Anna Bucholc: 2011\nKoleżanka pożyczyła mi książkę 'Prowadził nas los' o podróży autostopem przez świat. W jednym z rozdziałów Kinga wspomina, że skusiła się na laserową korekcję wzroku: 'budzę się rano, otwieram oczy i widzę, że widzę...' Może banalne, ale właśnie wtedy podjęłam ostateczną decyzję i za kilka godzin będzie już po. Skończy się szukanie okularów (bo jak mam je znaleźć skoro bez nich nie widzę), skończy się parowanie (ja to nazywam człowiek mucha - wchodzisz do knajpy, a szkiełka robią się mleczne), skończy się kupowanie soczewek, upychanie ich w plecaku (noszę jednodniowe, więc przy dłuższych wyjazdach trochę ich jest) i zakładanie po omacku niekoniecznie czystymi placami. Przy wadzie -5 świat jest całkowicie rozmazany, to niesamowite, że mój jeszcze dziś stanie się ostry i wyraźny. I choć trochę się boję, to chyba będzie najlepszy prezent pod choinkę ;).\np.s. dożyliśmy cyber czasów - sam zabieg trwa 30 sekund - po 15 na każde oko, jest zupełnie bezbolesny i daje natychmiastowy efekt. Okularom mówię nara - może już się nie zobaczymy?\nKiedy po wielu ciężko przepracowanych godzinach, z bolącym kręgosłupem i piekącymi oczami, siadasz zakurzony przed własnym kominkiem, myślisz sobie: 'jaki piękny jest ten świat'.\nod dziś mamy ogrzewanie, a temperatura już wzrosła do 7 stopni. Kocham ten dom.\nCukierek albo psikus - żeby to chociaż po Polsku mówili, ale nie, amerykanizm dopadł nas i wydusi każdy grosz z kieszeni. Jurkowi obrzucili podwórko jajkiem i porozwieszali papier toaletowy w charakterze ozdoby, bo nie zdążył wyjść do furtki. Obrzydliwe, skomercjalizowane, konsumpcyjne święto, którego idei większość Polaków nie pojmuje - ja w zasadzie też nie wiem o co w tym chodzi? O imprezę z przebieranką - to by fajnie było, ale u nas to jakby nie pasuje. Jak mi ma wyszczerbiona dynia przypominać o najbliższych, którzy odeszli to ja wysiadam! Wynocha - i żadnych cukierków nie będzie!\nMoże to pogoda tak źle mnie nastraja? W Warszawie dziś wilgotno i chmurnie, a mnie jest przykro, bo tylu wspaniałych ludzi nie ma już z nami, a świat wokół wciąż tak samo się kręci. Na cmentarzach zaś festiwal obfitości - kiełbaski i draże wśród kwiatów i plastikowych zniczy. Na Bródnowskim można było kupić nawet koszule nocne. Zostawiam to bez komentarza...\nW świecie wielkich przemian i pędu cywilizacyjnego na miarę XXI wieku zaskoczył mnie i rozbawił tekst z całkiem ambitnego amerykańskiego filmu, którego tytułu już nawet nie pamiętam: 'w życiu ważne jest, by znaleźć kogoś kto lubi Ciebie DOKŁADNIE takim jakim jesteś. Nie ważne czy jesteś ładny czy brzydki, chudy czy gruby, jak znajdziesz tego kogoś to on zawsze będzie uważał, że świeci Ci słońce z dupy.'\np.s. ten film to 'Juno' - serdecznie polecam.\nZwariowany weekend z Georgem Michaelem, Panem Kazikiem i sprzątaniem świata czyli Kraków, Wrocław, Szczecin i Warszawa\nUfff... Dawno nie mieliśmy takiego zagęszczenia wydarzeń. Wszystko zaczęło się w piątkowy wieczór od gorączkowego gromadzenia małych i większych pakunków - połączonych w zestawy, a każdy na inną okazję.\nBył tam więc zestaw turystyczno-budowlany obejmujący ubrania robocze, prowiant, narzędzia, przybornik małego kuchcika, poduszki (przydały się także we Wrocławiu i Szczecinie) oraz wszelkiej maści kable\ni urządzenia elektroniczne służące prowadzeniu firmy oraz wyszukiwaniu ciekawych i przydatnych informacji.\nZestaw wyjazdowo-koncertowy składał się głównie z ubrań, peleryn przeciwdeszczowych oraz torebusi z niezbędnikami koncertowymi (m.in. kanapki,pomadki, dokumenty i bilety, okulary oraz forsa (nie do końca potrzebna, bo wszystko było na żetony, a jeden żeton po 8zł. - skandal! bo woda i cola w cenie jednego żetonu była)).\nZestaw początkującego nurka obejmujący pianki, płetwy, gadżeciarski jacket Artura oraz wzbudzający powszechne uznanie automat marki leglad (także Arturowy), czapki, rękawiczki i grube skarpety oraz ciepły napój w termosie - niealkoholowy oczywiście ;). Zestaw kulturalno-rozrywkowy czyli osadnicy+żeglarze+rycerze - pełna wersja planszowa na długie, zimne i ciemne wieczory na budowie. Ostatni i najbardziej istotny był zestaw do załatwienia spraw w Urzędzie - tzw.gruba teka budowlana tym razem wzbogacona o dowody osobiste do wymiany.\nWszystko to upchane do samochodu rozpoczęło podróż na Zakrzówek w sobotę o 8.00. To się nazywa akcja nurkowa! Sprzątaliśmy na powierzchni i pod - a znaleźć można było wszystko! Od komórek po komputery i telewizory, a nawet piwa schłodzone do wypicia gotowe. Trafiliśmy (szczęście początkującego) na pierwszą stronę 'gazety' z naszym pierwszym nurkowaniem z łodzi ;) . Tu Mama trzeba nacisnąć na to podkreślone.\nOd Zakrzówek - sprzątanie świata\nByło to z resztą i najdłuższe nurkowanie,\nbo aż 77 minut, a zmarzliśmy okrutnie. Akcja skończyła się o 13 wspólnym zdjęciem grupy ze śmieciami.\nNastąpiła szybka zmiana stroju i przenieśliśmy się do Wrocławia. Pan Kazik, który wynajął nam mieszkanie (2 pokojowe dla 5 osób) okazał się oszustem. To znaczy jak sam stwierdził zapomniał powiedzieć, że to nie jest jedno mieszkanie, tylko dokwaterowanie do dwóch już wynajętych mieszkań. Ostatecznie powiedział mi, że nie ma co wybrzydzać, bo o tej porze i za tą cenę nie znajdziemy już innego lokalu, a on jest zajęty (oglądał siatkówkę) i nie tylko się\nrozłączył, ale postanowił też więcej nie odbierać (w wolnej chwili zajmę się Panem). Miał rację nawet nie próbowaliśmy szukać tylko popędziliśmy oglądać nowy cudny stadion i Georga Michaela z orkiestrą symfoniczną. Ładnie było, ale trochę smętnie tzn.sentymentalnie ;) (Piotrek mówi, że jesteśmy jeszcze za młodzi na takie koncerty).\nStadion super nowoczesny, a akustyka świetna. Wrażeń z koncertu nie zdołał zepsuć nieziemski korek (policja zablokowała wszystkie drogi wjazdowe do centrum i nakazała wszystkim wyjazd na autostradę), ani\npozostali lokatorzy, z których jeden obudził nas o 2 nad ranem, a drugi o 7.\nZjedliśmy cudowne śniadanie na Ostrowie Tumskim i przenieśliśmy się do Szczecina. Na zdjęciach do nowych dowodów wyglądamy jak obcy - dosłownie. Poza tym okazało się, że tylko ja mieszkam pod nr5, a wszyscy inni zameldowani w naszym domu\npod nr 5/1, a to jest jednak zasadnicza różnica. Sprawę trzeba wyjaśnić, bo teraz już nawet w Urzędzie nie wiedzą, kto, jak, kiedy i po co zmienił adres dla domu\njednorodzinnego na nr5 mieszkania 1. Tak czy owak wnioski o wydanie nowych dowodów zostały złożone, a kartki do głosowania pobrane i przenieśliśmy się do Warszawy.\nTutaj nastąpiło piękne ukoronowanie zwariowanego weekendu - nadano nam nazwę ulicy i to w dodatku na tą, którą sami wybraliśmy! Madzia została Matką Chrzestną\nponieważ to jej nazwa była najbliższa tej, którą ostatecznie mamy - wybrała 'podróżników', twierdząc, że to do nas pasuje. Niestety okazało się, że nieopodal jest ulica Podróżna i Turystyczna, więc zdecydowaliśmy się na Wędrowców i udało się.\nBartek, wesoły kominiarz z okolic Kontopouli - powiedziała Pola wbijając zęby w soczystego arbuza. Od dwóch tygodni mieszkamy w namiocie na tej wyspie z liczbą mieszkańców nie przekraczającą ilości osób mieszkających w jednym z gdańskich falowców. Dwa dni i przemierzona w szerz Serbia i Macedonia pozwoliły nam dojechać do Grecji gdzie przemiły celnik sprawnie wyłowił nas z kolejki samochodów i z szerokim uśmiechem i słowami: Polska? Welcome, wskazał pusty przejazd. Potem jeszcze tylko 5 godzin promem i od przyjazdu mamy już 10 dni ślizgowych pod rząd.(jak jutro nie przestanie wiać to wszyscy - pomijając Jacka - padniemy ze zmęczenia). Spot jest całkiem fajny. Woda przejrzysta, żadnych glonów i tylko jeżowce po drugiej stronie zatoki dają się we znaki. Niestety jak dla początkujących warunki raczej trudne. Wieje ostro i w większości szkwaliście. Poza tym szybko robi się głęboko, ale to okazało się zaletą, ponieważ po (co najmniej) trzystu próbach potrafimy już robić waterstart, czyli podnosimy żagiel będąc w wodzie, ustawiamy się z wiatrem, nogi na deskę i cały czas płynąc pozwalamy żeby wiatr nas wyciągnął z wody. Łatwe nie jest, ale na falach innej metody dla mnie nie ma. Żadne tam wyciąganie za sznurek, bo mnie przewraca i ręce omdlewają, a takie wyciąganie prosto z wody to nawet efektownie wygląda ;).\nW ramach próbowania greckich specjałów postanowiliśmy kupić miejscowe wino. Pani doradziła nam wino Retsina (czasem retzina)- 3 litry w bardzo korzystnej cenie. Nazwa adekwatna do smaku - posmak rycynowy wino zawdzięcza żywicy sosnowej, a tradycja wyrabiania tego rodzaju wina sięga w Grecji 2700 lat. Na szczęście w 24 osobowej grupie zmęczy się każdą ilość miejscowego przysmaku ;).\nDawno, dawno temu wyobrażałam sobie ten dzień. Od rana miały być fanfary. Pierwsze promienie paryskiego słońca miały oświetlić nasze twarze. Pyszne śniadanie w hotelu na zaciszu i my dwoje wspominający wczorajszą imprezę dla rodziny i znajomych. Miało być jak w filmach. Przyjęcie w ogrodzie oświetlonym lampionami, muzyka na żywo, wspaniałe dania (świniak opiekany nad ogniskiem) i my w strojach ślubnych (martwiłam się tylko czy się w nie zmieścimy :)). Chwilę później wylatujemy do wymarzonego Paryża – teraz można już powiedzieć, że latami odmawiałam wyjazdu do Paryża czekając na ten dzisiejszy dzień. Jeśli ktoś jeszcze tego nie wie, Paryż jest zbudowany na takim samym planie architektonicznym co Szczecin, a największe ronda są ułożone względem siebie z zachowaniem odległości do delty Odry dokładnie tak jak piramidy w Gizie względem Nilu (z zachowaną proporcją rozmiaru!). Po wspaniale spędzonym dniu mieliśmy pójść na rewię w Moulin Rouge. Tam zjedlibyśmy kolację i przy lampce szampana wspominali dawne dzieje patrząc sobie głęboko w oczy. Tak... wyobrażenia młodego człowieka są – no cóż – nie wypada napisać inaczej niż: są jakie są... Wtedy myślałam jaki to odległy czas te 10 lat, aż tu nagle życie rozpędziło się i nabrało takiego tempa, że przystanek z 10-leciem śmignie mi tylko w oknie na chwilę i popędzi we wspomnieniach do późnej starości.\nObudził mnie metaliczny głos faceta sprzedającego ryby. Spojrzałam na uśpionego męża i wygrzebałam się z namiotu. Lekko niewyspana pomyślałam tylko, że delikatny chłód minionej nocy ulotni się za chwilę i będziemy pakować sprzęt w piekącym upale. Jesteśmy na Lemnos lub Limnos jak kto woli i po 10 ślizgowych dniach bolą nas ręce. Windsurfing od połowy sierpnia to już tradycja – jak narty w lutym z tą samą ekipą. Dzień nie zapowiada się imponująco. Dwa dni temu przestało wiać, więc z barku innych zajęć zwiedzamy okolicę. Wieczorem szybki grill (jak co dzień od trzech tygodni) ze stałym menu: souvlaki, kurczak, sałatka grecka i piwo Amstel lub (pyszniejsza grecka Alfa). Na deser zwykłe oliwki lub arbuz/melon i słodki miejscowy Muscat z lodem – bo inaczej pić się go nie da. Z hucznej imprezy nici, bo jutro rano mamy prom.\nA TU SIĘ POJAWI NASZ SKRÓT ZE ŚLUBU - JAK TYLKO UDA MI SIĘ GO ZAMIEŚCIĆ ;))\nKiedy się poznaliśmy mając po zaledwie 20 lat wszystko wyglądało inaczej. Ku przerażeniu rodziców (a tym bardziej znajomych!) mając 23 lata i kredyt mieszkaniowy z drakońskim oprocentowaniem (19,8 w złotówce) wstąpiliśmy na wspólną drogę ściskając w ręku jedyną wskazówkę od Hanki i Jurka – iść prosto przed siebie patrząc w tym samym kierunku. Wszystko dookoła nas się zmieniało, niepostrzeżenie zmienialiśmy się i my sami. Już teraz jesteśmy zupełnie innymi ludźmi niż tamci sprzed dekady, ale wciąż patrzymy w te samą stronę i już nie oglądamy się za siebie, nie liczymy porażek i nie żałujemy błędów – czasu cofnąć się nie da – tego nauczyło nas życie. Teraz przemy do przodu i z prędkością pocisku rakietowego realizujemy swoje marzenia jakby miało nam zabraknąć czasu. Co będzie za kolejnych 10 lat nie wiem, ale już się nie mogę doczekać ;)\nSofa zwana potocznie kanapą z ekoskóry to temat rzeka na każdym forum. My skusiliśmy się na takie rozwiązanie jakieś 4 lata temu ze względu na moją alergię i bardzo (naszym zdaniem) ładny wygląd takiego mebla. No niestety okazało się po czasie, że eko-skóra jest nietrwała i wykruszają się z niej takie małe płatki, które denerwująco przyczepiają się do każdego kawałka ciała i każdej napotkanej materii. Żal bądź co bądź nowej kanapy, więc postanowiliśmy wezwać na pomoc tapicera. I tu niespodzianka cenowa - bardziej opłaca się kupić nowy mebel niż mu zmienić skórę ;). Postanowiliśmy więc wziąć sprawy w swoje ręce! Rozgrzebaliśmy mebel, wygrzebaliśmy z szafy maszynę, zasięgnęliśmy porad w sklepie tapicerskim, mieszkanie zamieniło się w pracownię i na to wszystko przyjechała Gosia z Michałem. No podziwiam. Widzieliśmy się pewnie pierwszy raz, a im nawet powieka nie drgnęła na to wszystko. Spokojnie sobie zwiedzali, a my w tym czasie dokończyliśmy dzieła i mamy teraz na czym siedzieć przez kolejne 4 lata (za niecałe 200zł.) A i polecam Muzeum Inżynierii Miejskiej w Krakowie - bardzo fajne można wszystkiego dotknąć, a nawet sprawdzić czy się jest proporcjonalnym ;)\nStacyjka w bok, paliwo przetoczyło się pustym rurowodem, zalało gaźnik, poszła iskra i zagrała muzyka silnika. Trzy metalowe dziewczynki znów ruszyły w trasę. Najpierw toczyły się dumnie po asfalcie niczym królowe szos, by później rozszaleć się w swoim żywiole. Rozchlapywały błoto podskakując radośnie na wybojach mknąc żwawo wśród kwitnących pól i zielonych lasów. Brakowało mi bardzo tej swobody i miarowego dudnienia z rury. Może śrubki się rozkręcają, a dyfry leją, może trefne chińskie gaźniki nie dają się wyregulować, a sprzęgło wisi jakoś dziwnie i obciera gumę napędu, może i trzeba cały czas grzebać przy czymś, ale nie ma to jak porządne maszyny, niezłomne, za każdym razem udowadniające nam i sobie, że mogą wjechać wszędzie.\nEch co to był za dzień. W tym pochmurnym, burzowym tygodniu udało nam się sobotnie słońce na niebie, ognisko na polanie i... strzelanie! Dorotka i Mietek zabrali nas na strzelnicę w Paczółtowicach. Z 15m dziwnie łatwo jest trafić do tarczy (nawet jak się widzi tyle co ja), a samo strzelanie w sobie jest zastanawiająco podniecające... Łuski padały na ziemię dużo rzadziej niż w 'Rambo', ale odgłos - potwierdzam - jest jak w filmach. W rewolwerze faktycznie można zakręcić bębenkiem, a 'odrzut' nie wpływa na celność strzału.\nHurrraa! Natalia You inspired us\nDostaliśmy zaproszenie i w niedzielę przypomnimy sobie jak było w Gruzji ;)\nSzczęśliwie Ulka została przedwczoraj naprawiona, ale Kaśka się zepsuła - pewnie jakiś drobiazg i uda się 'na występy' pojechać motorami. Wciąż nie wiem co z Uazem?\nTen, ten albo tamten! Przekrzykiwaliśmy się w samochodzie po 13 godzinach jazdy kiedy naszym oczom ukazały się wzgórza porośnięte mięsistą trawą, gęstą i piękną niczym golfowy green. Na szczytach małe i średnie domy, czasem posiadłości ogromne, wszystkie z porządnej czerwonej cegły. Do każdego prowadzi droga ubita, nieasfaltowa obsadzona po obu stronach cyprysami, a u jej końca brama – ot tak tradycyjnie chyba, bo przestrzenie tu ogromne, a żadna działka nieogrodzona. Tylko te bramy sterczą w polu, a za nimi ogród piękny ze starodrzewiem i basen, czasem niewielki gaj oliwny i ziół trochę. Zobaczcie jak tu pięknie – mówiliśmy do siebie, a na ustach uśmiech szeroki zagościł i nijak miny zmienić się nie dało.\nGarbate pagórki poprzecinane gdzieniegdzie piaszczystą wstęgą szutrowych dróg, a na jednej z nich wesoły, kolorowy korowód mknie ze średnią prędkością 13km na godzinę. Słońce pali niemiłosiernie, na wyboistych drogach badlandu ciężko pedałować, ale cała 10 osobowa ekipa daje z siebie wszystko. Czasem pchamy pod górę, by chwilę później zjeżdżać na złamanie karku wśród kwitnących pól. Dni wypełnione lenistwem szybko uciekają. Rano basen i obfite śniadanie, później pedałowania dzień cały, pola wzorzyste, zmieniające barwy, niewielkie lasy i małe, urokliwe miasteczka. Zmęczeni i umorusani po powrocie bierzemy szybki prysznic i znów basen. Następnie czas sjesty – jedni śpią, inni znów jedzą, piją, gadają i czytają. Zbiera się wesoła ferajna przed 8.00 i wtedy zaczyna się zabawa. Pędzimy do najbliższego miasteczka (o sugestywnej nazwie Taverne d'Arbia), by wzbudzić radość w miejscowych restauratorach. Nakarmić i napoić 10 wygłodniałych Polaków niełatwo, a każdy z nas zjeść i wypić potrafi! Włoskie jedzenia bene, eccellente! A jaka tu panna cota pieści język zwartą masą bez zbędnych dodatków. Tiramisu wprost rozpływa się w ustach, pasty rozmaite i wyśmienite włoskie pizze. Turystyka żywieniowa wszystkim przypadła do gustu. Aleksander Dumas tak napisał o Toskanii: 'Toskanię zwykle opuszczamy w momencie,w którym właśnie zaczynaliśmy się w niej odnajdywać. Sprawia to, że z każdą następną podróżą odnajdujemy się w niej jeszcze bardziej...'\nJeszcze nie wyjechałam, a już tęsknię za tym przewiewnym domem na wzgórzu najwyższym w okolicy, za rozkrzyczanymi ptakami budzącymi o poranku, za jaskółkami pijącymi wodę z basenu i za tą wielką, pofałdowaną przestrzenią, aż po horyzont zakończoną granatowymi górami czasem niknącymi we mgle i niebem, który jak wielka błękitno-biała kopuła zwiesza się nad Toskańskim krajobrazem.\np.s. Wina i makarony zasługują na osobny, krótki wątek. W knajpkach zwykle zamawiamy wino stołowe, niezwykle pyszne, dobre do obiadu. Warto wiedzieć, że frizzante to wina lekko musujące. Przy zakupie natomiast należy dokładnie obejrzeć etykietkę. Najwyższy stopień we włoskiej klasyfikacji win DOCG oznacza gwarancję pochodzenia wina z określonego regionu. Z kolei napis 'riserva' oznacza, że wino trzy lata leżakowało zanim zostało wprowadzone do sprzedaży. Chianti Classico według niektórych jedyne zasługujące na nazwę Chianti to te, które na szyjce mają charakterystycznego czarnego koguta – emblemat średniowiecznego Chianti – ale ja tam nie jestem ortodoksem – im więcej spróbujesz tym więcej wiesz...\nMakarony bez jajek:\nBucatini – duże spaghetii z małą dziurką\nConchiglie – muszelki\nFarfalle – kokardki\nGnochetti/Gnochi – malutkie muszelki lub owalne kuleczki\nPenne – rurki (uwaga na wymowę 'pene' to po włosku 'fiutek')\nPuntine – drobne ziarenka\nRigatoni – krótkie w kształcie walca\nSpaghetti – długie o okrągłym przekroju\nZiti – ogromne spaghetti\nCanneloni – walec – do nadziewania\nCapellini – jak nitki\nLasagne – szeroki, długie i płaskie, białe lub zielone – układane warstwowo\nRavioli, Tortellini i Tortelloni – makaronowe pierożki do nadziewania, większe lub mniejsze – szczególnie dobre z fungi (grzyby)\nTonnarelli – spaghetti o przekroju kwadratowym, białe lub zielone\nTagliatelle – długie i płaskie\nKiedy większość ludzi biegała po sklepach w ferworze ostatnich przedświątecznych zakupów, my zapakowaliśmy się w samochód i popędziliśmy na narty. Śmieszne, ale prawdziwe ;). Wszędzie dookoła wiosna w rozkwicie, upał, strumyk przy wyciągu, ale na Gąsienicowej wciąż da się jeździć. Na Goryczkowej też się dało, ale tylko kawałek, a potem - jak to się mówi - z przerwami... Pierwszy i na pewno ostatni raz w tym sezonie zjechaliśmy do Kondratowej - zjedliśmy borowikową u Andrzeja, a na koniec przespacerowaliśmy się nartostradą. Zadziwiające jak tu zielono... i nawet ładnie, chociaż... ja wolę ten krajobraz oglądać zimą... RADOSNYCH ŚWIĄT.\nWiosna przyszła, ptaszki ćwierkają, kwiatki rosną - idą święta. U nas niby nic się nie dzieje, a życie pędzi jak szalone. Tygodnie mijają w zadziwiającym tempie i pewnie zanim się obejrzę będzie już lato. Wtedy może napiszę coś ciekawego, bo wybieramy się na rower do Toskanii. Do tego czasu mogę tu pisać tylko o jednym - budowa - niekończąca się opowieść (to mój ulubiony film z dzieciństwa...). Trasę z Krakowa do Warszawy znamy już na pamięć - krążymy tak co tydzień - cztery dni tu - trzy tam i z powrotem. Po zaznaczeniu kontaktów, gniazdek i światełek (co wcale łatwe nie było i dziwne, że się nie skończyło rozwodem), kupieniu setek metrów rozmaitych kabli, puszek i skrzynek, nasza praca polega na patrzeniu. Tak, tak. Kręcimy się po budowie i patrzymy jak Panowie pracują - fascynujące... Dobrze, że chociaż pracujemy na telefon, jak jest zasięg, bo czasami nie ma - nie wiadomo dlaczego. Ostatnio z nudów zaczęliśmy wypompowywać wodę z rowu, ale okazało się to zupełnie bez sensu, bo nie minęło 5 minut i rów się zapełnił... Podobno zdjęcie naszego domu trafiło do gazety Łomiankowskiej - z tytułem 'dom nad jeziorem' i pewnie nie muszę pisać, że w okolicy żadnej wody nie ma - poza gruntową...\nJak wracamy do Krakowa, to nie ma czasu na aktywności - chodzimy na imprezy ze znajomymi, robimy pranie ciuchów roboczych, pakujemy się i fiuu do Stolicy i nic się nie dzieje. Wiosna przyszła...\nZamykam oczy i znika szarobura, mokra krakowska rzeczywistość. Zanurzam się w błękicie nieba i grzeję twarz w słońcu na tle malowniczych, aksamitnych dolomickich szczytów. Wróciliśmy przed chwilą z 'narciarskiego edenu'.\nSześć dni szaleństwa i jak okiem sięgnąć każdy płat śniegu pocięty tysiącami nart i desek, bo chociaż nie wolno zjeżdżać poza trasę to kto oparłby się białemu puchowi? ;) Cortina - modny, przedwojenny kurort, ale zgodnie z opisem - pozbawiony snobizmu. Szkoda, bo myślałam, że kupię czapkę z lisem ;)) Sześć osobnych terenów narciarskich, 37 wyciągów i 140km tras narciarskich z czego ja przejechałam 182km wyjeżdżając wyciągiem 125 razy z różnicą wzniesień 42.750m, a najwyższy zjazd był z Tofany z 2828m n.p.m. - wykresy są super, ale się nie ładują, więc wklejam kolażyk!\nW 1956 roku w Cortinie odbyły się zimowe Igrzyska Olimpijskie.\np.s. swoje wyniki można sprawdzić wpisując numerki ze skipassu tutaj: www.dolomitisuperski.com - wpisujemy w pierwszej rubryce i trzeba koniecznie zaznaczyć ptaszka poniżej, że czytało się communication ;)\nKochała życie. Zawsze elegancka i dbająca o szczegóły. Śmiała się często i bez ogródek mówiła każdemu co o nim myśli. Uwielbiała podróżować i pragnęła jeszcze raz wrócić na wspaniałą Maderę. Poznałyśmy się na wycieczce w Egipcie 8 lat temu. Kiedy dowiedziała się, że jest chora powiedziała mi, że tak jest lepiej. Można się pożegnać i przygotować.\nChociaż wiesz, że dni są policzone, do końca masz nadzieję, że zdarzy się cud. Z bezradnością patrzysz na ukochaną osobę, której choroba niszczy ciało i z każdym kolejnym dniem odbiera resztki godności. W jej oczach wciąż jednak tli się dawny żar. Trzyma się tego pragnienia i walczy o każdy oddech, o każdą dodatkową chwilę na świecie, o życie, z którym żal się rozstawać.\nPowiedziałaś mi, że cieszysz się ze swojego życia, z tego, że udało Ci się pożyć tak jak chciałaś. Że niczego nie żałujesz i jeszcze, że 'chujowo' jest musieć umrzeć, kiedy chce się jeszcze żyć. Zapamiętałam te słowa. Dzięki Tobie każdy mój dzień będzie pełny, dokładnie taki jak chcę - dobrze wykorzystany. Żeby potem nie żałować.\nI Ciebie zapamiętam taką jak byłaś - piękna, prawdziwa Dama. Mama, byłaś zajebista!\nŚnieg, śnieg, śnieg. Wszędzie dookoła biało - tak biało jak to tylko możliwe o tej porze roku i przy takich marnych opadach. Odwiedziliśmy Królestwo Toniego Rosifki - Lorda Dachsteinu. 560ha skitourowego raju wpisanego na listę UNESCO.\nPierwszego dnia w gęstej mgle nie widzieliśmy nawet gdzie jest schronisko, drugiego zupełnie przypadkiem zrobiliśmy Rumpel (chyba tak to się pisze?) - najdłuższą dostępną wycieczkę dookoła lodowca (trasy 5 i 6). Przy pięknej pogodzie zajęło nam to 9 z przewidywanych przewodnikiem 7 godzin, a na koniec skatowaliśmy się 45minutową wspinaczką po trasie narciarskiej - mankament mieszkania na szczycie, ale widoki warte grzechu... Dzień trzeci miał być odpoczynkiem, więc... jak było do przewidzenia znów przypadkowo zjechaliśmy najtrudniejszą trasą nr 4. W lesie było ostro i brakowało śniegu. Wanda wypięła się z nart i runęła w dół. Wyglądało to przerażająco, ale na szczęście nic się nie stało. Sparaliżowani strachem zjeżdżaliśmy trzymając się liny (ja oczywiście zrezygnowałam z nart i zjeżdżałam na pupie, co po głębszym przemyśleniu nie wydaje mi się ani bezpieczne, ani rozsądne ;)). Potem w schronisku przeczytaliśmy, że lepiej tam się nie wybierać bez przewodnika ;). Kolejny dzień spędziliśmy dożynając się na stoku. Potem zrobiliśmy 7-ke i choć planowaliśmy zjechać tylko kawałek, tak dla rozeznania, zjechaliśmy aż do sąsiedniej wioski, gdzie zastaliśmy wiosnę i chcąc nie chcąc pomaszerowaliśmy na autobus. Pojazdu nie było o właściwej godzinie, ale przyjechała po nas taksówka i spokojnie zdążyliśmy na ostatnią kolejkę. Trasa ma 11km, więc powiedzmy sobie szczerze, że bardzo chcieliśmy wyjechać, a nie wychodzić...\nLinie lotnicze Lufthansa przed chwilą dokonały przelewu na nasze konto opiewającego na kwotę 500 euro ;). Mieli przeładowany samolot i zaproponowali 'zadośćuczynienie' każdej osobie, która mogłaby polecieć do Katowic 4 godziny później. Zgłosiliśmy się na ochotnika, wydłużając tym samym naszą podróż do 50 godzin, ale za to nie tylko zwrócił nam się bilet, ale jednocześnie przebukowali nam na bezpośredni do Krakowa – takie dwa w jednym – co za miły dzień...\nWąską, mokra ścieżką pniemy się mozolnie pod górę. Otaczają nas rośliny jakich nigdy przedtem nie widzieliśmy. Las chmurowy pogrążony w wiecznej mgle - tak się w Wenezueli nazywa ten przedziwny zbiór archaicznych roślin. Gigantycznych rozmiarów paprocie o liściach większych od człowieka zwieszają się nad naszymi głowami. Niesamowitych kształtów porosty i przerośnięte liany bambusów tworzą iście jurajski krajobraz. Nasze plecaki zostały dociążone jedzeniem i nieco przerażającym sprzętem w postaci raków, czekanów i kasków. Im wyżej tym mokrzej i ciężej. Powyżej 3000m las zmienia oblicze. Znikają porosty i paprocie zostaje drobny bambus, a później pojawiają się karłowate drzewa i krzewy ozdobne. Zaczyna też boleć głowa. Choć idziemy wolno i uważamy na każdy oddech serce wali jak szalone. Robi się coraz piękniej i bardziej skaliście, ale ból głowy nasila się z każdym krokiem i zaczyna być irytujący jak mucha brzęcząca przy uchu. W końcu kompletnie przemoczeni po 6 godzinach wspinaczki docieramy do pierwszego obozu. Rozkładamy namiot i okazuje się, że chytry dwa razy traci. Zamiast zabrać nasz przytargany z Polski już sprawdzony - zabieramy turystyczny od przewodnika - lżejszy, ale mniejszy. Plecaki wylatują na zewnątrz, a my ledwo mieścimy się w środku. Rano wszystko jest mokre poza ciuchami, które z przyzwyczajenia wepchałam do śpiwora. W obozie śpią chlopaki z USA, Kanady i Niemiec - glacjolodzy. Sprawdzają czy zanikanie lodowców w Andach jest zjawiskiem lokalnym, czy wynikiem globalnego ocieplenia. Wenezuelskie lodowce w przeciągu ostatnich 30 lat skurczyły się o 70%. Ta część Andów, którą obecnie eksplorujemy należy do najstarszych na świecie i jest częścią Koldyriery Wschodniej. Ciągle rośnie, więc jest szansa, że kiedyś Pico Bolivar osiągnie upragnione przez wenezuelczyków 5000m ;).\nDrugiego dnia wspinamy się tylko 4 godziny i nad największym w okolicy polodowcowym jeziorem Laguna Verde znów witamy się z glacjologami. Na 4000m obiad gotuje się 4 godziny, ale nie narzekamy, bo nie ma deszczu.\nZ obozu wychodzimy o 5:30 rano. jest zimno i ciemno - mleko na płatki nie chce się nawet podgrzać. Jest trudno. Korzystając z rady glacjologów idziemy wolno - krok za krokiem starając się głęboko oddychać. Jest stromo i skaliście. Drobne kamyczki obsuwają się z pod stóp, a my walczymy o każdy oddech. Śmiesznie tak patrzeć na innych i wiedzieć, że samemu wygląda się tak, jakby za chwilę miało się przewrócić.\nPo wschodzie słońca robi się gorąco. W końcu dochodzimy do lodowca. Jeszcze nie wierzę, że to może się udać. Szczyt Humboldta wygląda zabójczo. Lodowiec jest niezwykle piękny. Nasycenie od jasnoniebieskiego do granatu wygląda niesamowicie. Olbrzymi jęzor wylewa się na skały i tam zastyga zwieszając się ku przepaści. Budzi respekt taki olbrzym żyjący własnym życiem. Glacjolodzy mówią, że wkrótce może go tu nie być. Wyraźnie widać jak topnieje w palącym słońcu i słychać wibracje płynącej wewnątrz wody. Po raz pierwszy w życiu ubieramy raki i związani liną stawiamy pierwsze kroki na lodowcu. Dopiero z góry widać jak kruchy jest ten masyw, ile ma szczelin, pęknięć i niezwykle malowniczych dziur. Zostawiamy plecaki i raki przed atakiem szczytowym. Pogoda załamuje się i dookoła zaczyna napływać mgła. Wspinamy się szybko na szczyt wciąż nie wierząc, że jednak się uda. Kiedy na szczycie pozujemy do zdjęcia i zgodnie z wenezuelską tradycją krzyczymy na całe gardło 'Cumbre' czuję wibracje emocji. Udało się! Chociaż do samego końca byłam przekonana, że ktoś (zapewne ja) ulegnie chorobie wysokościowej.\nCzytałam ostatnio o facecie, który wspiął sie na K2 i na szczycie płakał jak dziecko - nie dlatego, że udało mu się zdobyć szczyt, ale dlatego, że ta męczarnia wreszcie się skończyła. Znam to uczucie... ale on chyba nie wiedział, że jeszcze trzeba zejść na dół?\np.s. teraz nudzimy się w namiotach czekając na obiad. Zjemy wspólnie z glacjologami, którzy zostali brutalnie pozbawieni żywności. Na 4000m krowy wdarły się do namiotu i pożarły wszystko co dobrze pachniało - pozostałą żywność zniszczyły. Początkowo myśleliśmy, że za tę katastrofę odpowiedzialne są dzikie psy, jakich w okolicy nie brakuje, ale zrobiliśmy krótkie śledztwo i po kupie poznaliśmy, że to jednak krowy...\nZwariowany dzień. Dziś rano Dietter wyrzucił nas z posady! W walentynki! Jeszcze wczoraj mówił Nataszy, że jesteśmy jego przyjaciółmi, że może spokojnie z nami iść na 6-cio dniowy trekking na Pico Bolivar, a dziś takie coś. Jej też się oberwało, zagroził, że jak pójdzie z nami to najprawdopodobniej to się źle dla niej skończy, a on jej wtedy na pewno nie pomoże. Wszystko dlatego, że nie zgodziliśmy się na trekking z podobno najlepszym w Meridzie przewodnikiem. Nie dość, że omówione wcześniej warunki nagle straciły na ważności, to jeszcze cena wzrosła podwójnie, a ten przewodnik gadał jak najęty wyśmiewając nas i wszystkie nasze sprzęty i chełpiąc się, że studiował w Austrii i jest tak wspaniały, mądry i silny, że nie do wiary. Za żadną cenę nie poszłabym z nim w góry, szczególnie, że nie był w ogóle przygotowany - nie miał sprzętu - lin, uprzęży i mówił, że musimy najpierw zapłacić, żeby on mógł to kupić! Dietter się wnerwił, bo prowizja za polecenie frajerów przeszła mu koło nosa...My się zmartwiliśmy, bo nie dość, że nas wyrzucił (małe piwo w turystycznym mieście, ale niezbyt miło) to jeszcze w zasadzie pożegnaliśmy się z trekkingiem.\nOmijajcie szerokim łukiem posadę Swissa w Meridzie. Trzy kroki dalej jest Alemania gdzie Panie są miłe, przewodnicy Was nie wyśmieją, wycieczki będą o połowę tańsze i nikt Was nie wyrzuci tylko dlatego, że nie daliście się nabrać - paskudny, zdradziecki Ditter - a jego dziadek mieszkał w Szczecinie!\nWszystko skończyło się dobrze i na walentynki kupiliśmy sobie trekking na Humboldt - jest tylko 50m niższy od Bolivaru, a nie trzeba być zaawansowanym wspinaczem żeby się dostać na szczyt. Na początek to będzie wystarczające wyzwanie zważywszy na wysokość. Poza tym zamiast 6 będzie 4 dni, a my już dwa mamy poza planem (spóźnienie na autobus w Mochimie i dzisiaj). Panie w naszej nowej cudownej posadzie Alemania wszystkim się zajęły i okazało się, że spokojnie za normalną cenę można iść w góry. Z przewodnikiem, sprzętem i wyżywieniem wyszło nam po 50 dolarów dziennie na głowę. Bolivar odpuściliśmy, bo trzeba mieć trochę większe pojęcie o wspinaczce niż my obecnie mamy - jak się poduczymy to wrócimy...\nScooby Doo i Gringo de la Montana to miejscowi dziwacy – jeden bardziej pijący, drugi ekscentryczny. Obu już poznaliśmy chociaż jesteśmy tu dopiero od wczoraj. Siedzimy w Cafe del Mar pełni owoców morza i piwa Polar Bear. Sylwia śmieje się, że jest godzina 20 – Karaiby – ciemno i cisza – a najliczniejsze i najbardziej egzotyczne na tej plaży są psy (jeden z rozdartym uchem, drugi bez sierści, trzeci kostropaty). Powietrze pachnie krewetkami w sosie czosnkowym...\nWojtek chce być więcej wzmiankowany w moim blogu – nie ma sprawy – więc piszę – naturalnie... Czasami jak czyta to mu miło jak się pojawia jako postać drugoplanowa – tak mi tu mówi, więc oddaje mu cześć za poduczenie się hiszpańskiego co niezykle ułatwia pobyt w Wenezueli. Czasami niewielkim utrudnieniem jest fakt, że miejscowi udają, że go nie rozumieją, ale w większości przypadków udaje się dogadać. Sylwia mówi, że Wojtek wygląda jak różowy delfin ;0. Faktycznie pięknie się opalił – po wenezuelsku, ale nic go nie boli i nie jest poparzony.\nJesteśmy tu od wczoraj – dotarliśmy z przygodami – taksówkarz wysadził nas na dworcu, skąd ruszyliśmy w miasto jak objuczone osły. Tu było inaczej – każdy nas zaczepiał, uliczki jakieś takie podejrzane, daleko w pierniki i przede wszystkim ciężko. W końcu dotarliśmy na plażę z zamiarem zatrzymania się w polecanych 7 delfinach, aż tu w pierwszej kafejce widzimy Sylwię i Radka z Wrocławia. Ledwie ich pożegnaliśmy trzy dni wcześniej w Ciudad Boliwar, a tu siedzą na plaży i czekają na nas ;). Świat jest mały, a plaża w Santa Fe jedna...\nPiaszczyste plaże, malownicze zatoczki, kryształowa woda, niezamieszkałe wyspy porośnięte gigantycznymi kaktusami – dokładnie tak wyobrażalismy sobie Karaiby. Jest po sezonie – cisza i spokój – troche wieje nudą, ale my chcemy się nudzić i leżeć, i nic nie robić – pić piwo, jeść rybki... Sylwia i Radek polecają łódkę, więc kupujemy pływanie łodzią za niecałe 20zł dziennie (z wliczonym lunchem). W wypożyczonych maskach oglądamy rafę i plażujemy wciaż zmieniając miejsce – laba. Delfinów tu tyle, że aż piszczymy z uciechy. Co kawałek zwalniamy żeby zmienić się w szalonych paparazzi, a mnie z podniecenia nie udaje się nagrać filmu. W pewnym momencie Sergio zatrzymuje łódź i krzyczy – do wody! Bez namysłu wskakujemy (trochę się boję, ale ciekawość silniejsza...). delfiny niestety nie chcą się z nami bawić, ale pod wodą słyszymy jak gadają do siebie – wrażenie piorunujące – zupełnie jak w filmie – adrenalina niemal paraliżuje ruchy. W pewnym momencie cała grupa wyskakuje tuż przy nas – Sergio, jedyny przytomny, który wychował się w Santa Fe – robi zdjęcie. My absolutnie zauroczeni – to nie wyreżyserowany scenariusz – to prawdziwe morze i najprawdziwsze na świecie delfiny – nie dają się pogłaskać, ale można je z bliska podglądać i usłyszeć, a to rozbudza apetyt, że aż strach...\nWyobraź sobie obszar wielkości Belgii (30.000km2) porośnięty lasem deszczowym, gdzie moskity gryzą jak szalone, w większości miejsc nie stanęła ludzka stopa, motyle są wielkości dłoni, a niezliczone ilości papug drą się w niebogłosy rano i wieczorem. To Delta del Orinoco, której kanały wlewają się do Atlantyku na obszarze 360km. Miejscowi ludzie – Warao, niewiele potrzebują do życia – dach nad głową, hamak, miska, łódź i skromne ubranie – tak wygląda dobytek większości Indian z nad Orinoko. Utrzymują się głównie z tego co sami złowią i z handlu rzeźbami i plecionką. Dla nas trzy dni laby w wąskim, niewidocznym kanale w ośrodku, który obejmował trzy małe domki z gliny i trzciny. Dookoła nas kraby, ptaki, motyle, pająki, moskity i rozmaite robale, których nazw nie znam. Trzy dni na łodzi motorowej – o której twardości nikt nie wspomniał, a tyłek odczuł mocno. Łowienie pirani i podglądanie świata odmiennej fauny i flory – nocna wycieczka łodzią i pierwszy pyton w naturze. Było tak intensywnie, że siedząc teraz na plaży w Mochimie, aż trudno mi to zebrać w jakąś bardziej zharmonizowaną całość.\nPo pierwszej wycieczce łodzią wpłynęliśmy w ciemną czeluść naszego bocznego kanału i po dłuższej chwili zobaczyliśmy płonące świece na pomostach łączących domki. Wyglądało to doprawdy niesamowicie. W domku obok poznana w Ciudad Boliwar Stephania z Indiany – co za zbieg okoliczności! Muzyka w sali wspólnej (w pierwszej chwili klimatyczna, na dłuższą metę absolutnie nie do zniesienia) i dwa małe nietoperze latające przy kolacji. Wszystkie atrakcje i zmęczenie materiału zcięły nas z nóg. Mieliśmy się wyspać, ale obudziły nas o świcie hordy papug, które z niewiadomego powodu latają parami i robią straszny rwetes (one wszystkie nie mogą być przecież nierozłączki). Później dzień pełen wrażeń i zaopatrzenie całego obozu w stos piranii, łowionych przez pół dnia w potwornym upale. Potem kolejna wycieczka łodzią, kąpiel w Orinoko i oczekiwanie na różowe delfiny – zgodnie z sugestią Sylwii i Radka, czekaliśmy wieczorem przy zachodzie słońca, żeby były różowe, ale doczekaliśmy się tylko łodzi z handelkiem. Po kolacji nieoczekiwany zwrot akcji i nocna wycieczka łodziami pod rozgwieżonym niebem. Nieco przerażające tak pędzić w nieznaną ciemność kiedy dookoła skaczą jakieś małe rybki – chyba nie piranie?? Ostatniego dnia mieliśmy przejść się do dżungli, ale wstaliśmy o 4:50 na wschód słońca – marudziliśmy bardzo, ale było warto, bo zobaczyliśmy różowe delfiny i to tak całkiem blisko ze 2m od łodzi ;), po południu Sylwia wypatrzyła kolejnego i już taki różowy nie był – więc jak chcecie zobaczyć te różowe to musicie je oglądać o wschodzie lub zachodzie słońca ;). A teraz już musze kończyć, bo przyszedł Gringo de la Montania i gadamy...\nZapach ziemi zmoczonej przelotnym deszczem. Wiatr we włosach na ogromnym niezamieszkałym plaskowyżu wielkości Polski. Przed nami i za nami jedyna droga wydeptana przez turystów, prowadząca do majaczącego w oddali masywu Roraima. W takich chwilach liczy się tylko tu i teraz. W głowie pustka, po raz pierwszy od wielu dni nie myślę o niczym – wszystkie problemy zostają na granicy Parku Narodowego Canaima.\nPrzed nami 5 dni marszu. Mamy szczęście i słońce chowa się za chmurami, pada przelotnie, ale intenswnie, a my spokojnie idziemy przed siebie. Bez telefonu, bez zegarka – cywilizacja została 600km za nami, a czas biegie własnym rytmem wyznaczany wschodem i zachodem słońca. Ciekawe czy tak się czują prawdziwi Indianie? Nieznający lub niechcący poznać tempa życia współczesnego świata? Kiedy tak idziesz przed siebie i nic już nie możesz zmienić, niczego więcej zabrać, ani niczego zostawić – przestajesz planować. Przed tobą tylko cel – wspiąć się na górę. I są też muszki puri – puri. Maleńkie wścibskie stworzonka pozostawiające krwawe bardzo swędzące plamki na każdym nieosłoniętym fragmencie ciała.\nJest środek nocy. Śpimy w jaskini na szczycie Roraimy (2810m n.p.m.). Obudziłam się za potrzebą i teraz swędzące ranki po muszkach puri-puri nie pozwalają mi zasnąć. Roraima jest niesamowita 44km2 powierzchni, która mogłaby posłużyć za scenerię do każdego filmu science fiction. Wszystko tu wygląda jak ruiny jakiegoś starożytnego miasta owianego mgiełką tajemnicy i magią indiańskich wierzeń. Endemiczne rośliny, niesamowite formy skalne, mniejsze i większe jeziora z wodą deszczową, kryształy i gruboziarnisty różowy piasek – Roraima jest jak zaginiony świat.\nWstaliśmy o świcie, ale niestety niebo zasnuło się mgłą i z widoków nici. Po śniadaniu pakujemy manatki i postanawiamy jednak spróbować szczęścia. Wychodzimy na najwyższy punkt Roraimy i przez okienka we mgle podziwiamy widoki. Już sama wysokość i przestrzeń robią wrażenie. Po kilkunastu minutach mgła szczelnie okrywa najwyższe skały i zaczyna siąpić. Niechętnie schodzimy na dół, ale za to z mocnym postanowieniem, że jeszcze tu wrócimy. Podczas lunchu w base campie u podnóża Roraimy brazylijczycy pytają nas czy w Polsce mamy Tepui – czyli góry stołowe. No mamy – pewnie! W Polsce mamy wszystko – tylko o połowę mniejsze ;).\nAle abstrakcja. Siedzimy od dwóch godzin w San Francisco czekając na autobus i nie wiedząc jeszcze wtedy, że się spónia, bo mają 40 minutową kontrolę bagażu. Jakiś pijany facet gada do nas po hiszpansku i wcale mu nie przeszkadza, że nic nie rozumiemy, ani że nawet nie chcemy się dogadać. On sam ledwo mówi, a nawet ledwo stoi. Ten trekking chyba nie był taki łatwy jak nam się zdawało. Nogi bolą tak bardzo, że samo wstawanie jest cierpieniem. Przejście Gran Sabana to 100km w obie strony – nie w kij dmuchał. I tak mieliśmy szczęście, że nie było słońca, bo wczoraj na ostatnim podejściu tak nas dopiekło, że czuliśmy się jak na Sacharze. A jak autobus nie przyjedzie zostaniemy w San Francisco na zawsze...\np.s. W barze w San Francisco poznaliśmy chopaka z Mieszkowa pod Szczecinem (nie mamy pojęcia gdzie ten Mieszków, ale trzeba będzie sprawdzić na mapie). W każdym razie gość ma niezwykłe hobby – łowi ryby akwariowe! Tak, tak takie do akwarium – mają specjalne sieci, pojemniki do samolotu i tlen. Myślę, że to super potem patrzeć na te ryby i myśleć: 'Tę złowilem w Wenezueli w 2011, tę w Maroko w 1994, a tę w Egipcie w 2007...”\nNAMIĘTNOŚĆ PODRÓŻY - CARACAS\nDrżącą ręką otwierasz okno na świat. Czujesz narastające podniecenie na myśl, że jeszcze chwila i bedziesz sycić się nowym doświadczenieniem. Namiętny dotyk orientu kusi Cie i zniewala. Dajesz się ponieść emocjom i pozwalasz namiętności zawładnąć nad myślami. Chcesz poczuć ten nowy świat, gryźć całymi kęsami, lizać, smakować aż do utraty tchu. Marzysz by zanurzyć się w tym nowy doznaniu i pieścić zmysły odmiennością. Otwierasz oczy i delikatnie smakujesz tę nową rzeczywistość, krok po kroku pragniesz poznać każdy jej fragment, nauczyć się być w niej i z nią całym sobą. Czujesz w sobie życie.\nTak nie jest w Caracas. Jest gorąco.\nJak na jedną z najbardziej niebezpiecznych stolic i miast w ogóle – jest całkiem zwyczajnie. Jedynie góry otaczające lotnisko przypominają o zmianie strefy klimatycznej. W Caracas porwania, rabunek i gwałt są na porządku dziennym. Na każde 100 tysięcy mieszkańców przypada 140 zabójstw - dla przykładu w Bogocie 18. Turystów przeważnie tylko okradają ;). Jest po 18-tej, więc profilaktycznie nie wychodzimy z pokoju. Z resztą trzeba odespać różnicę czasu.\np.s. pierwsza część treści powyższego posta została napisana pod wpływem trudności ze znalezieniem hotelu, ktory nie miały przeznaczenia na dom publiczny, a jedynie na miejsce turystycznego noclegu...\nAMBICJE NA CHOPOK\nPrzyszedł weekend i w zasadzie ostatnia przed Wenezuelą okazja wyskoczenia na narty. Grześ głowił się przez cały tydzień, aż w końcu wymyślił wyprawę na Chopok. Zapowiadała się spokojna, krótka i mało męcząca wycieczka, tym bardziej, że pierwszą część trasy, ze względu na brak śniegu, pokonaliśmy kolejką. Potem miało nas czekać 2 godzinne wyjście na grań, nocleg i drugiego dnia przejście granią na Chopok i długi, fajny, stromy zjazd. Nie spieszyliśmy się za bardzo. Zanim zjedliśmy śniadanie, zapakowaliśmy się do auta i dojechaliśmy na miejsce była 14. Trasa początkowo bliższa spacerowi niepostrzeżenie zamieniła się w usianą przeszkodami przeprawę. Kiedy teren się wypłaszczył, a kamienie i strumień zostały pod grubą warstwą śniegu byliśmy już nieźle zmęczeni. Pokrzepił nas widok grani i góry, które nagle wyłoniły się z chmur za nami. Widoku dopełniły kozice, które jak grzyby po deszczu jedna po drugiej wyskakiwały zza grani podświetlone promieniami zachodzącego słońca. Bartek naliczył ich aż 11 i jak do tej pory jest to nasz absolutny rekord.\nZ nowymi siłami ruszyliśmy pod górę i tu niestety przyroda spłatała nam figla. Śnieg był tak zmrożony, że już po chwili odpięliśmy narty. Na takim stromym lodowisku dały o sobie znać emocje. Bartek robił co mógł żeby mnie jakoś asekurować, ale brakowało nie tylko sił i oparcia dla nóg, ale przede wszystkim odwagi. Poruszaliśmy się w takim tempie, że w końcu Grześ zarządził odwrót. Biała ściana została niezdobyta (przynajmniej do następnego spotkania), a namiot został rozbity w kosówce z pięknym widokiem na góry. Najbardziej niesamowita w spaniu pod namiotem jest ta nieprawdopodobna cisza. Trochę jakby życie zaczęło się toczyć obok. Niestety są też telefony komórkowe... i kiedy zaczną dzwonić w pierwszej chwili zastanawiasz się co to za dźwięki jakieś, a chwilę później już wiesz - to codzienność dopadła Cię w tej iluzorycznej głuszy...\np.s. muszę przyznać, że załatwianie potrzeb fizjologicznych na świeżym powietrzu przy -12 stopniach wydawało mi się niemożliwe. Po tej wycieczce pierwsze miejsce przyznaję widokowi białej grani oświetlonej błyszczącym nieboskłonem i dolinie otulonej lekką mgłą podświetloną delikatnym srebrem księżyca. Zobaczyłam to tylko dzięki pilnej potrzebie koniecznej do załatwienia, bo nic innego nie byłoby w stanie wygonić mnie na ten mróz z ciepłej otuliny gęsiego puchu.\nLUKSUS DLA POLAKA\nBartek znalazł dziś w necie ciekawy artykuł na temat tego czym dla Polaków jest luksus. Podobno na zachodzie luksus stał się dyskretny i perfekcyjny pod względem jakości. U nas jeśli ma się niezłą furę, fajną chatę i ładną biżuterię oraz podróżuje się do ciekawych miejsc to już jest to! Według tych danych uzurpuję sobie prawo do stwierdzenia, że żyje mi się luksusowo, ale jestem znanym optymistą ;). Polacy wskazują Jana Kulczyka jako osobę żyjącą w największym luksusie. A ile trzeba zarabiać żeby żyć jak Kulczyk? 56% badanych uważa, że 5.000 miesięcznie, a jedna trzecia, że ponad 10.000. No cóż - dla nas pomoczyć tyłek w morzu martwym to był wielki luksus!\nTak wiem. Zaglądacie, a u nas nic nowego. Na szczęście już niedługo wyjazd do Wenezueli. Ostatnio przytłacza nas pasmo różnych drobnych niepowodzeń, ale że nie mam ochoty zanudzać wszystkich problemami życia codziennego (tego każdy ma aż nadto) postanowiłam założyć posty archiwalne - sprzed okresu pisania tego bloga. Spokojnie! To dotyczy tylko najciekawszych i egzotycznych podróży, więc nie będzie obszerne, ani mam nadzieję, nudne. Dzisiaj zapraszam do Królestwa Jordanii i zdjęć ze starożytnej Petry (rok 2006). (Mamo, żeby zobaczyć zdjęcia trzeba nacisnąć ten podkreślony wyraz - starożytna Petra ;))\nZwariowany weekend z Georgem Michaelem, Panem Kazi...


Przepis na Sylwestrowy koktajl z krewetek - Wino i kuchnia - KatalogSmaków.pl\nSylwestrowe przyjęcie wymaga odpowiedniej oprawy, przyjaciół, przekąsek i wina. Z tych ostatnich dzisiaj polecam krewetki w towarzystwie Cavy Mata Rosat Trepat. Aromatyczne, orzeźwiające musujące wino wytwarzane metodą szampańską doskonale się sprawdzi podczas powitania Nowego Roku, a nie zruinuje naszej kieszeni. Wino na wieczór już mamy, zatem tanecznym krokiem szykujemy jeszcze menu. Na początek podajemy przystawkę mającą rozbudzić apetyt, połaskotać podniebienie, taki wstęp do właściwej gry. Ko... Czytaj dalej na blogu Wino i kuchnia\ncava, hiszpańska cava, koktajl z krewetek, krewetki, nowy rok, sałatka z krewetek, sylwester, sylwestrowe party, wino musujące\nkrewetki, przekąska, przekąski, deser, desery, koktajle, sałatka, sałatki, majonez, grill, sałata, sosy, przystawki, truskawka, sałata lodowa, ryby, truskawki, ryba, lekkie sałatki, ciasto, sylwester, przekąski na sylwestra, ciasto z truskawkami, sałatka z roszponką, sałatka z rukolą, sałatka z sałatą lodową, salatki do grilla, sałatka na grilla


Proboszcz złamał ciszę wyborczą? Podczas mszy "podpowiadał", na kogo głosować - Dziennik.pl\n30 listopada 2014, 17:59 Ten tekst przeczytasz w mniej niż minutę\n- Zgłoszenie w tej sprawie złożyła kobieta, która uczestniczyła we mszy. Poza tym jednym incydentem wybory przebiegają spokojnie - informuje portal gazeta.pl Janusz Wójtowicz z Komendy Wojewódzkiej Policji w Lublinie. "Sugestia" miała dotyczyć kandydata na wójta.\nW 78 gminach Lubelszczyzny w niedzielę odbywa się dogrywka wyborów samorządowych, która zadecyduje o tym, kto przez następne cztery lata zostanie prezydentem, burmistrzem lub wójtem.\nO Godziszowie zrobiło się głośno, kiedy podano wyniki referendum akcesyjnego w 2003 roku. O ile w całej Polsce za przyłączeniem do UE było 77,45 proc. uczestników referendum, to w gminie przeciw opowiedziało się 88 proc. wyborców. To był rekord w skali kraju.\nRadni lokal wyborczy samorzady frekwencja wyniki wyborów samorząd oddanie głosu PKW wybory głosowanie wyborcy samorzadowcy\nakurat ten proboszcz powinien zająć się swoim interesem, wszyscy od kilku tygodni mogli zauważyć jak beż żadnego skrępowania i nie koniecznie w grzeczny i kulturalny sposób mówił na kogo głosować. A przecież to nie jest jego sprawa, on niech pilnuje swojego interesu, zaczął sobie budować "remize" bo inaczej tego nazwać nie można, robi składki po 600 zł od rodziny i jeszcze mówi że ludzi stać, to skoro jest taki mądry to niech on ********** w polu tak jak oni od rana do wieczora a później niech mu ktoś powie że przecież ma pieniądze bo maliny akurat w tym roku są drogie. szkoda tylko że biskup nie widzi jego pewnych zachowań może wtedy pewnie przejrzał by na oczy i go przeniósł na parafię gdzie ludzie nauczyliby go trochę pokory. a w Godziszowie nikt się nie odezwie bo starach co powiedzą inni\nZa łamanie prawa polskiego biorą pensję i dotacje z państwowej kasy- z naszych kieszeni.\nOd końca średniowiecza trwa w Polsce walka z krk o zwrot zagrabionych dóbr Narodowych, oraz o ograniczenie praw i wpływu krk na państwo. Biskupi przysięgają wierność i bezwzględne posłuszeństwo papieżowi, NIE POLSCE. Księża przysięgają posłuszeństwo biskupom i w ten sposób setki tysięcy urzędujących w Polsce ,,DUCHOWNYCH" są agentami obcego państwa Watykan, bardzo często W HISTORII POLSKI wrogiego. Przypomnę choćby fakt POTĘPIENIA NASZYCH POWSTAŃ NARODOWYCH I DĄŻEŃ WOLNOŚCIOWYCH przez papieży..Za to pobierają wynagrodzenie, nie płacą podatków i nadal gdzie możną grabią majątek narodowy.\nczasem to nie GieW w sobotę złamała ewidentnie na bezczelnego ciszę wyborczą?\ntłumaczenie było proste. mamy prawników, "tuleje", nie mówiąc o tym, że sam nad-redaktor jest POnad wszelka krytyką wyrokiem rozgrzanego do czerwoności sądu z kuźni, "jak hartowała się stal"?\nco nam więc zrobicie, jak nas złapiecie, no co? he, he, he.\nfolksdojczko. za co się przebierasz na "paradzie" w Berlinie?\nteraz będziesz mogła za Tyfusa, he, he, he.\na co z wybiórcza ???proboszcz w parafi a wybiórcza w kraju\nniech zgadne;namawial na pis?powinno sie tego czarnego ukarac,np.publiczne sprzatanie,idzie zima to odsniezanie.\nale PL to państwo wyznaniowe i mafiozi katolscy mogą łamać "prawo" tj.chcą...\nTylko nalezy wierzyc ze zostanie ukarany jak zwykly obywatel.\nKler powinien zrozumiec ze na msze przychodza rowniez ludzie myslacy a nie tylko dewoci,\nCiemnota zawsze będzie głosowała na ciemnotę!!!


Ryzyko cesarskiego porodu z analgezją nerwową w warunkach wczesnej i późnej porodu ad 8 – Szkolna Przychodnia Witów\nAlternatywnym wyjaśnieniem jest to, że systemowa analgezja opioidowa ma negatywny wpływ na postępy porodu. Opioidy zmniejszały aktywność macicy zarówno u ludzi aktywnych zawodowo19, jak iu ciężarnych pawianów.20 Przedłużona infuzja znieczulenia zewnątrzoponowego może powodować blokadę ruchową i może zwiększać ryzyko instrumentalnego dostarczania dopochwowego. 21 W obecnym badaniu częstość instrumentalnego dostarczania dopochwowego nie różniła się istotnie między grupami, chociaż badani w grupie dokanałowej otrzymywali znieczulenie neurozyjne przez dłuższy czas. Znieczulenie odbytu wywołane opioidami i podtrzymywane przez niską dawkę epiduralnej bupiwakainy prawdopodobnie nie spowoduje blokady motorycznej.\nZgłoszono pozytywne powiązanie między znieczuleniem zewnątrzoponowym a stosowaniem oksytocyny w celu zwiększenia porodu.2,22 Nie stwierdziliśmy różnicy między grupami pod względem wykorzystania oksytocyny, ale większość pacjentów otrzymywała oksytocynę przed pierwszą prośbą o analgezję. – odkrycie zgodne z naszym wzorcem praktyki instytucjonalnej. Kobiety, które otrzymywały układowe opioidy we wczesnej fazie pracy, wymagały wyższej szybkości wlewu oksytocyny niż osoby, które otrzymały dooponowe opioidy, być może z powodu wolniejszego postępu w pracy.\nAutorzy metaanalizy porównującej podawanie dokanałowe z nienowotworowymi technikami podawania opioidowej analgezji neurozyjnej doszli do wniosku, że dooponowa analgezja opioidowa była związana z bradykardią płodu.23 W obecnym badaniu długotrwałe, utrzymujące się zmienne i opóźnione spowolnienie tętna płodu rozwinęły się w ciągu 30 minut po pierwszej interwencji przeciwbólowej częściej w grupie dooponowo-przeciwbólowej niż w grupie układowo-przeciwbólowej. Jednak częstość występowania niekorzystnej częstości akcji serca płodu była niska, nie różniła się między grupami i nie powodowała żadnych niepożądanych wyników u noworodków ani konieczności nagłego cięcia cesarskiego.\nW poprzednim badaniu, noworodki dostarczane przez kobiety losowo przydzielone do otrzymywania ogólnoustrojowej analgezji opioidowej miały niższe jednominutowe wyniki Apgar niż noworodki, których matki otrzymywały znieczulenie zewnątrzoponowe.24 Chociaż obie grupy w obecnym badaniu otrzymały znieczulenie zewnątrzoponowe, noworodki w grupie układowo-przeciwbólowej częściej niż osoby z grupy dooponowo-przeciwbólowej miały niskie jednominutowe wyniki w skali Apgar, mimo że opioid podawano we wczesnej fazie porodu, zwykle na godziny przed porodem.\nZnieczulenie zewnątrzoponowe trwające dłużej niż pięć godzin u kobiet w ciąży wiąże się z podwyższoną temperaturą matki.25,26 Chociaż kobiety losowo przypisane do wczesnej introwukalnej analgezji miały znieczulenie neurozyjne dłużej niż te przypisane do analgezji systemowej, maksymalna temperatura podczas porodu nie była znacznie różni się między grupami.\nNasze badanie ma kilka ograniczeń. Badanie nie było w stanie wykryć niewielkiej różnicy między grupami pod względem częstości cesarskiego cięcia. Jednakże 95-procentowy przedział ufności dla różnicy między grupami sugeruje, że prawdopodobne różnice między grupami nie przekraczałyby 9 punktów procentowych, jeśli stopa w grupie dokanałowej była niższa lub 3 punkty procentowe, jeśli stopa w grupie dokanałowej była wyższa\n[przypisy: velashape warszawa, nadżerkowe zapalenie przełyku, powiększone węzły chłonne pod pachami ]\nSposób zapewniania analgezji nie był istotnym niezależnym czynnikiem prognostycznym dostarczania cesarskiego cięcia. Dyskusja W tym…\nZwiększone ryzyko rzeżączki lub zakażenia chlamydiami podczas obserwacji było również związane z uprawianiem seksu z…\n0 thoughts on “Ryzyko cesarskiego porodu z analgezją nerwową w warunkach wczesnej i późnej porodu ad 8”


Misja medycyna, czyli o studiowaniu na kierunku lekarskim.: 1.26 Studniówka, ferie, OWE, chemia, 101 dni...\nFerie zaczęłam już jakiś czas temu od... studniówki! Impreza była przednia, hasałam wesoło do 4 nad ranem. Korona na głowie, długa czarna suknia balowa i P. przy moim boku. Było na prawdę cudownie! :)\nWszystko pięknie, ale final solution wisi w powietrzu, niczym topór trzymany w rękach kata nade mną, niewinną maturzystką. I słowa jednego z nauczycieli mojej szkoły, które doskonale oddają charakter całej sytuacji:\n"Lubię studniówkę. Przypomina mi bal na Titanicu...Katastrofa jest tak blisko, a Wy pięknie ubrani, tańczycie nie przejmując się niczym. To ma element tragizmu."\nNo właśnie. Do MATURY 101 dni!\nOstatnio stresuję się znacznie mniej (za pewne do czasu), bo czuję się (chwilowo) panem sytuacji. Powtórki idą mi bardzo dobrze, zarówno z biologii jak i z chemii. Potwierdzają to oceny ze sprawdzianów powtórkowych (biologia 96%, chemia 83%).\nCzas na trochę obiecanych szczegółów.\nW szkole powtarzamy materiał w tempie mniej więcej jeden dział na 2 tygodnie\nNa podstawie podręcznika z Nowej Ery, którego używamy w szkole, robię notatki. Pracuję na bieżąco, codziennie czytam temat i wynotowuję to czego nie pamiętałam lub to, z czym mam problem. Jak to wygląda objętościowo? Np całą anatomię człowieka zmieściłam na 11 stronach A4. Tutaj macie poglądową notatkę z układu rozrodczego:\n(część osób uważa moje pismo za bardzo nieczytelne, także przepraszam :P)\nZadania robię głównie z Teraz Matura, po skończonym temacie, w wolnej chwili, przed sprawdzianem...\nI mój faworyt <3 Na podstawie zrobionych przeze mnie notatek sporządzam fiszki. Fiszki na komórkę! Korzystam z darmowej aplikacji AnkiDroid. Jest boska. Ustala nam plan powtórek, w zależności od tego, w jakim stopniu opanowaliśmy materiał. Super do powtórek przed sprawdzianem, a jeszcze lepsza przed maturą :D Minus? Wymaga niesamowitej systematyczności i cierpliwości przy wpisywaniu pytań. Przykładowe pytanie i odpowiedź z mojej bazy pytań:\nI to by było na tyle, jeśli chodzi o moją naukę z biologii. Od marca chcę ruszyć z robieniem arkuszy...A wy macie jakieś sprawdzone patenty?\nCo do chemii, to też idzie nieźle. Robię zadanka, opanowałam w końcu zadania na stężenia molowe, alfę itp :) Do końca ferii chcę opanować jeszcze wiadomości o kwasach, pierwiastkach z bloku s,p,d i będę zadowolona :)\nJeszcze mała informacja: przeszłam etap szkolny Olimpiady Wiedzy Ekologicznej :)\nTrzymajcie się cieplutko i walczcie, bo jest o co :)\nH. 23 stycznia 2016 16:52\nHej :) Czy udostępniłabyś mi swoje notatki tzn. wysłała na pocztę? Ja też już miałam studniówkę, a teraz walczę z chemią.Mam Teraz Matura z bio, jest ekstra. a jaki zbiór polecasz z chemii? H.\nMłoda M. 24 stycznia 2016 00:21\nHej! Muszę pomyśleć o złożeniu specjalnego e-maila, bo mój obecny za dużo by zdradził :p a co do chemii, to oczywiście Witowski oraz zbiór zadań (pomarańczowy) z PWNu autorstwa Krzeczkowskiej :) polecam serdecznie\nA kwasów i pierwiastków z s, p i d jak się uczysz? ;)\nMłoda M. 2 lutego 2016 18:05\nGłównie z repetytorium PWN Krzeczkowskiej :) oraz z notatek szkolnych i jakiejś staarej książki pożyczonej od mojej chemiczki :)


Wreszcie kwestie narodowe. Naród w dzisiejszym ujęciu to przecież twór nowożytny, razem ze wszelkimi nacjonalizmami. Świat przed Rewolucją Francuską był feudalny, elity były odseparowane od ludu tworząc ponadnarodowe rody, a tym co spajało było poddaństwo wobec króla. Z tego wynikały też różnice w religii, dość przypomnieć, że w czasie zaborów Papiestwo nie było przyjacielem polskiej niepodległości.\nNie bronię tu samej Rewolucji Francuskiej, bo można było podobne zmiany przeprowadzić bez szargania świętości (vide Ameryka), ale kultura świata przedrewolucyjnego nie była z dzisiejszego punktu widzenia jednoznacznie pozytywna.\nJeżeli natomiast chodziło Ci wyłącznie o kulturę rozumianą jako sztukę, to częste utyskiwanie na jej upadek w kontekście nowoczesności nie bierze pod uwagę tego, że kiedyś sztuką zajmowały się wyłącznie bardzo wąskie i wykształcone elity. Oceniając dzisiaj kondycję ówczesnej cywilizacji robimy to przez pryzmat tych wybranych, kulturowej arystokracji.\nDzisiaj z kolei twórcą może być każdy, a przemysł popkulturowy przez swoją masowość siłą rzeczy promuje rzeczy mało wartościowe, dostosowane do gustu masowego odbiorcy który równa w dół, do przeciętności. Oczywiście całe to zjawisko kulturowego marksizmu żeruje na tym i znacznie pogłębia ten problem, ale nie wydaje mi się, żeby sama kondycja ludzka była dzisiaj szczególnie gorsza niż 300 lat temu.\nGdybyśmy mogli zajrzeć pod strzechy ówczesnego ludu też nie wyglądałoby to tak kolorowo. Jedyna (ale poważna – przyp. red.) różnica jest taka, że wówczas najniższe instynkty pętała w jakimś zakresie religia, a dzisiaj owo „wyzwolenie” hołduje tych instynktów ujawnianiu, gloryfikuje je.\nNatomiast to co jest smutne i z pewnością jest zmianą na gorsze to podatność elit na wyżej opisane zjawisko. Kiedyś przynajmniej w części były tym kagankiem cywilizacji, a dzisiaj ich większość napędza degrengoladę (kolejna ważna zmiana – przyp. red.). Być może w swoim interesie, ogłupioną masą łatwiej rządzić.\nPytanie tylko, czy cezurą była tu Rewolucja Francuska. Przecież godne elity (w sensie na tle dzisiejszych, bo nie ma co też popadać w zbytnią gloryfikację II RP) mieliśmy przed choćby przed II Wojną…\nSumując, nie dobrze się stało, że lewica zawłaszczyła słowo „postęp”, bo nie każdy postęp jest zły (już nawet nie chodzi mi tu o technologię). Ich „postęp” jest w 100% orwellowski , przecież nie jest przypadkiem, że książka ta jest wynikiem obserwacji lewackiego, marksistowskiego Frontu Republikańskiego w Hiszpanii.\n„Można było przeprowadzić zmiany bez szargania świętości” – tą myśl Twojego tekstu uważam za kluczową. Można też było pozostawić pewne granice, by tych świętości bronić, zamiast „wyzwalać” człowieka na tyle, że może sobie jechać z wiarą, a z jadącym z wiarą niekoniecznie („tolerancja”, „mowa nienawiści”)… Pamiętajmy też, że mimo wszystko inaczej wygląda sytuacja w Polsce (jeszcze), a inaczej na Zachodzie (z korzyścią dla nas)… Niestety jestem pesymistą, bo „postęp” zachodni zaczął się tu zadamawiać.\nCiekawi mnie też jak wygląda sztuka w wydaniu dzisiejszych „elit kulturowych”, „kulturowej arystokracji”. Gdzie ona jest, kto nią jest, która to? I dlaczego nie przebija się do świadomości „nowoczesnych Europejczyków” podobnie jak „sztuka współczesna”? Twój tekst o popkulturze częściowo to tłumaczy, ale przyzwolenie góry jest przecież dowodem na równanie ludzkości w dół… Więc de facto – postępu nie ma, bo skoro nawet z domostw wykopuje się Boga, a zachodnie kościoły pustoszeją?\nSamo przyjęcie kawałka gówna za sztukę sugeruje, że gdzieś ten „postęp” zabłądził i z pewnością nie zmierza w kierunku rozwoju. O tym też mówię. Gdyby w mainstreamie promowano pozytywne obiektywnie wartości (dziś takich nie ma…, kiedyś był to Dekalog) krzyczałbym – niech żyje postęp!\nOczywiście, że nowe czasy mają plusy (dzięki temu np. mogę sobie pisać), ale czy danie pędzla i muzeum zwykłemu nieudacznikowi jest „postępem”, to bym się kłócił. Moim zdaniem zagalopowaliśmy się za daleko.\nOgólnie społeczeństwo ma problem z zagalopowaniem się, to w jedną, to w drugą. Nie twierdzę np., że kobieta nie powinna mieć głosu wyborczego, albo być poniżana przez męża, ale feministki poszły znacznie dalej… Podobnie z „wyzwoleniem jednostki”, zatraceniem wartości przez elity. Jak przywrócić granice – pytanie kluczowe! A jeśli owoc jest jaki jest, to którą skrajność powinien wybrać nacjonalista?\nOt – głośno myślę…\nAha. Pisałem głównie w kontekście człowieka wierzącego kiedyś w Boga, a dziś mającego „wiele opcji do wyboru”, wybierającego zazwyczaj tak jak mu jest wygodnie (czyli wybierającego to, co od niego nie wymaga…).\nPS: W temacie analfabetyzmu elit, to z „bulem” przyznaję…, że bywa różnie :-).


Poczta z Kwiatami - Płock - Kwiaciarnia z Darmową Dostawą\nE-Kwiaty.pl » Kwiaciarnie Partnerskie » Poczta z Kwiatami - Płock - Kwiaciarnia z Darmową Dostawą\nPoczta z kwiatami w Płocku\nNasi lokalni floryści z przyjemnością stworzą dla Ciebie wyjątkowy bukiet z gwarancją świeżości, wraz z dostawą do Płocka.\nImieniny, Urodziny, Ślub, a może Dzień Matki? Każda okazja jest dobra, aby wysłać kwiaty do Płocka.\nNajpopularniejsze bukiety w Płocku\nNajpopularniejsze prezenty w Płocku\nE kwiaty dziekuje za super obsluge w niedziele, kwiaty do mamy dotarly na czas, piekny bukiet@ letnia łaka , średni, idealny, kolarowy i pachnacy.Pan bardzo miły❤\nKwiaty w Płocku\nPiękne kwiaty to jeden z najlepszych sposobów okazywania uczuć i wyrażania pamięci o drugiej osobie. Coraz częściej jednak dzielące nas kilometry uniemożliwiają nam osobiste wręczenie pachnącego bukietu. Na szczęście, z pomocą przychodzi internetowa kwiaciarnia E-kwiaty.pl. Wyjątkowe kwiatowe kompozycje dostarczamy teraz także na terenie całego Płocka.\nPłock to interesujące pod względem historycznym miasto w województwie mazowieckim. Położone jest na stromym, wysokim brzegu Wisły, w Kotlinie Płockiej, pomiędzy Warszawą i Włocławkiem. To właśnie tutaj, szybko, niezawodnie i na podany w zamówieniu adres, realizujemy nasze usługi kuriera kwiatowego.\nPoczta z dostawą kwiatów w Płocku to idealna usługa dla osób, które swój czas i wygodę. Złożenie zamówienia na starannie skomponowany bukiet jest bowiem bajecznie proste. Bez wychodzenia z domu, możemy zamówić je siedząc komfortowo przed ekranem komputera czy z telefonem w dłoni, by cieszyć się szybką dostawą w 24 h!\nNiezmiennie świeże kwiaty z najlepszych gatunków, które w rękach doświadczonych florystów zamienią się w małe dzieła sztuki. Będą one doskonałą oprawą rozmaitych okazji – urodzin, ślubu, rocznicy, narodzin dziecka, Walentynek, Dnia Matki, Dnia Kobiet i wielu innych. Tworzymy także jedyne w swoim rodzaju bukiety na przeprosiny i na podziękowanie.\nAby złożyć zamówienie na kwiaty, wystarczy wybrać produkt z oferty naszej kwiaciarni online – dopasowany do okazji, a następnie określić rozmiar bukietu oraz dopasować ewentualne dodatki, jak słodkości, wino czy miód pitny. Przesyłkę dostarczymy w ustalonym wcześniej terminie i godzinach. Bukiet kwiatów wyrazi więcej niż słowa. Szybko i wygodnie zamówisz go w internetowej kwiaciarni, która dostarczy piękny prezent pod wskazany adres w Płocku!


Piotr Strus po dwóch kolejnych porażkach odniósł zwycięstwo na gali ACA 96 w Łodzi. Jego przeciwnikiem był Svetlozar Savov. Polak nie ukrywał radości po zakończonym wygraną pojedynku. Strus zapowiedział, że pragnie ponownie zawalczyć z Albertem Durajewem.\nOkniński skrytykował najlepszy klub MMA w Polsce. Strus odpowiada: To zawistny człowiek. Powinien skoncentrować się na sobie\n- Nie chciałem poruszać tego tematu. Rozmawiając o Mirku Oknińskim dajemy mu tylko pożywkę i rozgłos jego nazwisku. A to co ostatnio wyczynia zasługuje na potępienie, mimo że zawsze uważałem go za dobrego trenera - mówi Piotr Strus, zawodnik MMA.\nPiotr Strus chce dostać po głowie w szatni. "Mam sparingpartnera i się mocno bijemy"\nGościem Artura Mazura był Piotr Strus, który już w sobotę wystąpi na gali ACA w Łodzi. Jego przeciwnikiem będzie Svetlozar Savov. Federacja ACA to jedna z najmocniejszych organizacji MMA na świecie.\nEl. Euro 2020. Piotr Zieliński wskazał najgroźniejszą broń Macedonii. "Potrafi dać piłkę na nos"\nPiotr Zieliński przyznał, że czuje się bardzo dobrze po sezonie klubowym i jest gotowy na ostatnie reprezentacyjne wyzwania przed wakacjami. - Mieliśmy dużo czasu, żeby dobrze się przygotować. Będziemy gotowi, a mecz zapowiada się ciekawie i nie będzie łatwo - mówi pomocnik kadry.


Archiwum 2016 – 2017 | ZSP Smardzewice | Page 3\nJesteś tutaj: Strona Główna » Kategoria 'Archiwum 2016 – 2017' (Page 3)\nJak świętować to na całego! Pod takim hasłem odbyło się 8 marca spotkanie z okazji Dnia Kobiet w przedszkolu w Twardej. Na początek zaskoczyła nas, ale i bardzo ucieszyła frekwencja, bo goście zaproszeni byli na godzinę 10.00. Spotkanie rozpoczęła Anna Szymańska słowami powitania i krótką informacją o historii powstania tego święta. Dla humoru, dorzuciła kilka ciekawostek o kobietach ( np. tą, iż kobieta średnio w ciągu dnia wypowiada 20 tysięcy słów…!). Następnie przedszkolaki w swoich salach, zabrały się do grupowego rysowania okazjonalnych laurek w rozmiarze XXL.W tym czasie panie bawiły się literacko. W pierwszym zadaniu układały z wyrazów aforyzmy, dotyczące relacji damsko – męskich, a w drugim „plotkowały” na temat …. oczywiście mężczyzn, odpowiadając na pytania na zasadzie teleturnieju „Familiada”.(np. Ulubione przez mężczyzn marki samochodów to…). Wszystko poszło bardzo sprawnie i z dużą dawką śmiechu! Nagrodą za zdyscyplinowane działania w zabawach był dla pań występ przedszkolaków. Tańczyły i śpiewały „Słoneczka ” przygotowane przez Anetę Biazik oraz „Słoniki” pod kierunkiem Agnieszki Ostrowskiej. Każda pani,( a były to mamy, babcie, ciocie a nawet znajome mam i babć) otrzymała okazałego, ekologicznie wykonanego tulipana oraz mała kawkę z mini ciasteczkiem!\nW dniu 8 marca klasa VI b z wychowawcą wzięła udział w warsztatach muzealnych pod tytułem „ Na tropie gwiazd i planet”. Uczniowie zwiedzili wystawę pt. “Od lunety Galileusza do teleskopów kosmicznych”, przygotowaną przez Muzeum Uniwersytetu Jagiellońskiego Collegium Maius w Krakowie. Dzięki niezwykłym eksponatom, grafikom, obrazom i drukom zwiedzający mogli prześledzić rozwój obserwacji astronomicznych dokonywanych w oparciu o proste przyrządy, poprzez lunety, aż po teleskopy umieszczane w przestrzeni kosmicznej. Najciekawszym punktem wizyty w muzeum była jednak zabawa, podczas której uczniowie musieli uwolnić się z nieznanej galaktyki, rozwiązując astronomiczne zagadki.\nGazetka o Henryku Sienkiewiczu\nUczniowie klasy V i VI w ramach koła dziennikarskiego przygotowali okolicznościową gazetkę poświęconą w całości Henrykowi Sienkiewiczowi. Na koniec uczestnicy wzięli udział w quizie o życiu i twórczości pisarza. Zwyciężyła drużyna klasy V, której przewodziłą Amelia Lis.\nGazetka H. Sienkiewcz\nUczniowie klasy VI a stali się w tym dniu ekspertami poprawnej polszczyzny. Przygotowali happening, podczas którego wszyscy mogli wykazać się znajomością zawiłości polskiej ortograffi, gramatyki czy teorii literatury.\nKlasa V wzięła udział w spotkaniu online z naszymi partnerami z Chorwacji i Hiszpanii. Wszyscy przygotowali na tę okolicznośc podstawowe informacje o historii swoich ojczystych języków. Była też okazja nauczyć się kilku chorwackich i hiszpańskich słówek. Dobrze znać języki obce, ale nigdy dość przypominania, że trzeba dbać o swój język ojczysty.\nBal karnawałowy przedszkolaków z Twardej\nKarnawał zbliża się do końca, więc trzeba spieszyć się z balami!\nPrzedszkolaki z Twardej miały tę okazję w piątek, 24.02.2017. W kolorowych, bajkowych przebraniach, pod kierunkiem pań z „Piwnicy Kreatywności” szalały przez dwie godziny. Wesołe tańce ( na gazecie, w parach, kole, wężu i pociągu) przy znanych przebojach, konkursy: „Balon na gazecie”, „Piłeczka na łyżce”, „Przeciąganie liny”, gry zręcznościowe: „Balonowy koń”, „Gimnastyka ze wstążkami”, „Tylko nie nadepnij!”, chwile relaksu przy muzyce oraz słodki poczęstunek, to punkty karnawałowej zabawy. Wszyscy bawili się wspaniale, dlatego bardzo dziękujemy naszej Radzie Rodziców za sponsorowanie gości prowadzących!


Walentynkowy nastrój z dywanami Komfortu - Centrum PRasowe\nNadchodzące Walentynki to okazja, kiedy staramy się stworzyć w domu prawdziwie romantyczną atmosferę. Zanim jednak przejdziemy do szczegółów takich jak kwiaty czy kieliszki do wina, zadbajmy o solidne podstawy.\nMiękki dywan w zmysłowym kolorze lub z nastrojowym nadrukiem z pewnością będzie sprzymierzeńcem udanej randki.\nZaskoczmy naszą drugą połowę starannie dopracowaną oprawą walentynkowej kolacji. Zadbajmy o wszystkie szczegóły – niech będą dowodem naszego uczucia oraz gwarancją udanego wieczoru.\nPomogą nam w tym dywany z Komfortu, które idealnie podkreślą romantyczną atmosferę, a potem będą piękną pamiątką udanej randki. Do wyboru mamy dywany z motywami kwiatowymi - idealnie nawiązującymi do Dnia Zakochanych. Styliści marki Komfort polecają również dywany zmysłowo miękkie i puchate – zwłaszcza w odcieniach romantycznego różu, i gorącej czerwieni. Ułożone w salonie czy sypialni z pewnością podgrzeją atmosferę tego wyjątkowego wieczoru.\nMożliwości jest wiele. Dlatego w tym roku postawmy na kreatywność i zaskoczmy pięknym kwiatem… na dywanie. Udanych Walentynek!\nNa zdjęciach dywany: Havana (na zamówienie, cena od 149 PLN), Roma (cena od 389 PLN), Dazzle (cena od 449 zł), Rondo Pink (cena od 179 PLN),\nProdukty dostępne są w sklepach sieci Komfort oraz na www.komfort.pl .


Zgłoś się do nas! - Łowicki Portal Przedsiębiorczości\nZareklamuj się za darmo na nowym portalu łowickiej przedsiębiorczości!\nMając na uwadze dobro lokalnej przedsiębiorczości, intensyfikujemy działania w celu wsparcia i promocji łowickich przedsiębiorców.\nZapraszamy zatem gestorów wszystkich branż działających na terenie Gminy Miasto Łowicz do skorzystania z prezentacji swojej firmy poprzez zgłoszenie profilu swojej działalności oraz do współtworzenia portalu łowickiej przedsiębiorczości.\nWybierz branżę Agencje reklamowe / poligrafiaArt. papiernicze / szkolne / biuroweBiura projektowe / inżynieriaBranża ITBranża spożywczaBudownictwo / wod-kanDoradztwo podatkowe / prawne / ubezpieczeniaGastronomia / hotelarstwo / sale bankietoweGaz / węgielMebleMedycynaMotoryzacja / transportOgrodnictwo / rolnictwoProdukcja Rekreacja / rowery / siłownie / fitness / sprzęt sportowyRolnictwoSalony fryzjerskie / kosmetyczneSklepy obuwnicze / odzieżoweSprzedaż art. różnychSprzęt RTV / AGD / komputeryStacje paliwTurystykaUsługi różneWideofilmowanie / fotografiaWłokiennictwo\nOkreśl punkt na mapie (lewym przyciskiem myszy):\nLogo (.jpg, .png max 100kB):\nOsoba do kontaktu (nr tel.):\nOsoba do kontaktu (e-mail):\nZdjęcie 1 (.jpg max 200kB):\nZdjęcie 2 (.jpg max 200kB):\nZdjęcie 3 (.jpg max 200kB):


Rozmowa Z Sheffieldem Clark, Ceo Coinsource - Altcoin - 2019\nGłówny / Altcoin / Rozmowa Z Sheffieldem Clark, Ceo Coinsource\nRozmowa Z Sheffieldem Clark, Ceo Coinsource\nLearn the Cockney accent with Jason Statham (Luty 2019).\n(Od lewej do prawej) Bobby Sharp, Sheffield Clark,\ni Travis Gough\nNie można zaprzeczyć stygmatyzacji bitcoina i innych cyfrowych walut wśród ogółu społeczeństwa. Chociaż można to przypisać brakowi zrozumienia działania bitcoinów, musimy także zdać sobie sprawę z tego, że bitcoin jest złożoną koncepcją. Nie ma odpowiednika głównego nurtu, który pomoże poprowadzić nowych graczy do przestrzeni bitcoinów. Sieć oddzielnych wymian i atrybutów (np. Adresów) bez fizycznego markera sprawia, że bitcoiny wydają się bardziej abstrakcyjne. Mówiąc najprościej, bitcoin nie jest bardzo dostępny.\nBankomaty Bitcoin (BTM) pomagają rozwiązać ten problem, oferując fizyczną lokalizację dla posiadaczy bitcoinów do deponowania i wypłacania bitcoin za gotówkę. Coinsource w szczególności obsługuje urządzenia BTM w Kalifornii, Nevadzie, Nowym Jorku i Teksasie. Miałem przyjemność zapytać Sheffielda Clarka, CEO Coinsource, szereg pytań dotyczących rozbudowy ich sieci BTM. Poniżej możesz przeczytać odpowiedzi przesłane przez e-mail.\nCarlo: Czy możesz opowiedzieć nam trochę o swoim pochodzeniu? W jaki sposób zaangażowałeś się w kryptowaluty? Co Cię szczególnie zainteresowało w bankomatach Bitcoin?\nSheffield: Główni partnerzy Coinsource mają szerokie doświadczenie w zakresie przedsiębiorczości, większość z pewnym zaangażowaniem w branży bitcoin i samoobsługi. Osobiście zawsze byłem zaangażowany w samoobsługową kiosk i przestrzeń ATM, w wyniku czego naturalnie spoglądałem w kierunku tej branży. Pozostali partnerzy mają doświadczenie we wszystkim, od posiadania i obsługiwania restauracji, po bezpośrednią pracę w obszarach produkcji BTM i wymiany bitcoinów. Nasze doświadczenie i doświadczenie biznesowe są unikalne, ale ta różnorodność pozwoliła Coinsource przekształcić się w wyjątkowy, pomyślnie obsługiwany, oparty na obsłudze klienta biznes. Etap inkubacji przemysłu bitcoinów w połączeniu z możliwością rozpowszechnienia waluty był dla mnie niezwykle intrygujący.\nCarlo: Bankomaty Coinsource używają maszyn zbudowanych przez Genesis Coin. Czy możesz nam powiedzieć o tej współpracy? W jaki sposób obie firmy angażowały się w siebie nawzajem?\nSheffield: Preferowany producent sprzętu Coinsource, Genesis Coin, odegrał ważną rolę w ułatwieniu i usprawnieniu korzystania z Bitcoin ATM. Rozwiązanie Genesis zapewnia łatwy w użyciu, bezproblemowy proces dla użytkownika, łącząc najnowocześniejszy sprzęt z przemyślanym, reaktywnym oprogramowaniem, które pozwala na niezwykle przyjazne dla użytkownika doświadczenie w BTM. W przeciwieństwie do pierwszej generacji bankomatów Bitcoin, sprzęt i oprogramowanie Genesis skutecznie wyeliminowały żmudne elementy biometryczne procesu KYC (Know Your Customer), ale jednocześnie zapewniły nowe i ulepszone sposoby wdrażania zasad i procedur KYC i przeciwdziałania praniu brudnych pieniędzy, które więcej niż zadowalające regulacje prawne wymagania.\nCarlo: Czy możesz dokładniej określić lokalizację nowych maszyn? Czy możesz powiedzieć nam więcej o tym, gdzie chcesz rozszerzyć swoją obecność bankomatu?\nSheffield: Ogólnie rzecz biorąc, staramy się dostarczać naszym klientom mnóstwo opcji na godziny pracy i dostępność. W najbliższej przyszłości będziemy kontynuować ekspansję na rynki, które już posiadają Coinsource BTM.\nCarlo: Jak widzisz przyszłość BTM wpływających na wzrost bitcoina?\nSheffield: BTM to najprostszy sposób na przeniesienie ludzi do bitcoina i nadal będą wnosić znaczny wkład zarówno w proces adopcji, jak i edukację.


Pokaż wiadomości - Sky Ace\nProfil użytkownika Sky Ace »\nWiadomości - Sky Ace\nDyskusje / Odp: Jaki remake byłby hitem?\n« dnia: Styczeń 09, 2008, 15:12:50 »\nTrudno wymieniać, bo sporo amigowych gier to taka klasyka, że po drobnym odświeżeniu na XBLA/PSN by spokojnie dały radę, tak jak daje radę Super Stardust HD. Z takich gier mamy oczywiście Cannon Foddery, Desert Strike (i kolejne)... Syndicate też by było ekstra.\nZ większych gier - Tie Fighter (z X-Wingiem), przygodówki Lucasarts...\nOsobiście chętnie też bym zobaczył zmartwychwstanie serii Mechwarrior.\n« dnia: Styczeń 07, 2008, 13:20:28 »\nCytat: Vilgerfortz w Styczeń 07, 2008, 13:08:36\nDziecko poprzez lvlowanie zawala szkole. Dorosly prace, zaniedbuje dziewczyne/zone, nie ma na nic czasu, staje sie bardziej leniwy w swiecie rzeczywistym. To tylko niektore wady grania w WoW jakie udalo mi sie zaobserwowac u znajomych graczy.\nTo nie są wady WoWa. To są wady graczy.\nUważasz, że grając w WoWa tylko i wyłącznie marnuję czas? Gram dla przyjemności, więc to takie samo marnowanie czasu, jak granie w cokolwiek innego.\n« dnia: Styczeń 07, 2008, 10:18:06 »\nCytat: ViktoR w Styczeń 07, 2008, 08:42:04\nZa dużo poznałem dzieci co zawaliło szkole przez levelowanie postaci. To, ze Ty umiesz sie ograniczyć nie znaczy ze inni tez umieją.\nAle jeśli ich rodzice nie widzą, że dzieciak zawala szkołę przez coś, cokolwiek by to nie było, to znaczy tylko i wyłącznie tyle, że są dupy wołowe, nie rodzice.\nWydaje mi się, że łudzisz się, że jak będzie ustawa p.t. "nieletni nie mogą grać w Tibię więcej niż 2 godziny w tygodniu" (czy coś takiego), to nagle tacy rodzice doznają objawienia i będą na to zwracać uwagę? Naiwny jesteś. Żadna ustawa dupowatości takich rodziców nie zmieni, po cholerę wprowadzać coś, co będzie i tak martwe?\nSpałbym spokojniej gdyby firmy produkujące gry miały odgórne nakaz co do ilości godzin które nieletni użytkownik może spędzić na grze.\nPomijając już fakt, że coś takiego jest na tyle skomplikowane technicznie i nieopłacalne, że wpada w kategorię "niewykonalne", przynajmniej w normalnym kraju. Takie ograniczenia nie objęły by tylko nieletnich, a musiały by objąć wszystkich. That's not gonna happen, bo ja jestem dawno pełnoletni i mogę grać ile mi się podoba.\n« dnia: Styczeń 07, 2008, 08:35:56 »\nCytat: Gregys w Styczeń 06, 2008, 10:42:53\nDokładnie takie same wrażenia miałem po ściągnięciu demo EP2. Na moim nie najnowszym kompie gra wygląda lepiej. Szkoda sobie tyłka zawracać na x360 tym tytułem IMO. No chyba, że najważniejszy jest gamer score\nCPU: 2.4 GHz Processor, RAM: 512 MB, Graphics Card: DirectX 9 capable graphics card 256 MB to wcale nie tak mało (recommended, bo miało wyglądać lepiej). Szczególnie kiedy za kompa robi laptop, który demonem szybkości nie jest. Po co mam więc sobie zawracać głowę pecetową wersją? Jeszcze jakieś pewnie steamy mi się instalować będą...\n« dnia: Styczeń 07, 2008, 08:31:21 »\nOstatnio stawiałem forum na SMF i smileye da się wyłączyć w panelu admina, z themes and layouts trzeba wybrać theme settings, a potem do konkretnej skórki kliknąć opcje. I tam da się przełączyć defaultowy zestaw paskudnych emotek na brak emotek.\n(tak sobie tylko podbijam temat, żebyście nie zapomnieli ;] )\n« dnia: Styczeń 07, 2008, 08:27:32 »\nCytat: ViktoR w Styczeń 06, 2008, 23:53:20\nWoW może być wspaniałą zabawą, ale także może być strasznym nałogiem i dziwię się, że prawodawstwo nie uregulowało jeszcze problemu dostępności tego typu gier dla osób nieletnich (wyjątkiem są chiny, ale tam problem przybrał skalę wręcz przerażającą).\nDostępność MMORPG dla osób nieletnich, mój drogi, to nie jest problem prawodawstwa, tylko twoich rodziców. Jeśli nie obchodzi ich, że spędzasz całe dnie na nałogu, zamiast na nauce, to cóż... przykre. Ale nie jest to nic, do czego potrzeba by kolejnych ustawowych nakazów i zakazów, bo to jak strzelanie z armaty do komara.\nPo co gadki o społecznej ochronie, skoro to wszystko można załatwić na poziomie niżej, nie angażując do tego niepotrzebnie państwa?\nPlayStation 3 / Odp: dogrywanie tekstur\n« dnia: Styczeń 03, 2008, 09:19:24 »\n« dnia: Styczeń 02, 2008, 23:21:18 »\nDyskusje / Odp: Uncharted - czyli gra na jeden dzień\n« dnia: Styczeń 02, 2008, 23:19:10 »\nCytat: Wynmacher w Grudzień 07, 2007, 16:24:21\nNo cóż takie czasy nadeszły ze gry są na jedno długie posiedzenie ew. na dwa średnie.\nTo ja nie wiem, ile wy macie czasu na granie. Ja pograłem w Uncharted na razie 3 wieczory i mam 6h 43m oraz 68% gry. Do piątku pewnie przejdę, bo cholerstwo wciągnęło mnie na tyle, że oderwałem się nawet od WoWa.\nGra jest świetna. Najlepsza, jaką mam na PS3 (z drobnym zastrzeżeniem, że Ratcheta jeszcze nie odpalałem). 9/10, punkt leci za niedociągnięcia w grafice, które można było naprawić, czyli głównie za chodzenie w wodzie.\nA ilość strzelania jest jak dla mnie w porządku, bardziej mi się podoba niż Tomb Raidery, no ale to już osobiste preferencje. Za to te ich "hinty" można spokojnie wyłączyć, pokazują takie oczywistości, że bardziej to wkurza niż pomaga.\n« dnia: Styczeń 02, 2008, 23:03:03 »\nA medale z Uncharted też się liczą? Bo na X360 na razie nie gram od niedzieli, kiedy to w końcu odpaliłem PS3 i włożyłem płytkę\nAnyway, Enthusiast Fortune Hunter (za znalezienie 15 skarbów), brzmi nieźle\n« dnia: Styczeń 02, 2008, 19:38:03 »\nCytat: Maciej Kaczyński w Styczeń 02, 2008, 19:07:46\nZakładam, że nie widziałeś Alien vs Hunter? Asylum jest jeszcze bardziej gówniane od Bolla.\nNie, nie widziałem, ale ocena 1.6/10 na IMDB mówi naprawdę dużo. A trailer mnie przeraził, ta ekspresja na twarzach żołnierzy i w ogóle...\n« dnia: Styczeń 02, 2008, 18:52:43 »\nCytat: corum w Styczeń 02, 2008, 15:16:46\nNo ale wlasnie nie zostawial zadnych 'kosmicznych' rzeczy, wszystkie rozpuszczal, lacznie ze statkiem predatorow i szczatkami alienow. Moze robil to przy okazji, moze wlasnie to bylo jego celem, kto wie.\nNa pewno po części specjalnie, bo inaczej by nie lazł do statku po ten cały kwas. Może nie chciał mniej zaawansowanej rasie zostawiać prezentów technologicznych? To by miało sens.\n"The video game Predator: Concrete Jungle states that one of the yautja's highest laws is to be anonymous to their prey species, and breaking such a law can lead to a 100-year banishment to a far-off planet, which, if they have managed to survive to the end, they will be given a chance to redeem themselves afterwards. Aliens versus Predator: Extinction also shows that those yautja who fail to commit suicide after dishonoring themselves are hunted and killed by their comrades. They will also use their wrist-mounted bomb if they find themselves in a situation where their technology will be captured by another species."\nKoncowka czego, filmu? To bylo takie nawiazanie dla fanow, nikt inny nie zrozumie.\nJasne. Ale dość trudno zrobić nawiązanie do komiksów bardziej i nie dla fanów. Wspólny jest cały pomysł w końcu, a wrzucenie tego w nasze czasy daje ciekawy efekt. Oczywiste, że nikt sobie teraz nie poradzi (pomijając rozwiązanie z filmu, bo to overkill i nierzeczywiste, nikt by żadnemu wojskowemu nie dał czegoś takiego zrobić od razu) ani z xenomorphami, ani z predatorem, więc nie będą przeszkadzać.\nJesli zrobiliby to tak jak w komiksach nie byloby problemu. Ale oczywiscie rezyserzy potrafia wszystko spieprzyc, a powtorki scen z pierwszego AvP ogladac nie chce.\nNo, byle to Bollowi nie dawać.\n« dnia: Styczeń 02, 2008, 13:56:48 »\nCytat: corum w Styczeń 02, 2008, 12:22:39\nNo coz, ten dluzszy trailer faktycznie pokazuje poczatek filmu: statek pelen obcych i z jednym predalienem rozbija sie kolo amerykanskiej wioski, jeden Predator leci by zatuszowac sprawe i zabic paru xenomorph'ow.\nPredator leci, żeby zatuszować sprawę? IMHO on tam poleciał tylko i wyłącznie po to, żeby zabić sobie predaliena. W końcu to dość rzadki okaz czaszki do kolekcji, a można nawet powiedzieć, że unikatowy.\nTuszowanie sprawy to takie trochę mało w ich stylu, szczególnie że kiedy wywalił dziurę na połowę ulicy, a potem strzelał z plazmy do alienów, nie robiło mu to problemu... Z drugiej strony w sumie rozpuszczał resztki po xenomorphach, chociaż może też po to, żeby żadna konkurencja czaszek nie dostała za friko.\nPozniej mamy mase glupich, denerwujacych i raczej jednowymiarowych postaci ludzkich, ktorzy na szczescie pozniej gina, zwykle w dosc brutalny sposob. Dialogi sa zupelnie glupie, ale kto by ich tam sluchal.\nBo ludzie tam są właśnie od tego, żeby ginąć.\nZ komiksami nie ma to nic wspolnego, szczegolnie, ze z tego co pamietam wszystkie dzialy sie w przyszlosci i niekoniecznie na ziemi.\nNo jak nie jak tak. Końcówka.\nO, i nie ma zadnych patetycznych scen 'wspolnej walki ludzi i predatorow z alienem', a to jest juz duzy plus :>\nSzkoda. Ja chcę ekranizację AvP:War.\n« dnia: Grudzień 30, 2007, 12:12:07 »\nCytat: Vilgerfortz w Grudzień 30, 2007, 12:00:14\nGralem w to 3 tygodnie ale uswiadomilem sobie ze ta gra nie ma konca i sesnu i przestalem grac.\nNie ma końca, ale ma też kupę rzeczy do zrobienia, w związku z czym sens jest w tym jak najbardziej.\nOferowanie ludziom takiego swiata jest nabijaniem ich w butelke. Dobre dla tych ktorzy nie maja normalnego życia, lub nie radzą sobie w nim najlepiej stad bierze sie chec dowartosciowania sie w swiecie virtualnym. Gra ta daleje zludne poczucia wspolnoty ale tak naprawde od niej was odrywa. Grajac duzo zadzisz sobie coraz lepiej w swiecie blizzarda a coraz gorzej w swiecie codziennym. Jaki to ma sens ? Gry powinny byc dla nas relaksem a nie zyciem.\nIMHO bardziej chyba opisałeś Second Life (w którego nie grałem) niż WoWa. SL dla mnie kompletnie nie ma sensu, bo życie mam jedno i nie muszę sobie generować do niego avatara gdzieś tam, a potem jeszcze nim pracować itp itd.\nProblem z WoWem jest taki, że potrafi gracza bardzo wciągnąć. Musisz chyba jednak najpierw nie mieć życia tutaj, albo mieć jakieś bardzo nudne i monotonne, żeby dać się tak naprawdę pochłonąć, żeby nie widzieć nic poza Azerothem. I wtedy owszem, odrywa cię to od ludzi... tylko czy to tak naprawdę jest wtedy wina gry, czy Twoja, że się dałeś?\nDla mnie WoW to relaks, a nie zastępcze życie. Gram różnie jak mnie najdzie - czasem codziennie po pracy, czasem przez 2 miesiące nic.\nPlayStation 3 / Odp: PSN a prędkość ściągania zakupionych gier\n« dnia: Grudzień 25, 2007, 19:35:31 »\nCytat: Toread w Grudzień 25, 2007, 18:30:47\nWiem, że PSN jest darmowy, ale ja bym z chęcią zapłacił, za podobną jakoś obsługi co XBL.\nNo okej, ale czy to znaczy, że powinienem zacząć narzekać, że często wywala mnie z XBL/Messengera? Dziś już ze 2 razy, a dopiero godzinę temu odpaliłem konsolę. Już kiedyś chyba tutaj się pytałem, bodajże Kenner odpowiedział, że jego nie rozłącza.\nBym sobie ponarzekał, tylko coś czuję, że support XBL i tak mnie wyśle na /dev/drzewo czy inne C:\_Recycle bin, jako że niespecjalnie jesteśmy częścią USA, więc i tak mogę sobie narzekać tyle samo i tak samo, jak wy na PSN. I nic tu nie pomoże to, że zapłaciłem...\n« dnia: Grudzień 25, 2007, 12:53:37 »\nCytat: Emiel w Grudzień 25, 2007, 11:55:26\nNo ja się z tym wszystkim o czym mówisz zgadzam, ale kogo to obchodzi gdzie to stoi i jak stoi . 90% docelowych użytkowników to w ogóle nie interesuje i chcą po prostu mieć pełną prędkość ściągania, tylko tyle.\nNo właśnie, ściągania. Tylko że prędkość ściągania w ogóle nie zależy przecież od Sony. Ale przecież lepiej Sony obwiniać za to, kit z tym, że nic z tym nie zrobią bo nic nie mogą, nie?\nA co do logowania, to nie wiem, nie chce mi się akurat grzebać i sprawdzać, gdzie się to ustrojstwo loguje. Nie wiem czy trzymają to sami, wątpię raczej, bo serwerownia i takie tam kosztują, i niespecjalnie są opłacalne. Zresztą zazwyczaj działa mi dobrze, chyba że mój dostawca netu zamula.\n« dnia: Grudzień 25, 2007, 01:54:04 »\nCytat: Emiel w Grudzień 24, 2007, 23:18:15\nSky Ace no wiesz ja używam PSN od premiery w Europie i jestem w stanie zauważyć, że wraz ze wzrastającą liczbą graczy pojawiają się coraz większe przestoje i błędy :/.\nNo widzisz, a ja używam PSN od premiery PS3 w Europie i praktycznie jedyne problemy mam w momencie, kiedy wszyscy się rzucają na coś, vide wspomniane przeze mnie demo Uncharted.\nWinne jest Sony, bo ich usługa jest darmowa i szczerze wątpię czy by to chodziło normalnie gdyby PS3 wygrało i sprzedało się w postaci 100 mln sztuk .\nIMHO nie można tak zwalać na Sony - oni mogą sobie sobie za to życzyć kasę, albo nie, a nic to nie zmieni. Już tłumaczę.\nPS Store hostowany jest w Akamai.net - to taka mega serwerownia (a właściwie nawet nie jedna), tam też trzyma MS sporo rzeczy, np. całe microsoft.com z patchami itp itd (nie zdziwiłbym się, gdyby downloady z Live'a też, bo samemu nie opłaca im się tego trzymać). Akamai się z ruchem wyrabia zazwyczaj (za wyjątkiem właśnie mega momentów, kiedy na jedną rzecz rzuca się parę milionów osób jednocześnie), bo za to właśnie ciągną od tego typu firm niemałą zapewne kasę.\nZresztą popatrz - to przeklejka z traceroute do Akamai:\nC:\_Users\_Sky Ace>tracert zeus.dl.playstation.net\nŚledzenie trasy do a192.d.akamai.net [193.219.28.104]\n2 8 ms 6 ms 28 ms cmts-1.ols.vectranet.pl [172.18.0.1]\n3 8 ms 6 ms 7 ms f1.ols.vectranet.pl [88.156.62.237]\n4 18 ms 18 ms 18 ms wroclaw-cp5-sonia.vectranet.pl [82.139.8.133]\n5 18 ms 18 ms 18 ms 88.156.80.20\n6 19 ms 19 ms 19 ms 80.50.232.73\n7 19 ms 18 ms 23 ms z-wro-ar3.do-wro-r1.tpnet.pl [213.25.5.1]\n8 28 ms 27 ms 29 ms z-war-r3-do-war-ar2.tpnet.pl [195.117.0.42]\n9 23 ms 23 ms 23 ms 213.77.0.194\n10 21 ms 19 ms 19 ms a193-219-28-104.deploy.akamaitechnologies.com [193.219.28.104]\nZ tego wynika, że od mojego domu do PS Store dzieli mnie 8 routerów gdzieś tam po drodze - pierwszy to mój domowy, a ostatni to już stamtąd się ciągnie pliki. Zauważ też, że pytalem o zeus.dl.playstation.net, czyli adres z którego są ściągane demka itp, a odesłało mnie gdzieś do serwerowni Akamai w ICM w Warszawie. I tak to działa - w momencie, gdy na routerach pomiędzy będzie duży ruch, to i PS Store może zwolnić.\nI nic nie da tutaj marudzenie, że Sony to czy siamto, że usługa darmowa, w związku z czym do dupy... Mimo darmowości trzymają te dane w Akamai, bo im się po prostu nie opłaca inaczej. A ruchu internetowego nie są niczym winni...\n« dnia: Grudzień 24, 2007, 21:52:50 »\nHeh. Sony z tym nic nie zrobi, bo nic nie może.\nMogę się założyć o browara, że w 90% przypadkach winne jest nie Sony, a wasz dostawca netu i/lub ktoś pomiędzy. Te 10% to backup na takie sytuacje, jak "wychodzi demo Uncharted, ściągać!", kiedy to nie dało rady się nawet zalogować do sklepu\nDyskusje / Odp: [PS2] Siakiś RPG\n« dnia: Grudzień 24, 2007, 12:47:18 »\nCytat: Toread w Grudzień 24, 2007, 09:38:27\nA Okami to RPG?\n60h to trochę długo, jak na przygodówkę. Jeśli w worku RPG mieszczą się Finalki, to Okami też.\nPSP, PSP2, VITA / Odp: PSP a Memory Stick?\n« dnia: Grudzień 19, 2007, 14:18:07 »\nCytat: loch w Grudzień 19, 2007, 11:12:04\nwłaśnie nie wiem niektóre karty MS na opakowaniu mają napis że współpracują z PSP. stąd moje obawy.\nMarketing. Te co nie mają, też będą działać, jeśli posiadają MagicGate (a posiadają chyba wszystkie :] ).\na testował ktoś PSP z kartą MS M2?\nhttp://www.amazon.co.uk/Sandisk-Ms-M2-2048Mb-Mobile/dp/B000MIDIE0 - takie coś? Z przejściówką będzie działać oczywiście.\n« dnia: Grudzień 19, 2007, 08:36:06 »\nNiektóre w sensie oryginalności, podróba zarówno Sony jak i Sandiska może być problemem\nAle ja bez problemu działam na Lexarach, Sandiski też są okej. Czemu właściwie ma się gryźć?\n« dnia: Grudzień 19, 2007, 07:06:40 »\nPrzyznaję, WoW wciąga, ale pieprzenie o lepszym świecie to bzdura dla nastolatków i emo dzieci Z moich bliższych znajomych w WoWa gra zaledwie kilka osób - 3 w miarę często i kolejne 3 jak im się chce (a ostatnio im się nie chce).\nA wciąga, bo za te 50 zł oferuje naprawdę kupę możliwości. Sens tej gry może być taki, jaki sobie wymyślisz - możesz być postrachem hordy na battlegroundach, na serwerze PvP możesz być głupim hordziarzem latającym po alianckich strefach i zabijającym dla zabawy niskolevelowych aliantów dwoma ciosami (czego osobiście nie rozumiem, próbowałem, ale zabijanie hordziarzy dwoma ciosami, kiedy nie są w stanie oddać, jest po prostu nudne ), możesz próbować swoich sił na Arenie PvP, czy po prostu lubisz świat Warcrafta i chcesz porobić questy. Dla RPGowców są nawet serwery specjalne, gdzie trzeba się zachowywać jak na RPG przystało - tam są też dość aktywne gildie, organizujące różne jakieś eventy.\nZdobywać najlepsze przedmioty też możesz, a jest się naprawdę o co starać - co prawda na te najlepsze z najlepszych trzeba się naprawdę nieźle namordować, to nie jest byle co - ale potem jesteś jednym z paru graczy na serwerze, który ma na przykład unikatowego mounta czy legendarny miecz. Co prawda "straciłeś" miesiąc życia na nabijanie reputacji z frakcją, która nic innego nie daje, ale za to jeździsz na ekstra białym tygrysie szablozębnym. Niektórzy zbierają np. tabardy, czyli takie nic poza wyglądem nie dające płaszcze - jest tego naprawdę masa - za questy, za reputację z większością frakcji i to za najwyższy poziom, Exalted - trzeba się naprawdę z dobry miesiąc (zakładając, że masz jeszcze życie poza WoWem ;] i nie będziesz robił nic innego) na to narobić.\nA do tego ta gra żyje cały czas i nie robi się nudna - co jakiś czas jest dodawana nowa instancja, razem z nią nowe questy, nowe przedmioty z nowych bossów, ostatnio sporo questów się zmieniło, żeby ułatwić levelowanie. Są też na przykład cykliczne eventy - Halloween, Feast of Winter Veil (w tym tygodniu ratowałem renifera Świętego Mikołaja, dostałem za to przedmiot do zmieniania swojego mounta w renifera). Z ciekawostek w naszych klimatach - jest miejsce, gdzie stoją npce Linken, Larion oraz Muigin i dają questy\nDlaczego natomiast ludzie się zatracają? Trudne pytanie i niezły temat na magisterkę z psychologii czy czego tam. Widocznie nie czytali tipsów przy ładowaniu się gry - "Visit Azeroth with your friends, but don't forget to go outside Azeroth with them as well" i "Take everything in moderation (even World of Warcraft!)"\n« dnia: Grudzień 18, 2007, 02:08:26 »\n« dnia: Grudzień 17, 2007, 09:41:56 »\n« dnia: Grudzień 16, 2007, 19:52:44 »\nXbox 360 / Odp: Chłodzenie Xboxa\n« dnia: Grudzień 11, 2007, 11:13:25 »\nO szit, 38 d(b)a? Przecież to strasznie dużo... Nie wiem, ja bym tego nie kupił - 7% ciszej i badziewne światełka w zamian za gwarancję? No way...\n« dnia: Listopad 28, 2007, 13:29:03 »\nCytat: Cubituss w Listopad 28, 2007, 12:40:57\nWziąłbym tylko WoWa Po co cokolwiek więcej\nNo jak to po co, po to właśnie, żeby mieć co robić w środy rano.\n« dnia: Listopad 27, 2007, 23:06:34 »\nI to starczy żeby się nie nudzić, nawet jak serwery WoWa mają weekly maintenance No ale niech będzie, że resztę też wypiszę, nie można cały czas ekspić na takiej wyspie... ;>\nZelda: Phantom Hourglass (może na bezludnej wyspie bym miał ochotę w to w końcu pograć... )\njakiś Brain Training or compatible, trochę tego jest\nDyskusje / Odp: LEGO SW: The Complete Saga\n« dnia: Listopad 26, 2007, 11:50:56 »\nA czy w TCS są w drugiej trylogii te same poziomy, co w zwykłym Lego SW?\n« dnia: Listopad 23, 2007, 19:31:12 »\nNo paskudne typy Maciu weź ich tam nakop w COD4 to może się ruszą\nA może zamiast przecinków itp\nPytania, propozycje i sugestie / Odp: Skala ocen\n« dnia: Listopad 20, 2007, 16:12:09 »\n« dnia: Listopad 20, 2007, 14:38:26 »\n« dnia: Listopad 20, 2007, 13:49:43 »\nDyskusje / Odp: Project Gotham Racing 4\n« dnia: Listopad 19, 2007, 10:05:48 »\nPo godzinach... / Odp: Dlaczego Usenet zdechł/zdycha/* (* niepotrzebne skreślić)\n« dnia: Listopad 13, 2007, 09:20:06 »\nTo chyba masz jakiś uszkodzony usenet, bo na moim na prgk akurat sporo postów ostatnio bywa\n« dnia: Listopad 12, 2007, 09:05:56 »\nCytat: Gregys w Listopad 11, 2007, 17:08:03\nNa piecu nie pogram w kameo a na konsoli w starcrafta. Nie zgadzam się ze zdaniem, że jeśli grać to tylko na konsoli.\nTo tylko tematotwórca ma jakieś wątpliwości. Ja tam w weekend skończyłem Gearsy, to odpaliłem WoWa. Na każdą platformę jest coś fajnego, czego nie znajdziesz na innych.\nA my i tak jesteśmy pod względem tego tematu normalni - polecam poczytać sobie na wp komentarze dzieciaków pod newsami o Ace Combat 6 na przykład. "I to ma być symulator? Na padzie i 5 przyciskach?", względnie "Falcon 4.0 jest lepszy" powinno wystarczyć do zrozumienia, o czym mówię\n« dnia: Listopad 11, 2007, 09:39:42 »\nCytat: hollowone w Listopad 11, 2007, 01:10:13\nImho tylko to jest atutem PC, ludzie sobie tłumaczą lepszą grafikę, etc ale potem jak spojrzy się na drugą stronę medalu w grach na konsole wcale nie chodzi o 640p, 1024p tylko o wygodne rozwalenie się na kanapie z piwkiem pod ręką i skupieniu się na fajnej rozrywce (szeroko rozumianej).\nDodam jeszcze od siebie, że bezproblemowej. Wkładasz, grasz, wyjmujesz, wkładasz inną. No, na PS3 trzeba za pierwszym razem poczekać na instalację przy niektórych grach, jednak to nadal jest proste i bezproblemowe.\nNa PC muszę wszystko instalować, przejmować się jakimiś sterownikami, tu grze się nie podoba moja karta grafiki, tamtej directx'a brakuje jakiegoś... Dodajmy jeszcze kwiatki niezrozumiałe - Lost Planet chodzi na wszystkich GF od 6xxxx wzwyż, za wyłączeniem jednego. Pech, że akurat takiego jak ja mam. I co? I gra w najniższej rozdzielczości ma 10 fps max. To ja dziękuję za taką zabawę...\nKonkursy / Odp: polygadka #29\n« dnia: Listopad 08, 2007, 00:54:06 »\nChyba nie tak prosto, bo można je tylko z gry wyświetlać - na www są tylko fotki. Może jutro spróbuję, ale nie odpowiadam za moją spieprzoną cyfrówkę i co z niej wyjdzie.\n« dnia: Listopad 07, 2007, 18:42:02 »\nWooo, wygrałem Fajny konkurs, nie tylko dlatego - mi się bardzo podoba idea konkurowania z żywymi ludźmi. Tu też - jest cel ( > 80 miejsce w rankingu ;> ) i trzeba go osiągnąć. Dla mnie lepszy konkurs niż poleganie na losowaniu spośród prostych odpowiedzi.\nMogę tylko jeszcze powiedzieć, że wrzuciłem na PGR on Demand replay z tego przejazdu, nie wiem jak się go ściąga, ani jak się go wyszukuje (bo tylko pobieżnie sprawdzałem PGR on Demand), ale wrzuciłem, jeśli kogoś by to interesowało.\n« dnia: Listopad 06, 2007, 15:43:08 »\nCytat: Przemol w Listopad 05, 2007, 18:31:35\nNa 8800GTX da gra deklasuje wszysko NOWY wymiar fps.\nNo ale właśnie. Nowy wymiar grafiki, czy też jest tam jakaś inna rewolucja? Bo jeśli tylko grafika, to już niejeden raz takie coś widzieliśmy przecież...