Jaki Okap Kuchenny Wybrać? | Rodzaje Okapów | Opinie\nOkap kuchenny. Jak wybrać okap do kuchni?\nOkap kuchenny to niezbędne wyposażenie każdej kuchni. Usuwa nieprzyjemne zapachy, które powstają podczas gotowania, pochłania też tłuszcz, który mógłby osiadać na meblach. Dzięki temu łatwiej utrzymać kuchnię w czystości. Jednak zakup dobrego urządzenia to dla wielu konsumentów nie lada wyzwanie. Jaki okap do kuchni będzie najlepszy, skoro na rynku znajdziemy tak wiele różnych modeli? Nasz artykuł daje odpowiedź na wszystkie Twoje pytania. Znajdziesz w nim ważne rady i wskazówki, które pomogą Ci podjąć decyzję zakupową. Zobacz, co warto wziąć pod uwagę, aby wybór okapu kuchennego dał Ci 100% satysfakcji.\nJaki okap kupić do kuchni? Dostępne na rynku urządzenia różnią się nie tylko parametrami, ale też sposobem montażu. W zależności od modelu okap może być umieszczony na ścianie, w blacie lub na suficie. A do wyboru masz naprawdę sporo sprzętów: okapy podszafkowe, okapy kominowe, teleskopowe… i jeszcze parę innych modeli.\nSprawdźmy więc, jakie są rodzaje okapów, czym się charakteryzują i który z nich może na stałe zagościć w Twojej kuchni.\nModel podszafkowy to okap kuchenny, który montuje się nad płytą grzewczą, na spodzie szafki kuchennej. Ze względu na kompaktowe wymiary pozwala zaoszczędzić sporo miejsca. Jest więc szczególnie polecany do niewielkich kuchni. Zaletą urządzenia jest też prosty montaż. Obecnie okapy podszafkowe to jedne z najpopularniejszych modeli na rynku.\nZastanawiasz się, jaki okap do kuchni z salonem będzie najlepszy? Przed zakupem sprawdź koniecznie ofertę okapów kominowych.\nTego typu urządzenie przytwierdza się do ściany tuż nad kuchnią. Stąd też jego inna nazwa: okap naścienny. Jego najbardziej popularne wersje to okap tuba i model w kształcie odwróconej litery T.\nOkap kominowy posiada pionowy komin i wymaga podłączenia do przewodu wentylacyjnego. Jego działanie polega na zasysaniu zanieczyszczonego powietrza i odprowadzaniu go na zewnątrz. W ten sposób okap kominowy usuwa intensywne zapachy i parę wodą, które powstają podczas gotowania. Urządzenie cechuje też bardzo duża wydajność. To sprawia, że okapy kominowe cieszą się sporą popularnością wśród konsumentów.\nOkap teleskopowy (inaczej szufladowy) to model, który wyglądem przypomina okap podszafkowy. Jego działanie polega na wysunięciu panelu z szafki, dzięki czemu automatycznie zwiększa się powierzchnia zasysania.\nOkap teleskopowy to model, który cechuje też niezła wydajność. Ze względu na kompaktowe wymiary jest w szczególności polecany do niewielkiego pomieszczenia.\nJeśli zastanawiasz się, jaki okap do zabudowy wybrać, to dobrym rozwiązaniem może być wkład. To model, który wyglądem przypomina okap teleskopowy. Nie posiada jednak wysuwanego panelu, w związku z czym ma też mniejszą powierzchnię zasysania.\nOkap blatowy to doskonałe rozwiązanie dla płyt grzewczych umieszczonych w rogu. Jest montowany na kuchennym blacie, dlatego ten musi mieć odpowiednią głębokość. Tego typu okap pracuje tylko w trybie wyciągu.\nOkap wyspowy to model, który najlepiej sprawdzi się w dużych kuchniach z tzw. wyspą. Montuje się go nad płytą grzewczą, na suficie. Ze względu na swój kształt – walca lub prostopadłościanu, może być świetnym uzupełnieniem nowoczesnej kuchni. Tego typu urządzenie cechuje też bardzo duża wydajność.\nOkapy wyspowe nie są tak popularne, jak inne modele i zazwyczaj więcej kosztują. Jednak ich zaletą jest możliwość pracy w trybie pochłaniacza i wyciągu.\nTen model to estetyczne i proste rozwiązanie do dużych pomieszczeń. Jest montowany w suficie nad płytą kuchenną, w efekcie nie jest aż tak widoczny, jak inne rodzaje okapów kuchennych. Okap sufitowy może być też źródłem dodatkowego światła w pomieszczeniu. Podczas jego montażu należy pamiętać o zachowaniu odpowiedniej odległości od kuchenki.\nTen rodzaj okapu możemy umieścić pod szafką lub przymocować do ściany. Często oferuje dwa tryby pracy: jako pochłaniacz lub wyciąg. Nie wymaga więc podłączenia do szybu wentylacyjnego.\nOkap uniwersalny to prosty model, który sprawdzi się w niewielkich kuchniach. Jego zaletą jest niska cena oraz bogaty wybór kolorów obudowy. Dzięki temu w niezłych pieniądzach możesz kupić sprzęt stylem nawiązujący do innych sprzętów AGD w kuchni.\nOkap z płytą grzewczą\nCoraz częściej producenci decydują się na łączenie dwóch różnych urządzeń: płyty grzewczej i okapu. Co to oznacza dla konsumentów? To, że urządzenia są idealnie dopasowane pod względem stylistyki i wymiarów. A to największy plus takiego rozwiązania.\nJaki okap kuchenny wybrać? Parametry i funkcje\nZanim zdecydujesz, jaki okap wybrać, sprawdź, na co zwrócić uwagę przed zakupem urządzenia. Poniżej prezentujemy najważniejsze czynniki, które wpływają na skuteczność działania okapu. Są to między innymi: wydajność, zastosowane filtry i funkcje dodatkowe.\nOkap kuchenny może pracować w trybie pochłaniacza lub jako wyciąg. Poniżej przedstawiamy zalety i wady obydwu rozwiązań oraz najważniejsze różnice, jakie między nimi występują.\nWyciąg kuchenny. Rozwiązanie, które polega na tym, że zanieczyszczone powietrze jest odprowadzane na zewnątrz budynku. Okap kuchenny pracuje więc w obiegu otwartym, co oznacza, że musi być podłączony do kanału wentylacyjnego. Jego montaż wymaga więc przeprowadzania niewielkiej przebudowy w pomieszczeniu. Plusem jest jednak wysoka skuteczność w usuwaniu nieprzyjemnych zapachów i niskie koszty eksploatacyjne.\nPochłaniacz kuchenny. Tu powietrze krąży w obiegu zamkniętym. Oznacza to, że najpierw jest wciągane do urządzenia, a następnie przechodzi przez zamontowane w nim filtry. Dzięki temu zostaje oczyszczone z tłuszczu, nieprzyjemnych zapachów, a nawet dymu. Po filtracji powietrze z powrotem trafia do kuchni. Warto przy tym pamiętać, że pochłaniacz jest droższym urządzeniem niż wyciąg. Z drugiej strony to idealna opcja dla osób mieszkających w starym budownictwie. Czyli tam, gdzie podłączenie okapu do przewodu wentylacyjnego jest zazwyczaj niemożliwe. Taki pochłaniacz możesz umieścić w dowolnym miejscu w kuchni.\nWydajność okapu to jeden z najistotniejszych parametrów, na jaki musimy zwrócić uwagę podczas zakupów. Oznacza ilość powietrza, jaką okap kuchenny jest w stanie przefiltrować przez godzinę. Wartość jest podawana w metrach sześciennych (m3 h) i bez problemu znajdziesz ją na stronach producentów. A dlaczego jest tak ważna?\nWydajność maksymalna pozwala wybrać urządzenie dostosowane do wielkości pomieszczenia. Aby to zrobić, należy obliczyć kubaturę kuchni, a następnie wynik pomnożyć przez 6. Uzyskana wartość to wydajność odpowiednia dla Twojej kuchni. Innymi słowy: im większe pomieszczenie, tym bardziej wydajny musi być okap.\nJeśli więc jesteś posiadaczem niewielkiej kuchni, to idealne będą dla Ciebie modele o mniejszej wydajności, np. okapy podszafkowe lub teleskopowe. Okapy wyspowe czy sufitowe sprawdzą się wszędzie tam, gdzie brak miejsca nie jest dla domowników problemem.\nNajczęściej okapy są wyposażone w 3 prędkości. Najwyższy poziom sprawdza się podczas intensywnego gotowania, np. na wszystkich palnikach jednocześnie. Poziom najniższy warto uruchomić, gdy np. gotujemy potrawę na wolnym ogniu.\nGłośność okapu zależy od przede wszystkim od wydajności. Im bardziej wydajne urządzenie, tym większy hałas generuje. Sprawdźmy, jak to wygląda w praktyce.\nW przypadku niewielkich okapów kuchennych hałas nie powinien przekroczyć 60 dB. Wydajne okapy to szum na poziomie około 70 dB. Warto pamiętać, że najwyższy poziom hałasu dotyczy najwyższego biegu, choć niestety, nie jest to regułą.\nO skuteczności okapu często decydują zastosowane w nim filtry. Dzięki nim tłusty nalot i inne zanieczyszczenia nie gromadzą się na sprzętach. Kuchnia jest więc po prostu czystsza.\nFiltr przeciw tłuszczowy -ten rodzaj filtrów zatrzymuje cząsteczki tłuszczu, które wydostają się podczas przyrządzania potraw. Tym samym chroni silnik oraz wewnętrzną powierzchnię okapu przez wnikaniem zanieczyszczeń.\nFiltr metalowy – składa się z kilku warstw gęstej, metalowej siatki i jest niezwykle skuteczny w zatrzymywaniu cząstek tłuszczu. Zaletą filtra jest też możliwość zmywania pod bieżącą wodą lub w zmywarce. Dzięki temu nie trzeba pamiętać o jego wymianie. W zależności od modelu, okap może mieć nawet kilka filtrów tego typu.\nFiltr węglowy – jest niezbędny, gdy okap kuchenny nie może być podłączony do szybu wentylacyjnego. Zadaniem filtra jest pochłanianie zapachów, w tym woni dymu. Co ważne, najskuteczniejsze filtry węglowe mogą pracować nawet przez cały rok.\nFiltr fizelinowy – coraz rzadziej stosowany rodzaj filtrów. Jego zadaniem jest zatrzymywanie cząsteczek tłuszczu, jednak, aby był skuteczny, należy go wymieniać co kilka miesięcy.\nWymiary i montaż okapu\nOkapy kuchenne są dostępne w wielu rozmiarach. Najmniejsze modele mają szerokość 40 cm, największe – ponad 1 metr. Najpopularniejsze są urządzenia o szerokości 60 cm, czyli odpowiadające typowym rozmiarom szafek w kuchni.\nZanim jednak zdecydujesz, jaki okap kuchenny najbardziej Ci odpowiada, to sprawdź wielkość kuchenki. Dlaczego? Ponieważ urządzenie nie powinno być węższe niż płyta grzewcza. W przeciwnym razie nie będzie w stanie dokładnie przefiltrować powietrza i pojawią się zanieczyszczenia na meblach.\nWpływ na pracę urządzenia może mieć również odwrotna sytuacja. Jeśli okap będzie szerszy niż płyta grzewcza, to skutkiem będzie niepotrzebny pobór energii.\nPamiętaj też, że równie istotna jest odpowiednia wysokość, na jakiej można zamontować okap. Jak więc dobrze to zrobić?\nWysokość zależy od rodzaju posiadanej płyty. Pod tym względem najlepiej wypadają kuchnie indukcyjne. Tu możemy umieścić okap w odległości około 50 cm od płyty grzewczej. W przypadku kuchenki gazowej będzie to nieco więcej, bo około 65-70 cm.\nZa komfort obsługi odpowiada sposób sterowania oraz rodzaj oświetlenia zamontowanego w okapie.\nNajczęściej do wyboru jest jeden z dwóch rodzajów sterowania: mechaniczne lub elektroniczne.\nSterowanie mechaniczne to obsługa okapu kuchennego za pomocą przycisków lub suwaków. W ten sposób możemy ustawić poziom mocy lub włączyć oświetlenie. Minusem jest konieczność częstszego czyszczenia panelu. Dlaczego? Ponieważ jest to miejsce, w którym lubi zbierać się brud.\nInnym popularnym rozwiązaniem stosowanym w okapach jest sterowanie elektroniczne. Najczęściej jest to panel dotykowy, który nie tylko gwarantuje wygodę użytkowania, ale też pozwala w łatwy sposób utrzymać urządzenie w czystości. Dodatkowo w nowoczesnych okapach obsługę ułatwia wyświetlacz LCD. Na ekranie wyświetlane są informacje dotyczące ustawionej prędkości czy czasu.\nBardziej zaawansowane opcje to sterowanie gestem lub automatyka. Pierwszy sposób polega na wykonywaniu odpowiednich gestów ręką. “W odpowiedzi” sprzęt zwiększa swoją wydajność lub włącza oświetlenie, w zależności od tego, jakiego działania oczekujemy.\nInną, równie ciekawą opcją sterowania jest automatyka. W tym przypadku okap kuchenny włącza się automatycznie. Wystarczy, że powietrzu pojawią się np. intensywne zapachy. Warto pamiętać, że sprzęt sam też ustawia optymalny poziom mocy. Wybrana prędkość zależy od ilości pary, jaka się wydziela podczas gotowania i smażenia.\nA jak wygląda temat oświetlania w okapie? Tu sprawa jest prosta. Zazwyczaj okapy kuchenne są wyposażone w oświetlenie LED. Często jest to listwa (lub listwy) LED, które mogą być dodatkowym źródłem światła w kuchni.\nNiektóre najnowsze modele okapów są wyposażone w funkcje, które mogą znacznie ułatwić pracę w kuchni.\nDo takich zalicza się między innymi wyłącznik czasowy. Jego uruchomienie sprawia, że urządzenie pracuje przez określony czas od skończenia gotowania. Dzięki temu powietrze jest doskonale oczyszczone nawet z intensywnych zapachów. Kupując sprzęt, warto zwrócić uwagę na tę opcję.\nInną przydatną funkcją jest czujnik zanieczyszczenia filtrów. Dzięki niemu otrzymujemy informację, że najwyższy czas umyć lub wymienić filtry w okapie.\nKupując okap, możesz też wybrać model z jonizatorem powietrza albo z… radiem. W tym pierwszym przypadku sprzęt dodatkowo oczyszcza powietrze. W tym drugim uprzyjemnia pracę w kuchni.\nJaki okap kuchenny wybrać? Jeśli w dużej mierze odpowiedź zależy od kosztów, to mamy świetne informacje. Dobry okap kuchenny nie musi być drogi! Wiele zależy od wielkości pomieszczenia, pracy okapu czy dostępnych funkcji.\nDosyć niedrogie produkty to okapy uniwersalne. Ich cena zaczyna się już od około 100 zł. Nieco więcej zapłacimy za okapy teleskopowe, które średnio kosztują kilkaset zł.\nOczywiście wśród dostępnych na rynku urządzeń znajdziemy produkty, które kosztują grubo powyżej 1000 zł. Najczęściej są to niektóre okapy wyspowe oraz modele sprzedawane z płytą grzewczą.\nOkap kuchenny to niezbędny element wyposażenia każdej kuchni. Doskonale oczyszcza powietrze, dzięki czemu para wodna i tłusty nalot nie gromadzą się na meblach. Warto zamontować go w kuchni, tym bardziej że nie każdy model wymaga dostępu do wentylacji.\nJaki okap kuchenny kupić? Jeśli nadal tego nie wiesz, to z pomocą może przyjść ranking okapów kuchennych. Czyli zestawienie wysokiej jakości produktów, które są najczęściej polecane przez konsumentów.


Matka i dziecko mogli przeżyć pożar w Grecji? Śledztwo w sprawie nieumyślnego spowodowania śmierci - dziennikpolski24.pl\nMatka i dziecko mogli przeżyć pożar w Grecji? Śledztwo w...\n25 lipca 2018 25.07.2018 Aktualizacja: 26 lipca 2018 15:52 26.07.2018 15:52\n©Zdjęcia dzięki uprzejmości grupy facebookowej: Grecja: Podróże, noclegi, ciekawostki ©Grecja: Podróże, noclegi, ciekawostki\nPo tym, jak ujawniliśmy okoliczności, w jakich w nocy z poniedziałku na wtorek doszło do śmierci podczas pożaru w greckim kurorcie w Mati, 9-letniego Kacpra Korzeniowskiego z Wysokiej k. Wadowic i jego mamy Beaty, prokuratura wszczęła śledztwo w sprawie nieumyślnego spowodowania śmierci.\nPrzypomnijmy. Dwoje Polaków: matka i 9-letni syn przebywali na wakacjach organizowanych przez poznańskie biuro podróży Grecos. Oboje utonęli podczas ewakuacji z hotelu w związku z trwającymi w Grecji pożarami. Byli w łodzi, która w niewyjaśnionych dotąd okolicznociach zatonęła na morzu, w pobliżu miejscowości Mati.\nW środę rodzina ofiar, przebywająca obecnie w Atenach, miała zostać przesłuchana. Wcześniej przez ponad dobę - jak mówi nam Jarosław Korzeniowski, mąż i ojciec ofiar - nikt się nimi nie interesował.\n- Oni mogli przeżyć, ale nikt nie przybył na ratunek. Żona dryfując z dzieckiem na łódce, przez 1,5 godziny rozmawiała przez telefon z moim bratem w Polsce, błagając o pomoc. Nie doczekała się jej. Nie było też żadnej ewakuacji, tylko paniczna ucieczka, wcześniej lekceważono zagrożenie - mówi mężczyzna.\nCzłonkowie tej rodziny mają ogromny żal do greckich służb oraz pracowników greckiego hotelu, a także do biura turystycznego z Poznania. - Pomocy żadnej nie było, przyszła dopiero po trzech godzinach, już po pożarze, jak się uspokoiło - dodają.\nWe wtorek wieczorem udało się nam skontaktować z Jarosławem Korzeniowskim. - Proszę o pomoc władze Polski. Nie wiem, co mam dalej robić. Zostaliśmy tu sami - mówił nam zrozpaczony.\nZdążył już do niego dolecieć z lotniska w Balicach brat Adrian, ale bracia potrzebowali pomocy przy formalnościach, związanych m.in. z transportem ciał do Polski. Przebywali wtedy już w innym hotelu w Atenach z grupą ok. 30 Polaków, m.in. mieszkańców Knurowa i Rudy Śląskiej.\n- Potrzebują też lekarza, bo część z nich jest mocno podtruta i wymiotuje, a od czasu jak nas przywieziono w to miejsce nikt się tu nie pojawił, a minął już przecież cały dzień, dali nam tylko panią psycholog, ale ona niewiele może przecież zrobić - dodał Adrian Korzeniowski.\nFot. Zdjęcia dzięki uprzejmości grupy facebookowej: Grecja: Podróże, noclegi, ciekawostki ©Grecja: Podróże, noclegi, ciekawostki\nSytuację, w której znalazła się ta rodzina oraz inni polscy turyści, nagłośnili dziennikarze, w tym jako pierwsza Gazeta Krakowska. Dopiero wtedy coś się ruszyło.\n- Zajmujemy się tą sprawą - powiedział nam w środę Zbigniew Piątek, zastępca prokuratora rejonowego z Wadowic. Po dalsze wyjaśnienia odesłał do Krzysztofa Dratwy z krakowskiej prokuratury okręgowej, który potwierdził, że wszczęto śledztwo w sprawie nieumyślnego spowodowania śmierci. Dodał, że możliwa jest zmiana kwalifikacji sprawy lub jej rozszerzenie. Sprawdzane będą m.in. okoliczności zorganizowania wyjazdu turystycznego bez sprawdzenia bezpieczeństwa.\nJak ustaliliśmy, w tej sprawie polscy śledczy skorzystają z międzynarodowej pomocy prawnej. Chodzi m.in. o protokoły sekcyjne. W Polsce zabezpieczone natomiast zostaną dokumenty związane z wyjazdem, przesłuchani zostaną jego organizatorzy, a także członkowie rodziny ofiar.\nBracia Korzeniowscy w rozmowie z reporterem "Krakowskiej" przyznali, że obawiają się prób zatuszowania zaniedbań przez organizatora turnusu i greckie służby.\n- Niech zajmie się tym polski prokurator i polska policja, powinny być już tu nam miejscu, inaczej winni unikną kary - przekonywali.\nZa nieumyślne spowodowanie śmierci grozi kara więzienia od 3 miesięcy do 5 lat. Na razie jednak śledztwo prowadzono jest, co podkreślają prokuratorzy, "w sprawie" a nie "przeciw komuś". Oznacza to, że formalnie podejrzanych o ewentualne zaniedbania nie ma.\n- Nie czujemy się winni, przecież śledztwo prowadzone jest w sprawie, a nie przeciw nam i będziemy współpracować z prokuraturą - powiedział nam w środę po południu Adam Górczewski, rzecznik prasowy poznańskiego biura turystycznego Grekos.\n- Zarzutów stawianych nam w mediach przez część uczestników wycieczki nie chcę komentować, zapewniam jednak, że wszystkim udzielamy wszelkiej możliwej pomocy w tej trudnej sytuacji i jest nam bardzo przykro z powodu tragedii, które spotkała tego pana. Zaznaczę, że to my, wraz z firmą ubezpieczeniową, a nie ambasada RP, zapewniliśmu mu wsparcie psychologa. Na miejscu pomaga uczestnikom wycieczki także nasza rezydentka - mówi Adam Górczewski.\nW środę do kraju wróciło 30 polskich uczestników wycieczki z tego biura, ale to grupa, której już wcześniej skończył się turnus. Wcześniej nie można było ich przetransportować na lotnisko.\nZ grupy, w której była poszkodowana rodzina , do środy do godz. 16 nikt nie wrócił do Polski.\n- Nie wyrazili takiej chęci, chcą zostać do końca turnusu, przebywają w innym hotelu w Atenach, gdzie nic im nie grozi. Sytuacja rodziny ofiar jest inna, w tym wypadku muszą czekać na transport zwłok - wyjaśnia rzecznik biura turystycznego.\nCZYTAJ RÓWNIEŻ: Krakowianka, która mieszka w Atenach: cała Grecja jest pogrążona w żałobie\nWIDEO: „Piekło trwało około godziny”. Świadkowie pożaru pod Atenami opowiadają, co przeżyli\nŹródło: Gazeta Krakowska - Tragedia w Grecji. Ojciec oskarża\nJb. (gość) 27.07.18, 10:07:38\nTransport w czasie pożaru jest niemożliwy dużo osób popalilo się w samochodach uciekając ,ponad 80 osób straciło życie w tym 30 dzieci jeszcze nie wszyscy znaleziono w panice ludzie nie myślą...rozwiń całość\nTransport w czasie pożaru jest niemożliwy dużo osób popalilo się w samochodach uciekając ,ponad 80 osób straciło życie w tym 30 dzieci jeszcze nie wszyscy znaleziono w panice ludzie nie myślą ,żona tego pana mogła wziąść koło ratunkowe lub materac aby utrzymać się na wodzie ogień nie był od razu ale większość wszyscy się gapia i panikujazwiń\nGofer (gość) 26.07.18, 18:15:00\nJak 500 metrów od wybrzeża Libii pojawi się ponton z kilkunastoma murzynami, to z Palermo lub Pireusu na wyścigi płyną statki, dla ich wyłowienia. Tutaj, prawie nikt nie fatygował się , aby...rozwiń całość\nJak 500 metrów od wybrzeża Libii pojawi się ponton z kilkunastoma murzynami, to z Palermo lub Pireusu na wyścigi płyną statki, dla ich wyłowienia. Tutaj, prawie nikt nie fatygował się , aby przepłynąć kilkanaście kilometrów, aby nieśc pomoc turystom.zwiń\nto jest skandal na miarę całej UE.\nPuchatek (gość) 26.07.18, 17:53:25\nGreckie służby ratunkowe są bardzo sprawne i kompetentne w "ratowaniu" tzw. uchodźców. Ratowanie turystów jakoś im "nie wyszło". Czyżby dlatego, że turyści opłacili jedynie pobyt w hotelu i...rozwiń całość\nGreckie służby ratunkowe są bardzo sprawne i kompetentne w "ratowaniu" tzw. uchodźców. Ratowanie turystów jakoś im "nie wyszło". Czyżby dlatego, że turyści opłacili jedynie pobyt w hotelu i wyżywienie?zwiń\nmiś (gość) 26.07.18, 00:35:00\nto pierwszy krok by traumę mógł zrekompensować odpowiednio wysoki czek a trzeba było siedzieć na d**** w domu i bawić się z rodziną bo nikt nie wie ile mamy czasu\nJedź do Polanicy DK 8\nanty-miś (gość) 26.07.18, 11:34:34\nWypadek śmiertelny ostatnio raz w tygodniu.\nDe (gość) 26.07.18, 00:16:47\nPan minister Zbigniew Ziobro na pewno zajmie sie ta sprawa, niech on tylko wezmie to w swoje rece!!! Pamietamy jak wspaniale zalatwil sprawe pani zamordowanej w egipcie!!!\nCzyja wina? Może męża?\n? (gość) 25.07.18, 22:48:34\nKto zostawia żonę i syna?\nZbulwersowana (gość) 29.07.18, 09:21:53\n? Gdybyś uważnie czytał/a to byś wiedział/a, że ten człowiek nie zmieścił się do łodzi. Chciał poświęcić siebie ratując dziecko i żonę. Zastanów się czasami co piszesz....\nKobieto, milczenie jest złotem\ngość (gość) 26.07.18, 20:49:12\nzapisz gdzieś to sobie, a jak nie rozumiesz co mam na myśli poproś kogoś to ci wyjaśni.\nBardzo dobrze ze o tym piszecie\nTzw urlop dla Polakow (gość) 25.07.18, 22:24:39\nI robicie raban bo kiedy wreszcie zavzna speawdzac jak tzw biura podrozy galazka z drzeea oliwnego pisane dbaja o swoich podopiecznych na eyjazdach , jedno wielkie dziadostwo i obojetnoac\nhhh (gość) 25.07.18, 21:37:47\nNieszczęśliwy wypadek i tyle nikt nie zawinił. Podziwiam gościa że kilka godzin po śmierci bliskich udziela wywiadów itd.\nDziwisz mu sie ? On jest w takim szoku\nSzok (gość) 25.07.18, 22:27:54\nZe musi sie wykrzyczec i bardzo dobrze ze pietnuje jako kolejny te beznesy podroznicze , to jedna wielka granda zistawic go na tyle godzin samego z taka tragedia , podolalbys gdyby ciebie to spotkalo?\nJarek też obwiniał wszystki przez 7 lat\nsumnienie (gość) 26.07.18, 10:08:04\nteż chciał coś zagłuszyć, w sobie ?\n. (gość) 25.07.18, 22:47:05\nŻałoba nie może przesłaniać logiki\nWspółczuję mężowi i ojcu\nAndrzej (gość) 25.07.18, 22:22:26\nUdziela wywiadów,bo dziennikarze za nim chodzą, żeby zaspokoić ( i wzbudzić ) ciekawość czytelników czy widzów. Człowiek jest w traumie,chce się podzielić swoim dramatem,jemu jest wszystko...rozwiń całość\nUdziela wywiadów,bo dziennikarze za nim chodzą, żeby zaspokoić ( i wzbudzić ) ciekawość czytelników czy widzów. Człowiek jest w traumie,chce się podzielić swoim dramatem,jemu jest wszystko jedno,czy mówi do pani w kiosku,czy dziennikarzowi.Taka jest żałoba i reakcja na śmierć bliskiej osoby.\nJa się nie dziwię,że ma żal i pretensje,Grecy nie są dobrze zorganizowani i kochają pieniądze-nikt nie uprzedził ludzi w hotelu,nie zapewniono bezpieczeństwa. Wypadek,ale ktoś odpowiada za brak ewakuacji z hotelu.zwiń\nKarol (gość) 25.07.18, 21:36:49\nwspółczuję, jednak Korzeniowski wysyłając rodzinę do Grecji , nieumyślnie przyczynił się do śmierci bliskich\nanty-karol (gość) 26.07.18, 11:36:25\nZofia (gość) 25.07.18, 22:11:54\nNiemądry komentarz. Tak samo nonsensowny jak mówienie,ze rodzice żony p.Korzeniowskiego przyczynili się do tragedii bo poczęli dziecko,które w wieku dorosłym zginęło w Grecji...\nKarol (gość) 25.07.18, 21:35:10


Rancho Pantanal, Bridgeport - recenzje restauracji - TripAdvisor\nRancho Pantanal, Bridgeport\nNr 54 wśród 320 Restauracje w lokalizacji Bridgeport\n2025 Boston Ave, Bridgeport, CT 06610-2625\nBrazylijska, Bar, Pub, Winiarnia, Południowoamerykańska\nDuży wybór jedzenia w formie bufetu. Cena jest rozsądna i jedzenie jest podane mile i dobry smak.\nAlternatywą dla Franka St\nIdę tam po pracy jeśli nie ma dla mnie kolację. formie bufetu jak Frank Pantanal na ulicy. Rzeczywiste miejsca parkingowe i łatwiej iść w środku. Budynek kiedyś obiad obok C - miasta sklep spożywczy. Moja propozycja jest do rozbioru mięsa 1 Street. Co intrygującego. a...następnie wrócić do bufetu i inne rzeczy. Jeśli jest guacamole, spróbować. Jest to mamy lub nie pozycji. Pamiętam, że to przez funta ceny.Więcej\nUzyskaj szybką odpowiedź od pracowników i klientów obiektu Rancho Pantanal.\nNa wynos, Rezerwacje, Bufet, Miejsca siedzące, Obsługa kelnerska, Dostępny parking, Parking na ulicy, Bezpłatny wydzielony parking, Telewizja, Wysokie krzesła, Dostęp dla niepełnosprawnych, Alkohol, Bar, Wino i piwo, Płatność kartami American Express, Płatność kartami Mastercard, Płatność kartami Visa, Bezpłatna sieć Wi-Fi, Płatność kartami Discover, Płatność kartą kredytową\nAdres: 2025 Boston Ave, Bridgeport, CT 06610-2625\nNumer telefonu: +1 203-870-8933


Materiały oraz urządzenia biurowe – czyli, w jakim miejscu robić zakupy przeznacozne dla firmy we Wrocławiu Witamy: mgv24.com\nW sieci zaistniało niewiarygodnie dużo firm, produkujących materiały biurowe Wrocław bywa tego doskonałym przykładem.\nRóżne rodzaje produktów, typu: papier, segregatory, kalendarze i planery przeznaczone na biureczko, artykuły do pisania, markery, korektory, koperty, dziurkacze, zszywacze, a także galanteria biurowa albo artykuły spożywcze, to wyłącznie część oferowanych poprzez strony rzeczy niezbędne dla wszystkich biura. Ich różnorodność pod względem użytkowania oraz ich kolorystyki, pozwala wynaleźć dla każdej osoby jakąś rzecz, co poprawi tej osobie chęci do roboty, a przy okazji jego efektywność. Przecież robota nie musi być powszednia oraz bezbarwna!\nJeżeli chodzi o urządzenia biurowe Wrocław, to podobnie jak w przypadku materiałów przeznaczonych do biura, jest ich bardzo dużo rodzajów, jednakże w tym przypadku należy kierować się budżetem i tym, czego się na dany momencik potrzebuje (więcej o ofercie). Podstawą wszystkich biur bywają: niszczarki, trymery, bindownice, laminatory, kserokopiarki, faksy, zwykłe kopiarki i drukarki i tak dalej.\nZapamiętaj, że zanim je zaczniesz kupować po rozglądaj się za najwspanialszą ofertą! Nie sztuką bywa się wykosztować – trzeba po rozglądać się, aby zapłacić jak najbardziej mało za najmocniej interesujący nas sprzęt! Nie czekaj oraz zacznij to robić już teraz, by nie pożałować straconego czasu!\nMasz problem z telefonem - znajdź serwis z nami! efekt, firm, Kupno\nPropozycja handlowa, z którą można się zetknąć w spółce zajmującej się drukowaniem\nakcesoria aparat czas części dom firm firma firmy Internet klient modele oferty praca reklamy smartfon sprzęt technologia telefon typ Urządzenia usługa usługi


Jak zostać weganinem? • Dekraits i Ty\nWiększa część ludzi nie wyobraża sobie swojego jadłospisu bez mięsa. W restauracjach ogromna większość dań mieści mięso, w trakcie rodzinnych świąt obowiązkowo serwuje się bulion.\nJak w takim wypadku być weganinem? Jak bezboleśnie przejść na lekkostrawną dietę wegańską? W jaki sposób rozstać się się ze wszystkim smakowitościami w rodzaju kurczę z rożna albo kanapka z szyneczką? Odpowiednio opracowana dieta wegetariańska może zaspokoić potrzeby ludzi w każdym wieku, w tym maluchów, młodzi jak też kobiet w ciąży. Tropem do sukcesu jest wiedza na temat swych żywieniowych potrzeb, ażeby móc uplanować dietę, jaka dostarczy organizmowi wszelakich koniecznych odżywczych składników. Jeżeli nie jesteś pewien w jaki sposób skonstruować dietę jarską, jaka będzie dobra dla Ciebie, należy skonsultować się dla przykładu z dietetykiem.\nNajpierw zastanów się nad powodami, dla których pragniesz zmienić dietę na jarską. Mogą one być etyczne (powiązane ze sposobem traktowania zwierzaków na fermach), zdrowotne albo być zestawieniem ich wszystkich. Gdy będziesz potrafił określić „dlaczego„, będziesz wierzył w słuszność swych racji, łatwiej będzie Ci odmienić dietę a także być w niej wytrwałym.\nChcesz znać więcej szczegółów na ten zajmujący temat? Więc ten tekst doczytaj również (https://www.fabrykaoptyka.pl/) następną witrynę pod wskazanym linkiem.\nMoże w pobliżu twojego miejsca zamieszkania znajduje się hurtownia owoców i warzyw? To o wiele uprościłoby Ci życie. Z konsumowania mięsa możemy zrezygnować od zaraz bądź czynić to pomału, zastępując je artykułami roślinnymi.\nMieć na uwadze trzeba jednak, iż jednostki, które zdecydują się na nagłą zmianę jadłospisu bez wiedzy czym mogliby zastąpić mięsne wyroby, narażają się na kłopotliwe dla zdrowia następstwa. Dieta wegańska, jednakowo jak inne diety wymaga należytej znajomości – przepisów, towarów jak też chęci poeksperymentowania.\nKategorie Działalność handlowaTagi artykuł, mięso, sukces, woda, wyroby\tZobacz wpisy


N.SZTEGNER: " I hate u, i love u"- Czyli parę słów o XXI wieku.\n" I hate u, i love u"- Czyli parę słów o XXI wieku.\nTak wiem, kolejny post zaczynający się piosenką, jednak ona jest wyjątkowa, gdyż jej słowa są idealnym odzwierciedleniem tego co chciałabym Wam dzisiaj przekazać.\nZauważyłam, że niektórzy ludzie uwielbiają ranić, krzywdzić, bawić się uczuciami innych.Potrafią dobrze manipulować, oszukiwać i owijać sobie ludzi wokół palca. Dla mnie jest to chore! Nie potrafię zrozumieć co oni z tego mają...\nWczoraj wieczorem wymyśliłam sobie pewną teorię, nie mam pojęcia czy jest ona prawdziwa, ale ja tak właśnie na to patrze.\nMoim zdaniem ludzie ci są strasznie zakompleksieni w środku. Na zewnątrz grają takich pewnych siebie, obojętnych na krzywdy, jednak to nie bierze się z niczego. Pewnie w młodym wieku zostali zranieni i to niejednokrotnie... Niektórzy po takim czymś starają się siać dobro wszędzie gdzie tylko mogą, ponieważ nie chcą by inni cierpieli tak jak oni.. Niestety są i tacy, którzy mszczą się na niewinnych osobach. Manipulują nimi.\nMówią kocham Cię, a za chwilę biją, poniżają, obrażają...\nDla mnie osobiście jest to jedna z chorób w naszym społeczeństwie. Nie powinniśmy ranić siebie nawzajem, gdyż czasami może skończyć się to ogromna tragedią np. samobójstwem.\nJa osobiście zaliczam się do grupy zranionych, lecz czyniących dobro. Nie wyobrażam sobie po tym wszystkim co spotkało mnie w życiu robić tego drugiej osobie. Nie wiem jak ona by na to zareagowała. Czy byłaby tak silna psychicznie... Dlatego chciałabym dzielić się tylko dobrem, podnosić na duchu i dawać nadzieję :)\nMam nadzieję, że kiedyś znajdziemy lek na to okropne choróbsko, jakim jest bezduszność, nieludzkość, i podłość!\nJulia Ciesielska 9 sierpnia 2016 15:36\nOrbitka 9 sierpnia 2016 16:06\nKażde ludzkie zachowanie ma jakieś źródło. To, że ktoś nieustannie krzywdzi innych, ma zachowania, które wciąż się powtarzają, ma zazwyczaj podłoże gdzieś głęboko, często w dzieciństwie - tak, jak napisałaś. Ale, moim zdaniem, nie można ich tak surowo oceniać. Piszesz o tym, że niektóre osoby mszczą się na innych i nimi manipulują - pewnie spotkałaś się z takimi ludźmi... Tak, to jest straszne, ale nikt z nas nie wie, co dzieje się w sercach tych ludzi. Nie warto oceniać innych, bo nigdy nie wiemy, jak naprawdę wygląda ich życie. Mówiąc o nich źle, robimy to samo, co oni - krzywdzimy... Choć często bolą nas zachowania innych, nie warto ich oceniać. Trzeba jednak reagować na zło, jakie wyrządzają. Trzeba próbować zrozumieć drugiego człowieka, poznać go i jego motywy działania. W KAŻDYM człowieku jest dobro. Trzeba je tylko odkryć.\nA miłość? Miłość zawsze wiąże się z krzywdą. Nie ma miłości bez skazy. Z drugiej jednak strony to, że ktoś mówi, że "kocha", nie musi od razu znaczyć, że tak na pewno jest - kochać kogoś to coś wielkiego.\nTo wspaniałe, że jesteś osobą, która chce dzielić się dobrem z innymi. Takich ludzi na tym świecie potrzeba.\nPS Cudowne zdjęcia. :)\nNatalka 9 sierpnia 2016 22:43\nBardzo dobrze mówisz, zgadzam się z tobą w 100%.\nJedyne, co się różni w tym temacie między tobą, a mną, to jest to, że ja z każdą kolejną raną staję się bardziej ,,sukowata" dla osób raniących i ogólnie chcę wyglądać na silną i bezwzględną.\nCarolyn 10 sierpnia 2016 01:42\nSzczerze wątpię w pojawienie się leku na chorobę toczącą ludzkość.\nmagdziak 10 sierpnia 2016 02:47\nA z tym, że ludzie są zakompleksieni w środku w 100% się zgadzam.\nAleksi Oluss 10 sierpnia 2016 04:58\nOstatnie zdjęcie jest po prostu ŚWIETNE , super klimat :)\nkacper janaszkiewicz 10 sierpnia 2016 05:15\nZgadzam się z tym , że każdy człowiek jest zakompleksiony na swój sposób :) Świetne zdjęcia zwłaszcza to ostatnie. Pozdrawiam\nNatalia Kamila Gosia 10 sierpnia 2016 12:09\nzgadzamy się z twierdzeniem,że niektórzy ludzie mówią kocham Cię, a za chwilę biją. Tak po za tym to bardzo śliczne zdjęcia :)\nNatalia Xd 10 sierpnia 2016 12:17\nOj tak, bardzo mądre słowa.., niestety na tym świecie jest coraz więcej ludzi fałszywych..\nMediary Life 10 sierpnia 2016 12:22\nWszystko tak pięknie ujęte. Stu procentowo się z tobą zgadzam. Zdjęcia śliczne :D Obserwuję i Zapraszam do mnie SMILE ♥\nzoozeloove 10 sierpnia 2016 12:29\nElwira Charmuszko 10 sierpnia 2016 16:42\nNiestety, z roku na rok coraz gorzej, zarówno i z podejściem do samych siebie jak i do innych... :(\nhityikity.pl 11 sierpnia 2016 02:04\nZgadzam się z tobą bo doszłam do takich samych wniosków. Ludzie swoje kompleksy próbują ukryć szydzac z innych. Poprawiają sobie w ten sposób samoocenę i odwracają uwagę od siebie\nAleksandra Sadowska 11 sierpnia 2016 02:06\nNiestety niektórzy krzywdzą innych, bo uważają, że jeśli kiedyś zostali zranieni to innym też należy się oberwać...\nObserwuję i zapraszam do siebie http://flawlessgold.blogspot.com :)\nAsia Nowak 11 sierpnia 2016 10:07\nZgadzam się, w naszych czasach ludziom sprawia radość krzywdzenie innych.\nPozdrawiam i zapraszam do siebie asieekknowak.blogspot.com/\nAndSmaFi 12 sierpnia 2016 23:22\nNaprawdę dobrze napisane, też nie rozumiem niektórych ludzi. :)\nMs Black Lady Make-up no make-up 13 sierpnia 2016 12:38\nSłowa, które napisałaś są takie prawdziwe... Uważam podobnie do Ciebie.\nAnthony Tom 21 sierpnia 2016 03:38\nooo widzę podobne zainteresowania - fotografia :) bardzo ładne fotki robisz :)


Arkadiusz Tomiak: Polegam na własnej intuicji - Stowarzyszenie Filmowców Polskich\nWrzesień należy do Festiwalu Filmowego w Gdyni, w październiku najważniejszy jest Warszawski Festiwal Filmowy, w listopadzie wszystkie drogi prowadzą do Bydgoszczy na Międzynarodowy Festiwal Sztuki Autorów Zdjęć Filmowych Camerimage. Dlatego w tym wydaniu „Magazynu Filmowego” rozmawiamy z jednym z najwybitniejszych polskich operatorów średniego pokolenia, Arkadiuszem Tomiakiem, nowym Przewodniczącym Stowarzyszenia Autorów Zdjęć Filmowych, czyli Polish Society of Cinematographers (PSC). Z Arkadiuszem Tomiakiem rozmawia Andrzej Bukowiecki.\nAndrzej Bukowiecki: "Karbala" Krzysztofa Łukaszewicza na ekranach, "Zaćma" Ryszarda Bugajskiego i "Mały Jakub" Mariusza Bielińskiego czekają na premiery. Do wszystkich tych filmów zdjęcia zrobił Arek Tomiak. Dzieje się…\nArkadiusz Tomiak: Nie narzekam na brak zajęć. Momentem szczególnie ważnym dla mnie było dołączenie do ekipy "Karbali". Od kolegów po fachu słyszałem, że każdy operator marzy o tym, by mieć w dorobku film wojenny. Mnie się udało. Myślę, że film jest udany, chociaż teoretycznie nie miał prawa się udać. Uprzedzano mnie o tym, przestrzegano, że mogę sobie nie poradzić. Ale lubię wyzwania i polegam na własnej intuicji, a ta podpowiadała mi, że będzie dobrze. I było.\nDlaczego obawiano się, że będzie źle? Za mały budżet?\nJak na superprodukcję wojenną, pieniędzy mieliśmy niewiele. Z "Karbalą" były od początku kłopoty. Latem zeszłego roku zdjęcia zaczęły się już po raz drugi i szczęśliwie dobrnęły do końca. Za pierwszym razem przerwano je po pięciu dniach, jak się okazało – na prawie trzy lata. Nie chcę wnikać w powody tej decyzji. Tak długa przerwa spowodowała, że zmienił się operator – na prośbę producenta filmu, Włodzimierza Niderhausa zastąpiłem Łukasza Bielana, który miał inne zobowiązania zawodowe. Z tych samych względów, w obsadzie miejsce Marcina Dorocińskiego zajął Bartłomiej Topa. Nie zmienił się reżyser – Krzysztof Łukaszewicz.\nMusiał być zdeterminowany, skoro dokończył "Karbalę".\nTrudności go mobilizowały. A miał je nie tylko z pieniędzmi, ale także ze zrobieniem zdjęć za granicą. Film, którego akcja dzieje się w Iraku, jeśli ma być wiarygodny, nie powinien być w całości kręcony w Polsce. Tymczasem wszędzie tam, dokąd chcieliśmy udać się z kamerami, robiło się niebezpiecznie, wybuchały konflikty zbrojne. Skończyło się na ośmiu dniach zdjęciowych w Jordanii. Karbala w osiemdziesięciu procentach powstała w kraju.\nW tych warunkach stworzenie na ekranie wiarygodnego obrazu Iraku musiało być trudne, a jednak się powiodło. Jak to było możliwe?\nDuża w tym zasługa scenografa Marka Warszewskiego, który tak umiejętnie wybrał, i tanim kosztem zaadaptował, obiekty zdjęciowe w Polsce, że przypominały do złudzenia budowle irackie. Przekonujący obraz Iraku powstał też dzięki specjalnym efektom wizualnym, które wykonała Orka, przy czym pracownicy tego studia towarzyszyli nam już podczas zdjęć, co ułatwiło zaplanowanie efektów.\nUniknięto więc katastrofy, którą wieszczono produkcji "Karbali". W jaki sposób? Chyba nie wystarczyła sama determinacja reżysera?\nKatastrofa wisiała na włosku, bo z filmami czasem jest tak, że jeśli produkcję od początku prześladuje pech, to potem trapi on kolejne piony realizacyjne, ekipę i aktorów ogarnia zniechęcenie, słowem: robi się coraz gorzej. Na szczęście bywa też inaczej. Wszystko staje się nagle prostsze i łatwiejsze, kiedy pracuje się z kierownikiem produkcji Andrzejem Besztakiem, dla którego nie ma rzeczy niemożliwych; kiedy na planie jest Kazio Wróblewski, pirotechnik i specjalista od broni, fanatyk tego, co robi, z którym spotkałem się już przy "Wichrach Kołymy" i "Obławie". Albo kiedy wchodzi się do dekoracji zaprojektowanej przez Marka Warszewskiego i dech zapiera z wrażenia. W ogóle tak wielkiego zaangażowania ekipy i aktorów w realizację filmu, jakie towarzyszyło kręceniu "Karbali", dawno nie widziałem. Ta pozytywna energia – płynąca także od mojego, operatorskiego, pionu – dodawała nam sił i pozwoliła zmieścić się w 34 dniach zdjęciowych. Często wracaliśmy z planu zmęczeni, umorusani, z pyłem i piachem w ustach, ale zadowoleni z solidnie wykonanej pracy.\nTak, szczęśliwi. Sprzyjała temu również stała obecność konsultanta wojskowego filmu, podpułkownika Grzegorza Kaliciaka, który dowodził polskimi żołnierzami w "Karbali". Podczas zdjęć, a nawet jeszcze na etapie montażu, Grzegorz doradzał co i jak zrobić, żeby na ekranie wszystko wyglądało prawdziwie. Liczyliśmy się z jego zdaniem, wiedząc, podobnie jak on, że Karbalę obejrzą polscy weterani walk w Iraku. Film bardzo im się spodobał. Przyznam, że dopiero wtedy odetchnąłem z ulgą, choć telefony i SMS-y od operatorów, którzy gratulowali mi zdjęć, też odbierałem z wielką radością.\nNa czym opiera się pańska koncepcja operatorska "Karbali"?\nTen epicki film był zupełnie inny od kameralnych dramatów, przy których pracowałem wcześniej, takich jak "Daas" czy "Obława". One wymagały wysublimowanej fotografii. Dramat wojenny Łukaszewicza potrzebował całkowicie odmiennych zdjęć, ukazujących wojnę z bliska i prawdziwie. Obawiałem się, że uzyskam piękny kolor i dobrze poprowadzę kamery, a prawdy w obrazie zabraknie. Mam nadzieję, że tego uniknąłem, częściowo zresztą dzięki ograniczeniom w budżecie. Brakowało pieniędzy, więc nie nastawiałem się na ujęcia w szerokich planach, bo często nie było czym lub kim ich wypełnić, tylko byłem z kamerą przy aktorach, żeby pokazać emocje bohaterów "Karbali" – żołnierzy – malujące się na twarzach. W tym celu zaglądałem aktorom obiektywem w oczy.\nTo pewnie było dużo ujęć nakręconych „z ręki”.\nTak, bo kamera w rękach operatora zawsze wykazuje choćby minimalną tendencję do drgań. I lepiej odda nerwowość na polu bitwy niż płynność Steadicamu, z którego zrezygnowaliśmy. Z nowoczesnych urządzeń kamerowych użyłem długiego ramienia Technocrane. Ale znów nie po to, by wyciągnąć je na całą długość i sfilmować z góry „zachwycającą” panoramę, tylko w celu pokazania wojny oczyma jej zdezorientowanego uczestnika. Wędrujący niezbyt wysoko nad ziemią Technocrane, z kamerą z obiektywem długoogniskowym, który przerzucał ostrość to na bliższy, to na dalszy plan, dawał właśnie taki efekt.\nCzy nie wydaje się panu, że żółtobrązowa dominanta zdjęć w "Karbali" odzwierciedla stereotyp: skoro Irak, czy w ogóle Bliski Wschód, to na ekranie powinno być żółto, bo tam jest piach, pustynia, palące słońce?\nTo nie stereotyp, świat bliskowschodni rzeczywiście tak wygląda, więc film realistyczny, jakim jest "Karbala", powinien wiernie oddawać jego koloryt i gorący klimat. Autora zdjęć filmowych obowiązuje ponadto utrzymanie ciągłości wizualnej filmu. Jednolita tonacja barwna "Karbali" pomogła spójnie zmontować sceny nakręcone w Jordanii i w różnych miejscach Polski. Zresztą z kolorystką Ewą Chudzik próbowaliśmy innych korekcji barwnych "Karbali", ale wyglądały niedobrze. Wybraliśmy najbliższą prawdy. Ewa w tydzień uwinęła się z równomierną korekcją "Karbali", w której jeden akt mógł liczyć nawet 600 ujęć – tyle, ile niejeden film ma w całości! Krótkie ujęcia zdynamizowały akcję, jeszcze bardziej podgrzały emocje, lecz Ewa musiała się potem bardzo napracować. Pośpiech wynikał z nienaruszalności daty premiery filmu, wyznaczonej, z oczywistych względów, na 11 września. Zdążyliśmy.\n"Karbala" startuje w Konkursie Filmów Polskich na tegorocznym 23. Międzynarodowym Festiwalu Sztuki Autorów Zdjęć Filmowych Camerimage.\nBardzo się cieszę. Dwa lata temu reżyser Bodo Kox i ja wygraliśmy ten konkurs. Zwycięskim filmem była "Dziewczyna z szafy", którą kręciliśmy w przyjacielskiej atmosferze. Tym fajniej odbierało nam się tę nagrodę we dwóch. Laureatami w tej konkurencji są zawsze reżyser i autor zdjęć. To dobry pomysł, podkreśla znaczenie współpracy między nimi.\n"Karbalę" ma pan już za sobą, a czas nie stoi w miejscu. W sierpniu padł ostatni klaps na planie "Małego Jakuba", którym zadebiutował reżyser Mariusz Bieliński. Pan był autorem zdjęć. Jaki to film?\nZupełnie inny niż "Karbala". Kameralny, nakręcony w ciągu dwudziestu kilku dni i to właśnie przez debiutanta. Lubię debiuty, bo choć z jednej strony są trudne, z uwagi na z reguły skromny budżet i krótki czas realizacji, to z drugiej resetują mnie jako operatora. Debiutujący reżyser jest po trosze jak tabula rasa – nie zdążył jeszcze przesiąknąć modnymi trendami w kinie, jest szczery, niczego nie kalkuluje, chce przeważnie spełnić własne marzenia o filmie, pokazać na ekranie, co mu w duszy gra. Trzeba otworzyć się na kogoś takiego, być cierpliwym, wyrozumiałym i – przepraszam, że to powiem – mieć dobre serce. Robienie zdjęć do filmu debiutanta nie jest pracą nad zapiętym na ostatni guzik, skonwencjonalizowanym projektem, tylko zaglądaniem obiektywem do wnętrza duszy takiego reżysera. Dusze różnią się między sobą, więc z debiutantem nie mogę popaść w rutynę, wszystkie pierwsze filmy reżyserów fotografuję tak, jak by były również moimi pierwszymi filmami.\n"Karbala" reż. Krzysztof Łukaszewicz, fot. Robert Pałka/WFDiF/NEXT FILM\nOdrzucając doświadczenie zawodowe, zdawałoby się nieodzowne w pracy z debiutantami?\nPrzy debiutach staram się łączyć świeżość spojrzenia z doświadczeniem, którym służę stawiającym pierwsze kroki reżyserom. Debiuty dają mi więc poczucie, że jestem komuś naprawdę potrzebny, a tylko wtedy potrafię zaangażować się w pracę. Mariusz nie wiedział, jak „widzą” poszczególne obiektywy. Nie szkodzi, od tego miał właśnie mnie. Wiedział natomiast, co chciał powiedzieć swoim dziwnym filmem, w który ja od początku wierzyłem.\nNa początku rozmowy powiedział pan, że dołączenie do ekipy "Karbali" było szczególnie ważnym momentem w pana karierze. Z pewnością nie pierwszym. Prześledźmy wcześniejsze, poczynając od narodzin fascynacji kinem. Kiedy i gdzie miały one miejsce?\nFilmem interesowałem się od najmłodszych lat. Pochodzę z Koszalina, ale wychowywałem się w Darłowie, gdzie chodziłem do jedynego tam wówczas kina kilka razy w tygodniu. Wstrząsające wrażenie zrobiła na mnie "Obława" Arthura Penna, którą obejrzałem w telewizji. Zamarzyłem wtedy, żeby też kiedyś robić filmy silnie oddziałujące na widzów. W liceum zacząłem fotografować. Początkowo nie łączyłem w swoich planach fotografii z filmem, ale po maturze zdawałem do Szkoły Filmowej w Łodzi na Wydział Operatorski. Bez powodzenia. Dostałem się za drugim razem. W międzyczasie był Kraków, gdzie uzupełniałem wiedzę w Studium Krytyki Filmowej, Dyskusyjnym Klubie Filmowym „Mikro” i grupie fotograficznej Pięć Plus.\nKiedy po raz pierwszy stanął pan na planie filmowym?\n21 lat temu, na drugim roku studiów. Jan Jakub Kolski kręcił "Cudowne miejsce", ja zostałem fotosistą tego filmu i asystentem autora zdjęć, Piotra Lenara. Ta sama sytuacja powtórzyła się przy następnym filmie Kolskiego – "Grającym z talerza". Kolejny – "Szablę od komendanta" – już szwenkowałem, innymi słowy byłem operatorem kamery. Od Janka nauczyłem się poważnego stosunku do pracy w filmie.\nKolski powierzył panu zrobienie zdjęć do dramatu okupacyjnego "Daleko od okna", za które w 2000 roku dostał pan nagrodę na Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni i swoją pierwszą nominację do Orła – Polskiej Nagrody Filmowej. Zauważono pana. To też był chyba istotny moment w pańskiej karierze?\nTak, ale poprzedził go inny: mój debiut jako autora zdjęć, przy filmie "Przystań" Janka Hryniaka, trzy lata wcześniejszy od obrazu Kolskiego. Oczywiście prestiżowa nagroda w Gdyni i nominacja do polskiego „Oscara” miały dla mnie duże znaczenie, tym bardziej, że zaszczyty te spotkały mnie na zawodowym starcie.\nWkrótce potem Orzeł znów był blisko, dzięki "Ciszy" Michała Rosy. Czy spośród tamtych wczesnych filmów jeszcze jakiś uważa pan za bardzo ważny dla siebie?\n"Symetrię", debiut Konrada Niewolskiego, brutalny dramat więzienny. Konrad czuje kino, ale wtedy jeszcze nie wiedział, jak się je robi. Radziłem mu na przykład: „W tej scenie przydałby się kontrplan. A on na to: Nie mam pojęcia, o czym mówisz, ale skoro tak uważasz, to zrób”. Po pierwszym dniu zdjęciowym oblał mnie zimny pot. Zdałem sobie sprawę, że odpowiadam nie tylko za zdjęcia, ale muszę również wejść w buty reżysera i baczyć, by nakręcone materiały dały się zmontować, co nie zdarzyło mi się nigdy przedtem. Na szczęście Konrad miał dramaturgię "Symetrii" obmyślaną w każdym calu. Najlepszy dowód, że ze 100 procent zaplanowanych przez niego scen, do filmu weszło 99.\n"Symetria" przyniosła panu trzecią nominację do Orła. Z Niewolskim pracował pan później przy diametralnie różniącym się stylistycznie od "Symetrii", kreacyjnym "Palimpseście", uhonorowanym pańską czwartą „Orlą” nominacją. Niezależnie od niej, za zdjęcia do tego thrillera – i do komedii Michała Kwiecińskiego "Statyści" – po raz drugi otrzymał pan, w 2006 roku, nagrodę w Gdyni. Niewolski nakręcił jeszcze komedię Job i zniknął z kina…\nTeraz chce wrócić komedią Job 2. Zaproponował mi, żebym był jej operatorem, na co przystałem, gdyż scenariusz wydał mi się zabawny.\nWspomniał pan o precyzji dramaturgicznej "Symetrii". Czy ma pan w dorobku inny film, który dorównuje pod tym względem debiutowi Niewolskiego?\n"Zero", debiut Pawła Borowskiego. Paweł pracuje z matematyczną dokładnością. W "Zerze" – wielowątkowej opowieści, w której krzyżują się drogi wielu postaci – niczego nie można było zmienić na planie w stosunku do scenariusza, bo zawaliłaby się cała misterna konstrukcja fabularna. Dlatego ten film był dla mnie i trudnym wyzwaniem, i niezwykłą przygodą artystyczną. A w osobie Pawła dał mi bliskiego przyjaciela, człowieka zarazem sumiennego i bardzo wrażliwego. Z tych wszystkich powodów "Zero" stało się kolejnym jasnym punktem w mojej biografii. Niewykluczone, że Paweł nakręci wkrótce swój drugi film, w czym chętnie pomogę mu jako autor zdjęć.\n"Zero" powstało w 2009 roku. Zbliżała się ważna chwila nie tylko dla pana, ale dla większości operatorów w Polsce i na świecie: cyfrowy zapis obrazu niemal zupełnie wyrugował taśmę światłoczułą. Jak pan doświadczał tej transformacji?\nW rok po "Zerze" miałem swoje trzy ostatnie polskie filmy na negatywie: "Mistyfikację" Jacka Koprowicza, "Kołysankę" Juliusza Machulskiego i "Cudowne lato" Ryszarda Brylskiego. Definitywnie pożegnałem się z taśmą w malezyjskim obrazie "Hanyut. Szaleństwo Almayera". W Stanach Zjednoczonych negatyw wciąż jeszcze bywa w użyciu. U nas przejście na elektronikę nastąpiło z przyczyn ekonomicznych – cyfra jest tańsza i bardziej wydajna od taśmy, duble można robić teoretycznie w nieskończoność. Mówi się, że kamerę cyfrową można „spuścić ze smyczy” i ona sama wszystko sfilmuje jak trzeba. Sfilmuje, ale nie jak trzeba, obraz będzie niedobry. Zapis elektroniczny wymaga nie mniejszej kreatywności niż tradycyjny. Kiedy przed czterema laty producent Lambros Ziotas poprosił mnie, abym zdjęcia do filmu Adriana Panka "Daas" zrobił na cyfrze, niewiele o niej wiedziałem. „Spuścić ze smyczy” mogłem kamerę z taśmą światłoczułą, bo olbrzymie możliwości współczesnych negatywów Kodaka znałem na wylot. I choć bardzo chciałem na tych negatywach utrwalić dramat kostiumowy Adriana, wiedziałem, że nie będę mógł sobie na to pozwolić z uwagi na ich wysokie koszty, zwłaszcza, że chodziło o debiut reżyserski, więc w ogóle nie było mowy o dużym budżecie. I tak "Daas" stał się moim pierwszym filmem cyfrowym, co miało tę dobrą stronę, że wreszcie musiałem nauczyć się nowej technologii.\nMroczne zdjęcia w "Daas", nagrodzone w 2011 roku na Koszalińskim Festiwalu Debiutów Filmowych „Młodzi i Film”, uchodzą za jedno z pańskich największych osiągnięć. Twórca nie zawsze podziela cudze opinie. Jak jest w tym przypadku?\nZabrzmi to nieskromnie, ale ja też uważam ten film za jeden z najlepiej przeze mnie sfotografowanych. Lubię jego tajemniczość, którą chyba udało mi się podkreślić barwą i światłem. Z powodu stresu, jaki odczuwałem debiutując z cyfrą, wyjątkowo starannie przyłożyłem się do pracy, przed właściwymi zdjęciami przeprowadziłem wiele prób. Myślę, że dobry rezultat wziął się też z konieczności wynajdowania różnych kruczków na duże opory, jakie stawiały ówczesne kamery cyfrowe, daleko gorsze od dzisiejszych.\nI tak doszliśmy do "Obławy" Marcina Krzyształowicza. Pańska piąta nominacja do Orła za zdjęcia przestała być tylko nominacją – polski „Oscar” wreszcie, w 2013 roku, trafił w pańskie ręce. Jaką drogą dotarł do nich scenariusz filmu?\nOkrężną. "Obławę", trochę jak "Karbalę", otrzymałem w spadku po innym operatorze. Nie będę rozwodzić się nad tym, dlaczego tak się stało. Pamiętam, że przebywałem na zdjęciach do filmu dokumentalnego w Hiszpanii, gdzie odebrałem telefon od producentki Małgorzaty Jurczak, która zapytała, czy w ciągu dwóch tygodni przejmę obowiązki operatora dramatu wojennego "Obława", bo w przeciwnym razie przełoży realizację filmu na następny rok. Zapewniła mnie, że sobie poradzę, ale nie mogła przesłać mi scenariusza mailem, gdyż w odludnym, górskim rejonie, w którym kręciliśmy ten dokument, nie było dostępu do internetu. Na szczęście moja żona, Agnieszka, jest nie tylko moim najlepszym przyjacielem, ale także najbardziej godnym zaufania recenzentem scenariuszy, które do mnie docierają. Poprosiłem o wysłanie scenariusza Obławy Agnieszce i powiedziałem, że jeśli ona oceni go pozytywnie, to dołączę do ekipy filmu. Żona przeczytała tekst, a potem usłyszałem od niej w słuchawce telefonu: „Bierz, to jest coś dla ciebie”.\nJak uporał się pan w dwa tygodnie z przygotowaniami do zdjęć?\nZnakomity scenariusz Krzyształowicza sam podsunął mi rozwiązania estetyczne. Przyjąłem założenie, że kolorystykę "Obławy" stworzy srebrzystość lasu bukowego, w którym rozgrywają się sceny plenerowe, ocieplona brązem jesiennych liści i karnacją twarzy. Scenograf Grzegorz Skawiński celnie wybrał lokacje, a także, może intuicyjnie, zaaranżował je na potrzeby filmu w taki sposób, by światło słoneczne padało zawsze z kierunku korzystnego dla zdjęć. Ze swojej strony postarałem się jeszcze tylko o dokooptowanie utalentowanego drugiego reżysera Huberta Koprowicza, który wsparł nas organizacyjnie. Zdjęcia plenerowe do "Obławy" utrudniał pagórkowaty teren, przez co czasem trzeba było się namęczyć z ułożeniem jazdy kamery. Ale wysiłek mi się opłacił, bo zaowocował nie tylko Orłem, ale również Nagrodą PSC, której byłem pierwszym laureatem. Wszystkie moje nagrody cenię sobie wysoko, ale tę szczególnie, bowiem została przyznana przez operatorów.\nPanie Arku, wiem, że przez skromność pan zaprzeczy, ale trudno oprzeć się wrażeniu, że pańskie sukcesy jako autora zdjęć w ostatnim piętnastoleciu – twórczy wkład wniesiony w te wszystkie wybitne filmy, o których rozmawialiśmy, i otrzymane zań trofea – uczyniły pana jedną z największych indywidualności we współczesnej polskiej sztuce operatorskiej. Szukając generalnej odpowiedzi na pytanie, dlaczego tak się stało, dochodzę do wniosku, że może po porostu miał pan szczęście pracować przy filmach wymagających od operatora szczególnie kreacyjnego, interpretacyjnego podejścia do rzeczywistości, co uchroniło zdjęcia od banału.\nA może mam szczęście do współpracy ze świetnymi reżyserami? Ale chyba istotnie tak jest, że od samego początku mojej drogi zawodowej – od "Cudownego miejsca" Kolskiego – przylgnąłem do „innego kina”. Z czasem zaczęły do mnie napływać wyselekcjonowane pod tym kątem scenariusze. Różniły się między sobą, lecz wszystkie zapowiadały filmy nie pozwalające mi, jako potencjalnemu autorowi zdjęć, na bierny stosunek do świata, który miałbym przenosić na ekran. Z lektury poszczególnych tekstów mogły płynąć odmienne wnioski praktyczne: wiedziałem, że jeśli dojdzie do realizacji filmu, będę musiał podziałać kolorem, bądź pobawić się światłem, użyć długiej albo – przeciwnie – krótkiej optyki. W żadnym razie nie mogło być jednak mowy o kopiowaniu tego, co zobaczyłbym przed obiektywem.\nNawet w filmach realistycznych, takich jak "Statyści", czy – niesłusznie dotąd pomijany w naszej rozmowie – "Żurek" Ryszarda Brylskiego?\nTo są bardzo mądre filmy i gotów jestem w każdej chwili wziąć udział w kręceniu tak pięknych, jak one. Ale realizmu też nie utożsamiam z widocznym nieraz w dzisiejszej sztuce operatorskiej odfotografowywaniem rzeczywistości. Kino nie powinno być kalką świata.\nSkąd bierze się ta kalkomania?\nChyba z pozornej łatwości filmowania kamerą cyfrową. Wpływ może mieć również bylejakość mydlanych seriali czy telenowel, przenoszona do kina przez tych twórców, w tym operatorów, którzy pracują na dwa fronty, oczywiście nie wszystkich. W kinie nie może być miejsca dla bylejakości, obraz filmowy wymaga poważnego traktowania. W okresie przygotowawczym musi znaleźć się czas na rozmowy autora zdjęć z reżyserem, na obejrzenie materiałów, które mogą ich zainspirować: innych filmów, arcydzieł malarstwa, a jak trzeba, to i gier komputerowych. Mnie wszystko inspiruje. Spaceruję z moją dwuletnią córeczką. Ona jest całym moim światem. A jednak myślę obrazami filmu, do którego mam zrobić zdjęcia, choć nieraz jeszcze na kilka tygodni przed pierwszym klapsem nie wiem dokładnie, jak je zrobię. Bo, jak już mówiłem, często zdaję się na intuicję. Tak było od pierwszego roku studiów, kiedy nie potrafiłem przelać na papier pomysłu trzyminutowej etiudy operatorskiej. W końcu profesorowie Stanisław Szymański i Janusz Tylman zgodnie orzekli: „Tomiak, nie ślęcz nad kartką, nakręć tę cholerną etiudę, a potem zobaczymy, czy zostaniesz na uczelni czy z niej wylecisz”. Zostałem. Etiuda im się spodobała.\nA dziś, w filmach profesjonalnych, jakich najchętniej używa pan operatorskich sposobów w większym lub mniejszym stopniu kreowania obrazu rzeczywistości?\nZakładam folie na reflektory, uwielbiam zmiękczać światło, zadymiać przestrzeń przed kamerą. Oczywiście wszystko to staram się robić w taki sposób, żeby nie stało się sztuką dla sztuki. Jeśli wiem, że jakieś moje działanie posłuży opowiadanej na ekranie historii, wydobędzie zalety gry aktora czy aktorów, przyda scenie emocji – nie odpuszczam. W jednej z kluczowych scen "Obławy" sfilmowałem Marcina Dorocińskiego w dalekim planie i chciałem nakręcić bliski. Był grudzień, Marcin, nie mający w tej scenie na sobie ciepłego odzienia, dzwonił zębami z zimna. Pragnąc skrócić oczekiwanie aktora, nie przestawiając kamery przybliżyłem jego twarz obiektywem 135 mm. I zobaczyłem w lupie, że się wyabstrahowała z rozmytego teraz otoczenia, wyglądała nieciekawie, jak w komiksie. Na moją prośbę Marcin poszedł się ogrzać, a ja w tym czasie podszedłem z kamerą do przodu. Jak wrócił, sportretowałem go obiektywem 25 mm z bliska. To było to! Widziałem detale twarzy, a w tle – wyraźnie widoczne góry, cały kadr nabrał trójwymiarowości i życia.\nWróciliśmy więc do "Obławy", której – przypomnijmy – zawdzięcza pan Orła i przyznaną wtedy po raz pierwszy Nagrodę PSC. A przypominamy dlatego, żeby przejść do następnego tematu. Niedawno został wybrany nowy zarząd tej organizacji, z panem jako przewodniczącym. Jakie cele stawia przed sobą Stowarzyszenie w tej kadencji?\nChcemy przede wszystkim nie zaprzepaścić dorobku wcześniejszych zarządów, a jest on pokaźny: stworzenie PSC, wywalczenie dla autorów zdjęć filmowych ochrony praw autorskich, ustanowienie Nagrody PSC – to tylko niektóre zasługi. Nagroda i wręczanie jej na uroczystej gali odniosło taki sam pozytywny skutek, jak festiwal Camerimage: nasze środowisko wypłynęło na szerokie wody. Notabene podczas tegorocznego festiwalu organizujemy panel poświęcony problemowi nierównych jakościowo projekcji w polskich kinach. Będziemy dążyć do tego, żeby wybrane kina czy sale w multipleksach uzyskały rekomendację PSC. Rekomendacja powinna zachęcić widzów, by płacąc odrobinę więcej za bilet, obejrzeli obraz o najwyższych parametrach technicznych.\nDużo pracy przed nowym zarządem…\nA to jeszcze nie wszystko. Zamierzamy też doprowadzić do sytuacji, w której teasery filmów polskich nie będą trafiać do obiegu bez korekcji kolorystycznej. To samo dotyczy fotosów. Postaramy się uświadomić producentom i dystrybutorom, że wadliwy teaser czy fotos zniechęci publiczność do obejrzenia filmu, co przecież odbije się niekorzystnie na ich kieszeni. Planujemy założenie przy PSC operatorskiego Dyskusyjnego Klubu Filmowego. Będziemy w nim prezentować klasykę kina polskiego, zrekonstruowaną cyfrowo, z komentarzami zapraszanych na pokazy autorów zdjęć.


porankowe opowieści: lipca 2007\naktualizacje nieco chaotyczne\nKilka nieprzespanych nocy z rzędu spowodowało, że Porankowa Mama przez ostatnie dni majaczyła. Za dużo się działo dookoła, żeby móc to ogarnąć, więc do tego doszedł dygot wewnętrzny. A na to wszystko, Porankowa Panienka miewa wyjątkowo marudne dni i nic jej do wczoraj nie pasowało, nawet spanie. Viburcolu Porankowa Mama aplikować jednak w ciągu dnia nie chciała, bo raz jedyny tak zrobiła i do teraz ma wyrzuty sumienia przypominając sobie, co zrobił jej z dzieckiem (totalne ogłupienie i brak kontaktu ze światem tylko mętne spojrzenie). Viburcol jest zatem na stany bardzo kryzysowe (tzn. długie wycie aż do utraty tchu).\nDziś porankowe aktualizacje nieco chaotyczne, bo czasem podszyte jeszcze majaczącymi refleksjami Porankowej Mamy:\nPorankowa Panienka ząbkuje, o czym była mowa. Aktualnie posiadanymi na stanie dwoma jedynkami gryzie wszystko i wszystkich, o czym boleśnie przekonała się Porankowa Mama podczas jednego z ostatnich karmień... Krew się lała... Ofiarami zębów porankowego Wampirka stał się też ostatni numer National Geographic - i artykuł, który Porankowa Mama miała przeczytać został wymemłany na wskroś. Artykułu nie przeczyta. Niedoszłą ofiarą jest także liść storczyka - dzięki Bogu za intuicję i zdolność przewidywania zdarzeń.\nPorankowa Panienka nie sypiała ostatnio w nocy. To znaczy, zasypiała grzecznie po kąpieli, spała do 1.00-2.00 i potem zaczynała bal, a porankowi rodzice za cholerę nie mogli dojść przyczyny tego stanu rzeczy. Podejrzewali ząbki... Ale dziecię, jak się budziło to nie płakało, więc raczej to nie to. Podejrzewali także głód - w końcu młoda ma 9kg i kawał z niej baby, której zwykłe matczyne mleko mogło nie starczać... Zaopatrzyli się więc w "kaszkę na dobranoc" (gotowa kaszeczka z jabłuszkami i koprem włoskim - Porankowa Mama sama by ją chętnie zjadła) i... Wczoraj wieczorem Porankowa Panienka po kąpieli dostała w rączki butlę z kaszką, piła i piła i piła, aż jej się oczka zamknęły. Powierciła się jeszcze chwilkę i zasnęła. Przespała nocne karmienie, przespała godzinę balowania, ogólnie rzecz biorąc przespała całą noc. Obudziła się koło 6.00, przyssała się do Porankowej Mamy i... zasnęła dalej. Kaszka wchodzi zatem na stałe do porankowego menu, Porankowa Mama kończy z koczowniczym trybem życia i może wreszcie życie się jakoś unormuje, bo dotąd było to życie w letargu.\nPorankowa Panienka stała się mięsożerem - w niedzielę skonsumowała dynię z indykiem i chyba jej smakowało... Wczoraj wprawdzie ją lekko otrząsnęło po pierwszej łyżeczce, ale skonsumowała danie do końca. W perspektywie mamy potrawkę z królika z ryżem i marchewkę z cielęciną. Schabowy za tydzień ;-D Alergii, póki co, nie zaobserwowano.\nPorankowa Mama obchodziła w niedzielę imieniny. Ogarnęła ją mania pieczenia, więc napiekła dobroci: ciasteczka owsiane i kruche, placek i babkę (ta ostatnia pieczona godzinę przed przyjściem gości okazała się być hitem dnia...) Goście zmietli wszystko... I dobrze, bo przynajmniej Porankowa Mama ma zrekompensowany bałagan panujący w domu. Dobrze też, że dzień wcześniej Porankowy Tata wpadł na genialny pomysł upieczenia bułek cebulowych, bo przynajmniej wieczorni goście mieli co jeść... No i dobrze, że w porankowej piwniczce z winami jest domowej roboty wino... A tak w ogóle, to jeśli ktoś będzie miał ochotę, to zapraszamy na imieniny - porankowy dom będzie otwarty każdego roku! No chyba, że nas sytuacja w kraju wkurzy do granic i chcąc ochronić dziecię wyjedziemy...\nPorankowa Mama zaczyna się mocno zastanawiać, czy dziecię nie dostanie rozdwojenia jaźni, bowiem spora część rodziny, mówiąc o młodej damie, używała imienia Wiktoria... No owszem, Porankowa Panienka ma dwa imiona, Elżbieta Wiktoria, ale na co dzień używa tego pierwszego. Ciekawe, czy ta część rodziny o tym wie. Ciekawe, czy w ogóle zanotowała w głowie, że w rodzinie jest Ela...\nporankowa rodzina powędrowała w sobotę do sklepu, a że zachciało jej się powędrować dalej niż zazwyczaj, znalazła się w okolicach stadionu piłkarskiego, gdzie odbywał się tego dnia mecz... Porankowa Mama z przerażeniem odkryła, że nieodzownym atrybutem kibica jest siatka z piwem. A jeżeli kibic liczy sobie mało wiosen, podąża na mecz z butelką coli lub napoju energizującego... Porankowa Mama podejrzewa, że większość mijanych osób może nawet nie mieć pojęcia, czy mecz się odbył i jaki był jego wynik... I aż strach pomyśleć, co się będzie działo podczas Euro 2012 (tak się składa, że porankowa rodzina będzie siłą rzeczy uczestniczyć w tym wydarzeniu oglądając stadion, ale nie samą murawę, z okna - oby tylko sztuczne ognie był ładne!)\nPorankowa Panienka odkryła nowy sposób przemieszczania się, który jej się bardzo podoba. Otóż, Porankowa Panienka chodzi... Trzymana za ręce przebiera nogami i idzie! Pominąć należy fakt, że jeszcze sama nie usiądzie z leżenia (choć z pozycji półleżącej tak, a posadzona siedzi), chwiejnie stoi samodzielnie i w ogóle jakaś taka wygodna jest, bo nie podejmuje wysiłku, by się ruszyć tylko czeka aż ją ktoś przemieści... Ot, królowa...\nA tak w ogóle, porankowa rodzina z radością wita na świecie lemurową Antosię! Oczami wyobraźni widzi już biegającą czeredę w składzie: lemurowa Tosia, przeciągowa Cela i porankowa Ela... Oj, będzie się działo!\nA na marginesie, Porankowa Mama odkrywa w sieci coraz to nowe blogi warte czytania. I tak sobie myśli i myśli, że chyba już wie, jakim tematem badań naukowych się zajmie (tak poza doktoratem, dla przyjemności lub też w perspektywie habilitacji, o ile takowa się utrzyma, bo jest pomysł, by ją znieść): rzecz będzie o roli pamiętników, dzienników i blogów w życiu młodzieży.\nżycie z perspektywy leżaczka-bujaczka\nW porankowym domu optymizm nadal fruwa w powietrzu. Szczególnie, że akurat zza okna dobiegają dźwięki granej na akordeonie piosenki "Speedy Gonzalez" (a Porankowa Mama się głowi skąd to i dlaczego...).\nWczorajsze spotkanie udało się wybornie, Porankowa Mama przywróciła w sobie równowagę psychiczną delektując się w miłym towarzystwie fenomenalną herbatą cynamonową z syropem cynamonowym (mrożona miętowa przegrała, jak w karcie objawiła się cynamonowa! dygresja: Porankowa Mama, wśród wielu swoich hopli ma również hopla herbacianego, o czym wiedzieć powinni ci, którzy planują przybycie do porankowego domu). Dziś zatem ma energię, by towarzyszyć córce w akrobacjach leżaczkowych...\nPorankowa Panienka otrzymała swego czasu w prezencie od Dziadków leżaczek-bujaczek marki Fisher Price (reklama zamierzona, bo produkt tego wart). Leżaczek to istne centrum rozrywki dla malucha do 18kg (co jest ważną informacją, bowiem to chyba jeden z nielicznych leżaczków dostępnych na rynku, którego producent wziął pod uwagę, że nie wszystkie dzieci są kruszynkami). Leżaczek wyposażony jest w pałąk z zabawkami, w tym jedna z nich to małpopodobna pozytywka, która gra, gdy się stwora pociągnie z ogon. Zabawki na pałąku są mocowane na rzepy, więc można właściwie umieścić na nim dowolny obiekt (np. sitko od wyciskacza do cytryn, lejek, woreczek... tak, Porankowa Panienka ma oryginalny gust). Do tego leżaczek posiada tzw. trzęsidupka (porankowy neologizm) - pod siedziskiem zamontowana jest płytka, która po naciśnięciu odpowiedniego guzika zaczyna wibrować delikatnie trzęsąc tylną częścią ciała delikwenta na leżaczku. Każde dziecię z radością siedziałoby na tym leżaczku. Każde, ale nie Porankowa Panienka... Porankowa Panienka woli oglądać leżaczek z innej perspektywy wykonując dziwne akrobacje (oczywiście przy pełnej asekuracji opiekuna, którym zazwyczaj jest Porankowa Mama). I tak, dzisiaj w repertuarze mamy:\nAkrobacja 1. siedząc na leżaczku należy podgiąć jedną nogę, wyciągnąć rękę nad głowę i odpychając się ową nogą próbować "dopaść" obrazek znajdujący się za głową. Uroku dodaje fakt, że w czasie wykonywania tej akrobacji Porankowa Panienka jest przypięta pasami bezpieczeństwa do leżaczka...\nAkrobacja 2. siedząc na leżaczku należy efektownie wyrzucić na podłogę dowolną rzecz znajdującą się w zasięgu ręki, a następnie przewiesić się głową poza burtę leżaczka i odepchnąć się nogą o burtę przeciwległą próbując tą rzecz podnieść wyciągniętymi rękoma.\nAkrobacja 3. siedząc na leżaczku należy donośnie powrzeszczeć lub teatralnie zakaszleć udając zadławienie się (co pozwoli przyciągnąć uwagę opiekuna, który zdesperowany weźmie siedzącego na ręce), następnie (będąc już na rękach) spojrzeć sentymentalnie na ów leżaczek, wygiąć się w jego stronę i wykonać nieoczekiwany skok w jego kierunku.\nAkrobacja 4. siedząc na leżaczku należy zgiąć się w pasie i próbować dosięgnąć ustami rzep znajdujący się na wysokości pępka.\nAkrobacja 5. stojąc przed leżaczkiem należy ugiąć nogi i odbić się od ziemi próbując doskoczyć do obrazka znajdującego się na zagłówku. Efektownym dodatkiem jest próba przeżucia w locie znajdujących się po drodze rzepów.\nAkrobacja 6. stojąc na leżaczku twarzą do zagłówka należy uczepić się jego górnej części i podskakując wydawać z siebie głośne okrzyki.\nJako że leżaczek ma możliwość zablokowania funkcji bujania się, służy też za siedzisko do karmienia. Porankowa Panienka zasiada w nim ubrana w gustowny śliniaczek i elegancko otwiera dwuzębną paszczę oczekując na załadowanie do niej pokarmu (tu należy podkreślić, że jak dotąd, Porankowa Panienka ani razu nie pluła jeszcze jedzeniem). Zazwyczaj karmienie przebiega bez komplikacji. Zdarza się jednak, że coś tak zainteresuje Porankową Panienkę, że nie zważając na zmierzającą w jej stronę łyżeczkę, wykonuje jedną z opisanych powyżej akrobacji. Tak było dzisiaj. W wyniku nieoczekiwanego wykonania akrobacji nr 2 nastąpiła równie nieoczekiwana kolizja łyżeczki zawierającej marchewkę i ziemniaczki z ramieniem Porankowej Panienki oraz kolizja miseczki zawierającej marchewkę i ziemniaczki z nogą, która odpychała się od burty leżaczka. Refleks Porankowej Mamy pozwolił uniknąć wyrzucenia posiłku na podłogę, ale zawartość łyżeczki efektownie rozprysnęła się na prawym oku Porankowej Panienki, co młodej damie bardzo się spodobało i błyskawicznie rozsmarowała papkę po całym prawym policzku a następnie wytarła rączki w ubranko i efektownie dokończyła przerwaną akrobację...\nTak, by opanować półroczną akrobatkę potrzeba dużo energii i cierpliwości.\nA wracając do leżaczka. Jak się okazuje, nie tylko porankowa rodzina odkryła jego uroki. Przeglądając internetowe albumy różnych maluchów, Porankowa Mama natknęła się już na cztery takie leżaczki... Pokolenie naszych rodziców miało szafy Kowalskiego, widocznie nasze pokolenie to pokolenie leżaczka-bujaczka Fisher Price.\nJakimś dziwnym trafem, optymistyczne nastawienie do życia i pozytywny stosunek Porankowej Mamy do świata są wprost proporcjonalne do jej zmęczenia. Ot, choćby dziś. Porankowa Mama prawie w ogóle nie spała, bo Porankowa Panienka budziła się co godzinę. Wprawdzie o 6.00, gdy zadzwonił budzik Porankowego Taty, juniorka została bez słowa przekazana w ręce ojca, a Porankowa Mama była bliska eksplozji, ale jak tylko godzinę później drzwi za Porankowym Tatą się zamknęły, Porankowa Mama postanowiła, że właśnie zaczyna się pierwszy dzień reszty jej życia i nie zamierza go zmarnować użalając się nad swoim losem, a tym bardziej wylewając swoje żale półrocznemu niemowlakowi (Porankowa Panienka kończy dziś pół roku! Przerażające, jak ten czas szybko leci!). W efekcie, Porankowa Mama ma dzisiaj wychodne o 17.30, bo umówiła się na ponoć rewelacyjną mrożoną herbatę miętową z dziewczynami z pewnego forum internetowego (do którego nomen omen zajrzała po raz pierwszy od bardzo dawna), opiekę nad dziecięciem przejmuje Porankowy Tata i powinno to wszystkim wyjść na dobre. A jeśli się uda pewien projekt, w którym Porankowa Mama być może weźmie udział, to może nawet coś dobrego zostanie zrobione dla reszty świata. Bo jak rzekł Porankowy Tata: jak Ty się już za coś zabierasz, to zazwyczaj wychodzi z tego coś dobrego dla innych.\nA dobry nastrój już się udzielił Porankowej Panience, która smacznie śpi od półtorej godziny (ba, od dwóch godzin) na tapczanie w swoim pokoju - Porankowa Mama boi się ją ruszyć, żeby czar słodkiego chrapania nie prysł. Niech mi ktoś jednak wyjaśni, dlaczego to dziecię śpi w dzień, a nie śpi w nocy?\nJeśli idzie o komentarze do bloga, to wczoraj dwa porankowe szwagro-braty bez najmniejszego kłopotu zamieściły swoje wpisy pod postami... Widocznie blog miał zły dzień.\nrozgoryczenia ciąg dalszy\nWłaśnie przeczytałam w pasku informacyjnym TVN24, że poszkodowani przez trąbę powietrzną otrzymają od rządu... po 6 tysięcy złotych... Przypominam, że rodziny ofiar wypadku pod Grenoble otrzymają ponad 100 tysięcy złotych... Cisną mnie się na usta bardzo niecenzuralne słowa. Baaaardzo niecenzuralne słowa! Zastanawiam się nad napisaniem listu z wyrazami oburzenia, który zaadresuję do braci rządzących... A biorąc pod uwagę stan psychofizyczny, w jakim się znajduję, jestem do tego zdolna.\nJeśli chodzi o mój stan psychifizyczny to powiem tak: Porankowa Panienka nie baczy na reguły rozwojowe i mając niecałe pół roku jest od trzech tygodni dumną posiadaczką dwóch zębów - dwóch dolnych jedynek. Jeśli zaś wierzyć wyczuciu Porankowego Taty, pozostałe zęby zazdroszczą owym jedynkom i są gotowe ujrzeć światło dzienne już niedługo. Co się zaś wiąże z powyższym, Porankowa Panienka ślini się jak serialowy Śliniak vel Fąfel, jest marudna jak nigdy dotąd, pożera swoje dłonie (gryzaczki nie przypadły jej do gustu), niechętnie je i ma ogromne trudności ze spaniem. Konsekwencją tego stanu rzeczy jest fakt, że Porankowa Mama źle sypia w nocy (o ile w ogóle o spaniu może być mowa), boleśnie doświadcza obecności dwóch zębów na swoim ciele i ogólnie jest rozdrażniona, nie ma ochoty nic robić (więc w domu robi się bałagan, który zdecydowanie jest sprzeczny z osobowością Porankowej Mamy i ją jeszcze bardziej drażni), a to wszystko w połączeniu z pogodą powoduje, że są takie chwile, gdy Porankowy Tata z Porankową Panienką muszą się ewakuować z domu. Ewakuacja ma na celu zachowanie ich przy życiu oraz odnowę psychiczną Porankowej Mamy, przy czym to pierwsze udaje się osiągnąć, podczas gdy to drugie, nie. Stan psychiczny Porankowej Mamy pozostawia zatem wieeeele do życzenia.\nrzecz o żałobie, na którą Porankowa Mama się nie zgadza\nWczoraj zdarzyła się tragedia: autokar z polskimi pielgrzymami miał wypadek w okolicach Grenoble we Francji. 26 osób nie żyje, wiele osób jest rannych, część z nich jest w stanie ciężkim. Wiadomość o wypadku podawana była w każdej stacji telewizyjnej, dziś znajduje się w każdej gazecie.\nWczoraj na miejsce tragedii pojechali nie tylko przedstawiciele Polski urzędujący we Francji. Wczoraj poleciał tam Prezydent. Zapalił znicz przy barierce, przez którą wypadł z trasy autokar. Rozmawiał z niektórymi poszkodowanymi i... oznajmił, że rodziny ofiar i poszkodowanych otrzymają pomoc tak psychologiczną, jak i pieniężną (czy ja dobrze widziałam kwotę, o której mowa???) oraz ogłosił żałobę narodową, która ma trwać do środy...\nStacje telewizyjne zmieniają swój program, dziennikarze ubrani są na czarno, na ekranie tak telewizora jak i komputera pojawiają się czarne wstążki, odwołano koncerty na sopockim molo, wystawione są księgi kondolencyjne...\nA ja, przysłuchując się temu w czasie, gdy biegam galopem między kuchnią i pokojem starając się opanować półroczną, ząbkującą córkę, mówię ogólnopolskiej żałobie narodowej z powodu wypadku pod Grenoble stanowcze NIE!\nNie zaprzeczam, wydarzyła się rzecz tragiczna, której można było zapobiec. Zginęli ludzie. Zarówno ja, jak i moja druga połowa, określana w niniejszym blogu, jako Porankowy Tata, łączymy się w bólu z ich rodzinami. Modlimy się za dusze zmarłych w tym wypadku, za powrót do zdrowia tych, którzy przeżyli, za ukojenie i spokój ducha ich rodzin. Przyglądając się jednak obecnej sytuacji, cholera nas bierze, bo:\nKażdego dnia w Polsce i na świecie umierają ludzie. Umierają z powodu starości, choroby, ale umierają także w wyniku wypadków komunikacyjnych, zabójstw, zdarzeń losowych... Umierają pojedynczo, ale zdarzają się też sytuacje, gdy jednorazowo ginie kilka osób. O ile mnie pamięć nie myli, niedawno był wypadek, w którym zginęły naraz 4 osoby. Czy rodziny osób, które giną każdego dnia otrzymują pomoc finansową od rządu? Czy ogłaszana jest z powodu ich śmierci żałoba narodowa? Nie. A dlaczego? Czy ich śmierć jest mniej ważna? A może wypadek pod Grenoble zasługuje na miano tragedii narodowej, bo zdarzył się poza granicami kraju?\nMój ojciec zwrócił mi dziś uwagę, że po wypadku w kopalni Halemba także była ogłoszona żałoba narodowa... Uważam jednak, że - na upartego - jest pewna różnica, bowiem to był wypadek podczas pracy wykonywanej na rzecz nas wszystkich. Mogę się ewentualnie zgodzić, że w takiej sytuacji ogłaszana jest żałoba narodowa (choć też mam, co do tego mieszane uczucia - nie , mam zdecydowanie mieszane uczucia i uważam, ze to lekkie przegięcie) - górnicy zginęli bowiem podczas swoistej służby (bardzo naciągany argument). Tragedia we Francji dotyczy zaś grupy pielgrzymów wracających do domu, to wypadek autokarowy, taki jak wiele innych wypadków, które zdarzają się każdego dnia...\nPoza tym, zadam trywialne pytanie: dlaczego rodziny ofiar spod Grenoble mają otrzymać pomoc finansową? Rozumiem pomoc w postaci samolotu rządowego, by bliscy mogli polecieć do Francji... Rozumiem pomoc w załatwieniu formalności związanych z przylotem ofiar do Polski. Ale ludzie kochani, 100 tysięcy złotych dla rodzin ofiar i rannych? Po chamsku się zapytam: za co? Za to, że pojechali na pielgrzymkę i wracając z niej zostali zabici przez błąd kogoś, kto z jakiegoś powodu ominął wszystkie znaki drogowe zakazujące wjazdu na tę drogę? Prędzej zrozumiałabym taki "gest", gdyby to była pielgrzymka jedynych żywicieli rodziny... 100 tysięcy złotych... Szanowni państwo rządzący, nie macie co robić z pieniędzmi? Z chęcią wam pokażę!\nEmocje biorą górę, więc wbrew swojemu postanowieniu, by utrzymać ten blog apolitycznym, podzielę się jedną myślą: mamy w perspektywie wcześniejsze wybory, prawda? Wstydźcie się wy, którzy rządzicie. Mogłam się spodziewać wszystkiego, ale wykorzystywanie tragedii ludzi w celu zdobycia przychylności narodu nie przeszło mi nawet przez myśl...\nA jeśli ktoś jeszcze nie rozumie, o co mi chodzi, niech się zapozna z poniższym:\nWikipedia.pl podaje: Żałoba narodowa - żałoba ogłaszana przez władze państwowe po śmierci wybitnej osobowości (najczęściej związanej z krajem jej ogłoszenia) lub z powodu wielkiej katastrofy. Może być ogłaszana na skutek tragicznych wydarzeń w kraju, w którym ją zarządzono, ale także jako rodzaj hołdu złożonego ofiarom podobnych zdarzeń (zamach, katastrofa naturalna lub inna) poza granicami państwa. (...). Podstawą prawną do wprowadzenia żałoby narodowej jest artykuł 11 ustawy z dnia 31 stycznia 1980 roku o godle, barwach i hymnie Rzeczypospolitej Polskiej. (...)\nŻałoba narodowa była w Polsce ogłoszona:\n12 maja 1935 - po śmierci Marszałka Józefa Piłsudskiego.\n4 - 18 października 1944 - po upadku powstania warszawskiego\n9 marca 1953 - po śmierci Józefa Stalina\n13 marca - 18 marca 1956 - po śmierci prezydenta Bolesława Bieruta\n8 sierpnia - 11 sierpnia 1964 - po śmierci przewodniczącego Rady Państwa Aleksandra Zawadzkiego\n28 maja - 31 maja 1981 - po śmierci prymasa Stefana Wyszyńskiego\n18 lipca 1997 - dla uczczenia pamięci ofiar powodzi tysiąclecia (55 ofiar śmiertelnych).\n12 - 14 września 2001 - w związku z zamachami na World Trade Center i Pentagon w Nowym Jorku i Waszyngtonie (2752 ofiary śmiertelne).\n12 - 13 marca 2004 - dla uczczenia pamięci ofiar zamachu w Madrycie (191 ofiar śmiertelnych).\n3 - 8 kwietnia 2005 - po śmierci papieża Jana Pawła II.\n29 stycznia - 1 lutego 2006 - dla uczczenia pamięci ofiar katastrofy budowlanej na Śląsku (65 ofiar śmiertelnych).\n23 - 25 listopada 2006 - dla uczczenia pamięci ofiar katastrofy górniczej w kopalni Halemba (23 ofiary śmiertelne).\nW świetle powyższego, żałoba narodowa po wypadku pod Grenoble (jak na to spojrzeć, to pozostałe żałoby ogłoszone po śmierci Jana Pawła II także) to już lekka przesada... Nie tylko według mnie...\nUff... Ulżyło mi trochę.\nI jeszcze raz podkreślam, nie deprecjonuję tragedii pod Grenoble.\na światłość wiekuista niechaj im świeci, na wieki wieków.\nrzecz o pieluchach\nKupa jest teraz modnym tematem, więc dziś o kupie, a raczej o pieluchach.\nW poniedziałek porankowa rodzina przeżyła kryzys pieluchowy. Upały spowodowały, że porankowi rodzice przestali być czujni i rano okazało się, że w domu są zaledwie trzy pieluchy. Ponieważ Porankowy Tata musiał wyjść do pracy, wizja zakupów była możliwa do zrealizowania dopiero wieczorem. Porankowa Mama odważnie zadecydowała więc, że po porannej drzemce odwiedzą z Porankową Panienką najbliższy sklep i dokonają zakupu małej paczki pieluch. Pomysł był odważny, bowiem obecnie Porankowa Mama nie jest w stanie wychodzić sama na spacery z wózkiem - porankowa rodzina czeka na inny wózek, który - dzięki uprzejmości kuzynki - ma być dostarczony niedługo i jest szansa, że do windy się zmieści... oby.... Wizja małych zakupów obejmowała więc wzięcie Porankowej Panienki na ręce i wybycie z domu bez wózka.\nPodczas gdy Porankowa Panienka smacznie drzemała, temperatura za oknem zaczęła osiągać niebezpieczny pułap 30 stopni w cieniu. Gdy Porankowa Panienka się obudziła, upał doskwierał już znacząco. Niestety, dziecięciu nie wytłumaczysz, że ma oszczędzać pieluchę i koło 11:00 rano obie porankowe panie zmuszone były się udać do sklepu.\nPorankowa Panienka została odpowiednio odziana, wysmarowana kremem z filtrem, otrzymała gustowne nakrycie głowy (które od razu próbowała zdjąć) i z pełnym podekscytowaniem ruszyła na zakupy do pobliskiego sklepu.\nWychodząc z bloku Porankowa Mama wysłuchała uwag zatroskanych sąsiadów, którzy starali się wybić jej z głowy wychodzenie z niemowlakiem na dwór... Tak, znowu wyszło na to, że jest nieodpowiedzialną matką... Przyzwyczaja się do tego.... Dzięki Bogu, rząd sklepów jest dosłownie żabi skok od porankowego bloku.\nW mgnieniu oka porankowe panie dotarły wpierw do apteki.\n- Dzień dobry, potrzebne nam są pieluchy dla tej młodej obywatelki. Jakie rodzaje ma pani w sprzedaży? - zagaiła Porankowa Mama, a Porankowa Panienka odpowiednio się uśmiechnęła prezentując jeden mały ząb.\n- Pieluchy? Niestety nie ma. - odpowiedziała zdziwiona (sic!) pani aptekarka.\n- Nie ma? A to dziwne... To poproszę Infacol, skoro już tu jesteśmy? (wyjaśnienie: Infacol to genialny środek na wzdęcia u niemowląt).\n- Infacolu też nie ma - powiedziała pani aptekarka, a Porankowa Mama już miała na końcu języka pytanie o to, co w takim razie jest w aptece, prócz wystawionych w witrynie produktów marki Durex... Powiedziała jednak: to dziękujemy i idziemy do konkurencji.\nPorankowe panie zawitały zatem do starego, socjalistycznego "samu" i od progu zapytały, czy można płacić kartą (ważna uwaga: Porankowa Mama miała tylko kartę kredytową przy sobie). Pani sprzedawczyni z dumą oznajmiła, że owszem, więc Porankowa Mama, ku uciesze dziecka, wzięła koszyk i udała się w kierunku stoiska kosmetycznego. Pieluch jednak nie znalazła i opuściła sklep dość szybko udając się drzwi obok do nowoczesnego "samu" znanej sieci o nazwie na L.\nJak się jednak okazało, pieluchy to towar luksusowy... Po dobrych 10 minutach, jedyne co Porankowa Mama znalazła, to podejrzanie wyglądające paczuszki z ledwo widocznym napisem "pieluszki dziecięce". W akcie desperacji chciała już je kupić, ale natknęła się na jedną otwartą paczuszkę i postanowiła obejrzeć produkt przed zakupem. To było genialne posunięcie, bowiem pieluchy okazały się być narzędziem tortury dla niemowlaka. Zwykła wata, czy coś w tym stylu, zapakowane w kawał folii... Nawet w chłodne dni odparzyłby delikatną pupę. Jak można coś takiego w ogóle produkować??? Będę świnia i podaję nazwę firmy: Aro. Antyreklama z premedytacją. Zdruzgotana i oburzona Porankowa Mama opuściła sklep. Porankowa Panienka także opuściła sklep, bo nie miała innego wyjścia.\nNiestety, więcej sklepów, w których można płacić kartą, w najbliższej okolicy nie ma, więc Porankowa Mama wróciła do domu i wykonała alarmowy telefon do Hetman-Dziadów z Łazarza, czyli rodziców. Przedstawiła sprawę i otrzymała zapewnienie, że pogotowie pieluszkowe przyjedzie w ciągu godziny.\nPo godzinie zadzwonił telefon... Hetman-Babcia (analogicznie do Hetman-Dziada powinna być Hetman-Baba, ale brzmi tragicznie) poinformowała, że obeszła całą okolicę i pieluch jak na złość nie było, dopiero gdzieś daleko dopadła ostatnie dwie paczki, które Hetman-Dziad wiezie. Dodała również, że pani w aptece zaoferowała, że może pieluchy zamówić i będą jutro...\nHetman-Dziad rzeczywiście przyjechał z dwoma paczuszkami pieluch - jedną znanej, wiodącej marki, która mimo że jest tragicznie droga, to zdecydowanie najlepsza i drugą, eksperymentalnie kupioną polską produkcją, która okazała się w sumie nie taka zła, ale porankowi rodzice kupować pieluch tej marki więcej nie będą. Porankowa Panienka mogła teraz zapełniać pieluchy do woli (co zresztą od razu uczyniła).\nWieczorem, jak się ochłodziło, porankowa rodzina udała sie na zakupy do dużego centrum handlowego i nabyła drogą kupna dużą paczkę pieluch kolejnej znanej marki (promocyjna cena i dobra reklama oraz kolorowe opakowanie, które zachwyciło Porankową Panienkę). Do tego wczoraj Porankowa Panienka otrzymała w prezencie kolejną dużą paczkę pieluch także znanej marki, więc teraz w porankowym domu jest magazyn pieluch, a Porankowa panienka może wybierać w kolorach i rozmiarach.\nUff, kryzys pieluchowy opanowany.\nA tak na marginesie, zastanawia mnie, co jest z tymi pieluchami? Dlaczego nie można ich kupić w normalnym sklepie?\nNiektórzy mają dobrze i należy im się ekwiwalent za wakacje pod gruszą. Porankowa Mama do takowych należy. Niestety, czas wypełniania wniosków o przyznanie pieniędzy przypadł w okresie jej urlopu macierzyńskiego, więc Porankowej Mamie ekwiwalent śmignął koło nosa - tak się przynajmniej wydawało. Wydawało, bo jak się w sumie okazało, wakacje pod gruszą należą się każdemu zorientowanemu, o ile wykaże się sprytem. Porankowa Mama sprytem się wykazała i udała się do Rektoratu, by wypełnić wniosek. No i się zaczęło, jak na filmie o Asterixie i Obelixie...\nWiedziona intuicją Porankowa Mama wczłapała na wysokie trzecie piętro Rektoratu. Kluczyła kilka chwil po pokojach i w końcu zapytała tubylca, gdzie jest dział socjalny, bo do takowego kazano jej iść. Okazało się, że dział socjalny jest na parterze, tuż przy kasie. Poczłapała zatem na dół z wysokiego piętra trzeciego i przybyła do pokoju przy kasie. Tam uprzejmie acz stanowczo wyjaśniła cel swego przybycia, a miła pani, choć trochę ospała, kazała pobrać wniosek z półeczki. Porankowa Mama znalazła potrzebny druk i wypełniła. Zaniosła go ospałej pani, a ta, uprzejmie acz stanowczo stwierdziła, że teraz to trzeba zanieść do działu płac i do działu kadrowego, bo tam muszą przybić odpowiednie pieczątki. A że Porankowa Mama przychodzi po terminie to musi sobie te pieczątki załatwić w tych działach sama...\nZ wypełnionym wnioskiem Porankowa Mama poczłapała na wysokie piętro drugie do działu kadrowego. Tam kolejna ospała pani spojrzała, wklepała w komputer kilka liter, spojrzała po raz wtóry, przybiła pieczątkę i postawiła parafkę. Gadała przy tym cały czas przez telefon, więc Porankowa Mama sama wydedukowała, że wniosek można zabrać.\nNastępnie Porankowa Mama wczłapała na wysokie piętro trzecie, gdzie wcześniej pytany o drogę tubylec zdziwiony, że ją widzi, zaczął powtórnie wyjaśniać, gdzie jest dział socjalny, a Porankowa Mama z kolei, wyjaśniła mu, że już tam była. W odpowiednim pokoju przybito odpowiednią pieczątkę i kazano zanieść wniosek do... działu socjalnego na parterze przy kasie.\nPorankowa Mama poczłapała z wysokiego piętra trzeciego na parter, tam zastukała do działu socjalnego i wręczyła ospałej pani opieczętowany wniosek. Ospała pani zdziwiła się, wpisała na wniosku dwie kwoty (Porankowej Panience też się wakacje pod gruszą należą), zsumowała je, przystawiła pieczątkę i... kazała zanieść do działu płac na wysokie trzecie piętro.\nPorankowa Mama odwróciła się zatem na pięcie, stanęła przed wielkimi schodami i po raz kolejny poczłapała na wysokie trzecie piętro, z tą różnicą, że tym razem, musiała zrobić kilka przystanków po drodze, by zaczerpnąć powietrza.\nW odpowiednim pokoju wręczyła odpowiednio opieczętowany odpowiedni wniosek odpowiedniej pani i nieśmiało zapytała, kiedy można się spodziewać wpłynięcia ekwiwalentu na konto. Odpowiednia pani z odpowiednią miną stwierdziła, że tak jak dla wszystkich doktorantów, pieniądze będą na koncie 1 sierpnia.\nNo to się pytam, po cholerę wnioski był do wypełniania w maju? Odpowiedzi nie otrzymano...\nI po cholerę w ogóle trzeba wypełniać wniosek, skoro ekwiwalent należy się wszystkim? Odpowiedź w domyśle: bo się widocznie wszystkim należy, ale niektórym należy bardziej... Niektórym, czyli tym sprytnym...\nA że porankowa rodzina spędza wakacje na działce Hetman-Dziadów z Łazarza i wcale nie pod gruszą tylko pod winogronem, ekwiwalent przeznaczony zostanie na gruszki w słoiczkach dla Porankowej Panienki - tak, żeby tym gruszkom stało się za dość (a za resztę pieniędzy porankowa rodzina kupi chyba fotele do "salonu", wcale nie w kolorze gruszkowym tylko czerwonym).\nA na marginesie: winda znów ma humory. Tym razem jednak, porankowi rodzice po burzliwej dyskusji z gospodarzami domu (w liczbie mnogiej, ale to inna historia) zaczęli spisywać daty i godziny windowych fochów i w sierpniu sporządzą odpowiednią notę protestacyjną...\nPonieważ Porankowy Tata ma wolny tydzień, Porankowa Mama nie ma chwili dla siebie... Taka kolej losu - tata i córka bawią się radośnie, a mama po nich sprząta i pilnuje, by dom się nie rozpadł...\nW ekspresowym skrócie zatem: od soboty Porankowa Panienka żyje w erze słoiczkowej i o dziwo, zachowuje się tak, jakby wcale nie było to dla niej nic nowego. Bez problemu je z łyżeczki i pije z kubeczka. Wprawdzie przeżyła szok przy pierwszym kęsie marchewki Gerbera, ale trwał on tylko chwilę i od razu załapała, o co biega (załapała dosłownie, bo wpierw złapała marchewkę w łapkę). W menu mamy więc jak dotąd: marchewkę, sok jabłkowy i sok z winogron z melisą i rumiankiem, skórki od chleba i herbatki Hipp. W kolejce czekają kolejne słoiczki, kaszki i soczki. Pychota! Serio!\nTeraz w porankowym domu rządzi Porankowa Pani Prezes! (to tak nawiązując do reklam tv...)\nNiniejszy post dedykuję tym, którzy myślą, że porankowa rzeczywistość to sielanka.\nPorankowa Panienka od wczoraj dostaje małpiego rozumu. O ile jednak wczoraj można było ją uspokoić klepaniem w klawiaturę, o tyle dziś nie uspokajało jej nic.\nObudziła się ok. 2:00 w nocy. Została nakarmiona, przy czym Porankowej Mamie już coś nie pasowało, bo za bardzo się dziecię podczas karmienia rzucało. O 2:30 została odłożona do łóżeczka. Dziesięć minut później zaczęła marudzić i otworzyła oczy. Nie chciała leżeć w łóżeczku, nie chciała słuchać karuzelki, nie chciała być noszona na rękach... Porankowa Mama walczyła z nią do 4:00. Wtedy się poddała i poszła obudzić Porankowego Tatę. Ponieważ kilka razy udawało mu się szybko uśpić córkę, gdy ta wojowała w nocy, dziarsko wstał i optymistycznie podszedł do zagadnienia. Walczył z młodą pół godziny, po czym się poddał. Przy wrzasku dziecka został oddelegowany do łóżka, bo miał przed sobą ciężki i pracowity dzień, a na plac boju znowu wkroczyła Porankowa Mama. Porankowa Panienka została ponownie nakarmiona - jadła zawzięcie, więc wszystko wskazywało na to, że jest głodna. Potem zaczęła znów tańczyć break-dance'a. Jakimś cudem, po długim czasie kołysania na rękach, zasnęła ok. 5:30...\nObudziłą się ok. 9:00 w dobrym humorze. Jednak po godzinie zaczęła marudzić. Nie interesowały jej zabawki ani sprzęty domowe. Po kolejnej godzinie zaczęła ziewać i marudzić jeszcze bardziej. Próby odłożenia do łóżeczka kończyły się wrzaskiem. Minęła kolejna godzina - dziecię zaczęło wyć - uspokajało ją tylko siedzienie w ciemnej łazience przed lustrem. Jakakolwiek próba opuszenia łazienki wiązała się z uruchomieniem trybu płaczliwego. Nagle jej przeszło - i zmęczenie i płacz. Porankowa Mama postanowiła się z nią pobawić na macie edukacyjnej. Chwilę się udało i nagle... Porankowa Panienka zaczęła przeraźliwie się drzeć - zupełnie jakby ją coś bolało. Po kwadransie płaczu i braku jakiegokolwiek sposobu pozbycia się go, Porankowa Mama rozważała zatelefonowanie do Porankowego Taty (który dziś jest cały dzień poza domem, bo złapał okazję, by dorobić i remontuje gdzieś kuchnię...). Doszła do wniosku, że ten i tak nic nie pomoże. Rozważała zatem zatelefonowanie po Teściową - doszła do wniosku, że Teściowa tym bardziej nie pomoże, bo zna wnuczkę tylko pobieżnie i nigdy się nią nie zajmowała. Zdesperowana, Porankowa Mama zdecydowała zaaplikować młodej Viburcol - homeopatyczny środek uspokajający. Chyba zadziałał po godzinie, bo dziecko podstępnie udało się uśpić... na 20 minut...\nPorankowa Panienka obudziła się z uśmiechem na ustach i cały cyrk zaczął się od nowa. W sumie, w ciągu dnia spała łącznie godzinę (3x20 minut). Aż dziw bierze, że Porankowa Mama w ogóle coś zjadła - gdyby nie resztki w lodówce i mikofalówka, pewnie żywiłaby się bananami i ciasteczkami z puszki.\nO 19:00 Porankowa Panienka została wykąpana - godzinę wcześniej niż zwykle, bo była już tragicznie zmęczona, a jeśli by zasnęła to potem głupio by ją było budzić na kąpiel (i podkreślam: dziecka nie da się umyć przez sen chusteczkami odświeżającymi lub wacikiem z wodą, a porankowa rodzina nie uznaje opcji: dzisiaj nie myjemy). Licząc w duchu, że mała zaśnie przy karmieniu po kąpieli, Porankowa Mama dziarsko zabrała się do dzieła. Córka została wykąpana, nakarmiona i... nie spała nadal. Porankowa Mama ze łzami w oczach wyłożyła dziecku, co o tym myśli. Im dłużej gadała, tym bardziej dziecię szczerzyło bezzębne dziąsła...\nGodzinę była noszona na rękach. Z wrzaskiem odłożona do łóżeczka. Porankowa Mama poszła podgrzać butelkę z herbatką uspokajającą i jak wróciła dziecko miało już odlot i w ciągu kilku minut samo zamknęło oczy. Śpi od kwadransa... Porankowa Mama jest wykończona, roztrzęsiona, nerwy ma na włosku, a jutro przezcież wraca do pracy i musi być w miarę w dobrym stanie... Od 9:45 ma zajęcia z dwoma grupami studentów, a potem na 15:00 musi wrócić na wykłady z filozofii... Dyżur całodniowy przy Porankowej Panience ma jutro Porankowy Tata. I pewnie jak na złość, Porankowa Panienka będzie jutro w rewelacyjnym humorze...\nrzecz o imieninach\nPorankowa Panienka obchodziła dziś pierwsze w swoim życiu imieniny. Rano porankowi rodzice złożyli jej życzenia i wręczyli prezent. Popołudniu przyszli Hetman-Dziady z Łazarza i Prababcia. Był domowe ciasteczka, keks (który jakimś cudem uchował się w zamrażarce jeszcze od świąt - po rozmrożeniu okazał się przepyszny!), kawa, herbata... Porankowy Tata wprawdzie musiał być w pracy, ale co tam - obiecał, że od soboty bierze tydzień urlopu, więc wynagrodzi tą stratę. Był prezenty. Porankowa Panienka wzbogaciła się m.in. o nocnik z pozytywką, podgrzewacz do butelek, buteleczki z soczkami, które już niedługo będzie mogła pić i zabawki. Imieniny pełną gębą. Tak, ale Porankowa Mama nie byłaby sobą, gdyby fakt ten nie zmusił jej do refleksji. Dziś więc subiektywna rzecz o imieninach i ich obchodzeniu.\nZacznijmy od uchylenia rąbka tajemnicy i wyjawienia, że Porankowa Panienka ma na imię Elżbieta Wiktoria (dlaczego akurat te imiona? O tym przy okazji) i obchodzi imieniny 4 lipca, co nie jest pomyłką. A mowa o pomyłce dlatego, że popołudniu zadzwoniła do Porankowej Mamy Teściowa i uprzejmie zapytała, z jakiego kalendarza porankowi rodzice zaczerpnęli informację, że 4 lipca obchodzone są imieniny Elżbiety... Problem w tym, że w jej kalendarzu Elżbieta obchodzi imieniny 8 lipca - sprawdzała też w innych miejscach, ale żadne z nich nie wspomina nic o 4 lipca... Porankowa Mama zwątpiła, bo w jej kalendarzu jak byk stoi napisane pod dzisiejszą datą: Elżbiety, Malwiny, Teodora. Ale to nie kalendarz Porankowej Mamy jest źródłem informacji o imieninach Porankowej Panienki. Spieszymy zatem wyjaśnić, co następuje:\nTak się składa, że porankowa rodzina jest rodziną katolicką (tłumaczenie dla ludu: porankowa rodzina jest z gatunku "wierzący-praktykujący", taaaaa... bez komentarza) i uważa, że każdy powinien mieć swojego patrona w osobie jakiegoś świętego. Porankowa rodzina uważa także, że imieniny obchodzi się nie wedle zasady: pierwsze imieniny po urodzinach (bo wtedy Porankowa Panienka miałaby swoje święto 20 lutego - patrz Wiki), lecz obchodzi się je w dniu wyznaczonym na święto danego świętego patrona. A patrona nie dobiera się tak przez przypadek. Porankowi rodzice długo studiowali informacje o świętych Elżbietach (a jest ich kilka) i uznali, że najbardziej odpowiednią na patronkę ich córki będzie św. Elżbieta Portugalska, nazywana "aniołem pokoju", której wspomnienie wyznaczono w kościele właśnie na dzień 4 lipca - w rocznicę jej śmierci w 1336 roku. I ot cała tajemnica imienin Porankowej Panienki, które z całą pewnością obchodzone były dzisiaj.\nPorankowi rodzice z żalem obserwują, że zanika tradycja obchodzenia imienin. Jak już, ludzie hucznie obchodzą urodziny - z tortem, świeczkami i obowiązkowym morzem alkoholu... Imieniny stają się coraz bardziej zapomniane - kto pamięta, kiedy imieniny ma jego przyjaciel? Kto wtedy dzwoni do niego, by pokazać, że jest i pamięta? Ostatnio nawet porankowa rodzina ominęła kilka ważnych dat, nad czym bardzo ubolewa...\nW porankowych rodzinach pochodzenia (tłumaczenie dla niewtajemniczonych: rodzina pochodzenia to ta rodzina, w której się ktoś wychował, w tym przypadku zatem są to rodzina Porankowego Taty i rodzina Porankowej Mamy) imieniny były zawsze okazją do spotkania się całej rodziny, a nawet przyjaciół i znajomych. Nie chodzi tu o jakieś wystawne przyjęcia, lecz o zwykłą tzw. kawę. Z czasem jednak, każdy stawał się coraz bardziej zabiegany, rodzina się powiększała i czar rodzinnych/przyjacielskich spotkań pryskał. Doszło nawet do tego, że sugeruje się zaprzestanie wyprawiania imienin... A przecież to takie miłe święto. Chyba ostatnie nieskomercjalizowane święto (bo nawet urodziny są już na sprzedaż i do kupienia...)\nNie chodzi o prezenty, nie chodzi o tony placków - chodzi o pamięć. I nie o pamięć o tym, że x lat temu ktoś się urodził, ale o pamięć o tej osobie, o jej imieniu, pamięć o świętym patronie, który czuwa i towarzyszy tej osobie w codzienności. Imieniny to okazja do spotkania się z osobą, która je obchodzi, do powiedzenia: pamiętam o tobie, cieszę się, że jeteś tym, kim jesteś! Jeśli nie można przyjść osobiście to zawsze można zadzwonić, wysłać maila, sms...\nI nawet dla takiego małego szkraba, jakim jest Porankowa Panienka warto imieniny "wyprawiać", warto je obchodzić. I nie uważamy, że szkoda wydawać pieniądze na przygotowanie kawy - akurat kawa to coś, co w porankowym domu czeka zawsze na każdego gościa, który zawita, zapowiedziany czy nie.\nWczoraj imieniny obchodził porankowy przyjaciel. W odpowiedzi na sms z życzeniami, by był szczęśliwy, odpisał: już sam fakt, że ktoś pamięta, daje szczęście.\n▼ lipca 2007 (10)\nrzecz o żałobie, na którą Porankowa Mama się nie z...


Antarktyda. Głęboko pod lodem odkryto nieznane formy życia. WIDEO - Wiadomości\nNieznane formy życia odkryte głęboko pod lodem na Antarktydzie\nfot. British Antarctic Survey\nPo przewierceniu się 900 metrów przez lodowiec Filchner-Ronne na Antarktydzie naukowcy odkryli nieznane dotąd formy życia. – To przykład zupełnie przypadkowego odkrycia, które może nasze pojęcie o życiu w oceanach pchnąć w zupełnie nowym kierunku – komentuje dr Huw Griffiths z British Antarctic Survey.\nOdkrycia dokonano po przewierceniu się 900 metrów przez lodowiec szelfowy Filchner-Ronne na południowo-wschodnim obszarze Morza Weddela w odległości 260 km od otwartych wód oceanu. Wpuszczona tam kamera natknęła się na szereg zwierząt przypominających gąbki morskie. Żyją one w kompletnych ciemnościach w temperaturze -2,2 stopnia Celsjusza. Naukowcy zastanawiają się, skąd tam się wzięły i czym się żywią.\n– To przykład zupełnie przypadkowego odkrycia, które może nasze pojęcie o życiu w oceanach pchnąć w zupełnie nowym kierunku. Poza tym to odkrycie pokazuje, jak bardzo wyspecjalizowane i zaadaptowane do zamrożonego świata może stać się owo życie – mówi biogeograf dr Huw Griffiths z British Antarctic Survey.\nNieznane formy życia pod Antarktydą. „Skąd się tam wzięły?”\nWedług naukowca, odkrycie na Antarktydzie przynosi więcej pytań niż odpowiedzi. – Dobrze byłoby wiedzieć, od jak dawna tam są i jak często te głazy na dnie pokryte są żywymi organizmami. Także to, czy są to te same gatunki które spotykamy poza obszarem lodowców szelfowych, czy nowe. Ostatecznie, co stałoby się z tymi organizmami, gdyby lodowa pokrywa nad ich głowami przestała istnieć – zauważa Huw Griffiths.\nTajemnicza galareta w polskim lesie. Przyrodnicy nie wiedzą, co to jest\nŚmiertelny grzyb wywoła kolejną pandemię? Naukowcy ostrzegają\nDotychczasowe badania wskazują, że im dalej od otwartych wód oceanów i światła słonecznego tym życie morskie mocniej ubożeje. Odkrycie na Antarktydzie to pierwszy przykład organizmów pokrywających głaz głęboko pod szelfowym lodowcem.\n- Żeby poznać lepiej te organizmy musimy znaleźć sposób, by dostać się ze sprzętem w ich bezpośrednie otoczenie. A to oznacza zejście 900 metrów pod lód, 260 km od naszych statków, na których mamy laboratoria. Najpierw musimy więc wymyślić jakiś nowy sposób badania takiego miejsca, a dopiero potem szukać odpowiedzi na nasze pytania – wyjaśnia dr Huw Griffiths.\nRadioZET.pl/ National Geographic/ The Guardian\nSejm przyjął "pakiet wolności akademickiej". Szykują się zmiany na uczelniach