We Love One Direction :): 2013\nAutor: I Love One Direction o 08:11 1 komentarz:\nUrodzinki Lux ;D\nHej kto pamięta że Lux ma dzisiaj urodzinki? Dziewczynka kończy dzisiaj 2 latka :)\nWSZYSTKIEGO NAJLEPSZEGO LUX !!!\nSPEŁNIENIA MARZEN NO I DUŻO PREZENTÓW ;* xD\nAutor: I Love One Direction o 13:32 Brak komentarzy:\nOpowiadanie o One Direction Rozdział 27\nLouis , Zayn i Liam właśnie szukali swoich dziewczyn , gdy nagle zauważyli je siedzące na ławce i rozmawiające z jakimś obcym dla nich mężczyzną . Podeszli bliżej , aby usłyszeć i zobaczyć , o czym rozmawiają . Stanęli obok niewielkiej budki z warzywami . Wychylili bezszelestnie swoje głowy zza budki i myśleli , jakie intencje może mieć mężczyzna .\n-Widziałem wasze filmiki . - oznajmił z uśmiechem . Swoim ubraniem przypominał rapera .\n-Cieszymy się . - odparła zadowolona Caroline .\n-Słuchajcie , mam dla was pewną ofertę . Nie do odrzucenia . - mówił . Chłopcy podeszli bliżej , w ogóle niezauważeni przez swoje dziewczyny .\n-Słuchamy . - sapnęła Rica nie spuszczając wzroku z rapera .\n-Kończę właśnie pracę nad tekstem do mojej nowej piosenki . Problem w tym , że potrzebuję dziewczyn , które mogą zaśpiewać refren , ale nie umiem ich znaleźć . Pomyślałem sobie teraz o was . - tłumaczył . Caroline i Rica spojrzały na siebie .\n-Co on im tam mówi .? Że co chce .? - dopytywał zdziwiony Louis .\n-Że chce ich zaprosić do współpracy . - odpowiedział Liam .\n-Więc zgadzacie się czy nie .? - zapytał zadowolony mężczyzna .\n-JASNE , ŻE TAK .! - krzyknęły razem Caroline i Rica .\n-Ale dobrze by było , gdybyście załatwiły jeszcze trzecią dziewczynę . Im więcej tym lepiej .\n-Może Rose .? - zasugerowała Caroline . Ukochana Liam'a popatrzała na swoją przyjaciółkę zdziwiona .\n-No coś ty … Ja .? Niee …\n-Oh daj spokój Rose .! Masz genialny głos , świetnie się nadasz .! Nie daj się prosić . - namawiała Rica .\n-Masz zgrabne ciało , jesteś urocza . Może coś dla nas zaśpiewasz .? - zaproponował raper . Liam wytrzeszczył oczy .\n-CO ON JEJ TAM POWIEDZIAŁ .?! - zbulwersował się .\n-Liam spokojnie …\n-Zayn , jak ja mam być spokojny , kiedy jakiś facet prawi TAKIE komplementy MOJEJ dziewczynie .?!\n-Ha ha ha .! Jesteś taki zabawny kiedy się złościsz .! - zaśmiał się Louis . Payne szturchnął go w ramię i kazał być cicho , aby móc dalej przysłuchiwać cię rozmowie .\n-Nie chcę teraz śpiewać . Jeszcze zrobię jakiś fałsz i ..\n-ŚPIEWAJ .! - krzyknęły równo Caroline i Rica . Rose nie miała innego wyjścia – musiała zaśpiewać . ( Zaśpiewała to)\nPo skończonym występie dziewczyny , Rica , Caroline i raper zaczęli bić brawa . Liam stał zdziwiony , bo nigdy nie słyszał jak jego dziewczyna śpiewa .\n-Hm … sądzę , że Rose potrafi śpiewać . - powiedział Louis .\n-No co ty nie powiesz . - sapnął Zayn . Chłopcy wyszli zza budki i podeszli do swoich dziewczyn.\n-Oo .. hej chłopcy . - przywitała się Rose .\n-Cześć . Nie wiedziałem , że śpiewasz . - mówiąc to Liam pocałował swoją dziewczynę . Raper popatrzał na chłopaków .\n-A pan jest … ? - zapytał Louis .\n-Wybaczcie , nie przedstawiłem się . Jestem ukraińskim raperem , nazywam się VovaZi'Lvova . Wy jesteście na pewno chłopakami tych dziewczyn .\n-Yhym . - powiedział Zayn .\n-Proponujesz naszym dziewczynom współpracę czy coś w tym stylu .? - zapytał Liam .\n-Tak . Proponuję im udział w mojej piosence . Rica i Caroline się już zgodziły .\n-Zgodziłyście się .? - zapytał zaszokowany Zayn .\n-Tak . Miałyśmy się nie zgadzać .?\n-Erica , Zayn nic takiego nie powiedział . - zasugerował Louis .\n-To jak Rose , bierzesz z nami udział w tym teledysku i zaśpiewasz z nami .? Czy mamy sobie znaleźć kogoś innego .? - dopytywała Caroline .\n-Wezmę w nim udział . - odpowiedziała z uśmiechem . Liam , Zayn i Louis popatrzeli na siebie.\n-Świetnie .! W takim razie ja zwołuję ekipę i od jutra ruszają zdjęcia . Niech jedna z was da mi swój numer . Skontaktuję się z wami jeszcze dzisiaj . - powiedział Vova . Rose dała mu swój numer telefonu .\n-Jest wieczór , o której masz zamiar dzwonić .? - zapytał Zayn .\n-Choćby za godzinę . Przecież one nie idą jeszcze spać .\n-Właśnie . Chłopcy wyluzujcie . - powiedziała Rica . Vova pożegnał się z wszystkimi i poszedł . Szóstka przyjaciół udała się w stronę hotelu..\nNastępnego dnia Monica i Emily ubrały się ( Monica - http://www.polyvore.com/cgi/set?id=80408615&.locale=pl Emily - http://www.polyvore.com/cgi/set?id=80410587&.locale=pl) i poszły na miasto . Gdy tylko otwarły drzwi hotelowe , przywitał ich tłum paparazii .\n-Jesteście dziewczynami One Direction .? Co robią teraz chłopcy .? Dokąd się wybieracie .? Czy byłyście na wczorajszym koncercie .? - pytali reporterzy , jeden przez drugiego . Przyjaciółki spoglądały na nich z zażenowaniem .\n-Dajcie nam spokój . - powiedziała Emily .\n-Chcemy iść w spokoju do sklepu ,a wy nam to utrudniacie . - dodała oburzona Monica . Nagle podbiegł Paul , który kazał rozejść się fotoreporterom .\n-Możecie iść . - powiedział z uśmiechem . Dziewczyny podziękowały i poszły na miasto .\nTymczasem Rose obudził telefon . Zaspana spojrzała na wyświetlacz . Nie znała tego numeru , ale domyśliła się , że mógł dzwonić raper , z którym wczoraj rozmawiała razem ze swoimi przyjaciółkami .\n-Halo .? - zapytała nieco ogarnięta już Rose .\n-To ja Vova . Obudziłem cię .?\n-Tak , ale nic się nie stało .\n-Przepraszam . Dzwonię , bo mam dla was wieści . Mogłabyś przekazać to swoim przyjaciółkom .?\n-Jasne , że tak .\n-Rozmawiałem ze swoją ekipą . Kręcenie teledysku możemy zacząć już dzisiaj . Ale najpierw musimy zrobić zdjęcia do tego klipu . Tak więc, spakujcie się już i tak za godzinkę po was przyjadę . Im wcześniej zaczniemy , tym wcześniej skończymy .\n-Dobrze , postaramy się być gotowe .\nW takim razie do zobaczenia . - powiedział Vova i rozłączył się . Rose wstała i ubrała się\n( http://www.polyvore.com/cgi/set?id=80536050&.locale=pl ) po cichu .\nNie chciała budzić Liam'a , więc wyszła z pokoju . W hotelowym korytarzu spotkała swoje przyjaciółki , Ricę i Caroline (Caroline - http://www.polyvore.com/takie_tam_xd/set?id=80171994 Rica- http://allani.pl/zestaw/698436) . Przywitały się tradycyjnym buziakiem w policzko .\n-Słuchajcie , dzwonił ten … Vova .\n-No i co powiedział .? - zapytała Caroline dając włosy na lewą stronę głowy .\n-Prosił , żebyśmy już dzisiaj przyjechały . Im wcześniej zaczniemy zdjęcia i nagrywanie , tym szybciej skończymy . - mówiła Rose . Przyjaciółki spojrzały się na siebie .\n-No okay , ale nie możemy zostawić tutaj chłopaków . Co oni sobie o nas pomyślą .? - mówiła przejęta Erica .\n-Coś trzeba wymyślić . - oświadczyła Caroline .\n-Najlepsza będzie rozmowa . Szczera rozmowa z nimi na ten temat . A tak poza tym to do godziny mamy być gotowe . Więc może teraz wróćmy do pokojów , spakujmy się i spotkamy się z chłopakami u mnie i Liam'a . Co wy na to .?\n-Dobrze . Skoro to ma być jedno z nielicznych wyjść z tej sytuacji to tak zróbmy . - powiedziała Rica i wszystkie się rozeszły .\nPo 15 minutach wszyscy spotkali się w pokoju Rose i Liam'a .\nCaroline , Zayn , Erica i Louis usiedli na łóżku .\n-Możecie w końcu powiedzieć po co się pakowałyście i po co nas tu przyprowadziłyście .? - zapytał nerwowo Zayn .\n-Spokojnie . Pamiętacie tego rapera , który wczoraj z nami rozmawiał .?\n-Tak Caroline , pamiętamy . - odparł Louis .\n-No więc … dzisiaj wyjeżdżamy na zdjęcia i nagrywanie . - zakomunikowała Rose .Chłopcy popatrzeli się na siebie .\n-CO .!? - krzyknął z niedowierzaniem Liam .\n-Nie denerwujcie się . Wszystko będzie dobrze . - zapewniała Caroline .\n-Właśnie . Nic nam się nie stanie . To jest tylko kręcenie teledysku . - mówiła z przekonaniem Rica.\n-Chwila , chwila . No i kiedy macie zamiar wracać .?\n-Louis nie wiemy . - odparła ze zmęczeniem Rose .\n-Tak czy siak nie pytamy się was o pozwolenie , tylko komunikujemy , że wyjeżdżamy , aby nakręcić teledysk . Czy wam się to podoba czy nie ! - protestowała Caroline .\n-Ona ma rację . To tak jakbyśmy nie pozwalały wam nagrywać teledysków . Zobaczcie , już po nas przyjechali . Idziemy . Miłego koncertowania . - powiedziała Rica i razem z przyjaciółkami i bagażami , wyszły obrażone z pokoju .\nMinęło kilka godzin . Emily i Harry siedzieli w swoim hotelowym pokoju . Harry odłożył latopa i przybliżył się nieco do swojej dziewczyny . Emily popatrzała na niego z boku .\n-A ty co robisz .?\n-Nic , nic Mily . - odparł Styles. Emily schowała do szafki swoją MP3 . Para zaczęła obdarowywać się pocałunkami . Hazza zdjął delikatnie bluzkę z Emily . Nagle dziewczyna go odepchnęła .\n-Co jest .? Co się stało .? - dopytywał Styles .\n-Chcesz to ze mną zrobić .\n-Chcę . Coś w tym złego .?\n-Tak Haroldzie . Nie jestem na to gotowa , a ty nawet nie raczyłeś mnie zapytać , co o tym sądzę . Nie myślisz , że to trochę nie fair .? - oburzała się nastolatka i w nerwach zakładała bluzkę . Harry spoglądał na nią .\n-Nie jesteś gotowa czy może raczej nie chcesz .? - to pytanie przeszyło całe ciało Mily . Zamarła . Nie wiedziała co odpowiedzieć .\n-Czuję się nieco zaskoczona twoim pytaniem .\n-Tak też sądziłem . No to jak w końcu jest .?\n-Dobra . Będę szczera .\n-Na to czekam od ładnych dwóch minut .\n-Nigdy tego nie robiłam . Jestem dziewicą . I nie chcę tego robić teraz . - mówiła . Styles zrobił duże oczy .\n-Jak to .!?\n-Tak to .\n-Hm … Proszę , zrób to ze mną . Będę delikatny jak pupa niemowlęcia .\n-A daj mi spokój .! Pewnie , jeszcze będę tracić cnotę w hotelowym pokoju .! - zbulwersowała się .\n-Ale co w tym złego .?\n-To , że nie potrafisz zrozumieć faktu , iż NIE CHCĘ TEGO TERAZ ROBIĆ .! - po tych słowach zdenerwowana wyszła z pokoju.\nMinęły dwa dni . Zayn obudził się wcześnie rano , a bynajmniej tak mu się zdawało . Włączył laptopa i wszedł na internet . Nagle zobaczył artykuł dotyczący ich dziewczyn :\n„ERICA I CAROLINE ROONEY ORAZ ROSE WEST NA PLANIE TELEDYSKU !\nW sieci krąży filmik zrobiony na planie teledysku do piosenki ukraińskiego rapera , VovaZiL'Vova , oraz dziewczyn chłopaków z One Direction . Piosenka będzie nosiła tytuł „Sexualna” i będzie śpiewana w ojczystym języku Vovy . Premiera ma się odbyć dzisiaj około 16:00 . Zobaczcie :\n( Caroline - w czerwonej koszulce Erica - w rudych włosach Rose - w niebieskim gorsecie)\nZayn po obejrzeniu filmiku , pobiegł do Louis'a . Wszedł zupełnie bez pukania , zdenerwowany zaistniałą sytuacją . U Lou był już Liam .\n-Chłopaki , nie wierzę w to co się dzieje .! - krzyknął i zaczął chodzić po pokoju .\n-Ale o co ci chodzi .? - zapytał Liam . W jego głosie słychać było odrobinę złości .\n-No jak to .? Otóż nasze kochane dziewczyny paradują pół nagie przed kamerą .! - krzyczał . Louis i Liam popatrzeli na niego .\n-Skąd to wiesz .?\n-Louis , czy ty nic nie rozumiesz .? Wejdź sobie na stronę plotkarską , tam jest wszystko opisane. Po prostu jestem zbulwersowany . - oburzał się Malik . Liam zaczął go uspokajać , a Tommo zrobił to , co powiedział Zayn . Przeczytał na głos cały artykuł . Był wściekły .\n-Co to kurwa jest .?! Ja wiedziałem od początku , że ta współpraca źle się skończy . - mówił Tomlinson .\n-I one się tak po prostu zgodziły .?! Rose .?! To do niej nie podobne .\n-Ja też myślałem Liam , że Caroline jest jakaś poukładana . Ale co sobie teraz pomyślą o nas media i w ogóle wszyscy . A Simon .?! Directioners .?! - pytał zakłopotany i lekko podenerwowany Zayn .\nLouis podrapał się po głowie , szukając w ten sposób jakiejś odpowiedzi . Liam wędrował wzrokiem po suficie , myśląc co zrobić .\n-Wiecie … Może po prostu zadzwońmy do dziewczyn i powiedzmy , co o tym sądzimy . - głos Payne'a był niezdecydowany .\n-I co chcesz im powiedzieć .? Że nie życzymy sobie tego .? Dajmy spokój z dzwonieniem , bo one i tak się zbulwersują , powiedzą swoje i się obrażą . Trzeba wymyślić coś innego . - mówił Zayn .\n-Wiem .! Nie będziemy się wypowiadać na ten temat przed fankami i reporterami . Powiemy tylko reszcie i ewentualnie Simon'owi . - mówił Tomlinson . Zayn i Liam popatrzeli na niego .\n-A co jeśli na kolejnych koncertach pojawią się pytania typu „Co Erica , Caroline i Rose robiły półnagie przed kamerą z jakimś facetem .?” . Odpowiemy , że to nie nasza sprawa czy co .? Pomyśl na kogo wyjdziemy … Chociaż z jednej strony to będzie najlepsze rozwiązanie , bo tak serio to nikt nie mówił co i jak tam będzie , dlatego mamy pełne prawo do zachowania swoich zdań , nawet wtedy , gdy będą prosiły nas o to Directioners . - Malik mówiąc to chodził po pokoju .\nNagle ktoś zapukał do drzwi . To Harry , Niall , Emily i Monica . Cała czwórka weszła do pokoju Lou .\n-Niezły pomysł z tą piosenką . - powiedział zadowolony Hazza . Zayn , Louis i Liam zjechali go wzrokiem od góry do dołu .\n-Ta .. niezły pomysł . Tylko szkoda , że są nagie .\n-Nie Louis , nie są nagie . Mają odpowiednie stroje . - mówiła zadowolona Mily .\n-Odpowiednie stroje .? - zapytał zażenowany Zayn .\n-Tak . Stroje odpowiednio pasujące do tego klipu . Sami widzieliście , że kręcony jest przy basenie . To co miały ubrać .? Habity .? Spódnice do kostek .? Skarpetki i sandały .? - pytała Monica bawiąc się swoimi włosami .\n-Skarpetki i sandały .?\n-Niall , tak ubierają się niektórzy ludzie w Polsce . - odparła Mily .\n-Może nie od razu habity czy coś z tych rzeczy , tylko jak już miały mieć te staniki , to bynajmniej mogły nie świecić cyckami przed samą kamerą .! Połowa ludzi , którzy będą oglądać teledysk , to będą pedofile i jacyś starzy zboczeńcy .! No ludzie , błagam was .! - bulwersował się Liam . Niall próbował go uspokoić .\n-Liam ma rację . Ja też bym nie chciał , żeby kogoś przyciągały najbardziej cycki Emily . - sapnął Hazza . Nastolatka spojrzała na niego .\n-O . Na Twitterze Rose napisała , że będzie tam jakaś impreza z okazji premiery teledysku . Nieźle co nie .? - mówił Horan . Chłopcy zrobili duże oczy .\n-Impreza .?! A przepraszam , co one tam będą robić .? Też będą paradować pół nagie i zabawiać gości drętwymi tekstami .? Czy może będą rozdawały w obcisłych spódniczkach i skąpych strojach drinki .? O .! Albo może ten cały Ukrainiec coś z nimi planuje , hm .? - Louis'owi nie starczało tchu by powiedzieć to wszystko .\n-Musimy tam jechać .\n-Ale Monica , my mamy koncert . Jak mamy jechać .?\n-Harry , a kto powiedział , że jedziemy z wami .? - w głosie Emily słychać było żart .\n-Ha ha ha ha ha ha ha ha .! Nigdzie nie jedziecie . Caroline napisała , że impreza jest zamknięta i jest już odpowiednio dużo osób , które zostały zaproszone . A wy tego zaproszenia nie macie , więc zostajecie z nami . - mówił zadowolony Niall .\nEmily i Moncia popatrzały na siebie i zrobiły smutne miny , po czym wyszły z pokoju …\nBardzo , bardzo , bardzo Was przepraszamy .! Nie dodawałyśmy nic nowego , bo przez całe wakacje miałyśmy zajęte ; / .Tutaj ponowny wyjazd do Londynu na lipiec , potem kolonie … Nie starczyło nam czasu , nie miałyśmy jak tego dodawać .! :c Przykro nam jest , na serio . Ale jakoś to nadrobimy ; ) . Oto nasz obiecany 27. rozdział .! : D Miłego czytania i mamy ogromną nadzieję , że Wam się spodoba .! ; **\nZuza i Ada <33\nAutor: I Love One Direction o 03:20 11 komentarzy:\nZapowiedzi This Is Us\nAutor: I Love One Direction o 03:08 Brak komentarzy:\nJak wiecie One Direction mają dzisiaj rocznice. Zespół powstał dokładnie trzy lata temu...Życzymy chłopakom Wszystkiego najlepszego żeby kolejny rok był również udany i czego się jeszcze zapragną.. ;)\nAutor: I Love One Direction o 06:11 1 komentarz:\nCytaty One Direction cz 4\nHeej.! Dzisiaj cytaty One Direction.\nAutor: I Love One Direction o 08:42 2 komentarze:\nDzisiaj Josh Devine, perkusista chłopaków kończy 21 lat.\nWszystkiego Najlepszego Josh...!\nA teraz kilka zdj.\nAutor: I Love One Direction o 05:31 1 komentarz:\nKoncert z Wczoraj w Hershey\nLou (Fryzjerka 1D) dodała filmik zobaczcie >> http://instagram.com/p/bfL8Msox_0/#\nChłopcy wczoraj przed areną :\nHarry wstawił na tt :\nOraz przypominamy o tym >>> http://directiongirls19.blogspot.com/2013/07/rocznica-1d.html\nOraz jak by ktoś nie pamiętała ask.fm naszych bohaterek...\nAutor: I Love One Direction o 08:48 1 komentarz:\nccleaner downloadZegar cyfrowy na stronę\nHejterzy Nienawidzą Rzeczy Których Nigdy Nie Zdobędą , Oraz Ludzi Którymi Nigdy Nie Będą W Stanie Się Stać.\nZadaj Nam Pytania ;p\nHej Nazywamy się Zuza i Ada. Mamy 17 lat i postanowiłyśmy poprowadzić bloga o zespole One Direction. Mamy nadzieję że się Wam spodoba;)


tridem - Samochody Specjalne\nNajwyższy w Europie strażacki podnośnik na podwoziu Scanii P450 od marca na wyposażeniu jednostki Lotosu\nZakupiony pojazd na podwoziu Scanii P450 10×4 z zabudowanym 81-metrowym podnośnikiem firmy Bronto Skylift posłuży jednostce Lotos Straż do zabezpieczania najwyższych obiektów rafineryjnych, a jeśli zajdzie potrzeba – udzieli również pomocy w akcjach gaśniczych na najwyższych budynkach na terenie Trójmiasta. Do zabudowy pojazdu wykorzystane […]\nRozszerzona oferta podwozi DAFa: FAW, FAD i więcej\nNowości marki DAF na 2021 r. to wieloosiowe podwozia przeznaczone do wykorzystania w segmencie budowlanym i komunalnym. Firma DAF Trucks, przełamuje stereotyp polegający na postrzeganiu tego producenta jako dostawcy głównie ciągników siodłowych i podwozi wykorzystywanych w transporcie dalekobieżnym, i umacnia swoją pozycję w segmencie podwozi specjalistycznych. […]\nPojazdy DAF dla budownictwa\nMarka DAF oferuje odpowiednie rozwiązanie do każdego zastosowania transportowego. W tej kategorii znajduje się również gama podwozi pod zabudowę i ciągników siodłowych dla budownictwa. Pojazdy te oferowane są w wersji Construction. Dzięki dużemu prześwitowi i kątowi natarcia sprawdzają się one w trudnych warunkach […]\nWywrotka off-road Schwarzmüller – na budowę i drogi nieutwardzone\nPrzyczepa wywrotka off-road Schwarzmüller/Benzberg typ TX24 & TX34 (dostępna w wersji tandem i tridem) to wydajny i niezawodny produkt, który doskonale sprawdzi się w branży rolniczej i budowlanej. Pojazd ten jest przeznaczony do pracy z ciągnikiem rolniczym (traktorem). Konfiguracja taka daje bardzo wiele korzyści. […]


Napisane przez Mat.pras/AM/Red/Tb\nczwartek, 06 luty 2020 13:58\nProjekt poprzedniego właściciela zakupiony wraz z nieruchomością przy ul. Rakowieckiej 30A. VINCI Immobilier Polska zamówiło nową koncepcję w pracowni BBGK Architekci.\nRok konsolidacji i rekordów na warszawskim rynku biurowym\nNapisane przez MP\nśroda, 28 sierpień 2019 12:38\nDostępność nowobudowanych projektów wielkopowierzchniowych skłoniła firmy do rewizji strategii najmu powierzchni biurowej, dzięki czemu już w pierwszej połowie roku podpisane zostały umowy na ponad 400 tys. mkw. Na uwagę zasługują zwłaszcza procesy konsolidacji siedzib takich firm jak mBank, Getin Noble Bank i Warta.\nAtal bije rekordy I świetny kwartał\nwtorek, 21 maj 2019 18:49\n"Wyniki za pierwszy kwartał 2019 roku potwierdzają, że spółka zwiększa marżowość projektów. Atal bardzo dobrze radzi sobie na obecnym, stabilnym rynku deweloperskim.\nWEI: Czy na pewno PiS chce podtrzymywać stalinowskie dekrety?\nNapisane przez WEI /red\nczwartek, 02 listopad 2017 12:56\nUstawa reprywatyzacyjna to jedna z najbardziej wyczekiwanych ustaw w ostatnich latach. Jednocześnie budzi duże kontrowersje we wszystkich, którzy stracili w przeszłości rodzinne majątki ziemskie.\nWiecha na dawnym CDT\nponiedziałek, 23 październik 2017 16:18\nPrzedstawiciele inwestora i generalnego wykonawcy zawiesili wiechę na rewitalizowanym w centrum Warszawy budynku dawnego Centralnego Domu Towarowego.\nMieszkania będą droższe\nNapisane przez newsrm.tv\nśroda, 13 wrzesień 2017 16:07\nTo jest pewne mieszkania zdrożeją. Szacuje się, że ich cena może być wyższa o 5-10 proc. Wszystko przez rosnące ceny gruntów. Już teraz deweloperzy więcej płacą za ziemię pod inwestycje.\nNowatorska komunikacja budynkowa w warszawskim wieżowcu\nczwartek, 02 marzec 2017 13:55\nNowoczesna technologia polskiej spółki Nanovo zasili system komunikacji budynkowej w Warsaw Spire. Ponad 50 punktów cyfrowej dystrybucji treści, w tym nowoczesne interaktywne ekrany Samsung, emitować będą na bieżąco użyteczne dla najemców informacje - dane o pogodzie, ruchu na ulicach czy imprezach organizowanych w kompleksie. Autorskie oprogramowanie SIGNIO na nowo definiuje standardy w swojej kategorii.\nNSA odrzucił skargi kasacyjne dotyczące interpretacji przepisów nacjonalizacyjnych\nWłaściciele ziemscy ze sprawą w sądzie\nponiedziałek, 20 luty 2017 14:10\nNaczelny Sąd Administracyjny 22 lutego ma rozstrzygnąć, jak należy stosować przepisy największego aktu nacjonalizacyjnego, czyli dekretu PKWN z 1944 r o reformie rolnej.\nRządowe programy mieszkaniowe mogą zastąpić kasy budowlano-oszczędnościowe\nczwartek, 16 luty 2017 12:29\nZ końcem stycznia Bank Gospodarstwa Krajowego wstrzymał przyjmowanie wniosków o dopłaty do kredytu zaciąganego na zakup mieszkania w tym roku. Rządowy program Mieszkanie dla Młodych wygaśnie w 2018 roku. Zastąpi go Mieszkanie Plus, które zakłada budowę tanich mieszkań na wynajem. Zdaniem ekspertów system, w którym własność mieszkaniowa jest komunalna, może się okazać niewypałem. Lepszym pomysłem może być natomiast model wspierania długoterminowych oszczędności w ramach kas budowlanych. Podobne rozwiązanie funkcjonuje w wielu krajach Europy.\nJak zadbać o bezpieczeństwo w domu?\nczwartek, 26 styczeń 2017 09:58\nW Warszawie 25 stycznia miała miejsce konferencja prasowa: Mój dom - moja twierdza. #Prawda czy fałsz? Spotkanie zainicjowało program Dom Bezpieczny, którego celem jest zbudowanie świadomości społecznej w zakresie bezpiecznego życia oraz użytkowania domów i mieszkań.\nKto chce uśmiercić galerie?\nNapisane przez Emilian Kotowski\nwtorek, 06 grudzień 2016 13:29\nZakaz handlu w niedzielę, z założenia szlachetna inicjatywa, może w konsekwencji skrzywdzić swoich przyszłych beneficjentów. Zamknięte w niedziele galerie handlowe poniosą olbrzymie straty, które odrobią sobie redukując zatrudnienie.\nRozwiązanie problemu reprywatyzacji po nowemu\nPolskie Towarzystwo Ziemiańskie w sprawie reprywatyzacji\nponiedziałek, 12 wrzesień 2016 13:08\nW związku z toczącą się dyskusją na temat nieprawidłowości w zakresie zwrotu nieruchomości w Warszawie, Polskie Towarzystwo Ziemiańskie wystosowało oświadczenie, w którym przypomina, że od wielu lat zwracało uwagę, że nie przeprowadzenie reprywatyzacji w drodze ustawowej, powoduje wiele negatywnych konsekwencji uderzających w polską gospodarkę i wiarygodność państwa polskiego.\nczwartek, 04 sierpień 2016 13:05\nWysoka aktywność zagranicznych inwestorów na rynku nieruchomości komercyjnych w Polsce. W I półroczu wartość transakcji przekroczyła 2 mld euro – podaje JLL. Transakcje na rynku handlowych wyniosły ponad 1 mld euro. W Polsce wciąż brakuje jednak prestiżowych ulic handlowych, które są na celowniku inwestorów w innych krajach. Gdyby ten segment się rozwinął, toby transakcji mogło być więcej.\nNowy hotel na Łotwie\npiątek, 17 czerwiec 2016 12:14\n1 czerwca marka Ibis otworzyła swój pierwszy hotel w Rydze, stolicy Łotwy. Obiekt znajduje się w samym centrum miasta, w istniejącym budynku, który został przystosowany do standardów marki. Hotel już działa w ramach Globalnego Systemu Sprzedaży i Dystrybucji AccorHotels.\nVienna House Amber Baltic Miedzyzdroje po liftingu\nwtorek, 10 maj 2016 13:52\nJeden z najbardziej znanych nadmorskich hoteli, właśnie przeszedł gruntowne odświeżenie. Odmalowano elewację oraz pokoje, a strefa spa i otoczenie basenu zyskały nowe oblicze. Vienna House Amber Baltic Miedzyzdroje wkroczy w swoje kolejne ćwierćwiecze zdecydowanie odmłodzony.\nHotele Vienna House po krakowsku\nśroda, 16 marzec 2016 14:23\nRegionalne przysmaki, zdrowa żywność, „obsługa bez barier" i WiFi w taksówce hotelowej. To tylko niektóre z nowości, jakie pojawiły się w krakowskich hotelach sieci Vienna House w tym roku. Andel's by Vienna House Cracow i Vienna House Easy Chopin Cracow zaskakują gości polską gościnnością i austriacką precyzją.\nHotel jak z Gwiezdnych Wojen\nczwartek, 28 styczeń 2016 10:55\nPlanując wakacje wybieramy nie tylko atrakcyjną okolicę, ale coraz częściej szukamy także ciekawego hotelu, w którym pobyt długo będziemy wspominać. Miłośnikom science fiction oraz dobrego, nowoczesnego designu można polecić hotel na górze Jested na przedmieściach Liberca w Czechach. Wygląda on jak kosmiczna stacja z filmu Gwiezdne Wojny.\nBudowlane wady ukryte na celowniku nowego stowarzyszenia\nśroda, 20 styczeń 2016 13:48\nZ uwagi na coraz większy problem wad budowlanych i problemów związanych egzekucją rękojmi u deweloperów utworzone zostało Stowarzyszenie Poszkodowanych Wadami Budowlanymi.\nNa rynku deweloperskim brakuje jakości\nNapisane przez Jerzy Wysocki\nponiedziałek, 18 styczeń 2016 15:21\nJak pisze Jerzy Wysocki na stronach Warsaw Enterprise Institute polski rynek deweloperski ma się dobrze dzięki taniemu kredytowi rosnącemu popytowi na mieszkania. Ale problemem jest niska jakość budynków. Dlatego według autora felietonu należy wprowadzić obligatoryjne ubezpieczenia od wad ukrytych, które zabezpieczą interesy klientów.\nDeweloper nie wybudował części ścian\nponiedziałek, 14 grudzień 2015 12:52\nO skandalicznej sprawie z podwarszawskich Ząbek informuje „Gazeta Polska Codziennie". W bloku nie wybudowano... słupa podtrzymującego konstrukcję budynku. Sprawę prowadzi prokuratura.\nRękojmia nie ochroni przed nieuczciwym deweloperem\nNapisane przez Michał Kwiatkowski / PolskaTimes.pl\npiątek, 27 listopad 2015 13:25\nTeoretycznie kupując mieszkanie przed wadami ukrytymi budynku chroni kupującego rękojmia. W praktyce jednak może się okazać, że mimo wygranego procesu poszkodowani nie odzyskają należnych im pieniędzy.\nNowa galeria handlowa na warszawskim Wawrze\npiątek, 06 listopad 2015 13:25\nNowa galeria handlowa Ferio Wawer ma 12 tys. mkw. oraz blisko 50 sklepów i punktów usługowych. To pierwsza tego typu inwestycja w tej dzielnicy. Inwestor, austriacki deweloper, chce by było to nie tylko miejsce zakupów, lecz także miejsce spotkań i rozrywki. Klientów przyciągać ma również architektura. Ferio Wawer mieści się w odnowionych wnętrzach zabytkowej fabryki.\nJak uchronić się przed wadami ukrytymi na rynku mieszkaniowym?\nponiedziałek, 02 listopad 2015 13:49\nTen obszar rynku nieruchomości nadal jest niedostatecznie uregulowany. Teoretycznie; klientów, którzy od developera kupują mieszkanie, przed wadami ukrytymi chroni instytucja rękojmi. W praktyce okres tej ochrony jest dość krótki, a sami klienci często nie mają od kogo egzekwować swoich praw. Rozwiązaniem jest ubezpieczenie od wad ukrytych, niestety nieobecne na polskim rynku.\nPKP dysponuje 100 tys. nieruchomości\nczwartek, 29 październik 2015 11:53\nGrunty i nieruchomości zlokalizowane w pobliżu dworców kolejowych i innych węzłów komunikacyjnych cieszą się dużym zainteresowaniem inwestorów. Tym bardziej że zwykle są to bardzo atrakcyjne lokalizacje w centrach miast. Coraz częściej inwestorzy łączą funkcję biurowe lub handlowe z komunikacyjnymi, dlatego posiadane przez PKP tereny cieszą się zainteresowaniem deweloperów. Spółka Xcity Investment, która zajmuje się projektami deweloperskimi PKP, chce ich zrealizować ponad 40 do 2018 roku.\nKto zapłaci za błędy, gdy winnych brak?\nNapisane przez Marcin Nowicki / Polskatimes.pl\nwtorek, 27 październik 2015 11:08\nNiedawno toczyła się debata na temat ciężkiego losu Polaków zadłużonych w walutach obcych. Ale to nie jedyny problem osób, które marzą o mieszkaniu na własność. W wielu przypadkach budynki mają poważne wady, a dewelopera nie można pociągnąć do odpowiedzialności. Bo już go nie ma.\nMiejsce, w którym historia spotkała się z teraźniejszością\nNapisane przez EK\nponiedziałek, 19 październik 2015 08:47\n6 listopada nastąpi oficjalne otwarcie Centrum Handlowo-Usługowego Ferio Wawer. To pierwsze tak nowoczesne centrum zlokalizowane w tej części Warszawy. Inwestycja prowadzona przez RE project development powstaje w zabytkowych wnętrzach przedwojennej fabryki aparatów elektrycznych.


Odłamki - Prcić Ismet\nSine Qua Non, Kraków, 2015.\nObsypany międzynarodowymi nagrodami debiut literacki Ismet kocha teatr, chce się umawiać na randki i pić wino z przyjaciółmi. Ale w rozdartej okrutnym konfliktem etnicznym Bośni nie ma na to miejsca. Po dramatycznych wydarzeniach chłopak zostawia całą rodzinę. Zostaje uchodźcą. Jednak ucieczka do amerykańskiego raju tylko pozornie jest wybawieniem... Mustafa Nalić jest żołnierzem. Jego rzeczywistość to wszechobecne okrucieństwo, śmierć najbliższych i frontowe koszmary. Losy dwóch młodych mężczyzn zaczynają się ze sobą niebezpiecznie splatać. Jakby należały do jednego człowieka... Kim naprawdę są Ismet i Mustafa? Odłamki to imigracyjna powieść z przejmującą panoramą umęczonego wojną kraju i jednocześnie niezwykła „autobiografia” – element terapii Ismeta Prcicia. Książka zachwycająca młodzieńczą nadzieją i humorem, a także wielką dojrzałością w rozliczeniu wojennej traumy. Prciciowi udało się upiec aż cztery pieczenie przy jednym ogniu: opowiedzieć o rodzinnym kryzysie, o upadkach i wzlotach okresu dojrzewania, o emigranckich kłopotach z tożsamością, a przede wszystkim o rujnującym doświadczeniu okrutnej i nonsensownej wojny. Co może zrobić młody człowiek, któremu zawalił się cały świat? Po pierwsze – pamiętać. Po drugie – schronić się w objęciach czarnego humoru. Po trzecie – napisać o tym książkę. Piotr Kofta, „Wprost” *** Jesień 1990. Mama powiedziała: – Wojna będzie. W telewizorze jakiś grubas w gajerze na mównicy krzyczał do mikrofonu, potrząsając palcem jak parówką. Tłum przed nim darł się jak opętany, trzymając jego oprawioną fotografię i zapalone świece. Moja mama powtórzyła odruchowo to samo zdanie, wpatrując się w róg ławy, na której stało meze. Ojciec zaśmiał się, żując wędzoną wołowinę, i powiedział, że to tylko takie gadanie, że ludzie nie są aż tak głupi. Nalał sobie kolejną śliwowicę. Papużka zaskrzeczała w swojej klatce i dziobnęła kość mątwią. Mama tylko patrzyła. Kiedy poszła spać, tata powiedział do mnie i do brata: – Nie słuchajcie jej, ma nie po kolei. To od wstrząsu mózgu. Miesiąc wcześniej, idąc do sklepu na rogu, zderzyła się z nisko zamocowanym znakiem zakazu wjazdu przed naszym blokiem i zemdlała. Przez cały dzień była w śpiączce. Od tamtej pory co jakiś czas zachowywała się… dziwnie: mówiła dziwne rzeczy, godzinami wpatrywała się w przestrzeń, jak prawdziwa wariatka. Z Mehmedem baliśmy się o nią. Ojciec mówił, że wszystko będzie dobrze. Ale nic nie było dobrze. Ludzie naprawdę okazali się „aż tak głupi”. Wojna wybuchła naprawdę. *** Ismet Prcić składa „odłamki” różnych form narracji, wspomnień i obrazów w powieść o wojnie, która nigdy nie przemija – powieść poruszającą i niepokojącą, napisaną jędrnym językiem i... niepozbawioną humoru! - Katarzyna Droga, redaktor naczelna magazynu „SENS”, autorka książki Pokolenia. Wiek deszczu, wiek słońca Ta książka jest tak dobra, że gdyby nie była tak smutna, przeczytałbym ją drugi raz. - Kamil Misiek, redaktor książki Ismet Prcić, zarzucając nas odłamkami swego potrzaskanego życia, pozwala nam poczuć wojnę. Rewelacyjny debiut. - Juliusz Kurkiewicz, „Książki. Magazyn do Czytania” i „Gazeta Wyborcza” *** Ismet Prcić (ur. 1977) Uznany dramaturg i reżyser bośniackiego pochodzenia. Uciekając przed wojną domową, wyemigrował do Stanów Zjednoczonych. Po zdobyciu tytułu magistra sztuk pięknych na Uniwersytecie Kalifornijskim zajął się pisaniem. Odłamki to jego literacki debiut. Powieść zdobyła uznanie krytyków oraz została licznie nagrodzona m.in. przez gazety „New York Times” (Notable Book of the Year) i „Chicago Sun Times” (Najlepsza Książka Roku). Autor wraz z żoną mieszka w Portland w stanie Oregon.\nCóż, książka jest po prostu nudna. Bardzo chaotyczna; autor za nic ma chronologię przez co książka jest "nieczytelna". Bardzo się zawiodłem, bo z "opisu" zapowiadało się ciekawie...\nJeśli kiedykolwiek ciekawiło cię, jak wygląda życie imigranta uciekającego z kraju ogarniętego wojną i prześladowaniem, to ,,Odłamki" są właśnie dla ciebie. Krótki opis:Głównym bohaterem i narratorem jest sam autor, ponieważ ksiażka po części stanowi jego pamiętnik. Ismet Prcić uwielbia teatr i wiąże z nim swoją przyszłość. Niestety przez konflikt etniczny w Bośni chłopak musi jak najszybciej opuścić kraj, by przeżyć. Między kartami odnajdujemy także postać młodego żołnierza- Mustafę Nalić. Wkrótce przeplatają nam się losy obu mężczyzn zmagających się z wojną.Kim naprawdę są Ismet i Mustafa?Wydanie:Nie pierwszy raz wydawnictwo SQN zaskoczyło mnie piękną szatą graficzną. Okładka jest wprost cudowna. Książka posiada również skrzydełka, a przy każdym rozdziale, w rogu znajduje się rysunek odłamków.Moja opinia:Podsumowując książka jest obowiązkową lekturą dla osób, które lubią zagłębiać się w tematy wojny i ucieczki. Autor idealnie przedstawił i przybliżył nam lata wojny w Bośni. Ponadto opowiedział o swoim dzieciństwie i dojrzewaniu, o chorej matce i problemach. Według mnie książka była tylko dobra. Niestety nie zasłużyła na wyższą notę niż 6/10, ponieważ od połowy stała się dla mnie nudna. Mimo wszystko myślę, że zaciekawi miłośników historii.Polecam zainteresowanym!Za możliwość przeczytania i zrecenzowania książki dziękuję wydawnictwu Sine Qua Non <3\nudalo mi sie przeczytac 40% ksiazki. Na poczatku wydawalo sie ze ksiazka bedzie fajnym innym troche niz ksiazki w tym temacie, opowiadaniem. Znudzily mnie szczegolnie nic nie wnoszace opowiesci z dziecinstwa.\nWojna. Pięć liter, w których ukrywa się wszystko, czego nikt z nas nigdy nie chciałby przeżyć, czy też doświadczyć. A jednak wojna powraca, jak bumerang, wciąż gdzieś daleko od nas. I dobrze, bo to, co ze sobą wnosi do ludzkiej świadomości nie nastraja do niczego dobrego.Wojna.Na plakacie nowego filmu „Rozdzieleni” pojawia się wymowne hasło, „Wczoraj Czeczenia, dziś Ukraina, jutro….” Jeszcze wcześniej wojna na kilka długich lat rozpaliła i odłamkami zmiotła z powierzchni ziemi Jugosławię.Ismet Prcić doświadczył wojny na własnej skórze. Jako nastolatek odbierał symptomy tego, co za chwilę miało na zawsze odmienić jego życie. Nagle front podzielił ulice, osiedla, bloki, klatki schodowe. Źle było urodzić się Serbem, jeszcze gorzej żyć ze świadomością, że pochodzi się z Bośni. Jednak na początku lat dziewięćdziesiątych XX wieku rozpadająca się Jugosławia była dla mnie bardzo odległa.Teraz zaczynam rozumieć. Teraz „Odłamki” ze swą rażącą siłą uderzają w każdą stronę zaskakując swą przenikliwością i szczerością. Ismet otarł się o koszmar. Żył, kochał, walczył na swój sposób, ale był też Mustafa z karabinem w ręku i świadomością tego, co nieuniknione. Dwóch obcych sobie ludzi, ale jakby jedna ludzka materia. Momentami zabawne, ale w dużej mierze brutalne i tragiczne wspomnienia odciśnięte na kartach dziennika, a może raczej pamiętnika, którym Ismet Prcić dwadzieścia lat później wciąż zmagając się z wojenną traumą Odłamkami oczyścił i uleczył swoją duszę.Na półmetku tej opowieści przenikanie dwóch istnień, życiorysów, dwóch ludzkich losów budzi mój szczery podziw.Jestem bliżej, niż dalej. Jestem głęboko zanurzony w lekturze. Autor językiem lekkim, swobodnym, dosadnym, swoją literacką podróżą, swoim dotykaniem chwil bolesnych, ale też momentami radosnych nadaje nową świadomość temu wszystkiemu, co ukrywa pięć prostych, przenikających się wzajemnie liter…W O J N Ahttps://www.facebook.com/Koominek\n"Odłamki" miałam w swoich dłoniach na Targach Książki w Krakowie i odłożyłam za namową sprzedawcy. Kiedy zaczęłam czytać poleconą przez niego w zamian książkę byłam pełna złości, bo przez lekturę ciężko było mi przebrnąć. A Odłamki? Są ciężkie. Ciężkie do złożenia w całość jak zbita szyba. Część czytało mi się z zapartym tchem: plastyczne opisy dające się z łatwością wyobrazić na pewno tutaj miały duży wpływ. A potem? Potem pojawia się Mustafa, bieg zdarzeń jest zaburzony. Nie do końca potrafię ułożyć książkę w całość i moja ocena z zachwytu spada na poziom zmieszania i rozczarowania. Genialny debiut, aczkolwiek nie wrócę do niej - nie że smutku jak większość czytelników wspomina.. a z niezrozumienia pełnej koncepcji.\nWojna- te słowo wciąż przeraża wielu ludzi. Nie potrafią wyrzucić z pamięci obrazów, które co noc nawiedzają ich we snach, a ból, że to kiedyś może powrócić rozrywa serce na milion kawałków.Ismet jako młody chłopka wyemigrował z Bośni do Stanów Zjednoczonych, uciekł z kraju objętego wojną. W USA chce rozpocząć nowe, wolne życie, ale czy mu się uda? Życie które wiódł w Bośni odcisnęło się piętnem na jego psychice, dlatego w nowym kraju też nie potrafi się odnaleźć. Nie mając pieniędzy na psychoterapeutę postanawia pomóc sobie na własną rękę. Zaczyna pisać pamiętnik. Oczyszcza umysł odcinając się od przeszłości i zaczyna wszystko od nowa.Zafascynowana okładką i ciekawym opisem książki zabrałam się za ,,Odłamki". Zaoferowana tym, że opowieść zapewni mi niezapomniane przeżycia, które na długo zapamiętam, zagłębiłam się w jej historię. Jednak z każdą kolejną kartką czytało mi się ją coraz to ciężej. Ta tematyka niestety nie jest dla mnie. Wciąż nie potrafię jej do końca zrozumieć, pogodzić się z tym co zawiera w sobie. Patrząc jednak z perspektywy czytelnika książka spodoba się osobom, które gustują w takich historiach. Uwielbiają dowiadywać się o tym jak wyglądało życie przed, w trakcie i po wojnie, które zniszczyło wiele istnień ludzkich. Ta powieść nie owija w bawełnę, nie koloryzuje, nie przerysowuje. Autor pisze dosadnie o tym, o czym chce opowiedzieć, szczerze, z zapałem by jak najlepiej opisać nam swoją historię. Wojna przeraża nie jednego obywatela. Na sam jej dźwięk wielu osobom przypomina się groza, okrucieństwo, ból, a nawet strach. Ta historia pokaże obraz ludzi, którzy doświadczyli traumatycznych wydarzeń, jak ich życie zmienia się w piekło, którego nie sposób tak szybko ugasić i jak potem naprawić to co się straciło. ,,Odłamki" nie tylko szokują, ale też przerażają swoją prawdziwością. Dobijają wyrazistymi szczegółami, czujemy jakbyśmy znajdowali się w epicentrum historii co bardziej potęguje nasze przerażenie. Na pewno jeszcze kiedyś powrócę do tej powieści by na nowo sobie ją odświeżyć. Może następnym razem uda mi się spojrzeć na tę historię przychylniejszym okiem, inaczej ją odbiorę i może wtedy zrozumiem jej przesłanie jakie chce mi przedstawić. Niestety teraz była dla mnie trudna w odbiorze, musiałam ją często odkładać by przetrawić to co zdążyłam przeczytać, by zrozumieć. Jest mocna i na pewno odnajdzie się w dzisiejszych czasach. Jeżeli przepadasz za taką tematyką ta książka jest dla ciebie. Polecam.\nKsiążka nie trafiła w mój gust. Ciężko się czyta. Temat wojny nie jest łatwym tematem. Język i dużo wulgaryzmów spowodowały że ciężko przebrnęłam przez tę książkę.\nWojna to wszechogarniający chaos, który pozostawia w duszy człowieka głęboko raniące odłamki. Jak poradzić sobie z takimi doświadczeniami związanymi z przeżyciem wojny? Czy jest to w ogóle możliwe? Na to pytanie szuka się odpowiedzi w trakcie lektury Odłamków.Imset wchodzi w dorosłość w momencie, gdy w jego kraju wybucha kolejny konflikt zbrojny. Z czasem postanawia opuścić rodzinę oraz znajomych i wyruszyć w nieznane. W końcu trafia do Stanów Zjednoczonych i staje się uchodźcą. Czy z dala od wojny znajdzie ukojenie i spokój?Młody żołnierz Mustafa Nalić otoczony jest wojennym koszmarem – wszechobecną śmiercią i okrucieństwem. Jego losy zaczynają się splatać z losami Imseta…Region północno-zachodnich Bałkanów często nazywany jest wielkim kotłem, gdyż znajduje się tam prawdziwa mieszanka narodowości, kultur i religii, która nieustannie prowadzi do konfliktów. Na terenach tam położonych żyją Chorwaci, Serbowie, Bośniacy, Albańczycy… A prawa do władania tym regionem rościli sobie między innymi władcy Austro-Węgier i Państwa Osmańskiego. I w tym kotle ciągle wrze … Każdy z nas słyszał o masakrze w Srebrenicy i innych masowych egzekucjach w czasie wojny domowej w Bośni. To właśnie w tym okresie w dorosłość wkraczał bohater Odłamków.Odłamki to swoisty mariaż kilku gatunków- mamy tu elementy autobiografii, fikcji literackiej, listów oraz wyjątków z pamiętników autora. Wydarzenia opisywane w książce nie są przedstawione chronologicznie, a dodatkowo autor stosuje wiele różnorodnych zabiegów stylistycznych. Jest tu pełno wulgaryzmów, języka prymitywnego, a za chwile pojawiają się niemalże poetyckie porównania. Od snucia opowieści z dzieciństwa, poprzez wspomnienia z okresu wojny, autor przechodzi do opisu rozterek, jakie dopadają go w nowym kraju. Krótko mówiąc – jeden wielki chaos. Możemy sobie tylko wyobrazić, że z takim właśnie chaosem musi poradzić sobie człowiek, który przeżył piekło wojny.Nie ukrywam, że książka jest ciężka pod względem emocjonalnym, przytłacza. Treść wymusza zrobienie przerwy w czytaniu, ale jednocześnie sprawia, że nie sposób się od niej oderwać. Nie jest to powieść na „jedno posiedzenie”. Może u mnie spowodował to przesyt tego typu literatury, bo ostatnio miałam okazję czytać kilka pozycji o podobnej tematyce. Z tym, że o wiele bardziej w moje gusta wpisała się inna historia – opowieść o życiu Lopeza Lomonga, być może dlatego, że w tamtej książce nie ma tyle mroku.Z pewnością książka jest warta uwagi, ale ze względu na swoją specyfikę i przeładowanie emocjami wymaga odpowiedniego nastawienia się i skupienia.http://czytajac.pl\nJeśli kiedykolwiek ciekawiło cię, jak wygląda życie imigranta uciekającego z kraju ogarniętego wojną i prześladowaniem, to ,,Odłamki" są właśnie dla ciebie. Krótki opis: Głównym bohaterem i narratorem jest sam autor, ponieważ ksiażka po części stanowi jego pamiętnik. Ismet Prcić uwielbia teatr i wiąże z nim swoją przyszłość. Niestety przez konflikt etniczny w Bośni chłopak musi jak najszybciej opuścić kraj, by przeżyć. Między kartami odnajdujemy także postać młodego żołnierza- Mustafę Nalić. Wkrótce przeplatają nam się losy obu mężczyzn zmagających się z wojną. Kim naprawdę są Ismet i Mustafa? Wydanie: Nie pierwszy raz wydawnictwo SQN zaskoczyło mnie piękną szatą graficzną. Okładka jest wprost cudowna. Książka posiada również skrzydełka, a przy każdym rozdziale, w rogu znajduje się rysunek odłamków. Moja opinia: Podsumowując książka jest obowiązkową lekturą dla osób, które lubią zagłębiać się w tematy wojny i ucieczki. Autor idealnie przedstawił i przybliżył nam lata wojny w Bośni. Ponadto opowiedział o swoim dzieciństwie i dojrzewaniu, o chorej matce i problemach. Według mnie książka była tylko dobra. Niestety nie zasłużyła na wyższą notę niż 6/10, ponieważ od połowy stała się dla mnie nudna. Mimo wszystko myślę, że zaciekawi miłośników historii. Polecam zainteresowanym! Za możliwość przeczytania i zrecenzowania książki dziękuję wydawnictwu Sine Qua Non <3 Recenzja pochodzi z mojego bloga: http://blogksiazkoholiczki.blogspot.com/\nRewalacyjna i wstrząsająca!\nBardzo ostrożnie podchodzę do debiutanckich powieści, zdarzyło mi wziąć do ręki książkę autorstwa osoby rozpoczynającej swoją przygodę z pisaniem i okazywała się stratą czasu, ogromnym czytelniczym rozczarowaniem, ale za to świetnie wypromowanym. Cóż bywa i tak! Jednak zdarzają się na rynku wydawniczym absolutne perełki, książki, które wyszły spod pióra osoby debiutującej, ale wkraczającej do świata literatury z przytupem.Ismet Prcić to dramaturg i reżyser bośniackiego pochodzenia, który wyemigrował do Stanów Zjednoczonych, gdzie studiował na Uniwersytecie Kalifornijskim. Po zdobyciu tytułu magistra sztuk pięknych zajął się pisaniem i tak powstała jego pierwsza książka "Odłamki", która spotkała się z uznaniem ze strony czytelników, jak i krytyków literackich. Debiutancka powieść jest jednocześnie pamiętnikiem, czymś w rodzaju autobiografii, relacją z pochłoniętego wojną kraju oraz opowieścią z punktu widzenia dwóch głównych bohaterów, Ismeta i Mustafy. Autor pisze bardzo sugestywnie, obrazowo, ekspresyjnie i bez zbędnego patosu, nazywa rzeczy po imieniu, niczego nie kamufluje i nie próbuje przedstawić w lepszym świetle. W swojej powieści przedstawia szereg problemów, dzieciństwo i okres dojrzewania w kraju ogarniętym wojną domową, konflikty na tle religijnym i narodowościowym, temat uchodźctwa, asymilacji, poszukiwania tożsamości, wewnętrznego rozdarcia pomiędzy irracjonalną miłością do ojczyzny a próbą odnalezienia się w innym kraju, o czym dobitnie świadczą słowa:"Na każdy temat mam dwa zdania. Strona A (merykańska) i strona B (ośniacka). Chciałbym uciec z tej planety, pozostawiając za sobą te dwa sposoby rozumowania i znaleźć dla siebie trzeci, całkiem nowy."Ismet Prcić jest niezwykle uważnym obserwatorem, który z mikroskopijną dokładnością dostrzega to, czego nie potrafią zobaczyć inni ludzie. Makabryczne i wstrząsające opisy wojny tkwią w nim, niczym "odłamki" szkła, których autor nie potrafi się pozbyć, a które wracają do niego w postaci retrospekcji i to w najmniej oczekiwanym momencie:"Wokół mnie zmaterializowała się Bośnia i padłem na ziemię. Zamknąłem oczy. Zakryłem głowę. Modliłem się. Żarliwie."Wieloznaczeniowy i wyjątkowo trafny jest również tytuł powieści, bo "odłamki" to wybuchające bomby, roztrzaskane szyby, okaleczone dzieciństwo i zrujnowany światopogląd młodego człowieka, a życie w ciągłym strachu i niepewności pozostawia trwały ślad w psychice człowieka. Smutek przeplata się tutaj z chwilami radości, a te są tak ulotne, że książkę czynią bardzo poruszającą i siejąca niepokój lekturą."Odłamki" to rewelacyjny, wstrząsający i intrygujący debiut, ale to przede wszystkim trudna i napisana bardzo mocnym językiem powieść. To również wyjątkowo dojrzała, jak na debiut proza, która nikogo nie pozostawi obojętnym, a już na pewno będzie powodem wielu przemyśleń i refleksji, zwłaszcza tych dotyczących pokoju, którego na co dzień nie doceniamy, bo należymy do pokolenia, które przyszło na świat w wolnej ojczyźnie, a wyjazdy poza granice kraju dyktowane są względami ekonomicznymi. "Odłamki" stawiają czytelnika na baczność, wywołują wiele emocji i nie pozwalają o pewnych rzeczach zapomnieć, a to tylko świadczy o wyjątkowym warsztacie pisarza i umiejętności skupiania czytelniczej uwagi.Nie przegapcie tej książki, byłaby to niepowetowana strata!Polecam!Dominika Ławicka


„Ćwiczenia okaleczone Rysunek” bądź zasady Sztuk treningów | LadyJournal.EU Polska\n„Ćwiczenia okaleczone Rysunek” bądź zasady Sztuk treningów\n1. Jako sportowcy rosnąć i dlatego nie będzie ciężko trenuje\n2. Warunki Sztuk szkolenia\nzostał on wrócił! Wczoraj został poproszony przez klienta i powiedział do mojej klasy, że miałem „te rzeczy na nogach”, a teraz oni wyrośli, i, oczywiście, to jest straszne. Tłumacz – „Sztuczki” większość dziewice nazywa czworogłowy mięśnie przedniej części uda. Mięsień wydłuża nogę, jest zaangażowany w większości „ruchu” i rutynowych ćwiczeń fitness. Kiedy nie dzwonić czworogłowego cierpienie, odtwarzacz stopy, uda, jak pitching … odkryje przerażającą tajemnicę, „rzeczy” masz wiele wzrost dowolnym stylu szkoleń, ale z drugiej strony utracone „uszy” do papieża, „doły” na nogi, fałdy na brzuchu a nawet „policzki Mashkin” na pasie, więc ćwiczyć na pewno warto. W rzeczywistości, niektóre z ćwiczeń rzeczywiście sprawi, że bardziej masywne, dobrze myślących fanów kategorycznie Model posiada specjalną łaskę trenplany, mówić o nich.\nJako sportowcy rosnąć i dlatego nie będzie działać ciężki trening\nSzczerze mówiąc, zawsze jestem skłonny do płaczu zapytać o wzroście mięśni dziewcząt: „Co jesz tego atomowej i jak wiadro”. Cóż, jak widać, jest to związane z faktem, że mam większość klasycznych „odrębnego” mięśni systemy rosną wyjątkowo złe, a ja nie ukrywam, jak mięśni ciała. Waga zacząłem Dial, na tyle dziwnie, kiedy zacząłem trenować w ramach planów PowerCrossfit. Jednak dla tych, którzy są nieco zaznajomieni z fizjologii człowieka, to nie jest jeszcze cud dla niektórych. CrossFit daje 2 główne warunki wzrostu – wystarczającej zdolności szkoleniowych i wyraźnie ustaloną częstotliwością do odzysku.\nW skrócie, mięśnie rosną kiedy tworzymy taką siłę napędową, która pozwala uzyskać dobry stres i dać jak najwięcej czasu i energii na czas do odzyskania ciała i „leczyć” mikrourazy włókien mięśniowych. Proces Akceleratory są następujące czynniki:\nDobry sen, przez ponad 7 godzin dziennie;\nStała wysoka (wyższa codzienne wydatki na200-700 kcal) odżywcze;\nStabilnym okresem ożywienia między treningami;\nNadmierna obecność w diecie z punktu widzenia normalnego ilości ludzkiego białka – do 4 g na 1 kg ciężaru własnego;\nBrak napięcia nerwowego, stresu, zrelaksowany styl życia\nDla mężczyzn, twierdzenie „The X Factor”, czyli testosteronu. Lepszym systemem funkcjonowania hormonów, a wyższa jakość naturalnego testosteronu, tym bardziej skutecznie „rosnąć” sportowca. Dla kobiet – ogólnie dobre tłuszcze. Mówiąc najprościej, sportsmenka „rośnie”, jeśli jego dieta zawiera co najmniej 70 gramów dobrych tłuszczów dziennie. To nie pozwala na taką ilość „obalić” system hormonalny i stężenie w organizmie w celu zapewnienia środków dla regeneracji mięśni, a nie obsługiwać funkcji reprodukcyjnej w diecie niskotłuszczowej.\nMówiąc najprościej, to „dorosnąć”, jeśli okaże siłę trenować i pluć na diecie niskokalorycznej, ale nie na jakość spożywanych pokarmów. „Wynik” na jakość – również rośnie, ale nie kosztem zwiększający masę mięśniową, lecz zestaw tłuszczu. Fani szybkiej i taniej jest obecnie prokrichat refren: „ciężko trenować i jeść mniej, a mięśnie nie będą rosły.” Tak, oczywiście, ale pożyczać niskokalorycznej diety z ciężkim treningu może być maksymalnie 8-12 tygodni, a następnie rozpocząć zniszczenie wszystkich układów organizmu. Nawiasem mówiąc, okres rekonwalescencji po takich doświadczeniach trwa 4-8 miesięcy. W sporcie zawodowym, to „okres rekonwalescencji i etap zestaw RPT”. Po prostu, gdy połączenie ciężkiego treningu i powinno nizkokaloriyki miesiąc zapomnieć drogę do sali, a potem długi i żmudny, aby przywrócić sprawność fizyczną, przy jednoczesnym zachowaniu wysokiej kaloryczności diety. Oczywiście system ten nie pasuje do naszych wdzięku potencjalnych klientów, ponieważ wahania masy ciała w nim stanowią przeciętnie 8-12 kg rocznie.\nWarunki Sztuk szkolenia\nNawiasem mówiąc, większość kobiet wie, te same zasady są głęboko poziomie intuicyjnym. Chodzić do każdego pomieszczenia. Wiele dziewcząt Squats z Barbell cięższych niż 30 kg? Zazwyczaj 1-2, i wyglądają jak zawodowych sportowców. O zhimah i staje pręty ja nic nie mówią – co czyni je średnio jedna kobieta na zmianę (6 godzin), która szkoli własnych. Reszta gantelek rozcieńczania kosztów ważącego 3 kg i postępy stopy, oraz kilka zestawów awarii w prasie. Ciężkie treningi dają siłę i dobrą reakcję metaboliczną. Oni dosłownie „wyciska” z organizmu ostatniej kropli tłuszczu, ale również zwiększyć mięśnie, a tym samym o 20 kg cięższe pręty „potencjalnie delikatne” powinny zostać zapomniane.\nBez podający się za ostateczną prawdę pragnę zauważyć, że zdecydowana większość kobiet rozwijają, większą wytrzymałość i wytrzymałość zasilania, zamiast siły i mocy, a dwie ostatnie cechy wymagają koncentracji na maksymalnej siły i pań, w przeważającej części, koncentruje się na procesie, Dlatego rozwija nudnovato, z mojego punktu widzenia, kształtowanie i inne grupy „aerobik”.\nW tym samym czasie nadmiar chłodnych aerobic zwiększenie apetytu. Dlatego właśnie lepiej, który spędza dzień i śpi na wszystkich tych stepów i zumba. Oni nie mogą pomóc, ale banalne, i jeść wszystko, co jest złe Nailed, i pozbyć się tego nie da – tak stworzyliśmy naturę. Tak więc okazuje się, że nie można podnieść dużo masy i pójść daleko z cardio również nie jest zalecane. Co robić? Rozsądne „środkowe” wygląda następująco:\nTreningu siłowego z małych odważników w wadze, ale znaczącej liczby powtórzeń;\nWięcej niż 5 godzin cardio w tygodniu, podniósł się intensywnością;\nWyjątek „ruchów prowokatorzy” indywidualnego wzrostu mięśni;\nRozładunek te grupy mięśni, które pracują dużo w życiu codziennym\nJak sprawić, by ten plan treningowy? Lazy można zatrudnić osobistego trenera, przemyślany i pracowity musi przede wszystkim, aby wykazać, że mają „swinging” Active wszystko i wyładować te same mięśnie. Konkretne techniki, przeczytaj poniższy artykuł.


Zgubne dziedzictwo (e-book) - Jacek Krakowski - Książka w SwiatKsiazki.pl\nSeria: Detektyw Laura Sawicka\nDo Kostrzyna nad Odrą zjeżdża się duża rodzina Zenobii Kruszyńskiej, by pożegnać zmarłą bogaczkę. Wśród żałobników jest policjantka Laura Sawicka. Relacje między członkami rodziny są bardzo skomplikowane oraz pełne napięć i pretensji. Mimo tych animozji wszyscy gromadzą się w willi starej ciotki Aurelii, by uczestniczyć w odczycie testamentu. I właśnie wtedy przed ich oczami staje żywa Zenobia. Laura Sawicka postanawia wyjaśnić, kto w takim razie został pochowany i czy przybyłej zza światów krewnej na pewno można ufać.\nNapisz recenzję o produkcie: Zgubne dziedzictwo (e-book)


Witam. Planuję sprzedaż za granicą gotowych wyrobów typu bigos, sałatka jarzynowa itp. Sprzedaż odbywała będzie się z pojazdu przystosowanego do przygotowania posiłków. Działalność będzie zarejestrowana w Polsce. Czy potrzebne mi jakieś niemieckie pozwolenia na prowadzenie ...\nWitam. Planuję sprzedaż za granicą gotowych wyrobów typu bigos, sałatka jarzynowa itp. Sprzedaż odbywała będzie się z pojazdu przystosowanego do przygotowania posiłków. Działalność będzie zarejestrowana w Polsce. Czy potrzebne mi jakieś niemieckie pozwolenia na prowadzenie tego typu sprzedaży?\nNa pewno będziesz potrzebował tzw. "Reisegewerbekarte", której wydanie powinieneś zawnioskować w urzędzie właściwym dla terenu, gdzie zamierzać prowdzić ten handel obwoźny. Ten handel obwoźny określany jest w niemieckich przepisach terminem "Reisegewerbe" i obowiązek zameldowania takiej działalności wynika z § 55 Gewerbeordnung; Gewerbeordnung to niem. ustawa o prowadzeniu działalności gospodarczej. Kiedy już otrzymasz taką "Reisegewerbekartę", to musisz też uzgodnić z właściwymi urzędami miejsca, gdzie będziesz się zatrzymywał i sprzedawał swoje produkty. Szczerze mówiąc będziesz chyba pionierem w tej dziedzinie, ponieważ dotychczas te "Reisegewerbekarty" wydawane były tylko mieszkańcom Niemiec, od których zawsze żądano jeszcze dodatkowych papierów na dowód, że są rzetelni, i że nie było z nimi dotychczas żadnych problemów. Dlatego zanim złożysz wniosek w wydanie takiej karty, zbierz możliwie dużo polskich papierów, jak np. wyciąg z rejestru skazanych, brak zaległości podatkowych, jakieś pozytywne protokoły kontroli itp. W każdym razie w świetle europejskich przepisów masz takie samo prawo prowadzić handel obwoźny na terenie Niemiec, mimo że prowadzisz działalność gosp. w Polsce, jak każdy inny mieszkaniec Niemiec. Ale napewno musisz spełnić te same warunki, jakie każdy kto żyje i mieszka w Niemczech, spełnić musi.


- Okolice Witkowa\n- Wiadomości Samorządowe\n- Rady Sołeckie\n- Ośrodek Terapeutyczny\n- Pomoc psychologa\n- Halowa Piłka Nożna\n- Piłka na Sztucznej Trawie\nWWS Nr 11-2011 (6,81MB)\nWWS Nr 10-2011 (6,72MB)\nWWS Nr 9-2011 (8,30MB)\nWWS Nr 8-2011 (6,92MB)\nWWS Nr 7-2011 (5,96MB)\nWWS Nr 6-2011 (8,17MB)\nWWS Nr 5-2011 (6,20MB)\nWWS Nr 4-2011 (7,89MB)\nWWS Nr 3-2011 (5,85MB)\nWWS Nr 2-2011 (5,68MB)\nWWS Nr 1-2011 (5,96MB)\nDo ich otwarcia potrzebny jest program Acrobat Reader.\nDzisiaj stronę odwiedziło 16 osób\nGoście online 1\nWiadomości z Gminy i Miasta Witkowo\nPowołany został Zespół Interdyscyplinarny - 26.07.2011\nW celu zwiększenia skuteczności przeciwdziałania przemocy w rodzinie oraz ochrony ofiar przemocy na mocy Ustawy o przeciwdziałaniu przemocy rodzinie z dnia 29 lipca 2005 roku oraz Uchwały Nr IV/28/2011 Rady Miejskiej w Witkowie z dnia 18 lutego 2011 roku powołany został Zespół Interdyscyplinarny. Pierwsze spotkanie Zespołu odbyło się dnia 6 czerwca 2011 roku.\nZespół Interdyscyplinarny to grupa specjalistów podejmująca się współpracy w celu udzielenia pomocy osobie lub całej rodzinie doznającej przemocy. Działania Zespołu są skierowane na systemowe podejście do problemu przemocy w rodzinie, zaś celem jest zwiększenie skuteczności dotychczasowych działań kierowanych do rodzin, w których ten problem występuje.\nJednostką koordynującą jest Miejsko – Gminny Ośrodek Pomocy Społecznej w Witkowie.\n1. Agata Prusak - specjalista pracy socjalnej Miejsko – Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w Witkowie – przewodnicząca Zespołu Interdyscyplinarnego.\n2. Alina Matyjasik - pielęgniarka Zespołu Lekarzy Rodzinnych VITA w Witkowie.\n3. Sławomir Całuj - aspirant Komisariatu Policji w Witkowie.\n4. Wiesława Papiewska - członek Gminnej Komisji Profilaktyki i Rozwiązywania Problemów Alkoholowych w Witkowie.\n5. Liliana Kędzierska - kurator zawodowy Sądu Rejonowego w Słupcy.\n6. Anna Skurczyńska - nauczyciel Szkoły Podstawowej Nr 3 w Witkowie.\nUruchomienie pierwszego etapu pracy Zespołu Interdyscyplinarnego może nastąpić w wyniku reakcji na:\n•\tProśbę rodziców lub innych dorosłych członków rodziny.\n•\tProśbę dziecka.\n•\tInformacje uzyskane od członków społeczności lokalnej.\n•\tInformacje uzyskane z placówek oświatowych.\n•\tInformacje innych służb (biura pośrednictwa pracy, pomocy społecznej, policji, Kościoła, organizacji pozarządowych).\n•\tZgłoszenia anonimowe.\nAdresatami działań podejmowanych przez Zespół Interdyscyplinarny są w szczególności:\n•\tRodziny, w których zdarzają się przypadki stosowania przemocy wobec dziecka lub współmałżonka.\n•\tRodziny, w których dzieci są zaniedbywane/niedożywienie, brak im opieki lekarskiej, brak realizacji obowiązku szkolnego itp.\n•\tRodziny, w których nadużywa się alkohol lub inne używki.\n•\tRodziny, w których występują konflikty pomiędzy rodzicami a dzieckiem, zaburzenia zachowania dzieci na tle takich konfliktów, ucieczki z domów itd.\n•\tRodziny, w których są osoby niepełnosprawne, starsze, wobec, których stosowana jest przemoc.\nPodczas spotkań Zespołu planowane są następujące działania:\n1.\tDiagnoza problemu i ustalenie strategii pomocowych.\n2.\tPodział ról i działań.\n3.\tOcena i weryfikacja dotychczasowych działań.\n4.\tProwadzenie dokumentacji pracy Zespołu (protokół oraz sprawozdania z realizacji podjętych działań, zawierające wnioski).\nProgram działania Zespołu Interdyscyplinarnego określa kierunki działań prewencyjnych, wskazuje zadania pomocowe kierowane do poszczególnych członków rodzin, w których przemoc występuje oraz proponuje działania zwiększające kompetencje i profesjonalizm osób udzielających pomocy.\nJeśli w Twoim otoczeniu znajduje się rodzina lub osoba doznająca przemocy, sytuacja zaniepokoiła Ciebie i uważasz, że członkowie tej rodziny potrzebują Naszej pomocy, zgłoś to do Zespołu Interdyscyplinarnego, którego siedziba mieści się w Miejsko – Gminnym Ośrodku Pomocy Społecznej w Witkowie przy ul. Polnej 4 A w godzinach od 8 do 15 lub drogą telefoniczną tel. 61 4778491 fax. 61 4770247 albo e-mailową ziwitkowo@interia.pl


Praca Magisterska Prawo Karne - Edu Talent\nPomoc w pisaniu pracy magisterskiej - Prawo karne\nPodstawowym źródłem niezbędnym do opracowania pracy magisterskiej z tego zakresu jest kodeks karny – prawdziwa biblia każdego prawnika. Nasi redaktorzy posiadają rozległą wiedzę z tego zakresu. Doskonale wiedzą, jakimi cechami powinna się charakteryzować praca naukowa, wiec możesz mieć pewność,\nże nasza pomoc pozwoli Ci skutecznie napisać pracę magisterską na wysokim poziomie. Potrzebujesz pomocy w opracowaniu pracy magisterskiej z prawa karnego? Zapraszamy do kontaktu!\nBezpłatna próbka wzoru pracy magisterskiej - prawo karne Plik PDF,


Cechy idealnych podkładek – Do PC\nCechy idealnych podkładek\nMyszka komputerowa to urządzenie, które najlepiej pracuje, kiedy porusza się po odpowiednio dobranej powierzchni. Sprawne poruszanie się myszki jest istotne zwłaszcza podczas grania w gry komputerowe, ponieważ często o sukcesie lub porażce gracza decydują dosłownie ułamki sekund. Tak więc wszystko to sprawia, że naprawdę warto dysponować odpowiedniej jakości podkładką pod myszkę.\nDobre gadżety to podstawa\nNa rynku znajdziemy wiele sklepów, które oferują nam bardzo zróżnicowane produkt. Wśród nich znajdziemy podkładki dla graczy zróżnicowane pod względem wymiarów, kolorów, a także użytych materiałów. Takie podejście sprawia, że każdy gracz jest w stanie dobrać sobie odpowiednią podkładkę do posiadanej myszy.\nPodkładka gamingowa (określana częściej po prostu podkładką dla graczy) ma wpływ na istotne działanie myszki. To właśnie podkładka decyduje, w jaki sposób myszka się porusza, a także (co też jest kluczowym parametrem świadczącym o jakości podkładki) o tym, jak szybko dane informacje (te o jej położeniu) są przekazywane do komputera. W przypadku kiedy a podkładce występują np. różnego rodzaju nierówności, w trakcie gry, postać, którą się poruszamy, nie zareaguje tak, jak chce tego gracz. Dobrej jakości podkładka pod mysz musi zapewnić jej stabilne działania przez cały czas użytkowania. Bardzo ważnymi parametrami określającymi jakość danych podkładek dla graczy jest ich odpowiedni poślizg i dobra przyczepność, ponieważ wszystko to ma ogromny wpływ na skuteczność i komfort gry.\nOpublikowano Luty 19, 2019 Marzec 2, 2019 Autor adminKategorie akcesoria\nPoprzednie Poprzedni wpis: Kto będzie zadowolony z procesora AMD ryzen 5 1600?\nDalej Następny wpis: Telewizor LED? A może coś innego? Co wybrać?


Na dachu katowickiego dworca będzie świecił neon - Dziennikzachodni.pl\n20 czerwca 2012 07:51 20.06.2012 07:51\nStare dworcowe neony trafiły do Stowarzyszenia Moje Miasto ©Arkadiusz Ławrywianiec\nNeon na Mariackiej w Katowicach już świeci! [ZDJĘCIA]\nJeszcze w tym roku rozbłyśnie, ponieważ teraz napis to jedynie konstrukcja. Zawieszony zostanie na nim neon "Katowice". Identyczny jak ten, jaki zdobił halę, zanim ta została wyburzona na przełomie 2010 i 2011 roku. Sam świetlny napis zostanie zrekonstruowany, ale jego konstrukcja jest oryginalna.\nNa budowie katowickiego dworca dzieje się znacznie więcej. Rozpoczął się demontaż deskowania kolejnego kielicha (w sumie wszystkich będzie 16, cztery z nich będą tworzyły konstrukcję dworca).\nDobiegły też końca prace konstrukcyjne i murowe w hali. Obecnie montowane są windy, ruchome schody i pochylnie. Trwają również prace posadzkarskie, tynkarskie, budowane są ścianki, sufity oraz trwa szklenie świetlików w hali.\nCo jeszcze powstanie na placu Szewczyka? Czytaj na katowice.naszemiasto.pl


Zamieszczono 2018-04-10, odsłon: 223\nSwoja firma As-Gawota to mechanizm doświadczonych specjalistów, którzy dają wysoką jakość usług za niewygórowaną cenę. Pracujemy na południu Warszawy na Ursynowie. Zapraszamy do wprowadzenia się z własną szczegółową ofertą.\nWiedza na punkt branży samochodowej oraz wieloletnie doświadczenie sprawia, że swój auto serwis bardzo łatwo uzyskuje się wszystkich, nawet najbardziej nietypowych i czasochłonnych zleceń i napraw.\nKlient otrzymuje gwarancję fachowej uwadze przy doborze dobrych rozwiązań i wyborze odpowiedniego asortymentu. Szeroka możliwość części oryginalnych oraz alternatywnych części zamiennych idzie na dopasowanie usługi do specyficznych potrzeb Klienta.\nNasza Auto Serwis toż z pewnością warsztat z specjalnym wyposażeniem, realizujący szeroki zakres usług, między innymi: wymiana rozrządu, wymiana oleju oraz płynów eksploracyjnych, naprawa zawieszenia, sprzęgła, układu hamulcowego, diagnostyka komputerowa, wymiana opon, obsługa układu klimatyzacji.\nW dziwnych sytuacjach jesteśmy pomocą po godzinach pracy. Nasza szczegółowa możliwość to auto serwis, mechanika pojazdowa, klimatyzacja samochodowa, wymiana opon, elektryka samochodowa, naprawy modne i główne, diagnostyka komputerowa, części zamienne, serwis tłumików.\nZapraszamy na naszą stronę internetową: Wymiana Opon Ursynów - ht tp://as-gawota.pl/l


'Profesor mnie pobił, a KUL zwolnił, bo nie chciałam wycofać pozwu'\n"Profesor mnie pobił, a KUL zwolnił, bo nie chciałam wycofać pozwu"\nred. 19.07.2012 06:00\nMiała robić na KUL habilitację, ale pozwała swojego przełożonego. Twierdzi, że ją pobił i znieważył. Uniwersytet właśnie zwolnił ją z pracy - pisze "Gazeta Wyborcza". - Wcześniej ksiądz rektor zapowiedział mi, że jeżeli nie wycofam pozwu, tak się stanie - mówi Sabina B.\nDr Sabina B. przez pięć lat pracowała w Katedrze Historii Ruchów Społeczno-Politycznych XIX i XX w. Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego. Kieruje nią prof. Jan K. W styczniu 2010 r. - jak twierdzi dr Sabina B. - profesor ją zaatakował. - Nie wiem, dlaczego to zrobił. Jest cholerykiem - mówi. - Dzieliliśmy razem pokój. Miałam tam swoje książki, dokumenty. W komputerze była moja częściowo napisana habilitacja. Pan profesor kazał mi się wynosić. Potem wypchnął za drzwi, uderzył w plecy. Wyrzucił za mną moją reklamówkę z książkami, płaszcz i torebkę, z której wysypały się rzeczy. Studenci wszystko widzieli. Nikt mnie tak nigdy nie upokorzył.\nW prywatnym akcie oskarżenia, który doktor B. wniosła do lubelskiego sądu rejonowego, oskarża prof. K. m.in. o naruszenie nietykalności osobistej. - W maju ubiegłego roku byłam u rektora KUL ks. prof. Stanisława Wilka. Chciałam, aby podpisał mi zgodę na dofinansowanie przez KUL druku habilitacji. Zgodził się. Ale powiedział wprost, że jeżeli nie wycofam pozwu, stracę pracę - mówi kobieta.\nRzecznik KUL: - Ksiądz rektor potwierdza, że spotkanie się odbyło. Ale absolutnie nie wysuwał żadnych sugestii, noszących wręcz znamiona szantażu, o wycofaniu pozwu.\nWięcej w serwisie Wyborcza.pl >>>


Medycyna to dziedzina, która rozwinęła się niezwykle szeroko na wszystkim świecie. Stąd jeszcze do profesjonalnych biur tłumaczeń dość często trafiają tłumaczenia medyczne. Jak taż nazwa wskazuje, dotyczą one sprawy związanych z medycyną. A że kwestie te chodzą naprawdę różne, to zaś tłumaczenia medyczne są kategorią tłumaczeń niezwykle rozgałęzioną.\nCzego mówią tłumaczenia? Wiele z nich działa kart pacjentów leczonych w drugim kraju. Wówczas tłumaczeniu ulegają wszystkie postawione diagnozy, wykonane badania wraz z owocami, czy wsparcia dla pacjenta, który pomaganie jest kontynuować teraz w swoim kraju pod uwagą rodzimych lekarzy. Drugą kategorię dokumentów medycznych, często tłumaczonych, stanowią dokumenty innego sposobu badań naukowych. Medycyna, jako myśl nie może zamykać się ze naszymi produktami doświadczeń na teren, który je idzie. Wszelkie badania wykonywane są po to, aby na pełnym świecie skuteczniej leczyć innego typu schorzenia i choroby, czyli im zapobiegać. Wyniki prowadzonych badań muszą wtedy być prezentowane, aby cały świat mógł spośród nich czerpać. A aby tak się właśnie stało, przydatne stanowi ich profesjonalne przetłumaczenie. Uzupełnieniem wymienionych rodzajów dokumentów są dowody na potrzeby konferencji medycznych. Nie zazwyczaj można szacować na tłumacza symultanicznego. A nawet, jeśli można, toż a oczywiście uczestnicy konferencji pragnęli być dostęp do pełnej treści wystąpienia.\nA kto je pisze? Jak nietrudno się domyśleć, tłumaczeniami tego modelu powinni zabierać się nie tylko dobrzy lingwiści, ale jeszcze osoby o ugruntowanej wiedzy medycznej. Nie potrzebują żyć ostatnie lekarze, gdyż potrafią istnieć zatem roli wystawiające na przykład zawód pielęgniarza, czy ratownika medycznego. Ważne, żeby kobiety te dobrze znały słownictwo medyczne i potrafiły dokonać przekładu, chroniąc jego łączną wartość merytoryczną. Szczególnie znaczące jest też, żebym w wypadku artykułów z określonej branży, lekarz specjalista danej gałęzi choćby dokonał korekty, czy był konsultantem. Wierność przekładu jest tu jednak kluczowa.


Nr 20 Studia i Komentarze IEŚW\nWymiary tożsamości przedstawicieli Polonii w Gruzji. Polacy z Tbilisi, Achalciche i Lagodechi\nŁukasz Kamiński, Olga Rembielińska\nKontakty polsko-gruzińskie, chociaż nigdy nie były intensywne, mają swoją kilkuwiekową tradycję. Doświadczenia ostatnich dwustu lat pobytu Polaków w Gruzji ukazują różnorodność postaw i motywacji związanych z przyczynami osiedlania się w tym południowokaukaskim kraju, odsłaniając tym samym kontekst polityczno-ekonomiczny. W tym przypadku obecny w potocznych wyobrażeniach mit Polaka-zesłańca i patrioty ściera się z postawami czysto zarobkowymi, do pewnego stopnia kolonialnymi. Po ponad 70 latach doświadczeń związanych z komunizmem oraz wynikającym z tego między innymi ograniczeniem ekspresji polskiej tożsamości, wraz ze zmianami transformacyjnymi lat 90. XX wieku w środowisku Polaków i osób polskiego pochodzenia w Gruzji widoczne stało się zjawisko narodowego ożywienia.\nCelem niniejszego artykułu jest przybliżenie współczesnej kondycji tożsamościowej Polaków i osób polskiego pochodzenia zamieszkujących trzy największe, sformalizowane polonijne skupiska na terenie Gruzji: Tbilisi, Achalciche i Lagodechi. Autorzy tekstu zwracają uwagę na czynniki określające wewnętrzne zróżnicowanie w deklarowanej polskości oraz różnorodność postaw identyfikacyjnych.\nPolonia w Tbilisi\nBy oddać subtelność różnicy pomiędzy specyfiką kulturową Tbilisi i pozostałych dwóch miejsc, w których prowadziliśmy badania, trzeba odwołać się do propozycji metodologicznej Fredrika Bartha. Nie stwierdzamy, że istnieje jakiś model polskości, który możemy zrekonstruować na podstawie izolacji Tbilisi jako centrum, zwracając przy tym uwagę na dystynktywne cechy kulturowe jego polskich mieszkańców. Staramy się natomiast zrozumieć, jak pewne szersze procesy mogły wpłynąć na to, że granica narodowa jest przez nich kreślona wyraźniej niż gdzie indziej oraz co według nich o niej stanowi. Zanim do tego przejdziemy, warto krótko przypomnieć historię ich przodków, którzy niegdyś wyemigrowali do stolicy Gruzji. Motywacje większości z nich można by uznać za zarobkowo-karierowe, Tbilisi nie było bowiem, inaczej niż Achalciche i Lagodechi, garnizonem wojskowym. Przeprowadzali się często wraz z całymi rodzinami, posiadali etos zawodowy i perspektywy powrotu do kraju. Emigracja na Kaukaz była zatem efektem wyboru, a nie koniecznością, określanie własnej odrębności opierało się zaś w dużej mierze na kontaktach międzypolskich. Dlatego też, mimo zawierania mieszanych małżeństw, wspólnota ta była bardziej homogeniczna niż grupy w innych miastach. Choć rola kościoła św. św. Piotra i Pawła w Tbilisi była istotna dla podtrzymywania wspólnotowej solidarności, nasi rozmówcy w zdecydowanej większości źródeł swojej tożsamości doszukiwali się w wychowaniu i w nazwisku, nie zaś w związkach z instytucją. Znaczenie Kościoła i stowarzyszeń jako wyróżników mniejszości jest obecnie kluczową kwestią dla Polaków – choć wcześniej również czuli swoją odrębność. Nie należy lekceważyć przy tym warunków rzeczywistości komunistycznej, która uwikłana była w propagandę panradziecką, mającą na celu homogenizację społeczeństw wchodzących w skład ZSRR. Ekspresja tożsamości nie mogła być zatem domeną publiczną. Z drugiej strony należy jednak pamiętać, że to właśnie w okresie Gruzińskiej SRR do paszportów wpisywano narodowość polską, podczas gdy na początku lat 90. XX wieku nie było już takiej możliwości.\nKim byli nasi rozmówcy i dlaczego mówimy o ich uprzedniej (przed transformacją) odrębności? Bo, jak sami mówią, „czuli się inni” od lat, choć niekoniecznie było to związane z odczuwaniem polskości niejako „od zawsze”. Znacząca jest tu kwestia wychowania – w sytuacji, gdy rodzina była wielonarodowa, o wyborze identyfikacji mogło decydować wychowanie w określonym „duchu”. Polskie babcie, mające czas i dobre chęci, stawały się opiekunkami, a ucząc swoje wnuki języka polskiego, literatury i historii, przekazywały również wiarę katolicką. Rodzicom, pochłoniętym życiem zawodowym, niekoniecznie na tym zależało. Nie spotkaliśmy też ani jednej osoby, która nauczyłaby się języka polskiego od dziadka lub ojca. Z drugiej jednak strony identyfikacja polska łączyła i nadal łączy się również z polsko brzmiącym nazwiskiem, przekazywanym w linii męskiej, oraz z mitem oficera, Polaka-inteligenta. Sentyment do nazwiska wyraźniej dostrzec można na przykładzie kobiet, które przez całe życie przedstawiały się nazwiskiem panieńskim, niezależnie od jego zmian urzędowych (np. małżeństwa).\nJednak „przebudzenie” tożsamości, rozumianej tu jako poszukiwanie historii przodków oraz powrót do ich języka i „kultury”, rządziło się niekiedy także prawem przypadku, impulsem wewnętrznym. Istotny wydał nam się również fakt, iż pozytywny stereotyp Polaka na Kaukazie jest włączany w narracje i mocno buduje tożsamość starszego pokolenia. Jedna z naszych rozmówczyń, mimo że zna język polski, została wychowana przez babcię Polkę, jest wyznania katolickiego i modli się po polsku, odczuwa związek z gruzińską tożsamością, tradycyjnie przekazywaną w linii męskiej. Prawie wszystkie wywiady, które zrealizowaliśmy w Tbilisi, były prowadzone w języku polskim. Rozmówcy znali go w stopniu dobrym, dwie osoby zaś posługiwały się nim biegle (wykształcone filolożki). Najstarsi aktywni działacze Polonii rekrutują się ze środowiska inteligenckiego – kontakt z nimi nawiązaliśmy za pośrednictwem Internetu, śledząc witryny MSZ, konsulatów i ambasad. Wszyscy zostali ochrzczeni w obrządku rzymskokatolickim, większość praktykuje wiarę; katolicyzm jest ich zdaniem istotny dla rozumienia polskości. Warto zaznaczyć, że rozmówcy z Tbilisi, w odróżnieniu od większości najstarszych przedstawicieli Polonii z Achalciche i Lagodechi, posiadali urodę słowiańską, co niegdyś było elementem pozytywnego stereotypu polskości na Kaukazie. Polki i Polacy mieli słynąć z atrakcyjności, co wielokrotnie pojawiało się również w narracjach zebranych przez nas.\nObecnie wyraźnie dostrzegalne jest pewne pęknięcie w środowisku, związane z innymi motywacjami, czy raczej z innym rozumieniem polskości, odróżniającymi przedstawicieli młodszego pokolenia od osób związanych z Kościołem i duszpasterstwem oraz zajmujących się działalnością kulturalną. Ci z rozmówców, którzy symbolicznie wiążą swoją ojczyznę z ziemią przodków, nie mogą jednocześnie zrozumieć potrzeby emigracji u młodszej generacji, sami bowiem uważają za nadrzędne krzewić polską kulturę w Gruzji. Polskość oznacza dla nich zatem polskość kaukaską, dialektyczną – która sama w sobie stanowi wartość. Dlatego ważny jest dla nich kontakt z naszym krajem, oparty jednak na kontaktach partnerskich – rozmówcy ci czują się bowiem zarówno Polakami, jak i reprezentantami Gruzji. Część naszych wniosków dotyczących Polonii w Tbilisi pokrywa się z tymi z badań w Achalciche i Lagodechi, choć wyraźnie dostrzegalne są różniące je tendencje.\nPolonia w Achalciche i Lagodechi\nDwie kolejne sformalizowane organizacje polonijne działają w Achalciche (miasto w południowo-zachodniej Gruzji, niedaleko granicy z Turcją) oraz Lagodechi (małe miasto we wschodniej Gruzji, położone przy granicy z Azerbejdżanem). Chociaż historia polskiego osadnictwa na tych ziemiach oraz rozwoju polskiej społeczności od pierwszej połowy wieku XIX aż do dzisiaj w obu przypadkach jest różna, pragniemy porównać narracje na temat tożsamości tamtejszych przedstawicieli polonijnych, wskazując istotne podobieństwa i różnice między nimi. Migracja ludności polskiego pochodzenia na te tereny związana była w głównej mierze z osiedlaniem żołnierzy w carskich garnizonach wojskowych, oficjalnie w celu obrony przed ludami z Północnego Kaukazu oraz Turkami. Mimo że etos Polaka zbudowany na romantycznym wyobrażeniu patrioty, karnie zesłanego za udział w dziewiętnastowiecznych powstaniach przeciwko caratowi, stanowi integralną część historii Polaków na Kaukazie, nie jest wzorcem jedynym i bezwzględnie dominującym. Nierzadko bowiem w biografiach potomków dziewiętnastowiecznych zesłańców z Achalciche i Lagodechi pojawia się motyw dobrowolnego wstąpienia do carskiej armii i rozwijania w niej kariery poprzez kampanię kaukaską lub świadome mitologizowanie biografii przodka w obliczu braku rzetelnej wiedzy na ten temat. W narracjach rozmówców sporadycznie pojawiają się również wątki odmiennego lub niejasnego pochodzenia etniczno-narodowego protoplasty polskiego rodu w Gruzji (ukraińskie lub żydowskie korzenie przybywających z obszaru Rzeczypospolitej osób określanych mianem Polaków).\nW grupie naszych rozmówców przeważali ludzie starsi, mniejszą część stanowiły osoby w wieku powyżej 50 lat. Znaczna część rozmówców w Achalciche posiadała wykształcenie średnie lub wyższe; w Lagodechi natomiast duża część osób polskiego pochodzenia zakończyła edukację na etapie podstawowym. Ta dysproporcja wynika z małomiasteczkowego charakteru Lagodechi – miejscowości ze słabszym zapleczem infrastrukturalnym, urzędowym i edukacyjnym. We wszystkich narracjach rozmówców dodatnio waloryzowane było inteligencko-szlacheckie pochodzenie wojskowych przodków – stanowiło powód do dumy oraz sprzyjało budowaniu różnorodnych form identyfikacji z polskością. Osiedlali się oni w tych małych miejscowościach, a ich potomkowie zajmowali się głównie pracą w gospodarstwie.\nW związku z ograniczeniem swobody ekspresji religijnej na przełomie lat 20. i 30. XX wieku oraz zaostrzeniem kursu doktryny komunistycznej, na obszarze Gruzińskiej SRR nastąpiła przerwa w transmisji narodowego „kanonu” polskości. Religia katolicka została wyrugowana, znajomość języka polskiego na przestrzeni dwóch pokoleń w pełni zanikła, a kontakty między osobami polskiego pochodzenia znacząco się ograniczyły. W latach 50. XX wieku w Lagodechi spłonęło miejscowe archiwum, w którym zgromadzone zostały dokumenty oraz pamiątki po lokalnych Polakach. W obydwu miejscowościach Polacy niszczyli także swoje prywatne pamiątki rodzinne – utożsamianie się z polskością było bowiem niebezpieczne z uwagi na potencjalne ryzyko represji. W tym czasie z wielu paszportów znikły „dobrowolnie” zapisy o polskim pochodzeniu przodków rozmówców. W obliczu funkcjonowania w lokalnej lagodechskiej społeczności dwóch obozów etnicznych: rdzennie kaukaskiego, ze znaczną przewagą Gruzinów, oraz słowiańskiego, z dominującą liczebnie społecznością rosyjską, wielu Polaków utożsamiło się – bądź też zostało do tego zmuszonych – z ludnością rosyjskojęzyczną. To w znaczący sposób przyczyniło się do określania tożsamości współczesnych rozmówców, gdzie odniesienie do bycia „ruskim” jest wciąż obecne i istotne.\nW Achalciche Polacy żenili się z Ormiankami i Gruzinkami, co spowodowało rozproszenie tożsamości wśród ich dzieci już w pierwszym pokoleniu i utożsamianie się w intensywniejszy sposób z narodowościami lokalnymi. Niewielu było tutaj przedstawicieli społeczności rosyjskiej, w związku z czym „polskość” została przesunięta nie do „ruskości”, a do „gruzińskości” i „ormiańskości”. Komunizm oraz przynależność do partii dawały również niektórym osobom o polskich korzeniach szansę na wyrwanie się ze stanu spauperyzowania. System stał się niejako sposobem na „odzyskanie” utraconej wysokiej pozycji społecznej przodków-założycieli z XIX wieku. Ludzie o polskim pochodzeniu piastowali w tym czasie na obszarze lagodechskim oraz achalcichskim stanowiska związane z administracją. Pracowali między innymi w policji, w urzędach państwowych oraz w szkolnictwie. Znaczna część z nich zajmowała się jednak uprawą roli.\nW narracjach, które dotyczyły polskiej tożsamości w obydwu omawianych miejscowościach, wyraźna jest świadomość polskiego pochodzenia, przejawiająca się przede wszystkim w dumie z „posiadania” polskiej krwi, przy czym w zdecydowanie silniejszy sposób widoczna jest w przypadku dziedziczenia polskości w linii męskiej. Brak ojca we wczesnym dzieciństwie lub polskość będąca niejako „spadkiem” po matce znacząco osłabiały tę świadomość oraz wiedzę naszych rozmówców o polskości. W ich opinii fakt, że rodziny pierwszych pokoleń Polaków w tych regionach były wielodzietne, a przodkowie skupiali się przede wszystkim na walce o byt poprzez ciężką fizyczną pracę, przyczynił się fundamentalnie do braku rozwijania polskości. Brak rzetelnej wiedzy na temat Polski oraz przodków, nieznajomość języka czy, w niemalże wszystkich przypadkach, oficjalna przynależność do Cerkwi Prawosławnej nie przekreślają w odczuciu rozmówców możliwości utożsamiania się z polskim etosem narodowym. Polskość to zatem przede wszystkim świadomość korzeni oraz podkreślanie znaczenia przodków. Uświęcanie polskiego pochodzenia współgra także z ważną rolą, jaką odgrywają w tradycji kaukaskiej rodzina oraz swoisty kult przodków.\nDo trudności w jednoznacznym identyfikowaniu się z polskością w Lagodechi oraz Achalciche przyczyniły się także multietniczność regionów oraz małżeństwa mieszane, które zawierali rodzice i przodkowie rozmówców. Te dwie miejscowości gromadziły w czasach ZSRR ludność zróżnicowaną pod względem narodowym i etnicznym: Gruzinów, Rosjan, Ormian, Azerów, Ukraińców, Białorusinów, Niemców, Litwinów, Łotyszy, Estończyków, Awarów i Żydów. Fakt, że wśród przyjeżdżających do Gruzji od połowy XIX wieku Polaków byli głównie młodzi nieżonaci mężczyźni, w odczuciu rozmówców powodował, iż koniecznością, ale i oczywistością stały się małżeństwa mieszane. W związku z tym w rozmowach pojawiają się między innymi deklaracje związane z podwójną przynależnością narodową – zarówno polską, jak i lokalną, w zależności od pochodzenia drugiego rodzica. Zaraz po najczęściej przytaczanych wypowiedziach na temat tego, czym jest polskość, odnoszących się do kategorii biologicznych (krew), to właśnie odwołania do polskości oraz gruzińskości stanowiły najczęstsze argumenty związane z kwestią tożsamości. Dla większości spośród naszych rozmówców podwójna narodowość jest czymś naturalnym – zwłaszcza w sytuacjach, gdy ta druga jest zdecydowanie silniej odczuwana. Istotna jest wynikająca z tego, zdaniem części z rozmówców, świadomość podwójnego znaczenia „ojczyzny” – z jednej strony jest to kraj, z którego pochodzi ów niemalże mitologiczny przodek, z drugiej zaś ziemia, na której oni sami przyszli na świat, czyli właśnie Gruzja.\nTrudności w przyjęciu jednoznacznej identyfikacji narodowej wynikają także z wychowania w atmosferze braku wagi idei narodu w okresie komunizmu. Ukształtowały się wówczas trzy pokolenia, które utożsamiają się z kulturą „ruską”, pomimo oficjalnej ideologii równości narodów waloryzowaną najwyżej. Widoczne jest to zwłaszcza w Lagodechi pośród przedstawicieli najstarszego pokolenia, ludzi powyżej 70. roku życia, których młodość oraz dorosłe życie przypadły na okres komunizmu i dla których przemiany tożsamościowe dokonujące się po 1991 roku były nierzadko nie w pełni zrozumiałe. W Achalciche natomiast znaczna część rozmówców, również z najstarszego pokolenia, utożsamiała się z narodowością gruzińską, polskość sprowadzając do świadomości opisywanego wcześniej pochodzenia i nie przejawiając woli rozwijania jej poza fakt uznania wagi więzów krwi.\nIdentyfikacja z polskością stała się również metodą pozytywnego odróżnienia się od pozostałych mieszkańców lokalnej społeczności w związku z upadkiem Związku Radzieckiego, rozwojem gruzińskiej polityki narodowej po 1991 roku oraz trudną sytuacją ekonomiczną w kraju. W tym właśnie okresie zanotowano znaczące zainteresowanie poszukiwaniem własnych korzeni i konstytuowaniem tożsamości. Jedną z istotnych przyczyn tego zjawiska była możliwość zmiany swojej trudnej sytuacji ekonomicznej. Doraźna pomoc finansowa w zakresie podstawowych produktów oraz możliwości wyjazdu do Polski wpłynęły katalizująco na szybko rozwijające się społeczności polonijne. Dziś zaprzestano już bezpośrednich działań pomocowych, co skutkuje trudnościami w stałym funkcjonowaniu organizacji polonijnych oraz wywołuje poczucie rozczarowania w obliczu braku zainteresowania losami potomków Polaków w Gruzji ze strony państwa polskiego. Pojawienie się w latach 90. XX wieku dwóch organizacji polonijnych w samym Lagodechi i późniejszy konflikt między nimi pokazały, że procesy tożsamościowe mają dziś bardzo zróżnicowany i dynamiczny charakter. Próby ustalania „kanonu” polskości, a zatem wyznaczania, kto może uchodzić za Polaka, a kto nie, stanowiące istotny element rozróżnienia między organizacjami, są pokłosiem napiętej sytuacji w małej polonijnej zbiorowości. Ich podstawą zdają się być przede wszystkim rozbieżności na płaszczyźnie polityki oraz ekonomii organizacji.\nZróżnicowanie postaw tożsamościowych staje się wyraźniejsze, gdy wnikliwiej spojrzymy na przekrój pokoleniowy przedstawicieli gruzińskiej Polonii. Najmłodsze pokolenie z racji możliwości powstałych po rozpadzie Związku Radzieckiego ma dziś ułatwiony kontakt z kulturą polską. Po okresie dynamicznych działań edukacyjnych z końca lat 90. XX wieku i początku XXI wieku rozwój na tej płaszczyźnie znacząco się ograniczył i obecnie działania tego rodzaju prowadzone są na niedużą skalę, okresowo i niezależnie. Starsi przedstawiciele lokalnych społeczności polskich właściwie w ogóle nie korzystają z oferty edukacyjnej. Osoby z tego pokolenia prezentują zdecydowanie najbardziej różnorodną i złożoną gamę postaw względem polskości. Wśród średniej i najstarszej generacji dość częstą postawą jest niejako „dostosowanie” się do otoczenia oraz zmian. Dziś wśród najstarszych członków achalcichsko-lagodechskiej Polonii jest bardzo niewiele osób, które identyfikują się bezpośrednio z polskością i określają się jako „zawsze i na zawsze Polacy”, choć sporadycznie zdarzają się tak wyraźnie zarysowane identyfikacje oraz dosłowne deklaracje.\nW pozostałych przypadkach poczucie polskości przejawia się w spontanicznych wyrazach solidarności z osobami tej samej narodowości lub pochodzenia oraz w sprowadzaniu polskości do „folkloru”, czyli stałego zestawu cech i elementów (wizerunki historycznie najistotniejszych miejsc w Polsce, portrety najznamienitszych rodaków, literatura wielkich polskich pisarzy romantycznych, stroje ludowe). Należy jednak mieć świadomość, jakich trudności nastręczają próby zrozumienia i opisania złożoności tego rodzaju procesów tożsamościowych. Gros rozmówców podkreślało, że słabo zna biografie swych przodków, w związku z czym trudno jest im budować tożsamość na bazie pamięci. W tego rodzaju działaniach problematyczna jest również świadomość deklaratywności wypowiedzi części rozmówców, a co za tym idzie – niemożność dotarcia do „prawdy” na temat ich deklarowanej przeżywanej tożsamości. Należy też pamiętać, że kontakty z polskimi badaczami, naukowcami i turystami przybywającymi do Gruzji w latach 90. XX wieku również znacząco wpłynęły na zainteresowanie własnymi korzeniami oraz nagłe radykalizowanie się postaw identyfikacyjnych Polaków.\nW zarysowanej krótkiej analizie teoretycznej staraliśmy się pokazać różnorodność postaw wobec deklarowanej polskiej tożsamości narodowej z uwzględnieniem czynników wpływających na tak znaczne ich zróżnicowanie. Ograniczone kontakty z „macierzą”, związane ze znacznym dystansem przestrzennym między Kaukazem a Polską, funkcjonowanie w głównie prawosławnym środowisku (bliższym kulturowo niż np. islam) czy też polityka radziecka zdają się być głównymi przyczynami, dla których dzisiejsza sytuacja Polonii w Gruzji jest odmienna choćby od tej z tzw. Kresów Wschodnich. W tekście staraliśmy się podkreślić, że niezależnie od wspomnianych czynników, formy rozumienia, ekspresji oraz sposoby odczuwania polskiej tożsamości mogą być różne. Trudne związki pomiędzy pamięcią a tożsamością stają się tu linią napięcia, które sprzyja wytwarzaniu i odtwarzaniu pewnych wzorców i wyobrażonych postaw związanych z polskością. Możliwe są zatem różne wersje tych samych przekazów historycznych, w zależności od tego, kto o nich mówi. Opowiadając te różne historie, otwiera się drogi do różnej przyszłości – i to pragnienie, by mieć przed sobą różną przyszłość, napędza konstruowanie różnych przeszłości.\nNarracje gruzińskiej Polonii z jednej strony ujawniają, jak wyobrażenia symboliczne związane z Polską konsolidują się wokół polskiego mitu romantyczno-inteligenckiego, z drugiej zaś strony pokazują, że tożsamość może być budowana w oparciu o brak pamięci lub też pamięć zmitologizowaną, odtwarzaną w powszechnych przekazach. Pomiędzy tymi dwoma biegunami rozpościera się całe spektrum postaw i złożonych ekspresji polskiej tożsamości, które warto wymienić i docenić. Przede wszystkim jest to polskość związana z pamięcią o przodkach i szacunkiem wobec nich – opiera się ona na poczuciu, że jest się spadkobiercą swoistego mentalnego dziedzictwa. Napotykaliśmy także postawy liminalne, pokazujące to, że o polskości można mówić zarówno w przypadku, gdy odczuwa się podwójną tożsamość (np. polską i gruzińską/„ruską”), jak i wtedy, gdy ma się świadomość bycia zanurzonym w obydwu, nie reprezentując żadnej z nich. Inne podejścia to np.: identyfikacja z „lokalnością”, utożsamianie się z gruzińskością przy jednoczesnej bardzo silnej świadomości pochodzenia przodków oraz nieprzywiązywanie istotnej wagi do idei narodu i narodowości. Nie sposób pominąć również przypadku wykorzystywania polskiego pochodzenia do realizacji interesów o charakterze czysto ekonomicznym, w oderwaniu od jakichkolwiek deklaracji dotyczących polskości. W tej różnorodności podejść warto jednak docenić fakt, że krystalizujące się odmienne modele i wyobrażenia na temat polskości są własnymi wytworami członków gruzińskiej Polonii. Bliższe przyjrzenie się rozmaitym formom ekspresji polskości pozwala dostrzec dynamiczny charakter kultury uwypuklający się w kontakcie.\nNiniejszy tekst powstał w oparciu o kwerendę historyczną, refleksję terenową oraz materiały audiowizualne zebrane podczas wyjazdu etnograficznego we wrześniu 2012 roku w ramach projektu „Wymiary tożsamości Polonii w Gruzji. Polacy z Tbilisi, Achalciche i Lagodechi” realizowanego przez Fundację Kaukaz.net w ramach zadania publicznego Ministerstwa Spraw Zagranicznych „Współpraca z Polonią i Polakami za granicą 2012”. Jest on również próbą podsumowania rozmów przeprowadzonych z najstarszymi przedstawicielami gruzińskiej Polonii. Projekt miał na celu przede wszystkim dokumentację duchowego i materialnego dziedzictwa związanego z Polską i polskością poprzez realizację wywiadów biograficznych oraz archiwizację dokumentów rodzinnych. W projekcie wzięli udział studenci Instytutu Etnologii i Antropologii Kulturowej Uniwersytetu Warszawskiego oraz doktorantka Uniwersytetu Jana Pawła II w Krakowie.\nPracę nad tekstem zakończono w grudniu 2012 r.\nŁukasz Kamiński – absolwent Instytutu Etnologii i Antropologii Kulturowej Uniwersytetu Warszawskiego, student Wydziału Polonistyki Uniwersytetu Warszawskiego\nOlga Rembielińska – studentka Instytutu Etnologii i Antropologii Kulturowej Uniwersytetu Warszawskiego oraz Wydziału Polonistyki Uniwersytetu Warszawskiego


Bluszcz - jak go hodować? | Weranda.pl\nZapytałam kiedyś znajomego Anglika florystę, dlaczego tak często sadzi bluszcz. – Because it's very elegant – odparł bez wahania. Trudno się z nim nie zgodzić – bluszcz pospolity (Hedera helix) to jedna z najbardziej wytwornych roślin. Jego zgrabnie wykrojone liście zawsze trzymają fason: nie żółkną, nie opadają. Dodajmy umiejętność radzenia sobie w głębokim cieniu, odporność na choroby, suszę... Nic dziwnego, że to numer jeden wśród pnączy.\nTworzy zielone poduchy, pnie się po kutych ogrodzeniach, spływa kaskadami z parkanów, owija się wokół latarń... Jak wykonuje te akrobacje? Otóż, dopóki nie ma wsparcia, płoży się i wije po ziemi. Lecz gdy tylko wyczuje podporę, od razu zaczyna się piąć. Chwyta się korzonkami i w górę! Średnio w tempie metra na rok. Po kilkunastu latach zamienia się w drzewo. Tworzy pień, kwiaty i owoce.\nBluszcz pod kontrolą\nW USA, dokąd przybył z Europy, bluszcz stracił wszelkie hamulce. Wydostał się z ogrodów do lasów, gdzie zagłusza drzewa, a niekiedy przewraca je swoim ciężarem. Powstają całe „bluszczowe pustynie”. W stanie Waszyngton wylądował na liście gatunków inwazyjnych, w Oregonie dodatkowo zakazano jego sprzedaży. Powołano nawet organizację No Ivy League, której członkowie oczyszczają lasy z bluszczu i doradzają, jak się go pozbyć z ogrodu. A nie jest to wcale proste, bo skórzastych liści nie ima się większość środków chemicznych. U nas nie ma powodu do paniki.\nW Polsce bluszcz musi rywalizować z innymi roślinami, do tego stopnia, że jest pod ochroną! Z lasu nie wolno go wyrywać, a gdy w ogrodzie zapędzi się za daleko, wystarczy sekator (ja po prostu strzygę kosiarką wpełzające na trawnik pędy). Można też wybrać mniej ekspansywne odmiany (np. o biało-zielonych liściach). Oprócz opisywanego rodzimego bluszczu pospolitego w naszym klimacie radzi sobie bluszcz kolchidzki (H. colchica) oraz irlandzki (H. hibernica).\nNiech się bluszczy, czyli jak hodować bluszcz?\nA co zrobić, jeśli chcemy, aby bujniej rósł? Warto pamiętać, że bluszcz nie przepada za słońcem. Lubi zaciszne miejsca – w wietrznych może przemarzać. Zadowala się przeciętną ziemią, ale oczywiście woli żyzną. Chcesz mieć więcej bluszczu?\nZetnij kawałki pędów z dwoma, czterema listkami i posadź w skrzynce z wilgotnym piaskiem. Po kilku tygodniach wytworzą korzenie i będzie je można posadzić w ogrodzie. Bluszcz to także znakomita roślina do „ogrodu pamięci”. Niegdyś często sadzono go na cmentarzach jako symbol wieczności, gdyż jest przez cały rok zielony i żyje nad podziw długo. Przy okazji warto wspomnieć, że najstarszy okaz w Polsce, zwany bluszczem kolejarzy – bo oplata stację PKP – rośnie w Zebrzydowej na Dolnym Śląsku. Ten pomnik przyrody liczy sobie niemal 150 lat (a są na świecie i czterystuletnie egzemplarze).\nChcecie żyć w zgodzie z małżonkiem w nadchodzącym roku? Anglicy mają na to sposób. Na święta Bożego Narodzenia przybierają kolczasty ostrokrzew, uosobienie męskości, bluszczem – symbolizującym kobiecość.\nCo ma bluszcz do wina?\nBluszcz był od wieków atrybutem rzymskiego Bachusa i greckiego Dionizosa, bogów wina. W Anglii na szyldach wielu starych winiarni można zobaczyć nie winogrona, lecz właśnie gałązkę bluszczu. Jednak nie próbujmy robić z niego wina – jest rośliną trującą! Z powodzeniem natomiast stosuje się go w kosmetyce – jako składnik preparatów służących do zwalczania cellulitu, wywar z jego liści przyciemnia włosy.\nFotografie: Mariusz Purta, Medium\nCukiernica - skarbczyk na stole


Orchestral Companion Strings za nieco ponad 1 euro - Kontroleryzm.pl\nOrchestral Companion Strings daje nam dostęp do 90 gotowych brzmień obejmujących zarówno pełną sekcję smyczków jak i poszczególnych grup instrumentów (takich jak skrzypce, altówki, wiolonczele i kontrabasy). Do dyspozycji użytkownika oddano też obwiednię głośności, zestaw wbudowanych efektów oraz generator wolnych przebiegów (LFO) mogący modulować głośność, wysokość dźwięku i filtr. Wtyczka dostępna jest w formatach VST, AU, RTAS i AAX.\nWtyczka SONiVOX Orchestral Companion Strings jest dostępna do nabycia w cenie 1,21 euro w sklepie Plugin Boutique. Promocja trwać będzie do 31 stycznia 2017 roku. Warto też wspomnieć o tym, że w tym samym sklepie wznowiono również promocję na całkiem ciekawy syntezator Xpand!2, który również kosztuje obecnie 1,21 euro.\n27 kwietnia 2018 Aske


Autorska Pracownia Architektoniczna. - awa projekt\nHome » Usługi Budowlane » Projektowanie » Autorska Pracownia Architektoniczna.\nAutorska Pracownia Architektoniczna to nic innego jak doskonałe biuro projektów. Lublin jest siedzibą tej pracowni. Oferuje ona szereg usług z zakresu profesjonalnych projektów architektonicznych. Biuro projektów (Lublin) proponuje między innymi realizacje zleceń indywidualnych, sprzedaż projektów gotowych, a także przystosowanie już istniejącej dokumentacji. Biuro prowadzi nadzór autorski nad wykonaniem zadania budowlanego, a także proponuje usługi z zakresu doradztwa inwestycyjnego. Te kompleksowe usługi wykonywane są niedrogo i rzetelnie. W ofercie biura architektonicznego znajdziemy także propozycję aranżacji wnętrz oraz wykonanie profesjonalnej wizualizacji architektonicznej. Oferta dotyczy projektów domów jednorodzinnych, wielorodzinnych oraz budynków użyteczności publicznej. Do każdego zlecenia pracownicy firmy podchodzą indywidualnie oraz z pasją. Warto poznać pełną ofertę, jaka znajduje się na stronie internetowej pracowni.


Gdy w brzuchu burczy... : Spaghetti all’Amatriciana i Klub Kolacyjny Barilla\nTu przyznam się, że miałam zamiar przygotować obszerna fotorelację z tego wydarzenia, niestety… Było tak smacznie, tyle do obgadania, tak fantastyczna atmosfera, że udało mi się zrobić tylko kilka zdjęć, którymi oczywiście się z Wami podzielę.\nNajpierw uściski dłoni, pyszne przystawki i kieliszek prosecco… Wieczór rozpoczął się obiecująco. Z entuzjazmem, przeszliśmy do części szkoleniowej. Cennych wskazówek na temat fotografii potraw w sztucznym świetle udzielał nam Piotr Arnoldes. Ponieważ na co dzień zdjęcia robię w dziennym świetle miałam okazję poznać tajniki używania lampy studyjnej. Spodobała mi się taka zabawa więc może któregoś dnia sprawię sobie taki sprzęt.\nApetyczne potrawy, które fotografowaliśmy, oraz całą kolację przygotował dla nas szef kuchni poznańskiej restauracji Amici Miei. Wreszcie nadeszła pora na włoską kolację – przyznam, że na nią czekałam najbardziej. Najpierw gorąca, warzywna zupy Minestrone. Wreszcie danie główne – spaghetti all’ Amatriciana. Makaron tak mi zasmakował, że postawiłam zrobić go w domu dla moich chłopków. Dzielę się więc z Wami moją wersja tego włoskiego dania. Kolację zakończył pyszny deser – kremowa beza z owocami leśnymi – jak smakowała, cóż nie będę Wam pisać. Powiem tylko, że talerzyk zostawiłam bez ani jednego okruszka. Atmosfera była tak sympatyczna i swobodna, że wcale nie miałam ochoty wracać do domu. Gdyby nie świadomość, że następnego dnia musiałam wcześnie rano zerwać się do pracy, pewnie zostałabym na pogaduchy do białego rana.\nBardzo dziękuję Barilla za zaproszenie na makaronową kolację. Przede wszystkim jednak za możliwość poznania tak wielu fantastycznych, otwartych i pozytywnych ludzi. Uważam, że Klub Kolacyjny Barilla to świetna inicjatywa i mam nadzieję, że nie był to nasz ostatni wspólny wieczór.\n200 g guanciale (wędzone podgardle)\n800 g (2 puszki) pomidorów w puszce\n1 -2 suszone papryczki chili lub świeża ostra papryczka\nNa patelni rozgrzać oliwę, wrzucić pokrojoną cebulę i zeszklić około 4 minut. Dodać ostrą papryczkę (ilość wg uznania), pokrojone w kostkę guanciale (ewentualnie wędzony boczek) i smażyć od czasu do czasu mieszając aż mięso się zarumieni. Dodać koncentrat pomidorowy i chwilę podgrzewać. Dolać wino – wymieszać , a następnie rozduszone pomidory. Gotować bez przykrycia około 10 minut, aż sos zagęści się, a smaki połączą. Pod koniec doprawić do smaku solą i świeżo zmielonym pieprzem.\nW międzyczasie ugotować makaron al dente w dużej ilości osolonej wody. Makaron dobrze odcedzić, przełożyć do miski, posypując ¾ startego pecorino. Po kilku sekundach , wlać sos i całość dobrze wymieszać. Przed podaniem każdy talerz obsypać dodatkowa porcja sera.\nAutor: Iza Jo o 20:13\nAguś kulinarnie 13 kwietnia 2017 23:11\nSuper warsztaty:)a i spaghetti kuszące:)


Posiedzenie KDS ds. Ekonomii Społecznej - wiadomosci.ngo.pl\nngo.pl wiadomości Posiedzenie KDS ds. Ekonomii Społecznej\nPosiedzenie KDS ds. Ekonomii Społecznej\nNajbliższe posiedzenie Komisji Dialogu społecznego ds. Ekonomii Społecznej odbędzie się 23 października 2012 roku o godz. 17:30 w sali konferencyjnej na I piętrze w Centrum Komunikacji Społecznej Urzędu m.st. Warszawy przy ul.\nprzyjęcie regulaminu pracy Komisji,\nwybór władz Komisji (Przewodniczącego i Prezydium),\nwyznaczenie najważniejszych spraw, którymi powinna się zająć Komisja.\nKomisja Dialogu Społecznego ds. Ekonomii społecznej została powołana w dniu 9 października 2012 roku na wniosek 10 spółdzielni socjalnych. Do prac w Komisji zaproszone są wszystkie organizacje pozarządowe i podmioty, o których mowa w art. 3 ust. 3 ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie, działające w sferze ekonomii społecznej.\nSzczegółowe informacje dotyczące prac Komisji zamieszczane będą na stronie KDS ds. Ekonomii Społecznej.\nData wydarzenia: 2012-10-23