Sto lat młodej parze, czyli nigdy nie tańcz z topielicą! » Agnessa Novvak » Pokatne.pl\nWiem, Czytelniczki i Czytelnicy, że znów atakuję was przydługim wstępem, lecz tym razem szczególnie zachęcam do zapoznania się z nim, gdyż jest istotny dla właściwego odbioru niniejszego tekstu. Nawet bardzo.\nMianowicie - choć zapewne zabrzmi to pretensjonalnie - dzisiejsza publikacja jest pierwszą, która nijak mnie nie cieszy. Powiem więcej, jest tak naprawdę świadectwem mojej osobistej porażki, prawdopodobnie największej w dotychczasowej "karierze". Dlaczego?\nAno dlatego, że poniższe opowiadanie miało ukazać się premierowo nie teraz, nie w takiej wciąż dość surowej wersji i nie na Pokątnych, a dopiero w przyszłym roku, po uprzedniej profesjonalnej redakcji i przede wszystkim w towarzystwie prac innych, w tym bez porównania bardziej znanych, zawodowych autorek i autorów. W wydanej na papierze i dostępnej w księgarniach antologii tematycznej. Skoro jednak prezentuję go tutaj, to decyzji jury można się domyśleć, choć wedle udzielonych mi informacji podobno brakło naprawdę bardzo niewiele. Paradoksalnie - tym gorzej... Niemniej w tym miejscu może zakończę, bo to ani czas, ani miejsce na dalsze dywagacje.\nZapraszam więc do lektury oraz serdecznie dziękuję:\n- Piotrowi Gratkiewiczowi z bloga zdlugopisa.blogspot.com za udostępnienie ilustracji,\n– Skończyłaś wreszcie, jak widzę?\nPopycham Amelię do przodu, by oparła się na łokciach, po czym nie czekając ani sekundy dłużej uderzam dłonią o wypięte pośladki. Mocno. Może nawet za bardzo? Ponawiam jednak klepnięcie, tym razem z drugiej strony. I jeszcze raz! Amelia unosi biodra wyżej, ewidentnie oczekując na ciąg dalszy. Rozchylam ją więc całą szerokość i…\nNie mogę powiedzieć, by wylizywanie kobiecego tyłeczka było moją ulubioną formą pieszczot. I to niezależnie po której stronie ust się znajduję. Zdecydowanie bardziej wolę całowanie nie tylko ust, biustu lub oczywiście kobiecości, lecz także szyi, uszu, wewnętrznej strony ud, palców... Nie oznacza to jednak, że całkowicie mnie od tego odrzuca. Wręcz przeciwnie! Zwłaszcza że zdaję sobie doskonale sprawę jak silnie działa to na Amelię. Kiedy w chwilach największego podniecenia wypina się niczym kocica lub kuca nade mną, błagając wręcz, bym sprawiła jej tak rozkosz. Obezwładniającą. Głośną. Mokrą. A potem, gdy już skończę, pozwoliła posmakować siebie samej.\nTo jednak zostawiam sobie na następny raz. Teraz tylko ślinię kciuk i zaczynam masować jakże wrażliwe miejsce pomiędzy dwiema cudownie ponętnymi półkulami, pozostałymi palcami sięgając do kobiecości. Jednym, dwoma, trzema. Nabieram podejrzeń, że Amelia już wcześniej musiała ukradkiem sama się pobudzać – jest tak podniecona, że wystarczyłoby ledwie kilka minut rozciągania, a będzie w stanie przyjąć calutką dłoń aż po nadgarstek… Chociaż wiem, że powinnam się powstrzymać, to kusi mnie, by mimo wszystko podjąć ryzyko. Przecież jeśli Amelia poczuje się niekomfortowo, po prostu się odsunie lub powie najprostsze z prostych słów: „nie”. Tymczasem napina się, zaciska pięści i jęczy, ale nie cofa ani o centymetr.\nDokładam więc czwarty palec, sprawdzając, jak daleko mogę się posunąć. Amelia reaguje na to wygięciem kręgosłupa i podniesieniem głowy. Jakby tylko czekała, kiedy wreszcie złapię ją za włosy. Dokładnie tak, jak lubi – stanowczo, niemalże brutalnie. Zanim jednak zadośćuczynię jej niemej prośbie i całkowicie zdefasonuję fryzurę, składam kciuk pomiędzy pozostałe palce. Napieram wpierw powoli i ostrożnie, bacząc na najdrobniejsze nawet sygnały ostrzegawcze, lecz gdy już jestem absolutnie pewna powodzenia, dociskam mocniej.\nTeraz pozostaje mi już tylko pieprzyć mą nienasyconą kochanicę z całych sił. Do momentu, w którym nie padnie, wyjąc wręcz przy tym z rozkoszy.\nZ nieukrywaną satysfakcją podziwiam prężącą się na podłodze Amelię. Uśmiechniętą. Dyszącą ciężko. Wilgotną nie tylko od potu. Tak bardzo chciałabym usiąść przed nią z rozchylonymi nogami, przyciągnąć i nakazać, by zrobiła mi dobrze jeszcze raz. Zbyt dobrze zdaję sobie jednak sprawę, że muszę czym prędzej wstać i…\nNagły dzwonek w sekundę rujnuje wszelkie nadzieje na choćby w miarę cywilizowane doprowadzenie się do stanu używalności. Podrywam się błyskawicznie, usuwam dłonią resztki rozmazanej szminki i na tyle poprawiam sukienkę, bym przynajmniej na pierwszy rzut oka się nie zdradzić. Obym tylko odruchowo nie podała wciąż mokrej dłoni na powitanie…\n– Szlafrok załóż! – pokrzykuję jeszcze w kierunku próbującej się ogarnąć Amelii i otwieram drzwi.\nStojący w progu trzydziestoletni szatyn, przyodziany w ewidentnie zbyt szeroką jak na jego smukłą sylwetkę marynarkę, uśmiecha się promiennie zza bukietu kwiatów. Przeogromnej wiązanki róż wszelakich kolorów i kształtów, której nie powstydziłaby się nawet najbardziej wybredna panna młoda, a co dopiero… no właśnie – kto?\n– A Areczek punktualny jak zawsze! Następnym razem dzień wcześniej przyjedź! – Zamiast zwyczajowej grzeczności rzucam uszczypliwą uwagą, po czym pytam z gracją słonicy w składzie materiałów radioaktywnych. – A to dla kogo?\n– Tak, też mi miło, że cię widzę. – Gość złośliwie odbija piłeczkę. – A kwiatki są dla was. Znaczy w sumie bardziej dla Amelii, że zgodziła się mi ciebie udostępnić! Naprawdę bardzo mi miło, że pojedziemy razem i… eee… czy ja wam na pewno nie przeszkadzam? Może lepiej zaczekam w aucie?\nPodążam wzrokiem za widocznie zawstydzonym spojrzeniem Arka. Owszem, Amelia zgodnie z przykazem narzuciła na siebie szlafrok, ale po pierwsze – i tak wszystko spod niego widać, a po drugie – rozczochrana czupryna i zamglone oczy świadczą nadto wyraźnie o tyle co zakończonych (s)ekscesach. Zerkam więc to na nią, to na niego, bąkam coś podobnego do „tojapójdędołazienkizarazwracam” i zostawiam ich samych.\nPorządnie wyszorowane i nakremowane dłonie, umalowane na nowo usta i przede wszystkim świeżutkie majtki później powracam do przedpokoju, gdzie Arek i Amelia… rozmawiają sobie jak gdyby nigdy nic. Owszem, on ewidentnie stara się nie zerkać na nią zbyt lubieżnym wzrokiem, ona zaś zanadto nie kusić go nadmiarową golizną, lecz poza tym zachowują się całkowicie zwyczajnie. W przeciwieństwie do mnie. Wciąż podenerwowana żegnam się z Amelią całuskiem w policzek i czym prędzej wypycham Arka za drzwi.\nDopiero po jakiejś pół godzinie jazdy uspokajam się na tyle, że jestem w stanie w miarę normalnie odpowiadać na zagadywania. A przynajmniej przestaję się boczyć na w gruncie rzeczy Bogu ducha winnego weselnego partnera. Zwłaszcza że mam świadomość, jak bardzo musi mu być trudno opanować emocje – ostatecznie nie dość, że zdecydował się zaprosić na przyjęcie dawną niespełnioną miłość, to jeszcze nakrył ją in flagranti z innym. Czy raczej z inną. Tym gorzej. Dlatego też przed upływem kolejnego kwadransa sama się rozgaduję, celowo omijając co bardziej drażliwe tematy. Plotkuję o pracy, dawnych znajomych ze szkoły czy wreszcie zbliżającej się z każdym kilometrem imprezie, przy okazji podziwiając malownicze krajobrazy za oknem.\nWstyd bowiem przyznać, że choć od lat mieszkam na tyle blisko gór, by przy dobrej pogodzie dostrzec ich zarys na horyzoncie, to jakoś niespecjalnie mnie do nich ciągnie. A już na pewno nigdy nie byłam w tej ich części, nie tak znanej i obleganej przez turystów. Chłonę więc całą sobą kolejne zapierające dech w piersiach widoki, zmieniające się niczym w kalejdoskopie. Sycę oczy abstrakcyjnie wielobarwną mozaiką pól, rozsypaną po coraz bardziej stromych stokach. Oszałamiającym widokiem migoczących w oddali w złocistych promieniach słońca majestatycznych grani, przywodzących na myśl sceny z legend. Magiczną aurą spienionych potoków, szumiących gdzieś pod nami. Mroczną, iście baśniową atmosferą nieprzeniknionej ściany lasu sięgającego tak blisko jezdni, iż zdaje się być niemal na wyciągnięcie ręki…\nI wtem zauważam coś, co wydaje się zupełnie nie pasować do owego sielskiego nastroju. Niewielki, metalowy krzyż, postawiony niedaleko mostu, przez który przejeżdżamy. Leżący pod nim bukiet zwiędłych kwiatów i wyglądający na dawno wypalony znicz. I pochylającą się nad nim kobietę w długiej białej sukni oraz równie długich, jasnozłotych włosach.\nA może jednak tylko mi się wydaje? Przysłaniam oślepiające promienie słońca dłonią i mrugam parokrotnie, a gdy znów skupiam wzrok, postaci już nie ma. Pozostaje tylko nieme świadectwo czyjejś tragedii.\n– Wszystko dobrze? – pyta Arek, najwyraźniej zaniepokojony mą nagłą zmianą nastroju.\n– A tak się zastanawiałam, co tam się stało. – odpowiadam bardziej sobie niż jemu.\n– Ale że gdzie?\n– Koło tego mostu, co go mijaliśmy. Taki krzyż tam stał i wydawało mi się, że… zresztą nieważne… – Wolę nie ujawniać zbyt wiele, bo jeszcze zostanę posądzona o jakieś przywidzenia.\nZamiast jednak oczekiwanej odpowiedzi Arek obdarza mnie dziwnym spojrzeniem. I równie długim, co wymownym milczeniem. Na dodatek wyraźnie czuję zdjęcie nogi z gazu, jakby to, o czym właśnie myśli, wymagało maksymalnego skupienia.\n– Interesujące, że o to pytasz, bo jak się teraz zastanawiam, to właściwie powinienem ci o tym wcześniej powiedzieć. Tylko się bałem, że… mogłabyś mnie źle zrozumieć.\nNie mam pojęcia dlaczego, ale z jednej strony ogarnia mnie niepokój, z drugiej zaś niedająca się powstrzymać ciekawość.\n– Skoro już zacząłeś, to skończ. – Postanawiam trochę go podpuścić. – Wiesz, że mnie możesz przyznać się do wszystkiego i pozostanie to naszą tajemnicą!\n– Nie w tym rzecz, że to jakiś sekret, tylko… Ale naprawdę nie słyszałaś o tym wypadku? To była dość głośna sprawa, nawet wspominali o niej w wiadomościach.\n– Jakbym jeszcze oglądała telewizję… Ej, uważaj na drogę! – podnoszę głos, gdy bok auta niebezpiecznie zbliża się do barierki. – I mów wreszcie!\n– Dobra, sama chciałaś. Tylko potem nie miej do mnie pretensji. – Arek wzdycha, przełyka głośno ślinę i zaczyna cichym, skupionym głosem. – To może zacznę od początku: cztery lata temu było tu niedaleko wesele. W sumie typowe dla tych okolic: tradycyjna karczma, pieczony świniak, pełno gości nawet z najdalszej rodziny, takie tam. A przede wszystkim różne mniej lub bardziej mądre zabawy. I w pewnej chwili ktoś namówił młodą parę, świadkową, świadka i fotografa, żeby zrobili sobie przejażdżkę.\n– Ale tak w środku przyjęcia? A kto wtedy jest trzeźwy? – dziwię się.\n– No właśnie o tym mówię, że to nie miało znaczenia. Zaraz się okazało, że nieważne, kto ile wypił, ale z kogo jest większy kozak. Zresztą sama panna młoda też nieźle zdążyła już dać w palnik. W każdym razie wsiedli wszyscy do takiego dużego kabrioletu i pojechali. I na tym właśnie moście wylecieli przez barierkę i wpadli do rzeki. I teraz uważaj: prawie wszyscy byli poobijani, pokaleczeni od rozbitych szyb i oczywiście mokrzy, ale poza tym nic im się nie stało.\n– Prawie wszyscy? – upewniam się, czy dobrze rozumiem.\n– Prawie. Bo panna młoda… cóż, wiem jak to zabrzmi, ale do dzisiaj nie wiadomo, co z nią.\n– Jak to? – dopytuję z niedowierzaniem.\n– A tak. Zaginęła. Dosłownie jak ten przysłowiowy kamień w wodę.\n– Przecież – staram się skojarzyć fakty – to nie jest jakaś wielka rzeka.\n– No właśnie to jest najbardziej interesujące. Albo raczej dziwne? Jak się trafi suche lato, to można ją dosłownie przejść w poprzek. Owszem, wtedy akurat padało i wody było naprawdę sporo, ale to i tak wszystkiego nie tłumaczy. Bo jakby ta dziewczyna przeżyła, to wyszłaby sama na brzeg tak samo jak reszta. A gdyby się utopiła, to by ją znaleźli kilka kilometrów dalej, koło jazów. W sensie takich spiętrzeń, coś wyglądają jak niskie tamy, na pewno je kiedyś widziałaś. Ale tam też nie było ani śladu. Szukała policja, straż, mieszkańcy, sprawdzili naprawdę co się dało. I nic. Zero. Wyciągnęli tylko z krzaków podarty welon i bodajże jednego buta, ale to wszystko. Nawet taki znany jasnowidz miał się w to zaangażować, tylko że straszcie coś kręcił. I najpierw mówił, że ona żyje, potem, że jednak nie, i tak co chwila zmieniał wersję.\n– Ech, jakiego trzeba mieć pecha, żeby na weselu… – podsumowuję opowieść wyjątkowo mało oryginalnie. – No ale co dalej?\n– Dalej się zaczęły wzajemne oskarżenia. Że to niby fotograf namówił, ale on się zapierał, że to był pomysł samej panny młodej, bo chciała mieć nocną sesję. I chociaż świadek się przyznał do prowadzenia, to podobno wcale nie on siedział za kółkiem. Potem jeszcze było kilka spraw w sądzie, jakieś pretensje rodziny panny młodej, groźby wobec młodego, ale nawet nie wiem, jak to się skończyło.\n– Dobrze, dobrze… – zamyślam się na moment – tylko wspominałeś, że to ma coś wspólnego z tobą.\n– Bo ma. Ech… No powiem wprost: ja byłem na tym ślubie. Powiem nawet więcej: mało brakowało, a byłbym świadkiem, tylko w ostatniej chwili musiałem zrezygnować. I właściwie tylko dlatego nie siedziałem wtedy w tym samochodzie… Ale to nadal nie wszystko, bo ten sam pan młody zamiast opłakiwać stratę, to dość szybko znalazł sobie nową dziewczynę. Tę samą, która już za kilka godzin zostanie jego żoną. A ty poznasz oboje, bo to właśnie na ich ślub jedziemy.\nPo raz co najmniej setny w ciągu ostatniej godziny przestępuje z nogi na nogę, próbując opanować roztrzęsienie. W głowie kotłuje mi się tak wiele pytań bez odpowiedzi, że zaraz przez nie zwariuję.\nDlaczego Arek wcześniej mi o tym nie powiedział? Czy gdyby nie moja przypadkowa obserwacja, w ogóle to zrobił? Czyżby było to dla niego aż takim problemem? Kim właściwie jest dla niego ten znajomy, skoro z jednej strony ponownie – tym razem jednak skutecznie – zgodził się być jego świadkiem, a z drugiej praktycznie nigdy mi o nim nie wspominał? I jak właściwie ja powinnam go traktować? Fakt, że tylko przez kilka najbliższych godzin, ale jednak. Jako wielkiego pechowca, któremu paskudnym zbiegiem okoliczności wesele zamieniło się w stypę, czy raczej hulakę bez skrupułów, który znalazł sobie nową kobietę, by zapomnieć o starej? Mam udawać, że o niczym nie wiem? A może złożyć wyrazy współczucia i życzenia na dalszą szczęśliwą drogę życia jednocześnie?\nNie mogłam dojść z tym wszystkim do ładu ani w urzędzie stanu cywilnego, ani w czasie przejazdu pod salę, ani nie mogę teraz, gdy pomagam świadkowi w pełnieniu jakże ważnej funkcji, polegającej na pomaganiu państwu młodym w ogarnianiu prezentów. Czytaj: stoję wyszczerzona wraz ze świadkową – swoją drogą całkiem ładną, choć jak na mój gust zbyt krągłą i uczesaną w kompletnie niemodnego boba brunetką po czterdziestce – i zbieram koperty, podczas gdy faceci targają co większe pakunki.\nTymczasem życzenia zostają złożone, pierwszy powitalny szampan wypity, a otwierający taniec młodej pary właśnie się rozpoczyna. Korzystając z okazji, przypatruję się obojgu uważnie, próbując na tej podstawie wysnuć jakieś co bardziej konkretne wnioski. I… nic. On zachowuje się całkowicie zwyczajnie, jak nieco zestresowany, świeżo upieczony mąż. Podobnie zresztą jak ona, na oko sporo młodsza żona, także widocznie przytłoczona całym tym zamieszaniem. Co jednak najważniejsze, nawet w samym środku weselnego pierdolnika oboje nie zapominają o okazywaniu sobie drobnych czułości. A to on bierze ją za rękę, a to ona jego pocałuje, a to oboje zapozują do szczerze uśmiechniętej fotografii z każdym, kto tylko o to poprosi. W takiej sytuacji odpuszczam sobie jakiekolwiek dalsze analizy – ostatecznie jestem tutaj, by się dobrze bawić, a nie zastanawiać nad cudzą przeszłością. A już na pewno nie oceniać!\nWtem dzieje się coś, co sądząc po reakcji, zaskakuje chyba nawet samych nowożeńców – gasną wszystkie lampy, zatapiając salę w półmroku, rozświetlanym jedynie ledwie przebijającą się przez grube zasłony poświatą zachodzącego słońca. W głośnikach rozlega się klimatyczny, jakby orientalny akord, a kelnerzy zaczynają wnosić coś, co już z daleka jarzy się neonowym fioletem. Gdy jeden z nich podchodzi bliżej, zauważam… kieliszki. Wypełnione po same brzegi drinkami. Fakt, że robiącymi wrażenie, bo to właśnie one są źródłem owego klimatycznego blasku, jednak bez przesady – przy odrobinie umiejętności nawet w domu sobie takie przygotuję! Nie czekając na pozwolenie, biorę jeden z tacy i ustawiam się wraz z innymi gośćmi w okrąg, podczas gdy do klawiszowej plamy dołącza głęboki, brzmiący dosłownie jak z jakiegoś kinowego zwiastuna głos:\n– Panie i panowie! Ladies and gentleman! Meine damen und herren! Madame et monsieur! Drodzy państwo młodzi oraz szanowni goście! Jako wasza dzisiejsza wodzirejka mam zaszczyt wszystkich powitać i zaprosić na specjalny toast! Weźcie więc proszę po kieliszku, wznieście go wraz ze mną i wypijcie za zdrowie naszych kochanych gospodarzy! Do dna!\nPodążając za tak sugestywną namową, wychylam drinka na raz. Nie mam pojęcia, co w nim było, lecz efekt naprawdę robi wrażenie – bąbelki smyrają nos, przyjemna słodycz spływa po gardle, a po kilku chwilach cudowne alkoholowe ciepło rozgrzewa trzewia. Dzieje się jednak coś jeszcze, mianowicie ogarnia mnie osobliwe uczucie… szczęśliwości? Ale takiej absolutnej. Jakby wszelkie troski i zmartwienia przestały mieć jakiekolwiek znaczenie i liczyło się tylko to, co tutaj i teraz, czyli zabawa! Do upadłego! Bez ograniczeń, bez konsekwencji i bez żadnych hamulców! Czysty hedonizm i folgowanie najskrytszym nawet pragnieniom.\nReflektory na powrót rozświetlają salę, na której środku stoi teraz smukła kobieta w długiej białej sukni i równie długich, złotych włosach. Przez ułamek sekundy odnoszę dziwne wrażenie, jakbym gdzieś już ją spotkała, lecz szybko odrzucam tę jakże nieprawdopodobną myśl. Łapię za to Arka za rękę i bez pytania zaciągam na parkiet, gdzie prowadząca zabawę właśnie ustawia pierwsze pary w korowód. W końcu jak szaleć, to szaleć!\nKilka tańców później przysiadam przy stole, gdzie czeka już na mnie talerz pełen tradycyjnych góralskich frykasów. Nie bacząc na konwenanse, zaczynam się nimi łapczywie zażerać, popijając obficie wódką zmieszaną z sokiem w jedynie słusznych proporcjach forty-forty. I przy okazji coraz mocniej zastanawiam się nad pewną kwestią. Bo owszem, towarzystwo mojego weselnego partnera towarzystwem, czekająca na mnie w domu narzeczona narzeczoną, lecz bardzo chętnie poszalałabym sobie dzisiaj z więcej niż jednym gościem. Ba, nie tylko z mężczyzną! Pozostaje pytanie, czy otwarty flirt z inną kobietą nie będzie zbyt odważny jak na bieżące okoliczności?\nOczywiście nikt nie ma wypisane na twarzy: „jestem les”, niemniej uważam się za na tyle dobrą obserwatorkę, iż dostrzegam pewne rzeczy. I nie chodzi tylko o niejednokrotnie wiele mówiący styl ubierania się lub czesania, a bardziej o to, jak ktoś przygląda się mnie. W jaki sposób reaguje na moje ruchy, odwzajemnienie spojrzenia lub drobniutkie gesty w rodzaju uwodzicielskiego uśmiechu lub mrugnięcia okiem. Na razie jednak nic takiego nie dostrzegam, więc do głowy przychodzi mi pomysł, by zacząć od… świadkowej? Co jak co, ale już na samym początku udowodniła ona, że potrafi się ruszać – i to tak na serio, a nie tylko podrygiwać nieskoordynowanie w rytm „umcy-umcy” – a i jej mężowi, jowialnemu misiowi z modnie wytrymowanym zarostem, dobrze z oczu patrzy. No i oboje siedzą zaraz obok, więc zagadanie tym bardziej powinno być proste.\nWypijam więc jeden kieliszek dla odwagi i podchodzę do obojga. Przedstawiam się oficjalnie, rzucam paroma komplemencikami i wreszcie pytam. Wprost, bo tak będzie najlepiej. Chyba.\n– Przepraszam, że się ośmielam, ale czy mogłabym porwać panią na parkiet?\nOdpowiadają mi dwa mocno zdziwione, lecz także niespodziewanie przyjazne spojrzenia. Wzruszenie ramion. I wreszcie zgoda.\nNie mija pięć minut, a zaczynam coś nieśmiało podejrzewać. Czyżby naprawdę już pierwszy, całkowicie ślepy strzał okazał się celny? Nie dość bowiem, że świadkowa… znaczy pani… znaczy Asia, bo tak właśnie każe się do siebie zwracać, nie wstydzi się dotyku, to jeszcze odważnie obejmuje mnie w talii. Co więcej – sama z siebie ujawnia, że ów domniemany mąż jest po prostu przyjacielem. I o ile generalnie bawią się razem, o tyle jedno nie będzie miało pretensji, jeśli drugie postanowi zaszaleć z kimś innym.\nChoć wstępnie założyłam sobie tylko pojedynczy wspólny taniec, oddaję Asię dopiero po trzecim. W tym jednym wybitnie romantycznym. Odprowadzana spojrzeniami paru co bardziej zaskoczonych – a może nawet zgorszonych? – gości, padam zadyszana na krzesło. Arek także na mnie zerka, jednak dyplomatycznie ogranicza się jedynie do podania czegoś dla przygaszenia emocji.\nDwie szklanki lodowatego soku później wyciągam się na oparciu i mrużę oczy. Nie, nie powinnam sobie zbyt wiele dopowiadać! Owszem, Asia jest miła, sympatyczna, świetnie tańczy, a jej apetycznie dojrzałe kształty – choć wciąż dalekie od mojego prywatnego ideału – coraz bardziej mnie kuszą, to wciąż o niczym to nie świadczy. Absolutnie! A już na pewno nie o tym, bym miała ją otwarcie podrywać! Zwłaszcza kiedy ma ukochana siedzi taka samotna…\nPopędzana wyrzutami sumienia wybiegam na taras, by przewietrzyć umysł ze zdecydowanego nadmiaru nie tylko emocji, lecz także i sprośnych myśli. Wyciągam z torebki telefon i wybieram jedyny słuszny w tej sytuacji numer. Amelia odbiera praktycznie od razu, jakby specjalnie czekała na połączenie.\n– Tak, jestem… Wiem, że miałam zadzwonić zaraz jak dojadę, ale uwierz, było straszne zamieszanie i… Nawet dobrze się czuje, tylko jestem jakaś taka zmachana… Sporo tańczymy, bawimy się i w ogóle… No zespół jest. I taka fajna wodzirejka, która super prowadzi zabawę… Ale jak to ładna? A bo ja wiem? Nie przyglądałam się jakoś specjalnie… No daj spokój, przecież wiesz, że ja… Amelia, przestań! Sama mnie namawiałaś na ten wyjazd! Mówiłaś, że to taki dobry przyjaciel i na pewno będę żałowała, jak się z nim nie wybiorę… To teraz się zrobiłaś zazdrosna, co? Trzeba było o tym myśleć wcześniej, a nie… Tak, oczywiście, dopowiadaj sobie! Myślisz, że co, ja tu będę jakieś lachony wyrywała? Przecież to ty masz wolną chatę i możesz sobie sprowadzić kogo ci się żywnie podoba bez kontroli, a do mnie się dowalasz… A chuj cię to obchodzi, ile tych lachonów jest i czy są ładne! Tak, całe tłumy! I latają z gołymi cycami! Takimi zajebiście wielkimi! I cipkami na widoku też... No kurwełe, czy ciebie do reszty nie pojebało? Może se zrób jeszcze raz sama dobrze, to ci przejdzie... Amelia… Amelia?!\nWpatruję się w wygaszony ekran z narastającą gwałtownie irytacją. Złością. By nie powiedzieć niekulturalnie… a, pierdolić, jebać i co tam do pizdy jeszcze – ostrym wkurwem. Zwłaszcza że kątem oka zauważam najwyraźniej niezrażonych moim pokrzykiwaniem amatorów mocnych wrażeń, którzy nieźle sobie używają dosłownie kilkanaście metrów dalej, ledwie schowani za altanką. Aha, schowani, na pewno! Nawet nie starają się być cicho, tylko bez skrępowania pieprzą się jak króliki po panzerschokoladzie. I idę o zakład, że jeszcze nie tak wcale dawno każde z nich siedziało przy innych stolikach i ze zdecydowanie innymi osobami towarzyszącymi. A ja się mam przejmować może i sprośną, lecz w gruncie rzeczy niewinną myślą…\nPo raz już nie setny a co najmniej tysięczny, i nie w ciągu godziny a najwyżej kwadransa, stukam nerwowo paznokciami w telefon, zerkając spode łba na rozkręcające się dookoła naprawdę niezłe bachanalia. W międzyczasie zdążyłam przydybać kolejne dwie pary kołyszące autami na parkingu, trzecią okupującą kabinę w kibelku damskim, czwartą wychodzącą z męskiego i piątą… za drzewem. Tak po prostu. Będący całkowicie na widoku facet w średnim wieku stał sobie jak gdyby nigdy nic oparty plecami o rozłożysty kasztan, a jakaś młódka klęczała przed nim i robiła laskę z takim zaangażowaniem, jakby zależały od tego losy świata. A co najdziwniejsze, wcale nie wydało mi się to jakieś nienormalne!\nBa, po ledwie chwili namysłu nie dość, że wciąż nie wydaje, to jeszcze nabieram coraz większej ochoty na wzięcie z nich wszystkich przykładu. Tym bardziej że przyuważyłam także i Arka, przemykającego w kierunku najbliższych zarośli w towarzystwie dość korpulentnej lisiczki, a na sali zamiast zapiętych równiutko pod szyjami krawatów, wyprasowanych sukien i ułożonych misternie koafiur, widzę raczej zsunięte ramiączka biustonoszy, zaślinione usta i rozbiegane spojrzenia. A przede wszystkim lubieżne dłonie dotykające taki miejsc, że ja bym się wstydziła w ogóle publicznie na nie spojrzeć… a może wcale nie?\nPrzepycham się przez rozszalałych, podążających ślepo za wodzirejką balowiczów, próbując odnaleźć wśród nich Asię. Bezskutecznie. Poddaję się za to coraz mocniej magii chwili. Jakby zupełnie bez udziału świadomości ciało samo z siebie zaczyna ruszać się do rytmu podawanego przez rżnącą dziko kapelę. Z każdą kolejną mijającą sekundą pogrążam się w jakimś osobliwym, ekstatycznym transie. W zatraceniu. W obłędzie? Ledwie jestem w stanie złapać oddech, w oczach mi się ćmi, a mięśnie zaczynają odmawiać posłuszeństwa.\nOstatkiem woli wyrywam się z tego zaklętego kręgu tańczących i siłą inercji dopadam do pierwszego wolnego stolika, przy którym… tak, siedzi Asia! Jednak nie radosna i nie w objęciach tamtego misiaka z bródką, a samotna i wyraźnie zasmucona.\nPrzez moment waham się jeszcze, w jaki sposób powinnam się zachować, lecz ostatecznie decyduję, że otwartość będzie najlepsza. Nie mam ani chęci, ani po prawdzie siły na podchody, więc mieszam na szybkości dwa drinki i podchodzę nimi do Asi. Przysiadam przy niej i nie pytając o pozwolenie opieram głowę na ramieniu. I czekam. Długo. W końcu jednak nie wytrzymuję, więc pytam cicho:\n– Czy mam sobie pójść?\nJako że nie dostaję odpowiedzi, zbieram się do odejścia, lecz w tym momencie Asia łapie mnie za rękę. Podnosi zaczerwieniony wzrok i szepcze:\n– Nie chciałabym ci przeszkadzać, ale… mogłabyś przy mnie pobyć? Chociaż chwilę? Proszę. Ja… nie chce być teraz sama.\n– A ten twój znajomy? Może pójdę go poszukać? – Tym sposobem próbuję się choć trochę rozeznać w sytuacji.\n– Nie, on… – albo mi się wydaje, albo dostrzegam w jej oczach ogromny zawód. – Właściwie nie mam pretensji, bo przecież sama mu powiedziałam, że możemy się bawić osobno, ale tak szybko mnie zostawił… A ze mną jakoś nikt nie chce… Przepraszam, to nie twoja sprawa i nie powinnam cię angażować w moje problemy. Zaraz poprawię koronę i się ogarnę! No, zostaw mnie już!\nPostanawiam zignorować zarówno nagłą zmianę nastroju, jak i cofnięcie dłoni. W zamian sama biorę Asię pod ramię i oświadczam tonem nieznoszącym sprzeciwu:\n– Chodź. Wyjdźmy razem chociaż na chwilę. Świeże powietrze dobrze nam zrobi.\nPomagam jej wstać i ciągnę ku wyjściu, gdy w ostatniej chwili, wiedziona jakimś dziwnym poczuciem bycia obserwowaną, obracam głowę i… spotykam wodzirejkę. Tym razem jednak nie prowadzącą kolejny korowód, a stojącą nieruchomo na samiutkim środku parkietu. Wpatrującą się przeszywającym na wskroś spojrzeniem dokładnie we mnie. W nas obie. Podnoszącą kieliszek w identycznym geście jak w tej słynnej scenie z „Wielkiego Gatsby’ego”.\nNie pije jednak, a tylko uśmiecha się szeroko. Coraz szerzej. Tak bardzo, aż odsłania krwiście czerwone dziąsła, a oczy stają się czarnymi, ziejącymi pustką szczelinami. I zaczyna śmiać się przeraźliwym, opętańczym chichotem.\nOtrząsam się gwałtownie, a kiedy znów kieruje wzrok ku tańczącym, nie dostrzegam niczego niezwykłego. Ale tak zupełnie. Ot – wesele jak wesele. Ludzie się bawią, tańczą, śpiewają… Przez ułamek sekundy walczę jeszcze z wątpliwościami, lecz uznaję, że najwidoczniej mi się przywidziało. To pewnie po tych drinkach…\nCzym prędzej obracam się na pięcie i popycham drzwi.\nWidząc wolne miejsce w tej samej altance, za którą całkiem niedawno odbywał się festiwal przygodnego seksu, zostawiam Asię na ławeczce i czym prędzej biegnę do bufetu po kawę oraz coś słodkiego. I dopiero tak zaopatrzona wracam i na dobre przysiadam obok. Tym razem nie mam już zamiaru kryć się z czułościami. I choć zdrowy rozsądek próbuje przestrzegać, że nie powinnam posuwać się zbyt daleko, to robi to wyjątkowo mało przekonująco. A może po prostu nie chcę go słuchać? Nie chcę pamiętać o Amelii i Arku, który przecież obiecał jej solennie, że będzie mnie pilnował? Nie chcę…\nZa to bardzo pragnę uwieść spoglądającą na mnie niepewnie kobietę. Nawet nie dlatego, że nigdy nie miałam lekko licząc kilkanaście lat starszej partnerki, bo miałam i do dziś na samo jej wspomnienie aż mną trzęsie – zresztą różnica wieku między mną a Amelią dość mówi o mych preferencjach. Nie uważam także Asi za jakąś wybitną piękność, na której zdobycie już nigdy nie będę miała okazji – wciąż przecież widzę choćby wybitnie niemodną sukienkę, całkowicie niepotrzebnie poszerzającą i tak niemałą talię, no i tę nieszczęsną grzywkę, przez którą wygląda jak wyjęta żywcem z peerelowskiego katalogu mody. Mimo tego… a może właśnie dlatego pragnę ja dzisiaj posiąść? Pocałować nie tylko w usta? Wcisnąć dłoń najpierw pomiędzy uda, a następnie podążyć dalej i przekonać się, czy także i tam jest retro?\nTymczasem jednak tylko wyjmuje chusteczkę i wycieram rozmazany makijaż, po czym podaję Asi filiżankę, talerzyk z ciastem i czekam cierpliwie, by ochłonęła.\nPo kilku minutach milczenia postanawiam wreszcie, że najwyższy czas na wznowienie rozmowy:\n– Uprzedzając pytanie: to dla mnie żaden problem, że teraz z tobą jestem. Po pierwsze, mój partner też bawi się z jakąś inną – celowo podkreślam to słowo – a po drugie… jest mi miło. Już od początku zwróciłam na ciebie uwagę i uważam cię za bardzo atrakcyjną i seksowną kobietę. Jesteś milutka i do tego fantastycznie tańczysz. I smutno mi, kiedy widzę, że zostałaś sama, więc jeśli tylko chcesz, to dotrzymam ci towarzystwa nawet do końca przyjęcia. Może tak być?\n– Ale ja naprawdę nie chcę się narzucać! – Asi powoli się polepsza, jednak wyraźnie wciąż się krępuje. – Poza tym… mówisz to tak, jakbyś była… i jeszcze ten taniec…\n– Tak, owszem, jestem lesbijką. – odpowiadam bez cienia wstydu i nikomu niepotrzebnej tajemnicy. I jakby tego było mało, dodaję bezczelnie: – A ty na pewno nie? Chociaż bi? Bo jak wtedy mnie objęłaś w tańcu, to przyznam, że aż mi się gorąco zrobiło…\nBy spotęgować efekt, pochylam się ku Asi na odległość oddechu i uśmiecham. Wybitnie dwuznacznie. Przeciągam niedyskretnie językiem po rozchylonych wargach, po czym przygryzam je lekko. I szepczę najbardziej kuszącym głosem, na jaki tylko mnie stać, przystępując do decydującego ataku:\n– Mam na ciebie taką chcicę, że chyba się nie powstrzymam. A nawet na pewno…\nTeraz dzielą nas już jedynie centymetry. Skręcam lekko szyję. Przymykam powieki.\nAsia smakuje cudownie. Szorstką goryczą kawy i gładziutką słodkością czekolady. Oraz wyraźnie niezaspokojoną namiętnością. Pozornie ukrytą, lecz pod skorupą całkowicie zbędnego wstydu, konwenansów i obaw rozpaloną do czerwoności. Czekającą tylko, by ją uwolnić. Pozwolić, by eksplodowała z całą mocą!\nOdsuwam się nieco, zostawiając Asię z rozedrganymi ustami, półprzytomnym wzrokiem i przekrzywiona grzywką. Z tak bliska mogę policzyć każdą jej zmarszczkę, kurzą łapkę, przebarwienie, naczynko, fałdkę, siwy włos… I tak naprawdę absolutnie mnie to nie obchodzi! Napaliłam się na nią tak bardzo, że nikt ani nic już mnie nie powstrzyma!\nPrzeciągam palcami po coraz bardziej podobającej mi się fryzurce i na powrót wpijam się w wargi, tym razem nie próbując nawet trzymać emocji na wodzy. Na ślepo szukam zamka z tyłu sukienki, a gdy już go znajduję, pociągam w dół do samego końca. Rozchylam poły dekoltu. Nie przerywając pocałunków, podążam wprost ku niemu. Wreszcie docieram do miękkich, falujących pod najmniejszym dotykiem półkul. Może i nie najbardziej kształtnych ani tym bardziej jędrnych, lecz jakże zachęcających, by ich skosztować…\nIgnorując wstydliwe westchnienia, wsuwam dłoń pod biustonosz i wyciągam na wierzch duży, ciemny sutek. Obejmuje go ustami. Ssę coraz mocniej, delektując się intensywnym smakiem dojrzałego ciała. Jeśli już piersi tak na mnie działają, to co dopiero będzie niżej! Zanim jednak tam dotrę, prostuję się, sama rozpinam suwak i jednym ruchem zsuwam całą górę sukienki wraz ze stanikiem. Po czym podstawiam Asi jakże malutki w porównaniu do jej własnego, dziewczęcy wręcz biust pod samą twarz.\n– Zaczekaj… ja nie wiem, czy… – postękuje cicho.\n– Ani mi się waż teraz protestować! – błyskawicznie tłamszę te nędzne wątpliwości.\nJedną ręką chwytam Asię za kark i przyciągam do własnych piersi, a drugą sięgam ku udom. Szybko znajduję krawędź majtek.\n– Zaraz cię tak wyliżę, że nigdy żaden facet nawet się do tego nie zbliżył…\nKlękam na twardych deskach altanki, rozszerzam dłońmi uda Asi i odsuwam krawędź sukienki. Pochylam się ku nie żadnym koronkowym stringom, a całkiem zwyczajnym figom z dość wysokim stanem, trzymającym przy okazji w ryzach krągły brzuszek. Dotykam czubkiem nosa czarnej bawełny. Pachnącej roznamiętnioną intymnością. Cudownie ciepłej. Wyczuwalnie mokrej.\nAsia próbuje się w ostatniej chwili odsunąć, lecz nie zwracam już na to najmniejszej uwagi. Dosłownie zdzieram z niej majtki i… odsłaniam niewielki tatuażyk, przedstawiający podążającą w wiadome rejony barwną pajęczycę. Nie bardzo wiem, czy za jej wędrówką kryje jakaś głębsza historia, jednak przyznaję, że sama obecność malunku mocno mnie zaskakuje. Najwyraźniej Asia wcale nie jest taka skromniutka i grzeczniutka, za jaką chciałaby uchodzić.\nTeraz jednak nie mam zamiaru nad tym deliberować i bez dalszych ceregieli wciskam twarz pomiędzy nogi. Zaciągam się ostrym, wręcz na granicy tego, co mogę uznać za przyjemne, oszałamiającym aromatem podnieconej kobiety. Wysuwam język. Zbieram słono-kwaskowatą wilgoć z – a jednak! – wygolonej do gładka skóry. Wciskam się głębiej, pomagając sobie dłońmi. Obsypuje całusami wnętrze pełnych ud i równie pulchne łono. Obejmuję jakże apetyczną kobiecość ustami, smakując ją niczym najpyszniejszy łakoć. I dosłownie aż wyję z podniecenia.\nWsuwam palec pomiędzy śliskie płatki i jednym pchnięciem zagłębiam się w nieoczekiwanie ciasne, lecz także wyraźnie chętne wnętrze. Ewidentnie stęsknione pieszczot. Czekające na więcej. O wiele więcej! Poruszam się więc szybciej i szybciej, powoli przygotowując miejsce dla drugiego palca. Gdy uznaję, że już wystarczy, dokładam go i w tym samym momencie zwiększam nacisk języka, by…\nWtem Asia niespodziewanie napręża całe ciało. Tak nagle, bez żadnego wcześniejszego sygnału, że to już! Unosi uda, chwyta mnie za głowę i zaczyna się aż trząść, pojękując cichutko. A gdybym jeszcze miała jakiegokolwiek wątpliwości, że w taki właśnie sposób przeżywa orgazm, kleista żądza zalewająca usta nie pozostawia już żadnych złudzeń.\nJestem tak pobudzona, że mimo najszczerszych chęci nie dam rady dłużej powstrzymywać spełnienia. Czuję, że zaraz nadejdzie. Za dosłownie kilka chwil. Dlatego, zamiast w panice prosić Asię choć o jeden intymny pocałunek, po prostu odklejam od niej usta, podnoszę się i wsadzam dłoń w majtki. Dochodzę stojąc na wprost kobiety, której tyle co wylizałam cipkę. Nie przejmując się zupełnie spojrzeniem ani jej, ani kogokolwiek innego, kto mógłby mnie teraz widzieć. A tego, że widzi, jestem bardziej niż pewna – już wcześniej słyszałam ciężkie kroki na drewnianym pomoście biegnącym ponad niedalekim stawikiem, a potem wyraźny plusk, jakby ktoś do niego wpadł.\nCóż, mógł patrzeć pod nogi, a nie podglądać, zboczeniec jeden! A może zboczenica? Tym lepiej!\nNie zaprzątam sobie tym jednak głowy. Ledwo żyję i nim postanowię, co dalej, muszę odetchnąć choć chwilę. Siadam przy wciąż półnagiej Asi i obejmuję ją wpół. Całuję w policzek. W szyję. W odsłoniętą pierś.\n– Dziękuję ci. Za to, że jesteś. – szepczę z największą czułością. – I mam tylko nadzieje, że jeszcze nieraz to powtórzymy, bo tak bardzo cię… A co tam się wyrabia?\nZaalarmowana narastającym gwarem chcąc nie chcąc się podnoszę. Wystarcza mi jeden rzut oka na salę, by zrozumieć, że tym razem nie będę już mogła zignorować postronnych obserwatorów.\n– Asia, wstawaj i ubieraj się! Szybko! Wszyscy wyszli i idą w naszą stronę!\nW panice poprawiam bieliznę, dopinam kieckę i ocieram twarz z nadto rzucających się w oczy dowodów naszej niedawnej namiętności, po czym doskakuję do Asi, by pomóc jej zaciągnąć zamek i choć trochę poprawić uczesanie. Szczęście w nieszczęściu, że tłum nie zmierza wprost do altanki, lecz prowadzony przez wodzirejkę przystaje dokoła wspomnianego stawiku. Niektórzy przystają na brzegu, inni wchodzą na początek molo, lecz wszyscy są wyraźnie zaciekawieni, co prowadząca zabawę tym razem wymyśliła. Ja zresztą też.\nOna zaś przystaje na samym szczycie pomostu w jasnym kręgu, rzucanym przez otaczające wodę lampy i odzywa się tak donośnie, jakby mówiła przez głośnik. Mimo że nigdzie nie widać ani jego, ani także niezbędnego przecież mikrofonu.\n– Panie i panowie, szanowni goście… Zebrałam was wszystkich tutaj, by coś ogłosić. A raczej wręczyć ostatni, tym razem najważniejszy tego dnia prezent. Specjalnie dla świeżo upieczonej żony! No chodź tu, kochaniutka, pokaż się!\nPanna młoda występuje z tłumu wyraźnie zdezorientowana i rozglądająca się wokół niepewnie, jakby czegoś szukała. Albo kogoś? Mimo tego posłusznie podchodzi do wodzirejki, która obejmuje ją czule ramieniem.\n– Powiedz nam wszystkim, moja droga, jak poznałaś swojego męża?\n– Tak normalnie… na dyskotece się spotkaliśmy, zaprosił mnie do tańca i… tak wyszło. – odpowiedź jest tak cicha, aż muszę nadstawić ucha, by wszystko wyraźnie zrozumieć.\n– To wspaniale! A kiedy to dokładnie było?\n– Zgadza się, dokładnie trzy lata i cztery miesiące! A czy wiesz, kochanie, że on miał wcześniej narzeczoną? A nawet żonę? – ton wodzirejki stopniowo się zmienia i już nie jest tak uprzejmy, a staje się nieomal zjadliwy.\n– Ja… tak, wiem. Mówił, że mieli wypadek i… ale co to w ogóle za pytanie?\nJestem niemniej zaskoczona takim kierunkiem dyskusji niż sama zapytana. I najwyraźniej nie tylko ja, bo goście także zaczynają niespokojnie mamrotać.\n– Wypadek… cóż, bardzo interesująco nazwał to, że po pijaku wjechał ze swoją żoną samochodem do rzeki. I zamiast pomóc, to ratował własną skórę, a jej pozwolił utonąć. Rozumiesz?\nW tym momencie mruknięcia zamieniają się już w otwarte nie tylko uwagi, ale i wręcz pretensje, że tak nie wolno i wodzirejka zdecydowanie za dużo sobie pozwala! Ona jednak jakby zupełnie nie zwracała na to uwagi, kontynuując bezczelnie oskarżycielskim tonem:\n– Ale nie martw się, nie tylko on! Tak samo postąpiła świadkowa, świadek i fotograf! Wszyscy zadbali tylko o siebie, a biedna kobieta zaplątała się suknią w siedzenie i nie potrafiła uwolnić. I tak, oczywiście, wszyscy potem tak bardzo lamentowali, żałowali… szkoda tylko, że jej mąż ledwie kilka miesięcy później pojawił się na dyskotece, gdzie z miejsca znalazł sobie inną. Nawet tego jednego symbolicznego roku żałoby nie odczekał, a już miał przy boku nową dupę! Ciebie! To jest prawdziwe oblicze twojego mężusia!\nJestem tak bezbrzeżnie zszokowana tymi słowami, że nawet nie wiem jak zareagować na całą tę scenę. Na roztrzęsioną pannę młodą, cofającą się trwożliwie przed wskazującą ją oskarżycielskim palcem wodzirejkę. Na gotujący się gniewnie tłum. Na to, co w czasie jazdy opowiedział mi Arek, a co nagle i zupełnie nie wiadomo skąd oraz dlaczego sobie przypominam…\nNie mam jednak czasu dłużej się nad tym rozwodzić, gdyż główna bohaterka dramatu nagle odskakuje w tył i z głośnym pluskiem znika pod wodą, pozostawiając po sobie jedynie rozchodzące się koliście fale. Spoglądam to na stojącą z otwartymi ustami Asię, to na równie zdezorientowane towarzystwo, gdy wtem już niemal zupełnie uspokojona tafla na powrót się burzy.\nPowoli, centymetr po centymetrze, wśród wściekle wrzącej piany, nad wodę unoszą się włosy. Już nie równiutko przyczesane i lśniące złotem, a posklejane błockiem w ohydne kołtuny. Prześwitująca spod nich skóra nie jest gładka, tylko pokryta sinymi liszajami. Nędzne pozostałości ślubnej sukni zwieszają się strzępami ze skręconego w nieludzkiej pozie, epatującego wystającymi kośćmi ciała. Strasząc nędznymi resztkami brudnych koronek, perełek i sama nie wiem, czego jeszcze.\nPrawa ręka – bo lewa wisi bezwładnie, urwana na wysokości łokcia – wyciąga z wody ociekający kształt rozmiaru mniej więcej człowieka... Nie! Nie mniej więcej, tylko dokładnie! Unosi go ponad głowę tak lekko, jakby nic nie ważył, po czym ciska na deski pomostu z głuchym trzaskiem.\nChoć próbuję nie dopuścić do siebie tego niezaprzeczalnego faktu, ale nagle pojmuję, co widzę. Czy raczej kogo. Zbyt dobrze zapamiętałam kręcone włosy, charakterystyczny żakardowy garnitur i niemniej rzucający się w oczy, wzorzysty krawat, by nie rozpoznać ich nawet z odległości tych kilkunastu kroków.\nPrzejmującą ciszę przerywa dobiegający niczym z dna studni, skrzeczący nawet nie głos a bardziej potępieńczy jęk:\n– A teraz masz swój prezent, lafiryndo! Z najszczerszymi życzeniami wszystkiego dobrego na nowej drodze życia! Od pierwszej żony dla drugiej… i tym razem na pewno ostatniej! Bierz wszystko, na co zasłużyłaś!\nZaciśnięta pięść nagłym ciosem wybija dziurę w klatce piersiowej, po czym jednym ruchem wyszarpuje spomiędzy połamanych żeber czarne, oślizgłe, jakby wciąż bijące… i rzuca nim wprost w pannę młodą, trafiając w sam środek już wcale nie tak białej sukni.\nManiakalny, mogący dobiegać równie dobrze z rozszarpanego gardła co z pozbawionych warg ust śmiech, roznosi się dokoła coraz głośniej i głośniej, aż muszę przysłonić uszy dłońmi. Potworne spojrzenie martwych, migoczących jaskrawozielonym ogniem oczodołów, zmusza mnie do odwrócenia wzroku. Lodowaty pot przerażenia spływa po drżących z przerażenia plecach.\nJedna po drugiej lampy pękają z trzaskiem, sypiąc dokoła iskrami, aż wreszcie wszystko dookoła zalewa ciemność.\nPodnoszę się ostrożnie. Czyżbym zemdlała? Najwidoczniej tak. I sądząc po tym, co dzieje się wokół, nie ja jedna. Asia też jest wyraźnie zdezorientowana, nie wspominając o gościach, rozglądających się trwożliwie. Podobnie jak i oni, próbuję nie spoglądać na pomost, lecz nie jestem w stanie się powstrzymać. Zdecydowanie zbyt wyraźnie widzę leżącego bez śladu życia pana młodego. Pochyloną nad nim, zanoszącą się spazmatycznym płaczem pannę młodą. Trzymającego się za głowę ojca, lamentującą matkę… Nigdzie nie dostrzegam natomiast najmniejszego nawet śladu wodzirejki, która jakby zapadła się pod ziemię. Czy raczej pod wodę.\nPróbując jakimś cudem opanować wszechobecne szaleństwo, pomagam Asi wstać i czym prędzej odciągam ją jak najdalej. Po drodze odnajduję Arka i po chwili nerwowej rozmowy decydujemy, że musimy zostać. Przynajmniej on, jako świadek, więc i chcąc nie chcąc także ja. Asi zostawiam wolny wybór, z którego od razu korzysta i bez słowa pożegnania oddala się w kierunku parkingu. Odprowadzam ją tęsknym wzrokiem, lecz po prawdzie nie mam za złe takiej decyzji – nie dość przecież, że z wiadomych przyczyn jest przerażona, to jeszcze została nie mniej i nie więcej, a uwiedziona i wykorzystana przez sporo młodszą, napaloną lesbijkę.\nPoza tym, gdyby nie Arek, zapewne i ja siedziałabym już w samochodzie, dociskając gaz do dechy. I pal licho pogotowie, policję, ewentualne zeznania i cały ten nadchodzący pierdolnik! Gdyby nawet wezwali mnie po czasie, najwyżej powiedziałabym, że spanikowałam i uciekłam. Nie ja jedna zresztą. Wracam więc po torebkę, dla choćby pozornego uspokojenia pociągam wódki wprost z gwinta i czekam. Tak zwyczajnie. Próbując przy okazji jakimś sposobem ogarnąć zszargane nerwy.\nObserwuję, jak pod salę podjeżdża karetka i radiowóz. Nie jeden zresztą. Współczuję z daleka wciąż szamoczącej się pannie młodej, niepozwalającej żadną siłą na odciągnięcie jej od zwłok. Przyglądam się w milczeniu policyjnym oględzinom. Towarzyszę składającemu zeznania Arkowi i nawet dodaję kilka zdań od siebie, choć po prawdzie wątpię, by cokolwiek wniosły do sprawy. W końcu za pozwoleniem służb wsiadamy oboje do auta i wyjeżdżamy. Nareszcie!\nPo raz… to już nie ma żadnego znaczenia. Co się stało, to się nie odstanie. I nieistotne czy wszystko, co wydarzyło się w ciągu ostatnich godzin, było jakimś surrealistycznym snem schizofrenika, czy też najprawdziwszą z prawdziwych prawdą. Nieważne, kim naprawdę była wodzirejka. Ba, czy w ogóle istniała, a my wszyscy ulegliśmy – lub nie – zbiorowej halucynacji, bo ktoś dosypał czegoś do tego dziwnego toastu. Nawet czy utopienie się pana młodego może i wyjątkowo tragicznym, lecz jednak dającym się całkowicie racjonalnie wytłumaczyć wypadkiem, czy może zemstą martwej byłej narzeczonej.\nMatko Boska Częstochowska, Chryste Panie i ja pierdolę, jak to w ogóle brzmi!\nDla mnie liczy się tak naprawdę jedno i tylko jedno: zdradziłam Amelię. I czego jak czego, ale tego akurat jestem absolutnie pewna. Zarówno samej zdrady, jak i jej motywacji – to była moja inicjatywa, moja decyzja i moja nieprzymuszona niczym wolna wola. Co więcej, będę musiała się do owego jakże niegodnego czynu przyznać. Paść na kolana i błagać o łaskę, licząc naiwnie, że Amelia okaże mi choć odrobinę zrozumienia. Bo czy wybaczy, to bardzo wątpię. A może jednak lepiej będzie ten akurat szczegół przyjęcia zachować w tajemnicy…?\nO, nie! Mowy nie ma! Uczciwość i szczerość przede wszystkim! Choćbym nawet miała za nią zapłacić najwyższą możliwą cenę, i tak będzie ona śmiesznie niska jak za wyniesioną z tej całej sytuacji naukę.\nSpoglądam otępiałym wzrokiem na przesuwające się za szybą widoki. Na góry, lasy… barierkę mostu, przez który właśnie przejeżdżamy. Na stojący nieopodal prosty, metalowy krzyż. Tym razem jednak leżące pod nim kwiaty są świeżutkie, a znicz błyska płomieniem.\nNie próbuję nawet dociec, kto je tam postawił. Pewnych rzeczy lepiej jest po prostu nie wiedzieć.\nWiem, że to bezczelna autopromocja, lecz jeśli Drogi Czytelniku / Szanowna Czytelniczko podobało ci się powyższe opowiadanie, czekasz na więcej oraz masz ochotę docenić moją pracę - będzie mi niezmiernie miło, gdy polubisz (i dołączysz do obserwowanych oczywiście, by nie przegapić żadnej nowości) moje strony autorskie na fejsie oraz instagramie:\nŚrednia: 9.81/10 (21 głosy oddane)\nAgnessa Novvak · Autor · 2 grudnia 2021\nZachęcam wszystkich publicznie do zostawiania komentarzy! Niestety ostatnimi czasy dyskusje pod moimi tekstami są raczej mizerne i po prawdzie nie wiem, czy mimo wciąż dość wysokich ocen są one lepsze / gorsze od poprzednich (jednak mój styl pisania i poruszane tematy się zmieniły) lub czy najzwyczajniej się podobają / nie podobają. Bo tak piszę, piszę i mam wrażenie, że niewiele z tego wynika dla odbiorców.\nSzerksznas · 4 grudnia 2021\nMi się podoba. Myślałem sądząc z otagowania, że bohaterka właśnie będzie uwiedziona przez topielicę i skończy w stawie, ale to nawet lepiej, że było inaczej. Od dłuższego już czasu nie mam siły na czytanie mrocznych i przygnębiających historii, w których giną główni bohaterowie, a tutaj mnie miło zaskoczyłaś.\nJest trochę literówek (np. żewnie zamiast żywnie) i kilka zdań wydaje mi się jakby zaczętych w niewłaściwym miejscu, ale to w sumie nic. Po prostu w wolnej chwili przeczytaj wszystko jeszcze raz i popraw te techniczne niedociągnięcia.\nZamiast zakryłam lśniące słońce powinno być "nakryłam oczy dłonią przed słońcem".\nA jeśli chcesz mieć więcej komentarzy i dyskusji pod tekstami, to powinnaś pisać krótkie historyjki, najlepiej prostymi, jednokrotnie złożonymi zdaniami i we wręcz prostackiej stylizacji na język mówiony. Od, takie coś, przy czym można się szybko strzepać i zapomnieć jeszcze przed umyciem rąk o całym opowiadaniu.\nA tak, niestety, czeka Cię pisanie bardziej dla siebie i dla tych, którzy wolą czytać niż rozpisywać się w internecie. 🙂\nMi się podoba. Myślałem sądząc z otagowania, że bohaterka właśnie będzie uwiedziona przez topielicę i skończy w stawie, ale to nawet lepiej, że było inaczej. Od dłuższego już czasu nie mam siły na czytanie mrocznych i przygnębiających historii, w których giną główni bohaterowie, a tutaj mnie miło zaskoczyłaś. Jest trochę literówek (np. żewnie zamiast żywnie) i kilka zdań wydaje mi się jakby zaczętych w niewłaściwym miejscu, ale to w sumie nic. Po prostu w wolnej chwili przeczytaj wszystko jeszcze raz i popraw te techniczne niedociągnięcia. Zamiast zakryłam lśniące słońce powinno być "nakryłam oczy dłonią przed słońcem". A jeśli chcesz mieć więcej komentarzy i dyskusji pod tekstami, to powinnaś pisać krótkie historyjki, najlepiej prostymi, jednokrotnie złożonymi zdaniami i we wręcz prostackiej stylizacji na język mówiony. Od, takie coś, przy czym można się szybko strzepać i zapomnieć jeszcze przed umyciem rąk o całym opowiadaniu. A tak, niestety, czeka Cię pisanie bardziej dla siebie i dla tych, którzy wolą czytać niż rozpisywać się w internecie. :) Pozdrawiam.\nAgnessa Novvak · Autor · 5 grudnia 2021\nDziękuję Szerksznasie za komentarz. I od razu odpowiem, że jeśli masz jakieś obszerniejsze uwagi do tekstu, wyślij mi je w wiadomości prywatnej na pokątnych lub najlepiej maila: agnessanovvak maupa gmail kom.\nNatomiast co do błędów, które już wypisałeś - najprawdopodobniej udałoby mi się je wyłapać samodzielnie przy okazji porządnej redakcji / korekty, ale... szkoda mi już na to czasu i chęci. Poświęcania kolejnych kilku godzin (przy tekście tej objętości, bo przy "Sadze o gwiezdnej kobiecie" mogę mówić już o kilkudziesięciu) na cyzelowanie każdego zdania, przecinka, myślnika. I tak zauważą to pojedyncze osoby, a odpisze kolejny ułamek z nich. Poza tym chcę, żeby wszyscy widzieli, do jakiego poziomu jestem w stanie dojść na ten moment samodzielnie, bez niczyjego wsparcia i pisząc "ciągiem" - bo opowiadanie od początku do końca powstało w mniej niż tydzień i poza paroma uwagami względem samej fabuły nikt mi nie pomagał, ani tym bardziej nie poprawiał niedoróbek. I widocznie to wciąż za mało, by się wybić poza internetową pisaninę.\nA o tym, o czym wspomniałeś na końcu, to wiem aż za dobrze. Zamiast wymyślać jakieś bardziej zawiłe językowo opowiadania z pogranicza erotyki, horroru, historii, dramatu obyczajowego i właściwie nie wiem, czego jeszcze, trzeba pójść w "oh muj PANIE MASTERZE bier pejcza daje ci dupe", "moja curusiu ale masz bimbały" albo inną przaśną pseudo-mafię, jakiej pełno nie tylko na necie, ale półkach w księgarniach. I lecą lajki, komenty i realnie pieniądze. No ale to nie mój styl i nie moja tematyka, więc najwidoczniej do końca świata nie wyjdę z własnej niszy. Trudno, jakoś przeżyję. Chyba 😛\nVilgu 1 września 2012


Tottenham DNB ::: 1,79 ::: Bet-at-home ::: 1/10\nTen mecz śmierdzi mi na kilometr remisem, a z tego co widzę Tottenham wygrał u siebie ostatnio z United w 2001 roku, szok! H2H miażdżące na korzyść gości, ale ja jednak spróbuję zagrać coś w stronę gospodarzy. Uważam, że świetnym pomysłem będzie teraz gra progresywna na WIN Tottenhamu.\nW lidze od 3 meczy nie wygrali, a ostatnio zagrali mecz na szóstkę z City, przegrali 6:0. Zarówno United jak i Tottenham potrzebują na duch trzech punktów. Manchester ostatnio w lidze przegrał 28 września, więc dość dawno. Powiem tak... Wygrali 0:5 na wyjeździe z Leverkusen z okazji ligi mistrzów. Dla kontr przykładu powiem, że Urugwaj wygrał na wyjeździe z Jordanią 0:5, a u siebie zremisował 0:0. PSG wygrało z Anderlechtem na wyjeździe 0:5, u siebie zremisowali 1:1. Może coś w tym jest?\nNastępne mecze to dwa wyjazdy Tottenhamu, uważam, że w którychś z tych meczów w końcu się przełamią więc zaczynamy od najniższej stawki.\nWynik: 2:2 - Jestem debilem! "Ten mecz śmierdzi mi na kilometr remisem", a gram na Tottenham. Zapraszam do "hejtów" w komentarzach.


MM 28.05.2018 11:30\n"M jak Miłość". Od śmierci Tomka minął rok, ale Joasia wciąż nie pogodziła się ze stratą. Jednak jak donosi "Świat Seriali", w jej życiu znajdzie się miejsce na nową miłość. W rolę amanta wcieli się prawdziwy mąż aktorki.\nTomek (Andrzej Młynarczyk) w "M jak Miłość" zmarł po ugodzeniu nożem. Zostawił w rozpaczy swoją rodzinę i przyjaciół. Od tej tragedii minął już prawie rok, ale Joasia (Basia Kurdej-Szatan) wciąż nie może uporać się ze stratą ukochanego męża.\nMimo że ona nie jest jeszcze gotowa na nowy związek, mężczyźni zaczynają się nią interesować. Chodakowska oczarowała już Ostrowskiego (Paweł Deląg), ale niestety bez wzajemności.\nJednak jak donosi "Świat seriali", Joasia tuż po wakacjach pozna zabójczo przystojnego pianistę. W tej roli zobaczymy Rafała Szatana, który prywatnie jest mężem aktorki. Karolina Baranowska z MTL Max Film, firmy, która odpowiedzialna jest za PR "M jak Miłość", jest świadoma, że ludzie zaczną się doszukiwać, jakoby Kurdej-Szatan załatwiła mężowi pracę. Od razu postanowiła uciąć więc spekulacje.\nNie ma w tym nawet cienia prawdy - uprzedza plotki Karolina Baranowska w rozmowie z "Świat Seriali".\nZatrudnienie Rafała Szatana w naszym serialu to pomysł produkcji. Do roli pianisty szukaliśmy autentycznego muzyka. Ostatecznie wybór padł na Rafała Szatana. Tym bardziej że uznaliśmy, że będzie to ciekawe dla widzów. Liczymy, że chemia łącząca małżonków przeniesie się na mały ekran - mówiła Baranowska.\nCzy tych dwoje połączy także w serialu ogniste uczucie?\nZa wcześnie, by o tym mówić. Poza tym, po co psuć widzom niespodziankę? - dodała.\nI jak, cieszycie się, że w końcu zobaczycie męża Basi Kurdej-Szatan na ekranie?\nAgnieszka Sienkiewicz dodała zdjęcie z okazji rocznicy ślubu. "Mąż i Żona". Po raz pierwszy pokazała suknię ślubną\n"M jak miłość". Do serialu wróci jedna z czołowych postaci? Małgorzata Pieńkowska wygadała się w trakcie wywiadu\nZa parę lat dołączy do nich rodzona ich córka :-) hehe cyrk już nie wiedzą co wymyślic .\nNiedługo wyskoczy nam z lodówki. Wszędzie się pcha. A co za dużo...\nNo i git,a mąż ciacho,więc i balsam dla oczu\nCiekawa jestem ich wspólnej gry i powodzenia szatanki 😃\nNo super, super. Bardzo, bardzo się cieszę.\nBasia jest.zdolna.Ale ma ogromne poparcie prezesa I otrzymuje duzo programow I propozycji.To samo Kamel ostatbio rodzina Krolikowskich,Sławek.Wdzedzie ich pelno.Co wy na t


Era freelancera - rośnie udział freelancerów w rynku pracy, praca, praca i kształcenie\nID artykułu: 58954 / 10673\nZ raportu Freelancerzy w Polsce wynika, że freelancerzy to przede wszystkim mieszkańcy dużych\ni średnich miast. 40, 4% badanych zamieszkuje miasta powyżej 400 tysięcy osób, natomiast\n- Freelancing daje możliwość dorobienia do stałej pensji, ale dla wielu osób to także podstawowy sposób pracy. Już teraz rynek pracy rozwija się w tym kierunku, a to za sprawą platform internetowych, na których można zdalnie realizować konkretne zadania. Na naszej platformie mamy zarejestrowanych już łącznie prawie 20 000 MatchMakerów, czyli osób pracujących na zasadach freelancerskich, tj. z dowolnego miejsca i w wybranym czasie, i zarabiających na polecaniu znajomych do pracy podsumowuje Marek Strojkowski, Country Manager Talentuno Poland, ekspert rynku pracy.\nAktywacja: 21/11/19 17:31, odsłony: 269\nSłowa kluczowe: artykuły do przedruku praca, artykuły praca i kształcenie, artykuły do przedruku praca i kształcenie


Uzyskać pomoć prawną? Dobrze albo wcale!Czym zasłonić oknoInteresy ze Wschodem, co i jak Buy us auto parts professionally? Komfort termiczny - fajna sprawaPorady o sprzątaniuKilka ogólnych porad o wizycie u stomatologaPlumber - You gonna need oneOto Jak Wreszcie Zaparzyć Włoską Kawę W 10 Dni dental Article about Polish mountainsKwestia zespołu Devica. Co to za choroba?Krótko o panelach fotowoltaicznych i energii ze słońcaCo musisz wiedzieć o strona i sklepachOgrzewanie problematycznych przestrzeni, takich jak magazynyDJ na imprezy firmowe i nie tylkoPower behind the progress - electricityNie daj się sądom!7 Niepodważalnych Dowodów, Faktów I Liczb, Które Pokazują Jak Remontować Przewody KominoweMarzenie każdej kobiety - piękne, długie włosyKilka faktów o pompach ciepłaDla pacjentów stomatologicznych - poradnikPorady - jak pozycjonować? Skuteczne pozycjonowanie KatowiceStomatologia a diagnostykaZobaczyć symulator dachowania Profesjonalnie!Plumbing problems and some basic knowledgeO usługach doradców finansowychJak uzupełnić ubytki w zębachJak dbać o siebie? Kilka słów o zabiegach pielęgnacyjnychCo można powiedzieć o geodezji


Karolina Cierluk w Whyte Racing - Whyte Bikes Polska\nTo zawodniczka z doświadczeniem i sukcesami w cross-country, która z powodzeniem rozpoczęła swoje starty w grawitacyjnych konkurencjach MTB. Wywalczyła trzecią lokatę podczas zawodów MINI Sikora Enduro MTB Series w Świeradowie-Zdroju, 4. miejsce na Enduro Trails Gold Qualifier, a także piątą lokatę w Mistrzostwach Polski DH 2021. Jej starty w latach poprzednich to głównie cross-coutry. Była srebrną i brązową medalistką Akademickich Mistrzostw Polski w XCO w 2019 roku. W tym samym sezonie sięgnęła po brązowy medal podczas Mistrzostw Polski w kolarstwie przełajowym (CX) w kategorii Elita.\nWarto wspomnieć, że Karolina świetnie podziela kolarską pasję z nauką. Jest absolwentką Politechniki Wrocławskiej, a obecnie doktorantką na Uniwersytecie Wrocławskim.\nJej maszyną startową będzie Whyte T-160S 29er, wyposażony we wkładki Panzer. Po serii testów planowane będą ewentualne zmiany wyposażenia.


"Najpiękniejsze strony zimy". Rusza Freeride Film Festiwal | TVN Warszawa\n"Najpiękniejsze strony zimy". Rusza Freeride Film Festiwal\n16 listopada 2013, 7:29\nmateriały prasoweFragment filmu: "Camels Are Never Cold"\nWolność, pełnia życia i przygoda - co łączy te uczucia? Miłośnicy białego szaleństwa twierdzą: "Freeride". Co to jest? Jazda na nartach i snowboardzie poza standardowo wytyczonymi trasami. W sobotę wszyscy miłośnicy tego stylu spotkają się w Kinotece. Będzie można zobaczyć filmy przygodowe o ekstremalnej jeździe na nartach.\n- Festiwal przeniesie nas w świat gór, oddając atmosferę zimowej aury, odsłoni przed nami najpiękniejsze strony mroźnej pory roku. Jesień to czas kiedy snujemy narciarskie i snowboardowe plany oraz stawiamy sobie cele na nadchodzącą zimę - mówi Wojciech Sularz, organizator festiwalu.\n- Jak co roku chcemy również przybliżyć narciarstwo niepełnosprawnym. Naszymi gośćmi będą dzieci z "Helenowa". Organizujemy także zbiórkę środków na drugi już obóz narciarski, na którym będą mogły, dzięki specjalistycznemu sprzętowi i kadrze instruktorskiej, poznawać uroki narciarstwa- dodaje.\nZnani na całym świecie freeriderzy - Flo Orley, Stefan Häusl, Björn Heregger, Johannes Hoffmann, Lorraine Huber odwiedzą dwa polskie miasta wraz 7 filmami- produkcjami europejskiego kina freeridowego. W Warszawie będą w sobotę. Dodatkowo widzowie będą mogli wygrać pobyt w St. Anton, Innsbrucku, Zell am See-Kaprun czy na Stubai’u.\nFreeride w Europie, ale i wyprawy w dalekie kraje, wytyczanie nowych linii zjazdu w Japonii, Mongolii i na Alasce, które zobaczymy na filmach, to wyzwanie dla wszystkich którzy, marzą o wolności. Ryzyko i adrenalina wpisane jest w freeride. "Dlaczego ludzie balansują na granicy życia i śmierci?"-na te i na inne pytania odpowiedzą nam zaproszeni goście.\nŚwietne produkcje na dużym ekranie, gwiazdy europejskiego i światowego freeride’u, przedstawiciele najlepszych regionów narciarskich w Austrii, prezentacja odzieży, sprzętu, losowanie nagród - to główne punkty naszej imprezy, które zapewnią świetną atmosferę i dobrą zabawę przez cały festiwalowy wieczór.\nBETWEEN THE LINES DASEIN SHADES OF WINTER CAMELS ARE NEVER COLD FAR AWAY FOR A FEW LINES MORE STAMMTISCH STEPS\nWARSZAWA: KINOTEKA 16.11.2013, start 19:00\nSzczegóły o festiwalu.


W porównaniu do 2020 r., spółka podniosła wydobycie gazu (fot. shutterstock)\nDodano: 28-01-2022 20:31\nNa 31 grudnia 2021 r. stan zapasów gazu należącego do PGNiG, obejmujący zapasy obowiązkowe, wynosił ok. 3 mld m sześc. - przekazało PGNiG w szacunkowych wybranych danych operacyjnych za IV kwartał oraz cały 2021 r.\nPGNiG opublikował komunikat nt. szacunkowych wybranych danych operacyjnych za czwarty kwartał oraz cały 2021 r.\nDo artykułu: PGNiG: Stan zapasów gazu na koniec grudnia to ok. 3 mld m sześc.\nAr 2022-01-30 02:33:56\nDzialania dywersyfikacyjne sa najwazniejsze i dobrze, ze to sie dzieje, ale zamykanie slow krytyki tez nie jest wskazane. Jezeli ktos krytykuje jak np. ja, to chce dobrze i zwracam na pewne sprawy uwage. Uwazam, ze kierowanie sie do gazu i zwiekszanie co roku o miliardy metrow szesciennych importu gazu nie jest dobrym rozwiazaniem, choc PGNIG sie cieszy bo ma marze... Przypomne, ze jeszcze 15 lat temu Polska potrzebowala okolo 10 miliardow a teraz okolo 22 miliardow metrow szesciennych gazu (oprocz PGNIG mamy tez innych operatowrow sciagajacych gaz). Jak bedziemy odchodzic od wegla za 10 lat bedzie to byc moze nawet 40 miliardow m3. I teraz zagrozenia: Jak slysze, ze gaz z Niemiec, albo z Czech nie jest kierunkiem wschodnim to smiac sie chce, bo to tez gaz ruski i moze nam byc tez uciety, gdy Ruscy zmniejsza eksport a Niemcy beda patrzec na siebie. Rura do Norwegii jest na pewno bardzo dobra sprawa, ale w czasie konfliktu wystarczy tylko jeden okret podwodny i jeden maly pocisk, aby te rure unieruchomic. Terminal w Swinoujsciu tez mozna trzema rakietami z samolotu calkowicie zniszczyc. Uzaleznianie sie wiec od gazu i ograniczanie wegla jest bledem, choc rozumiem, ze wegiel znacznie bardziej zanieczyszcza srodowisko i prowadzi bardziej do ocieplenia klimatu. Polska powinna jak najszybciej postawic na elektrownie atomowe, ktore powinny byc budowane w miare pod ziemia, albo z odpowiednim zabezpieczenie przeciwrakietowym. To jest jedyna droga - oprocz fotowoltaiki i wiatrakow, biogazu, lapanie metanu itd. Gas nie jest bezpieczny - niestety.\nWiejo 2022-01-30 13:53:28\nElektrownie a atomowa pood ziemiá? Lol gościu , te obiekty są najbardziej wrażliwe na takie ataki\nTaka prawda... 2022-01-29 22:35:44\nŁadnie napisany i skrojony komunikat na potrzeby uspokojenia odbiorców gazu ziemnego w Polsce. Chociaż, jak widać po komentarzach i komentujących są osoby, które podchodzą do tego niepotrzebnie emocjonalnie.\nJJ 2022-01-29 18:20:48\nO ile nie będą strzelać do wpływających gazowców, to jesteśmy bezpieczni.\nJ 2022-01-29 13:28:03\nDodaj do tego akumulację jaka znajduje się w gazociągach, które tak naprawdę są największym magazynem w kraju, do tego masz cały czas transporty LNG, możliwość zakupu przez interkonektory jak również wydobycie własne - na zimę jesteśmy dobrze zabezpieczeni.\nMaggir 2022-01-29 11:18:28\nPodobno magazyny gazu w Polsce pomieszczą 3 mld m3. Polska zużywa rocznie około 16 mld m3, a zatem nie możemy się czuć bezpieczni.\nkawa 2022-01-29 15:40:05\nkomentarz podpisany "Maggir" ujawnia kompletną ignorancję piszącego w temacie działania systemu gazowniczego.\nWon za Don 2022-01-30 10:47:18\nMasza sieje ruską propagandę.\nPiotrek 2022-01-31 11:20:14\nNie napisali ile ma Gaz-System, sądzę że może mieć drugie tyle w podziemnych magazynach i w rurociągach, których jednak nigdy nie można wyczerpać do zera.


2011-2-18 Newsroom / CD-Action\nMateriały: Artykuły (25) | Zdjęcia (0) | Wideo (0) | Blogi (13) | Forum (11) | Użytkownicy (101)\nCiężkie życie (prawie) nieboszczyka - Kaibutsu Oujo\nHiro Hiyorimi nie miał łatwego życia. Był typowym bohaterem mangi, czytaj - słaby i tchórzliwy /.../\nDungeon Siege III - zapowiedź\nObsidian Enterteinment jest studiem kojarzonym z takimi produkcjami jak Fallout: New Vegas, Neverwinter /.../\nKtóry z Edów jest najlepszy\nJa osobiście najbardziej lubię Eda. On po prostu jest genialny Te jego teksty, np. ten z filmu /.../\nInstrukcja polowa, czyli jak wchodzić na egzamin\nJako, że jestem już niemal po sesji, mogę na wszystko spojrzeć z dystansu i podzielić się autentykami /.../\nRankin w Stary bunkier\n"A niechaj narodowie wżdy postronni znają, iż Polacy nie gęsi, iż dobre gry mają" - te słowa, /.../\norg w Re.Mo.Nt [alexiej's BLOG]\nJako że nie mogłem się powstrzymać ... Witam serdecznie! Czy Wy tak jak i ja czasem śledzicie Polską /.../\nGT5 nowy patch 1.06\nDziś rano pojawił się nowy patch do gry Gran Turismo 5. Wprowadza on następujące zmiany: [Większe /.../\nMarudy przygody z Pingwinem, część I\nMaruda, jak to on miał w zwyczaju, narzekał. Siedział cichutko nad pieńkiem służącym mu za biurko, /.../\nStyczeń i luty, wbrew pozorom, są miesiącami w których wiele dzieje się w piłce nożnej, także /.../\nJackReno w Blog imć Rączki\nWiersze w szkole zdziałane\n"Czerwona fala" Czerwona fala, o kolorze świeżej krwi, zalała bezkres pustyni Spłynęła wzgórzami, by /.../\nRozwiązany: Połączenie PS3 - neostrada.\njwplayer - Video not found or access denied\nLepsza jakość mikrofonu\nKrótkie przerwy w dostępie do internetu po zmianie na DHCP\nModem do ok.100 zl\ninFAMOUS 2: Data premiery i edycje kolekcjonerskie\nDodane przez: Piotrek66 piątek, 18 lutego 2011, 19:17 News\nSony ujawniło wreszcie konkretne szczegóły dotyczące premiery kolejnego ważnego exclusive’a PlayStation 3 – inFAMOUS 2. Poznaliśmy konkretną datę debiutu oraz skład edycji kolekcjonerskich gry.\nTest Drive Unlimited 2: Zagraj za darmo i spotkaj się z Reni Jusis\nDodane przez: Piotrek66 piątek, 18 lutego 2011, 18:15 Info prasowe\nW ten weekend w Warszawie i Wrocławiu odbędą się dwie akcje promocyjne Test Drive Unlimited 2.W stolicy będzie można spotkać się z występującą w polskiej wersji językowej gry Reni Jusis, podczas gdy we Wrocławiu będzie można wziąć udział w kolejnej imprezie z cyklu roadshow. I tu i tu przewidziano ciekawe atrakcje.\nGamocracy, czyli Gra 2.0\nDodane przez: Adzior piątek, 18 lutego 2011, 18:14 News\nSony ogłosiło otwarcie niezwykle ciekawego projektu Gamocracy. Inicjatywa ma na celu stworzenie gry platformowej opartej w całości o pomysły graczy. Akcja ma trwać przez osiem tygodni licząc od dnia dzisiejszego.\nKevin Butler reklamuje Killzone´a 3 i przekonuje: "To nie jest strzelanie do ryb w beczce" [WIDEO]\nDodane przez: Piotrek66 piątek, 18 lutego 2011, 18:12 O grach inaczej\nSony opublikowało dwa nowe filmiki z Kevinem Butlerem, reklamującym tym razem Killzone’a 3. W pierwszym spocie „twarz” marki PlayStation przekonuje, że Helghastów lepiej dziesiątkuje się za pomocą Sharp Shootera – przystawki do Move’a w kształcie pistoletu. W drugim nagraniu Butler wyjaśnia, że rozgrywka w shooterze Guerilla Games nie przypomina „strzelania do ryb w beczce”.\nShift 2 Unleashed zalicza drobny poślizg, na pocieszenie ma "Pagani na wyłączność" [WIDEO]\nDodane przez: Piotrek66 piątek, 18 lutego 2011, 18:10 News\nWygląda na to, że tuż przed metą Shift 2 Unleashed wpadł w lekki poślizg. Electronic Arts poinformowało bowiem, że gra zajedzie na półki sklepowe tydzień później niż pierwotnie planowano.\nMight and Magic: Heroes VI - Oficjalna okładka. Podoba się?\nDodane przez: Adzior piątek, 18 lutego 2011, 15:12 News\nPolski oddział Ubisoftu pokazał graczom na Facebooku okładkę, która upiększy opakowanie z polskim wydaniem gry Might and Magic: Heroes VI. Ponieważ najnowsza odsłona serii ma zachować ducha tej genialnej strategii, na pudełkach znajdzie się jedna z najsłynniejszych jednostek - Archanioł.\nShoot Many Robots: Staroszkolny shooter od twórców PC-towego Mass Effecta [WIDEO]\nDodane przez: Piotrek66 piątek, 18 lutego 2011, 14:11 News\nDemiurge to studio specjalizujące się głównie w przenoszeniu gier na inne platformy oraz w optymalizowaniu ich silnika graficznego. Firma ta odpowiedzialna była m.in. za PC-tową wersję pierwszego Mass Effecta, pomagała też przy produkcji takich gier, jak BioShock, czy Borderlands. Teraz jednak ekipa pracuje nad swoim pierwszym, autorskim projektem - staroszkolnym shooterem Shoot Many Robots, w którym gracze muszą, zgodnie z tytułem, zniszczyć jak najwięcej robotów. Właśnie opublikowano pierwszy trailer produkcji.\nBlack Mirror III: Twórcy o fabule [WIDEO]\nDodane przez: Piotrek66 piątek, 18 lutego 2011, 13:51 News\nW sieci pojawił się nowy filmik z Black Mirror III - kolejnej odsłony kultowej przygodówki, która na początku lutego trafiła do Europy. Anne von Vaszar, autorka scenariusza do tej, jak i do poprzedniej części serii, opowiada w nim o fabule tej produkcji. Choć Vaszar mówi po niemiecku, filmik posiada angielskie podpisy.\nThe Darkness II: 2K Games potwierdza powrót Mike´a Pattona\nDodane przez: Piotrek66 piątek, 18 lutego 2011, 13:49 News\n2K Games potwierdziło doniesienia sprzed kilku dni - jak poinformowali przedstawiciele firmy, w The Darkness II powróci Mike Patton. Piosenkarz ponownie podłoży głos tytułowym siłom ciemności, które opanowały głównego bohatera.\nThe Lord of the Rings: War in the North - nieopowiedziana historia [WIDEO]\nDo sieci trafił pierwszy filmik "Z pamiętnika developerów" poświęcony "pierwszemu dorosłemu RPG w świecie Władcy Pierścieni" - The Lord of the Rings: War in the North. Twórcy gry opowiadają w nim o fabule, która przedstawi nieznane dotąd fragmenty z Bitwy o Pierścień. Zdradzają takze co nieco o tym, jak przebiegają prace nad niektórymi elementami produkcji.\n??????: Bulletstorm po japońsku [WIDEO]\nDodane przez: Piotrek66 piątek, 18 lutego 2011, 12:14 News\nTwo Worlds II nie jest jedyną polską grą, która może podbić japoński rynek, podobne ambicje mają również twórcy Bulletstorma. W sieci pojawił się trailer tej drugiej gry przygotowany z myślą o Kraju Kwitnącej Wiśni - zobaczcie jak wygląda ??????.\nTwo Worlds II podbija nie tylko Europę i USA...\nDodane przez: Piotrek66 piątek, 18 lutego 2011, 12:01 News\nZachodnie gry rzadko kiedy odnoszą sukcesy na japońskim rynku – szczególnie w okresie, kiedy swoją premierę maja najnowsze hity rodem z Kraju Kwitnącej Wiśni pokroju Catherine i Marvel vs. Capcom 3. Zdziwiliśmy się więc bardzo, kiedy okazało się, że w jednym z japońskich sklepów wyprzedano cały zapas… Two Worlds II!\nDead Island - zapowiedź\nDodane przez: Hut piątek, 18 lutego 2011, 11:38 Zapowiedź\nDemo Crysisa 2 na PS3? Crytek: "Jest na to nadzieja"\nDodane przez: Piotrek66 piątek, 18 lutego 2011, 11:15 News\nZarówno posiadacze PC-tów jak i Xboksów 360 mogą przed premierą wypróbować Crysisa 2 w akcji dzięki specjalnym multiplayerowym demom – smakiem obejść się muszą tylko właściciele PS3. Wciąż jest jednak dla nich nadzieja – w jednym z wywiadów producent gry wyjawił, że jest szansa na wersję demonstracyjną w edycji na PlayStation 3.


Najpiękniejsze Miejsca Na Ziemi. - Podróże w ŚwiatKobiety.pl\nArtykuły na temat: najpiękniejsze miejsca na ziemi.\n...najpiękniejsze miejsce na ziemi i wiem co mówie bo byłam tam na Wakacjach z moimi przyjaciółmi. (...) koncertów i dużo atrakcji dla małych dzieci i można też zwiedzać, poznawać i podziwiać różne miejsca w tym pięknym mieście i można też dobrze zjeść jest tam dużo restałracji więcej niż na Warmi i Mazurach...\n..., skąd ten zwyczaj dziś praktykowany przez większość turystów. W Gironie warto zobaczyć zabytkową dzielnicę żydowską i łaźnie arabskie - te dwa miejsca najdobitniej pokazują, że Katalonia jest miejscem...\n.... Sekcja najmłodsza, czyli Jasiek, ogród dopiero odkrywa. Siejemy razem roszponkę, szpinak, a kiedy kiełki wychodzą z ziemi, synek ma satysfakcję. Uczy się też nie dotykać, a już broń Boże, nie zjadać(...) beton, ale lubiłam ją. Byłam jedyną białą, miałam jasne, proste włosy, więc stanowiłam atrakcję. Potem w Liberii mieszkaliśmy w kilku miejscach - nad morzem, ale i w środku buszu, w osiedlu dla...\n...turystycznych atrakcji. Tu liczy się bezstresowa atmosfera. Sam Philipsburg, poza sklepami wolnocłowymi, ma dwa miejsca warte odwiedzenia. To uliczny targ, gdzie jest sporo tandety i sprzętu plażowo-wodnego(...). Podobno wyruszyli z tego samego miejsca. Francuz miał butelkę koniaku, a Holender – jałowcówki. Ten drugi, pokrzepiony alkoholem, miał się trochę zdrzemnąć. Dzięki temu Francuzi mają dziś większy...\n.... Stąd nazywany jest często Świętym Przebaczenia. Ogromna katedra w stolicy, gdzie spoczywają jego relikwie oraz klasztor, gdzie był opatem, przetrwały bez uszczerbku wielkie trzęsienie ziemi w 1953 roku...\nDyskusje na temat: najpiękniejsze miejsca na ziemi.\nRe: Te rośliny już teraz zabierz do domu\n, więc przechowywanie ich przez zimę nie wchodzi w rachubę ze względu na na brak miejsca , a na klatce mam tylko jedno okno które mogę ewentualnie zająć jedną skrzynką . Jak wszystkim wiadomo najpiękniejsze kwiaty pelargonii są z roślin pierwszorocznych i ja tak robię od ponad trzydziestu lat , rośliny pochodzą ciągle od tych samych kolejnych rodziców , są sprawdzone i zdrowe czyli tzw. rośliny


Manifest PKWN | Pekok Antylichwiarz\n22 lipca 2018 / Pekok Antylichwiarz\n„74 lata temu ogłoszono Manifest Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego (PKWN). Wydarzenie to stało się symbolem i początkiem budowy nowoczesnego i suwerennego państwa. Dzięki realizacji jego założeń skonfiskowano majątek poniemiecki, wdrożono szeroką reformę rolną na ziemi obszarniczej i poniemieckiej, utworzono gospodarstwa rodzinne o powierzchni minimum 5 ha, odbudowano przemysł, zagwarantowano wszystkim obywatelom prawo do pracy i sprawiedliwej zapłaty, utworzono powszechny system ubezpieczeń społecznych, wprowadzono bezpłatne szkolnictwo na wszystkich szczeblach i utworzono Wojsko Polskie z połączonych oddziałów Armii Ludowej i Armii Polskiej w ZSRR.\nPatriotyczny zapał połączony z nowoczesnymi zasadami organizacji społeczeństwa w duchu socjalizmu naukowego umożliwił stworzenie w powojennej Polsce dogodnych warunków do życia, jakich nie było nigdy wcześniej i nigdy później. Bezdyskusyjnie, ustrój socjalistyczny, zbudowany na ich podstawie zapewnił największy i bezprecedensowy w rozwój społeczny, gospodarczy, kulturalny i naukowy w całej historii.\nNiestety, Polacy nie dorośli do posiadania silnego i nowoczesnego państwa. Kierowani małostkowymi motywami zniszczyli i wyprzedali cały swój dorobek. Z liczącego się kraju stali się Meksykiem Europy, skazując się na upokarzającą marginalizację i degradację do rangi zachodniej kolonii – śmietniska, a w przyszłości – być może – do stania się polem bitwy podczas agresji NATO przeciwko Rosji.”\nNotę sporządził Bartosz Bieszczad\n← „A jednak można! Irlandia idzie na wojnę z Żydami. Wprowadzono sankcje”\nKukułcze jajo żydostwa, żydowska narracja czyli Żebrowski i inni →\n154 547 hits


530 Shares 4784 views\nByć może wynika to z faktu, że większość czasu spędzimy tu z zamkniętymi oczami, ale w sypialni, co do zasady – jest to ostatni pokój, który postrzegamy jako ozdobę domu. Pomimo faktu, że nasze indywidualne upodobania, istnieje kilka kluczowych cech, które pomogą uzyskać powszechny pozytywny efekt!\nSpory o kolor może być tak silna, jak w polityce. Ale większość może się zgodzić, że miękkie odcienie przypominające charakterem, najbardziej przyjemny. Badania Wolny Uniwersytet w Amsterdamie wykazały, że znaczna część osób dorosłych, które łączy się z poczuciem szczęścia zieleni. Inny nastrój zmieniając wybór? Niebieski, według badań przeprowadzonych na University of British Columbia.\nNie trzeba być minimalistyczny, ale badania wykazały silny związek między zagraconym pokoju i depresji. Trudno jest myśleć o dobry powód, aby znaleźć czas, aby pozbyć się śmieci i usuwania niepotrzebnych rzeczy!\nZamiast ozdobić nocnym stoliku pudełko tkanek samotną dla małych przedmiotów, włożyła strzałów, powodując przyjemne wspomnienia. Naukowcy z University of California w Berkeley odkryli, że nawet proste myśli o szczęśliwych chwilach może produkować długi efekt pozytywny.\nPoświęcić kilka minut każdego ranka na celu uczynić z łóżka – i nastrój ulegnie poprawie! Badanie Hunch.com 71% respondentów, którzy prowadzą z łóżka, powiedzieć szczęśliwy. Przynajmniej, powrót do schowany w łóżku po długim dniu – wielki powód do uśmiechu.\nCzy jest świeże kwiaty, świece i dyfuzor, prawo zapach może poprawić stan umysłu. Research Association of Psychological Science pokazuje, że, na przykład, kwiatowe aromaty są w stanie wzmocnić poczucie szczęścia.\nBadania przeprowadzone na Uniwersytecie Northwestern w Chicago wykazały, że światło słoneczne – najlepszy sposób na nastrój. Ponadto, pomaga ustalić nasze rytmy dobowe. W trakcie eksperymentu, koncentrując się na pracowników biurowych, otwarcie zasłony rano miał długo pozytywne.\nChociaż nie widzieliśmy zagłówki, których nie chcielibyśmy, istnieją dowody naukowe, że nie ma żadnych pomysłów na sypialni lepsze niż zakrzywiony kształt. Naukowcy z Harvard Medical School znalezione: loki i skręty ładniejsze niż kąt lub postaci prostej.\n132 shares 9969 views\n356 shares 8552 views\n422 shares 2345 views\n434 shares 9613 views\n500 shares 8668 views\n770 shares 4674 views\n507 shares 3817 views\n559 shares 5208 views\n404 shares 2082 views\nPier fundamentem własnymi rękami: krok po kroku instrukcje, technologii\nNitownica: opis, instrukcja obsługi


Gminna Biblioteka Publiczna w Kluczach – Strona 38 – Aktualności, Katalog online, Klucz do Wspomnień\nAutor: bibliotekaOpublikowano w dniu 14 stycznia 2015\nDzień Seniora w Kwaśniowie Górnym\n8 stycznia mieszkańcy z Kwaśniowa Górnego świętowali radośnie w świetlicy wiejskiej swój Dzień Seniora. Gratulacje i życzenia z tej okazji składali seniorom zaproszeni goście, wśród których znaleźli się m.in. Wójt Gminy Klucze Norbert Bień, przewodniczący Rady Gminy Bogusław Paś, Dyrektor Gminnej Biblioteki Publicznej w Kluczach Elżbieta Szatan, proboszcz parafii Kwaśniów ks. Marek Plebanek oraz radny\n“Klucze do drzwi” – wystawa fotografii Mirosława Rzeszowskiego\nW dniu 4 XII. 2014 Gminna Biblioteka Publiczna w Kluczach była organizatorem wernisażu „Klucze do drzwi” autorstwa Mirosława Rzeszowskiego mieszkańca Szubina (powiat nakielski, województwo kujawsko – pomorskie) fotograf amator, członek Stowarzyszenia Artystów Plastyków, wieloletni działacz społeczny, dyrektor Rejonowej Biblioteki Publicznej w Szubinie, prezes , założyciel Szubińskiego Towarzystwa Kulturalnego, socjoterapeuta, autor tomików poezji oraz bajek terapeutycznych.\nAutor: bibliotekaOpublikowano w dniu 5 grudnia 2014\nSto lat Krzywopłot w pamięci mieszkańców” – promocja książki\n3 grudnia 2014 r. w Gminnej Bibliotece Publicznej filia w Jaroszowcu odbyło się drugie spotkanie kawiarenki literackiej z okazji wydania książki pt. „Sto lat Krzywopłot w pamięci mieszkańców” w nawiązaniu do setnej rocznicy Bitwy pod Krzywopłotami. Treść książki oparta jest na wspomnieniach mieszkańców przekazywanych z pokolenia na pokolenie związanych z historią rodzin na tle wydarzeń


Lustro wiszące okrągłe Aston 90 cm falowana rama sypialnia srebro - Crystal Home\nLustro wiszące okrągłe Aston 90 cm falowana rama sypialnia srebro\nKolor: transparentny, srebrny, chrom\nLustro wiszące okrągłe Aston 90 cm falowana rama sypialnia srebro- transparentny, lustrzana rama\nEleganckie, okrągłe lustro z delikatną, pofalowaną, lustrzaną ramą. Imponującej wielkości średnica równa 90 cm i niesamowity, nowoczesny design. Prawdziwy styl glamour dla koneserów pięknych wnętrz. Ekskluzywne lustro do nowoczesnych pomieszczeń utrzymanych w stylu glamour.\nGłębokość [cm]: 3,2\nCzas oczekiwania: 5 dni (niski stan magazynowy, przed złożeniem zamówienia upewnij się telefonicznie, czy model jest dostępny)


dodał: admin opublikowano: 2016-09-14 przeczytano: 198\nJeśli spojrzeć na historię Judeo-chrześcijaństwa, można zobaczyć, że mieli oni taką postawę, powal i wyciągnij (knock-down, drag-out), co należało uznać za boskie. W judaizmie, aby powiedzieć, że coś jest boskie znaczy powiedzieć, że jest tak dobre, jak Bóg. To bardzo ciężka dualistyczna ontologia (natura istnienia i bycia). Dla nich Bóg jest zupełnie innym rodzajem bytu. W niektórych tradycjach judaistycznych nie można nawet wspominać, imienia Boga. Jest to uważane za obraźliwe, bo jest zbyt święte. Jednak w ruchu świadomości Kryszny, mamy indoeuropejską ontologię.\nJeśli spojrzeć na indoeuropejska kulturę – Indie i przedchrześcijańską Europę- to rzeczywiście ta kultura rozwinęła filozofię. Prawdziwym problemem jest to, że zachodnia kultura nie stworzyła niezależnej, systematycznej, kompleksowej, tradycji filozoficznej. Chrześcijaństwo stało się filozoficzne i teologiczne dopiero po jego wprowadzeniu do Europy a nie wtedy, gdy było w Palestynie, wśród poborców podatkowych i rybaków.\nAugustyn, który był tak ważną postacią od późnej starożytności do średniowiecza, urodził się chrześcijaninem. Urodził się w pasie biblijnym Imperium Rzymskiego, w Afryce Północnej ale odrzucił je, ponieważ chrześcijaństwo w Afryce Północnej był fanatyczne, podczas gdy on sam był filozoficzny. Wrócił do chrześcijaństwa po wyjeździe do Włoch i spotkaniu Chrześcijańskich Platonistów – zwolenników Platona. Jest to naprawdę ciekawe, ponieważ dzisiaj mamy te rzeczy z ponownymi narodzinami – tylko Biblia! – ale wtedy przywódcy Kościoła we Włoszech byli zwolennikami Platona, przyjęli filozofię Platona. Następnie, pod koniec średniowiecza, mamy Tomasza z Akwinu chrzczącego Arystotelesa. Cała doktryna Kościoła chrześcijańskiego pochodzi od chrystianizacji Arystotelesa. Tak wiec, rzeczywiście uznawali filozofię Platona i Arystotelesa jako duchowe mądrości i przyjęli ich nauki.\nRenaissance (dosł. odrodzenie), było odrodzeniem cywilizacji grecko-rzymskiej, bo ludzie uwierzyli, że Grecy mają wielką cywilizację. Później była reakcja przeciwko idei renesansu w Północnej Europie, reformacja protestancka. Typowa niechęć między Północą a Południem. Jednym z pomysłów protestantów było to, że nie chcemy już Platona. Nie chcemy Arystotelesa. Nie chcemy żadnej logiki. Chcemy tylko Biblię. Tak więc była to indoeuropejska kultura, która stworzyła systematyczną filozofię. Postawa jaką mieli w chrześcijaństwie przeciwko czczeniu Bóstw, pochodziła z protestanckiej północnej Europy, w reakcji na Renesans 16 wieku.


Egzekucja dostawcy pizzy? - Super Express - wiadomości, polityka, sport\nEgzekucja dostawcy pizzy?\n2018-09-01 0:01 Sal\nSensacyjne sceny na Harlemie. Pracujący jako dostawca pizzy w Papa John’s, Jose Alvarado (37 l.) został zastrzelony przed miejscem, gdzie pracował.\nPolicja podaje, że przed 11 w nocy Jose Alvarado wyszedł z Papa John’s Pizza przy Amsterdam Avenue, gdzie pracował, by dostarczyć zamówioną pizzę. Szedł do zaparkowanego przy ulicy skutera, kiedy nagle na drodze stanęli mu jacyś mężczyźni. Jeden z nich wyciągnął broń i strzelił. Alvarado został trafiony w głowę. Nieprzytomnego mężczyznę znaleźli pracownicy pizzerii, którzy usłyszeli strzał oraz przechodzący ulicą ludzie. Wezwali policję i karetkę. Rannego przewieziono do najbliższego szpitala, ale niestety nie przeżył.\nPolicja szuka motywów zbrodni i ustala, czy Jose Alvarado był celem ataku, czy też przypadkową ofiarą. Śledczy podają, że dostawca nie został z niczego okradziony. Miał przy sobie gotówkę i portfel. Wszystko to może wskazywać na egzekucję albo kolejną inicjację gangsterską. Jak na razie nikogo nie aresztowano w związku ze sprawą. Policja jednak szuka mężczyzn, których w pobliżu nagrały kamery monitoringu. 30. posterunek czeka na informacje pod nr 212-690-8852.


Zabezpieczenia Witryny - Trade360.com\nBEZPIECZNE INWESTYCJE Z TRADE360\nBezpieczeństwo inwestycji na rynku Forex oraz oprogramowania\nInwestycje online bazują na zaufaniu, że Twoje pieniądze są zawsze bezpieczne. Broker online musi oferować funkcje integralności, prywatności, bezpieczeństwa i odzyskiwania danych. Jednym z fundamentów bezpiecznych inwestycji jest bezpieczeństwo oprogramowania. Jako jeden z wiodących brokerów internetowych bardzo poważnie podchodzimy do kwestii bezpieczeństwa.\nOto wszystko, co musisz wiedzieć o zabezpieczeniach strony:\nZabezpieczenia strony Trade360\nDokładamy wszelkich starań, aby zabezpieczyć dane naszych klientów. Aby upewnić się, że dane są bezpieczne, korzystamy z dodatkowych zabezpieczeń:\nStosujemy dwa poziomy zabezpieczeń firewall (jeden na poziomie aplikacji, drugi na poziomie serwera), aby w pełni wykluczyć prawdopodobieństwo wystąpienia prób nieautoryzowanego dostępu.\nKorzystamy z zaawansowanej technologii Verisign SSL do uwierzytelniania użytkowników i transferów danych.\nSerwer, który obsługuje działalność online naszych inwestorów, jest odseparowany od informacji o transakcji, które są przechowywane na innym serwerze danych.\nUżywamy dwóch oddzielnych farm serwerów w dwóch różnych lokalizacjach. Ponieważ dane muszą być synchronizowane z obydwiema lokalizacjami, nie można ich modyfikować, a szyfrowanie zapewnia bezpieczeństwo wszystkich danych na naszych serwerach.\nFarmy serwerów są przez cały czas chronione przez uzbrojonych strażników. Wstęp osób nieupoważnionych do pomieszczeń farm serwerów jest wzbroniony.\nMożesz czuć się bezpiecznie wiedząc, że stosujemy najwyższe środki zabezpieczeń, aby zapewnić ochronę Twoich danych.\nZapytaj o kwestie związane z bezpieczeństwem\nSkontaktuj się z nami Otwórz rachunek


Szkło do etui spigen glas.tr slim fc am iphone 11 pro/xs/x, czarne - Backupuj.pl\nSzkło do etui spigen glas.tr slim fc am iphone 11 pro/xs/x, czarne\nSzkło Spigen Glas.tR Slim FC Align Master Apple iPhone 11 Pro / iPhone Xs / iPhone X Kod producenta: AGL00114; Kod produktu: 8809671018480 Wysoka jakość Kolor: czarna ramka Twardość szkła: 9H Nano powłoka ułatwiająca usuwanie odcisków palców Zaokrąglone krawędzie 2,5D Doskonałe zabezpieczenie przed zarysowaniami Wysoka czułość i transparentność – nie zauważysz różnicy w kolorze i dotyku Pokrycie prawie całej powierzchni wyświetlacza z minimalnym marginesem Szkło jest kompatybilne z futerałami W opakowaniu ramka instalacyjna Align Master ułatwiająca aplikację Ramka AlignMaster Nowoczesne rozwiązanie dla uproszczenia montażu szkła dzięki ramce instalacyjnej AlignMaster. Dzięki niej nie musisz się już obawiać samodzielnego naklejenia szkła, gdyż ułatwia ona precyzyjne ułożenie szybki na prawidłowej pozycji względem wyświetlacza urządzenia. Odporność na zarysowania Szkło z ramką, zapewniające wzmocnioną ochronę na zarysowania, które najczęściej spowodowane są kluczami czy innymi twardymi przedmiotami. Wykonane z wysokiej jakości szkła hartowanego o twardości 9H. Szkło posiada wycięcie na głośnik, a specjalna nano-powłoka ułatwia usuwanie plam i odcisków palców z ekranu. Precyzja wykonania Akrylowa ramka w kolorze czarnym świetnie komponuje się z urządzeniem Zaokrąglone krawędzie zapobiegają odpryskom i gromadzeniu się kurzu w rogach. Wysoka przezroczystość Bez efektu tęczy Z zachowaniem wysokiej czułości ekranu dotykowego Gładkie w dotyku W niektórych modelach o obłych wyświetlaczach szkło będzie dopasowane do krzywizny ekranu. Łatwa aplikacja Zestaw aplikacyjny zapewnia łatwy i szybki montaż. Ramka AlignMaster ułatwia prawidłowe wypozycjonowanie szkła podczas naklejania. Pomimo, iż ramka ściśle przylega do urządzenia, nie należy się martwic o zarysowanie telefonu, gdyż ramka wykonana jest z materiałów, które nie uszkodzą Twojego smartfona. Kompatybilne z etui Szkło pokrywa niemal całą powierzchnię wyświetlacza z minimalnym marginesem o maksymalnym możliwym wykroju tak, aby wciąż pozostawało kompatybilne z większością futerałów. Cechy produktu: Wersja kolorystyczna: Czarna ramka W zestawie: Szkło hartowane, zestaw aplikacyjny z ramką AlignMaster, instrukcja Inne: Kompatybilne z większością pokrowców Gwarancja: 6 miesięcy


Country Skittles (Townshend, Anglia) - opinie - TripAdvisor\nTurystyka - Townshend\nHotele - Townshend\nLoty - Townshend\nRestauracje - Townshend\nAtrakcje - Townshend\nZdjęcia - Townshend\nMapa - Townshend\nWszystkie hotele - Townshend\nWszystkie miejsca warte uwagi w: Townshend\nAtrakcje na ten weekend w lokalizacji Townshend\nAtrakcje w pobliżu obiektu Country Skittles\nCountry Skittles opinie, Townshend\nAtrakcje w Townshend\nNr 1 wśród 1 atrakcji w lokalizacji Townshend\nGry i zabawy, Lokale czynne w nocy, Bary i kluby, Centra gier i rozrywki, Kręgielnie Więcej\nTeraz otwarte: 18:00 - 23:00\n8 Bunkers Hill, Townshend TR27 6ER, Anglia\nPogoda była nudna i zdecydowaliśmy się odwiedzić to miejsce. Mieliśmy zarezerwowany gry szachy czarodziejów i wcześniej - zamówiliśmy jedzenie, które było gotowe, gdy naszej gry skończyły. Są inne rzeczy do zrobienia i zanim skończyliśmy naszej gry i posiłek, słońce pojawiła się jeszcze raz, ale nadal...warto odwiedzić, nawet gdy słońce świeciło słońce.Więcej\nAutorem odpowiedzi dotyczącej tej recenzji jest: Iain M, Owner, Country SkittlesOdpowiedź udzielona 10 sierpnia 2017\nPrzyzwoite jedzenie barowe (miła odmiana od owoców morza) i wiele rzeczy do zrobienia. Gorąco polecamy to miejsce na rodzinny wieczór!\nAutorem odpowiedzi dotyczącej tej recenzji jest: Iain M, Owner, Country SkittlesOdpowiedź udzielona 23 maja 2017\nKocham to miejsce! Jest piękny do wypoczynku i zabawy gry rodzinne, świetna okazja by spróbować nowych gier. mam w życiu członkostwa, które jest wspaniałe. Personel jest zawsze pomocny. Świetne miejsce!\nŁadne miejsce, więc dzieci i dorośli mogą się zrelaksować. Dzieci mogą być dzieci, co jest dobre. . . jedzenie jest dobre w szczególności hamburgery. . . żeberka były trochę rozczarowujące, ale w sumie cena itp. to był naprawdę dobry obiad. ponownie wrócimy.\nWłaśnie wróciłam z uroczy wieczór w kraju Szachy Czarodziejów. Było nas 8, w każdym wieku, najmłodszy jest 7 . Byliśmy już wcześniej, ale mój kuzyn rodziny nie i byli naprawdę pod wrażeniem. Świetnie się bawiliśmy. Przyjechaliśmy trochę wcześniej, żebyśmy mogli zamówić jedzenie przed jestem oczarowany...i prawie tak szybko jak skończyliśmy jedzenie. Potrzebowałem bezglutenowy posiłek i kierownik w menu mówiąca co było bezglutenowe i co mogą dostosować do diety za darmo, więc nie miałem wiele możliwości. Jedzenie było bardzo dobre, duże porcje i w przystępnej cenie. Wszyscy pracownicy byli bardzo przyjaźni i pomocni i mimo, że popełniłem błąd z moim pudding (umieścili płytek na mój sundae - nie diety za darmo! ) szybko przeprosił i nową. Na pewno wrócimy i mój kuzyn będzie go do swoich przyjaciół, którzy są wizyty w Kornwalii nieco później w tym roku.Więcej\nWspaniały rodzinny wieczór\nŚwietne jedzenie, super personel i wspaniała atmosfera. Naprawdę przyjemny rodzinny wieczór - gorąco polecam.\n"Dobre rodzinne wyjście"\nPoszliśmy tam w wakacji szkolnych, to był mój pierwszy raz i był pod wrażeniem. Uważam, że personel bardzo przyjazny i kompetentny i moje wnuki bardzo nam się podobało. Na pewno wrócimy.\nurodziny wizyty co było zabawne i zabawne. Jedzenie było dobre, a wszystko z uśmiechem ze strony pracownikówWięcej\nAutorem odpowiedzi dotyczącej tej recenzji jest: Iain M, Owner, Country SkittlesOdpowiedź udzielona 27 października 2016\nWendy Florence S\nProszę dać to tak potrzebnego tlc!\nJeździmy tu od lat. Tak daleko, jak widzę, bardzo mało zostało zrobione, aby smarten, aktualizacja, remontu, lub przekazać je niektóre delikatne. To ma tak wielki potencjał, tak wiele dzieje się na to. Ale gry są stare i zaniedbane, skittles pasy uwagi, podobnie jak toalety. Jest...to dobre miejsce dla dzieci w ciągu dnia i zabawy dla dorosłych w nocy. Jedzenie jest dobre lokalnych pubach, menu dla dzieci wliczone w cenę, z uśmiechem i bardzo obfite porcje. To po prostu wymaga inwestycji finansowych!Więcej\nPrawdziwa perełka w żółty ser!\nByłem tu dziś jak powiedziano nam o to znajomy. Trochę z dala od hayle gdzie się łatwo dojechać samochodem lub taksówką jeśli nie chcesz jechać. Wiele do zrobienia, aby wszyscy rozrywkę (, stoły do bilarda, gier planszowych, fotografowanie i wiele więcej) tam na lunch, było...pyszne i duże porcje. Pracownicy byli bardzo przyjaźni i chętnie przez naszych autystycznych syna. Piękny licencjonowany bar na miejscu. Wszystkie stoliki były już zarezerwowane na wieczór, co pokazuje jak popularne miejsce. Nie zawaham się ponownie.Więcej\nUzyskaj szybką odpowiedź od pracowników i klientów obiektu Country Skittles.