kiedy stan urządzenia jest już zły. Warto zatem pamiętać o regularności w przeprowadzaniu konserwacji. Nie można zaoszczędzić na pomijaniu tego aspektu, ponieważ może to prowadzić do poważnych awarii kotła, a w następstwie kosztownych napraw. Najlepiej do prowadzenia usługi konserwacji zatrudnić fachowca. Specjalista od kotłów w Pszowie w odpowiedni sposób zajmie się urządzeniem, pomoże w wydłużeniu jego użytkowania, co pozwoli zminimalizować koszty większych napraw. Serwis daje możliwość wykrycia drobnych usterek, a także ich szybkiej naprawy. Nie warto ryzykować nieprzewidzianej konieczności naprawy kotła, zwłaszcza, że takie rzeczy potrafią zaskakiwać w najmniej oczekiwanym momencie. Lepiej zdążyć przed powstaniem poważnej awarii i zamówić usługę konserwacji, gwarantuje to komfort użytkowania urządzenia.\nOpinie o serwisie pieców i kotłów gazowych w Pszowie\nCzęsto zadawane pytania o serwisie pieców i kotłów gazowych w Pszowie\n⭐ Dlaczego warto zadbać o regularną konserwację kotła w Pszowie?


Tytuł: Alpy Zachodnie 2019\nNapisane: 29 lip 2019 00:20\nChyba już najwyższa pora ,aby założyć temat ,bo do wyjazdu zostały 3 dni.\nUmarł król ,niech żyje król ! Miał być wypad na Nordkapp ,ale kolejny raz nie wyszło,\nczyżby jakieś fatum nad moją Skandynawią wisi ,może w 2020 się uda .\nDla pocieszenia oglądam właśnie na Travel Chanel relację Henry Cole'a z motocyklowego\nwypadu do Skandynawii.\nWobec fiaska Nordkappu podłączam się do wypadu kolegi Seebsta ,z którym miałem\nprzyjemność być już w Alpach w 2017.Tym razem zwiedzimy liczne atrakcje głównie\nw Szwajcarii i Francji ,ale zahaczymy też o włoskie Dolomity !\nTermin od 2 do 18 sierpnia ,z tolerancją jednego dnia w lewo czy w prawo.\nPoglądowa mapka całego wypadu wygląda mniej więcej tak (oczywiście uwzględniając ograniczenia Googla )\nDo ustalenia zostanie w którą stronę będziemy kręcić tą pętlę ,czyli czy zaczniemy od Włoch a potem do Francji i Szwajcarii,\nczy odwrotnie.W każdym bądź razie to w zasadzie zarys przejazdu ,bo oczywiście w Alpach to będziemy robili wypady po przełęczach\nA co ja chciałbym zwiedzić/zobaczyć/przejechać;\n-pętlę przełęczy w Dolomitach w przewodniku nazwaną Ósemką Sella\n-koniecznie trasę w Kanionie du Verdon\n-kolejną pętlę w Alpach Delfinackich,czyli wokół kurortu Alpe-d'Huez\n-dwie najwyższe przełęcze w Całych Alpach ,czyli Col de la Bonette oraz Col de L'Iseran,\ni powiązane z nimi legendarne trasy Route des Grandes Alpes oraz Route Imperiale\n-kolejna fantastyczna pętla górska koło Andermattu ,m.in. z przełęczą St.Gottharda,\nz sumą przewyższeń 17300 m na 280 km trasie\n-małą i dużą przełęcz Św.Bernarda\n-Sustenpass,ponoć najładniejsza przełęcz w całych Alpach\n-Nufenenpass,najwyższa przełęcz w Szwajcarii\nJakby było jeszcze trochę czasu (w co wątpię ),to by było do zrobienia jeszcze parę przełęczy\nw zachodniej Austrii .Trzeba pamiętać ,że każda taka pętla w Alpach to po 200-300 km ,czyli\nz dojazdem to bity cały dzień.A i jeszcze mi się przypomniał ten tunel wydrążony w lodowcu\nw zachodniej Austrii,Seba pamiętasz go ?\nNo i zakładam ,że dojazdówki do Alp z Polski zrobimy na jeden strzał i to taki po ok 1000 km,\nale zważywszy ,że zakładam ,że będziemy jechali autostradami to jest do zrobienia,choć dupsko będzie boleć ,ha,ha\nNapisane: 29 lip 2019 00:30\nPonieważ coś z mapką poszło nie tak i miałem problem ,że tą mapkę edytować\nją w nowym poście.\nhttps://www.google.pl/maps/dir/Podkowa+ ... !3e0?hl=pl\nRozważamy również wariant z dojazdem / powrotem przez Wrocław ,a dalej przez Niemcy.\nJedziemy w trzech i będą tym razem aż 3 kamery,zatem można liczyć na bogactwo materiału\nfilmowego i to jeszcze z różnych ujęć.Tylko kto i kiedy przerobi na filmiki ?\nNapisane: 01 sie 2019 08:33\nI dzisiaj jest mój ulubiony dzień ,dzień startu wypadu !\nOkoło południa ruszamy z Podkowy razem z Łukaszem,w kierunku Zgorzelca (wybraliśmy wariant przez Niemcy ).\nTam jutro dołączy Sebastian i już w komplecie mamy plan dojechać w Alpy ,\nz pewnością austriackie, a może nawet włoskie.Wiele zależy od pogody,niestety prognozy są takie,\nże nas zmoczy i to nie raz, przez te pierwsze 2 dni .\nNie spodziewamy się w tym czasie żadnych fajerwerków ,bo to będzie klasyczny dojazd.\nNapisane: 01 sie 2019 13:24\nSzerokości i udanego wyjazdu!\nJakbyście zahaczyli o Szwajcarię to polecam Klausepass.\nNapisane: 02 sie 2019 00:27\nSzwajcaria to gwóźdź programu,ale mamy tak bogate plany,że nie wiem\nczy się wyrobimy.\nTrochę późno ,ale napiszę krótką relację z dnia pierwszego.\nJesteśmy w hotelu w Zgorzelcu,ponad 500 km przybyło na budzikach.\nTransfer poszedł w miarę sprawnie ,co prawda nie obyło się bez małych zawirowań ,\nbo Fido podejrzewał,że mu powietrze schodzi z tylnej opony .Ale okazało się ,że jednak nie,\na takie podejrzenie padło ,bo moto dostawało shimmy przy dużych prędkościach.BYć może ,\nprzez torby i kufry.\nNo i jeszcze graliśmy w rosyjską ruletkę z ,deszczowymi chmurami,które co i raz mijaliśmy ,a to z lewej ,\na to z prawej strony .Aż w końcu ,w okolicach Legnicy ,ciepły deszcz zlał nas do suchej nitki ,bo trafiliśmy w oko cyklonu!\nPrzez deszcz przejeżdżaliśmy przez jakieś 15 minut ,i przez podobny czas wyschliśmy !\nNapisane: 02 sie 2019 12:06\nTo jak dotrzecie do Szwajcarii to pamietajcie, że ręka z gazu\nFotoradary są wszędzie - nawet w miastach..\nNapisane: 05 sie 2019 23:05\nTo ostrzeżenie kapkę za późno przyszło,bo Sebie coś strzeliło w oczy ,\na teraz rozkminia czy fotoradar powtarza zdjęcie z tyłu ?\nMy już nawinęliśmy po ok. 2400 km ,aktualnie mamy bazę nad Jez. Como we Włoszech,\nskąd wpadamy do Szwajcarii.Na jutro też jest taki plan ,ale może go pokrzyżować deszczowa\npogoda .Już dzisiaj mieliśmy taką sytuację na San Bernandino,przy drugim przejeździe trochę\npokropiło ,ale na tyle mocno,że odebrało całą frajdę z jazdy.\nA teraz powieszę 3 prezentacje ,z pierwszych 3 dni w Alpach.\nTo z latania we włoskich Dolomitach\nJeszcze Wlochy ,w roli głównej Gavia\nAto pierwszy dzień po Szwajcarii\nNapisane: 06 sie 2019 08:20\nJeżeli ten piękny błysk był w Szwajcarii to niestety, ale są tam też combo zestawy robiące przód i tył jednocześnie - kolega, który tam mieszka dostał pocztą niedawno 40CHF za 52/50 LOL\nPS. Czym rejestrowaliście trasę, że na relive wrzuciliście? Ostatnio strava zerwała z nimi połączenie i już nie można przesyłać ze stravy tras.\nNapisane: 07 sie 2019 00:25\nTrasę rejestrował Seba właśnie w relive.\nDzisiaj pogoda pokrzyżowała nam plany i zamiast zaliczyć 8 przełęczy wokół Andermattu\nw Szwajcarii ,zjechaliśmy cudowne ,górskie Jezioro Como ( 100 km długości ),a następnie\npozwiedzaliśmy Mediolan ( też było warto ),a na koniec wylądowaliśmy na nocleg pod Turynem.\nPlan na jutro ,to Francja ,tylko jeszcze nie wiemy ,czy na północ ,czyli Mont Blanc,\nczy na zachód ,a wtedy do zrobienia przełęcze wokół L'Alpe d'Huez ,czy też kierunek południowy ,\na więc trasy w Alpach Nadmorskich .Wszystko zależy od prognozy pogody !\nNapisane: 09 sie 2019 00:20\nDzisiaj była wyśmienita pogoda ,więc poszliśmy za ciosem,zaliczyliśmy małą i dużą ,\nprzelęcz Św. Bernarda,najwyższą przełęcz w całych Alpach ,czyli francuską Col de l'Iseran\n( 2770m ,a w punkcie widokowym ponad 2800 m ) i kilka innych.Kręciliśmy sie dzisiaj na pograniczach\ntrzech państw ;Włoch,Szwajcarii i Francji , i sam już nie wiem ile razy przekraczaliśmy granicę,ale wiele !\nNawinęliśmy ponad 430 km i w zasadzie ,cały czas kręciliśmy wokół naszego jutrzejszego celu,\nczyli Mont Blanca ! Zresztą mamy na niego widok z okien hotelu w Chamonix.\nA tak wygląda infografika z naszych ostatnich dwóch dni jazdy po Alpach ;\nTo z nad Jez. Como i Mediolanu\nA to trasa dzisiejszego dnia.\nPoza tym filmiki się kręcą i to na 3 kamery ,zdjęcia się robią ,tylko nie ma kiedy tego obrobić !\nNapisane: 10 sie 2019 02:32\nSuper, zazdroszczę:) 1 tydzień lipca byłem na grossie, stelvio, jezioro como i Szwajcaria- sankt moritz i przelecze dookola. Kiedyś trzeba będzie właśnie uderzyć w totalnie zachodnie części alp więc Twoja relacja się na pewno przyda. Szerokości, udanego wyjazdu i czekamy na informacje\nNapisane: 10 sie 2019 09:08\nNo to gratulacje Matik\nA my wcoraj zdobyliśmy poboczny szczyt w masywie Mont Blancu,\nco prawdą kolejką linową ,ale i tak przebywanie na wysokości 3842 m\ndało nam się we znaki ! Do tej pory ,na kołach było rekordowe ok. 2800 m.\nNapisane: 12 sie 2019 16:55\nNapisane: 12 sie 2019 23:56\nMy Alpy mamy już zjeżdżone zasadniczo całe ,zgodnie z planem.\nPogoda nam pokrzyżowała plany i została nam do zrobienia "ósemka "\nprzełęczy wokół Andermatu w Szwajcarii ,ale chyba już nie znajdziemy w sobie motywacji\n( po tylu przełęczach zaliczonych ) i dodatkowo może zabraknąć nam czasu,\nbo wczoraj zjeżdżając już z ostatniej (! ) małej przełęczy złapałem gumę w przednim\nkole (najechałem chyba na mały odłamek skalny ).\nZapaś w szpreju nie pomógł i dzisiaj walczyliśmy cały dzień aby ogarnąć temat,\ni halinka ma nową przednią oponę.\nA jutro wisienka na torcie ,czyli Kanion Du Verdon ,\na potem zasłużony odpoczynek (plażing ,leżing w Nicei ,jakieś zwiedzanie i powrót\ndo domu .\nNapisane: 14 sie 2019 01:06\nI jeszcze trochę zaległych prezentacji\nKolejne przełecze francuskie\nJedne z ostatnich,ale za to najwyższych przełeczy we Francji\nZ kanionu du Verdon,no i ta domniemana wisienka na torcie okazała się robaczywa ,ha,ha\nNapisane: 14 sie 2019 14:35\nNapisane: 15 sie 2019 10:37\nByłeś tutaj: https://www.dangerousroads.org/europe/f ... rance.html\nNapisane: 15 sie 2019 22:40\nJesteśmy na noclegu pod Villach w Austrii i tu znowu leje !\nNa Col du Chaussy akurat nie byliśmy ,ale na kilku bardzo podobnych\nprzełęczach to i owszem.\nA relacja to dopiero będzie ,póki co to tylko prezentacje były ,\nwłaśnie się wymieniamy materiałami (fotki,filmiki ) !\nCiekawe kto i kiedy przejrzy materiały z 3 kamer ,a tylko ja mam ponad 20 h\nnagrań i wcale nie byłem pod tym względem najlepszy.\nDobra wiadomość jest taka ,że poza GoPro do nagrywania krótkich filmików\nz każdej większej przełęczy używałem nowej komórki (zakupiona na 2 dni przed wyjazdem ),\nz 4 obiektywami ! I te filmiki można bez żadnego montażu powiesić !\nNapisane: 18 sie 2019 21:45\nDotarłem dzisiaj do domu .6060 km wskoczyło na budzik\nPrzelatałem dotąd na moto 10 sezonów i ani razu gumy nie przebiłem !\nA na tym wypadzie spotkało mnie to dwukrotnie !\nTym razem pod Kielcami musiałem na jakiś gwóźdź tyłem wjechać ! Noż q...wa !\nPonownie rzecz ma miejsce w niedzielę po południu .\nTym razem jednak pianka zadziałała (ciekawe czy wulkanizator się "ucieszy " )\nNapisane: 21 sie 2019 21:43\nTrochę się już pozbierałem po powrocie,to i nadeszła pora na właściwą relację\nz wypadu.Dzień pierwszy bez historii,już zresztą opisałem (transfer W-wa - Zgorzelec )\nDzień drugi ,to też transfer ,tym razem Zgorzelec -_Włochy .\nPonad 900 km autostradowej jazdy.Jedyne co warto odnotować ,to luzowanie\nłańcucha w bandicie Fida (jeszcze w Polsce ) oraz 200 km deszczowej "pompy "\nprzez Austrię .\nWarto odnotować ,że na autostradach hajka zostaje mistrzem oszczędzania paliwa,\nzużywa go mnie niż duży i mały bandit !\nW następnym poście będą Wasze ulubione,zdjęcia i filmiki,\nbo zacznie się właściwa jazda po Alpach !\nA propos,czy coś się zmieniło w zasadach wieszania fotek na forum ?\nCzy dalej tylko 8 fotek w max rozmiarze 800 X 800 pikseli ?


ETM: Kayax prezentuje: Zalewski, Mary Komasa, Kroki, Bownik, Swiernalis i gość specjalny Natalia Przybysz – CoJestGrane24.pl\nETM: Kayax prezentuje: Zalewski, Mary Komasa, Kroki, Bownik, Swiernalis i gość specjalny Natalia Przybysz\n26.11.2016, godz: 20.30\nZapraszamy na showcase artystów z wytwórni Kayax, który odbędzie się 26 października w Teatrze Studio.\nKrzysztof Zalewski - człowiek-orkiestra, multiinstrumentalista, autor i kompozytor, grał m.in. w zespole Nosowskiej oraz Hey, współtworzył Muchy i Japoto, gra z Brodką, a wraz z Budyniem skomponował piosenki do filmu „Jeż Jerzy”. Na tegorocznym koncercie Zalewskiego na Co Jest Grane 24 Festival było liryczno-akustycznie i dziko-rockowo, były covery i piosenki autorskie, a na sam koniec przyszedł czas na hip-hop. Z Krzysztofem Zalewskim wystąpi gościnnie Natalia Przybysz! Artystka udziela się gościnnie na najnowszym albumie Zalewskiego "Złoto". Wzięła udział również w teledysku promującym to wydawnictwo.\nMary Komasa to jeden z najciekawszych debiutów ostatnich lat. Na jej płycie słowiańska melancholia idealnie współgra z mrocznym rockiem, pochmurną alternatywą i nostalgiczną nową falą. W tym roku Komasa zagrała koncerty m.in. na Orange Warsaw Festival.\nShowcase Kayaxu to też Bownik, Swiernalis i Kroki. Wszyscy wydali właśnie swoje debiutanckie płyty: z nowoczesnym popem (Bownik), mroczną balladą (Swiernalis), kalejdoskopem, układanką brzmień z różnych stron muzycznego świata (Kroki).\nUwaga, studenci! Wejście na koncert z biletem studenckim wyłącznie po okazaniu ważnej imiennej legitymacji studenckiej.\ncena biletu dla studentów w przedsprzedaży: 35 zł\ncena biletu dla studentów w dniu koncertu: 45 zł\nMary Komasa- Oh Lord\nNatalia Przybysz / screen z teledysku "Miłość Miłość"


W tym miejscu należy pogratulować i podziękować tym wsxystkim, którzy oddali swoje głosy na takiego prezydenta, który tak świetnie panuje nad wszystkim co wiąże się z administrowaniem miastem. Odpowiedzialność, kompetencja i szczególne umiejętności w każdej dziedzinie.\nTo przechodzi wszelkie wyobrażenia. Czemu jeszcze nie ma oświadczenia Witkowskiego o złożeniu przez niego rezygnacji z funkcji prezydenta? Kolejny przykład kompletnego braku nadzoru nad wszystkim w mieście. Tu nie wystarczy zwolnienie ciecia z tej spółki, za taki bajzel odpowiada osobiście prezydent.\nSzkoda tego pięknego miasta. POśmiewisko na całą Polskę\nPOtologi wicia i frycia ciąg dalszy.A ,,prezes naszego klubu (spółdzielni) niewinny,,Jak ,,marszałek,, KOPERTA.Czy PedOfile z Zatoki Świń z ,,prezydentem,, Sopotu na czele.P.S.prezesi spółdzielni to czerwona zaraza.Która PO-winna być,dawno PO-goniona.\nWszyscy Radni BEZRADNI\nDlaczego RADNI miejscy nie rozliczają Prezydenta? Czy oni wszyscy (bez względu na opcje) pobierają diety?\nXyz, no i co z tego. Ja za to teraz zapłacę. Nie Witkowski. Aleście prezydenta wybrali. Same porażki. Naszym kosztem.\nJak to możliwe, że z jednej z najbiedniejszych spółek w mieście można w tak lekki sposób płacić tyle pieniędzy. Niech Prokuratura zobaczy jak to możliwe, aby kilka razy płacić z publicznych pieniędzy za usługi lub towar (bez umowy z wykonawcą/dostawcą). Jak można płacić bez dokumentów żródłowych: faktura?\nW 2019 roku spółka córka POLSKIEJ GRUPY Zbrojeniowej przelała 4 miliony złotych na fałszywe konto i została oszukana w podobny sposób. Pod kogo podlegała w 2019 roku spółka PGZ? Czyżby pod MON, gdzie wiceministrem jest Pan Skurkiewicz? Może Pan Skurkiewicz powie jak zakończyła się ta sprawa?\nto co dzieje się w tym mieście przestaje mnie śmieszyć Inwestycje które ciągną się latami i kosztują o kilkadziesiąt procent więcej niż zakładano. Jakość inwestycji to BUBEL. Czy jest w Polsce RONDO, ULICA LUB SCIĘŻKA która PO 30 dniach rozpada się (Wojska Polskiego), czy jest miasto w Polsce w którym remontuję się parking tylko po to żeby go ROZEBRAĆ? Czy jest w POLsce takie miasto, które buduje tak długo stadion za TAAAAAAK DUUUUUUZE pieniądze\nNo i co panie Witkowski zatrudnileś pan frajerów ktorzy przekręcają miejskie pieniądze\nAle jaja Witkowskiego.\npierwsza < 2 3 4


Lubliniec z góry okiem Mateusza Zawadki - slu24.pl\nLubliniec z góry okiem Mateusza Zawadki. Wystawę fotografii oglądać można na skwerze pod MDK\n06:27, 25.02.2022 | red.\nSkomentuj Fot. MDK Lubliniec/FB\nDo 9 kwietnia na skwerze przed Miejskim Domem Kultury w Lublińcu oglądać można wystawę zdjęć z lotu ptaka autorstwa Mateusza Zawadki.\nNa fotografiach Mateusz Zawadka uwiecznił Lubliniec za pomocą drona. Zdjęcia na co dzień oglądać można na fanpage’u fotografa „Lubliniec z góry by Mateusz Zawadka”. Teraz zobaczyć można je w większym formacie.\n"Czym kieruję się w fotografii i jaki jest mój cel? Życie jest tylko jedno, a po nas pozostaną tylko zdjęcia. Muszą to być zatem pamiątki, które przetrwają o wiele dłużej i nie zgubią się w gąszczu obecnie masowo wykonywalnych zdjęć przez każdego z nas" - pisze autor na swojej stronie.\nWystawa wpisuje się w jubileusz 750-lecia istnienia Lublińca i ukazuje go z zupełnie innej perspektywy. Z góry dostrzec można wiele niebywałych kolorów i ciekawych form architektury miejskiego krajobrazu.\nUliczki, kamieniczki, zakamarki... Lubliniec ogłasza ogólnopolski konkurs\nKoszęcin, Warszawa. Dyrektor zespołu Śląsk ze statuetką Osobowość Roku\nLubliniecki Mini Talent Show, czyli utalentowani przedszkolacy w akcji\nLubliniec. Nowy pomysł biblioteki. Coś dla fanów mangi i anime\nW weekend wiele się działo na scenie. Lubliniecka Wiosna Kulturalna


Dobre rankingi pożyczek online » bezzdolnoscikredytowej.pl\nHome aktualności Dobre rankingi pożyczek online\nZdajemy sobie sprawę jak istotne jest odszukanie tej właściwej firmy pożyczkowej, która proponuje najlepsze warunki kredytowania. Choć wszystko odbywa się za pomocą internetu, to przez mnogość instytucji spoza sektora bankowego problemem staje się wyłonienie najbardziej atrakcyjnej oferty. Nie pomagają w tym reklamy w mediach, gdyż jak echo powtarzają się w nich słowa „najlepsza pożyczka”, „darmowa chwilówka” czy też porostu „weź pożyczkę”. Dlatego wiele specjalistów tej branży tworzy specjalne rankingi, które mają na celu ułatwić poszukiwania ofert pożyczek internetowych. Do ich stworzenia służą dane, które pobierane są ze stroną instytucji pozabankowej. Jedynie aktualne i zgodne z prawdą informację mogą pomoc konsumentom w natrafieniu na tą właściwą ofertę pożyczki.\nGdzie szukać dobrego rankingu pożyczek internetowych\nPodobnie jak instytucji pozabankowych, tak i stron, które udostępniają rankingi pożyczek online jest wiele. Nie dziwi więc fakt, że często różnią się od siebie miejscami zajmowanymi przez poszczególne instytucje. Bowiem podstawą każdego wykazu są dane pochodzące z firm pożyczkowych ale również ich odpowiednia analiza. To twórca rankingu opierając się na kosztach pożyczek, występowaniu lub braku darmowej chwilówki oraz opinii użytkowników tworzy swoistą listę firm chwilówek internetowych. Jednak by nie dać się się zwieźć fałszywym wskazówką proponujemy skorzystać ze sprawdzonego rankingu pożyczek dostępnego na stronie Rankinger.pl.\nDobry ranking musi zawierać aktualne dane na temat pożyczek\nStrona internetowa mieści w sobie aktualne informacje na temat pożyczek pozabankowych, z których mogą zrobić użytek wszyscy zainteresowani pożyczkami online.\nRanking pożyczek stworzony w przemyślany sposób\nDostępne na stronie internetowej rankingi pożyczek online zostały stworzony w oparciu o aktualne informacje dotyczące warunków kredytowania oraz kosztów pożyczek poszczególnych firm pozabankowych. W zależności od tego, jakim rodzajem pożyczki jesteśmy zainteresowani w danej chwili, możemy tam znaleźć rankingi:\npożyczek bez BIK\npożyczek ratalnych oraz krótkoterminowych\noraz wielu innych typów zobowiązań finansowych. W każdym z przygotowanych wykazów znajdują się informację na temat kosztów pożyczek, które obrazuje parametr RRSO wyrażony oczywiście w procentach. Ponadto każdy z wizytujących stronę internetową Rankinger.pl może dowiedzieć się ile wynosi maksymalna kwota pożyczki oraz okres jej spłaty. Finalnie potencjalni klienci firm pozabankowych mają sposobność wysłania wniosku o pożyczkę online bezpośrednio ze strony udostępniającej dany ranking.


Pielgrzymują do bł. o. Honorata Koźmińskiego wirtualnie | Niedziela.pl\n- W programie pielgrzymki jest m.in. jutrznia, godzinki, Msza św., adoracja Najświętszego Sakramentu, Apel Jasnogórski, a także konferencje, w czasie których rozważamy cztery wydarzenia z Nowego Testamentu poświęcone wskrzeszeniom - mówi „Niedzieli” brat Grzegorz Filipiuk ze Zgromadzenia Braci Mniejszych Kapucynów. Kierownik pielgrzymki zachęca do wspólnej modlitwy i duchowego łączenia się przez internet. - Medytacje, które publikujemy są dobrą okazją, aby zorganizować rodzinne rozważania oraz dzielenie się Słowem Bożym - zauważa kapucyn.\nTegoroczna pielgrzymka odbywa się pod hasłem „Reanimacja - tajemnica życia”. Brat Grzegorz Filipiuk mówi, że jest to szczególna pielgrzymka, bowiem pandemia pokazała, że wiele osób żyje w poczuciu lęku, zamknięcia się na drugiego człowieka, depresji czy rezygnacji, które sprawiają, że zniechęcamy się do jakiegokolwiek działania. - Zamiast życia doświadczamy swoistego rodzaju śmierci - mówi kapucyn. - Będziemy pokazywać pielgrzymom, co utrudnia im codzienne życie i pokażemy drogi wyjścia - wskazuje.\nTransmisje odbywają się w czterech blokach: o godz. 8.00, 10.00, 14.00 i 18.30 . Program i materiały do rozważań dostępne są także na stronie internetowej Pieszej Pielgrzymki Honorackiej.\nW spotkaniach, które od poniedziałku mają miejsce w przyklasztornym kościele w Zakroczymiu, można także uczestniczyć osobiście. Każdego roku piesza pielgrzymka z Zakroczymia do Nowego Miasta nad Pilicą odbywa się śladami bł. o. Honorata Koźmińskiego, który to 9 czerwca 1892 r. po wydaniu dekretu przez władze carskie o kasacie kapucyńskiego klasztoru w Zakroczymiu i przeniesieniu zakonników do Nowego Miasta nad Pilicą, wyruszył na pątniczy szlak.\nO. Honorat przyciągał rzesze penitentów, którzy mimo carskiej okupacji przyjeżdżali z całej Polski, aby przystąpić do sakramentu pokuty. Spowiedź odbywała się w specjalnie zaprojektowanym przez zakonnika trzydrzwiowym, zamykanym od środka konfesjonale. Miejsce to, mimo ponad 50 lat inwigilowania o. Honorata przez carskie władze, (najpierw w Zakroczymiu, a potem w Nowym Mieście nad Pilicą) stało się niemym świadkiem zakładania licznie ukrytych na ziemiach Królestwa Polskiego zgromadzeń.\nDroga do świętości bł. Honorata Koźmińskiego była naznaczona zarówno fizycznym, jak i duchowym cierpieniem, odosobnieniem i internowaniem. Gdy był nastolatkiem, władze carskie pod zarzutem spisku politycznego więziły go w warszawskiej Cytadeli. O. Honorat jako młody chłopak wyrzekł się wiary. Gdy był więziony, w celi więziennej miał widzenie Jezusa. W „Notatniku duchowym” pisał, że nawrócenie zawdzięcza swojej mamie, która pod bramą Cytadeli oraz przed wizerunkiem Jasnogórskiej Pani w kościele paulinów na warszawskim Starym Mieście polecała swojego syna Czarnej Madonnie.


Gatunek: Powieść, autor: Deotyma, motyw: Idealista :: Wolne Lektury\npojęłam, że twórczość wszędzie podlega jednym i tym samym prawom, że wszelka myśl, czy się...\npojęłam, że twórczość wszędzie podlega jednym i tym samym prawom, że wszelka myśl, czy się wyraża farbami, czy kamieniem, nutami czy słowem, zawsze musi przejść przez tortury, a twórca z nią razem. Tylko tłumowi nie pokazuje się posągu, dopóki jest nakłuty igiełkami, ale dopiero wtedy, kiedy go się dźwignie na piedestał.\nPomimo obniżenia tonu, do jakiego te słowa nagle ściągały rozprawę, musiałam przyznać pani Marcie, że jej porównanie jest wyborne. Ale pan Cezary, który, jak dostrzegłam, nie znosi dysonansów, strzelił ku niej wzrokiem niechętnym i coraz więcej do mnie zwracał rozmowę.\n— Ach, jak ja odczuwam — powtarzał — wszystko, co pani mówiła! Bo i gonienie za wielkim odkryciem jest także nieustanną twórczością. I tu poszukiwacz zdaje się pogrążony w drobiazgowych, czysto mechanicznych działaniach, a jednak ich celem jest zawsze idea, którą z niebios utopii trzeba ściągnąć na ziemię, a nie ściąga jej się bez rozdarcia i ciężkich wysileń.


Opowieść teatralna T[pl - Król umiera, czyli Ceremonie - Teatr Polski we Wrocławiu\nWe wtorek 14 listopada 2017 o godzinie 19:00 na Scenie Kameralnej w ramach cyklu wydarzeń pod hasłem Opowieść teatralna T[pl, podczas którego oglądamy zapisy dawnych przedstawień Teatru Polskiego we Wrocławiu z archiwum Teatru Telewizji, pokażemy spektakl Król umiera, czyli Ceremonie Eugène’a Ionesco w reżyserii Jerzego Grzegorzewskiego. Wstęp wolny, zapraszamy jednak do wcześniejszego odebrania wejściówek w kasach teatru.\nSiódme spotkanie z cyklu Opowieść teatralna T[pl:\nRealizacja telewizyjna: Dariusz Pawelec\nIgor Przegrodzki (Król Bérenger I), Halina Skoczyńska (Królowa Małgorzata), Jolanta Zalewska (Królowa Maria), Iga Mayr (Julia), Jerzy Schejbal (Lekarz), Cezary Kussyk (Strażnik), Bogusław Danielewski (Logik), Ferdynand Matysik (Starszy pan), Wojciech Ziemiański (Dziennikarz)\nPremiera w Teatrze Polskim we Wrocławiu: 8 listopada 1996\nPremierowa emisja w TVP: 14 listopada 1999\nCzas: 44 minuty, nagranie TVP – Teatr Telewizji\n– Nie pojawiamy się na ziemi, żeby żyć. Pojawiamy się, by czeznąć i umierać – pisał w swoim testamencie wielki dramaturg Eugéne Ionesco. Jego Król umiera, czyli Ceremonie jest właśnie taką analizą odchodzenia – obrazem porażającej śmieszności człowieka, który nie chce umrzeć. Reżyser Jerzy Grzegorzewski nie zrobił jednak spektaklu o śmierci. Jego opowieść jest o życiu. Ale o takim życiu, wobec którego śmierć nie jest już tragedią, ale wybawieniem. Spektakl Grzegorzewskiego stawia ważkie pytania, na które współczesny człowiek szuka odpowiedzi, na tyle jednak zakorzeniony jest w metaforycznej sytuacji sceny i teatru, by stać się artystyczną przypowieścią.\nMarta Steiner, Król umiera, „Słowo Polskie”, 14.11.1996.


Jak wybrać kwiaty z okazji urodzin – znaczenie kwiatów4 min przeczytaj\nWysłanie bliskim osobom kwiatów i przypomnienie im, że o nich pamiętamy, jest zawsze dobrym pomysłem, zwłaszcza z okazji ich urodzin. Ale czy wiesz, że poszczególne kwiaty posiadają różne znaczenia? Kwiaty są symbolem w wielu innych wydarzeniach życiowych, takich jak ślub lub świętowanie narodzin dziecka, więc również w dniu takim jak czyjeś urodziny należy mieć na uwadze ich znaczenie. Do każdego miesiąca są przypisane inne kwiaty, które symbolizują zmiany pór roku, znaki zodiaku lub mitologiczne bóstwa. Język kwiatów wywodzi się z czasów wiktoriańskich, gdy mówienie o emocjach stanowiło społeczne tabu. Z tego względu posługiwano się w tym celu kwiatami, którym zostały przypisane różne znaczenie, dzięki czemu obdarowana nimi osoba mogła zrozumieć, co nadawca próbował powiedzieć. To dlatego np. czerwone róże są postrzegane dziś jako symbol miłości.\nOczywiście w zależności od prezentu, jaki planujesz na czyjeś urodziny i czy będziesz je świętować wraz z jubilatem, możesz być bardziej kreatywny. Czemu nie stworzyć kwiatowej wystawy z uwzględnieniem miesięcy urodzin? Tort może być przybrany kwiatami, a ozdoby i dekoracje stołu (poszukaj inspiracji w naszym przewodniku świątecznym) mogą być wykonane z kwiatów dostosowanych do miesiąca urodzin i nie trzeba być ekspertem w zakresie florystyki, aby stworzyć coś naprawdę wyjątkowego.\nPrzewodnik po miesiącach urodzin i kwiatach z tej okazji.\nAby Twoje urodzinowe kwiaty były wyjątkowe, skorzystaj z naszego krótkiego przewodnika.\nGoździk jest symbolem miłości, fascynacji i wyróżnienia wśród innych. Różowy, czerwony, zielony, biały… wszystkie one są symbolicznymi kwiatami na styczniowe urodziny.\nLuty – fiołek\nFiołki dla osób urodzonych w lutym oznaczają wierność, pokorę i czystość. Fiołki mają ukryte znaczenie już od czasów wiktoriańskich. Fiołki w odcieniu fioletowym – zawsze będę prawdomówny, a fiołki w odcieniu białym – dajmy sobie szansę.\nREAD Dzień Kobiet - FloraQueen!\nMarzec – narcyz\nZ narcyzem, dla osób urodzonych w marcu, kojarzone są przyjaźń i szczęście w domu rodzinnym. Jasne i wesołe kolory tych kwiatów przywodzą na myśl radość i nadchodzącą wiosnę.\nKwiecień – stokrotka\nDla osób urodzonym w kwietniu odpowiednim kwiatem jest stokrotka, symbol delikatności i niewinności. Ten słodki kwiatuszek oznacza, że przyszła już wiosna!\nMaj – konwalia majowa\nSłodycz i pokora – oto znaczenie tego kwiatu dla osób urodzonych w maju. Konwalie z pewnością przywodzą na myśl słodycz i delikatność swymi drobniutkimi kwiatami w kształcie dzwoneczków ułożonych skromnie wśród szerokich jak dłoń liści.\nRóże oznaczają miłość i piękno, a jako ich symbol są często darem zakochanych. Czerwona róża symbolizuje najgorętsze uczucia.\nOstróżka jest symbolem otwartego serca i przywiązania, prawdopodobnie ze względu na swój unikalny kształt. W tym miesiącu najbardziej popularnymi odmianami są różowa i fioletowa.\nSierpień – mieczyk\nMieczyk symbolizuje szczerość i otwartość charakteru. Jak można łatwo sobie wyobrazić, związane jest to z jego wyglądem – prostym kształtem i silną łodygą.\nZ kwiatem tym wiąże się miłość, wiara, mądrość i męstwo. Uważa się, że astry, o płatkach przypominających płatki stokrotki, zostały stworzone, aby stać się odbiciem gwiazd świecących na niebie i powstały ze spadających na ziemię łez.\nPaździernik – nagietek\nJest kwiatem dla osób urodzonych w październiku. Te piękne i wdzięczne kwiaty o pomarańczowym kolorze (łac. calendula) są często używane jako zioła lecznicze, a niektóre odmiany używane są również do celów kulinarnych.\nKwiatem urodzonych w listopadzie jest chryzantema symbolizująca miłość i radość. Są to też kwiaty, które wręcza się z okazji trzynastej rocznicy ślubu.\nGrudzień – gwiazda betlejemska\nMimo że kwiat ten, zwany też poinsecją lub wilczomleczem nadobnym, jest rośliną kojarzoną głównie ze świętami Bożego Narodzenia, jest on również kwiatem osób urodzonych w grudniu. Uważa się, że symbolizuje powodzenie i dobry humor oraz radość i świętowanie.\nREAD Nie ma jak u Mamy!\nWśród dostępnych opcji łatwo wybrać odpowiednie kwiaty, które staną się wspaniałą niespodzianką. Jeśli nie ma Cię przy bliskiej osobie, obchodzącej swoje urodziny, dlaczego nie wysłać specjalnie dla niej bukietu kwiatów wśród których znajdą się te, które są szczególnymi symbolami jej miesiąca urodzin? Nic nie uczyni równie szczególnym Twojego bukietu, jak dokładne go zaplanowanie i dostosowanie rodzaju składających się na niego kwiatów.


Co w krakowskim SLD ? – Małgorzata Jantos Blog\nCo w krakowskim SLD ?\nPonieważ niniejszy blog ma, wśród innych, za zadanie komentowanie rzeczywistości samorządowej (a więc, niestety, także i politycznej) naszego miasta – to dzisiaj o krakowskim SLD. Wejść “od środka” nie mam, a więc będzie przede wszystkim na podstawie ogólnodostępnych wypowiedzi, wywiadów etc. Dzisiaj w radiu pan przewodniczący krakowskiej SLD między innymi powiedział, że wciąż się nie dogadali z panem prezydentem w sprawie poparcia przez SLD jego kandydowania na prezydenta miasta. Ba, w głosie przewodniczącego zabrzmiały nutki zniecierpliwienia i elementy złośliwości. Tego wcześniej nie było. Pan przewodniczący zapowiedział, że na pewno krakowskie SLD zrobi osobną listę kandydatów do rady miasta. Ergo, będą dwie listy: “lista prezydencka” (prezydenta obecnego) i lista SLD.\nJakie wnioski: 1.pan prezydent nie dogadał się z SLD w sprawie rekomendacji (ich “życzenia handlowe” mogą być zbyt wygórowane) 2. pan prezydent wie, że będzie miał poparcie innych, znaczących partii w Krakowie, więc nie potrzebuje teraz zbyt silnych związków z SLD 3. pan prezydent chce przegrać, móc jeździć na Maltę w każdej chwili życia, chce po prostu iść na emeryturę i odpocząć i wie, że od zobowiązań, polityki etc może się jedynie uwolnić – przegrywając wybory, dlatego nie “dobija targów z SLD”. Wszystkie powyższe domniemania są wynikiem analizy tego, co mówi tu i ówdzie pan przewodniczący lewicy krakowskiej.\nPS Patrzę z przyjemnością na drogę kariery Mateusza Smoczyńskiego, świetnego młodego jazzowego skrzypka. Przesłuchałam jego trzy płyty, które są bardzo dobre. Trzymam za rozwój Mateusza kciuki. Na pewno sobie poradzi. www.smoczynski.pl\nPS I na koniec cytat z biskupa Pieronka: “ To niesłychane, jak osoby garnące się do polityki, potrafią ją innym zohydzić. dzieje się to zawsze wówczas, kiedy angażując się w politykę, a więc w jakiś rodzaj troski, zamiast o innych myślą tylko o sobie i są gotowi iść po trupach, byleby tylko dojść do władzy.” (Gazeta Krakowska 6 sierpnia 2010) Powiązanie powyższej notatki o SLD z cytatem z biskupa Pieronka jest nie zamierzone. Po prostu nałożyły się refleksje spowodowane moim obcowaniem z mediami.\nData publikacji 9 sierpnia 2010 Autor jantosKategorie Wszystko\nPoprzedni Poprzedni wpis: Wojna zaczęła się w piątek\nNastępny Następny wpis: Kto będzie na otwarciu stadionu Wisły?


Komunistyczny Laos wybrał nowego prezydenta i premiera - RMF 24\nŚroda, 20 kwietnia 2016 (10:34)\nParlament Laosu wybrał szefa partii komunistycznej Boungnanga Vorachilta na nowego prezydenta, a także ministra spraw zagranicznych Thonglouna Sisoulitha na premiera. Nominacje te utrzymują status quo w tym tajemniczym kraju.\nKoministyczne grafitti w Laosie / Zdj. ilustracyjne /R. Gemperle /PAP/EPA\nPaństwowa telewizja pokazała zdjęcia posiedzenia jednoizbowego Zgromadzenia Narodowego, podczas którego deputowani wymieniali zalety Boungnanga. Szefem partii Boungnang został w styczniu.\nWedług przewodniczącej parlamentu Pany Yathotou kandydatura Boungnanga na prezydenturę została poparta przez ponad dwie trzecie deputowanych. Proces nominacji i wyboru dwóch kandydatów trwał ok. godziny.\nLaos ma bliskie związki z komunistycznym Wietnamem i wzoruje się na jego systemie politycznym.\nLaos wciąż próbuje pozbyć się bolesnej spuścizny z wojny w sąsiednim Wietnamie, gdy był najsilniej bombardowanym krajem w historii. W latach 1964-1973 USA i ich sojusznicy zrzucili ok. 2 miliony ton pocisków.\nPonad cztery dekady później w kraju wciąż zalegają miliony sztuk amunicji kasetowej i innych niewybuchów, które co roku zabijają i kaleczą dziesiątki ludzi.\nNews22 zabitych w katastrofie samolotu. Zginęło 2 ministrów\nNewsMSZ: Nie wyjeżdżajcie do Wietnamu\nNewsChiny oferują sąsiadom ponad 3 mld USD


Unia będzie musiała przyspieszyć reformę rynku cukru - PPR\n/Unia będzie musiała przyspiesz...\nUnia będzie musiała przyspieszyć reformę rynku cukru\nTymczasem data wyznaczona na połowę 2005 r. jest od dawna dla polskiej branży cukrowniczej nie do przyjęcia. Konflikt pomiędzy Brukselą a Światową Organizacją Handlu trwa od dawna. WTO zarzuca Unii Europejskiej nadmierne dotowanie produkcji cukru i ograniczanie importu kryształków z trzciny cukrowej.\nPod wpływem nacisków organizacji, Komisja Europejska zdecydowała się zreformować unijny rynek cukru. W lipcu br. zaproponowała m.in. redukcję limitów produkcyjnych z 17,4 mln ton do 14,6 mln ton oraz ograniczenie dotowanego eksportu z 2,4 mln ton do 0,4 mln ton. Reforma miałaby wejść w życie 1 lipca 2005 r. Unia łamie prawo.\nTymczasem WTO orzekła niedawno (odnosząc się do skargi Brazylii, Australii i Tajlandii), że Wspólnota łamała prawo handlując cukrem. Po pierwsze, wyeksportowała za dużo dotowanych kryształków (dopłacając do cukru C, który nie podlega dotowaniu).\nPo drugie, kraje UE kupowały tani cukier w krajach Afryki, Karaibów i Pacyfiku, aby potem sprzedać go za granicą. Nieoficjalnie mówi się, że werdykt WTO może spowodować przyspieszenie wprowadzenia reformy unijnego rynku cukru.\nTrudno dziś z pewnością stwierdzić, że tak się stanie. Należy spodziewać się jednak, że połowa przyszłego roku może okazać się terminem realnym - uważa Łukasz Chmielewski z Fundacji Programów Pomocy dla Rolnictwa.\nJak wcześniej informowaliśmy, 1 lipiec 2005 r. jest nie do przyjęcia przez polską branżę cukrowniczą. Zarówno producenci cukru, jak i plantatorzy odrzucają datę i założenia reformy (rolników nie zadowalają nawet 60-procentowe rekompensaty).\nPotrzebujemy czasu i środków, aby się przystosować! - podkreślają, dodając, że kraje "starej" Unii miały blisko 40 lat na korzystanie z dobrodziejstw dotychczasowych regulacji. Polska negocjuje Póki co, trwają negocjacje w Brukseli. Swoje argumenty prezentuje także strona polska.\nZmiany nie dotyczą tylko producentów cukru i plantatorów. Bierzemy pod uwagę także przetwórców i konsumentów, dla których zapowiadana obniżka cen cukru jest korzystna - podkreśla Waldemar Guba, dyrektor Departamentu Wspólnej Organizacji Rynków Rolnych w ministerstwie rolnictwa.


Rodzaje ogrodzeń - Aranżacja wnętrz\nSporo ludzi marzy o swym domostwie z ogródkiem. Osobistej przestrzeni w której to jest możliwość sadzić kwiaty, wykopać basen, lub zasadzić własne drzewo. Gdy już zakupi się wymarzony dom warto będzie zatroszczyć się, by był porządnie ogrodzony. Dzisiaj istnieje mnóstwo rozmaitych rodzajów ogrodzeń. Każde z nich ma swoje wady i zalety. Dobrze jest rozeznać się w ich rodzajach i cenach tak, żeby dostosować swój nabytek do indywidualnych upodobań.\nKażdy bowiem posiada inne – jedni cenią w wyższym stopniu prywatność, inni ergonomiczność. Poniektórym zależy jedynie na niskiej cenie. Jeśli chodzi o przedsiębiorstwa produkujące ogrodzenia panelowe warszawa (ogrodzenia-betonowe.waw.pl/ogloszenie/ogrodzenia-panelowe/) Wrocław jest dobrym miastem na odszukanie odpowiedniej usługi.Wybór odnośnie do struktury, materiału oraz rozmiarów ogrodzenia okazuje się być duży. Każdy może się w nim zagubić. Na szczęście zawsze da się spojrzeć do Internetu. Jest się w nim pełno serwisów internetowych dotyczących prowadzenia domu. Ich członkowie z ochotą podzielą się własnymi uwagami jak i również opiniami odnoszącymi się do danych rodzajów ogrodzeń jak i również wytwórców.\nOdpowiednio zorientowany konsument ma większą swobodę w komunikacji z usługodawcą. Łatwiej mu precyzować własne potrzeby i rozumieć uwagi dotyczące instalacji. Obecnie do wyboru jest wiele różnorakich wariantów ogrodzeń. Coraz powszechniejsze są ogrodzenia panelowe. Jest to szybki i niedrogi sposób na odgrodzenie swojego domostwa. Są one łatwe oraz szybkie w instalacji, spełniają kapitalnie swoją funkcję i dodatkowo nie obciążają znacząco portfela. Aktualnie jest to jedna z najczęściej wybieranych przez gospodarzy możliwości. Gdy potrzebne są takie ogrodzenia Wrocław to dobre miejsce na poszukiwania. Można się o tym przekonać tu: ogrodzenia we Wrocławiu – .\nOsoby lubiące prywatność preferują ogrodzenia pełne. Dzięki nim będą mieli możliwość szczelniej odgrodzić się od okolicy oraz liczyć na o wiele bardziej intymną atmosferę wewnątrz. Posiadają one też znaczniejsze możliwości w kwestiach estetycznych. Ogrodzenia pełne budowane są z zróżnicowanych materiałów i potrafią przybierać różne kształty i kolory. Za sprawą tego prócz swej funkcjonalności mogą także dodatnio wpłynąć na estetykę domu. Ich słabością jest raczej niemała cena oraz długi czas instalacji. Są za to najsolidniejszym typem ogrodzenia. Osoby lubiące zieleń oraz pracę przy ogródku bez wątpliwości będą zadowolone z żywopłotu. Ów naturalny typ ogrodzenia domu posiada sporo plusów.\nOżywia wysoce wygląd gospodarstwa, powoduje wrażenie przyjazności i ciepła. Jest to zdecydowanie opcja dla ludzi pragnących żeby ich dom (poznaj ofertę przedsiębiorstwa wolplan pruszków) wyglądał przyjaźnie, a spędzanie czasu w ogrodzie było przyjemne. O ile chodzi o różne warianty ogrodzenia Wrocław jest miejscem gdzie bez trudu będzie można wybrać taki typ, który to będzie pasował do indywidualnych potrzeb domu. Trzeba tylko chwycić za telefon, bądź wysłać maila pod właściwy adres.\nKategoria: Budujesz dom? Przeczytaj! Wszystko wokół domu Tagi: bryły, dom, firmy, funkcjonalność, kształty, odgrodzenie, ogrodzenia panelowe, ogrodzenia pełne, tworzywa


Zanim odfrunę [Hanna Kowalewska] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00225 003849 18785016 na godz. na dobę w sumie\nAutor: Hanna Kowalewska Liczba stron: 568\nISBN: 9788308067161 Data wydania: 2018-10-25\n© Copyright by Hanna Kowalewska © Copyright for this edition by Wydawnictwo Literackie, 2018 PROJEKT GRAFICZNY OKŁADKI: Paweł Panczakiewicz/PANCZAKIEWICZ ART.DESIGN www.panczakiewicz.pl REDAKTOR PROWADZĄCY: Dorota Wierzbicka REDAKCJA: Anna Rudnicka KOREKTA: Ewa Kochanowicz, Barbara Turnau Wydawnictwo Literackie Sp. z o.o. ul. Długa 1, 31-147 Kraków bezpłatna linia telefoniczna: 800 42 10 40 księgarnia internetowa: www.wydawnictwoliterackie.pl e-mail: ksiegarnia@wydawnictwoliterackie.pl fax: (+48-12) 430 00 96 tel.: (+48-12) 619 27 70 ISBN: 978-83-08-06716-1 Konwersję do wersji elektronicznej wykonano w systemie Zecer Wszelkie prawa zastrzeżone. Niniejszy plik jest objęty ochroną prawa autorskiego i zabezpieczony znakiem wodnym (watermark). Uzyskany dostęp upoważnia wyłącznie do prywatnego użytku. Rozpowszechnianie całości lub fragmentu niniejszej publikacji w jakiejkolwiek postaci bez zgody właściciela praw jest zabronione.\nSpis treści Dedykacja I. Podtopienia II. Przeciągi III. Kleksy IV. Jednorożec V. Kurz VI. Bulwar VII. Biedronki VIII. Po śladach IX. Bukowe wzgórze X. Margerytki XI. Skarby Wszystkie rozdziały dostępne są w pełnej wersji książki\nDla Marka Sobczaka\nI. Podtopienia 1 „Ruchy pędzla — maźnięcia, muśnięcia, wygładzanie… Jest w tym coś z miłosnych rytuałów. Dotyk delikatny jak nóżką ważki. Jednym włoskiem. Tak przynajmniej tworzę twój portrecik. Akwarelka. Jesteś moją małą akwarelką. Śpisz, a ja cię maluję. Każdą rzęskę. Każdy włosek. Każdy pieg. Maluję cię w mojej duszy. To najtrwalszy materiał. Niezniszczalny. Nawet jeśli o wszystkim zapomnę po drugiej stronie, to o tobie jednej na pewno nie”. Inka skończyła czytać, odwróciła karteluszek i patrzyła na namalowane na nim dziecko. Była to śpiąca na łóżku czterolatka, zarumieniona, z ustami lekko rozchylonymi, trochę przekręcona na bok, podparta opaloną piąstką i białymi poduszkami. Dziewczynka w zielonej piżamce, niewiedząca, że kiedy śpi sobie tak słodko, wszystko wokół bezpowrotnie się rozpada i zmienia. Nie sposób było na to spokojnie patrzeć, gdy się wiedziało, co było dalej. Jednak nie tylko z tego powodu Inka patrzyła na dziewczynkę ze ściśniętym gardłem. Była nią i nie była. Gdyby mogła sobie przypomnieć chociaż jeden sen tej małej! Albo jakiś kadr z tamtego czasu. Nic. Ani jednej dawnej myśli, ani skrawka cienia majaczącego z tej strony, gdzie musiała siedzieć matka, ani kwantu ciepła. Jakby ta mała z obrazka nigdy nie istniała. I jakby nie istniała kobieta, która wykaligrafowała te zdania dużymi, wyraźnymi literami, łatwymi do przeczytania nawet dla dziecka. Zerknięcie na następny karteluszek w niczym nie pomogło. Była to jeszcze jedna akwarelka namalowana na niebieskim tle! Błękit paryski — pomyślała Inka ironicznie, by zdusić narastające przygnębienie. To się jednak nie udało, bo na obrazku oprócz błękitu była też drabina, która łączyła kawałek trawnika z chmurą. O chmurę opierały się nóżki drugiej drabiny, która prowadziła jeszcze wyżej. Ktoś się po niej wspinał, ale widać było tylko bosą stopę, kawałek zgrabnej łydki i parę piór ze skrzydeł. — Rany, mamo! Naprawdę? — Inka nie po raz pierwszy kręciła głową ze zdziwienia, że właśnie takie coś postanowiła namalować jej matka. Dla niej. Dwadzieścia trzy lata temu. Inka znalazła te miniaturki w jednym z pomieszczeń posesji, którą niedawno odziedziczyła. Dom na Słonecznej. W Jantarni. Tyle blasku i ciepła w nazwach adresu, a wszystkie pokoje tonęły w ciemnościach. Tak sobie przynajmniej pomyślała w tej chwili. I rozśmieszyło ją, że ta myśl przyszła jej na Złotej, tyle że nie w Jantarni, a w Warszawie. Śmiech podszyty sarkazmem, choć musiała przyznać, że słońce i złoto pasowały do siebie idealnie. Te obrazkowe listy — schowane w drewnianej szkatułce pomalowanej jasnozieloną farbą — to było wszystko, co stamtąd zabrała po pogrzebie swojej przyszywanej ciotki Berty i odczytaniu testamentu. Reszta została w pudłach w zamkniętym pokoju, a właściwie pracowni, przykryta warstwą wieloletniego kurzu. Nie znalazła wówczas siły, by zmierzyć się z tym, co się pod nim kryło. Szkatułka stała blisko drzwi, kurzu było na niej mniej niż na innych rzeczach, wiedziała więc, że ktoś przetarł ją niedawno, i że właśnie do niej Inka ma zajrzeć najpierw. To ją zresztą zaniepokoiło i przez chwilę zastanawiała się, czy na pewno powinna to zrobić. W końcu jej nie otworzyła, ale też nie zostawiła w zakurzonym pomieszczeniu. Wyczyściła szkatułkę chusteczką i wcisnęła do torby. Potem cofnęła się i starannie zamknęła za sobą drzwi, obiecując sobie, że wróci tam za tydzień czy dwa. Nie wróciła. Minął listopad, potem grudzień, zaczął się nowy rok, a ona dalej nie była w stanie wybrać się do Jantarni. Do szkatułki też zajrzała dopiero niedawno. Listów było więcej, kilkanaście. Nigdy ich nie policzyła i nie przeczytała. Na trzecim karteluszku był domek frunący wśród chmur. Wiedziała też, że była na nim data wcześniejsza niż na tym z drabiną czy z portrecikiem. Czytanie listów zaczęła więc od ostatniego. Na samym spodzie był zapewne pierwszy. — Wybacz, mamo — szepnęła teraz, zamykając wieczko. Trzymała szkatułkę w garderobie, w małej szufladzie z rzeczami, z którymi nie wiedziała, co zrobić. Leżała między czarną pończochą a spinkami, które teraz, gdy Inka miała krótkie włosy, do niczego nie mogły się przydać. Wiedziała, że powinna znaleźć lepsze miejsce dla pamiątki po matce, ale nie potrafiła przenieść pudełeczka gdzie indziej. Czasami sięgała po nie, zwykle w słoneczne poranki, gdy jej się wydawało, że to właściwy moment na zmierzenie się z jego zawartością. Ale kończyło się jak dzisiaj — jakąś wilgotną gulą w krtani, która niemal pozbawiała ją tlenu. Towarzyszyły temu różne uczucia. Wspólna była tylko ta dziwna niemożność odwrócenia kolejnego obrazka i dowiedzenia się, co jest napisane z drugiej strony. A coś było, to wiedziała na pewno. Słowa tylko dla niej! Włożyła szkatułkę do szuflady, którą potem starannie domknęła. Jednak nie dało się tam schować tych wszystkich emocji, które się w Ince obudziły. Zwykle to potrafiła. Miała wprawę w pozbywaniu się niechcianych odczuć i myśli. Nie tym razem. Zasunęła jeszcze za sobą drzwi garderoby, ale i to nie pomogło. Kawa. Może ona poskutkuje? Trzeba roztopić tę dławiącą gulę zbawiennymi łyczkami małej czarnej. A właściwie dużej czarnej! Stała potem przy oknie z kubkiem w ręku, grzejąc się w styczniowym słońcu i zastanawiając nad wczorajszym telefonem Danuty Patyk, który rozstroił ją nawet bardziej niż dzisiejsze zaglądanie do szuflady. Patykowa wyrzucała z siebie słowa z prędkością karabinu maszynowego, przez co wszystko zdawało się jeszcze bardziej zawiłe, niż było. Ktoś usiłował się dostać do domu na Słonecznej. Widać było ślad buta na drzwiach, jak od kopnięcia. Do tego brudne smugi na jednym z okien łącznika. Szyby na szczęście były całe. Może ktoś spłoszył złodzieja? Jeśli to był złodziej. Ale kto inny usiłowałby się dostać do środka? Patykowa powtarzała to pytanie kilka razy, jakby doskonale zdawała sobie sprawę z tego, że jednak jest taki ktoś. I tylko nie przeszło jej przez gardło jego imię. Co to, to nie! Teraz i nigdy. Nawet gdyby wiedziała na pewno. Ale przecież nie wiedziała. Mówienie o domysłach to nie w stylu Danuty Patyk. Fakty! I nic więcej. I tylko nie miała pojęcia, co z tymi faktami zrobić. Inka też nie. — Pomyślę o tym — powiedziała, co nie uspokoiło Patykowej. — Byle prędko. Następnym razem ktoś może być skuteczniejszy. A co ja mogę na to poradzić? Nic! — Proszę robić swoje. — Swoje… Tak, to akurat mogę robić. Oby tylko na mnie potem nie było. — Nie będzie. — Chyba że tak… To idę sprzątać. Niby nikt nie mieszka, a kurzy się, jakby ktoś specjalnie szare kłęby ganiał po kątach. Skąd to się bierze? Inka nie miała na to odpowiedzi, która mogłaby zadowolić Danutę Patyk. Wiedziała, że kobieta zawsze czuła się w domu na Słonecznej niepewnie. A teraz jeszcze wszystko się pogorszyło. Nie dość, że plątali się tam umarli, naganiający kurz z drugiej strony, to jeszcze zainteresował się tym domem ktoś żywy. Inka, podobnie jak Patykowa, wiedziała, kto to mógł być. — Nie przyjedziesz? — zapytała jeszcze z nadzieją kobieta. — Z Gdyni niedaleko. Skąd wiedziała, że Inka tam czasami bywa? Czyżby Tomek powiedział matce, że się spotykają? To by znaczyło, że wie już o tym pół miasteczka i w dodatku… Inka nie chciała kończyć tej myśli. I także następnej, że to by wyjaśniało ślady na Słonecznej. — Tak… dobrze byłoby przyjechać — mruknęła. — Gdybym znała termin, to dokładniej bym posprzątała i napaliła w kominku. Zimno tam jak w psiarni. — To jeszcze nieprędko. A jak się czuje Weronika? — Inka postanowiła zmienić temat. Nie miała zamiaru nikogo informować o żadnym terminie. — Co u niej słychać? — A kto to może wiedzieć. — Patykowa westchnęła ciężko. — Przedtem czasem powiedziała jakieś zdanie czy dwa, a teraz to jakby zapomniała języka w gębie. Człowiek czuje się jak powietrze. Już nawet nie pytam, tylko to czy tamto sama zrobię. — Tęskni za Bertą. — Ale żeby aż tak? — zastanawiała się Danuta. — Wydawało się, że kto jak kto, ale Weronika to się do ludzi nie przywiązuje. Do kotów, lisów czy kur najwyżej. A tu proszę, do jednego człowieka się przywiązała. Teraz, po śmierci Berty, to już całkiem zdziczeje. — Niczego jej nie brakuje? — Węgiel i drewno ma. Jedzenie też. Tylko nie wiem, czy ona pamięta, że trzeba jeść — przejmowała się Patykowa. Inka zrozumiała, że kobieta martwiła się nie tylko śladami na Słonecznej, ale też tym, co działo się z Weroniką. — Proszę pamiętać, że gdyby jej czegoś brakowało, zapłacę, jeśli pani to kupi. — Żeby to wszystko można było kupić. Nie ma w sklepie niektórych rzeczy. Ani w delikatesach w Jantarni, ani w Gdyni, ani nigdzie. Inka poczuła niepokój. Co naprawdę usiłowała jej przekazać Danuta? Nie zapytała jednak o to. — Szkoda, że cię tu nie ma, szkoda — westchnęła jeszcze Patykowa i zaczęła się żegnać. Ona też tęskniła za Bertą. I choć Inka nie mogła Berty zastąpić, to łatwiej by się Danucie Patyk żyło, gdyby ktoś tym wszystkim, co po Bercie Kręt zostało, chciał naprawdę zarządzać. Inka wyjechała do Warszawy, Zbyszek do Gdyni, a po Jantarni hulał zimny wiatr, który nie przynosił odpowiedzi na żadne z pytań Patykowej. 2 W Gdyni też hulał zimny wiatr, o czym Inka dowiedziała się z esemesa Tomka. „I kto mnie ogrzeje? Może choć jakieś słówko cieplejsze na dzień dobry?” „Ogień” „Coś zimny ten ogień — marudził Tomek. — Błysnął i zgasł” „Przytulić?” „I to mocno. Miałaś być, a Cię nie było. To chociaż słowami pobądź” „Pobędę słowami wieczorem. Teraz tylko Cię przytulam i uciekam, bo tramwaj na mnie dzwoni” Dostała tylko skrzywiony uśmieszek, co znaczyło, że Tomek nie do końca pogodził się z tym, iż nie spotkali się w weekend. Jeszcze mniej podobało mu się, że ona nie lubiła stałej gorącej esemesowej linii. Telefonicznej też nie. I skypowej. I żadnej innej. Przedtem buntował się bardziej. Do uśmieszku dostałaby pytanie, czy w tramwaju nie ma zasięgu. Był, ale Inka w tramwaju planowała cały dzień. W punktach. Miała potem te punkty przed oczami i realizowała po kolei, by nic jej nie uciekło. Punkt pierwszy — powiedzieć Grzegorzowi, że Buszko znowu pytał, czy nie znalazłby się dla niego jakiś wolny termin w galerii. „Bo, do cholery, znają się od początku świata! Innych Grzegorz wystawia, a dla niego, Buszki, nie ma ani jednej ściany w tej zafajdanej obrazowni. A inne bohomazy wiszą. Kicze takie kiczowate! Badziewia różne. Bezguścia chałowate”. Buszko sobie przed czterema dniami nie żałował. Poniosło go jak dzikiego konia po stepie. Inka wysłuchała tego do końca, bez przerywania, jak zawsze nadzwyczaj grzeczna, co go jeszcze mocniej rozwścieczyło. — I komu ja to mówię? — rzucił gniewnie. — Kobiecie bez właściwości! Powtórzysz to Grzechowi, czy wsiąknie w ciebie jak w gąbkę? I jak to do diabła jest, że zawsze ty odbierasz, gdy dzwonię? Bluszcz taki telefoniczny! Zarastasz mi wszystkie połączenia. — Zbieg okoliczności — odpowiedziała spokojnie. Nie była to do końca prawda, ale nie zamierzała się wdawać ani w wyjaśnienia, ani utarczki słowne. — Zbiegi i okoliczności! Okoliczność jest taka, że Grzech coś mi obiecał, a nie dotrzymuje. Zbiegasz, co mam na myśli? — Zbiegam. Powtórzę co do słowa. — Inka powiedziała to równie spokojnie jak przedtem, co podziałało na Buszkę jak płachta na byka. — Nie zapomnij zwłaszcza o tych na swój temat — burknął i rzucił słuchawką. Grzegorz był na zapleczu, wrócił chwilę później, ale Inka nie powtórzyła mu wtedy tej rozmowy. Bynajmniej nie z powodów, o które mógłby ją podejrzewać Buszko. To była wiadomość na inny dzień. I dziś ten dzień nastąpił. Buszko przyda się idealnie, by odciągnąć Grzegorza od dużo gorszych myśli i nastrojów. Trzeba zacząć od progu. Nie zapomnieć ani słówka. Będzie irytacji na pół dnia. I o to chodzi! Punktu drugiego ani następnych Inka nie zdążyła ustalić, bo tramwaj stanął między przystankami i nie wyglądało na to, że szybko ruszy. Spojrzała na zegarek, potem na miejsce, w którym utknęli. Było blisko do przejścia dla pieszych. Jeśli motorniczy zdecyduje się na otwarcie drzwi, łatwo będzie można dojść do zebry i potem do przystanku autobusowego. Co tu jeździ? Wiatr szarpiący drzewo naprzeciwko nie zachęcał jednak do wysiadania. Po wcześniejszym słońcu nie było już ani śladu. Coś szarego spadło na miasto. I wiatr tym szarym tarmosił w górze i na dole, w miejskich zaułkach. Może jednak to tylko chwilowa awaria? Inka miała właśnie taką nadzieję. Posiedzi, pomyśli o dalszych punktach, a potem ruszą. Będzie spóźniona. Ale to tylko lepiej. Jej usprawiedliwienia przesuną się na punkt pierwszy. Potem dobra, słodka kawa. Z miodem. Kupiła zapas miodu, by nie zabrakło akurat tego dnia. Później Buszko. I tak do końca pracy. Słodkie z gorzkim. Czarne z białym. Punkt czwarty — kłopot z nazwą nowej wystawy. Z samą wystawą też. Autorka wycofała płótno, które miało ją określić i dać tytuł. I dwa inne, też znaczące. Niby że to z zupełnie innej serii. Ale Grzegorz właśnie tamtą serię chciał pokazać. — Dlaczego to ty dowiedziałaś się o tym pierwsza? — zapyta, wkurzony na tych wszystkich, którzy wolą przekazywać złe wieści za pośrednictwem Inki. To będzie retoryczne pytanie. Dlatego że Inka nie spuentuje ich sarkastycznymi zdaniami, które wbijają w ziemię. I nie zarzuci argumentami, po których można się tylko wycofać albo zrobić tak, jak on chce. — Nie musisz tego przyjmować do wiadomości — powie Inka. — Nie muszę — przyzna Grzegorz już inaczej, melancholijnie. Bo taki dziś będzie — raz gniewny, pełen irytacji, a raz zrezygnowany i smętny. Jak zawsze jedenastego stycznia. Tramwaj zgrzytnął, podjechał spory kawałek i zastygł na dobre. Teraz miała przed sobą wąski pasaż, którego drugi koniec ginął wśród kamienic. Nigdy wcześniej go nie zauważyła, chociaż codziennie jeździła tędy do pracy. W pasażu też wiało, co łatwo było poznać po fruwających szalikach i połach płaszczy. Pogoda, która niczego nie ułatwia. Żadnej nadziei na przejaśnienie, bo wiatr naganiał coraz ciemniejsze i większe chmury. Dzień zbyt podobny do tamtego dnia. Pewnie w końcu zacznie padać jak wówczas. Śliskie strużki zamażą szyby i oboje ugrzęzną we wspomnieniach. Chyba że los zrealizuje punkt piąty — wyjątkowo wymagający i upierdliwy klient. Może będzie tego więcej? Dziś, w odróżnieniu od pozostałych dni roku, Inka życzyła sobie niespodzianek losu. Ten zdawał się jej sprzyjać, bo dalej tkwiła w tramwajowym korku. Może Grzegorz też w nim utknął? W końcu musiała wysiąść i ruszyć w kierunku przystanku autobusowego. Wiatr miał strukturę wilgotnych płacht, które owijały się wokół ludzi, spowalniając ich ruchy. Znała taki wiatr z Jantarni. W Warszawie rzadko był tak dokuczliwy. Zwykle zanim dotarł na sam dół, do ulic i chodników, wytracał impet. Ale nie dziś. Nadmorski wiatr, mokry i ciężki, który wpadł do miasta, by przypomnieć ludziom o swoim istnieniu. Nie psotnik, a chuligan albo nawet bandzior, który szarpał się teraz z całym miastem, wywiewając każdą cząstkę ciepła. Inka poczuła przypływ tęsknoty za półwyspem i jednocześnie niechęć. Dziesięć lat w Warszawie zrobiło swoje. Była już bardziej miejska niż nadmorska i kuliła się pod naporem podmuchów jak wszyscy inni. 3 Na Półwyspie Helskim sztorm już przycichał, jakby wiatr naprawdę odleciał gdzie indziej. Tu zawsze zresztą była odmienna pogoda niż na lądzie. Weronika stała na skraju lasu i patrzyła na sarenkę, skubiącą coś pod sosną, jakieś słodkie trawki czy mech. Kiedyś, może jeszcze przed rokiem, staruszka by zobaczyła, co to jest, a dziś już nie. Nie ten wzrok. Miała ochotę podejść do Luśki i ją wygłaskać, ale nie chciała jej przyzwyczajać do człowieka. Bo a nuż młodej się potem coś pomyli i pozwoli podejść do siebie takiemu, który ją zechce skrzywdzić. Dlatego tylko tęsknie spojrzała jeszcze raz na Luśkę i odgoniła jej zapach, który pojawił się w głowie, i tę miękkość pod ręką, gdy gładziło się jej futerko. — Ty się lepiej schowaj — rzuciła jeszcze z daleka. Luśka zastrzygła uszami, ale widocznie trafiła na coś wyjątkowo smakowitego, bo wróciła do obracania jęzorem i pyszczkiem. Weronika zawróciła w kierunku miasteczka. Dawniej poszłaby plażą. Teraz na piasku czuła się jak na ruchomych wydmach. Buty ciążyły, jakby były z ołowiu. Ledwie dawała radę przesuwać je do przodu. Po równym łatwiej było iść, więc przemieszczała się chodnikami, które dotąd omijała z daleka. Bo i co ciekawego można było tam zobaczyć? Ani lisa, ani sarny, ani łabędzi czy mew, ani norniczek. Najwyżej trochę ptaków kulących się na gałęziach mało gościnnych, poprzycinanych drzewek. Oprócz tego już tylko domiszcza i pozamykane budy, które w sezonie pełne były parasoli, piłek i innych klamotów, a teraz straszyły zabitymi oknami. Weronika chciała minąć to wszystko jak najszybciej, ale tylko szurała nożyskami. Doszurała się do kawiarni Tamary, dotąd otwartej cały rok, a teraz zamkniętej na głucho. Z tyłu stał duży samochód, do którego pakowano meble i pudła. Weronika przysiadła na ławce przed kawiarnią, bo poczuła, że bez odpoczynku nie zrobi ani kroku. Ale jakoś nie mogła odsapnąć przez ten widok na wynoszone graty. Nie było wątpliwości — Tamara Maj się wyprowadzała. Jeszcze jedna zmiana na gorsze w Jantarni. Bo to stąd Weronika brała resztki dla wszystkich błąkających się samopas kotów. I dla lisów w zimie. Tamara nie dałaby nic nikomu, ale dla parchatych przyjaciół Weroniki dziwnym trafem miała trochę litości. Weronika pomyślała, że Tamara też jest odmieńcem, ale innym niż ona sama. Taka marcowa kotka, która cały czas szuka kocurów. Tyle że w odróżnieniu od kotów Tamara miała tak przez cały rok, a nie tylko w marcu. Pewnie jedzie tam, gdzie ich więcej. Tu nikt jej nie będzie żałował. Co najwyżej bezpańskie zwierzaki częściej będą głodne. 4 Danuta Patyk, która pomagała przy pakowaniu, starała się być tam, gdzie akurat nie było Tamary. Nie dlatego, by Tamara o coś się czepiała. Co to, to nie! Tamara nigdy nie była czepialska. Pytań też nigdy nie zadawała. Aż do teraz! Taka nagła odmiana. I to były w dodatku pytania, na które Patykowa nie miała ochoty odpowiadać, bo krążyły wokół Zbyszka Kręta, Inki i Słonecznej. W końcu jednak Tamara zrobiła im obu kawę i już nie było sposobu na wywinięcie się od rozmowy. — Wie już pani, co jest w domu na Słonecznej, w tym zamkniętym pomieszczeniu z wielkimi oknami? — Tamara przestała owijać w bawełnę. — Tyle co i wszyscy — bąknęła niepewnie Patykowa. — Zatem Inka nie zostawiła pani klucza? — Nie. — A Berta tam kiedykolwiek zaglądała? — Jeśli tak, to nie przy mnie. Tamara bawiła się przez chwilę w zamyśleniu ciemnym kosmykiem, który wymknął się z niedbale zrobionego koczka. Kiedyś taki koczek nie miałby prawa istnienia na jej głowie. Ani paznokcie z poodpryskiwanym lakierem. Patykowa pomyślała z odrobiną współczucia, że mieszkała tu inna kobieta, a wyprowadza się inna, już nie tamta Tamara, która wyglądała jak dama z telewizyjnego okienka. Nawet pachniała teraz inaczej. Pewnie perfumy też już były spakowane. Za to paczka papierosów pod ręką. — Niewiele brakowało, bym to ja kiedyś zamieszkała na Słonecznej — rzuciła jakby od niechcenia Tamara, pstrykając parę razy zapalniczką. W końcu udało się jej zapalić papierosa. Patykowa podniosła na nią zdziwione oczy. — Chciała pani kupić ten dom po śmierci Moniki? — spytała nieśmiało. — Nie, nie kupić! — Tamarę zniecierpliwiła niedomyślność czy może naiwność Patykowej. — Myślałam, że Berta nie przyjmie z powrotem Romana. Kto by chciał takiego, co odszedł, mieszkał z inną, i jeszcze zamierzał wrócić do domu z cudzym dzieciakiem. I to wszystko na oczach całego miasteczka. Już czekałam jak teraz z pudłami, pewna, że ona powie, by się wynosił. I równie pewna byłam tego, że on przyjdzie w łaskę do mnie. Bo przecież potrzebna mu była jakaś kobieta, która chciałaby się zaopiekować Inką. — I pani by chciała? — zdumiała się Danuta, choć może bardziej tym, że Tamara to wszystko opowiada jej przy kawie i papierosku. Pogaduszki ze sprzątaczką też były dotąd nie do pomyślenia. Patykowa nigdy zresztą za tym nie tęskniła. Przeciwnie, zawsze się Tamary trochę bała, jej spojrzenia i ironii. Teraz też Tamara patrzyła tak, jakby mogła przeszyć człowieka na wylot i odczytać wszystkie myśli. — Oczywiście, że nie — zaśmiała się w dodatku. — Ale Roman by się tego nie dowiedział. A potem zrobiłabym wszystko, by zmienił zdanie i odesłał gówniarę do krewnych czy do tej szczudłowatej przyjaciółki Moniki, która tak małą kochała. Jak ona się nazywała? — Tamara zastanawiała się chwilę. — Miała takie zupełnie niemodne imię… Halina… Regina… Nie, Janina! Rymowało mi się to wtedy ze słowem słonina, bo miała jasną, różowiutką skórę jak świnka — zaśmiała się złośliwie. — To zresztą nie ma znaczenia, jak się nazywała i wyglądała. Najważniejsze, że pasowała do mego planu. Chciałam tamtego domu, Romana i wszystkiego, co należało do tej wrednej warszawskiej suki. I miałam jeden cel: zatrzeć po niej wszelki ślad na półwyspie. Ale Berta, ku zdumieniu wszystkich, pozwoliła mu wrócić i jeszcze w dodatku przygarnęła ten suczy pomiot, Inkę. — Tamara nie kryła nienawiści. — Jedynym pocieszeniem było to, że wszystko, co zostało po tamtej, Roman zamknął na klucz. A Berta w dodatku zadbała, by nikt o niej nie mówił i nie pamiętał. Chyba tylko dlatego zostawiłam Romana w spokoju. Berta miała tu dużo większy posłuch, niż ja mogłam kiedykolwiek zdobyć, i skuteczniej mogła wymazywać ze wspomnień tę pseudoartystkę. A potem jeszcze z Jantarni zniknęła Inka. Wydawało się, że na zawsze. Lecz nic nie jest na zawsze. Patykowa siedziała w napięciu, nie wiedząc, co miałaby na to wszystko odpowiedzieć. Że Zbyszek Kręt miał coś wspólnego z Tamarą, wiedziała. Raz czy dwa natknęła się na jego rzeczy przy sprzątaniu. Ale żeby jego ojciec? Ile Tamara mogła mieć lat, gdy umarła Monika? Dziewiętnaście? Dwadzieścia? Tamara z ironicznym uśmieszkiem przyglądała się czerwieniejącej Danucie. — Tyle domów pani widzi od kuchni, a tak niewiele pani wie. — Kurzy pilnuję — wydukała Patykowa obronnie. — Kurzy… I to wystarcza? Nigdy nie zagląda pani do szuflad czy choćby do leżącego na półce telefonu? Wiele by się pani dowiedziała z komórki Zbyszka. Zapłaciłabym pani za informację, czy on do niej teraz dzwoni. — Do niej? — Dobrze pani wie, kogo mam na myśli. Do Inki! — Nawet gdybym chciała, to nie mam takiej okazji. Dom po Bercie zamknięty na głucho. Tyle, że go mijam, gdy idę Trzcinową do Weroniki. Raz widziałam przez okno w jej chałupie, jak Zbyszek wysiada z samochodu. Wpadł i wypadł, i to cała moja wiedza. W Gdyni siedzi. I nie dzwonił do mnie w żadnej sprawie. Pewnie dopiero przed latem poprosi o przygotowanie kwater. Teraz martwy sezon. — Wolała się nie przyznawać, że była przed świętami w Gdyni i sprzątała apartament Zbyszka. — Ten następny sezon już mnie nie obchodzi. Co innego poprzednie sezony… Kiedy się pani zorientowała, że on z nią sypia? — On z nią? — Patykowa wolała kolejny raz udawać głupią. — Taki wstyd pod dachem pani ukochanej pracodawczyni. Miała pewnie z piętnaście lat, gdy się do niej dobrał. A Berta przymykała oczy jak jakaś Dulska. — Co też pani mówi! Tak nie wolno. Świętej pamięci Berta nigdy by na takie coś nie pozwoliła. Nigdy! — Wierna służka. — Tamara skrzywiła się ironicznie. — Niepotrzebnie się trudzę. Jest pani bezużyteczna. Nic się z pani nie da wycisnąć, a i z plotką też pani nie poleci, nieprawdaż? — Podniosła znacząco brwi. — To muszę znaleźć kogoś chętniejszego do roznoszenia plotek. Natalię Turbacz na przykład. — No ale jak to tak? — Patykowa zdobyła się na cichy protest. — Przecież Inka teraz z jej synem w parze. Mało to ta dziewczyna przeszła w życiu? Straciła ojca, potem matkę, tułała się po obcych domach. A i Tomka życie nie rozpieszczało. — Ona musi stąd zniknąć. Na zawsze! — Przecież jej tu nie ma. W Warszawie mieszka. — Monka, mówię o tamtej! A dopóki ta tu będzie przyjeżdżać, choćby tylko czasami, to tamta stąd nie zniknie. Nie zniknie! — krzyknęła Tamara, a Patykowa zaczęła się zastanawiać, czy jej rozmówczyni ma po kolei w głowie. — To ja już może pójdę sprzątać — wykrztusiła, zupełnie zgnębiona. Tamara dopaliła papierosa. — Sporo jeszcze się zdarzy, zanim wyjadę z Jantarni na dobre! — rzuciła mściwie. Patykową przeszedł zimny dreszcz. A jeśli to Tamara zostawiła ślady na szybach i drzwiach domu na Słonecznej? Dotąd sądziła, że to Zbyszek, wściekły o spadek, tak się tam dobija, chcąc sprawdzić, co tak naprawdę dostała Inka. A teraz już sama nie wiedziała, co myśleć. A jak Tamarze całkiem odbije i zechce się tam dostać albo spalić dom? Co robić? Przecież nie sposób pilnować go w mroźne styczniowe noce. A w środku też się Patykowej nie uśmiechało spać. Od jakiegoś czasu przecierała tam kurze z duszą na ramieniu. W Jantarni pojawiły się plotki, że w domu na Słonecznej straszy. Niby wiedziała, że to tylko takie gadanie, ale i tak trochę się bała. A Inka ani się pokaże. Zbyszek zresztą też nie, a może miałby jakiś sposób na Tamarę. I w dodatku nie ma kogo spytać o radę. Bo jak powtórzyć takie rzeczy? I komu? Chyba że Bercie nad grobem. Ale ona już nic na to nie poradzi. 5 Grzegorz poprawił obraz, który się lekko przekrzywił, a potem ruszył do okna. Kobiety. Były wszędzie, jakby to miasto należało do nich — chodniki, skwery, tramwaje. Wśród nich czasami migała mu Gabrysia. Robiło mu się gorąco, zastygał, aż się o niego obijali przechodnie. To odrywało go od powidoku, kogoś przepuszczał, kogoś przepraszał, a gdy wracał wzrokiem w miejsce, gdzie wcześniej zobaczył Gabrysię, była tam już tylko kolejna podobna do niej dziewczyna. Czuł się po tym jak na kacu. Kompletny zjazd. Wszystko w nim spowalniało. Receptory też. Kolory były przez to przyszarzałe, jakby nie do końca wyświetlały się w jego głowie. Głosy się nakładały. Z ciałem też był przez chwilę problem, szedł niezbornie, jakby się zatarło coś w środku przez piasek, na którym wylądowała Gabi na dnie tropikalnej zatoki. Byli połączeni. Nic dziwnego, że piasek dostał się nie tylko do jej płuc, ale i do jego. Zawsze wiedział, że za mocno się na siebie otworzyli, że krążyły w nich te same myśli, te same pragnienia, nie mówiąc o krwi czy ślinie. Gabi trochę z tym walczyła, odbiegała, by poczuć własne granice, a on nawet nie próbował. Bo i po co miałby to robić. Mieli być jednością do końca świata. Nie wiedział tylko, że tak szybko skończy się ten świat. Teraz jednak Gabrysia nie chciała się wcielić w żadne zastępcze ciało. Skupił się więc na migających w oddali transparentach. — Znowu łażą — rzucił ponuro. — Deszcz nie deszcz, wiatr nie wiatr, nic ich nie jest w stanie zniechęcić. Kodziarze, kociarze, tęczowi, związkowi, szpitalne siostrzyczki, moherowe katoliczki… — rymował. — Wciąż ktoś macha hasłami. A wydawało się, że to takie spokojne miejsce. Inka tylko się do niego uśmiechnęła, zajęta pisaniem tekstu do folderu kolejnej wystawy. Świat w plamach! Nie, to beznadziejny tytuł. Świat utkany z plam? Równie kiepski. Poplamiony świat? Grzegorz też nic dziś nie potrafił wymyślić, choć zwykle nie miał z tym problemu. No tak! Ta cholerna rocznica. Bynajmniej nie polityczna. — Równość, wolność, demokracja! Czy ja już tego kiedyś nie słyszałem? — kpił. — Gdyby napisali wolność i swawola, może bym ich poparł. A tak to wiszą mi i powiewają ich głupie i kłamliwe hasła. Inka puszczała to mimo uszu. Grzegorz nie znosił polityki. Śmierć narzeczonej zrobiła z niego samotnika i ironistę. Gabi utopiła się dokładnie dwa lata temu. Osierociła nie tylko jego, ale i Inkę. Były przyjaciółkami. Czy może raczej… prawie przyjaciółkami, bo z Inką trudno było się przyjaźnić. Tak czy owak, Inka czuła się bez niej równie samotna jak Grzegorz. Może właśnie to ich do siebie zbliżyło? Grzegorz oderwał się od szyby, stanął nad Inką i musnął jej szyję tuż przy kołnierzyku. — Może odwiozę cię dziś do domu i zostanę na trochę? Inka przez chwilę miała pokusę, by mu na to pozwolić. Jednym wieczorem na zawsze odcięłaby się od wszystkiego, co zdarzyło się jesienią w Jantarni. Podróże na północ, do Tomka, by się skończyły. Mogłaby sprzedać wszystko, co posiada na półwyspie, albo nawet oddać Zbyszkowi, i raz na zawsze uwolnić się od przeszłości. I teraźniejszości. Pokręciła jednak przecząco głową. — Grześ… przecież wiesz, że to niemożliwe. — Przegapiłem cię. Teraz to widzę. — Jeśli już, to razem się przegapiliśmy. Może i coś było możliwe, ale nie mieliśmy odwagi. — Tomek ją ma? — Tak. I dużo ciepła. Wygrzewam się w tym cieple. — To jeszcze nie miłość. — Masz rację. To jeszcze nie miłość. Ale nie zamierzam go oszukiwać. — Zatem masz faceta… — Mam. — Kiedyś musiało to nastąpić. Dlaczego wydawało mi się, że już zawsze będziesz pod ręką? Że już nie zwiążesz się z nikim na stałe? — Teraz też nie wiadomo, czy zwiążę się z nim na stałe. Może to potrwa tylko parę tygodni albo miesięcy. — Zmienił cię. — Nie tylko on. Wiesz, że więcej ludzi i spraw się na to złożyło. Powrót jesienią do Jantarni, śmierć ciotki Berty… i reszta… — Nie chciała mówić ani o Zbyszku, ani o domu na Słonecznej i zamkniętym na cztery spusty wielkim pokoju z oknami od podłogi do sufitu. O matce też zresztą nie. — Ale Tomek najbardziej. — Jeśli chcesz tak myśleć. — Jest przystojniejszy ode mnie? — Nie. — Lepszy w łóżku? — Nie. Choć na pewno czulszy. — Ma kasę? — Nie. — A gdybym stał się czulszy? — To był układ, Grześ. Jesteś teraz zaniepokojony, bo się ta bezpieczna i wygodna relacja nagle skończyła. Ale chętnych nie zabraknie. Basia tylko czeka na twój znak. — Basia chce czegoś więcej. — Ja już też chcę czegoś więcej. Trochę więcej czułości mnie nie nasyci. Jesteś w mieście, gdzie są tabuny samotnych kobiet. Zarejestrujesz się na Sympatii czy podobnym portalu i jutro możesz iść na randkę. Zaznaczysz, że chcesz seksu, a nie związku czy małżeństwa. — To nie dla mnie. — Jakoś sobie poradzisz, przystojniaku. — Pocałowała go w policzek, co przyjął ze smętnym skrzywieniem. — On nie zadowoli się wycieczkami do stolicy — dodał ponuro. — Zamierzasz się przenieść do Gdyni? — Nie myślę na razie o tym. Kto wie, jak długo to potrwa. — Lotnik! W życiu bym nie pomyślał, że może cię kręcić coś takiego. — Grześ… nie chcę, by to nas poróżniło. Seks był tylko rzadkim dodatkiem do przyjaźni. Pamiętasz o tym? Szliśmy do łóżka raz czy dwa w miesiącu, a przyjaźniliśmy się codziennie. — On wie? — Wie. I jest trochę zazdrosny. Ale mi ufa. Grzegorz w końcu się odsunął, a w niej pojawiły się sprzeczne uczucia — ulga i jednocześnie smutek utraty. Nie mogła tylko zrozumieć, co właściwie traciła. Jeszcze trzy miesiące temu, przed wyjazdem do Jantarni, śmiercią Berty i spotkaniem Tomka, myślała, że już niczego nie potrafi czuć. Teraz wiedziała, że potrafi, a tylko nie umie rozpoznawać, co to dokładnie jest — jakby dawno temu, w gorszych czasach, utraciła tę zdolność. I pewnie dlatego czasami do wewnętrznego chaosu dołączał się strach, że przegapia coś ważnego, jak teraz. Ale co to było? Przywiązanie? Bo chyba nie miłość? Na pewno nie miłość przyciągała dziś do niej Grzegorza. Panika! Jak zawsze w rocznicę śmierci Gabrysi. Poprzednim razem usiłował zapić się na śmierć. Dziś szukał innego środka uśmierzającego. A właściwie dwóch naraz, bo przyniósł wino. Ona miała być drugim winem, musującym, jak kiedyś powiedział. — Zostanę tu z tobą po pracy — zaproponowała, by osłodzić mu rozczarowanie. — Powspominamy… albo i nie — dodała, widząc kolejną skrzywioną minę. — Zrobimy burzę mózgów i w końcu wymyślimy ten pieprzony tytuł. Takie obrazy wymagają dobrego hasła. Wszystko się w nich rozpływa. Trzeba to jakoś ogarnąć słowami. Ale nie tymi! — pomyślała już po fakcie. — Rozpływa… — powtórzył ponuro Grzegorz. — Niby takie zwykłe słowo. Nie dla mnie. Bo w moim życiu wszystko się rozpłynęło. Gabi się rozpłynęła. Pamięć o niej też się rozpływa. Może tylko jakiś cholerny gniot w środku brzucha nie chce się rozpłynąć. — Przepraszam, Grześ. Nie powinnam… Ale on nie słuchał. Podszedł do opartego o ścianę dużego obrazu i patrzył na szmaragd, niemal wylewający się z płótna. — Kochała wodę bardziej ode mnie — rzucił. Inkę trochę zdziwiło to zdanie, bo na trzeźwo rzadko rozmawiali o Gabrysi. Może Grzegorz już sobie coś chlapnął? — zastanawiała się. Wino jednak wyglądało na nietknięte. — Nie bardziej, choć bardzo — zaprzeczyła łagodnie, przytulając się do jego ramienia. Grzegorz jednak zdawał się nie słyszeć jej pocieszających słów i dalej wpatrywał się w szmaragd na obrazie, jakby to właśnie on pochłonął Gabi. — Gdybym tam wtedy z nią był… Ale przecież ktoś musiał zarobić na ten niedoszły ślub, na przyjęcie na dachu wieżowca i girlandy z białych róż, które sobie wymarzyła. Nie wiedziałem, że zarabiam na pogrzeb i nagrobek. Jej matka ledwie wiązała koniec z końcem. Leżałaby pod lastryko. Oboje wiedzieli, że Gabrysia wolałaby pod zwykłym kamieniem niż pod czymś takim. Uwielbiała piękno. I luksus. Grzegorz zafundował jej marmur. Biały. Zamiast sukni ślubnej, jak powiedział kiedyś sarkastycznie. Był wtedy nie tylko pijany, ale i wściekły. Na Gabi. Za tę jej przedślubną wyprawę. Inka pamiętała przygotowania do niej i podekscytowanie przyjaciółki. — Ostatnie chwile wolności! Czuję się, jakbym potem miała iść do więzienia. Małżeństwo trochę je przypomina. — To dlaczego się na nie zdecydowałaś? — Dlaczego, dlaczego! Głupie pytanie. Samotność to też więzienie. To już wolę siedzieć w jednej celi z Grzesiem. Z nim nawet więzienie da się przeżyć. Inka nigdy nie powtórzyła tej rozmowy Grzegorzowi. Wielu innych też nie. On miał swoje wspomnienia, a Inka swoje. Woleli tego nie mieszać. Choć może nie tylko o to chodziło. Gabi, którą ona znała, nie za wiele miała wspólnego z tą, którą znał Grzegorz. Jej Gabi była właścicielką dużej kolekcji masek. I żywiołem, który jedynie ona sama mogła ujarzmić. Jeśli akurat chciała. Zapraszamy do zakupu pełnej wersji książki\n<a href="http://cyfroteka.pl/ebooki/Zanim_odfrune-ebookRO/p1048220i1177368" target="_blank" title="Zanim odfrunę [Hanna Kowalewska] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="http://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Zanim odfrunę [Hanna Kowalewska] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


Hašek Jaroslav - książki » BiblioNETka\nStrona autora w Wikipedii: http://pl.wikipedia.org/wiki/Jaroslav_Hašek\nKsiążka zawiera mało znane w Polsce opowiadania Jarosłava Haška poprzedzające napisaną później szwejkowską epopeję. Obejmuje ona również opowiadania syberyjskie, które - jak twierdzą haszkolodzy - stanowiłyby fabularną podstawę dalszych przygód dobrego wojaka Szwejka, gdyby pisarz zdołał swoją powieść ukończyć. W wyborze znalazły się też inne opowiadania Haska, których akcja dzieje się w Galicji. Dużą część utworów po raz pierwszy przetłumaczono na język polski. Źródło: Jarosław Hašek - "Przygody Dobrego Wojaka ...\nGdy się serce roznamiętni...: Satyrikon erotyczny z niespodziankami\n– Cytryny – Frenologia – Potrzebny żyrant – Leczenie reumatyzmu jadem pszczół – Historyjka z Reksem – Kiedy panienka nie przychodzi na randkę – Pierwszy maja pana radcy Mackovika – Problem miłości – Szczęśliwy Dom – Rozmowy kochanków – Gdy się serce roznamiętni... – Cierpienia pana Tenkrata – Obiecanka – Przygoda miłosna – Romans Bożenki Grafnerówny – Próba zabawy bezalkoholowej... – Zwierzenia starego kawalera – Mężczyzna i kobieta w małżeństwie – Bohater – "Miłości, o miłości, potężna władczyni...\nPół wieku prawie należała do legendy biograficznej Haška. Sam wiekopomny fakt "założenia" nowej partii, która wzięła udział w rozpisanych właśnie wyborach uzupełniających, wystawiając samodzielnego kandydata (Haška oczywiście), miał miejsce w roku 1911. Ale osnuta wokół niego "historia", znana przez długie lata jedynie z literackiej plotki i anegdoty oraz z tu i ówdzie drukowanych fragmentów, została po raz pierwszy wydana w formie książkowej dopiero w roku 1963. Wbrew tytułowi sugerującemu "naukowy" charakter d...\nKilka przygód dobrego wojaka Szwejka\nLekarz czy morderca (antologia; wraz z O'Raywen N. M. (pseud.), Sert Henryk)\nN.M. O'Raywen - Lekarz czy morderca* Henryk Sert - Tajfun Jaroslav Hašek - Caius Antonius Trossulus w opałach [Śląsk, 1959] --- W ramach "kącika filmowego" w tym tomiku zamieszczono zdjęcia aktorów: Tyrone Powera i Errola Flynna. --- *Brak nazwiska tłumacza, prawdopodobnie autor polski piszący pod pseudonimem\nO Podhalu, Galicji i… Piłsudskim: Szkice nieznane\nDobrze się stało, że zebrano wreszcie jego teksty o Galicji sprzed stu lat, bo możemy się w nich przeglądać do woli. Polacy u Haška są śmieszni jak dobry wojak Szwejk. Tylko że oni żyją ułudą i imponderabiliami, a on jest od nich mądrzejszy, bo bardziej racjonalny. Wieńcząca książkę opowieść Haška o Piłsudskim w Paryżu – w postaci jego rzekomego pamiętnika – to najlepszy portret marszałka, jaki znam. Nikogo u nas nie byłoby stać na taki tekst ani dziś, ani 90 lat temu. Mariusz Szczygieł [Oficyna Wydawnicza P...\nOpowiadania pisarzy czeskich XX wieku (antologia; wraz z Schulz Karel (Schulz Karol), Kubka František, Čapek Karel i inni)\nSzkice młodego jeszcze pisarza powstałe w efekcie jego, pieszej zazwyczaj, włóczęgi po krajach cesarstwa austrowęgierskiego, poprzedzającej czas pisania "Przygód dobrego wojaka Szwejka" podczas wojny światowej. Teksty (szkice, humoreski, reportaże itp.) pokazują różne części monarchii habsburskiej i krajów sąsiednich, dzikie, górzyste tereny na wschodzie Austro-Węgier, wsie, miasta i miasteczka czeskie, austriackie i niemieckie oraz z terytoriów bałkańskich. Książka stanowić będzie naturalne dopełnienie wydanej prz...\nNiewiele jest w literaturze światowej książek, które w sposób tak dobitny, a zarazem nieodparcie śmieszny, ukazywałyby absurd wojny, jak "Przygody dobrego wojaka Szwejka". Historia podróży wojskowym eszelonem i marszu na linię frontu, następnie zaś przypadki naszego bohatera wziętego przez pomyłkę za rosyjskiego jeńca składają się na tragikomiczny obraz wojennego szaleństwa. W chwalebnym dziele ujawniania i wyśmiewania nonsensów armii oraz piramidalnej głupoty dowódców i szarż obok Szwejka biorą udział jego frontow...\nGłówny bohater, Józef Szwejk, zajmujący się pokątnym handlem psami w Pradze, trafia do wojska. Ukrywając się za maską dobrodusznego idioty, wyszydza absurdy wojenno-biurokratycznej machiny, dzięki czemu w czasie licznych przygód, czy to na służbie u kapelana Katza, porucznika Lukasza, czy w areszcie, w szpitalu, w drodze na front, udaje mu się zachować godność, wewnętrzną wolność i człowieczeństwo. Szwejk, tak bardzo związany z czeską kulturą, stał się postacią uniwersalną, archetypiczną, jednym z najbardziej zn...\nDrugi - po "Zniknięciu posła" - tom opowiadań Jaroslava Haška (1883-1923), jednego z najsłynniejszych czeskich pisarzy, felietonisty, założyciela Partii Umiarkowanego Postępu w Granicach Prawa, a przede wszystkim twórcy postaci Dobrego Wojaka Szwejka. [Vis-a-Vis Etiuda, Kraków 2004]\nSpis rzeczy Wstęp* - Tasiemiec księżnej pani. - Posiedzenie Izby Panów. - Bajka o tragicznym końcu pewnego uczciwego ministra. - Katastrofa żywiołowa to ratunek dla Austrii. - Towarzyskie spotkanie "Tillingen-Höchstädt". - Atrakcyjne nazwy. - Zwięzła treść powieści kryminalnej. - Szkoła policji państwowej. - Morderca przed sądem. - Bunt więźnia Szejby. - Wigilia w sierocińcu. - Ksiądz Gloatz, bojownik o prawa ludu. - Nowy pan minister rolnictwa. - Ministrowie: dr Żaczek i dr Braf. -...\nJaroslav Hašek (1883-1923) – przeszedł do historii jako twórca postaci dobrego wojaka Szwejka. Ale był przecież także satyrykiem, występował w kabaretach, założył Partię Umiarkowanego Postępu w Granicach Prawa, współpracował z pismem o tematyce zoologicznej, wymyślając nieistniejące zwierzęta. Lubił wino (raczej piwo, był w końcu Czechem), kobiety i śpiew. Opublikował kilkanaście tomów satyr i opowiadań. Część z nich publikujemy w niniejszym tomie, już czwartym z naszej kolekcji opowiadań czeskiego mistrza. [Vis...