Granatowy 44 - Grzegorz Kalinowski - ebook + audiobook + książka - Legimi online\nGranatowy 44 ebook i audiobook\n4,1 (162 oceny)\n© Copyright by Skarpa Warszawska, Warszawa 2020 © Copyright by Grzegorz Kalinowski, Warszawa 2020\nPamięci moich najbliższych,Taty, Zbigniewa Kalinowskiego vel Kalisz, i Wujka Mietka,Mieczysława Kalinowskiego vel Kalisz „Nowaka”.\nNadajemy komunikat z Warszawy.Nadzwyczajny komunikat z Warszawy.Stacja Armii Krajowej melduje:Bój skończony i... nic, oprócz Sławy...\nMieczysław Ubysz „Wilk”, Ostatni komunikat\nCzekamy ciebie, czerwona zarazo,byś wybawiła nas od czarnej śmierci,byś nam Kraj przedtem rozdarłszy na ćwierci,była zbawieniem witanym z odrazą\nJózef Szczepański „Ziutek”, Czerwona zaraza\nWicek patrzył w dół, oddychał głęboko i miarowo. Jego klatka piersiowa napinała się jak u gladiatora albo zapaśnika, który ma wyjść na arenę i stoczyć walkę. Może zostać po niej bóstwem i gwiazdą lub skończyć z rozbitą czaszką czy złamanym karkiem. W dole widział wodę połyskującą w świetle księżyca i w blasku ognia. Wisłą płynęły wianki ze świeczkami, a na nabrzeżu, chyba spod knajpy Pod Retmanem, ktoś wystrzelił fajerwerki.\nJeszcze raz nabrał powietrza, jakby chciał złapać właściwy rytm, stać się perfekcyjnym mechanizmem, który obierze właściwą parabolę lotu. Bo to miał być lot, a nie zwykły skok. Nie o wysokość tu chodziło, choć z pewnością na widzach robiła wrażenie. Ważniejsze było, by skoczyć tak, żeby minąć rufę barki, o nic nie zaczepić i wejść do wody.\nPoczuł dreszcz emocji, a może nawet krępującego strachu. Stopy na metalowym kątowniku ścierpły, chciał zmienić ich pozycję, dać im odpocząć, bo nie był jeszcze gotowy, bo musiał odwlec to, co nieuchronne. Wcześniej zaledwie chciał, a teraz musiał, choć w ogóle nie miał ochoty skakać. Gdyby jednak nie skoczył, zostałby wyszydzony, stałby się pośmiewiskiem i frajerem początku lata, a może nawet całych wakacji.\nSpojrzał na tłumek ludzi. Czy już się śmieją i szydzą? Przestąpił z nogi na nogę, bujnęło nim, lecz zamiast łapać równowagę, wybił się i poleciał, szybował niczym ptak, jednak spadł jak kamień, plasnął o wodę, poczuł ból i pieczenie, zaszumiało mu w głowie i wszystko stało się jednym wielkim bulgotem. Poszedł na dno, lecz rozpaczliwie wyszarpnął się w górę. Jego głowa wyskoczyła na powierzchnię, widział fajerwerki na niebie, przed nosem przepłynął mu wianek ze świeczką, a ferajna na brzegu wiwatowała. Chciał im pomachać, szybko jednak zmienił plany, bo porwał go nurt, więc zamiast wydać triumfalny okrzyk, wrzasnął z rozpaczy.\nCoś płynęło w jego stronę, konar, kawałek drewna, a może fragment starej łodzi. Złapał się tego, żeby nie pójść pod wodę – był jak spławik, który ciągnie wielka ryba. Nagle poczuł się jak na karuzeli, która przemieniła się w lejek. Wir obracał nim i wciągał w głębinę. Wciąż słyszał głosy niosące się od brzegu, jednak nie były to już brawa, tylko popłoch. Świadkowie sukcesu stali się świadkami tragedii.\nWicek walczył o życie i z każdą sekundą uświadamiał sobie coraz wyraźniej, że to walka przegrana. Wtem poczuł straszny ból, to ktoś pociągnął go za włosy, a potem jakaś ręką wymierzyła mu policzek. Ciągnięto go i szarpano.\nKtoś polał go wodą i usłyszał:\n– Rybski, odezwij się, Rybski, kurwa, otwórz oczy, to ja Ciechaniak! Rybski!\nCo się właściwie stało? Leciał, potem uderzenie, woda, chyba w oddali był most, ale który, Kierbedzia czy Poniatowskiego? Wszystko go bolało, w głowie kalejdoskop, jakby siedział na karuzeli wirującej w zawrotnym tempie. Słyszał głosy, przed oczami przelatywały mu obrazy: lot do wody, Wisła, wianki, ognie na niebie, petardy... Pochyla się nad nim Maniek Ciechaniak, wyciąga go na brzeg, ma na sobie białą mokrą koszulę oblepiającą ramiona i tors. Widział jego mokre włosy, z których spłynęła brylantyna i teraz opadły mu na twarz. To Ciechaniak czy prowadzący przesłuchanie gestapowiec? Czas, miejsce, ludzie, zdarzenia, wszystko się wymieszało. Wokół zniekształcone dźwięki, krzyki, rozmazane światła, a w głowie jak echo wybrzmiewają słowa: „Krew będzie płynęła rynsztokami”... Czuł, że balansuje na krawędzi piekła i rzeczywistości, zagubiony w bliżej nieokreślonym punkcie swojego życia.\nKiedy do Wincentego Rybskiego dotarło, gdzie jest i co się z nim dzieje, nie pomyślał o tym, co będzie. Bo to, co miało być, nie malowało się w szczególnie interesujących barwach. Przyszłość będzie bardzo zła albo jeszcze gorsza, więc zastanawiał się, jak doszło do tego, że tu trafił. Kiedy to wszystko się zaczęło i gdzie? Jasne, że trzydzieści pięć lat temu, w roku 1909, na Starówce przy Podwalu, w jednej z ruder opartych o mur dawnego Barbakanu. Nawet w tym dość paskudnym miejscu mieszkanie rodziny Rybskich nie należało do tych pierwszorzędnych, niewiele tam było gorszych. Bida piszczała, a on był w gorącej wodzie kąpany, więc szedł na skróty. Te skróty bywały niebezpieczne, bo kolegów miał takich, jakich miał. Tak się złożyło, że jego najlepszym kumplem był właśnie szemrany Maniek Ciechaniak, co matkę przyprawiało o ból głowy.\n– To łachmyta skończony! – lamentowała. – Cała rodzina to bezrobotni i złodzieje! Skończysz w kryminale albo na szubienicy!\nI to ostatnie chyba wykrakała.\nCo do Ciechaniaków, to miała rację. O takich jak oni mówiono „zawodowe bezrobotne”, a ich przyszłość była jak w tej piosence, w której w Saskim Ogrodzie przy wodotrysku pan policmajster dostał po pysku. Ostatnie strofki były wypisz, wymaluj o nich: I posłuchali ojca synowie, każdy ma cele, lecz w Mokotowie. Tak było w piosence, jednak w życiu ździebko inaczej. Senior rodu, dziadek Albin, odpękał za wszystkich i siedział nie w więzieniu mokotowskim przy Rakowieckiej, lecz przy Pawiej. To za pierwszym razem, bo potem miał odsiadkę w Arsenale. Z kolei ojciec Ciechaniaków przeszedł przez swe złodziejskie życie prawie suchą stopą, poważnie nie umoczył ani razu, chociaż był bywalcem aresztu przy Daniłowiczowskiej. Rok nie wyrok, jak mówili szemrani, a poważne odsiadki łapali inni. Bo stary Ciechaniak, Waldemar Ciechaniak, był jak Szpicbródka! Mistrz cechu złodziejskiego, który więcej kierował, niż uczestniczył, aż wreszcie się ustatkował, robił jakieś interesiki. Synowie jednak nadal kręcili się w szemranym towarzystwie, a wraz z nimi Wicek Rybski.\nI tak złapał kontakty, które dały mu termin u niejakiego Romana Łuczkowskiego, szwagra Ciechaniaków, z zawodu wykonywanego doliniarza. Wicek miał dryg i pewnie by tym doliniarzem został, jednak kobiety potrafią namącić i pokrzyżować plany. Zdolny uczeń doliniarskiej akademii zagiął parol na pannę, której ksywka „Lalka” mówiła wszystko. Szykowna była, ale i on nie kulawy, a do tego umiał założyć bajer. Był już blisko wzięcia pierwszej nagrody, kiedy napatoczył się Janek Kempski, nieco starszy kolega z uczelni – jak nazywano tę szczególną praktykę u mistrza sztuki doliniarskiej – no i bach! Bajer bajerem, ale pieniążki, garderoba i podarki robią na damach wrażenie. A na Lalce to już szczególnie. Się skończyło, a on sprzedał Kempskiemu pigułę, za co „profesor” Łuczkowski go zrugał, więc z tego żalu uniósł się honorem i zakończył naukę.\nBezrobocie szalało, w domu bieda, więc się przedterminowo zgłosił do odbycia służby wojskowej. Coś go tam podkusiło i poszedł pracować do policji. Nie od razu, po szkoleniu. Ależ to była sensacja! A jeszcze większa, kiedy go wzięli do urzędu śledczego! Wtedy Janek Kempski podjechał do niego na ulicy i zapytał:\n– To tera mnie posadzisz?\n– Musowo, ale przy piwie! – odpowiedział, śmiejąc się, Rybski.\nWięc poszli się napić, a Rybski uspokoił Janka, że nie pracuje w brygadzie kradzieżowej. Nie wyjawił jednak, gdzie dokładnie, nie powiedział też, skąd u niego ten przypływ koleżeńskości. Uważał bowiem Janka za swojego zbawcę, który uchronił go przed wzięciem w ramiona nie tylko panny Lalki, lecz także całego bałaganu, który za sobą ciągnęła. Bo gdy Lalka została żoną Janka i stała się panią Kempską, w ekspresowym tempie zmieniła się w jędzę z pretensjami. Jeszcze niedawno bliska była stanięcia pod latarnią, szybko jednak o tym zapomniała i wydawało się, że zawsze była z niej wielka jaśnie pani! Wzięła chłopaka pod pantofel i chociaż Kempski kradł fachowo i na okrągło, to nie mógł na nią nastarczyć. Mimo że potrafił zarobić w miesiąc nawet i tysiąc złotych, a bywało że nawet i dwa, to marniał w oczach, za to posterunkowy Rybski kwitł, choć z dodatkami nie wyciągał nawet dwustu. Ale i tak nikt z jego rudery na Podwalu nie zarabiał legalnie takiej forsy!\nPiął się w górę i na szczęście w sprawach zawodowych mijał się ze swoim kumplem Mańkiem Ciechaniakiem. Maniek, chociaż był z klanu, który trząsł Starówką i nieźle wywijał w innych częściach Warszawy, nie był dla szefów Rybskiego klientem godnym zainteresowania. Zbieg okoliczności sprawił, że Wicek trafił pod skrzydła komisarza Strasburgera i przodownika Stolarczyka, którzy mieli najpierw w urzędzie śledczym, a następnie w komendzie głównej swą małą, zależną tylko od najważniejszych ludzi w policji komórkę. Grube, ocierające się o sprawy wywiadu śledztwa, dyskretne i poufne, oraz interwencje, o które prosili ministerstwo i policję ludzie ustosunkowani. Krótko mówiąc, sprawy, od których prasa, a nawet inni funkcjonariusze mieli się trzymać z daleka. Odejście z policji Kornela Strasburgera i rozwiązanie jego komórki zbiegło się ze zmianami w życiu Rybskiego. Zrobił maturę, kurs oficerski, został aspirantem, ożenił się, a w 1938 roku dostał posadę w nowo utworzonym powiatowym urzędzie śledczym w Działdowie.\nSpotkali się dopiero zimą 1941 roku, wpadli na siebie w szynku Wars i Sawa przy Wielkiej, jednym z sieci lokali i knajp, którą prowadziła rodzina Ciechaniaków. Była wojna i większość ludzi traciła wszystko, co miała, natomiast Ciechaniaki właśnie w tym czasie na dobre rozwinęli skrzydła. Bo tera jest wojna, a kto handluje, ten żyje! Oni żyli na całego.\n– Jak rodzina? Słyszałem, że nieklawo się to wszystko ułożyło? – zagadnął Maniek.\n– Nijak się nie ułożyło – uciął Rybski, bo nie chciał opowiadać kolejnej osobie, że jego żona i córeczka przepadły po opuszczeniu Działdowa. Większość ludzi uważała, że zginęły pod bombami. – Póki jest nadzieja, to uważam, że żyją – dodał zdecydowanym głosem. – Może u Ruskich, a może jakimś cudem gdzieś we Francji albo jeszcze dalej, gdzie rząd i wojsko poszli.\n– Rząd i wojsko... – mruknął Maniek, uśmiechając się krzywo i strzykając śliną.\n– A ja, jak raz, urzędową sprawę mam do ciebie... – Rybski szybko zmienił temat. – Ale wyjdźmy z lokalu, dobrze?\nWyszli na Wielką, zapadał zmrok, za murem getta słychać było gwar, na Marszałkowskiej i Bahnhofstrasse, kiedyś Alejach Jerozolimskich, ludzie szli szybko, chcąc zdążyć przed godziną policyjną. Oni stali przed barem i nic sobie z godziny policyjnej nie robili, bo mieli dobre papiery: Rybski służbowe, a Ciechaniak dał łapówkę i dostał przepustkę.\n– Jaką przyjacielu? – spytał Maniek.\n– Rząd działa, daleko stąd, ale działa... – zaczął Rybski.\n– I co mi do rządu, a rządowi do mnie? – przerwał mu, krzywiąc się, Ciechaniak.\n– Powiedzmy, że jest robota...\n– Robota? – prychnął Maniek, jakby chciał dać do zrozumienia, że ma to gdzieś, choć w jego oku pojawił się błysk zainteresowania. – Czy mam dla pana prezydenta z Londynu załatwić wagon węgla, czy może dostarczyć transport rąbanki ze wsi? A może dobry tani bimber albo markowe wino z Francji? Może być i szampan! Wszystko może być, są pieniążki, jest ecie-pecie, to i da się załatwić prawdziwą kawę! – Dając popis swych handlowych możliwości, Maniek patrzył uważnie na kolegę i czekał na jego reakcję. Tej jednak nie było, więc kontynuował popis reklamowy: – Mogą być i papierosy! Amerykańskie papierosy, prosto z Hiszpanii! I cygara z samej Kuby, co tylko zechcesz, bo ja teraz w handlu robię, i to nie w detalicznym!\n– Mnie się o konkretniejsze rzeczy rozchodzi – powiedział Rybski.\n– Mokra robota.\nCiechaniak pokręcił głową i zagwizdał.\n– Fiu, fiu! Mam poważną robótkę dla pana prezydenta i pana premiera... Fiu, fiu! A kto tam teraz rządzi? – Zamyślił się. – Śmigły-Rydz to już chyba nie, prawda? – Uśmiechnął się krzywo. – To dobrze, bo on za te guziki, co nam Niemcy zabrali, pewnie chciałby Hitlera kropnąć? – Zaśmiał się. – Nie oddamy ani guzika, mówił pan marszałek Śmigły-Rydz, a oddaliśmy całą Polskę!\n– Raczkiewicz i Sikorski – odpowiedział Rybski.\n– Raczkiewicz jest prezydentem, a generał Sikorski premierem – wyjaśnił Rybski. – I jeśli sobie życzysz, to możesz kogoś kropnąć, ale jak chcesz po cichu, to wsadź kosę. I nie Hitlerowi, tylko szpiclowi.\n– No nie mogę! Nie mogę! – Ciechaniak nie posiadał się z radości. – Policjant zleca mi załatwienie szpicla! Tego, kurdebalans, nie grali w żadnym kinie!\n– I nie zagrają – spokojnie odparł Wicek. – Bo to nie ja zlecam, ja tylko pośredniczę. Na tego człowieka zapadł wyrok, więc będzie to egzekucja, tylko taka raczej w biegu.\nManiek dopalał papierosa, trzymając go koniuszkami palców, od których żar był już o milimetry. Zaciągnął się jeszcze raz i pstryknął rozżarzony niedopałek w mrok.\n– Sąd, powiadasz... – Był chojrakiem, organizował w życiu różne hece, a jak trzeba, to miał w swoim gangu ludzi od mokrej roboty. Trudno było go zdziwić, zaskoczyć czy onieśmielić. Teraz jednak stracił rezon. Ale tylko na chwilę. – A co ja będę z tego miał, mój przyjacielu? No co? Bo owszem, ja ci kiedyś za friko życie ocaliłem i jeszcze później tę okoliczność oblaliśmy z mojej kieszeni, prawda? – Rybski skinął głową. – Ale znasz mnie, że prywatnie to ja mogę pomóc tak od serca, z sympatii czystej... ale żeby za damski chuj robić dla państwa... no powiedz, że nie!\nCiechaniak się uśmiechnął.\n– A ile mi proponuje najjaśniejsza, nieobecna w Polsce Rzeczypospolita? Tyle, co miał za robotę kat państwowy, po stówce od łebka? Może dla Alfreda Kalta to był konkretny pieniądz, ale nie dla mnie.\n– Alfred Kalt... znasz prawdziwe nazwisko Stefana Maciejowskiego? – zdziwił się\n– Ja dużo rzeczy wiem i ty o tym wiesz.\n– No to wiesz, że kat Maciejowski miał eskortę na dworzec, zwrot kosztów delegacji i pociąg w obie strony...\nBrzmiało to jak żart, lecz żartem nie było, bo Rybski wypowiedział te słowa z pełną powagą, patrząc Ciechaniakowi w oczy. Maniek się zamyślił, kalkulował, rachował w głowie i zastanawiał się, co odpowiedzieć.\n– Czy ja cię dobrze zrozumiałem, mój przyjacielu? – odezwał się wreszcie.\n– A więc mogę liczyć i na pieniądz, i przede wszystkim na matczyne zainteresowanie ze strony państwa polskiego? Czy tak to można określić, mój przyjacielu?\n– Pewnie bardziej ojcowskim niż matczynym – sprostował Rybski.\nCiechaniak uśmiechnął się pod nosem, bo wiedział, że rozmawia o robocie dla klienta, który może się odwdzięczyć na wiele sposobów, ale przed którym trzeba czuć mojrę. Za skrewienie i zdradę czeka bardzo konkretna dintojra, fachowa i bezwzględna, skoro zwrócono się w tej sprawie właśnie do niego.\n– Dogadamy się co do szczegółów i szafa gra – odpowiedział. – Za szpiclami nie przepadam, a skoro na wyrwaniu takich chwastów można jeszcze zarobić... – Zaśmiał się perliście, jakby mówił o konieczności odmalowania lamperii w jednym z barów, które prowadził. – Poza tym ochrona i wdzięczność ze strony państwa polskiego to luksus, za którym warto się troszkę zakręcić! – Przybili zawarcie interesu, jakby byli na końskim targu.\n– A teraz powiedz mi, z łaski swojej, kim jest frajer, który ma dostać kosę pod żebro, i co on takiego zrobił? Maciejowski wiedział takie rzeczy, więc moja ekipa likwidacyjna też chyba powinna, co nie?\n– Tego nie wiem, mówiłem ci, że jestem tylko pośrednikiem, ale mogę zaręczyć, że to facet, który na to zasługuje.\nRozstali się. Rybski poszedł do mieszkania kontaktowego przy Wilczej, gdzie czekał na niego Nałęcz. Był czterdziestokilkuletnim mężczyzną, wyprostowanym jak struna i sztywnym, z wystającymi kośćmi policzkowymi, w wąsami, lekko łysiejący. Mimo że miał na sobie popielaty sportowy komplet, a nie mundur, widać było, że jest byłym wojskowym, za to niewielu wpadłoby na to, że przed wojną pracował w wywiadzie.\n– Czy pański człowiek przyjął propozycję? – szybko przeszedł do konkretów.\n– Jest zainteresowany – odrzekł Rybski. – Chce znać stawkę i wiedzieć, na co może liczyć ze strony państwa.\n– Ma wymagania, doprawdy! – prychnął Nałęcz.\n– Pan major prosił na cito, i do tego fachowca, nie pojedynczego ulicznika, a człowieka, który kieruje poważną grupą. – Major milczał i nie wyglądał na przekonanego. – Wykorzystując wieloletnie doświadczenie, znalazłem taką osobę... – ciągnął niezrażony Rybski. – Sam pan zresztą powiedział, że sprawa jest pilna, bo wyrok został wydany, a państwo podziemne, choć ma sąd, to nie ma odpowiedniej grupy... likwidacyjnej.\n– „Grupy likwidacyjnej”... Hmm... Dobre określenie, bardzo dobre – mruknął Nałęcz.\n– Zatem można podjąć końcowe rozmowy i poinformować, kto jest celem?\n– Czy pan by się nie podjął? – Nałęcz powiedział to od niechcenia, jakby chodziło o zastąpienie kogoś w Powsinie na partyjce golfa.\n– Pan wie, że nie! – syknął wściekły Rybski. – Jestem tego dnia zajęty!\nGdyby to był wojskowy, jego podwładny... Ale nie był. Nałęcz z trudem powstrzymał się od obsztorcowania go. Widzieli się nie pierwszy raz, jednak nie mógł przyzwyczaić się do jego stylu bycia i sposobu prowadzenia konwersacji z, było nie było, przełożonym, do jego specyficznej narracji, dowcipnego cynizmu i nieznajomości oficerskiej etykiety. To nie był wojskowy, członek organizacji, lecz policjant, w dodatku człowiek z nizin, i co najgorsze w tym wszystkim, wychowanek komisarza Strasburgera, z którym on, major Nałęcz, zetknął się, pracując w Dwójce. Na początku nie mógł go znieść, no, ale teraz jest wojna, poza tym prowadził już niejednego agenta i współpracownika i zetknął się z różnymi typami.\n– Pana zaprzysiężenie ułatwiłoby wiele spraw... – rozpoczął nowy wątek.\n– Z pewnością, panie majorze, ale wtedy byłbym pana podwładnym, a tak jestem tylko, albo aż, współpracownikiem, który nie pobiera od organizacji pieniędzy za pomoc i informacje. Zna pan powody, dla których nasza współpraca prowadzona jest właśnie w taki, a nie inny sposób.\nOwszem, Nałęcz znał, nie przestawał jednak próbować. Już on wziąłby go w obroty!\nMajor, po raz kolejny nie skończywszy niewygodnego dla siebie tematu, rozpoczął nowy. Tym razem znalazł front, na którym wygrał.\n– Stanisław Brochwicz, lat trzydzieści jeden, obywatel Rzeczypospolitej, posługuje się także nazwiskiem Stanislaw von Brauchitsch. Ojciec Polak, matka Niemka, on zdrajca, którego przed wojną wtrącono do więzienia za szpiegostwo....\nRybski słuchał i zapamiętywał szczegóły. Po godzinie wiedział wszystko. Brochwicz był nieudanym literatem i wcale dobrym berlińskim korespondentem „Polski Zbrojnej” w Wiedniu. A nawet bardzo dobrym, lecz nie dla redakcji wojskowej gazety, a dla Niemców. Jego germanofilia sprawiła, że odesłano go do kraju, a w czerwcu 1939 roku aresztowano pod zarzutem szpiegostwa. Nie został objęty amnestią, tylko ewakuowany z więzienia w Warszawie do Brześcia. Tam sąd polowy skazał go na śmierć, jednak do egzekucji nie doszło, bo do miasta wkroczyli Niemcy. Szybko znaleźli dla niego zajęcie, kierował na Woli fabryką włókienniczą, lecz wylano go za nadużycia. Po miesiącu w areszcie dostał nową szansę, wyjechał do Krakowa, gdzie objął posadę w Głównym Urzędzie Propagandy. I tam nie zagrzał miejsca, wrócił do Warszawy, pisał do gadzinówek i wydał książkę Bohaterowie czy zdrajcy? Wspomnienia więźnia politycznego, w której pisał o krzywdach, jakich doznał, oraz o miłości i podziwie do Adolfa Hitlera i III Rzeszy. Zasługiwał na solidne obicie mordy, ale przecież ciążył na nim wyrok z Brześcia i nowe świństwa: Brochwicz zdradził ludzi z przedwojennej Falangi. Nie mogąc ich przekonać do współpracy z Niemcami, zaczął na nich donosić. Siedemnastego lutego 1941 roku Wojskowy Sąd Specjalny skazał go na karę śmierci. Datę i miejsce egzekucji miał ustalić Maniek Ciechaniak, a rolę świadka wyznaczono Rybskiemu.\nUstalono, że Brochwicz będzie w sobotę pierwszego marca na rogu Królewskiej i Marszałkowskiej, gdzie mieści się Wydawnictwo Współczesne, które wydało jego wspomnienia. Ludziom Ciechaniaka to pasowało, bo mogli dodatkowo wyczyścić portfel zdrajcy.\nKoło siedemnastej Brochwicz wyszedł z eleganckiej kamienicy przy Królewskiej dwadzieścia dziewięć i ruszył w stronę Marszałkowskiej. Tu zanosiło się na komplikacje, bo mógł pójść do lokalu dla Niemców i siedzieć tam tak długo, aż egzekutorzy musieliby zarządzić odwrót, bo z godziną policyjną nie ma żartów. Przewidywania sprawdziły się połowicznie, ponieważ Brochwicz istotnie wszedł na Dworcu Głównym do Mitropy, jednak zabawił tam tylko pół godziny. Strzelił wódkę, zakąsił i poszedł na tramwaj. Wsiadł do siódemki jadącej na Saską Kępę.\nGdy wysiadł na moście Poniatowskiego, jeden z egzekutorów szepnął: „Przystanek Śmierć”. Wykonanie wyroku mogli jeszcze utrudnić przechodnie, jednak z tramwaju nie wysiadł nikt poza Brochwiczem, dwoma ludźmi Mańka i Rybskim, który trzymał się z tyłu. Załatwili go na schodach, na półpiętrze, bez ceregieli, bez odczytania wyroku i patosu. Zamiast kwiecistych oświadczeń wystarczyło: „A masz, skurwysynu!”. Jeden z ludzi chwycił go za ręce, drugi wsadził mu nóż pod żebra. Brochwicz zlał się w spodnie, ale chyba nie ze strachu, bo nie zdążył się wystraszyć, prędzej zdziwić, ponieważ duet zabójców działał błyskawicznie, wszystko trwało chwilę. Cios, wierzgnięcie nogami i koniec – Stanisław Brochwicz leżał w kałuży, w której zlewały się w jedno jego krew i mocz.\nZabójcy stanęli nad nim okrakiem, by się nie pobrudzić, i przetrzepali mu kieszenie, czyszcząc je ze wszystkiego, co miało wartość, oraz dokumentów i notesu, po czym szybko oddalili się w kierunku Dobrej, przekazując dokumenty Rybskiemu. Notes Brochwicza schował do jednej kieszeni, ausweis do drugiej i poszedł do szpitala przy ulicy Czerwonego Krzyża. Pokazał legitymację, a portier połączył go z numerem osiemset dwa-dwadzieścia.\n– Kriminalpolizei? Kriminaloberleutnant Rybski z polnische Kripo! Przechodnie zgłosili morderstwo. Schody pod wiaduktem Neue Brucke. Byłem tam, zamordowany to Stanisław Brochwicz. Dlaczego do was dzwonię? Bo miał też drugi komplet dokumentów na nazwisko Stanislaw von Brauchitsch. Tak jest, obywatel Rzeszy. Bagnet albo nóż, wygląda na napad rabunkowy. Czekam na miejscu!\nTak się zaczęła współpraca Rybskiego z Ciechaniakiem i jego gangiem.\n1. KREW POPŁYNIE RYNSZTOKAMI\nByła noc z niedzieli na poniedziałek, zaczął się dwudziesty ósmy lipca 1944 roku. Na pełnym gazie minęli bazylikę Świętego Floriana i szpital, zwolnili, by skręcić ostro w Zygmuntowską, którą Niemcy przechrzcili na Sigismund Strasse. Po stu metrach Rybski widział z okien auta nie tylko most Kierbedzia, ale i Wisłę. Jej nurt nie był poryty falami, płynęła leniwie, spokojnie, jak to latem pod koniec lipca. Co innego na wiosnę, kiedy szły roztopy i rwąca woda niosła krę, gałęzie, a nawet całe drzewa, robiąc to z siłą pociągu towarowego i w tempie lukstorpedy.\nJednak to latem, a nie wczesną wiosną najczęściej topili się ludzie. I na Poniatówce, i na Kozłówce, gdzie śmiałkowie wypływali poza kąpieliska, i na dzikich plażach, bo Wisła, nawet płytka, usiana łachami piachu, z pozoru leniwa, zmęczona letnim upałem, potrafiła być mordercza i zdradliwa. Uskoki, wiry, nurt pchający lub ciągnący pływaka w niepożądanym kierunku i zabójcze wiry. Rybski dobrze to wiedział, bo przeżył swoją przygodę, której nie zamierzał nigdy powtórzyć. Kiedy patrzył na połyskującą w księżycowej poświacie rzekę, niepokoiło go jednak co innego.\nWracał z praskiej strony miasta i czuł się nie tylko rozdarty, ale też tak jak wiosną 1940 roku. Wiedział, że przekraczając Wisłę i wracając do swojego rodzinnego miasta, zanurza się w nieznane. Wtedy nie było go, z krótkimi przerwami, dwa lata, teraz wracał po niespełna dwóch godzinach, lecz każda minuta mogła coś zmienić. Mogły nadlecieć radzieckie bombowce i rzucić bomby na Dworzec Wileński, chybić i trafić przypadkiem w przyczółek mostu. Niedawno wybuchy wstrząsnęły Dworcem Wschodnim, a artyleria przeciwlotnicza waliła w niebo. Kto wie, czy kolejny klucz maszyn z czerwonymi gwiazdami nie był o kilometr, dwa od nich. A ile to czasu dla bombowca albo samolotu szturmowego zrobić taki odcinek? Góra dwadzieścia sekund!\nA co będzie, jeśli ruscy wezmą na cel Grochów i Kamionek? Może uderzą w zakłady przy Grochowskiej albo wpadną na pomysł, żeby zrównać z ziemią Wedla, by niemieccy żołnierze nie mieli czekolady? Przecież dom, w którym ją ukrył, stoi w tej okolicy! Czy dobrze zrobił? Parę minut temu był przekonany, że tak.\nOdwrócił się i spojrzał na pożary rozświetlające okolice dworca. Stało się, już nie ma odwrotu, to kwestia jeśli nie godzin, to dni – Rosjanie dotrą nad Wisłę, zajmując przy okazji prawobrzeżną Warszawę. Praga może stanąć w ogniu, ale co będzie na lewym brzegu?\nMost był tuż, stalowa skrzynka Kierbedziaka rysowała się w odległości około stu metrów. Zapiszczały opony, zazgrzytały hamulce, szarpnęło nim, poleciał na przednią szybę i zaklął, a pasażer na tylnym siedzeniu jęknął. Kierowca się zagapił, przecież było oczywiste, że przed mostem będzie stał niemiecki patrol, wojsko albo schupo, zmilitaryzowana policja, którą warszawiacy nazywali żandarmerią. Jeden z mężczyzn w oliwkowym mundurze, z „V” na rękawie, oznaczającym Sturmmanna, mierzył z peemu, drugi, wyższy, z kwadratową gwiazdką Unterscharführera, świecąc latarką, podszedł do samochodu\n– Polnische Polizei? – zapytał na widok kierowcy w mundurze.\n– Polnische Kripo! – odpowiedział Rybski, który, jak każdy funkcjonariusz polskiej policji kryminalnej, chodził po cywilnemu. – Bandyta zranił funkcjonariusza, ten wyskoczył z domu, jak stał, i od razu dostał postrzał. Spłoszył skurwysynów, ale zapłacił za to raną, wiozę go do szpitala.\nMłody chłopak na tylnym siedzeniu podał zakrwawioną ręką dokumenty.\n– Kriminaloberleutnant nie wolałby do praskiego? – spytał żandarm, oglądając dokumenty. – Bliżej jest, tuż obok!\nRozmowa się przeciągała, a od strony umocnionego workami z piaskiem stanowiska karabinu maszynowego nadchodziło dwóch kolejnych ludzi w mundurach. Błysnęły zawieszone pod szyją blachy – Ringkragen der Feldgendarmerie, ryngraf żandarmerii polowej. Litery i orzeł pomalowane były fluorescencyjną farbą, więc w ciemności wyglądali jak zjawy. I jak zjawy budzili grozę. Z żandarmerią policji Generalnego Guberantorstwa było łatwiej, lecz z tymi draniami nikt nie miał szans. Sami Niemcy ze strachu przed nimi srali w spodnie. Oficjalnie nazywali się Feldgendarmerie, jednak każdy niemiecki żołnierz nie mówił na nich inaczej niż Kettenmunde, „psy łańcuchowe”.\n– Ale rana nie jest poważna, z byle szajsem nie będziemy robić rabanu, a tu szykuje się poważna robota, którą zafundowały nam te ruskie świnie – tłumaczył Rybski. – Rzucili bomby na Ostbanhof, karetki z rannymi już jadą. – Jak na zawołanie rozległo się wycie syren aut jadących w kierunku szpitala. Żandarm pokiwał ze zrozumieniem głową, zasalutował i gestem kazał im jechać, żeby na przedmościu nie zrobił się zator.\nDo Szpitala Dzieciątka Jezus dotarli bez przeszkód i oddali pasażera w ręce lekarzy. Nie był policjantem po cywilu, lecz żołnierzem podziemia. Miał szczęście. Wszyscy zresztą mieli, bo jadąc z Kamionka, zobaczyli jakieś zamieszanie. Grupa żandarmów goniła kogoś, zatrzymali się przy nich, zziajany podoficer, widząc mundur kierowcy i legitymację, krzyknął tylko:\n– Banditen! Jeden jest ranny, jedźcie i odetnijcie im drogę ucieczki!\nTak zrobili. Zatoczyli łuk i parę ulic dalej zobaczyli trzech młodych chłopaków, jeden z nich wyraźnie utykał. Kiedy podjechali bliżej, okazało się, że jeden podtrzymuje rannego kolegę, a drugi wyciągnął spod kurtki stena. Rybski wysiadł z rękami do góry.\n– Jestem z kryminalnej, ale z wami, rozumiesz? – syknął.\nChłopak zastanawiał się przez chwilę, zaciskał wargi, marszczył czoło, a wtedy ranny krzyknął:\n– Rozwal go!\n– Żandarmi są tuż, wskakujcie! – rzucił Rybski.\nWskoczyli, cały czas trzymając ich pod bronią.\n– Teraz nam wierzycie? – spytał.\n– Chyba tak, tylko co dalej? – zastanawiał się ranny, który chyba dowodził grupą.\n– Dalej to przystaniemy tu na chwilę, ty masz pięć minut na nauczenie się tego, co jest w tych papierach, rozumiesz? – Podał mu dokumenty.\n– Policyjne? – zdziwił się chłopak.\n– A kto może być legalnie ranny?\n– A co potem? – chciał wiedzieć ten ze stenem.\n– Wy dwaj pryskajcie. Jeśli macie tu w okolicy jakąś metę, to tam lećcie, bo jak nas zatrzymają wszystkich razem, to mamy bilet w jedną stronę.\nZaufali mu, zresztą nie mieli wyboru. Przecież policjanci mogli ich udupić o wiele wcześniej. Ci, którzy nie byli ranni, zabrali broń kolegi i sobie poszli.\nGdy Rybski i jego kierowca wyszli ze szpitala, nie wsiedli do auta, tylko stali obok, chcieli trochę ochłonąć.\n– Ja już się więcej na takie rzeczy nie piszę. – Kierowca otarł z czoła pot spływający spod służbowej czapki.\n– Ale ja już o więcej prosił nie będę. – Rybski poklepał go po plecach. – Coście tak spietrali, Ludwisiak? To nie pierwszy taki numer, gorzej bywało.\n– Bywało, ale to narasta. Na początku myślałem, że jakaś rutyna będzie, się po troszku przyzwyczajałem, ale jest coraz gorzej. Ja, panie kapitanie... panie komisarzu – poprawił się z uśmiechem – czuję, że to koniec, ruskie działa słychać, zaraz Armia Krajowa się ruszy, Niemcy mają pietra, wiedzą, że kończy się babci sranie... Panika, aż miło popatrzeć.\n– Macie rację Polizeihauptwachtmeister Ludwisiak, panika!\n– Pan da spokój z tym Polizei coś tam – obruszył się stary policjant, który, jak większość, nie cierpiał niemieckiej tytulatury. – Jak nie starszy posterunkowy, to chociaż niech będzie plutonowy! Z dwojga złego lepsze te polskie, choć nie nasze.\nPowołując policję Generalnej Guberni, Niemcy zmienili stopnie z policyjnych na wojskowe i była to jedna z tych zmian, do których jakoś można się było przyzwyczaić. Do pozostałych, jeśli było się porządnym gliną, po prostu nie szło. A Kazimierz Ludwisiak należał do tych porządnych.\n– Przodownik! Przodownik Ludwisiak, przecież po wojnie dostaniecie awans, to jasne!\nPolicjant jednak się nie uśmiechnął.\n– Coście znowu tacy strapieni? – zagadnął go Rybski.\n– Bo mówi się, że ta cała wojna, okupacja, te mordy, to kara za grzechy. – Już przed wojną księża i mistyczki grzmieli, że Warszawa jest nową Sodomą i Gomorą i niechybnie spotka ją kara za grzechy. – Słyszał pan o tym, panie poruczniku? – Ludwisiak znów otarł pot z czoła.\n– Słyszałem – odparł spokojnie Rybski. – W różnych momentach historii ludzie gadali o karze za grzechy i końcu świata.\n– Ale to się dzieje, dzieje się naprawdę, panie poruczniku. – Ludwisiak był szczerze przejęty – Żydów już to spotkało, a nas...\n– Co nas?\n– Nas to spotka za chwilę. Ten pożar Dworca Wschodniego to początek. Pan wie, ja nie jestem jakiś tam panikarz, ale...\n– Co „ale”?\n– Mam rodzinę na Siekierkach, a tam jednej dziewczynce objawiła się Matka Boska!\n– Ach tak? – mruknął Rybski.\n– Panie kapitanie, pan mnie zna, a ja znam swoją rodzinę, to nie są farmazoni ani dewotki. Mój szwagier, bo to o niego się konkretnie rozchodzi, to nawet, bym powiedział, taki bardziej niewierzący jest. On jest... no, socjaliści tak najczęściej mają i komuniści, aaaa... altruista?\n– Ateista – podsunął Rybski.\n– No właśnie! Ale i on się przejął tym, co usłyszał.\n– A co usłyszał? – Rybski wyjął z kieszeni papierośnicę, w której były niemieckie juno. Podsunął ją Ludwisiakowi. Ten wziął papierosa, podziękował, i zapalili, opierając się o służbowe auto.\n– Nic dobrego. – Pokręcił głową.\n– Mów pan! – ponaglił go Rybski.\n– Ta dziewczynka, Władzia, córka Fronczaków, sąsiadów szwagrostwa, mówiła: „Módlcie się, bo idzie na was wielka kara, ciężki krzyż. Nie mogę powstrzymać gniewu Syna mojego, bo się lud nie nawraca”. Tak jej Matka Boska powiedziała. – Ludwisiak westchnął ciężko.\nRybski zaciągnął się i patrzył z uwagą na przodownika.\n– Mówisz pan?\n– Ona, ta mała Fronczakówna, powiedziała jeszcze w ten deseń: „Śmierć będzie dla was straszna. Krew popłynie rynsztokami”.\nLudwisiak palił, jakby to był jego ostatni papieros w życiu, lecz po chwili rzucił go na bruk i energicznie rozdeptał.\n– Pan się śmieje?! – wybuchnął. – Jak mi szwagier powiedział, też się śmiałem. Wiesz pan, co mu powiedziałem? Że pewnie to o Żydach i getcie było, że to nie tyczy się chrześcijan. Ale nie! Ona to już po getcie powiedziała, w październiku roku ubiegłego miała to objawienie!\n– Straszyli, starszą i straszyć będą. Niech się ze swoich grzechów wytłumaczą.\nPlutonowy Ludwisiak chciał go podwieźć, lecz Rybski postanowił wrócić do domu na piechotę. Nie chodziło tylko o to, że nie miał daleko, bo ze Szpitala Dzieciątka Jezus na Filtrową sześćdziesiąt osiem szło się nieco ponad kwadrans. Ruszył Nowogrodzką wzdłuż torów kolejki EKD, dalej tory powiodły go Tarczyńską do Grójeckiej. Mógł skręcić w Asnyka, ale wolał iść główną ulicą. Miał broń i pogoniłby bandytów, których o tej porze i w mniejszych uliczkach nie brakowało. Poradziłby sobie, należał do typu gliniarzy, którzy lubili takie wyzwania. Lecz nie dzisiaj. Przede wszystkim zmienił adres i nikomu się tym nie chwalił, nawet zaufanym granatowym. Ale nawet gdyby nadal mieszkał przy Dobrej na Mariensztacie, to i tak chciał się nieco rozluźnić po ciężkim dniu, odetchnąć chłodnym nocnym powietrzem. Od przedwczoraj nocował w nowym miejscu, więc można powiedzieć, że był po przeprowadzce, a dziś miał kolejną: przeniósł Olę na Kamionek, co nie było łatwe. Nie chciała, wczepiła się w niego, płakała, ale była już zmiękczona poprzednią nocą, którą musiała spędzić sama. I kolejne, aż do odwołania, miały wyglądać podobnie.\nMógł się z tego wywinąć, nie musiał tego robić, ale wiedział, że powinien. On też przeżył to rozstanie, bo coś mu uparcie mówiło, że widzą się po raz ostatni. Z wielu powodów już dawno powinien to być ostatni raz, ale jakoś nie chciał być. Próbował z nią zerwać, lecz nie potrafił, a teraz zbytrozstroiło go to, a później doszły nerwy związane z umieszczeniem w szpitalu chłopaka z AK. Na koniec, gdy już było po wszystkim, Ludwisiak musiał roztoczyć złą aurę. Dlatego, chociaż był zmęczony, nie miał ochoty z nim wracać. Chciał oczyścić głowę z wizji, które snuł plutonowy.\nKazimierz Ludwisiak nie był jedyną osobą z Siekierek, którą znał. Znał też piąte przez dziesiąte dorożkarza Piekuta, bo był szwagroszczakiem jednego sałaty z sąsiedztwa rodziców na Podwalu. Gdy wiózł go parę miesięcy temu, to też o tej Władzi opowiadał. Mieszkała przy Gościńcu i ukazywała jej się Matka Boska. Jej wizje krążyły w odpisach i były równie straszne, jak te małej Rozalii. Dorożkarz był w tym wszystkim oblatany i tłumaczył, że Rozalii Chrystus zapowiedział, że jeśli Polska chce uniknąć kary za swe zbrodnie, za grzechy nieczyste, morderstwa i nienawiść, musi go obwołać królem.\n– A prymas Hlond ostrzegał! I siostra Faustyna też! No i mamy. – Siedzący na koźle\nWacław Piekut westchnął głęboko. – Wrzesień na dzień dobry, łomot Francji, łapanki, Oświęcim, rozwałki, Katyń... a co będzie dalej?\n– Pan to jesteś oblatany jak ministrant. – Rybski miał dość tego gadania.\n– Panie, ja? – żachnął się fiakier. – Ale gdzież tam! Po prostu najrozmaitsze informacje krążą, raz człowiek usłyszy, że Hitlera zastrzelił Göring, raz, że nasi zdobyli Monte Cassino, a jeszcze inną razą, że nas piekło pochłonie. Niektóre są prawdziwe, ale większość nie. – Zaśmiał się i dodał posępnie: – Ale przeważnie to sprawdzają się te najgorsze, ale pies to jebał! – zakończył dziarsko i strzelił z bata, jakby to miało odgonić złe moce.\n– Jednak troszkę się pan tym przejmujesz – zauważył Rybski.\n– No troszkę tak – przyznał dorożkarz.\n– Znaczy się, więcej do kościoła pan chodzisz? – W głosie Rybskiego zabrzmiała ironiczna nuta.\n– Panie komisarzu, żona chodzi tak często, że wystarczy za całą familię – odrzekł Piekut, dając tym samym kolejny dowód, że ma zmysł praktyczny, i tak jak większość warszawiaków, do życia podchodzi beztrosko. Rybski był cwaniakiem ze Starówki, jednak w tych dniach niewiele wystarczyło, by wprowadzić go w podły nastrój.\nGrójecką szedł jeszcze z jednego powodu: była to jedna z tych ulic, które mówiły wiele o tym, w jakiej kondycji są Niemcy. Jeszcze niedawno, zwłaszcza nocą, można było obserwować niemal wyłącznie ruch wschód-zachód. Jechały rozbite pułki, ranni i wymęczeni żołnierze. Dołączyli do nich policjanci i urzędnicy, rozpoczął się prawdziwy exodus, aż przyjemnie było popatrzeć. Teraz było inaczej: przede wszystkim jechano od strony Poznania i Krakowa na praski brzeg Wisły, ciągnęły czołgi, ciężarówki, wozy pancerne, działa i tabory. A żołnierze wyglądali na wypoczętych, nie na takich, których pogonią warszawskie dzieci. Ci nie dadzą się tak łatwo rozbroić i nie pozwolą ruskim zająć z marszu Pragi i przekroczyć Wisły.\nDo Warszawy wrócili też niemieccy urzędnicy, policjanci i żandarmi. Przez kilka dni ich obecność była tylko symboliczna, lecz to się zmieniło. Panika zniknęła, wracał niemiecki porządek. Nie wrócił tylko ten padalec Ahre, albo po prostu zaszył się u siebie w Alejach Ujazdowskich, czyli, jak mówili Niemcy, na Siegesstrasse. Może jeszcze będzie okazja, kto wie?\nNie trafił na żaden patrol aż do chwili, gdy wszedł na plac Narutowicza. Tam go zatrzymano. Był na to przygotowany, w końcu w zamienionym na koszary Domu Akademickim siedzieli tak zwani żandarmi, czyli funkcjonariusze schupo. Być może ci, którzy zatrzymywali go przed mostem Kierbedzia też tu stacjonowali. Sam w raporcie napisał, że jest tu około czterystu uzbrojonych po zęby niemieckich policjantów. Mieli ciężką broń, a do tego budynek był jak twierdza. Chyba nikt nie wpadnie na pomysł, by szturmować to miejsce. Izolować, oblegać? Wicek nie był wojskowym, jednak oceniał na oko, że trzeba by mieć z pół tysiąca dobrze uzbrojonych ludzi. Co najmniej, bo atakujący mogli szybko dostać cios w plecy. U zbiegu Raszyńskiej i Wawelskiej mieściły się koszary ukraińskiej SS Galitzen, a Tarczyńską pod numerem ósmym obsadziła kompania dywizji SS Wiking. Nieco dalej, w Zakładzie Księży Orionistów przy Barskiej, rozsiedli się spadochroniarze z dywizji pancernej Hermann Göring. A przecież parę dni temu jeszcze ich tu nie było! Niemcy nie tylko okrzepli, ale i solidnie się wzmocnili, ale żeby to widzieć, trzeba było być takim cynikiem jak on. Mieszkał więc ładnie, w potężnej nowoczesnej kamienicy zajmowanej przez pracowników Pocztowej Kasy Oszczędności, ale i przy okazji w szwabskiej paszczy. No ale czy gdzie indziej było inaczej?\nMiał więc nowy adres. Nagle ktoś zdecydował, że ma tu zamieszkać, co prawda jako sublokator, za to w wielkim pokoju z widokiem na koszary. Miejsce z wygodami dla psa stróżującego.\nWszystko potoczyło się błyskawicznie. Kiedy przedwczoraj zaszedł do jednego z punktów kontaktowych, Cafe Baru Rotonda przy Kredytowej pod szóstym, dowiedział się, że ma zajrzeć do Muzeum. Wypił wódkę, nie zakąszając, bo i tak nie było czym, i poszedł.\nMuzeum było tak naprawdę Antykwariatem Popularnym przy Blumenstrasse, czyli ulicy Kwiatowej, dawniej Mazowieckiej. Po sprawdzeniu, czy na wystawie leży łacińskie wydanie O wojnie galijskiej Juliusza Cezara, wszedł do środka. Ekspedient na jego widok nie zdjął książki z wystawy, bo czynił to tylko wtedy, gdy wchodził ktoś, kogo nie znał, ktoś, kto mógł sprawić kłopoty, albo choćby zakłócić atmosferę intymności, w jakiej należało podjąć jednego ze stałych i spodziewanych klientów. Wincenty Rybski do takich należał, jednak na wszelki wypadek sprzedawca zapytał:\n– Witam, czy sprowadza do nas szanownego pana nieustające poszukiwanie ryciny z derbów w roku tysiąc osiemset osiemdziesiątym dziewiątym?\n– Ależ ja szukam tylko fotografii, musiał mnie pan z kimś pomylić!\n– Zatem omyłka... W takim razie przepraszam i żałuję, ale polecam pierwszorzędny fotos z roku tysiąc dziewięćset dwudziestego pierwszego. Battaglia pod Pasternakiem wzięła wtedy pierwsze miejsce!\n– Ach tak! – wykrzyknął z ulgą Rybski, bo przeprowadzenie tego dialogu oznaczało, że nie dzieje się nic złego i lokal jest czysty. Przyglądał się z namaszczeniem piękne oprawionej fotografii, na której klaczy Battaglii dosiadał słynny dżokej Stanisław Pasternak. – Jaka cena?\n– Nałęcz czeka tam gdzie ostatnio, i prosi jak najszybciej, bo to pilne!\nRybski pokręcił się jeszcze przez chwilę, poprzeglądał książki, ryciny i pocztówki, po czym opuścił antykwariat, niczego nie kupiwszy. Szedł wolno i dopiero na placu Napoleona, czyli teraz placu Pocztowym, Postplatz, przyśpieszył. To oczywiste, że Niemcom przeszkadzał Napoleon, ale dlaczego nie przeszkadzał Małachowski, którego plac był nieopodal? Czy Małachowski jest dobrym sąsiadem dla Adolfa Hitlera, który zabrał pobliski plac marszałkowi Piłsudskiemu? Niby tacy dokładni, a tu niedopatrzenie, rozmyślał.\nPo paru minutach był na ulicy Widok, której okupanci nie wiedzieć czemu nie zniemczyli. Skoro jest Spitalstrasse, to dlaczego nie ma Ansichtstrasse? Doszedł do numeru jedenastego i kamienicy, której nazwa, Dom Chaskiela Lewenfisza, na pewno nie przypadłaby Niemcom do gustu.\nNałęcz czekał na niego na drugim piętrze, w mieszkaniu od frontu. Jak zwykle był tylko on, lecz w bramie czatowało dwóch chłopaków. Rybski przyszedł sam, ulica wyglądała bezpiecznie, więc nie robili mu problemów, choć poszli za nim, jakby chcieli pokazać, że czuwają.\nMajor Nałęcz był starym oficerem. Źle się czuł w cywilnym ubraniu, podobnie jak nie najlepiej znosił wydawanie poleceń ludziom bez mundurów, a zwłaszcza Rybskiemu, którego status trudno było określić.\n– Panie komisarzu, musi pan zmienić miejsce zamieszkania – oznajmił bez wstępów. – Pańskim nowym adresem będzie ulica Filtrowa sześćdziesiąt osiem. Pokój z wygodami, duży, mili gospodarze. Proszę tylko bezwzględnie pamiętać o tym, by nikogo tam nie zapraszać.\n– Rozumiem, że to propozycja? – Szkopuł w tym, że Wicek nie podlegał majorowi i ten raczej nie mógł wydawać mu poleceń, mógł tylko proponować.\n– Propozycja! – parsknął Nałęcz. – To może jeszcze mamy negocjować wynagrodzenie?\n– Wie pan, że nie rozchodzi się o pieniądze...\n– Wiem, wiem. – Nałęcz machnął ręką. – Pan ich nie potrzebuje! – W jego geście i słowach była złość i pogarda.\n– Każdy radzi sobie, jak może... – skwitował Rybski obojętnie. – Szlachetniej pracować dla ojczyzny za darmo, ale żeby pan major sobie nie pomyślał, że ja jemu czy dziarskim chłopakom z obstawy zazdroszczę konspiracyjnego żołdu!\n– Może pan już skończyć z tymi złośliwościami? Sprawa jest pilna, wymagająca pana kwalifikacji. Wie pan, że zaraz znów będzie tutaj Polska!\n– Polska jest tu przez cały czas!\nNie chwytaj mnie pan za słówka, dobrze pan wiesz, o co toczy się gra, jaka jest stawka!\n– Niech pan mówi, o co się rozchodzi. Dlaczego za pięć dwunasta przed wycieczką do Bozi taka przeprowadzka?\nNałęcz o mało nie zgrzytnął zębami, wiedział bowiem, co Rybski myśli o powstaniu. Wypalił to kiedyś, będąc na fleku:\n– Wygramy, panie majorze, bezapelacyjnie wygramy, tylko nie wiem, jakie będą rozmiary naszego zwycięstwa.\n– A jakie ma pan typy? – zapytał wtedy major.\n– Mam trzy. Pierwszy: wymordują nas Niemcy, drugi: ruscy, a trzeci: zrobią to razem. I wydaje mi się, że ta ostatnia wersja jest najbardziej prawdopodobna. Ale tak czy owak wygramy, panie majorze!\n– Uważa pan, że to coś dziwnego, że ludzie zmieniają teraz adresy? – żachnął się Nałęcz. – Pan zajrzy do gazet. Ludzie szukają mieszkań i pokoi, a są też tacy, co szukają najmujących i lokatorów.\nTe słowa Rybski zbył uśmieszkiem.\n– Bo tak trzeba, komisarzu, tak trzeba – Nałęcz użył swojej ulubionej frazy. – Bo pasuje pan do tamtego miejsca. Lokal znalazł pana, bo ma pan dobre papiery, bo reaguje właściwie w sytuacjach, w których inni by się pogubili. Pan wie, co robić.\nRybski pokiwał głową, jakby pojął, że oznacza to, iż więcej szczegółów na razie nie usłyszy. Rozsiadł się na krześle i zapytał:\n– A co konkretnie będę wiedział, że mam robić?\nDziwaczna konstrukcja pytania na moment zbiła majora z pantałyku.\n– Konkretów nie ma – odrzekł po chwili. – Sądziłem, że to dla pana jasne. Jest pan policjantem, zatem mówiąc, „pan wie, co robić”, mam na myśli obserwowanie sąsiadów, otoczenia, tego, co dzieje się na klatce schodowej. Dlatego ma pan mieszkanie z telefonem, a numer kontaktowy pan zna.\n– Kogo mam chronić? – Teraz dla Rybskiego sprawa stała się jasna: będzie dodatkową obstawą, psem stróżującym, ostatnią deską ratunku dla kogoś ważnego.\n– Komisarzu, to było niepotrzebne pytanie. Ważne, że o panu wiedzą, ale pan o nich nie musi. A nawet nie powinien! – powiedział Nałęcz surowo. – Od dzisiaj jest pan w tej robocie? Nie zna pan zasad? – strofował Rybskiego jak sztubaka. – Nic panu do tego, tak będzie lepiej dla wszystkich, a zwłaszcza dla pana... w razie wpadki. Poza tym to jest chyba problem zupełnie innego rodzaju. Ja wiem tylko tyle, że poproszono o kogoś takiego jak pan. Dalsze instrukcje powinien pan dostać na miejscu – zakończył major bez typowej dla niego pewności siebie.\nO to chodziło – pomyślał Rybski, nieco rozbawiony. Stary wyga nie chce się przyznać, że w tej operacji jest tylko łącznikiem, podwykonawcą, który nie zna dokładnie sprawy. Bo jest za mało ważny? A to ciekawe! Człowiek, który wie wszystko i dba o to, by inni wszystko wiedzieli, jest niedoinformowany. A to oznacza, że gra toczy się gdzieś wysoko, bardzo wysoko. Komenda Obwodu? Wyżej. Okręg? Tak, prędzej okręg, a może i Komenda Główna.\n– Proszę mieć cały swój czas tylko dla nas, od rana do wieczora! Oczywiście niech się pan pojawia w komendzie, żeby wiedzieć, co się dzieje, i trzymać kontakt z informatorami – dodał Nałęcz i wyglądało na to, że uznał rozmowę za zakończoną.\nRybski miał ochotę powiedzieć, że jeśli dobrze policzył, to ma być w trzech miejscach naraz: w komendzie, w którymś z szynków albo w jakiejś kawiarni na spotkaniu z informatorem, i rzecz jasna, przy Filtrowej. Zatem musiałby być Trójcą Świętą! Powstrzymał się jednak od komentarza, za to zaśmiał pod nosem.\n– Pana coś bawi? – Major uniósł brwi.\n– Żart mi się przypomniał, taki jeszcze sprzed wojny – odparł Rybski, wyjmując z kieszeni paczkę papierosów.\n– Nie czas na żarty. – Nałęcz się wyprostował. Nic lubił ani żartów, ani papierosów. Rybski nie miał jednak zamiaru palić, obracał tylko papierosa w palcach, jakby chciał zbadać jego strukturę.\n– To nie jest czas na życie. Nic nie jest teraz dobre, więc ma pan major rację, żarty też są niewskazane.\n– Walka jest dobra. – Major najwyraźniej chciał mieć ostatnie słowo.\n– Jak kiedy, panie majorze.\n– Jak pan major uważa. W trzydziestym dziewiątym się nie poddaliśmy, nie daliśmy się im wymordować, wytrwaliśmy.\n– I nasz czas się zbliża – powiedział dziarsko major. W jego słowach pobrzmiewał bitewny zgiełk, gromkie „hurra” i zapach zwycięstwa.\n– Tak, panie majorze, nasz czas się zbliża – potwierdził Rybski, lecz bez krzty entuzjazmu. Entuzjazm mieli młodzi chłopcy i dziewczęta z konspiracji. A on był starym, trzydziestoparoletnim, steranym przez kilkanaście lat służby cynicznym psem. I tak dużo powiedział, może nawet za dużo.\n– A kiedy się to wszystko zacznie, moje zadania pozostaną bez zmian?\n– Tak jest, panie komisarzu! Proszę czekać na rozwój wypadków.\n– Będę czekał – zapewnił Rybski i nagle, jakby obudził się letargu, strzelił obcasami i przytłumionym, lecz pełnym werwy głosem powiedział: – Idzie czas zemsty, czas zapłaty!\nMajor był zadowolony, sądząc, że Rybski wyraził zadowolenie z powodu zbliżającego się powstania. Tymczasem on nie czekał na powstanie, tylko na to, żeby rozwalić paru skurwysynów. Oczywiście tych, którzy dożyją tej chwili, bo Rybski miał wobec kilku osób bardzo konkretne plany i nie chciał, by wybuch powstania przeszkodził mu w ich realizacji. Tak czy owak, rynsztokami popłynie krew.\n Dwójka – Oddział II Sztabu Generalnego Wojska Polskiego, wywiad wojskowy II RP (wszystkie przypisy pochodzą od autora).\n Schupo – Schutzpolitzei, czyli Policja Ochronna; formowana w bataliony i pułki działała w miastach powyżej 5000 mieszkańców. Warszawiacy nazywali ją żandarmerią, choć ta (Gendarmerie) działała tylko na wsiach i w mniejszych miastach. W Warszawie, przy Dworkowej 3/5, miało siedzibę powiatowe dowództwo, lecz oddziały żandarmerii działały poza granicami miasta.\n Sałata (gw. warsz.) – dorożkarz.\n Plac Warecki, Napoleona, Pocztowy – obecnie plac Powstańców Warszawy.


Naukowcy odwrócili zegar biologiczny i przywrócili myszom wzrok | Zdrowie Radio ZET\nNaukowcy odwrócili zegar biologiczny myszy, odwracając tym samym procesy prowadzące do utraty wzroku związanej z wiekiem. Okazało się, że można ''odmłodzić'' komórki i zmusić je do regeneracji. To odkrycie może okazać się przełomowe w opracowaniu metod leczenia jaskry, która jest główną przyczyną utraty widzenia na całym świecie, a także innych chorób związanych za starzeniem się organizmu.\nOsiągnięcie naukowców jest pierwszą udaną próbą odwrócenia utraty wzroku wywołanej jaskrą, a nie jedynie powstrzymania postępu choroby. Jeśli zostanie powtórzone w dalszych badaniach, podejście to mogłoby utorować drogę dla terapii promujących naprawę tkanek w różnych narządach oraz odwrócenie starzenia się i chorób związanych z wiekiem u ludzi.\n''Eliksir młodości'' na choroby związane ze starością\nStarzenie wpływa na organizm na wiele sposobów - między innymi poprzez dodawanie, usuwanie lub zmienianie grup chemicznych, takich jak grupy metylowe w DNA. Te epigenetyczne zmiany kumulują się wraz z wiekiem.\nNaukowcy z Harvard Medical School postawili sobie pytanie: ''Jeśli zmiany epigenetyczne są motorem starzenia, czy można zresetować epigenom?''. Postanowili cofnąć zegar biologiczny.\nZespół badawczy wykorzystał specjalne wirusy, które nie są w stanie same się namnażać i nie są szkodliwe, do wprowadzenia do siatkówki myszy trzech genów Oct4, Sox2 i Klf4, które normalnie są aktywne na etapie rozwoju embrionalnego.\nTrzy wykorzystane przez nich geny należą do listy czterech tak zwanych czynników Yamanaki, czyli genów, za pomocą których można cofnąć dorosłe komórki do stanu komórek macierzystych - indukowanych komórek pluripotencjalnych.\nZOBACZ: „Białko nieśmiertelności” — polska recepta na jaskrę?\nZastosowana terapia genetyczna pozwoliła na regenerację uszkodzonego nerwu wzrokowego i przywróciła wzrok myszom cierpiącym na odpowiednik ludzkiej jaskry - choroby, która jest główną przyczyną utraty wzroku na świecie. Terapia genowa cofnęła też skutki związanej z wiekiem utraty wzroku u zwierząt, które nie miały jaskry.\nChoć właściwie wszystkie komórki organizmu mają to samo DNA, to w zależności od ich etapu rozwoju i funkcji aktywne są inne geny. Kontrola tych procesów odbywa się na poziomie epigenetycznym, kiedy konkretne geny stają się aktywne lub nieaktywne bez zmian kodu DNA. Najprawdopodobniej to właśnie błędy epigenetyczne odpowiadają za rozwój chorób towarzyszących starzeniu się. Naukowcy z Harvard Medical School postanowili tą wiedzę wykorzystać i odwrócić te procesy.\nBadaczom z HMS udało się utrzymać komórki i tkanki u żywych zwierząt w młodszym stanie, a zastosowana terapia nie wykazała żadnych efektów ubocznych.\nNaukowcy zapowiadają testy kliniczne u osób z jaskrą już w ciągu dwóch lat.


PLUS Rozdzielone rodzeństwa i adoptowane dzieci szukają korzeni\nW życiu każdego człowieka przychodzi taki moment, w którym chce wiedzieć, skąd pochodzi i jakie są jego korzenie. Te pragnienia są jeszcze większe w przypadku osób, które zostały adoptowane lub rozdzielone w dzieciństwie ze swoim rodzeństwem. Poszukiwaniom sprzyjają dwa momenty w roku: Boże Narodzenie i wakacje.\nrowerowe trasy wągrowca\nNOWE Te osoby nie musza płacić abonamentu RTV. Muszą spełnić jednak ważny warunek!\nNOWE PLUS 3 edycja konkursu Warm Up Your Business na biznesowe projekty z obszaru energetyki


Evital D 1000 krople 10 ml - Apteka Internetowa AptekaOTC\nProducent ELANTIS FARMA\noliwa z oliwek, witamina D3: cholekalcyferol, przeciwutleniacz: octan DL-alfa tokoferylu.\nWartość odżywcza (dzienna porcja - 1 naciśnięcie pompki):\nWartość energetyczna - 0,41 kcal / 1,67 kJ\nTłuszcz - 0,045 g, w tym:\nkwasy tł. nasycone - 0,008 g\nkwasy tł. jedonienasycone - 0,035 g\nkwasy tł. wielonienasycone - 0,003 g\nWitamina D3 (cholekalceferol) - 25 mcg (1000 j.m.) / 500 %RWS*\nEvital D 1000 krople to suplement diety, który zawiera aż 1000 j.m. witaminy D w jednej porcji. Witamina D zawieszona jest w oliwie z oliwek, więc przyswaja się niezależnie od posiłku. Dawkowanie może być modyfikowane zgodnie z rekomendacjami ekspertów, zależnie od wieku pacjenta. Dzięki temu produkt może być stosowany przez całą rodzinę (dzieci powyżej 1. roku życia i dorosłych).\nDzieci powyżej 1. roku życia, młodzież i dorośli - 1 naciśnięcie (maksymalnie do oporu) pompki dozującej raz dziennie. Podawać doustnie.\nButelka zaopatrzona jest w pompkę dozującą. Jedno naciśnięcie pompki dostarcza 1000 j.m. j (25 mcg) witaminy D3. Przed pierwszym użyciem kilkakrotnie nacisnąć pompkę aż do pojawienia się pierwszej kropli.\nPrzechowywać w temperaturze pokojowej, w zamkniętym opakowaniu, w sposób niedostępny dla małych dzieci. Chronić przed światłem i wilgocią.\nSeria : Evital\nKlienci, którzy kupili: Evital D 1000 krople 10 ml, kupili również:


Redragon Samsara 16400 DPI - Mysz gamingowa FPS - Gamera\nHome » Produkt » Redragon Samsara 16400 DPI – Mysz FPS\nRedragon Samsara 16400 DPI – Mysz FPS\n– sensor laserowy – nowy Avago ADNS 9800 – od 100 do 16400 DPI\n– prędkość sensora: 12000 FPS\n– maksymalne przyspieszenie: 30 G\n– IPS: 150\n– 12 przycisków – 4 dodatkowe u góry i 5 dodatkowych z boku (programowalne)\n– przyciski z przełącznikami OMRON Mikro\n– wymiary: 81 x 42 x 123 mm\nSamsara to mysz gamingowa od marki Redragon. Wyprodukowano ją zgodnie z najnowszymi trendami, a myślą przewodnią konstrukcji było stworzenie gryzonia wysoce wyspecjalizowanego, z przeznaczeniem do użytku w sportach elektronicznych. Stąd pierwsze z udogodnień, w postaci możliwości dokonywania korekty wagi urządzenia. Każda myszka dla gracza z tej linii posiada aż 8 miejsc przeznaczonych na dociążenie. Każdy z ciężarków waży 2,5g i w łatwy sposób pozwalają one na odpowiednie dodanie masy naszej myszce.\nErgonomia jaką cechują się te myszy gamingowe jest na bardzo wysokim poziomie, co ułatwia codzienne treningi. Gumowana powierzchnia, na której spoczywa dłoń gracza zapobiega wyślizgiwaniu się myszki z ręki. Taka pewność co do stabilności chwytu jest bardzo ważna, ponieważ pozwala zachować pełną swobodę i dynamikę gry, bez obaw o to czy mysz nie wyślizgnie się z dłoni.\nTrwałość przycisków, to kolejne pytanie, które często pojawia się przy okazji rozważań, których tematem są myszy komputerowe. Na szczęście w przypadku tego modelu dobrano naprawdę dobrej jakości przyciski, których wytrzymałość oceniania jest na 10 milionów kliknięć. To naprawdę spory wynik. Czujnik laserowy Avago ADNS 9800 to prawdziwa rewolucja. Zapewnia on rozdzielczość od 50 do 16400 dpi. To rekordowy wynik, który pozwala na niesłychaną precyzję ruchów. Czujność i szybkość gracza w połączeniu z takim sensorem muszą zaowocować zwycięstwem. Dodatkowych 5 przycisków bocznych oraz 4 w górnej powierzchni sprawia, że ta mysz dla gracza staje się jeszcze bardziej funkcjonalna i efektywna (wymienione przyciski można indywidualnie programować).\n2 opinie dla Redragon Samsara 16400 DPI – Mysz FPS\nOlek – czwartek, Maj 10 2018 5:22PM :\n“Funkcja Fire u mnie weszła do stałego zastosowania. Przemyślana myszka z parametrami, które potwierdzają się w działaniu.”\nPaweł – czwartek, Maj 31 2018 11:51PM :\n“Można brać! Wysokie DPI nie zostało okupione deficytami w innych obszarach działania sensora. Całość dobrze współgra. Żadnych negatywnych uwag.”\nRedragon Firestorm 16400 DPI – Mysz\nRedragon Legend 16400 DPI – Mysz dla gracza\nRazer Mysz Taipan White 8200dpi 4G – laserowa\nRedragon Foxbat 16400 DPI – Myszka


MEYNA - PIĄTEK O PAS MISTRZA POLSKI WAGI CIĘŻKIEJ\nUtworzono: 11 styczeń 2022 | Informacja prasowa\nPolska będzie miała mistrza wagi ciężkiej. Krajowy pas w królewskiej kategorii jest stawką pojedynku Kacpra Meyny z Jackiem Piątkiem. To jedna z głównych walk gali Rocky Boxing Night 19 marca w Stężycy. To będzie rywalizacja najmłodszego z najstarszym zawodnikiem królewskiej kategorii. Ostatnim mistrzem wagi ciężkiej w Polsce był Łukasz Różański, który w lipcu 2019 roku pokonał Izu Ugonoha. Pas został zwakowany i Polska de facto nie ma czempiona w tej wadze.\n- Nie mogłem przepuścić takiej okazji - tłumaczy Krystian Każyszka, właściciel grupy Rocky Boxing Promotion. - Od dawna fascynuję się wagą ciężką. Zorganizowałem pierwszy w Polsce turniej w tej wadze a na każdej gali mam na karcie co najmniej jeden pojedynek w tej kategorii. Pas był wolny więc skorzystałem i zaproponowałem pojedynek finaliście wspomnianego turnieju Kacprowi Meynie oraz Jackowi Piątkowi, który z 12 walk 11 wygrał 9 razy nokautując rywali.\nPiątek faktycznie ma lepszy bilans od Kacpra Meyny, który z 8 walk w siedmiu zwyciężał. Meyna za to jest ponad połowę młodszy. Ma 22 lata, a Krzysztof Piątek 48. - Kacpra osobiście nie znam. Chłopak jest młody i na pewno ambitny, głodny. Tu liczy się sport i lepszy wygra tego wieczoru. Wygrywasz albo przegrywasz. Nie ma półśrodków. Szanuję każdego pięściarza i szanuję też Kacpra. Myślę, że będzie to moja najtrudniejsza walka w karierze, ale też najważniejsza - opowiada Jacek Piątek.\nRodzice Piątka w latach 80tych wyjechali do Niemiec dlatego właśnie tam bohater gali 19 marca w Stężycy stawiał pierwsze pięściarskie kroki. - Nikt mnie nie pytał czy chcę wyjeżdżać. Kiedy już miałem 18 lat podróżowałem między Polską a Niemcami i wtedy już było jasne, że kiedyś wrócę. Zacząłem trenować kickboxing a później różne inne sporty, między innymi kulturystykę. Zawsze jednak wracałem do boksu. Nie uważam się za jakiegoś utalentowanego pięściarza, ale trenuje ciężko i mimo moich 48 lat nie poddaję się. I tak stoczyłem już 12 zawodowych pojedynków - opisuje trenujący pod okiem Tomasza Króla Jacek Piątek.\nJego przeciwnik Kacper Meyna to czołowy pięściarz grupy Rocky Boxing. Młody, zdolny. Niedawno miał propozycję sparingów z byłym pretendentem do mistrzostwa świata wagi ciężkiej Kubratem Pulewem. Walka o mistrzostwo Polski to dla niego najważniejszy pojedynek w karierze. - Bardzo się cieszę, że będę walczył o pas. Bardzo mnie to motywuje. Stresu raczej nie ma. Wychodzę jak do każdej walki - tłumaczy Meyna, który mieszka na Kaszubach i jak zwykle będzie mógł liczyć na głośny doping kibiców. Dla Piątka za to marcowe starcie w Stężycy będzie ledwie drugim na polskiej ziemi. Do tej pory boksował głównie w Niemczech i tam też planuje wyjechać na sparingi przed walką o pas.\n- Sprowadzimy też kogoś do Słupska, gdzie mieszkam na co dzień i trenuję także pod okiem Mariusza Mazura - mówi Piątek. - Boks kocham, ale żeby wyżywić rodzinę pracuję na budowie. Mam dwójkę dzieci, córkę 14 lat i syna lat 11. Z żoną żyliśmy 14 lat za granicą, a po powrocie rozstaliśmy się. Żeby podtrzymać formę fizyczną trenuję też 5-6 razy w tygodniu na sali fitness, jeszcze przed pracą. Kondycję szlifuję pod okiem Joanny Tochy, która stała się bardzo ważna w moim życiu! Oprócz rodziny, mogę liczyć także na nią. Kocham swoją mamę, siostrę i dziękuję Bogu, że ich mam. Oni wszyscy, razem z dziećmi są moim sercem i motorem napędowym. Chcę, żeby byli ze mnie dumni. Dlatego w walce o pas dam z siebie wszystko.\nNiewątpliwie to starcie będzie ozdobą gali Rocky Boxing Night 19 marca. - Nastawiam się, że ja i on będziemy chcieli mocno bić. Ja będę walczył raczej jak zawsze czyli do przodu i na wstecznym - deklaruje Meyna a Piątek dodaje - Mam nadzieję, że będzie to dobra walka dla kibiców boksu. I nie mówię o tych co tam gdzieś, kiedyś, coś oglądali i twierdzą, że są znawcami boksu albo o tych co wyprowadzili parę ciosów w klubie, na worku i myślą, że potrafią boksować. Mówię o miłośnikach tego sportu, który kocham, bo wymaga ode mnie bym dawał wszystko co mam. Czuję, że nie poznałem jeszcze swojej granicy.\nTa walka, o mistrzostwo Polski wagi ciężkiej ma pokazać, że sport, rywalizacja i duch fair play są nadrzędne. - Obu zawodników dzieli pokolenie lub nawet dwa pokolenia. Ta walka jednak poza aspektem sportowym ma wymiar egzystencjalny - opisuje Krystian Każyszka. - To walka o marzenia, bo obaj choć na krańcach dwóch światów, sportowe marzenie mają identyczne. Zostać mistrzem Polski w wadze ciężkiej. Dla Meyny to wciąż początek kariery. Dla Piątka być może ostatnia szansa na cenne trofeum. Oni sami piszą tę historię... Ja im tylko dałem pióro w postaci rękawic i białą kartkę w postaci ringu...\n- Chciałbym każdemu przekazać, że trzeba dążyć do realizacji marzeń. Chcę być mistrzem Polski wagi ciężkiej, ale sam fakt że będę tam, w Stężycy 19 marca czyni mnie wyjątkowym. Jestem z tego dumny. Mateusz Borek i Mariusz Grabowski nie bardzo chcieli ze mną współpracować choć swego czasu byłem już 8. w polskim rankingu. Szansę dał mi Krystian Każyszka i Rocky Boxing Promotion za co dziękuję i obiecuję, że nie zawiodę - puentuje Jacek Piątek.\n19 marca walką wieczoru podczas gali, nad którą patronat objął wójt gminy Stężyca Tomasz Brzoskowski,będzie finał turnieju wagi junior ciężkiej Kajetan Kalinowski kontra Rafał Rzeźnik. Zwycięzca wygra 50 tysięcy złotych i podpisze kontrakt z grupą Rocky Boxing. W sumie podczas marcowej Rocky Boxing Night zobaczymy 8 zawodowych pojedynków w tym rewanż Kubańczyka Evandera Rivery z Andriejem Tsiurą. W ringu pojawią się też pięściarz wagi ciężkiej Artur Bizewski oraz reprezentujący kategorię super piórkową Dominik Harwankowski. W studiu między pojedynkami pojawią się ciekawi goście, a galę pokaże telewizja Polsat na wybranych kanałach sportowych.


Kryzys w związku Dody? | Plotki, zdjęcia, fotki, nago\nbłażej szyszkowski, Doda\nKryzys w związku Dody?\nPostawiła ukochanemu warunek.\nDoda zaczęła nowy rok od nowej grupy wsparcia. Pożegnała jednego menadżera a na jego miejsce weszło aż sześć osób. Artystka od kilku miesięcy nie koncertowała. Jeździła po sklepach i sprzedawała przeceniona płytę. Jej kariera stanęła w martwym punkcie. Jednak to nie wszystkie kłopoty.\nJej nowy facet Błażej Szyszkowski szybko zdobył popularność u boku artystki. Polsat zaproponował choreografowi udział w show Get Go Dance. Doda jest zła i zapowiedziała, że jeżeli Błażej zacznie gwiazdorzyć ona odejdzie.\nDorota powiedziała Błażejowi, że jeśli tylko zauważy, że coś się zmienia, to odejdzie. Ona nie chce znowu przeżywać tego samego. Jeśli Błażej zacznie gwiazdorzyć, będzie to dla niej koniec. Poza tym on musiał jej obiecać, że jeśli wystąpi w „Get to Dance”, to program nie może zaważyć na pracy jaką wykonuje dla niej. To ona musi być na pierwszym miejscu – mówi Faktowi przyjaciółka gwiazdy.\nPodobno dzięki piosenkarce wybił się w mediach były mąż Radek Majdan i Nergal. Historia lubi się powtarzać. Ile dajecie temu związkowi?\n« Tomasz Karolak musi się ożenić!\nMichalina Manios chce nagrać płytę »


POLSKI LEGALNY SERWISOWY MAXIECU JEDNA MARKA WIFI 7706602528 - Allegro.pl\nInterfejsy diagnostyczneWszystkie kategorie Dom i ogródDzieckoElektronikaFirmaKolekcje i sztukaKultura i rozrywkaModaMotoryzacjaOgłoszenia i usługiSport i turystykaSupermarketUrodaZdrowie UżytkownicyZakończone\nPOLSKI LEGALNY SERWISOWY MAXIECU JEDNA MARKA WIFI\n27,50 zł x 20 rat raty zero\nInterfejsy diagnostyczne w przedmiotach sprzedającego\nOBD II, EOBD, JOBD, OBD I\nStworzony dla mas, używany przez fachowców. Innowacyjny system diagnostyczny, na który jeszcze niedawno mogły pozwolić sobie tylko duże warsztaty. Ten ambitny projekt istnieje na rynku już 10 lat cały czas zyskując sympatie kierowców i mechaników. Dzięki ciężkiej pracy naszego zespołu powstał koncept „modułowej budowy programu”, który zredukował koszta sprzedaży, co pozwoliło przedstawić Państwu produkt o stosunkowo niskiej cenie. Nasze starania doceniają klienci z całego świata. Obecnie prowadzimy owocną współpracę z dystrybutorami rynku zachodniej Europy.\nMaxiEcu podniesie kompetencje twojego warsztatu lub będąc zwykłym użytkownikiem samochodu po prostu dowiesz się czy twój pojazd działa poprawnie i nie wymaga interwencji mechanika. Nieświadomie eksploatując uszkodzony pojazd istnieje prawdopodobieństwo ze generujemy większe koszta naprawy, które przewyższą cenę zestawu diagnostycznego.\nKomunikacja z pojazdem odbywa się poprzez wbudowany multiplekser oraz standardowe złącze 16-pinowe. W przypadku samochodów starszych, wyposażonych w inne złącze, dostępne są w naszym sklepie dodatkowe adaptery. Kupując nasz produkt masz gwarancję oryginalności oraz sprawne wsparcie (także w języku angielskim).\nPołączenie wszystkich modułów daje profesjonalne narzędzie diagnostyczne, dzięki któremu diagnosta rozpozna stan techniczny pojazdu bez demontażu części i bez naruszenia podstawowego funkcjonowania połączeń elementów. Oprogramowanie pozwala na połączenie się z większością elektronicznych sterowników i systemów wyposażenia, modyfikacje ich właściwości oraz na nadzorowanie pracy silnika. Kompaktowy i dopasowany interfejs pozwala na komfortową współpracę i łatwość podłączenia a wersje bezprzewodowe (WiFi I Bluetooth) akcentują wygodę pracy. Modułowa konstrukcja oprogramowania umożliwia dostosowanie optymalnej kompozycji dla indywidualnego użytkownika. Każdy moduł odpowiada jednej marce. Ma to szerokie zastosowanie wśród klientów, którzy prowadza warsztaty samochodowe jak i różniący się wymaganiami użytkownicy jednego rodzaju pojazdów.\nJest to dedykowany interfejs diagnostyczny naszej produkcji. Reprezentuje on znacznie wyższy poziom od urządzeń chińskiego pochodzenia, które obsługują tylko system OBD2 a jest nimi zalany Europejski rynek. Parametry techniczne wykraczają poza ich zasięg. Wprowadzilismy nowy standard w urzadzeniach tego typu co jest znacznym udogodnieniem a mianowicie wbudowany multiplekser. Dzięki temu rozwiązaniu do komunikacji nie sa wymagane przejściówki (dotychczas niezbędne przy pełnej diagnostyce takich marek jak Mercedes, Ford, Citroen, Peugeot). Konstrukcja interfejsu pozwala na aktualizacje firmware’u który konsekwentnie ulepszamy postępem arytmetycznym. Takie rozwiązania stawiają nasz produkt w ścisłej światowej czołówce. Nie chwalimy się estetyczna obudowa i klasycznym designem, ponieważ nie to czyni nas lepszymi od konkurencji a ogromna funkcjonalność oraz wygoda użytkowania.\nJeśli jesteś zainteresowany zmianą ustawień sterownika to dedykowaną do tego funkcją w MaxiEcu jest kodowanie. Wybierając dany sterownik możesz elastycznie dostosować funkcjonalność wyposażenia np. zmienić ustawienia dla poduszek powietrznych, dopasować pracę wycieraczek, zmienić język w desce rozdzielczej czy kodować światła dzienne.\nFunkcja zalecane dla profesjonalistów. Jej zastosowanie może wymagać zaawansowanej wiedzy, chociaż korzystanie z niej przy użyciu MaxiEcu jest łatwe i czytelne. Umiejętnie użyta przynosi wiele korzyści i pozwala na regulacje wielu elementów pojazdu, zgodnie z preferencjami jego użytkownika. Adaptacje to szereg możliwości zastosowania, tylko niektóre z nich to: wypalenie filtra DPF, adaptacja przepustnicy, ustawienie obrotów biegu jałowego czy skasowanie inspekcji oleju.\nUmożliwiają one wizualizacje działania wielu parametrów. Graficzne przedstawienie wartości jest korzystne zwłaszcza wtedy, jeśli chcesz weryfikować sygnały zmieniające się z dużą częstotliwością. Analiza w formie wykresu jest możliwa także podczas jazdy pojazdem, przez co masz okazje bezpośrednio obserwować funkcjonowanie wybranych parametrów. Wykresy mają ten niewątpliwy plus, iż dzięki nim sprawdzenie poprawności działania podzespołu staje się proste i klarowne - wystarczy porównać parametr rzeczywisty z tym zadanym przez komputer sterujący pracą systemu.\nTa opcja w MaxiEcu umożliwia wgląd do wielu parametrów w czasie rzeczywistym. Jednocześnie możesz obserwować wszystkie parametry, uzyskując ich szczegółowe wartości. Bez dodatkowych narzędzi czy też konieczności podnoszenia maski samochodu jesteś w stanie poznać szczegóły techniczne pojazdu i odnaleźć nieprawidłowości w działaniu systemu. Uzyskane wartości parametrów są zaprezentowane w czytelny i zrozumiały sposób. Dane mogą być także automatycznie zapisane do raportu, który możesz odczytać w arkuszu kalkulacyjnym.\nPodstawowa i nieodłączna funkcja podczas diagnostyki, dzięki której możesz sprawdzić czy dany podzespół działa prawidłowo. Oprogramowanie MaxiEcu przy użyciu testów elementówwykonawczych umożliwia aktywacje elementów i ich sprawdzenie nawet wtedy, gdy nie ma spełnionych warunków załączenia podzespołu przez sterownik. Oprogramowanie wymusza załączenie danego podzespołu i dzięki temu możesz np. sprawdzić działanie wentylatora chłodnicy nawet na zimnym silniku.\nFunkcja ta umożliwia odczytanie błędów zarejestrowanych podczas pracy systemów elektronicznych pojazdu. Korzystając z niej możesz samodzielnie i szybko znaleźć powód nieprawidłowości, jak również doprecyzować miejsce występowania usterki. Otrzymane w MaxiEcu kody są opisane, więc nie ma konieczności posiadania fachowej wiedzy do ich interpretacji. Przed wykasowaniem możesz także zapisać usterki w raporcie diagnostycznym w formacie .pdf, przez co zyskasz wgląd do historii usterek. Skuteczna diagnoza to zdecydowanie zmniejszone ryzyko kosztowych i długotrwałych napraw.\nInformacje o sterowniku\nJeśli chcesz poznać szczegółowe dane sterownika i uzyskać możliwość wglądu do informacji o diagnozowanym systemie – skorzystaj z funkcji Identyfikacji. Ta opcja pozwoli Ci na uzyskanie wiedzy takiej jak np. datę produkcji, termin ostatniej wizyty w serwisie, kod silnika czy też wersje wyposażenia. Dane te pozwolą Ci np. określić jakich części potrzebujesz do swojego samochodu lub ocenić występowanie określonych elementów wyposażenia w samochodzie który zamierzasz kupić.\nZapis protokołu diagnostycznego jest opcją umożliwiającą wygenerowanie czytelnego dokumentu zawierającego informacje o zarejestrowanych parametrach i usterkach. Jeśli wybierzesz opcje automatycznego generowania, raporty będą zapisywane we wskazanie lokalizacji na komputerze, zawsze po zakończonej diagnostyce. Dodatkowo, w raporcie mogą być umieszczane dane osoby wykonującej diagnostykę. Dla zaawansowanych użytkowników funkcja pozwala także na zapis przebiegu odczytu parametrów bieżących w formacie xml.\nJest to centrum komunikacji użytkownika z producentem. Znajdują się tam wszystkie dane licencyjne a w nich przypisane moduły marek oraz indywidualny numer interfejsu, pomocne przy zagubieniu formy fizycznej (karty) licencji. Przez ów panel można także zgłaszać wszelkie uwagi oraz sugestie, a w odpowiedniej zakładce widnieje zawsze najnowsza wersja programu do pobrania wraz z instrukcją obsługi.\n1. Co zawiera zestaw?\nLicencja na jeden moduł marki w programie MaxiEcu + dedykowany interfejs diagnostyczny MaxiEcu w wersji WIFI + ekranowany kabel USB (dł. 180cm).\n2. Jakie są minimalne wymagania sprzętowe?\nSystem operacyjny: Windows, XP/ Vista / 7 / 8 / 10\nProcesor: Pentium 4\nWolne miejsce na dysku: 2GB\n3. Jak sprawdzić czy MaxiEcu pozwoli mi na wykonanie konkretnego działania?\nW poniższym linku znajduje się wyszukiwarka informująca o dostępności poszczególnych funkcji czy operacji diagnostycznych. https://baza.maxistore.eu\n4. Jak często wprowadzane są aktualizacje oprogramowania?\nCykliczne aktualizacje wprowadzane przeważnie raz w miesiącu konsekwentnie poszerzają możliwości programu i co ważne są one darmowe.\n5. Czy mogę używać MaxiEcu na wielu stanowiskach?\nTak, program będzie działał na każdym komputerze/tablecie w połączeniu z interfejsem który jest jego kluczem sprzętowym.\n6. Czy można kompletować moduły wykupując rozszerzenia? Czy mogę od razu zakupić zestaw z wieloma modułami?\nTak, w każdej chwili istnieje możliwość zakupu rozszerzenia w cenie 100zł od modułu.\n7. Gdzie znajdę propozycje innych zestawów?\nInne kombinacje modulow marek z typami komunikacji interfejsow mozna znalezc w "pozostałych przedmiotach sprzedającego".\nELM327 iCar2 Vgate OBD2 Interfejs Bluetooth POLSKI\n62,49 zł z dostawą\n376 osób kupiło\nInterfejs iCar PRO WiFi OBD2 ELM327 Vgate - ID49\n6,45 zł × 20 rat raty zero\nInterfejs WiFi OBD2 iCar3 VGate + PL SDPROG POLSKI\nINTERFEJS USB VAG KKL we wtyku OBD2 DIODY POLSKI\n-10% 189,00 zł\nSDPROG + iCar3 BT OBD2 wszystkie marki PL\n8,45 zł × 20 rat raty zero\nInterfejs WiFi OBD2 + PL SDPROG iPhone Android Win\nPOLSKI PROGRAM DIAGNOSTYCZNY SDPROG OBDII - ID39\nDIAGNOSTYKA ICAR2 WIFI ELM327 + PROGRAM SDPROG PL\nInterfejs iCar3 OBD2 WIFI + PROGRAM SDPROG PL\nELM327 iCar PRO WiFi Vgate OBD2 Interfejs IOS PL\n107 zł z dostawą\nSkaner diagnostyczny AutoXscan RS820 PRO - 1 MARKA\n869 zł z dostawą\n84,89 zł × 11 rat\n130,70 zł z dostawą\n6,20 zł × 20 rat raty zero\nInterfejs diagnostyczny ELM327 WiFi OBD2 iPhone\n45 zł z dostawą\nMultidiag Diagnostyka uniwersalny serwisowy OBD2\n65,00 zł × 11 rat\nInterfejs OBDII VDM UCANDAS WIFI aktualizacje 0zł\n1407,99 zł z dostawą\n69,95 zł × 20 rat raty zero\n45,00 zł × 11 rat\nICAR PRO WIFI - NAJLEPSZY INTERFEJS ELM327 OBD2 PL\nA10 INTERFEJS OBD2 WIFI ELM327 PL TESTER DIAGNOSTY\nFORD VCM IDS NAJNOWSZY - JAGUAR MAZDA - J. POLSKI\nInterfejs Vgate iCar3 WiFi OBDII ELM327 FV\n114,99 zł z dostawą\npełna historia serwisowa BMW / MINI raport PDF 24h\nWysyłka z: Koleczkowo, Polska\nWARRANTY - interfejs MaxiEcu obowiazuje dwuletnia gwarancja zas program MaxiEcu dożywotnia. W obu przypadkach jest to gwarancja producenta. Jeśli twój sprzęt nie działa jak powinien, skontaktuj sie z nami, podaj powód twojego niezadowolenia i odeślij go razem z dowodem zakupu a dostaniesz sprawny egzemplarz lub twój zostanie naprawiony. W takim wypadku pokrywamy koszty transportu. Po okresie gwarancyjnym potencjalne naprawy interfejsów przeprowadzane są w trybie odpłatnym a więc na każdym etapie użytkowania klient może liczyć na wsparcie w tym zakresie.\nMaxiEcu sp. z o.o. sp. k.\nul. Stanisławy Fleszarowej-Muskat 7\nWARRANTY - Reklamacja w ramach gwarancji (czyt. gwarancja).\n"RETURN POLICY -" Konsumenci mają 21 dni od otrzymania towaru na złożenie nam oświadczenia, że odstępują od umowy, rezygnując tym samym z zakupów. Nie muszą podawać przyczyn takiej decyzji, aczkolwiek kontakt przed jej podjęciem jest wskazany, gdyż współpraca może na nią wpłynąć pozytywnie. Jeśli klient jest pewny swojego wyboru, polecamy skorzystanie z formularza udostępnionego przez serwis Allegro który znajduje się w zakładce Kupione -> Szczegóły. Do zachowania terminu wystarczy wysłanie oświadczenia przed jego upływem. Przesyłka zwrotna powinna zawierać kompletny zestaw odebrany przy zakupie w stanie nieprzekraczającym norm prawidłowego użytkowania. W razie pytań, więcej informacji udzielimy telefonicznie bądź mailowo.\nod 16 lat i 7 miesięcy\nul. Kamieńska 35\nJesteśmy oficjalnym autoryzowanym dystrybutorem międzynarodowym MaxiEcu sp. z o.o. sp. k. Szeroko zakrojone działania pozwalają z powodzeniem promować dobre imię marki na całym świecie. Nasza misja jest dotarcie do największej ilości użytkowników, aby każdy mógł cieszyc się możliwością diagnostyki serwisowej. Dzięki nam, każdy kierowca dowie się ze może samodzielnie zmieniać konfiguracje podzespołów w swoim samochodzie i badać ich efektywność, co za tym idzie nigdy nie zostanie oszukany podczas wizyty w warsztacie. Każdy mechanik będzie w stanie niskim kosztem nabyć urządzenie diagnostyczne, którego właściwości sa porównywalne do sprzętów serwisowych i nie będzie on ograniczony do jednej marki.\nNumer oferty: 7706602528


Rozszerzenie pliku .XAP - Jak otworzyć plik XAP? File Extension XAP - FileTypes\nJeżeli trafiłeś w to miejsce, to wysoce prawdopodobne jest, że masz problem z plikiem XAP. Jeżeli chcesz otworzyć plik XAP, bądź rozwiązać inny problem dotyczący tego typu pliku, zapoznaj się szczegółowo z informacjami na tej stronie.\nInformacje o pliku XAP\nCo to jest plik XAP?\nPakiet aplikacji utworzony pierwotnie dla programu Microsoft Silverlight (dodatek do przeglądarki WWW umożliwiający bogate treści multimedialne), ale obecnie używany także w aplikacjach mobilnych Windows Phone 7. Zawiera plik .XAML o nazwie AppManifest.Xaml i może zawierać odniesienie do plików .LL przez oprogramowanie. Zapisano w formacie .ZIP.\nPliki XAP są powszechnie używane do dystrybucji aplikacji Windows Phone 7.\nJak otworzyć plik XAP?\nNajczęstszy problem, który występuje w momencie gdy nie możesz otworzyć pliku XAP jest kuriozalny - brak zainstalowanej opdpowiedniej aplikacji na Twoim urządzeniu. Rozwiązanie jest badzo proste, wystarczy wybrać i zainstalować jednen (bądź kilka) program do obsługi XAP z listy którą znajdziesz na tej stornie. Po poprawnej instalacji koputer powinien sam powiązać zainstalowane przed chwilą oprogramowanie z plikiem XAP którego nie możesz otworzyć.\nProgramy, które otworzą plik XAP\nInne problemy z plikiem XAP\nPobrałeś i poprawnie zainstalowałeś jeden z programów a problem z plikiem XAP nadal występuje? Może być kilka przyczyn takiej sytuacji - przedstawiamy kilka powodów, które tworzą najwięcej problemy z plikami XAP:\nplik XAP którego dotyczy problem jest uszkodzony\nw "Rejestrrze Windows" nie istnieje odpowiednie powiązanie pliku XAP z zainstalowanym programem do jego obsługi\naplikacja, która obsługuje plik XAP nie posiada odpowiednich zasobów komputera, albo nie zostały zainstalowane odpowiednie sterowniki które pozwolą programowi się uruchomić


Przetarg Zakup i dostawa wraz z instalacją i uruchomieniem pomocy d - e-przetargi.pl\nPrzetarg Zakup i dostawa wraz z instalacją i uruchomieniem pomocy d\nZakup i dostawa wraz z instalacją i uruchomieniem pomocy d\nZakup i dostawa wraz z instalacją i uruchomieniem pomocy dydaktycznych do pracowni szkolnych w celach edukacyjnych młodzieży szkół prowadzonych przez Powiat Wadowicki w ramach projektu pn. Andrychowskie Centrum Kształcenia Zawodowego i Ustawicznego realizowanego w Centrum Kształcenia Zawodowego i Ustawicznego w Andrychowie wg 3 zadań.\nOgłoszenie nr 505600-N-2018 z dnia 2018-01-15 r.\nNazwa projektu lub programu: Regionalny Program Operacyjny Województwa Małopolskiego na lata 2014-2020; RPMP.10.02.02-12-0247/16 Andrychowskie Centrum Kształcenia Zawodowego i Ustawicznego\nZamawiający: Powiat Wadowicki\nNumer telefonu: 338 734 200\nFax: 338 232 433\nStarostwo Powiatowe w Wadowicach, 34-100 Wadowice, ulicy Batorego 2\nZakup i dostawa wraz z instalacją i uruchomieniem pomocy dydaktycznych do pracowni szkolnych w celach edukacyjnych młodzieży szkół prowadzonych przez Powiat Wadowicki w ramach projektu pn. Andrychowskie Centrum Kształcenia Zawodowego i Ustawicznego realizowanego w Centrum Kształcenia Zawodowego i Ustawicznego w Andrychowie wg 3 zadań. ZADANIE NR 1 - Zakup, dostawa, instalacja i uruchomienie urządzeń biurowych do pracowni szkolnych w celach edukacyjnych młodzieży szkół prowadzonych przez Powiat Wadowicki w ramach projektu pn. Andrychowskie Centrum Kształcenia Zawodowego i Ustawicznego. ZADANIE NR 2 - Zakup, dostawa, instalacja i uruchomienie kas fiskalnych do pracowni szkolnych w celach edukacyjnych młodzieży szkół prowadzonych przez Powiat Wadowicki w ramach projektu pn. Andrychowskie Centrum Kształcenia Zawodowego i Ustawicznego. ZADANIE NR 3 - Zakup, dostawa, instalacja i uruchomienie innych urządzeń elektronicznych w celach edukacyjnych młodzieży szkół prowadzonych przez Powiat Wadowicki w ramach projektu pn. Andrychowskie Centrum Kształcenia Zawodowego i Ustawicznego.\n1.odpis z właściwego rejestru lub z centralnej ewidencji i informacji o działalności gospodarczej, jeżeli odrębne przepisy wymagają wpisu do rejestru lub ewidencji, w celu wykazania braku podstaw do wykluczenia w oparciu o art. 24 ust. 5 pkt. 1 ustawy wystawiony nie wcześniej niż 6 miesięcy przed upływem terminu składania ofert lub wniosków o dopuszczenie do udziału w postępowaniu; 1.1 W przypadku wykonawcy, który polega na zdolnościach lub sytuacji innych podmiotów na zasadach określonych w art. 22a ustawy, przedstawienia w odniesieniu do tych podmiotów dokument wymieniony w ww. pkt 1. 1.2 W terminie 3 dni od zamieszczenia na stronie internetowej zamawiającego informacji z otwarcia ofert, o której mowa w art. 86 ust.5 ustawy Pzp Wykonawca zobowiązany jest przekazać Zamawiającemu oświadczenie o przynależności lub braku przynależności do tej samej grupy kapitałowej, o której mowa w art. 24 ust. 1 pkt. 23 ustawy Pzp\n1.\tStrony przewidują możliwość istotnej zmiany umowy poprzez zawarcie pisemnego aneksu pod rygorem nieważności, przy zachowaniu ryczałtowego charakteru ceny umowy, w następujących przypadkach: a)\tzmiany terminu realizacji zamówienia poprzez jego przedłużenie ze względu na przyczyny leżące po stronie Zamawiającego dotyczące np. braku przygotowania/przekazania miejsca realizacji/dostawy, oraz inne niezawinione przez Strony przyczyny spowodowane przez tzw. siłę wyższą w rozumieniu § 10; b)\twydłużenia terminu gwarancji, w sytuacji przedłużenia jej przez producenta lub Wykonawcę; c)\tpoprawy jakości lub innych parametrów charakterystycznych dla danego elementu dostawy lub zmiany technologii na równoważną lub lepszą, podniesienia wydajności urządzeń oraz bezpieczeństwa, w sytuacji wycofania z rynku przez producenta lub wstrzymania, zakończenia produkcji zaoferowanego przez Wykonawcę przedmiotu zamówienia bądź jego elementów; d)\taktualizacji rozwiązań z uwagi na postęp technologiczny lub zmiany obowiązujących przepisów;\nCzęść nr: 2Nazwa: Zakup, dostawa, instalacja i uruchomienie kas fiskalnych do pracowni szkolnych w celach edukacyjnych młodzieży szkół prowadzonych przez Powiat Wadowicki w ramach projektu pn. Andrychowskie Centrum Kształcenia Zawodowego i Ustawicznego.


Wigilia | Centrum Chrześcijańskie "Tylko Jezus"\nI rzekł do nich anioł: “Nie bójcie się! Oto zwiastuję wam radość wielką, która będzie udziałem całego narodu: dziś bowiem w w mieście Dawida narodził się wam Zbawiciel, którym jest Mesjasz Pan” (Łk. 2,10-11)\n22 grudnia 2012 r., kiedy na dworze robiło się ciemno skauci 15 szczepu RRP wraz ze swoimi najmłodszymi koleżankami i kolegami zebrali się na Sadach w Otmęcie. Zastęp “Czarnych Panter” pod czujnym okiem dh Danki przyprowadził nas wraz z aniołem, dwoma królami (trzeci król zabłądził gdzieś po drodze, bo miał błędne wskazania GPS) i pasterzem do stajenki, gdzie utrudzona Maryja i Józef cieszyli się z narodzin Bożej Dzieciny. A potem wystąpiły Maluchy, które również wprowadziły nas w świąteczny nastrój i najlepiej wiedzą, że każdy z nas – “taki mały, taki duży może świętym być …” W dobrych humorach, po wspólnym kolędowaniu, świątecznym poczęstunku rozeszliśmy się do domów, błogosławiąc sobie nawzajem.\nNiech w tę cudowną Wigilijną noc objawia się Boża moc, wesołych świąt Bożego Narodzenia oraz wielu wspólnych chwil pełnych miłości, nadziei i pokoju w gronie przyjaciół, rodziny w nadchodzącym Nowym Roku 2013.\nŻyczy Kadra 15 Szczepu RRP\nTwórcze spotkanie z Decoupage\nBlog Royal Rangers


W nocy z 22 na 23 maja 1948 roku batalion 33 pułku Aleksandronii zdobył palestyńską wieś Tantura. Czy izraelscy żołnierze dokonali wtedy masakry ludności cywilnej? Sprawa Tantury wywołała ostry konflikt, w którym ścierają się obrońcy heroicznej wizji historii powstania państwa Izrael i tzw. „młodzi historycy”, którzy za cel stawiają sobie odbrązowienie dziejów roku 1948. W dyskusji kwestie merytoryczne wypierane są przez poglądy polityczne, a atmosferę podgrzewa obecny konflikt izraelsko-palestyński. Spór, który rozstrzygnąć przyszło izraelskiemu Sądowi Najwyższemu, analizuje ALEKSANDER kLUGMAN, publicysta i pisarz, autor kilkunastu książek w języku polskim i hebrajskim: „W każdej wojnie, nawet słusznej wojnie przeciw hitlerowskim Niemcom, miały miejsce akty okrucieństwa czy bandytyzmu ze strony armii walczących przeciw Hitlerowi. Problem sprowadza się do tego, czy były one sporadycznym odstępstwem od reguły, czy regułą – jak w armii hitlerowskiej. Nie zawsze i nie wszędzie historycy dostrzegają to zróżnicowanie”.\nDlaczego SLD sukcesywnie powiększa swój elektorat? Dlaczego maleje poparcie dla formacji posierpniowych? Gdzie tkwi źródło sukcesu PSL? Na te pytania odpowiada z perspektywy sejmowej korespondentki TVP KATARZYNA KOLENDA-ZALESKA: „O wyborców trzeba dbać bezustannie. Gdy się ich zaniedba, odchodzą. Wyborca nie porzuci tak szybko polityka, z którym ma ciągły kontakt. O którym wie, że nie żyje tylko w Warszawie, ale i na miejscu – blisko, na wyciągnięcie ręki, a nie tylko na ekranie telewizora”.\nNa łamach „Gazety Wyborczej i „TP” WOJCIECH MAZIARSKI i BARTŁOMIEJ SIENKIEWICZ toczą spór dotyczący skuteczności i celowości polskiego oddziaływania na wschodnich sąsiadów. Czy z Ukrainą i Białorusią łączy nas tylko wspólna historia, czy wciąż stanowimy jeden obszar cywilizacyjny? Czy zachodnie republiki b. ZSRR w ogóle chcą być częścią wspólnej Europy? „Większość Polaków, którzy – jeśli poczuwają się do jakiejś ponadnarodowej wspólnoty – emocje te lokuje raczej w okolicach Akwizgranu czy Brukseli, niż Mińska czy Winnicy” – stwierdza Sienkiewicz. Maziarski odpowiada: „Sienkiewicz twierdzi, że Białorusini i Ukraińcy »najwyraźniej nie chcą przynależeć do tego samego obszaru kulturowego, co my. Skąd ta wiedza? W tych społeczeństwach ścierają się różne nurty, obozy i kierunki. Ja wspieram te, które opowiadają się za demokracją parlamentarną, rynkiem i zbliżeniem do Europy”.\nW noworocznym numerze „TP” prof. Zygmunt Kolenda dowodził, iż nie ma naukowego potwierdzenia dla teorii o wywołanym przez człowieka globalnym ociepleniu i dlatego nie należy redukować emisji tzw. gazów cieplarnianych. Polemizuje z nim prof. KRZYSZTOF HAMAN z Polskiej Akademii Nauk: „Hipoteza, że globalne ocieplenie wywołał człowiek, może okazać się kosztowną pomyłką, lecz za lekceważenie takiej możliwości też możemy dużo zapłacić”. Prof. Haman ostrzega: „Od dłuższego czasu ludzkość balansuje na krawędzi kryzysu w zakresie zaopatrzenia w żywność, słodką wodę i energię. Lokalnie czasem tę krawędź przekracza ”.\n„Lot na Marsa, choć nie bardzo komukolwiek potrzebny, zapewne się odbędzie, jeśli tylko pokonane zostaną bariery technologiczne. I ten sam mechanizm dotyczy innych dziedzin działalności człowieka” – o groźnych skutkach niemożliwego do zahamowania postępu technologicznego pisze STANISŁAW LEM. Zdaniem autora szczególnie groźne mogą być niekontrolowane eksperymenty biotechnologiczne: „W czasach gimnazjalnych bardzo dużo czytałem o erze, która rozpościera się między papierowymi balonami Montgolfiera a pierwszymi lotami braci Wright. Liczba rozbitych machin była ogromna, choć ofiar stosunkowo niewiele, i nie miały tego ponurego piętna, jakie nieść może biotechnologia. Nieudany lot przyprawić bowiem może o skręcenie karku, ale skręconego karku nie dziedziczy się w następnych pokoleniach”.\n„Jaką twarz pokaże Polska swoim europejskim współbraciom?” – pytanie to dotyczy nie tylko problemu promocji Polski w ramach starań o przyjęcie do Unii Europejskiej. Wymaga ono zdefiniowania, a zarazem zredefiniowania swojego narodowego charakteru: „Europy nie interesuje Polak heroiczny, niepokorny i gotowy do czynów gwałtownych, podejmowanych nawet w dobrej sprawie. Niesforny i heroiczny Polak może dla Europy okazać się niebezpieczny” – o „twarzy polskiego Europejczyka” – pisze JERZY MIKUŁOWSKI POMORSKI.\nOd kilku miesięcy toczy się spór wokół Świątyni Opatrzności Bożej. Konkurs na projekt kościoła wygrał MAREK BUDZYŃSKI, ale mająca go realizować Fundacja Budowy Świątyni Opatrzności Bożej kwestionuje zarówno podawany przez niego kosztorys, jak i artystyczną wizję. Kto ma rację? W rozmowie z ks. Adamem Bonieckim Budzyński opowiada o swoim projekcie: „Od prawie 30 lat bliska jest mi idea »rozwoju zrównoważonego«. Chodzi o związek kultury z naturą. Dziś powinno się zmienić rozumienie Bożego nakazu »czyńcie sobie ziemię poddaną«. Prosta dominacja, oparta głównie na dewastacji, niszczeniu, grabieniu, musi zostać zastąpiona przez rozumne władanie. Dlatego szukam rozwiązań, które są naturalnym połączeniem działalności człowieka i działalności natury. Kiedy budujemy dom, próbujemy to robić tak, żeby współżył z otoczeniem. Żadna część organizmu nie może zaprzeczać innej. To jest kontynuacja stworzenia, współstwarzanie”. Architekt odpiera zarzuty o wysokie koszta projektu – przypomina, że wielkość obiektu została ustalona przez inwestora i zwraca uwagę, że cena metra kwadratowego świątyni jest o 1/3 niższa niż przeciętnego Kościoła w stolicy.\n„Wszyscy wiedzieli, że Jan Paweł II ogłosi nowych kardynałów, ale nikt nie przypuszczał, że na swój ósmy konsystorz przygotował ich aż 44”. Watykanista dziennika „Il Messagero” ORAZIO PETROSILLO przedstawia sylwetki nowych kardynałów i zwraca uwagę na niespodzianki – wśród nich obecność wśród nominowanych uważanego za skonfliktowanego ze Stolicą Apostolską przewodniczącego Episkopatu Niemiec Karla Lehmanna.\nJaka Ukraina przyjmie Papieża? ADAM HLEBOWICZ w rubryce „Kościół na Wschodzie” pisze przed zbliżającą się pielgrzymką Jana Pawła II do Lwowa i Kijowa: „Będzie to kraj podzielony religijnie. To prawda, że wszystkie Kościoły ukraińskie działają dziś w warunkach nieskrępowanej wolności, z pewnością też w minionych 10 latach znacznie się podniósł poziom życia duchowego mieszkańców. Ale konflikty międzykonfesyjne i wewnątrzkonfesyjne trwają, a wzajemna rywalizacja przybiera nierzadko charakter gorszący”.\nCzy można pogodzić dialog międzyreligijny z obowiązkiem głoszenia Ewangelii? Czy jedna postawa nie wyklucza drugiej? Niedawna watykańska deklaracja „Dominus Iesus” uznała dialog za „część ewangelizacyjnej misji Kościoła”. W dyskusji wokół tego dokumentu pojawiły się wątpliwości, czy dialog wolno utożsamić z ewangelizacją. Jak Kościół katolicki rozumie dialog i w jaki sposób godzi go z misją głoszenia Ewangelii – wyjaśnia KS. ZBIGNIEW KUBACKI, jezuita, wykładowca teologii dogmatycznej na Papieskim Wydziale Teologicznym Bobolanum w Warszawie.\nW co wierzą nasze dzieci? KS. TOMASZ SŁOMIŃSKI analizuje niedawne, dość pesymistyczne wyniki badań Instytutu Statystyki Kościoła Katolickiego. „Pierwszy i podstawowy brak, jaki widać w młodym pokoleniu, a jednocześnie wada dotychczasowego nauczania Kościoła, dotyczy świadomości wiary. Niewielu młodych potrafi nawet w sposób katechizmowy i skrócony zinterpretować podstawowe prawdy wiary chrześcijańskiej”.\n„Ja, Jan Kowalski, jestem przyzwoitym człowiekiem, uczciwym przedsiębiorcą, dobrym chrześcijaninem, a wy mnie pytacie, czy ja przestrzegam przykazań bożych?” – narrator tekstu LESZKA KOŁAKOWSKIEGO („Dekalog: nadal ważny i ściśle przestrzegany”) proponuje twórczą modyfikację dziesięciu przykazań.\n„Może wszystko wyglądałoby inaczej, gdyby nie rozproszone światło Normandii. Trudno opędzić się od myśli, że gdyby nie spotkanie kilku malarzy pod tym niebem, historia sztuki potoczyłaby się inaczej” – pisze BOGUSŁAW DEPTUŁA po obejrzeniu głośnej wystawy „Od Maneta do Gauguina” – w warszawskim Muzeum Narodowym, a potem w Poznaniu i Krakowie, prezentowane są dzieła impresjonistów i postimpresjonistów ze zbiorów paryskiego Musee d’Orsay.\nO „Historii Jakuba”, spektaklu Piota Cieplaka według „Akropolis” Wyspiańskiego, pisze PIOTR GRUSZCZYŃSKI: „Cieplakowi w teatrze towarzyszy nieodmiennie Miron Białoszewski, dodający do najwyższej kwalifikacji etycznej ton naiwnego wzruszenia”.\n„Najbardziej irytuje mnie w »Encyklopedii Krakowa« ucieczka w anonimowość, wygodna dla redaktorów, bo nie wiadomo, kogo za co obwiniać” – pisze BRONISŁAW MAMOŃ, wyliczając długą listę słabości, zaniedbań i nieobecności w encyklopedii o mieście, w którym wydawany jest „Tygodnik”.\nLEKTOR omawia nową książkę Marii Janion („Do Europy – tak, ale razem z naszymi umarłymi”), oraz zbiór tekstów Kazimierza Wyki z lat 1932-39 („Stara szuflada i inne szkice”).\nJÓZEFY HENNELOWEJ, EWY SZUMAŃSKIEJ, JADWIGI ŻYLIŃSKIEJ, JANA BŁOŃSKIEGO, MARCINA KRÓLA, JANA MIODKA i MARKA SKWARNICKIEGO


Dla kogo trzynasta emerytura 1100 zł? Ile dostaniesz na rękę? - Praca na emeryturze Dla kogo trzynasta emerytura 1100 zł? Ile dostaniesz na rękę? - Praca na emeryturze\nPrzed wyborami do europarlamentu każdy emeryt dostanie dodatkowo 1,1 tys. zł brutto (888 zł na rękę) - ogłosił prezes PiS Jarosław Kaczyński na konwencji PiS. 13 emerytura to świadczenie pieniężne, które zostanie wypłacone emerytom i rencistom. Pieniądze zostaną przekazane w maju 2019 r., w kwocie najniższej emerytury, która od 1 marca 2019 r. wynosi 1100 zł brutto. Trzynastą emeryturę ma dostawać 9,7 mln emerytów i rencistów.\nDokument przygotowany przez Ministerstwo Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej zakłada, że prawo do takiej wypłaty będą mieć wszystkie osoby pobierające renty i emerytury zarówno w systemie powszechnym, zaopatrzeniowym, jak i z KRUS. Prawo do wsparcia będą też mieć osoby pobierające emerytury pomostowe, świadczenia i zasiłki przedemerytalne, renty socjalne, świadczenia nauczycielskie kompensacyjne oraz inwalidzi wojenni i wojskowi. W razie zbiegu prawa do świadczeń, osobie uprawnionej przysługiwać będzie jedno jednorazowe świadczenie.\nWyliczenia: 1100 zł brutto = 1100 zł - 99 zł składki zdrowotnej - 112 zł 75 groszy podatku dochodowego + 46 zł 35 gr kwoty zmniejszającej podatek = 934 zł 60 gr.\nZ kwoty 1100 zł brutto - 99 zł to składka zdrowotna. Na podatek potrzeba 198 zł, ale od tej kwoty odlicza się część składki na ubezpieczenia zdrowotne (z opłaconych 99 zł podatek pomniejsza więc kwota 85,25 zł). Trzecie odliczenie to kwota obniżająca podatek (wynika z poziomu kwoty wolnej). Dla tych, których świadczenia przekraczają 8 tys. zł w ciągu roku, jest to 556 zł. To 46 zł miesięcznie mniej na podatek co miesiąc.\n>>Waloryzacja emerytur od 1 marca. Sprawdź ile dostaniesz<<<\nSkąd będą pieniądze na trzynastą emeryturę? Ponad 10 mld zł przeznaczonych zostanie m.in. z Funduszu Pracy, choć prawo nie pozwala wydawać pieniędzy z tego funduszu na emerytów.\nNajwięcej pieniędzy na trzynastki ma pochodzić z oszczędności w FUS. To fundusz, którym zarządza Zakład Ubezpieczeń Społecznych. Na jego konto wpływają składki od pracujących Polaków, które od razu wydawane są na bieżące renty i emerytury. FUS dostaje jednak dotacje z budżetu państwa. W 2018 r. budżet dołożył do ZUS 35,8 mld zł. Na ten rok jest dotacja - 49 mld zł.\n>>Praca na emeryturze? Jak pobierać emeryturę i dorabiać? PORADNIK<<<\nInnym źródłem finansowania trzynastek ma być Fundusz Pracy na który składają się Polacy prowadzący firmę. Co miesiąc płacą za siebie i pracowników 2,45 proc. podstawy do ubezpieczeń społecznych. Pieniądze te mają łagodzić skutki bezrobocia. Powinny być więc przeznaczane na zasiłki dla osób bezrobotnych, stypendia naukowe, szkolenia, przekwalifikowanie zawodowe.\nJest jeszcze Fundusz Emerytur Pomostowych - specjalny fundusz, na który składają się pracodawcy zatrudniający osoby pracujące w szczególnych warunkach. To z tych składek wypłacane są emerytury osobom pracującym w najcięższych warunkach. 2018 r. ten fundusz zamknął się na plusie kwotą 23,7 mln zł.


ginekologwarszawa.org - galeria - obraz GIN#WN-5637-PIC-276\nNawet nieduże zakrzepy przyścienne zatoki esowatej lub tylko zakrzepy 80pływów żylnych zatoki mogą wcześnie dawać- objawy zakażenia ogólnego (sepsis). Do krążenia ogólnego przedostają się kawałki zakrzepu najczęściej zakażonego lub tylko drobnoustroje (bacteriaemia), rzadko same toksyny bakteryjne (toxaemia). Jednym z najwcześniejszych objawów ogólnych daleko wyprzedzających inne jest gorączka o...\nCzynniki te obejmują wiek, wzrost, wagę, płeć, jednoczesne stosowanie leków i dietę, ale również czynniki genetyczne odgrywają ważną rolę5. Polimorfizmy w dwóch genach - VKORC1 (kodujący docelowy enzym leku, kompleks reduktazy epoksydu witaminy K, podjednostka) 1) i CYP2C9 (kodujący główny enzym metabolizujący, cytochrom P-450, rodzina 2, podrodzina C, polipeptyd 9) - razem wyjaśniają około jedną ...\nDaty śmierci i cechy demograficzne beneficjentów uzyskano z plików podsumowujących beneficjenta Medicare. Informacje o chronicznych schorzeniach zdrowotnych beneficjentów uzyskano z hurtowni danych warunków chronicznych ośrodków opieki zdrowotnej i świadczeń Medicaid. Oprócz tych danych, dopasowaliśmy plik przewoźnika Medicare (20% próbki) do pliku MedPAR, korzystając z numeru identyfikacyjnego beneficj...\nRycina 2. Rycina 2. Estymaty przeżywalności Kaplan-Meier w grupie hemicraniektomii...\n331#złamanie nasady dalszej kości promieniowej , #gruczolak cewkowy , #choroby przenoszone drogą płciową prezentacja , #przychodnia sobieskiego warszawa , #nerw szczękowy , #estyl allegro , #gruczolak cewkowy z dysplazją , #hydrokortyzon bez recepty , #indapen sr , #zwężenie krążka międzykręgowego ,