Serial, jakiego jeszcze nie było. O życiu Agnieszki Osieckiej w 13 odcinkach | Viva.pl\n• 22 grudnia 2020 12:54\nNie ma chyba osoby w Polsce, która nie słyszałaby chociaż jednej piosenki autorstwa Agnieszki Osieckiej. Niezwykle utalentowana i charyzmatyczna, pisarka i poetka jest symbolem artystycznej duszy, którą podziwiamy od wielu lat. Już 25 grudnia poznamy bliżej historię życia i twórczości Osieckiej. Na anteny TVP trafi serial poświęcony artystce.\n„Agnieszka Osiecka była postacią niezwykłą, składającą się z wielu sprzeczności. (...) Tworzyła z lekkością niezapomniane teksty, które trafiły do szerokiej publiczności. Jej piosenki mają tak ponadczasowy i uniwersalny przekaz, że stały się śpiewaną kroniką naszej współczesnej historii. – mówi pomysłodawczyni i producentka serialu „Osiecka”, Joanna Ochnik.\nO Agnieszce Osieckiej nie sposób nakręcić filmu - 90 minut to za mało, by zmieścić w tym czasie fascynującą biografię poetki. Barwne, lecz momentami trudne życie Osieckiej z pewnością pomogło jej stworzyć ponad dwa tysiące tekstów piosenek oraz wiele tekstów literackich i dziennikarskich.\nTo wszystko zainspirowało mnie do opowiedzenia o tej wspaniałej postaci i pokazaniu jej życia na ekranie - dodaje Joanna Ochnik.\nBarwna, nieoczywista i wrażliwa – taka była Agnieszka Osiecka, którą zobaczymy w serialu TVP. Widzowie będą mogli śledzić spektakularne sukcesy oraz porażki Osieckiej, zarówno w walce z cenzurą, jak i wynikające z trudnych życiowych wyborów. W produkcji poświęconej artystce zobaczymy również od kulis szeroką panoramę kulturalnego i towarzyskiego życia Warszawy i Polski na przestrzeni kilku dekad, a jej bohaterami – poza Osiecką – będą postacie takie jak Maryla Rodowicz, Krystyna Sienkiewicz, Elżbieta Czyżewska, Jeremi Przybora, Jerzy Wasowski, Zbigniew Cybulski, Bogusław Kobiela i wielu innych.\nFascynująca biografia artystki – jej życie od wczesnej młodości, przypadającej na lata pięćdziesiąte, aż do śmierci w latach dziewięćdziesiątych dwudziestego wieku – zostanie przedstawiona w trzynastu odcinkach serialu TVP. Wzloty i upadki Osieckiej, burzliwe życie prywatne i świetna, lecz okupiona wielką wrażliwością i problemami ścieżka zawodowa sprawiają, że serial to pozycja obowiązkowa dla wszystkich miłośników kina i samej artystki.\nW tytułową postać wcielą się dwie aktorki – Eliza Rycembel, przedstawiająca młodą Osiecką oraz Magdalena Popławska, która zagrała dojrzałą poetkę. W serialu zobaczymy również między innymi Piotra Żurawskiego, Marię Pakulnis, Mikołaja Roznerskiego i Jana Frycza.\nPremiera serialu już 25 grudnia w TVP 1, o godz. 20:15. Serial można będzie oglądać także na stronie vod.tvp.pl.\nTAGI #Agnieszka Osiecka #serial #polskie seriale


Kolejna plantacja konopi indyjskich zlikwidowana - Aktualności - Komenda Powiatowa Policji w Bieruniu\nBieruńscy kryminalni wspólnie z policjantami z Wydziału do Walki z Przestępczością Narkotykową KWP w Katowicach zatrzymali 27-letniego mieszkańca Bierunia, który uprawiał konopie indyjskie. W piwnicy należącej do mieszkania mężczyzny stróże prawa znaleźli 7 doniczek z krzewami i sprzęt wspomagający ich hodowlę.\nW wyniku ustaleń policjantów z Wydziału do Walki z Przestępczością Narkotykową KWP w Katowicach została zlikwidowana plantacja konopi indyjskich prowadzona w jednym z bieruńskich mieszkań. 27-letni właściciel hodowlę prowadził w piwnicy swojego mieszkania. Mundurowi znaleźli tam 7 doniczek, w których rosły krzewy konopi i specjalny sprzęt wspomagający przyrost roślin. Policjanci przeszukali też mieszkanie „plantatora”. W wyniku tej czynności zabezpieczyli ponad 110 gramów suszu marihuany i kilka tysięcy gotówki. Mężczyzna został zatrzymany i usłyszał już zarzuty. Dobrowolnie poddał się karze. Za popełnione przestępstwo grozi mu do 3 lat więzienia.


/ Łóżko Dębowe Marika II - 140\nPowrót do poprzedniej strony Łóżko Dębowe Marika II - 140\n3 650,00 zł Oceń ten produkt jako pierwszy Produkt niedostępny\nSocial Znajdź podobneŁóżka (182)Łóżka podwójne (111)Łóżka małżeńskie (93)Łóżka drewniane (182)Łóżka dębowe (3) Opis Super nowoczesne łoże Marika to element kolekcji o tej samej nazwie. Łóżko Marika łączy w sobie masywność nowoczesnego stylu oraz jednocześnie delikatność formy. Grubość elementów (4cm) sprawia, że łóżko jest bardzo solidne i stabilne. Dzięki swojej elegancji i nowoczesności łóżko Marika znakomicie prezentuje się w każdej sypialni zapewniając idealny klimat w sypialni oraz zdrowy sen. Oferujemy łóżka wyróżniające się wykonaniem najwyższej jakości. Łóżko jest 100% naturalnym i ekologicznym produktem. Wykonane jest z selekcjonowanego litego drewna dębowego pochodzącego z czystych i ekologicznych terenów. Zastosowany materiał sprawia, że jest bardziej odporne na zarysowania i wgniecenia, co zdecydowanie pozytywnie wpływa na czas oraz jakość użytkowania. Jak przystało na styl nowoczesny, łóżko Marika jest również bardzo funkcjonalne. Dodatkowo może być wyposażone w półkę śniadaniową, dzięki której możesz podać śniadanie do łóżka. Półkę śniadaniową bez obaw można używać na miękkim łóżku dzięki unikalnej budowie i wymiarom równym szerokości łóżka. Nogi półki opierają się o brzegi łóżka sprawiając, że jest ona stabilna i wygodna. Do wyboru posiadamy również kilka wariatów nóg, elementów wezgłowia jak i tapicerki które pozwolą na skonfigurowanie optymalnego łóżka wedle Państwa upodobań, bo najważniejsze dla nas jest zadowolenie klienta. Cena nie zawiera stelaża pod materac.Specyfikacja technicznaProducentSEART furnitureKolekcjaMarika DębowaTermin realizacjiok. 8 tyg. Zapytaj o produkt


Zachodniopomorskie Centrum Szkoleń i Wspierania Przedsiębiorczości KURSY KWALIFIKACYJNE\nJesteś tutajZachodniopomorskie Centrum Szkoleń i Wspierania PrzedsiębiorczościKURSY KWALIFIKACYJNE\nKursy kwalifikacyjne to forma zajęć szkoleniowych służąca do uzyskania przez uczestnika wiedzy i umiejętności wskazanych w określonych przepisach prawa, a umożliwiających wykonywanie czynności zawodowych. W wielu ustawach i rozporządzeniach istnieją zapisy, które jednoznacznie wskazują kto i z jakim wykształceniem lub ukończonymi szkoleniami, może pełnić funkcje lub zajmować stanowiska. Dzięki kursom kwalifikacyjnym uzyskacie Państwo taką możliwość. Gwarantujemy pozyskanie wiedzy teoretycznej i praktycznych rozwiązań wymaganych przepisami prawa.\nJeśli jesteś zainteresowany udziałem w takim kursie, sprawdź możliwość jego sfinansowania.\nJesteś zainteresowany organizacją takiego szkolenia? Chcesz wziąć udział w takim szkoleniu? Chcesz poznać szczegóły tego szkolenia? Wyślij e-mail z zapytanie na nasz adres: (email) Nie masz pieniędzy, aby sfinansować...


Na podstawie http://www.voskres.ru/literature/prose/chehov.htm tłumaczył Eliasz Marczuk\n- Idź, już dzwonią. I uważaj, nie wygłupiaj się w cerkwi, a to Bóg cię ukarze.\nMatka wsuwa mi na wydatki parę miedzianych monet i natychmiast, zapomniawszy o mnie, biegnie z ostygniętym żelazkiem do kuchni. Doskonale wiem, że po spowiedzi nie dadzą mi ani jeść, ani pić, i dlatego, zanim wyjdę z domu, na siłę zjadam kawał białego chleba, piję dwie szklanki wody. Na ulicy zupełnie wiosna. Drogi pokryte burą mieszaniną, na której już zaczynają zarysowywać się przyszłe ścieżki; dachy i chodniki są suche; pod płotami przez zgniłą ubiegłoroczną trawę przedziera się delikatna, młoda zieleń. W rowach, wesoło szemrząc i pieniąc się, pędzi brudna woda, w której nie brzydzą się kąpać słoneczne promienie. Patyczki, słomki, łupiny słoneczników szybko pędzą po wodzie, kręcą się i zaczepiają za brudną pianę. Dokąd, dokąd płyną te patyczki? Bardzo możliwe, że z rowu trafią one do rzeki, z rzeki do morza, z morza do oceanu... Chcę wyobrazić sobie tę długą, okropną drogę, ale moja fantazja urywa się, nie doszedłszy do morza.\nPrzejeżdża dorożkarz. Cmoka, szarpie wodze i nie widzi, że na tyle jego dorożki zawiśli dwaj uliczni chłopcy. Chcę dołączyć do niech, ale przypominam o spowiedzi i chłopaki zaczynają wydać się mi wielkimi grzesznikami.\n„Na Strasznym Sądzie ich zapytają: po co łobuzowali i oszukiwali biednego dorożkarza?- myślę.- Oni zaczną tłumaczyć się, ale duchy nieczyste chwycą ich i zawloką w ogień wieczny. Ale jeśli oni będą słuchać rodziców i podawać ubogim po kopiejce albo po obwarzanku, to Bóg zlituje się nad nimi i przyjmie ich do raju”.\nCerkiewna papiert' (przysionek) jest sucha i zalana słonecznym świtem. Nie ma na niej ani jednej duszy. Niezdecydowanie otwieram drzwi i wchodzę do cerkwi. Tu w półmroku, który wydaje mi się gęsty i mroczny, jak nigdy, opanowuje mnie świadomość niemoralności i marności. Przede wszystkim rzuca się w oczy wielkie ukrzyżowanie i po jego bokach Matka Boża i Jan Teolog. Panikadiła (cerkiewne żyrandole) i świeczniki przystrojone w czarne, żałobne pokrowce, łampadki (lampki oliwne) migoczą słabo i lękliwie, a słońce jakby umyślnie omija cerkiewne okna. Bogurodzica i ukochany uczeń Jezusa Chrystusa, przedstawieni w profilu, milczkiem patrzą na nieznośne cierpienia i nie zauważają mojej obecności; czuję, że dla nich jestem obcy, niepotrzebny, niewidoczny, że nie mogę pomóc im ani słowem, ani uczynkiem, że jestem odrażającym, niegodziwym chłopakiem, zdolnym tylko na psoty, szorstkości i skarżenie. Przypominam wszystkich ludzi, jakich tylko znam i wszyscy oni wydają mi się małostkowymi, głupimi, złymi i niezdolnymi przynajmniej na jedną kroplę zmniejszyć tego strasznego smutku, który teraz widzę. Cerkiewne półmroki stają się gęstsze i mroczniejsze i Matka Boża z Janem Teologiem wydają mi się samotni.\nZa szafą ze świecami stoi Prokop Ignaticz, stary emerytowany żołnierz, pomocnik cerkiewnego starosty. Podniósłszy brwi i głaskając brodę, objaśnia półszeptem jakiejś staruszce:\n- Utrienia (Jutrznia) będzie dzisiaj z wieczora, natychmiast po Wieczerni (wieczornym nabożeństwie). A jutro na Czasy (godzinki kanoniczne) zadzwonią o godzinie ósmej. Zrozumiałaś? O ósmej.\nA między dwoma szerokimi kolumnami na prawo, tam, gdzie zaczyna się kaplica Barbary Wielkomęczennicy, obok parawanu, oczekując na swoją kolej, stoją ludzie do spowiedzi... Tu też i Mitia, obszarpany, nieładnie ostrzyżony chłopiec z odstającymi uszami i małymi, bardzo złymi oczyma. To syn wdowy wyrobnicy Nasti, zabijaka, urwis, chwytający ze straganów u handlarek jabłka i nie raz odbierający u mnie kości. On gniewnie mnie ogląda i, wydaje mi się, złośliwie cieszy się, że nie ja, a on pierwszy pójdzie za parawan. We mnie zaczyna gotować się złość, staram się nie patrzeć na niego i w duchu jest mi przykro z tego powodu, że temu chłopakowi zaraz będą przebaczone grzechy.\nPrzed nim stoi wspaniale ubrana piękna dama w kapeluszu z białym piórem. Ona wyraźnie denerwuje się, z napięciem czeka i jeden jej policzek z niepokoju gorączkowo zarumienił się.\nCzekam pięć minut, dziesięć... Zza parawanów wychodzi przyzwoicie ubrany młody człowiek z długą, chudą szyją i w wysokich gumowych kaloszach. Zaczynam marzyć o tym, jak wyrosnę duży i jak kupię sobie takie same kalosze, na pewno kupię! Dama wzdryga się i idzie za parawany. Jej kolejka.\nPrzez szczelinę między dwoma połówkami parawanu widać, jak dama podchodzi do anałoju (pulpitu cerkiewnego) i robi pokłon do ziemi, potem podnosi się i, nie patrząc na kapłana, w oczekiwaniu pochyla głowę. Kapłan stoi plecami do parawanów, i dlatego widzę tylko jego siwe kręcone włosy, łańcuszek od krzyża na piersi i szerokie plecy. A twarzy nie widać. Westchnąwszy i nie patrząc na damę, on zaczyna mówić szybko, kiwając głową, to podwyższając, to obniżając swój szept. Dama słucha pokornie, jak winna, krótko odpowiada i patrzy w ziemię.\n„Czym ona grzeszna? - myślę, z uwielbieniem spoglądając na jej łagodną piękną twarz. Boże, przebacz jej grzechy! Poślij jej szczęście!”\nAle oto kapłan okrywa jej głowę epitrachelionem.\n- I ja, niegodny ijerej (kapłan)... - rozlega się jego głos... - władzą Jego, mi daną, przebaczam i rozwiązuję (rozgrzeszam) cię od wszystkich grzechów twoich...\nDama robi pokłon do ziemi, całuje krzyż i idzie z powrotem. Już oba jej policzki są rumiane, ale twarz jest spokojna, jasna, wesoła.\n„Ona jest teraz szczęśliwa- myślę, patrząc to na nią, to na kapłana, który odpuścił jej grzechy. Ale jak powinien być szczęśliwy człowiek, któremu dane jest prawo odpuszczać”.\nTeraz kolejka Miti, ale we mnie nagle wybucha uczucie nienawiści do tego urwisa, chcę przejść za parawan przed nim, chcę być pierwszym... Zauważywszy mój ruch, on bije mnie świecą po głowie, odpowiadam mu tym sam i pół minuty rozlega się sapanie i takie dźwięki, jakby ktoś łamał świece... Nas rozłączają. Mój wróg lękliwie podchodzi do anałoja, nie zginając kolan, kłania się do ziemi, ale, co dalej, nie widzę; od myśli, że zaraz po Miti będzie moja kolejka, w oczach u mnie zaczynają plątać się i rozpływać się przedmioty; odstające uszy Miti rosną i zlewają się z ciemną potylicą, kapłan chwieje się, podłoga wydaje się falista...\nRozlega się głos kapłana:\n- I ja, niegodny ijeriej...\nTeraz już i ja ruszam za parawany. Pod nogami nic nie czuję, jakbym szedł po powietrzu... Podchodzę do anałoja, który jest wyższy ode mnie. Na chwilę miga mi w oczach obojętna, zmęczona twarz kapłana, ale dalej widzę tylko jego rękaw z błękitnym spodem, krzyż i brzeg anałoja. Czuję bliskie sąsiedztwo kapłana, zapach jego sutanny, słyszę surowy głos i mój policzek, zwrócony do niego, zaczyna płonąć... Wiele z powodu niepokoju nie słyszę, ale odpowiadam szczerze, nie swoim, jakimś dziwnym głosem, wspominam samotnych Bogurodzicę i Jana Teologa, ukrzyżowanie, swoją matkę i chce mi się płakać, prosić o przebaczenie.\n- Jak masz na imię? - pyta kapłan, okrywając moją głowę miękkim epitrachelionem.\nJak teraz lekko, jak radośnie na duszy!\nGrzechów już nie ma, jestem święty, mam prawo iść do raju! Wydaje mi się, że ode mnie już pachnie podobnie, jak od sutanny, idę zza parawanów do diakona zapisywać się i wącham swoje rękawy. Cerkiewne zmierzchy już nie wydają mi się mroczne i na Mitię patrzę obojętnie, bez złości.\n- Jak się nazywasz? - pyta diakon.\n- A według imienia ojca?\n- Jak nazywają twojego tatusia?\n- Iwan Pietrowicz.\n- Dziewiąty rok.\nPrzyszedłszy do domu, żeby nie widzieć, jak jedzą kolację, szybciej kładę się do łóżka i, zamknąwszy oczy, marzę o tym, jak dobrze byłoby znieść męki od jakiegoś Heroda albo Dioskora, żyć na pustyni i, podobnie jak starec Serafim, karmić niedźwiedzie, żyć w celi i odżywiać się jedną prosforą, rozdać majątek biednym, iść do Kijowa. Słyszę, jak w jadalni nakrywają do stołu - to przygotowują się do kolacji. Będą jeść sałatkę jarzynową, paszteciki z kapustą i smażonego sandacza. Jak bardzo chcę jeść! Jestem zgodny cierpieć każde męki, żyć w pustyni bez matki, karmić niedźwiedzie z własnych rąk, ale żeby tylko najpierw zjeść chociaż jeden pasztecik z kapustą!\n- Boże, oczyść mnie grzesznego - modlę się, przykrywając się z głową. - Aniele-stróżu, obroń mnie od ducha nieczystego.\nNa drugi dzień, w czwartek, budzę się z duszą jasną i czystą, jak ładny wiosenny dzień. Do cerkwi idę wesoło, śmiało, czując, że jestem priczastnikiem, że mam na sobie rozkoszną i drogą koszulę, uszytą z jedwabnej sukni, po babci. W cerkwi wszystko oddycha radością, szczęściem i wiosną; twarze Bogurodzicy i Jana Teologa nie są tak smutne, jak wczoraj, twarze priczastnikow rozpromienione nadzieją i, wydaje się, wszystko minione poddane jest zapomnieniu, wszystko przebaczone. Mitia też uczesany i ubrany świątecznie. Wesoło patrzę na jego odstające uszy i, żeby pokazać, że przeciwko niemu nic nie mam, mówię mu:\n- Jesteś dzisiaj piękny i jeśli u ciebie nie sterczałyby włosy i jeśli nie byłbyś tak biednie ubrany, to wszyscy pomyśleliby, że twoja matka nie jest praczką, a szlachcianką. Przychodź do mnie na Wielkanoc, będziemy grać w kości.\nMitia nieufnie patrzy na mnie i pod połą grozi mi pięścią.\nA wczorajsza dama wydaje mi się przepiękna. Na niej jasnoniebieska suknia i wielka lśniąca broszka w kształcie podkowy. Zachwycam się nią i myślę, że kiedy wyrosnę duży, to na pewno ożenię się z taką kobietą, ale przypomniawszy sobie, że żenić się - wstyd, przestaję o tym myśleć i idę na chór, gdzie diak już czyta Czasy (godzinki kanoniczne).\nEpitrachelion (cs. jepitrachil) – część stroju liturgicznego zawieszanego w trybie obowiązkowym na szyi kapłanów podczas dokonywania przez nich czynności liturgicznych, będącego oznaką stanu kapłańskiego, symbolizującego z wysokości spływającą i dokonywującą łaskę Św. Ducha; jest to podwójnie złożony orarion diakoński, ozdobiony krzyżykami (jego odpowiednikiem w Kościele rzymskim jest stuła)\nStarec, starczestwo - kierunek mnisiego życia, u którego podstaw leżą rady i pouczenia, udzielane przez doświadczonego duchowego opiekuna«starca» (w żeńskim monasterze – «starycy»); Podobne «pouczające» rozmowy mogą być czysto mnisze, jakby skierowane wewnątrz klasztoru, albo mniszo-świeckie, otwarte na zewnątrz\nPriczastnik – osoba, która ma przyjąć Priczastije (przystąpić do Komunii Świętej)


NOREL Pedi Care Peeling do stóp z proszkiem pumeksowym 500 ml – Broadway Beauty\n/ Sklep / Produkty / Kosmetyki profesjonalne / Pielęgnacja stóp / NOREL Pedi Care Peeling do stóp z proszkiem pumeksowym 500 ml\ndoskonale złuszcza zrogowaciały naskórek, likwiduje zrogowacenia i stwardnienia naskórka stóp\nPeeling do stóp z wysoká zawartości sproszkowanego pumeksu, o świeżym zapachu lawendy i olejku cytrynowego oraz dobrym poslizgu. Doskonale złuszcza zrogowaciały naskórek, likwiduje zrogowacenia i stwardnienia naskórka stóp. Zwiększa wchłanianie składników aktywnych z póxniej zastosowanych preparatów do stóp Norel. Pozostawia stopy, miękie, świeże i zrelaksowane.\nSkład: proszek pumeksowy, lonolina, masło shea, ekstrakt z kwiatów rumianku, ekstrakt z mydlnicy lekarskiej, olejek lawendowy i cytrynowy.


*** HOSTEL WHOSE SUITCASE, SANKT PETERSBURG ***\nNevsky Prospect 87, Sankt Petersburg, Federacja Rosyjska\nHostel Whose Suitcase jest położony w tętniącej życiem dzielnicy Sankt Petersburga, w niedalekiej odległości od Kolumna Aleksandrowska, Admiralicja brytyjska i Sobór Kazańskiej Ikony Matki Bożej w Petersburgu.\nPałac i kościoły znajdują się w niedalekiej odległości od hotelu. Leningrad Hero City Obelisk, Dostoevsky Monument i Lensovet St Petersburg Academic Theater widać z odległości tylko 100 metrów od posesji.\nWszystkie 21 kompaktowych pokoi gościnnych jest wyposażonych w nowoczesne udogodnienia.\nNajbliższa podziemna stacja metra to Ploshchad Vosstaniya, która znajduje się zaledwie 150 metrów dalej.\nGoście mogą korzystać z pralni i całodobowej recepcji, jak również takich udogodnień jak sklep z upominkami i przechowalnia bagażu.\nHostel Whose Suitcase, Federacja Rosyjska


„Tu zawsze byliśmy wolni” – Publiczne Gimnazjum im. Jana Pawła II w Gozdowie\nW czwartek 11 października 2018 r. nasze gimnazjum uczestniczyło w XVIII Ogólnopolskiej Pielgrzymce Rodziny Szkół im. Jana Pawła II w Częstochowie. Dla szkolnej społeczności był to symboliczny – ostatni zjazd, w którym mogliśmy brać udział jako gimnazjum pod wezwaniem Jana Pawła II.\nW wyjątkowo słonecznej , jak na tę porę roku, aurze uczestniczyliśmy wspólnie z czternastoma tysiącami młodych ludzi w mszy świętej na Jasnej Górze. Wzruszającym momentem była chwila, w której każda ze szkół pisała intencje, by następnie w symboliczny sposób wypuścić je do nieba… Wiatr, jakby na zawołanie, unosił kilkadziesiąt baloników z prośbami zgromadzonej młodzieży a niebo przez kilka następnych minut zdawało się mienić nie niebieski a żółty kolor.\nTego dnia nie mogło zabraknąć na mszy świętej naszej dumy – szkolnego sztandaru. Z powagą powiewały słowa: „ Publiczne Gimnazjum im. Jana Pawła II w Gozdowie” … A młodzież raz ostatni godnie reprezentowała naszą szkołę pośród tych częstochowskich murów, przypominając słowa Patrona …\n” Wy jesteście przyszłością świata…”


Gruszki w pieczarkach na sznyclach - zobacz przepis na Smacznej Stronie Tesco\n3 połówki gruszek z syropu (lub świeżych, obranych gruszek obgotowanych na pół miękko w syropie)\nolej do smażenia sznycli (z pestek winogron)\nPierś z kurczaka podzielić na 3 części. Lekko rozklepać tłuczkiem do mięs. Posolić i popieprzyć. Panierować w roztrzepanych jajkach i bułce tartej.\nNa patelni średniej wielkości rozgrzać 2 łyżki masła i smażyć na rumiano drobno pokrojone pieczarki. Gdy będą gotowe, wsypać natkę, posolić i popieprzyć.\nOdsączyć z syropu gruszki i włożyć na patelnię koło pieczarek. Chwilę ogrzewać tak, by gruszki nasiąkły smakiem pieczarek. Na dużej patelni smażyć na gorącym oleju z 1 łyżką masła sznycle.\nPodawać kładąc na każdym sznyclu połówkę gruszki wypełnioną pieczarkami, a do tego młode ziemniaczki polane resztą pieczarek z tłuszczem.


Kosmetyczne raczkowanie: Peelingi do ust - jakość czy forma?\nPeeling do ust to nie jest kosmetyk must have, zdaję sobie z tego sprawę. Zresztą jeszcze nie tak dawno sama też ich nie używałam i uważałam je za zupełnie zbędne. Obecnie jednak trudno mi bez nich funkcjonować, zwłaszcza od czasu kiedy polubiłam matowe pomadki do ust, które jednak lubią trochę wysuszać usta.\nJeśli usłyszałybyśmy pytanie: "słoiczek czy sztyft?" to myślę, że większość z nas bez wahania odpowiedziałaby, że sztyft, czyli tradycyjna pomadka :) Nie ma co dyskutować, ta forma jest zdecydowanie wygodniejsza i bardziej higieniczna. Ale co jeśli zawartość słoiczka jest lepsza niż sztyft? Stawiacie wtedy nadal na wygodę, czy jednak wybieracie jakość? O tym jak to wygląda u mnie dowiecie się za chwilę :)\nNa tapetę wzięłam cztery peelingi, które miałam w domu - te w pomadce to Bell i Sylveco, a słoiczkowe - Evree i Hean. O pomadce peelingującej od Sylveco już pisałam, więc nie chcę się za bardzo powtarzać, odsyłam Was do recenzji sprzed dwóch lat. Najlepszą rekomendacją niech będzie to, że już nawet nie wiem ile opakowań zdenkowałam, ale nie zamierzam na tym poprzestać :) Drugą pomadką jest peeling Bell zakupiony za około 10 zł w Biedronce (cena zbliżona do Sylveco). Z moją znajomością składów (tiaaa...) zauważyłam tylko, że na początku mamy parafinę i cukier, stwierdziłam więc że może właściwości pielęgnacyjne nie będą fenomenalne, ale zdzierak powinien być niezły. O jakież było moje rozczarowanie! Pomadka jest tak potwornie sztuczna, że nie będę w stanie jej zużyć do końca. Nie potrafię wytrzymać z nią na ustach nawet kilku minut, od razu marzę o tym, żeby ją zmyć. Drobinek cukrowych jest niewiele, więc o mocnym zdzieraniu również nie ma mowy. I żeby nie było - zdarzało mi się nakładać na usta wazelinę i po niej nie miałam takiego uczucia sztuczności. Szkoda zachodu, nie zawracajcie sobie nią głowy :P\nPeelingi w słoiczkach to raczej nie byłby mój naturalny wybór, wolę pomadkę :) Ale, ale! Miałyście peeling z Evree? Ja mam wersję pomarańczową, jest też jeszcze poziomkowa. Jak on pachnie! Soczyście, orzeźwiająco, to zdecydowanie uprzyjemnia używanie :) Kosztuje około 15 zł za 10 ml. Właściwości zdzierające - rewelacja! Drobinki cukru są ostre i jest ich sporo. Właściwości pielęgnacyjne - nie ma co narzekać! Olejki pielęgnują nasze usta, pozostawiają je delikatnie natłuszczone i odżywione, przy dłuższym stosowaniu są również bardziej miękkie i ujędrnione. Minus? Poza słoiczkiem oczywiście :) Trzeba uważać przy aplikacji, żeby nie nie odpadł nam z palca ani ust :)\nPeeling z Hean ma również przyjemny zapach, trochę waniliowy, trochę karmelowy. Również kosztuje około 15 zł, ale opakowanie zawiera 6 g. Właściwości zdzierające są raczej średnie, drobinek jest zdecydowanie mniej niż w peelingu Evree. Za to właściwości pielęgnacyjne już całkiem fajne :) Natłuszcza usta, pozostawia je gładkie, a przy tym wszystkim nie mam uczucia sztuczności jak przy pomadce Bell. Wydaje się bardziej tłusty i wazelinowy od pomarańczki, ale być może to właśnie przez konsystencję.\nI jakie wnioski? Tak, forma jest ważna, ale nie najważniejsza! Oczywiście jeśli mam do wyboru dwa dobre peelingi i jeden z nich jest w pomadce, a drugi w słoiczku to zdecydowanie wybiorę pomadkę. Ale jeśli mam do wyboru świetny produkt w słoiczku lub kiepski (albo nawet średni) w pomadce, to jednak wybiorę słoiczek :) Z tego zestawienia zdecydowanie największym rozczarowaniem okazała się pomadka z Bell. I mimo że to właśnie tę formę peelingu do ust preferuję, to przed nią chętniej sięgnę po peeling z Evree, czy nawet ten z Hean. Ten ostatni nie do końca spełnił moje oczekiwania (wolałabym, żeby bardziej zdzierał), a mimo to wolę go od kiepskiej pomadki z Bell.\nBell: Octyldodecanol, Parafinum Liquidum, Sucrose, Silica Dimethyl Silylate, Cera Microcristallina, Synthetic Wax, Isopropyl Palmitate, Caprylic/Capric Trigliceryde, Prunus Cerasus Shell Powder, Copernicia Cerifera Cera*, Prumus Armeniaca Kernel Oil, Bulytene/ethylene/styrene Copolymer, Propylene Carbonate, Glyceryl Caprylate, BHT, Pentaerythrityl Tetra-Di-1-Butyl, Hydroxyhydrocinnamate, Parfum Ci 15850, CI 19140, CI 77891\nEvree: Sucrose, Ricinus Communis Seed Oil, Hydrogenated Castor Oil, Copernicia Cerifera Cera, Persea Gratissima (Avocado) Oil, Elaeis Guineensis Oil, Lanolin, Mangifera Indica Seed Butter, Cocos Nucifera (Coconut) Oil, Gardenia Taitensis Flower Extract, Tocopherol (Mixed), Beta- Sitosterol, Squalene, Ascorbyl Palmitate, Lecithin, Propylene Glycol, Hydrogenated Vegetable Glycerides Citrate, Parfum, Citral, Linalool, Limonene\nHean: nie znalazłam nigdzie pełnego składu, poza ogólnymi informacjami na opakowaniu, że zawiera nawilżający olej Meadowfoam, natłuszczający olej z orzeszków makadamia, odżywczą witaminę E i drobinki złotego cukru\nZnacie te peelingi? Po jakie Wy sięgacie najczęściej? A może robicie peeling ust domowymi sposobami?\nAutor: Monga o 18:37\nEtykiety: Bell, Evree, Hean, peeling, peeling do ust, pielęgnacja ust, recenzja, Sylveco\nKwadrans dla Ciebie 12 lipca 2017 19:00\nBardzo lubię peelingi do ust w postaci pomadek :) Najlepiej sprawdza się u mnie pomadka peelingująca od Sylveco :)\nMonga 16 lipca 2017 20:53\nBeautydorczi 12 lipca 2017 19:34\nUwielbiam pomadkę z peelingiem Sylveco :)\nDzisiaj czaiłam się na peeling Evree, jest w przecenie w Rossmannie za ponad 11 zł.Teraz żałuję, że nie kupiłam :)\nMonika St 12 lipca 2017 19:46\nSylveco miałam, świetny peeling! Warto po niego wrócić.\nPeelingi Evree aktualnie posiadam i uwielbiam za ten zapach, ale i za działanie też. Naprawdę są bardzo fajne.\nMonga 16 lipca 2017 20:59\nDo Sylveco na bank będę wracać, do Evree chyba też, choć wolałabym żeby były w pomadce :)\nJustyna Wiśniewska 12 lipca 2017 21:05\nA mnie ten peeling Evree zbytnio nie podszedł ;D\nMonga 16 lipca 2017 21:02\nJa poza formą nie mam się do czego przyczepić. Ale może poziomkowy jest inny?\nEmilia Ciechańska 12 lipca 2017 21:45\nWczoraj będąc w Rossmannie zastanawiałam się nad tym peelingiem Evree - chyba się skuszę! :)\nmydlana bańka 12 lipca 2017 21:56\nMam ten peeling z Bell i nawet byłam zadowolona z jego dzialania. Ale skoro tak zachwalasz Evree to koniecznie muszę spróbować :D\nMonga 16 lipca 2017 21:04\nDla mnie Bell jest potwornie sztuczny :/\nVeronica B. 12 lipca 2017 22:31\nMiałam kiedyś peeling do ust z Lush i z tego co pamiętam był bardzo fajny :)\nMonga 16 lipca 2017 21:06\nJa z Lush niestety nie miałam.\nChocolade 13 lipca 2017 10:53\nMiałam Sylveco, a teraz stawiam na Evree :D\nMonga 16 lipca 2017 21:07\nMa nadzieję, że też będziesz zadowolona :)\nPomadka Sylveco od dawna mnie ciekawi :)\nMonga 16 lipca 2017 21:10\nKoniecznie ją sobie kup :)\nzaczarowanaa 13 lipca 2017 19:06\nZnam Sylveco i bardzo lubiłam! Teraz kusi mnie evree i pewnie bliżej zimy kupię :)\nMonga 16 lipca 2017 21:13\nJeden i drugi wart zakupu :)\nIwona 13 lipca 2017 21:22\nMam peeling Bell i polubiłam go. Nie mam jednak porównania z innymi.\nMonga 16 lipca 2017 21:14\nJa Ci najbardziej polecam Sylveco :)\npomadka Sylveco to mój numer jeden:)!\nGosia Woźniak 14 lipca 2017 00:39\nKocham peeling Sylveco. Mam chęć też na Evree\nMonga 16 lipca 2017 21:16\nOba mają świetne działanie, ale Sylveco jest przyjemniejsze w obsłudze :)\nMint on Mars 14 lipca 2017 06:10\nraczej robię peelingu domowymi sposobami :)\nMonga 16 lipca 2017 21:19\nJa jestem chyba za leniwa :)\nSymforyna 14 lipca 2017 20:01\nNie znam peelingów, ale chcę wypróbować Sylveco i Evree. Myślę, że Sylveco to dobre rozwiązanie na co dzień, a po peeling w słoiczku warto sięgać wtedy, gdy usta potrzebują mocniejszego zdzierania :) Szkoda, że ten z Bell się nie sprawdził, też nie znoszę sztucznych zapachów.\nMonga 16 lipca 2017 21:20\nW Bell to nawet nie kwestia apachu, ten jest nawet znośmy. Ale na ustach czuję coś bardzo sztucznie tłustego, bardziej niż wazelina :)\nHair Witch Project 17 lipca 2017 16:29\nJa stawiam na Sylveco, ewentualnie prosty peeling DIY w słoiczku ;)\nMonga 18 lipca 2017 23:00\nMi samej się nie chce robić, ale po Sylveco sięgam bardzo chętnie :)\nDlaZdrowia24 27 lipca 2017 16:39\nDla mnie peeling do ust to całkowita nowość!\nMonga 9 marca 2018 18:53\nJa kiedyś też w ogóle nie używałam :)\nKasia Kobiece Fascynacje 25 stycznia 2018 11:19\nten z Bell strasznie słaby:(\nMonga 9 marca 2018 18:54


Branża związana z imprezami okolicznościowymi - Drift4fun - samochody, rajdy, drift\nŚluby i uroczystości>\nBranża związana z imprezami okolicznościowymi\nBranża związana z organizacją różnych uroczystości jest bardzo szeroka i jak się to coraz częściej okazuje bardzo dochodowa. Wiele osób zaczynając zupełnie od podstaw po czasie osiągnęło spory sukces. Właśnie dlatego coraz częściej zaczyna się szukać szczęścia w tym biznesie. Oczywiście budowa domu weselnego jest sporą inwestycją, która powinna być odpowiednio zaplanowana. Aby była udana warto zdawać sobie sprawę z kilku bardzo ważnych kwestii.\nDom weselny jako pomysł na biznes\nTworząc od podstaw sale warto zadbać o to aby była ona w stanie organizować nie tylko wesela. Ludzie coraz częściej poszukują lokalu, który nadaje się na komunię, imprezę integracyjną, chrzciny czy bankiet. Dlatego już na wczesnym etapie projektowania wyglądu sali należy podejść do zagadnienia w taki sposób aby w przyszłości łatwo było można zmieniać koncepcję chociażby dotyczącą wszelkiego wystroju. Odpowiednio zagospodarowany dom weselny obowiązkowo w dzisiejszych czasach powinien mieć uwzględniony obszerny parking. Każdy gość powinien móc w bezpiecznym miejscu pozostawić samochód na czas zabawy. Przykładowo taka sala weselna w Nysie powinna być przyjazna dla gości i spełniać standardy, które świadczą o profesjonalnym podejściu do danego klienta. Jeszcze większe dochody może generować budowa, która uwzględnia pokoje noclegowe. Zdarza się, że wiele przyszłych par młodych szuka obiektu właśnie pod tym kątem. Współcześnie w poszukiwaniu pracy podróżuje się wiele kilometrów dalej opuszczając rodzinne rejony. Wtedy każdy chce zapewnić swojej rodzinie i przyjaciołom warunki, które umożliwią odpoczynek i regenerację po udanej zabawie. Oczywiście podstawą udanego biznesu jest również obszerna i widoczna reklama. Jako właściciele tego miejsca nie możemy zapominać o jej obowiązkowości. Aby zyskać jak największą ilość pozytywnych opinii powinniśmy już przed samym jej otwarciem zaproponować spore promocje i okazjonalne ceny aby cały czas coś się działo. Każdy boi się ryzykować i wyprawiać swoje wesele w miejscu, które dopiero powstało. Jednak okazyjne ceny z pewnością zachęcą nie jednego klienta.\nSamo wesele wiąże się z wielkimi kosztami dlatego możliwość oszczędzenia będzie często decydującym aspektem. Dodatkowo warto zacząć od mniejszych zleceń takich jak wcześniej wymienione komunie, chrzciny czy imprezy integracyjne. Budowanie własnej marki jest powolnym i systematycznym procesem dlatego należy się uzbroić w sporą dawkę cierpliwości. Takie podejście sprawi, że lepiej poradzimy sobie w gorszych momentach.


ANALITYCZNA TEORIA JUNGA\nCarl Jung zetknął się z pracą Freuda Uber der Traum wkrótce po jej opublikowaniu w 1900 roku. Był wtedy młodym psychiatrą praktykującym w Zurychu. Idee Freuda wywarły na nim ogromne wrażenie. Zaczął je stosować i weryfikować w swej praktyce, a kopie własnych prac, które w zasadzie potwierdzały freudowski punkt widzenia, wysłał Freudowi. W 1906 roku rozpoczęła się między Jungiem a Freudem systematyczna korespondencja, a w następnym roku Jung odwiedził Freuda w Wiedniu. Rozmawiali tam 13 godzin bez przerwy. Freud postanowił, że Jung będzie jego następcą, a w liście do Junga określił go jako „następcę tronu”. Jung został pierwszym przewodniczącym powołanego w 1910 roku Międzynarodowego Towarzystwa Psychoanalitycznego. Stanowisko to piastował do 1914 roku. W 1909 roku Freud i Jung odbyli wspólną podróż do Uniwersytetu Clarka w Worcester, w stanie Massachusetts. Obaj byli tam zaproszeni w celu wygłoszenia cyklu wykładów z okazji dwudziestej rocznicy założenia tego uniwersytetu.\nJednakże już 3 lata później stosunki między Freudem i Jungiem ochłodziły się, aż w końcu doszło do tego, iż na początku 1913 roku przerwali osobistą korespondencję, a w parę miesięcy później ustała ich korespondencja zawodowa. W kwietniu 1914 roku Jung zrezygnował z funkcji przewodniczącego Towarzystwa Psychoanalitycznego, a w sierpniu 1914 roku zrezygnował z członkostwa. Nastąpiło więc zupełne zerwanie kontaków. Freud i Jung nie spotkali się już nigdy.\nInformacje na temat stosunków między Jungiem a Freudem zawarte są w wielu źródłach. Pisał o tym zarówno sam Freud (1914, 1925), jak i Jung (1961), a także biograf Freuda, Ernest Jones, i inni autorzy (Weigert, 1942: Dry, 1961). W czwartym tomie Collected works (Dzieła zebrane) Junga znajdują się artykuły z okresu, kiedy pozostawał jeszcze pod wpływem Freuda, a także artykuły późniejsze, w których poddaje krytyce freudowską psychoanalizę. Dwa inne artykuły dotyczące Freuda zamieszczone są w tomie piętnastym. Opublikowano także 359 listów, które Freud i Jung wymienili w latach 1906-1913 (McGuire, 1974).\nURZĄDZENIA SPECJALNE – UCZENIE SIĘ CZ. II\nCHOROBA NOWOTWOROWA – CZY RZECZYWIŚCIE WSZYSTKO STRACONE?\nNORMY ROZWOJOWE MŁODZIEŻY\nTypy osobowości według Abhidhamma – kontynuacja


PGNiG dobierze się do złoża ropy naftowej w Norwegii - Sputnik Polska\n19:28 18.12.2020 (zaktualizowano 20:47 18.12.2020) Krótki link\nKoncern Polskie Górnictwo Naftowe i Gazownictwo Upstream Norway (PUN) poinformowało, że rozpoczyna eksploatację złoża Grasel w Norwegii. Jak podkreśla prezes PGNiG Paweł Majewski, złoże jest wyjątkowo atrakcyjne pod względem rentowności.\nPrzekazano, że złoże Grasel należy do tej samej jednostki koncesyjnej, co złoża Skarv i Erfugl PGNiG Upstream Norway (PUN). Złoże zawiera głównie ropę naftową, której szacunkowe zasoby wynoszą 13 mln baryłek ekwiwalentu ropy naftowej. PGNiG napisał na Twitterze, że to dobre wieści.\n18 grudnia 2020 roku PGNiG rozpocznie eksploatację kolejnego złoża ropy naftowej w Norwegii. Razem z partnerami koncesyjnymi, podjęło decyzję o zagospodarowaniu złoża Grasel na Morzu Norweskim. Produkcja ma ruszyć w czwartym kwartale 2021 roku - czytamy w komunikacie na stronie PGNiG.\n🆕 Dobre wieści od rana. Będziemy eksploatować złoże Gråsel w Norwegii💪\nZłoże Gråsel cechuje się wyjątkowo atrakcyjną rentownością - podkreśla prezes #PGNiG Paweł Majewski. Jego zasobność oszacowano na 13 mln baryłek ekwiwalentu #rop. #PGNiGw🇳🇴\n— PGNiG (@GK_PGNiG) December 18, 2020\nJednocześnie Majewski zapewnił, że priorytetem dla wydobycia na norweskim szelfie nadal pozostaje gaz ziemny, który zraz po uruchomieniu gazociągu Baltic Pipe będzie przesyłany do Polski. Mimo wszystko złoże ropy naftowej Grasel jest interesujące pod względem rentowności.\nWyjaśnił, że próg rentowności ceny ropy naftowej w Grasel wynosi 15 dolarów za baryłkę, czyli znacznie poniżej obecnego poziomu cenowego, a można to osiągnąć dzięki wykorzystaniu pobliskiej infrastruktury wydobywczej, w tym pływającej jednostki wydobywczo-magazynującej Scarv (FPSO), która przyczyni się do znacznego obniżenia kosztów zagospodarowania złoża i poprawy wskaźników gospodarczych.\nDodano, ze PUN posiada 11,92 proc. udziałów w norweskim złożu Grasel, a ogółem udziały w 32 koncesjach, aktualnie czeka jeszcze na zgodę Norwegów ws. czterech kolejnych. Dzięki temu wydobycie gazu ziemnego i ropy naftowej będzie odbywać się na dziewięciu złożach.\nropa naftowa, Polska, Norwegia


Sklep meblowy online - meble od producenta - wygodnymebel.pl\nWygodnyMebel – meble tworzone ręcznie, z pasją i zamiłowaniem\nProdukujemy meble tapicerowane od prawie 30 lat. Proponujemy zawsze solidne i sprawdzone modele. Naszą ideą jest mebel stworzony dokładnie dla Ciebie. Wiemy, że każdy zasługuje na miłą, profesjonalną obsługę i to chcemy zapewnić. To Ty z naszą pomocą wybierasz swój wzór mebla, dobierasz kolor i dodatki. Pomagamy, doradzamy i chcemy w zamian dostać Twoje zadowolenie. To sklep skierowany dla ludzi, którzy chcą komponować swój idealny mebel w naszym kreatorze. Każdy znajdzie tu coś dla siebie.\nNa sofach i narożnikach nie koniec, myśląc cały czas o Tobie, stopniowo poszerzamy swoją ofertę. Proponujemy krzesła do jadalni, dywany, poduszki dekoracyjne. Wiele naszych tkanin idealnie nadaje się na elementy wyposażenia wnętrz – takie jak zasłony, narzuty. Ludzie kochają ładne miejsca, piękne wnętrza, więc my pomożemy Ci osiągnąć wymarzony dom.\nSpecjaliści w swoim rzemiośle\nObsługą klienta zajmują się u nas wykwalifikowani ludzie. Chcemy zapewnić Ci wyjątkową obsługę, pracownicy zawsze są pod ręką do Twojej dyspozycji. Doradzamy, podpowiadamy, żeby stworzyć Twoje idealne miejsce relaksu.\nProjekt – od tego się wszystko zaczyna\nNasze zespoły projektantów opracowują wzory, następnie specjaliści tworzą je w nowoczesnej fabryce. Zmieniamy, ulepszamy i testujemy – tak by każdy detal spełniał nasze oczekiwania. Każdy mebel jest traktowany indywidualnie, z największą starannością. Szukamy pięknych tkanin, kolorów, wzorów, żeby zaskoczyć i zaciekawić właśnie Ciebie. Meble dostarczane są przez naszych wyjątkowo ostrożnych kierowców.\nRównowaga pomiędzy formą i funkcją to właśnie sposób w jaki działamy. Nie ma dla nas znaczenia wielkość, styl czy kształt mebla, każdy jest traktowany jednakowo dokładnie, starannie. Nasze oczekiwanie – to spełnienie całkowitego komfortu.\nMasz do wyboru ponad 100 modeli i ponad 100 wzorów tkanin. Także do dzieła, stwórz właściwy dla siebie mebel!\nDokładamy wszelkich starań, aby nasze meble były zaprojektowane, przemyślane, piękne, stylowe, ale przede wszystkim trwałe i funkcjonalne.\nKupowanie narożnika, czy kanapy nie musi być nudne. Wsiadaj na nasz pokład i podróżuj po kategoriach, szukając prawdziwej przygody. Najpierw zacumuj na dobrej wyspie – wybierając wzór i rozmiar mebla. Zbieraj skarby – wybierając interesujące próbki materiałów, które my do Ciebie wyślemy. Wybierz tą, która najbardziej będzie odpowiadać Twoim potrzebom.\nPomożemy Ci przekształcić marzenia w rzeczywistość. Poprzez nasz kreator zobaczysz jak Twój mebel wygląda w idealnej tkaninie, w idealnym kolorze. Dobierz odpowiednie dodatki, tak żeby ożywić i mebel, i wnętrze. Ta podróż po zakątkach WYGODNEGOMEBLA ma Cię inspirować i zachwycać na każdym kroku.


Przepisy na pyszne świąteczne dania od Polki i Ukrainki • Tygodnik KRĄG\nPrzepisy na pyszne świąteczne dania od Polki i Ukrainki\n13 kwietnia 2022 12 kwietnia 2022 (red) 0 Comments\nW aktualnym numerze gazety opublikowaliśmy tekst o Wielkanocy z dwóch perspektyw: polskiej, o której opowiada Dorota Grzempa, i ukraińskiej, o której mówi Daria Yurkevich. Oto ich przepisy na pyszne dania świąteczne\nPrzepisy Doroty Grzempy\nSos warszawski do wędlin i jaj:\n3 łyżki drobno startego chrzanu\nSchłodzoną śmietanę wymieszać trzepaczką z musztardą, dodając drobno starty chrzan, posiekane jajka, starte na drobnej tarce jabłko i sok z cytryny. Wymieszać, doprawić do smaku.\nSchab natrzeć solą, czosnkiem i wstawić na noc do lodówki. Pokrojone w kostkę pieczarki usmażyć na maśle. Mielone męso, pieczarki, orzechy, chrzan, jajko i przyprawy wymieszać dokładnie na zwartą masę. Schab przeciąć wzdłuż, tak, by powstała kieszeń i włożyć w nią farsz. Spiąć wykałaczkami, obtoczyć w mące i wyłożyć na gorący tłuszcz. Następnie obsmażone mięso przełożyć do brytfanny i skropić lekko wodą. Przykryć. Piec w piekarniku w temp. 190 st. C ok. 1,5 godz. Upieczone mięso pokroić w plastry i polać sosem powstałym w trakcie pieczenia. Smakuje na ciepło i na zimno. Do potrawy idealnie pasuje sos chrzanowo-żurawinowy.\nPrzepisy Darii Yurkevich\nSkładniki na 4 małe paski albo 1 dużą i 1 małą:\ncukier waniliowy z naturalną wanilią lub ekstrakt waniliowy\nbakalie: orzechy, suszone owoce, 90 g owoców kandyzowanych, 40 g żurawiny suszonej\nDrożdże zalać letnim mlekiem, dodać 1 łyżkę cukru. Mieszać około 2 minut. Dwukrotnie przesiać mąkę, wsypać do zaczynu 200 g. Wymieszać i odłożyć pod przykryciem w ciepłe miejsce. W osobnym naczyniu umieścić żółtka i dodać do nich wanilię, sól i cukier. Dobrze wymieszać. Mieszaninę dodać do wyrośniętego ciasta i zamieszać rękami. Dodać miękkie masło. Gdy ciasto jest dobrze wymieszane, należy dodać drugą część mąki (290 g) i ponownie wymieszać dłońmi. Paska lubi ich ciepło. Odstawić wyrobione ciasto w zakrytym naczyniu w ciepłe miejsce. Gdy nieco zwiększy swoją objętość, dodać kandyzowane owoce, startą skórę pomarańczy, żurawinę.\nOkrągłe formy smarujemy masłem i nakładamy ciasto. Odstawiamy ciasto zakryte w formach do wyrośnięcia. Pieczemy w temperaturze 180 st. C przez około 30 minut.\nUbijamy białka z cukrem na parze. Piana nie powinna być sztywna. W powstałym lukrze maczamy wierzch upieczonej, przestudzonej paski. Zdobimy ciasto według uznania, generalnie orzechami, kandyzowanymi owocami i kolorową cukrową posypką.\nPaska twarogowa (pascha):\nTwaróg dwukrotnie zmielić. Wszystkie składniki umieścić w garnku, zamieszać i podgrzewać na parze aż do zagotowania. Gorącą masę wylać na mokrą gazę wyłożoną na gęstym sicie. Gazę ścisnąć i pozostawić na noc. Rano wykładamy paschę na talerz i zdobimy strużynami startej czekolady.\n← Zdjęcia mówią o ludziach dużo. Jak widzi nas Karol Kolba?\nAdam Draczyński o formie biegaczy: Dobrze przepracowaliśmy zimę →


? Zdjęcia Aparatem czy Telefonem? | BrainDesign\nStrona główna Grafika Fotografia ? Zdjęcia Aparatem czy Telefonem?\nWpisane na 9 grudnia, 2020\nAparaty w telefonach robią coraz lepsze zdjęcia. Jednak czy telefon wystarczy w każdej sytuacji?\nW obecnych czasach na zdjęciach z telefonu jesteśmy w stanie zarabiać podobnie jak na zdjęciach z aparatu. Możemy robić telefonami reportaże, sesje zdjęciowe, zdjęcia produktowe – możliwości jest sporo, jednak czy to wystarczy? I tak i nie.\nOtóż bardzo dużo zależy od oczekiwań klienta. Jeśli jest to coś robione po znajomości, po kosztach, zwykle zdjęcia z telefonu wystarczają. Zdarzyło mi się zrobić kilka reportaży telefonem, z których klienci byli zadowoleni. Też bardzo duża część zdjęć, które sprzedaję w serwisach stockowych jest zrobiona telefonem i zainteresowanie nimi jest. Jednak różnica między zdjęciami z aparatu, a tymi z telefonu jest widoczna nieraz gołym okiem.\nTo właśnie o matrycę chodzi w głównej mierze. O ile na pierwszy rzut oka patrząc na zdjęcia z telefonu, wydają się one być w miarę spoko, tak robiąc zdjęcia w trybie manualnym i przeglądając RAWy na komputerze, no już nie jest tak kolorowo. Zwykle ilość szumów na tych właśnie zdjęciach jest bardzo duża i niemalże nie do zredukowania.\nW większych aparatach z matrycą APS-C, pełną klatką czy średnim formatem, jakość tych zdjęć jest nieporównywalnie lepsza. Widać to szczególnie dobrze po przesiadce np. z telefonu na pełną klatkę – nagle robiąc 2 takie same zdjęcia, po podglądzie na większym ekranie ich jakość różni się kolosalnie.\nJednak nie ma co odstawiać telefonu na bok i biec do sklepu po aparat z dużą matrycą. Ogromną zaletą telefonów jest ich niewielki rozmiar, dzięki czemu niemalże zawsze możemy mieć go przy sobie. Dlatego też jadąc na wakacje, jeśli nie robicie zdjęć zawodowo, nie zarabiacie na fotografii, a chcecie jedynie uwiecznić chwile i złapać ładne widoki, nie ma sensu inwestować pieniędzy w drogi sprzęt i czasu w naukę obsługi go. Na wakacje mały sprzęt będzie najlepszym rozwiązaniem.\nZ drugiej strony, na wesele czy na sesję w studiu fotografa z telefonem raczej się nie zatrudni. 😉\nTakże aparat w telefonie jest dobrym rozwiązaniem jeśli chcemy uwiecznić jakąś chwilę i choć są konkursy na najlepsze zdjęcia z telefonu, to jednak do bardziej profesjonalnych, zawodowych zastosowań, przyda się jakiś lepszy sprzęt z wymienną optyką. 🙂\nAle także jeśli dopiero zaczynacie swoją przygodę z fotografią, uczycie się pojęć, techikaliów, nauka przy pomocy telefonu będzie świetnym wstępem! 🙂\nPoprzedni wpis ? Obiektyw stałoogniskowy czy zoom?\nNastępny wpis Canon RF 24-105mm f/4.0 – Recenzja obiektywu\nTop Tags blogmas reklama freelancer facebook sprzedaż blogwent konferencja praca produktywność fotografia motywacja lightroom marketing cel recenzja


Olewanie jako stan duchowego oświecenia\n„Odpuszczanie sobie oznacza zmniejszenie mentalnego bałaganu i wyeliminowanie z życia irytujących ludzi i rzeczy. Zyskujesz za to przestrzeń pozwalającą się cieszyć wszystkim tym, na czym ci zależy”.\nBrzmi obiecująco, ale jak się za to zabrać? Pięknie by było olać wszystko i wszystkich, ale jak to zrobić by nie pogrążyć się w oceanie poczucia winy lub nie zrobić komuś przy okazji większej emocjonalnej krzywdy. Możliwe, że tak jak ja, od lat szukacie rozwiązania tego dylematu, zazdroszcząc w cichości ducha każdemu, kto posiadł cudowną moc olewania. Osobiście znajduję się na przeciwległym biegunie, czyli przejmuję się wszystkim za bardzo i staram się zadowolić każdego, co rzadko kończy się dla mnie dobrze. Będąc miłym, pomocnym i gotowym na każde wezwanie (czy to w pracy, czy w życiu rodzinnym) łudzimy się wizją odwzajemnionych przysług i wielkiej sympatii, a dostajemy najczęściej lekceważenie, brak szacunku, wyczerpanie psychiczne i fizyczne oraz zero czasu na to, na czym naprawdę nam zależy. Oczywiście, odkąd zdałam sobie sprawę z tego, że jestem zaprzeczeniem mistrzyni olewania, staram się nad sobą pracować. Od zeszłego roku konsekwentnie odcinam się od tego, co mi nie służy, głównie od narcystycznych znajomych i dodatkowych obowiązków szargających moje, i tak już nadwątlone, nerwy. Idzie opornie, ale jakoś idzie. Mam nadzieję, że dzięki temu żartobliwemu poradnikowi pójdzie sprawniej.\nTak jak w każdym dobrym instruktarzu, autorka przeprowadza nas przez kolejne stadia wtajemniczenia w wielką ideę olewania. Nie mamy przecież magicznego pstryczka, który pozwoliłby nam od tak po przełączeniu nie przejmować się na przykład szantażem emocjonalnym członka rodziny, czy leniwym współpracownikiem. Plan Sarah Knight obejmuje stopniowe zmiany, poprzedzone każdorazowo decyzją co chcemy olać, a na czym nam zależy. Od tego prostego wyboru (w gruncie rzeczy nie do przecenienia) zależy powodzenie całego projektu. Następnie przechodzimy do czterech najważniejszych kategorii (pamiętacie grupy rzeczy Marie Kondo), czyli do rzeczy, pracy, przyjaciół, znajomych i obcych oraz do rodziny. Kolejność nie jest tu przypadkowa i najlepiej ją zachować, gdyż, jak uprzedza autorka, zabranie się od razu za kategorię rodzinną, może się skończyć katastrofą. Po dokonaniu niezbędnych podziałów i decyzji, przechodzimy do konkretnych przykładów. Otrzymujemy dokładne instrukcje, często poparte wykresami, które nie dość, że są niezwykle pouczające, to jeszcze bardzo zabawne (nie ma olewania bez poczucia humoru!). Jeśli więc nie wiecie jak się wykręcić od uczestnictwa w kolejnej dołującej imprezie rodzinnej, nie widzi wam się wydawanie sporej sumki na ślub kuzyna trzeciego stopnia, lub nie wiecie jak się wymigać od zakupu, do którego nakłania was znajomy, pani Knight z pewnością wam pomoże. W dodatku możecie zainspirować się przykładem wcielania jej zasad w życie, czyli poczytać o tym jak przemęczona korposzczurzyca, stała się niezależnym, pracującym tylko dla siebie przedsiębiorcą,w dodatku wyspanym i szczęśliwym.\nKluczem do powodzenia całej tej nauki olewania tego, co nam ciąży, jest metoda Zero Żalu. Podejmujemy decyzję o tym, co możemy olać, a czego absolutnie nie, i już nigdy więcej nie wracamy do roztrząsania tej kwestii. Zero Żalu to brak poczucia winy, wyrzutów sumienia czy nieprzespanych z nerwów nocy, bo ,,może jednak powinniśmy kolejny raz poświecić swój czas, energię lub pieniądze na coś, o co nas poproszono”. Oczywiście, nie od razu można się stać mistrzynią olewania, a wdrażanie Zero Żalu do codziennego życia też nie jest łatwe. Pomaga jednak rozmyślanie nad naszym życiowym budżetem, podliczanie zysków i strat z odpuszczania tego co nam szkodzi i ciąży, skrupulatne sumowanie pozyskanego czasu i środków, które można znacznie lepiej dla siebie spożytkować. Doba każdego z nas ma w końcu tylko 24 godziny, mamy skończoną ilość energii i pieniędzy na koncie, zatem jeśli te nasze środki przeznaczymy na jedno, to już ich zabraknie na coś innego. Z tej perspektywy wprowadzanie zasady Zero Żalu jest znacznie łatwiejsze.\nSama osobiście stosuję Zero Żalu od jakiegoś czasu i pomaga. Lubię sobie myśleć tak jak autorka, że coś jest kosztem czegoś, na przykład praca na etacie to zszargane zdrowie i zero wolnego czasu, przykre spotkanie z toksycznymi ludźmi to bezsenność i nerwy przez tydzień, a rodzinne wakacje to już czasem i farmakoterapia :). Zamiast tego lepiej olewać i podliczać zyski na koncie budżetu naszych czasowych, energetycznych i pieniężnych środków, bo przecież mając w nosie to, czego i tak nie chcemy robić, zyskujemy oceany wolnego czasu i pieniędzy na lektury, chodzenie do kina, zajadanie fistaszków na kanapie czy spacery z psem. Zero Żalu i rachunek jest prosty.\nW tym poradniku bardzo spodobało mi się też to, że autorka nie daje się ponieść i nie zaleca totalnego olewania. Przestrzega na każdym kroku przed staniem się zołzą czy dupkiem i zaleca wielką ostrożność przy wyborze spraw, które możemy lub których nie powinniśmy olewać. Nie można też pominąć jej wielkiego poczucia humoru oraz pomysłowości (z jej patentu ,,osobistych zasad”, kończącego każdą dyskusję, na pewno skorzystam przy rodzinnym stole i dyskusjach o wegetarianizmie). Jestem pewna, że nieraz szczerze się uśmiejecie podczas lektury lub też zdziwicie jak proste są najskuteczniejsze patenty.\nMagię olewania polecam w sposób szczególny minimalistom i wszystkim fanom Marie Kondo, którzy już uporządkowali domową graciarnie i chcą przejść do trudniejszych zadań z odgracaniem życia.\nPS. Na zdjęciach moi dwaj mistrzowie olewania, od których codziennie uczę się jak się nie przejmować. Kot Fiflak olewa na przykład aktywność fizyczną, mokre karmy i ciszę nocną, a pies Krakers olewa zakaz gryzienia dzieci, seniorów i palaczy, jak również nasze prośby o nieujadanie przy drzwiach i niejedzenie zapasów ludzkiego jedzenia. Obaj panowie na swoim olewaniu dużo zyskują i dobrze się mają.\nOgarnij się!, Sarah Knight Marie Kondo, Magia sprzątania Marie Kondo, Tokimeki. Magia sprzątania w praktyce Eshkol Nevo, Samotne miłości Cristina Sánchez-Andrade, Zimowe Panny\nPoprzedni post SuperBetter. Życie to gra, naucz się wygrywać\nNastępny post Lutz Seiler, Kruso\n„Zero Żalu i rachunek jest prosty.” – lepiej nie dało się podsumować tej książki. Nie wiedzieliśmy czego spodziewać się po „Magii olewania”, ale książka jest absolutnie świetna, napisana z wielkim humorem, a podchodząc do zawartych w niej rad z rozsądkiem można naprawdę dobrze poukładać swoje życie. Tak, jak mieszkanie z Marie Kondo. ;) Świetna recenzja – jak zawsze u Ciebie z resztą. ;)\nBardzo mnie cieszy, że zwolenników metody Zero Żalu jest coraz więcej. To nawet ładnie się łączy z metodą KonMarie, zwyczajnie Zero Żalu po Rzeczach i dom jest czysty, a życie uporządkowane :)


Strona główna > Odzież wierzchnia > Płaszcze > Elegancka Wełniana Peleryna Japan Style\nCiepła, a przy tym przewiewna peleryna, która ładnie spływa z ramion i gładko okrywa sylwetkę. Z powodzeniem zastąpi płaszcz czy ciepły żakiet. Fason z dużą kontrafałdą na plecach i stójką pod szyją. W ramionach posiada ozdobne szczypanki. Atrakcyjnego wyglądu dodają duże, błyszczące guziki. Idealnie wygląda dodając sylwetce szyku i elegancji. Ochroni przed zimnem i przyciągnie wzrok ciekawym wyglądem.\nKod produktu: GE6-1300kh


RPO: Pielęgniarki zarabiają zbyt mało, często pracują na kilku etatach - Puls Medycyny - pulsmedycyny.pl\nopublikowano: 03-08-2018, 16:35\nSmutną normą stało się, że pielęgniarki pracują na kilku etatach. Gdyby ograniczyły się do jednego miejsca, system ochrony zdrowia byłby zagrożony – alarmuje Rzecznik Praw Obywatelskich. Adam Bodnar uważa, że problemy tego środowiska nie zostały przez stronę rządową należycie rozwiązane.\nAdam Bodnar, Rzecznik Praw Obywatelskich, zwrócił się do Łukasza Szumowskiego z prośbą o wskazanie, jakie działania w sprawie pogłębiającego się kryzysu w pielęgniarstwie podejmie Ministerstwo Zdrowia w ciągu najbliższych lat oraz które rozwiązania już wdrożyło i z jakimi efektami. Interwencja RPO to odpowiedź na liczne sygnały płynące ze środowiska pielęgniarek i położnych, mówiące o niezmiennych od lat problemach dotyczących obu zawodów: złe warunki pracy i coraz większe braki kadrowe. Propozycje podwyżek typu ,,4 x 400 zł brutto”- jakie w ostatnim w czasie wysunęło MZ - w dłuższej perspektywie nie rozwiązują problemów.\nŚrodowisko podkreśla również brak precyzyjnie określonej liczby osób wykonujących zawody pielęgniarki i położnej oraz mających prawo ich wykonywania. Władze posługują się bowiem różnymi kryteriami liczenia, wskutek czego opinii publicznej podawane są rozbieżne dane. Błędne informacje dotyczące tak istotnych kwestii utrudniają lub wręcz uniemożliwiają podjęcie skutecznych systemowych działań, które mogłyby poprawić sytuację personelu pielęgniarskiego.\nOpublikowana przez Konstantego Radziwiłł, poprzedniego szefa resortu zdrowia, „Strategia na rzecz rozwoju pielęgniarstwa i położnictwa w Polsce”, choć jest krokiem w dobrym kierunku, w ocenie Adama Bodnara nie jest wystarczającą inicjatywą.\n„Docierają do mnie sygnały ze strony środowisk pielęgniarskich, że strategia zawiera jedynie diagnozy, a nie plan realizacji konkretnych działań” - uważa RPO.\nKryzys w pielęgniarstwie w ciągu najbliższych kilku lat stanie się coraz bardziej palący – średnia wieku pielęgniarek i położnych jest wysoka, wkrótce masowo zaczną odchodzić na emerytury, a absolwentów studiów pielęgniarskich nie ma aż tylu, by te braki skutecznie uzupełnić. W ciągu nadchodzących 16 lat zabraknie w systemie 69 886 pielęgniarek i położnych. Już teraz, jak wskazuje RPO, są w Polsce oddziały, gdzie jedna pielęgniarka przypada na 30-40 pacjentów.\nZdaniem Adama Bodnara dobrym rozwiązaniem byłoby dokonanie wyceny świadczeń usług pielęgniarskich i położniczych w kontraktach z NFZ. Formalna wycena usług mogłaby przyczynić się do poprawy stabilności wykonywania pracy w tych zawodach.\nPrawo/ RPO: Pielęgniarki zarabiają zbyt mało, często pracują na kilku etatach


Snajperzy drugiej wojny światowej. Pełne dramatyzmu relacje z pierwszej ręki o najzuchwalszych akcjach wojennych [Adrian Gilbert, Tom C. McKenney, Dan Mills, Roger Moorhouse, Tim Newark, Martin Pegler, Charles W. Sasser, Mark Spicer, Leroy Thompson, John B. Tonkin, John L. Plaster] << KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE\n00197 003658 22428042 na godz. na dobę w sumie\nSnajperzy drugiej wojny światowej. Pełne dramatyzmu relacje z pierwszej ręki o najzuchwalszych akcjach wojennych - ebook/epub\nAutor: Adrian Gilbert, Tom C. McKenney, Dan Mills, Roger Moorhouse, Tim Newark, Martin Pegler, Charles W. Sasser, Mark Spicer, Leroy Thompson, John B. Tonkin, John L. Plaster Liczba stron: 224\nISBN: 978-83-7773-272-4 Data wydania: 2011-09-21\nSekrety historii. Snajperzy drugiej wojny światowej Martin Pegler et al. Tłumaczenie: Anna Puziewicz, Anna Sobolewska Copyright © 2014 by Wydawnictwo RM Original edition: The Sniper Anthology published in 2012 by Frontline Books, an imprint of Pen & Sword Books Ltd., UK. Copyright © 2011 Martin Pegler Copyright © 2011 Pen & Sword Books Ltd., UK. Copyright © 2011 Dan Mills (chapter 9) All rights reserved. Wydawnictwo RM, 03-808 Warszawa, ul. Mińska 25 rm@rm.com.pl www.rm.com.pl Żadna część tej pracy nie może być powielana i rozpowszechniana, w jakiejkolwiek formie i w jakikolwiek sposób (elektroniczny, mechaniczny) włącznie z fotokopiowaniem, nagrywaniem na taśmy lub przy użyciu innych systemów, bez pisemnej zgody wydawcy. Wszystkie nazwy handlowe i towarów występujące w niniejszej publikacji są znakami towarowymi zastrzeżonymi lub nazwami zastrzeżonymi odpowiednich firm odnośnych właścicieli. Wydawnictwo RM dołożyło wszelkich starań, aby zapewnić najwyższą jakość tej książce, jednakże nikomu nie udziela żadnej rękojmi ani gwarancji. Wydawnictwo RM nie jest w żadnym przypadku odpowiedzialne za jakąkolwiek szkodę będącą następstwem korzystania z informacji zawartych w niniejszej publikacji, nawet jeśli Wydawnictwo RM zostało zawiadomione o możliwości wystąpienia szkód. ISBN 978-83-7773-046-1 ISBN 978-83-7773-272-4 (e-Pub) ISBN 978-83-7773-273-1 (mobi) Redaktor prowadzący: Longina Rutkowska-Kalisz Redakcja merytoryczna: Wojciech Markert Redakcja: AD VERBUM Iwona Kresak Korekta: Longina Rutkowska-Kalisz Projekt okładki: Wiktor Jędrzejec Opracowanie wersji elektronicznej: Marcin Fabijański Weryfikacja wersji elektronicznej: Justyna Mrowiec W razie trudności z zakupem tej książki prosimy o kontakt z wydawnictwem: rm@rm.com.pl\nSpis treści Autorzy Wstęp SIMO HÄYHÄ Biała Śmierć LUDMIŁA PAWLICZENKO Najgroźniejsza kobieta świata BERT KEMP Żołnierz z przymusu i jego śmiercionośny talent OPERACJA FOXLEY Brytyjscy snajperzy i polowanie na Hitlera JAPOŃSKI SNAJPER Długa droga do krótkiego życia WASILIJ ZAJCEW Marynarz Stalingradu CLIFFORD SHORE Brytyjski snajper, szkoleniowiec, teoretyk i historyk SEPP ALLERBERGER Snajper Wehrmachtu PATRICK DEVLIN Waleczny Irlandczyk HARRY M. FURNESS Mistrz kamuflażu Przypisy\nAutorzy Adrian Gilbert Adrian Gilbert zajmuje się historią wojskowości XX wieku. Wśród książek jego autorstwa znajdują się między innymi: POW: Allied Prisoners in Europe 1939–1945, The Imperial War Museum Book of the Desert War, przedstawiająca historie żołnierzy brytyjskich sił zbrojnych walczących w Afryce Północnej w latach 1940–1942, oraz zapisy ustnych relacji dotyczących francuskiej Legii Cudzoziemskiej: Voices of the Legion. Gilbert szczególnie interesuje się zagadnieniami związanymi ze snajperstwem i jest autorem dwóch bestsellerów na ten temat: Sniper: One-on-One oraz Stalk and Kill: The Sniper Experience. Tom C. McKenney Podpułkownik Tom C. McKenney ukończył Uniwersytet Kentucky i Uniwersytet Północnej Karoliny (Chappel Hill). Był oficerem piechoty, spadochroniarzem i oficerem do zadań specjalnych w Korpusie Piechoty Morskiej Stanów Zjednoczonych, służącym jednocześnie w brytyjskiej dywizji w strefie zdemilitaryzowanej Panmundżom w Korei oraz w Wietnamie. W konsekwencji ran odniesionych w Wietnamie został w 1971 roku przeniesiony w stan spoczynku. Jest autorem nagradzanych książek i artykułów dotyczących historii wojska. Najnowsza, Battlefied Sniper, dotyczy historii amerykańskiej wojny secesyjnej. Dan Mills Dan Mills wstąpił do armii brytyjskiej, mając 16 lat. Zaciągnął się do lokalnego pułku piechoty, Królewskiego Pułku Piechoty, który później przekształcono w The Princess of Wales’s Royal Regiment (Królewski Pułk Księżnej Walii). Podczas 24-letniej służby w piechocie służył w Irlandii Północnej, Bośni, Kosowie, Iraku i Afganistanie, a także podróżował po całym świecie. Został uhonorowany najstarszym wyróżnieniem brytyjskim, Mentioned in Despatches (MID, ang. wymieniony w sprawozdaniu) za odwagę w marcu 2005 roku podczas działań w Iraku. Jego pierwsza książka, Sniper One: The Blistering True Story of a British Battle Group Under Siege (2007), stała się bestsellerem. Dan Mills opuścił armię w 2010 roku. Roger Moorhouse Roger Moorhouse jest historykiem i pisarzem specjalizującym się w historii nazistowskich Niemiec i drugiej wojny światowej w Europie. Zna biegle niemiecki, jest autorem książek Killing Hitler i przyjętej krytycznie Berlin at War, a wraz z Normanem Daviesem współautorem dzieła Microcosm (wydanie polskie: Mikrokosmos, Znak 2002). Historią Simy Häyhä zainteresował się podczas gromadzenia materiałów do kolejnej książki, The Devils’ Alliance, dotyczącej paktu Ribbentrop-Mołotow. Jest autorem i recenzentem artykułów pojawiających się w specjalistycznych czasopismach historycznych. Opatrzył wstępami wiele publikacji dotyczących okresu drugiej wojny światowej, w tym wspomnienia Ericha Kempki, Christy Schroeder, Heinza Lingego oraz Heinricha Hoffmanna. Mieszka w Buckinghamshire. Tim Newark Tim Newark jest autorem kilku dobrze przyjętych książek historycznych, w tym pozycji The Mafia and War oraz Highlander. Wcześniej był redaktorem naczelnym magazynu Military Illustrated. Pracował także jako scenarzysta i konsultant historyczny programów dokumentalnych w BBC Worldwide i History Channel, a także 13-częściowego programu Hitler’s Bodyguard. Recenzuje książki historyczne dla Financial Times. Więcej informacji można znaleźć na stronie www.timnewark.com (w języku angielskim). Martin Pegler Martin Pegler przez 20 lat był kustoszem zbioru broni palnej muzeum Royal Armouries – w tym okresie mógł strzelać z prawie wszystkich historycznych i współczesnych karabinów snajperskich. Jest autorem wielu książek na temat broni palnej, ale specjalizuje się w rozwoju i technologii snajperstwa. Posiada bogaty zbiór sprawnych karabinów snajperskich pochodzących z czasów od XIX wieku. Wiele z nich udostępniał telewizjom i wytwórniom filmowym, dla których pracuje także jako konsultant ds. historycznych. Regularnie występuje jako specjalista w zakresie militariów w programie BBC Antiques Roadshow. Mieszka z żoną we Francji. Charles W. Sasser Autor ponad 50 książek, wśród których znajdują się bestsellery takie jak One Shot – One Kill, First SEAL oraz Raider. Charles W. Sasser jest określany jako jeden z najlepszych pisarzy militarnych na świecie. Weteran, służący wcześniej w amerykańskiej marynarce wojennej (dziennikarz) i w jednostkach specjalnych armii (Zielone Berety), przeszedł w stan spoczynku po 29 latach służby czynnej i rezerwy. Przez 14 lat służył w policji (w Miami na Florydzie i w Tulsie w Oklahomie, gdzie pracował w wydziale ds. zabójstw). Jego książki zostały przetłumaczone m.in. na chiński, rosyjski, serbski, francuski, hiszpański. Mark Spicer Mark Spicer jest weteranem; ma za sobą 25-letnią służbę w armii brytyjskiej w jednostkach specjalnych, jako snajper i dowódca plutonu snajperów. W okresie służby napisał podręcznik dla snajperów armii brytyjskiej, a także trzy znane na świecie książki o snajperstwie. Po przejściu w stan spoczynku brał udział w szkoleniach jednostek wojskowych i ochrony porządku publicznego z krajów skandynawskich, Ameryki i Bliskiego Wschodu, a także brał udział w rozprawach kryminalnych jako ekspert. Leroy Thompson Leroy Thompson przez ponad 30 lat szkolił policyjne i wojskowe jednostki taktyczne, w tym snajperów. Pisze także do wielu magazynów artykuły na temat broni taktycznej, co wymaga testowania nowych karabinów snajperskich i optyki. Jest autorem 48 książek i ponad 2000 artykułów o wojskowych operacjach specjalnych, uwalnianiu zakładników, działaniach taktycznych i broni. John. B. Tonkin Urodzony w Ohio, zapalony student historii, John B. Tonkin w 1955 roku zaciągnął się do Korpusu Piechoty Morskiej i został wcielony do 10 Pułku 2 Dywizji Piechoty Morskiej. Służył także w jednostce ochrony tajnego obiektu podczas zimnej wojny. Po zakończeniu kariery wojskowej związał się z biznesem i przez 40 lat pracował na stanowiskach dyrektorskich związanych z zarządzaniem pracownikami i pracą. Obecnie jest na emeryturze, zajmuje się hobbystycznie stolarstwem i cieszy się czwórką dzieci i dziewięciorgiem wnuków. Jest dożywotnim członkiem stowarzyszenia Marine Corps League i aktualnym członkiem Marine Corps Association.\nWstęp Za chwilę zaczniesz czytać fascynującą książkę – niezwykłe historie dziesięciorga snajperów z czasów drugiej wojny światowej. Należą do nich: najznakomitszy snajper drugiej wojny, Fin Simo Häyhä, najlepszy strzelec niemiecki, Sepp Allerberger oraz sławni Rosjanie: Wasilij Zajcew i Ludmiła Pawliczenko. Ich historie, wnikliwie opisane, zawierające detale i wspomnienia wojenne, są znacznie bogatsze od wcześniejszych publikacji w czasopismach i na stronach internetowych. Książka zawiera także historie kilku wcześniej nieznanych, lecz równie znakomitych snajperów, takich jak Brytyjczyk Patrick Devlin i Amerykanin Bert Kemp. Dlaczego pozostali nieznani? Choć weterani drugiej wojny światowej ze wszystkich krajów napisali tysiące książek, pierwsze wspomnienia snajpera pojawiły się dopiero 10 lat temu, a i wtedy ich autor, Sepp Allerberger, początkowo utajnił swoją tożsamość. Siedemdziesiąt lat temu snajperzy byli uważani za zabójców, którzy z zimną krwią odbierali życie innym, nie ryzykując własnego – podejście to nie zmieniło się od czasów napoleońskich. Snajperzy czasów drugiej wojny światowej często ukrywali swój udział w walkach, nie mając ochoty ujawniać swych doświadczeń odbiorcom, którzy ich nie rozumieli. W przypadku Japonii bardzo niewielu (jeśli w ogóle) snajperów ocalało z działań wojennych w upalnej dżungli, a ich ostatnim marzeniem było opisanie swoich doświadczeń. Taki powojenny sposób postrzegania snajperów pozostaje w sprzeczności z brytyjską dyrektywą z 1940 roku dotyczącą tworzenia grup snajperów i wymagań wobec kandydatów, którzy powinni być „doborowymi, wysportowanymi mężczyznami, dumnymi z tego; najlepszymi strzelcami wyborowymi, niezależnymi, umiejącymi przetrwać w trudnych warunkach, o niebywałej odwadze i nieskończonej cierpliwości”. W ostatnich latach zaczęto wreszcie podchodzić z szacunkiem do snajperów i ich rzemiosła, oceniając je zgodnie z brytyjską dyrektywą. Dzisiejsi snajperzy, ale także ci z przeszłości, są obecnie postrzegani jako osoby prezentujące najwyższe umiejętności bojowe, jako cenna elita wyposażona w unikalne umiejętności. Właśnie z taką świadomością autorzy opowiadają o historycznych postaciach snajperów, a my możemy na nie spojrzeć z ich perspektywy. * * * Sylwetki autorów tej książki wywierają nie mniejsze wrażenie niż opisywani przez nich bohaterowie. Są to bowiem osoby należące do najlepszych ekspertów w dziedzinie snajperstwa. Kilku z nich znam osobiście. Na przykład starszy sierżant Mark Spicer jest emerytowanym instruktorem snajperów brytyjskich, uważanym za jeden z największych na świecie autorytetów w tej dziedzinie. Leroy Thompson to weteran z Wietnamu i aktywny pisarz zajmujący się bronią palną, strzelaniem i operacjami specjalnymi. Charles Sasser jest weteranem z jednostek specjalnych armii Stanów Zjednoczonych Ameryki i autorem wielu książek na tematy związane z wojskiem. Adrian Gilbert napisał kilka ważnych książek o snajperach i snajperstwie. Któż mógłby lepiej przedstawić te świadectwa? Autorzy nie tylko świetnie je napisali, ale także wykorzystali własne doświadczenia, aby zaprezentować sylwetki i zrozumieć działania snajperów tak, jak to mogą zrobić tylko inni snajperzy i weterani. Ich opisy są skrupulatne pod względem technicznym, ale ujawniają też charaktery i osobowości bohaterów, nadając ludzki wymiar postaciom, które w innych publikacjach bywają przedstawiane jednowymiarowo. Dzięki temu czytelnik niemal odczuje przenikliwy ziąb, w jakim często walczyli snajperzy frontu wschodniego, Zajcew i Allerberger, a także cuchnącą, parną dżunglę, w której japońscy snajperzy ginęli w koronach drzew. Lepiej zrozumie osobistą zemstę, którą kierowała się Ludmiła Pawliczenko, i sposób, w jaki Simo Häyhä wykorzystał swoje umiejętności myśliwego polującego na łosie i narciarza, aby stać się najbardziej zabójczym snajperem podczas drugiej wojny światowej. Jestem przekonany, że czytelnik doceni tę książkę i przedstawione w niej relacje o odwadze i umiejętnościach prezentowanych w sytuacjach wielkiego zagrożenia. Wierzę, że jej przeczytanie zrodzi szacunek dla snajperów, niezależnie od tego, jakie nosili mundury. John L. Plaster Major, wojska specjalne armii Stanów Zjednoczonych Ameryki (w stanie spoczynku)\nRozdział 1 SIMO HÄYHÄ Biała Śmierć To może wprawiać w zakłopotanie. Twarz, która spogląda z fotografii, wydaje się należeć do kogoś, kto dopiero co przestał być dzieckiem. Gładka, chłopięca buzia, o wyglądzie niemal aniołka, oczy osadzone blisko siebie, pełne usta. Zdjęcie całej sylwetki nie zmienia tego wrażenia młodości i niewinności. Simo Häyhä, mierzący 160 cm wzrostu, a więc niewiele więcej niż jego karabin, wygląda jak chłopiec, któremu kazano wykonywać zajęcie przeznaczone dla mężczyzn. Trudno uwierzyć, że stał się jednym z najgroźniejszych snajperów drugiej wojny światowej, człowiekiem, któremu – spośród uczestników wszystkich ważniejszych wojen – przypisuje się największą liczbę potwierdzonych zabitych. Jego współcześni nadali mu przydomek „Biała Śmierć”. Mimo całej swojej późniejszej sławy Simo Häyhä był prostym człowiekiem. Urodził się jako siódmy z ośmiorga dzieci w 1905 roku blisko miasta Rautjärvi na południu Wielkiego Księstwa Finlandii, wówczas części Imperium Rosyjskiego. Dzieciństwo spędził na rodzinnej farmie hodującej kilka koni i inne zwierzęta, w skromnych warunkach, w otoczeniu pól buraków cukrowych i lasów. W takim środowisku uczył się niezależności i sztuki przetrwania, które później tak skutecznie wykorzystywał. Podobnie jak wielu innych z jego pokolenia, Häyhä upajał się patriotycznym zapałem, towarzyszącym odzyskaniu niepodległości przez Finlandię w wyniku upadku władzy carskiej w 1917 roku. Kilka lat później został powołany do osobistej służby na rzecz nowego państwa – w wieku 17 lat zgłosił się do Gwardii Cywilnej. Cichy, opanowany i nierzucający się w oczy, Häyhä szybko ujawnił zdolności w posługiwaniu się bronią, osiągając kilka znaczących sukcesów i zdobywając tytuł najlepszego strzelca w lokalnych i regionalnych zawodach strzeleckich. W roku 1925 Häyhä został powołany do fińskiej armii, w której służył 15 miesięcy, awansując do stopnia kaprala. W 1927 roku zrezygnował z wojska i wrócił na rodzinną farmę. Nie mógł wówczas podejrzewać, co szykuje mu los. W okresie międzywojennym istnienie Finlandii, podobnie jak innych państw powstałych w wyniku rozpadu Imperium Rosyjskiego, było raczej niepewne. Sowieci postrzegali sąsiednie kraje głównie przez pryzmat ideologii, jako wrogów, których należy nawrócić, i jako terytoria, które należy zająć. Wynikało to z przemieszania dawnego rosyjskiego nacjonalizmu z myśleniem rewolucyjnym. Obszary, które wcześniej stanowiły część Imperium Rosyjskiego, takie jak Finlandia, były zagrożone w pierwszej kolejności próbą zmiany sowieckich granic. Relacje Finlandii ze Związkiem Sowieckim były pozornie poprawne, a nawet niekiedy serdeczne, ale w kraju panowały nastroje antykomunistyczne. Pakt o nieagresji został podpisany między dwoma krajami w 1932 roku i odnowiony dwa lata później, ale do połowy lat 30 Związek Sowiecki nieustannie zaznaczał swoją obecność i prężył muskuły, na przykład ograniczając ruch fińskich statków handlowych na wodach między jeziorem Ładoga i Zatoką Fińską. Do końca dekady strach przed sowiecką ekspansją stał się we wschodnich krajach bałtyckich powszechny. Wpływy Moskwy dawało się odczuć na ogromnych obszarach. Wraz z inwazją niemiecką na Polskę we wrześniu 1939 roku i wybuchem wojny światowej jawna agresja stała się codziennością. Finlandia, tak jak jej bałtyccy sąsiedzi, szybko stanęła do konfrontacji z nową polityczną rzeczywistością. W postanowieniach tajnego protokołu niemiecko-sowieckiego, który ujawniono dopiero w 1945 roku, Finlandia i kraje bałtyckie zostały uznane za „sowiecką strefę wpływów”. W związku z tym pod koniec września 1939 roku ministrowie spraw zagranicznych Łotwy, Litwy i Estonii zostali zaproszeni do Moskwy na „rozmowy”, które zaowocowały w następnym miesiącu podpisaniem układów o „wzajemnej pomocy”, wiążących te kraje ze Związkiem Sowieckim i zapoczątkowujących proces wchłaniania ich przez wielkiego sąsiada. Finlandia była następna w kolejce. Dokładnie tego samego dnia, w którym Hitler odbierał defiladę swoich zwycięskich oddziałów w Warszawie, czyli 5 października 1939 roku, Stalin rozszerzył swoje „zaproszenie do rozmów” w Moskwie o Finlandię. Finowie przyjęli je z rezerwą. Wysłany do Moskwy doświadczony negocjator Juho Paasikivi wysłuchał sowieckich żądań, obejmujących przesunięcie na północ granicy w Przesmyku Karelskim, niedaleko od Leningradu, oraz 30-letnią dzierżawę portu Hanko u wejścia do Zatoki Fińskiej. Sowiecka logika była przejrzysta. Podczas wybuchu drugiej wojny światowej współdziałali z Niemcami nawet w jesiennej inwazji na Polskę. Zamierzali poczekać i popatrzyć, jak siły kapitalistycznego Zachodu wykrwawiają się wzajemnie – jak podczas pierwszej wojny światowej – przyspieszając w ten sposób „nieunikniony” tryumf komunizmu. Do tego czasu Moskwa musiała wzmocnić obronę, rozlokować siły i wprowadzić pewne zmiany w granicach. Finowie nie mieli jednak zamiaru przystać na sowieckie żądania, które uznali za delikatną zapowiedź tego, co nastąpi później; nie przekonywała ich oferowana rekompensata. Do tej pory otrzymali niewielkie wsparcie od swoich sąsiadów ze Skandynawii i od sojuszniczych Niemiec, które zresztą nalegały na podporządkowanie się sowieckim warunkom. Po trzech tygodniach bezowocnych negocjacji delegacja fińska wróciła do kraju w połowie listopada, nie osiągnąwszy porozumienia. Ponieważ próby zastraszenia i „negocjacje” nie powiodły się, Moskwa musiała znaleźć inny sposób, aby zmusić sąsiadów do podporządkowania. Przed końcem miesiąca Związek Sowiecki i Finlandia znalazły się w stanie wojny. Teoretycznie inwazja sowiecka na Finlandię zimą 1939 roku powinna być prostym przedsięwzięciem: 26 dywizji i 1 000 000 żołnierzy przygotowanych przez Armię Czerwoną powinno wystarczyć, aby zmieść zaledwie 10 dywizji i 300 000 żołnierzy armii fińskiej. Jakkolwiek by oceniać, przewaga Sowietów była przytłaczająca – mieli trzykrotnie więcej żołnierzy, trzydziestokrotnie więcej samolotów i sto razy więcej czołgów niż Finowie. Na głównej linii frontu, biegnącej przez Przesmyk Karelski, siły sowieckie liczyły 120 000 ludzi, 1400 czołgów i 900 dział artyleryjskich, podczas gdy fińscy obrońcy mieli do dyspozycji 21 000 ludzi, 71 dział artyleryjskich i 29 dział przeciwpancernych. Poza tym Moskwa była przekonana, że fińska klasa robotnicza wesprze komunistycznych „wyzwolicieli” i posłuży jako piąta kolumna za liniami wroga. Rzeczywistość okazała się inna. Sowiecka przewaga liczebna i sprzętowa niewiele znaczyła w ekstremalnych warunkach fińskiej zimy. Większość terenów, przez które maszerowali żołnierze Armii Czerwonej, była pozbawionym dróg pustkowiem, pokrytym śniegiem i gęstymi lasami, porozcinanym siatką zamarzniętych jezior, rzek i bagien, stanowiących dla zmechanizowanej armii przeszkodę nie do przejścia. Ponadto na południu, po drugiej stronie Przesmyku Karelskiego, na północ od Leningradu – a więc tam, gdzie spodziewano się ataku sowieckiego – fińscy inżynierowie zbudowali rozległą sieć bunkrów, okopów, przeszkód i szańców, nazwaną linią Mannerheima. Warunki terenowe neutralizowały techniczną przewagę sowiecką. Nie można zapominać, że jakość oddziałów obrońców była znacząco różna od spodziewanej przez Moskwę. Finowie nie zamierzali witać Armii Czerwonej. Przeciwnie – byli zdecydowani bronić swojego kraju. Ich morale było wysokie, co ilustruje dowcip, który krążył owej zimy: „Jest ich tak dużo, a nasz kraj taki mały... Gdzie my ich wszystkich pochowamy?”. Finowie mogli także powołać do wojska znaczną liczbę rezerwistów, takich jak Simo Häyhä, aby wzmocnić swoje siły. Choć dla wielu z nich brakowało nowoczesnego sprzętu, a czasem nawet karabinów, byli członkowie Gwardii Narodowej dysponowali cenną znajomością swoich terenów, a także umiejętnościami niezbędnymi do przetrwania. Armia sowiecka była natomiast źle przygotowana. Wciąż podnosiła się po brutalnych czystkach sprzed kilku lat, które doprowadziły do usunięcia z jej szeregów 80 procent starszych oficerów i dowódców. Była poważnie osłabiona o morale nadszarpniętym przez kiepskie wyszkolenie i słabych dowódców. Mimo że w porównaniu z przeciwnikami Sowieci byli dobrze wyposażeni, żołnierzom brakowało zimowych ubrań i ekwipunku maskującego, mających podstawowe znaczenie przy prowadzeniu działań w podbiegunowych warunkach. Większość czołgów i pojazdów, które przekroczyły tej zimy fińską granicę, była pomalowana ochronnym kolorem khaki – takim, jaki miały też mundury żołnierzy. Trudno było ich nie zauważyć na tle oślepiającej bieli fińskiej zimy. Sowieci zawinili także, wykazując się zaskakującym brakiem przebiegłości i inwencji taktycznej. W większości wypadków usiłowali po prostu zmiażdżyć przeciwników zmasowanym atakiem frontalnym. W efekcie działali z nadmierną ostrożnością, tracąc dynamikę, a najmniejszy opór Finów mógł ich powstrzymać na wiele godzin. Taka taktyka bardzo odpowiadała Finom. Biorąc pod uwagę warunki, a więc niewielką liczbę dróg i szlaków umożliwiających przejście przez lasy, szturmy sowieckie szybko zmieniały się w nieprawdopodobne korki, pozwalające fińskim obrońcom na prowadzenie ataków angażujących względnie niewielu ludzi. Ponieważ sowieckie natarcie utknęło, Finowie przystąpili do kontrataku, wykorzystując małe oddziały narciarzy do oskrzydlania najeźdźców i odcinania ich od kolumn z zaopatrzeniem. Długie noce skandynawskiej zimy także pomagały fińskim wojskom, wyspecjalizowanym w nękaniu wrogów i tworzeniu zasadzek. Pozwalały bowiem działać pod osłoną ciemności, często z wykorzystaniem improwizowanych materiałów wybuchowych lub słynnego koktajlu Mołotowa. Finowie nie stronili także od metod niekonwencjonalnych. Ich oddziały często wybierały jako cel kuchnie polowe wroga, co prowadziło do szybszego wyniszczenia atakujących głodem. Z czasem fińskie metody zmieniły się w uznaną taktykę, polegającą na rozcinaniu grup sił sowieckich i okrążaniu ich, a następnie niszczeniu za pomocą ciągłych ataków, wykorzystując surowość zimy, podczas której temperatura spadała do –25°C. Taktykę tę nazwano motti, od fińskiego słowa określającego jednostkę miary pociętego drewna przygotowanego na opał. Sugerowało to dość ponuro, że otoczonym siłom sowieckim pozostaje tylko czekać na spalenie. Działając w ten sposób, Finowie odnieśli kilka istotnych sukcesów: w wigilię Bożego Narodzenia 1940 roku sowieckie dywizje 139. i 75. zostały doszczętnie rozbite. To samo stało się z dywizjami 163. i 44. w początkach stycznia. Ta ostatnia została wysłana z pomocą dla 163., która napotkała silny opór w pobliżu Suomussalmi. Dywizję 44 szybko spotkał taki sam los. Rozciągnięta na długości 30 kilometrów wąskiej drogi otoczonej jeziorami i gęstymi lasami, nie mogła się przebić przez umocnioną blokadę na drodze. Kolumna, nękana przez szybko poruszające się oddziały na nartach, rozpadała się stopniowo na coraz mniejsze części, a zimno i głód dopełniały dzieła zniszczenia otoczonych oddziałów. Kolejne grupy zmiatane były jedna po drugiej. To zwycięstwo istotnie poprawiło wyposażenie Finów, którzy zdobyli 43 czołgi, 50 dział polowych, 270 pojazdów motocyklowych i ponad 6000 karabinów. Uważa się, że poległo około 40 000 żołnierzy sowieckich. Kolejna taktyka będąca fińską specjalnością polegała na wykorzystaniu snajperów. Biorąc pod uwagę w większości statyczny charakter konfliktu po zatrzymaniu ruchu wojsk sowieckich, snajperów wykorzystywano zarówno do zwiększenia efektu działań na linii frontu, jak i do zmniejszania liczby okrążonych motti. Ich użycie przy likwidowaniu motti miało duże znaczenie taktyczne, ale i psychologiczne: snajperzy mogli znacząco zwiększać cierpienia otoczonych oddziałów, biorąc na cel na przykład dowódców lub koncentrując ogień na podchodzących do obozowego ogniska. Jednym ze snajperów był właśnie Simo Häyhä. Po powrocie do armii fińskiej Häyhä został przydzielony do 34. Pułku Piechoty (34. Jäger Regiment), stacjonującego w silnie zalesionym terenie na północny wschód od jeziora Ładoga, około 280 kilometrów na północ od Leningradu. Był to niezwykle ważny obszar, chroniący Przesmyk Karelski przed atakiem wzdłuż północnego brzegu jeziora, który oskrzydliłby fińskich obrońców na linii Mannerheima. Mimo że siły sowieckie były znacznie liczniejsze, Finom udało się ustabilizować linię frontu w kierunku z północy na południe wzdłuż rzeki Kollaa i zatrzymać Sowietów po wschodniej stronie. Choć ten obszar działań miał w porównaniu z Przesmykiem Karelskim znaczenie drugorzędne, stał się symbolem fińskiego oporu. Początkowo Häyhä walczył na froncie Kollaa jako zwykły żołnierz piechoty, ale nie trzeba było wiele czasu, aby jego nadzwyczajne umiejętności strzeleckie zostały zauważone przez przełożonych. Wcześniej doświadczony myśliwy i strzelec, został szybko przeniesiony do bardziej specjalistycznych działań. W jednej z pierwszych swoich akcji otrzymał rozkaz zlikwidowania sowieckiego snajpera, który zdążył już zabić trzech fińskich dowódców plutonów i podoficera. Przyjmując wyzwanie, Häyhä zademonstrował całą swoją cierpliwość i skrupulatne przygotowania, które stały się jego znakiem firmowym. Po wyszukaniu odpowiedniego stanowiska strzeleckiego pozostał niemal bez ruchu, owijając się ciepło w strój maskujący i prowadząc obserwacje przez przyrządy celownicze karabinu. Kilka godzin później, kiedy się nieco ściemniło i dzień dobiegał końca, pojawiła się wyczekiwana możliwość. Odbłysk słońca w lunecie na sekundę zdradził pozycję celu i Häyhä dostrzegł Rosjanina, dość nieostrożnie podnoszącego się z ukrycia, niewątpliwie przekonanego, że zapadający zmrok nie skrywa żadnego niebezpieczeństwa. Jeden strzał w głowę z karabinu snajpera dowiódł, jak bardzo mylne było to przeświadczenie. Z biegiem czasu Häyhä rozwinął swą technikę snajperską. Pod wieloma względami przypominało to sytuację innych strzelców wyborowych, doskonalących swoje umiejętności i zdobywających doświadczenia poprzez życie na wolnym powietrzu, polowanie i traperkę. Istnieje znaczące podobieństwo między historią Häyhy i jego wielkiego sowieckiego rywala, Zajcewa – obaj dorastali na wsi, blisko natury, obaj byli utalentowanymi tropicielami i myśliwymi. Dzięki takiemu przygotowaniu umiejętność obserwacji i ukrywania się stała się drugą naturą Häyhy. Szczególną uwagę zwracał na przykład na znalezienie dobrej pozycji strzeleckiej – miejsca z widokiem na pozycje lub drogi wroga, z którego mógł obserwować, nie będąc zauważonym, i w którym jego sylwetka nie mogła się zarysować na tle otoczenia ani uwidocznić w zmieniającym się świetle. Niewielki wzrost Fina ułatwiał wykorzystywanie naturalnych leśnych kryjówek. Nie można tu pominąć znaczenia kamuflażu. Häyhä nosił biały kombinezon narciarski, a kolbę i lufę karabinu owijał białą gazą. Preferował pozostawianie swoich kryjówek w jak najbardziej naturalnym stanie, wykorzystując do maskowania jedynie otaczający śnieg, który pracowicie ubijał przed kryjówką, aby obłok puchu po wystrzale nie zdradził jego pozycji. Kolejną istotną cechą była cierpliwość. Häyhä często spędzał całe krótkie zimowe dni na pozycji, podchodząc do kryjówki i wychodząc z niej jedynie pod osłoną ciemności. Za pożywienie służyły mu jedynie kostki cukru, unikał niepotrzebnych manewrów, siedząc w bezruchu godzinami. Dokładnie obserwował wrogów, poznawał ich zachowania, zwyczaje i nawyki, czekając na odpowiedni moment, w którym cel znajdzie się w polu widzenia. Do chwili pierwszego strzału wrogowie nigdy nie zdawali sobie sprawy z jego obecności. Obok tych wszystkich typowych umiejętnościach nie brakowało mu dziwactw. Rzadko korzystał z pomocy obserwatora, którym był kapral Malmi – wolał pracować w pojedynkę. Na podstawie niewielu tekstów o życiu Häyhy trudno powiedzieć, dlaczego tak się działo. Prawdopodobnie chodziło o łatwiejsze opanowanie sztuki poruszania się i ukrywania w pojedynkę niż we dwójkę. Zaskakująca jest także broń, której używał Häyhä. Karabin M/28-30 był fińską wersją starego samopowtarzalnego karabinu Mosin-Nagant, skonstruowanego pod koniec XIX wieku. Co ważniejsze, był pozbawiony celownika optycznego. Choć wyposażenie tego rodzaju było już w 1940 roku dobrze rozwinięte, armii fińskiej brakowało wyspecjalizowanego sprzętu. Dlatego Häyhä musiał wyrzec się technologicznych osiągnięć na rzecz celownika mechanicznego umieszczonego na kolbie karabinu. Tę konieczność przekształcił jednak w zaletę, twierdząc, że mechaniczny celownik pozwala mu być celem mniej wyraźnym niż przeciwnik – snajper korzystający z celownika optycznego musiał trzymać głowę wyżej, co było bardziej niebezpieczne. Sowiecki karabin Mosin-Nagant 1891/30 z celownikiem PE – najczęściej używany zestaw karabinu i celownika na froncie wschodnim. Karabin ten był również powszechnie stosowany przez fińskich snajperów. Kompensując sobie technologiczne niedostatki, Häyhä obsesyjnie podchodził do konserwacji swojego karabinu. Kiedy nie przebywał w polu, poświęcał całe godziny na czyszczenie i oliwienie broni, aby utrzymać ją w doskonałym stanie. Skrupulatnie podchodził do zerowania broni dla różnych odległości. To zadanie wykonywał oczywiście w polu; miało ono zasadnicze znaczenie dla precyzji snajpera. Stosując te techniki, Häyhä odniósł szereg sukcesów, często eliminując więcej niż 10 żołnierzy wroga jednego dnia. Czasem, kiedy nadarzyła się okazja i szczęście mu sprzyjało, liczby były znacznie wyższe. W ciągu trzech dni w grudniu 1939 roku zabił 51 żołnierzy sowieckich, a później w tym samym miesiącu osiągnął swój najwyższy wynik: 25 potwierdzonych zabitych jednego dnia. Wykorzystywał także swoje umiejętności myśliwego i człowieka natury. Na przykład któregoś dnia na początku lutego 1940 roku zauważył nową sieć bunkrów mieszkalnych blisko linii frontu, ale niezbyt daleko od jego posterunków obserwacyjnych. Posuwając się ostrożnie przez zarośla wraz ze swoim obserwatorem, utworzył punkt ogniowy około 150 metrów od bunkrów. Później wspominał: „Spędziliśmy cały dzień na pozycji i udało mi się zabić 19 Rosjan. Nigdy się nie dowiedzieli, gdzie byliśmy”. W pewnych sytuacjach jednak Sowieci świetnie się orientowali w położeniu Häyhy i robili, co mogli, żeby go zabić. Ze względu na swoje osiągnięcia Häyhä szybko stał się znany; później podejrzewał, że wyznaczono cenę za jego głowę. W konsekwencji w czasie pobytu na froncie brał udział w wielu pojedynkach snajperskich. Nierzadko zdarzało się, że Sowieci reagowali na jego działania atakami artyleryjskimi lub moździerzowymi, mając nadzieję, że uda się go wyeliminować. W jednym przypadku Häyhä znalazł się pod ciężkim ogniem artyleryjskim, próbując zniszczyć sowiecki posterunek obserwacyjny wyposażony w peryskop. Mimo że zasypały go odłamki, ziemia i gruz, ocalał i wycofał się bez uszczerbku. Jeszcze tego samego dnia wrócił w to miejsce, ale podchodząc z innego kierunku, i znalazł sobie nową pozycję. Tym razem się udało – peryskop został zniszczony. Z czasem Häyhä zyskiwał coraz lepszą reputację i wśród swoich. Zdobywał uznanie i otrzymywał prezenty. Wiele z tych darów zostało ufundowanych przez zwykłych fińskich cywili, którzy usłyszeli o jego wyczynach. Otrzymywał także oficjalne i nieoficjalne nagrody, w tym obie klasy Medalu Wolności oraz dwie klasy Orderu Wolności. Być może najsławniejszą jego nagrodą był ufundowany przez szwedzkiego ofiarodawcę honorowy karabin M/28, który Häyhä otrzymał w połowie lutego 1940 roku od fińskiego producenta, firmy Sako. Mimo to Häyhä nadal używał swojego zaufanego M/28-30, za którego pomocą wysłał na tamten świat 542 żołnierzy sowieckich. Podejście Häyhy do jego zabójczego rzemiosła było zdumiewająco beznamiętne. Nie czuł osobistej nienawiści do najeźdźców i nie poświęcał uwagi swojemu rosnącemu rejestrowi zabitych, a w późniejszych latach odmawiał rozmów na ten temat. Traktował swoje działania jak zadanie, które wykonywał najlepiej, jak umiał. Zdecydowanie nie przejmował się śmiercionośną rolą, jaką odegrał w zimowej wojnie, a w każdym razie nie spędzała mu ona snu z powiek ani w czasie konfliktu, ani później. Pomimo wysiłków Häyhy wojna powoli przybierała niekorzystny obrót dla niego i jego towarzyszy broni, gdyż wciąż rosnące posiłki sowieckie zagrażały przełomem. Na froncie Kollaa, jak wszędzie, liczba Sowietów znacząco przewyższała liczbę żołnierzy fińskich. Na zaledwie cztery bataliony Finów przypadały dwie pełne dywizje sowieckie, wyposażone w pojazdy pancerne i artylerię. Ta nierówność sił pogłębiła się w styczniu 1940 roku, gdy dzięki dwóm dodatkowym bateriom artyleria sowiecka w tym sektorze osiągnęła liczbę 200 sztuk, 10-krotnie więcej niż po stronie fińskiej. Mimo jednak przewagi Sowietów w ludziach i sprzęcie ich taktyka pozostała uparcie banalna. Sprowadzała się do frontalnych ataków na ufortyfikowane fińskie pozycje. Być może najbardziej znanym przykładem takiego podejścia była bitwa na tzw. Morderczym Wzgórzu, w czasie której jeden fiński pluton, liczący zaledwie 30 ludzi, powstrzymał sowiecki pułk 4000 żołnierzy. Mimo jednak całej swej determinacji i pomysłowości Finowie nie byli w stanie długo się przeciwstawiać tak przeważającym siłom. Pod koniec lutego, kiedy liczebność wojsk fińskich niebezpiecznie spadła, a początkowo nieprzebyte lasy zmieniły się w księżycowy krajobraz kraterów i powyrywanych, połamanych drzew, przewaga liczebna Sowietów zaczęła mieć znaczenie. W takich warunkach wojna pozycyjna, w której wyspecjalizowali się Finowie, stawała się coraz bardziej się dynamiczna. Pomimo utrzymania linii obronnych na rzece Kollaa i na froncie karelskim izolowane stanowiska je tworzące były coraz częściej forsowane, co zwiastowało ostateczne załamanie. Simo Häyhä, co jest wymowne, zakończył swoją karierę jako zwykły żołnierz piechoty, nie snajper. Dowodząc oddziałem w początkach marca 1940 roku otrzymał rozkaz powstrzymania natarcia 128 Dywizji sowieckiej w lasach Ulismainen na froncie Kollaa. Dość typowo obrona fińska przerodziła się w kontratak. Häyhä wspominał: Zajęliśmy stanowiska o świcie, jakoś o piątej czy szóstej rano. Były tam bagna na 300 metrów szerokie, które udało nam się przejść bez problemu, pod osłoną naszych własnych karabinów maszynowych. Zaraz po przejściu bagien zaatakowaliśmy wroga, który był naprawdę blisko. Mój karabin spisywał się znakomicie, odległość od wrogów chwilami wynosiła około 2 metrów. Przeciwnicy musieli się wycofać, ale niektórzy ich żołnierze, odważniejsi, zostali z tyłu, żeby dezorganizować nasze siły. Nagle z odległości może 50–100 metrów padł strzał i poczułem, że dostałem. Poczułem po prostu stłumiony trzask w ustach i straciłem przytomność. Häyhä został postrzelony w usta eksplodującą kulą, która weszła nad jego górną wargą i wyszła przez lewy policzek. Uderzenie oderwało mu lewą szczękę i strzaskało żuchwę po lewej stronie. Kiedy na krótko odzyskał przytomność, jak wspominał później, miał usta pełne odłamków kości, połamanych zębów i krwi; pamiętał swojego człowieka, szaleńczo wzywającego pomocy sanitariusza, który ułożył go na zaimprowizowanych saniach i przetransportował na tyły. W chwilę później Häyhä stracił przytomność ponownie. Pozostawał w śpiączce przez tydzień, obudził się dopiero 13 marca, w dniu podpisania rozejmu między Związkiem Sowieckim i Finlandią. Powrót Häyhy do zdrowia był niezwykle trudny. W którymś nawet momencie w szpitalu polowym, krótko po jego ewakuacji z frontu, pozostawiono go na stercie ciał, ponieważ sanitariusz błędnie uznał jego rany za śmiertelne. Kiedy stan zdrowia nie zagrażał już życiu, Häyhę przeniesiono do szpitala wojskowego w środkowej Finlandii, gdzie mogło się zacząć poważne leczenie. Odtworzenie twarzy wymagało 26 operacji. Należało zrekonstruować szczękę i podniebienie – dokonano tego za pomocą kości pobranych z biodra. Przez wiele miesięcy Häyhä nie mówił i przyjmował wyłącznie płynne pokarmy. Rany były tak poważne, że mimo wysiłków chirurgów zniekształcenie twarzy pozostało mu do końca życia. Został wypisany ze szpitala w maju 1941 roku, 14 miesięcy po odniesieniu rany. Wrócił na wieś i zamieszkał na farmie w wiosce Ruokolahti w południowej Karelii, gdzie zajął się hodowlą psów i polowaniem. Simo Häyhä w okresie walk na froncie, a następnie z widocznymi skutkami ciężkiej rany. Problemy Finlandii jednak się nie skończyły. Pokój moskiewski zawarty w marcu 1940 roku zmuszał kraj do oddania Związkowi Sowieckiemu 11 procent terytorium i 30 procent zasobów ekonomicznych. Co więcej, tylko nieliczni Finowie wierzyli, że żądania sowieckie zostały zaspokojone, wielu opowiadało się za wznowieniem działań wojennych i odzyskaniem utraconych ziem. Kiedy 22 czerwca 1941 roku nazistowskie Niemcy zaatakowały Związek Sowiecki, Finowie poszli w ich ślady, zajmując tereny do linii granicznej z 1939 roku, co określono jako wojnę kontynuacyjną. Häyhä zgłosił się do służby jako ochotnik, ale ze względu na ciężki charakter obrażeń nie został do niej przyjęty. W następnych latach Häyhä prowadził zwyczajne życie. Rodzinną farmę stracił po 1944 roku, kiedy cały region został oddany Związkowi Sowieckiemu, ale Häyhä pracował dalej na 50 hektarach własnego gospodarstwa w Utuli, 50 kilometrów od granicy sowieckiej, na północ od Leningradu. Zawsze był aktywny, polował, jeździł na nartach i łowił ryby. W gospodarstwie ukrytym w lasach nieustannie miał coś do roboty. Nie chciał zainteresowania, trzymał się na uboczu. Na jego wrodzoną powściągliwość, skromność i nieśmiałość nałożyły się trudności w mówieniu wynikające z odniesionych obrażeń. Nigdy się nie ożenił, wolał towarzystwo psów i lasu, który zawsze był mu szczególnie bliski. Mimo to został uhonorowany przez fińską armię i przez Fińskie Stowarzyszenie Snajperów, które w 1978 roku zorganizowały na jego cześć zawody snajperskie. Zawody te odbywają się corocznie i gromadzą zarówno wojskowych, jak i cywilnych uczestników. W późniejszych latach Häyhę odwiedzali entuzjaści snajperstwa ze Stanów Zjednoczonych Ameryki i innych krajów, szukający informacji o jego technikach i doświadczeniach. Współpracował także z oficerem armii fińskiej, Tapio Saarelainenem, opowiadając mu historię swojego życia. Simo Häyhä zmarł w kwietniu 2002 roku w wieku 96 lat. Zapewne można by pomyśleć, szczególnie biorąc pod uwagę skromność Häyhy, że jego osiągnięcia w wojnie zimowej nie były niczym niezwykłym. Ktoś mógłby dojść do wniosku, że Häyhä był skutecznym orędownikiem sztuki snajperskiej i nikim więcej. Jednak nie miałby racji. Wiele czynników – oprócz zadziwiającej liczby zabitych w jego rejestrze – przemawia za tym, że historia Häyhy jest rzeczywiście wyjątkowa. Po pierwsze, inaczej niż wielu jego rywali-snajperów z drugiej wojny światowej, zabił 500 ludzi za pomocą karabinu wyposażonego jedynie w tradycyjne mechaniczne przyrządy celownicze. Po drugie, działał w najtrudniejszym otoczeniu, jakie można sobie wyobrazić, w czasie ciężkiej skandynawskiej zimy, w warunkach, które są ostatecznym sprawdzianem dla ludzi i sprzętu. Nie można też zapominać, że wojna zimowa trwała niecałe cztery miesiące, od końca listopada 1939 roku do połowy marca 1940 roku, a Häyhä został zwolniony ze służby, spędziwszy mniej niż 100 dni na froncie. Daje to średnio pięciu zabitych każdego dnia walki. Przy całej swej skromności ten drobny mężczyzna o chłopięcej twarzy w pełni zasłużył na tytuł najskuteczniejszego snajpera drugiej wojny światowej.\nRozdział 2 LUDMIŁA PAWLICZENKO Najgroźniejsza kobieta świata\nRozdział 3 BERT KEMP Żołnierz z przymusu i jego śmiercionośny talent\nRozdział 4 OPERACJA FOXLEY Brytyjscy snajperzy i polowanie na Hitlera\nRozdział 5 JAPOŃSKI SNAJPER Długa droga do krótkiego życia\nRozdział 6 WASILIJ ZAJCEW Marynarz Stalingradu\nRozdział 7 CLIFFORD SHORE Brytyjski snajper, szkoleniowiec, teoretyk i historyk\nRozdział 8 SEPP ALLERBERGER Snajper Wehrmachtu\nRozdział 9 PATRICK DEVLIN Waleczny Irlandczyk\nRozdział 10 HARRY M. FURNESS Mistrz kamuflażu\nPrzypisy  Phi]lip Jowett i Brent Snodgrass, Finland at War 1939–1945 (Oxford, 2006), s. 6.  William R. Trotter, A Frozen Hell (Chapel Hill, 1991), s. 40.  Zob. np. Robert Edwards, White Death (London, 2006), s. 162–167, oraz I. C. B. Dear (red.), The Oxford Companion to the Second World War (Oxford, 1995), s. 374.  Zob. Trotter, s. 162–163.  Jowett i Snodgrass, s. 8.  Tapio Saarelainen, Simo Häyhä – The Sniper (Tampere, 2008), s. 29.  Ibid., s. 32.  Ibid., s. 30.  Ibid., s. 32 i 64.  Edwards, s. 205–206.  Trotter, s. 130.  Cyt. w: Saarelainen, s. 42.\nAutor: Adrian Gilbert, Tom C. McKenney, Dan Mills, Roger Moorhouse, Tim Newark, Martin Pegler, Charles W. Sasser, Mark Spicer, Leroy Thompson, John B. Tonkin, John L. Plaster\n<a href="https://cyfroteka.pl/ebooki/Snajperzy_drugiej_wojny_swiatowej__Pelne_dramatyzmu_relacje_z_pierwszej_reki_o_najzuchwalszych_akcjach_wojennych-ebookRO/p89400i124901" target="_blank" title="Snajperzy drugiej wojny światowej. Pełne dramatyzmu relacje z pierwszej ręki o najzuchwalszych akcjach wojennych [Adrian Gilbert, Tom C. McKenney, Dan Mills, Roger Moorhouse, Tim Newark, Martin Pegler, Charles W. Sasser, Mark Spicer, Leroy Thompson, John B. Tonkin, John L. Plaster] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE" > <img src="https://cyfroteka.pl/images/BRD.png" style="border:none;background:none transparent;box-shadow:none;-webkit-box-shadow:none;-webkit-border-radius:0;border-radius:0;" alt="Snajperzy drugiej wojny światowej. Pełne dramatyzmu relacje z pierwszej ręki o najzuchwalszych akcjach wojennych [Adrian Gilbert, Tom C. McKenney, Dan Mills, Roger Moorhouse, Tim Newark, Martin Pegler, Charles W. Sasser, Mark Spicer, Leroy Thompson, John B. Tonkin, John L. Plaster] - KLIKAJ I CZYTAJ ONLINE"/></a>


Medycyna fizykalna wraz z postępem cywilizacji, zaskakuje nas różnymi nowościami. Interesujemy się tym, ponieważ dotyczy to ściśle naszego życia. Nie da się ukryć, że stan zdrowia wpływa nie tylko na stan emocjonalny, ale także potrafi wycofać z życia społecznego. Fizjoterapia często pod nazwą rehabilitacja <...\nPrzeprowadziliśmy retrospektywne badanie kohorty żywych dawców nerek obejmujące 85 kobiet (131 ciąż po włączeniu kohorty), którym odpowiadano w stosunku 1: 6 z 510 zdrowych nondorów z populacji ogólnej (788 ciąż po włączeniu kohorty). Donacja na nerki miała miejsce między 1992 a 2009 rokiem w Ontario w Kanadzie, a do marca 2013 r. Prowadzono działania uzupełniające ...\nUzyskujemy przez to nie tylko powierzchowne znieczulenie błony śluzowej i jej anemizację, ale również obkurczenie się małżowin, co w dużym stopniu ułatwia operującemu wejrzenie w głąb. Następnie nastrzykujemy błonę śluzową 0,5-10f0 nowokainą z dodatkiem adrenaliny pokrywającą tę część przegrody nosa, którą zamierzamy wyciąć. Igłę wkłuwamy w trzech zasadniczych miejscach, a mianowicie tuż za progiem nosa, w środkowej dolnej części przegrody i w części górnej środkowej. Znieczulamy w ten...\nZależność od krwioplucie została zdefiniowana jako dwie lub więcej flebotomii w ciągu 24 tygodni przed badaniem przesiewowym i co najmniej jedna flebotomia w ciągu 16 tygodni przed badaniem przesiewowym (patrz Dodatek dodatkowy, dostępny wraz z pełnym tekstem tego artykułu). Kwalifikujący się pacjenci wykazywali oporność lub nietolerancję na hydroksymocznik zgodnie ze zmodyfikowanymi kryteriami ELN12 (patrz dodatek dodatkowy) - to znaczy, że wykazywali niewystarczającą odpowiedź na lub mieli niedopuszczaln...\nNajnowsze zdjęcia w galerii wyniki badań eo :\nhttp://www.cyklinowaniewarszawa.net.pl 751#łzawienie i pieczenie oczu , #chirurgia braniewo , #laboratorium bema elbląg , #prawidłowe ciśnienie u mężczyzn , #zakrzepica w oku , #wiki bcaa , #bieganie 5 km , #przewlekła zaporowa choroba płuc , #tołpa kosmetyki opinie , #hypoalergiczny tusz do rzęs rossmann ,\nCopyright © 2012 - All Rights Reserved - wyniki badań eo