DIY: Boże Narodzenie - Piernikowa szklarnia - Nati Think Pink\nDIY: Boże Narodzenie – Piernikowa szklarnia – Nati Think Pink\nNext: DIY: Boże Narodzenie – proste dekoracje w mieszkaniu\nPrevious: DIY – Pakowanie niestandardowych wymiarowo prezentów na Boże Narodzenie\nSzklarnia przetrwała w całości aż do lipca, kiedy to lukier puścił i wydarzyła się mini katastrofa budowlana. Ale jeśli nie planujecie jej tak długo trzymać, z pewnością można ją zjeść zaraz po świętach ;)\nżelatynę w listkach\nchoineczki, jelonki, świąteczne figurki, sztuczny śnieg\nZaczynamy od przygotowania ciasta na piernik. Poniżej znajdziecie składniki i instrukcję zarówno na piernik, jak i lukier królewski:\nPrzyprawa do piernika (ok. 20g)\n4-6 kropli soku z cytryny\nMąkę przesiewamy z przyprawami, sodą i tworzymy kopiec. Na środek w krater wbijamy jajko.\nMiód podgrzewamy, aż stanie się płynny.\nMieszamy delikatnie jajko z mąką, a następnie, ciągle mieszając, najlepiej widelcem, dolewamy płynny miód. Dodajemy masło, siekamy całość, a następnie zagniatamy na gładkie ciasto. Należy je wyrabiać ok 10 minut.\nDo miski wbijamy białko i zaczynamy ubijać na najwyższych obrotach, kiedy zacznie się pienić dodajemy sok z cytryny i cukier puder i ubijamy, aż lukier będzie puszysty i gęsty.\nAby przygotować naszą szklarnię zaczynamy od wycięcia szablonu z piernika. Ciasto wałkujemy na grubość ok 0,5 cm. Warto wcześniej przygotować sobie szablon z papieru. Potrzebujemy następujących elementów:\nTylna ściana z otworami na okna x1\nPrzednia ściana z otworami na okna i dziurą na drzwi x1\ndrzwi z okienkiem 9najlepiej po porostu zostawić ten kawałek wycięty z przedniej ściany)\nŚciany boczne z otworami na okna x2\nPanele dachu z otworami na okna x2\nWskazówka – ja wycięłam osobno trójkątne panele, które stały na bocznych ścianach – dużo łatwiej i mniej klejenia będziecie mieć, wycinając ściany boczne od razu z tymi trójkątnymi elementami, jaki jeden panel ;)\nPoniżej macie gotowy szablon do wykorzystania – ten jest o ok połowę mniejszy niż moja szklarnia, ale stworzyłam Wam poglądowo, jak powinno to wyglądać.\nWycięte panele piernika pieczemy ok 15 minut w 180 stopniach z termoobiegiem – następnie należy je zostawić do pełnego wystudzenia.\nZa pomocą lukru królewskiego najpierw od wewnątrz przyklejamy do okien przycięte listki żelatyny – ma przepiękny wzór w romby i idealnie nadaje się, jako nasze szklane szyby w szklarni.\nKiedy lukier wyschnie sklejamy ze sobą ściany – polecam zabezpieczyć je zarówno od środka, jak i na zewnątrz ciężkimi rzeczami, które zapobiegną przewracaniu się i rozjeżdżaniu – puszki kawy, słoiki, kartonowe pudełka – cokolwiek co je przytrzyma – i tu zaczyna się trudniejsza część – czekanie ;) Ściany należy pozostawić na 24h do wyschnięcia lukru, zanim przykleicie dach – inaczej wszystko się rozjedzie – wierzcie mi, miałam mały wypadek na budowie. Lukier polecam zapakować do rękawa cukierniczego i zabezpieczać końcówkę np. taśmą, żeby nie wyschło przez noc.\nKolejnego dnia, kiedy dach trochę przyschnie można zacząć dekorować domek – tym samym lukrem za pomocą rękawa cukierniczego – wzorek zależy od Was. Polecam zrobić czapy śniegu na dachu i sopelki zwisające na ściany.\nKiedy wszystko wyschnie do środka można włożyć sztuczne choineczki, światełka, może jakieś figurki i dodać trochę sztucznego śniegu dookoła.\n11 grudnia 2021 Nati bożonarodzeniowe dekoracje dekoracje na boże narodzenie dekoracje świąteczne domek z piernika natithinkpink piernikowa szklarnia szklarnia z piernika szklarnia z szybami\n0 comments on “DIY: Boże Narodzenie – Piernikowa szklarnia”Add yours →


IVR API - ProfiTEL\nProfiTEL ›› Internetowy PBX ›› IVR API\nIVR - API\nIVR API pozwala na sterowanie obsługa połączenia telefonicznego przez zewnetrzną aplikację. Aplikacja klienta decyduje o odebraniu połączenia, a następnie może kierować do naszej platformy żądanie wykonania odpowiednich czynności i na podstawie zwracanych statusów wykonywać dalsze czynności. Usługa IVR API ma bardzo wiele zastosowań, a jej największą zaletą jest elastyczność i nieogranicznone możliwości.\nMożliwości wykorzystania IVR API:\nSystem obsługi konkursów, w którym producent zamieszcza kod wewnątrz opakowania swojego produktu, a klient dzwoniąc pod podany numer podaje ten kod, w celu uzyskania informacji o wygranej\nInformacja o statusie zamówienia, w przypadku gdy klient podaje przez telefon (DTMF) numer zamówienia, a aplikacja zwraca jego status i odgrywa określoną zapowiedź. Przykładowo: „Zamówienie zostało wysłane, a numer listu przewozowego to 54321"\nWeryfikacja ID i PIN osoby dzwoniącej\nWeryfikacja numeru osoby dzwoniącej i kierowanie połączenia do odpowiedniej osoby\nIndywidualne powitania uzależnione od numeru osoby dzwoniącej\nPotwierdzenie zamówień, wówczas klient musi zadzwonić na podany numer, a tam zostanie poproszony o wpisanie kody z wcześniej wysłanego emaila, a system go zweryfikuje (odpowiednik systemu Captcha)\nAktywacja usługi IVR API w sieci ProfiTEL jest bezpłatna, a abonament miesięczny kosztuje już od 80,00zł netto miesięcznie (98,40 zł z VAT). Zachęcamy do skorzystania również z innych elementów usługi IVR, cena przy zakupie pakietu IVR jest znacznie korzystniejsza.\nKonfiguracja IVR API znajduje się w panelu ProfiTEL w zakładce Usługi » IVR » API.\nDziałanie IVR API krok po kroku:\nPołączenie trafia na bezpośredni numer przypięty do IVR API lub przez inną usługę IVR (np. IVR Player, IVR Menu, IVR Switch)\nPołączenie jest odbierane po odczekaniu ustalonej ilości sekund, ustawionej w panelu ProfiTEL. Jeżeli ilość sekund równa jest zero to krok ten jest pomijany\nZe wskazanego adresu URL wywoływana jest aplikacja klienta, która będzie sterowała połączeniem oraz zostaną do niej przekazane informacje na temat danego połączenia (np. numer telefonu dzwoniącego)\nW przypadku jeśli aplikacja klienta chce się rozłączcyć to przejdź do punktu 7\nWykonywana jest akcja, której żąda aplikacja klienta. Przykładowo pobranie DTMF, odegranie komunikatu, połączenie z numerem lub obiektem\nPrzejdź do punktu 3\nZapoznaj się ze szczegółowym opisem usługi IVR API


Drożdżowe ślimaczki z czekoladą - pokocha je cała rodzina!\nBy Marta Duszyńska 10 stycznia 2021\nW miniony weekend pokazałam na swoim Instagramie, jak przygotowuję drożdżowe ślimaczki z czekoladą, by trochę umilić nam te szare dni i moje kanały zaczęły szaleć. W skrzynce miałam mnóstwo wiadomości z prośbą o udostępnienie przepisu na to cudo. Zakasałam rękawy i wzięłam się ponownie do pracy.\nJak zaznaczałam wielokrotnie, od ponad pół roku jestem posiadaczką Thermomixa, a co za tym idzie mam niesamowite możliwości serwowania co rusz to nowych potraw w naszym domu. I niewiele się przy tym napracuję. Cała praca ogranicza się do wsypywania odpowiedniej ilości składników do miski, a robot robi całą brudną pracę za mnie. Ale żebyście i Wy mogły skorzystać z przepisu na drożdżowe ślimaczki z czekoladą, nie mając Thermomixa (szybko zamawiajcie), to stwierdziłam, że postaram się wszystko zrobić manualnie.\nPost udostępniony przez MARTA DUSZYŃSKA (@mduszynska_)\nPodrzewamy przez 5 min, mieszając, aż rozpuszczą nam się drożdże i margaryna.\nCiasto drożdżowe na ślimaczki:\nMąkę wsypujemy do miski. Następnie dodajemy cukier, sól i zrobiony zaczyn drożdżowy i wyrabiamy ciasto na gładką masę. Na koniec przekładamy ciasto do natłuszczonej olejem miski, przykrywamy ściereczką i odstawiamy na ok. 1 godzinę w ciepłe miejsce.\n1 tabliczka czekolady mlecznej (lub gorzkiej, jak wolicie)\n3-4 łyżek cukru (w przepisie oryginalnym jest użyty cukier trzcinowy, ja, jak nie mam, używam białego)\n1/2 łyżeczki cynamonu (ja nie lubię, więc nie dodaję)\nCzekoladę pokroić na malutkie kawałki i wymieszać z cukrem i kakao.\nW malutkim garnuszku rozpuść 40g masła/margaryny i odstaw do częściowego ostygnięcia – przyda się ono do posmarowania ciasta. Po upływie godziny, wykładamy ciasto na lekko oprószony mąką blat i wyrabiamy, aż nadamy kształt prostokąta. Rozwałkuj ciasto tak, by miało ok. 5 mm grubości. Posmaruj je roztopionym masłem. Następnie na całej powierzchni rozsyp równomiernie pokruszoną wcześniej czekoladę z cukrem i kakao.\nZwiń ciasno, jak roladę.\nWyłóż dno blachy do pieczenia papierem, posmaruj brzegi blaszki masłem.\nRoladę pokrój na kawałki o grubości ok. 3-4 cm i układaj w blaszce rozcięciem do góry. Drożdżowe ślimaczki przykryj ściereczką i odstaw w ciepłe miejsce jeszcze na 20 min. Po upływie czasu, wstaw blaszkę z ciastem do nagrzanego do 180º C piekarnika, na ok 22-25 min. Ja zawsze nastawiam na 23 minuty i wychodzą idealne.\nOdstaw drożdżowe ślimaczki na ok. 30 minut do ostygnięcia. W międzyczasie możesz zrobić polewę. W oryginalnym przepisie użyto polewy z białej czekolady i śmietanki, ale przecież nie musimy się go trzymać idealnie, więc nawet zwykła polewa z lukru będzie się tu nadawała. Nie wiem nawet, czy nie będzie lepsza. Z racji jednak, że mam dużo czekolad, które zostały mi od świąt, i tym razem użyję białej czekolady.\n1 tabliczka białej czekolady (ja teraz użyłam czekolady mieszanej)\n30 g śmietany min 30% (to ok. 3 łyżek)\nPAMIĘTAJ BY MISKA, W KTÓREJ BĘDZIESZ ROZTAPIAŁA CZEKOLADĘ NIE DOTYKAŁA WRZĄTKU!\nDo rozpuszczonej czekolady dodaj śmietanę. Wymieszaj na gładką masę. Teraz możesz delikatnie polać polewą ślimaczki.\nAby bardziej urozmaicić ślimaczki, możesz posypać je dodatkowo pokrojonymi drobno orzeszkami.


Gry bitewne – Pola Chwały – Oficjalna strona Otwartych Spotkań Wargamingowych Pola Chwały\nGry bitewne osadzone w realiach historycznych to gry rozgrywane na makietach odwzorowujących teren starcia i wykorzystujące figurki mające reprezentować walczące armie. Ta forma gier wojennych łączy w sobie pasję modelarską i naukę historii. Gracze mają możliwość odtwarzania zarówno starć czy kampanii historycznych, jak również rozgrywania hipotetycznych bitew utrzymanych w realiach danej epoki, w zależności od tego jak zostały przygotowane scenariusze wprowadzające. Wszystko to odbywa się na dioramach odwzorowujących teren, z wykorzystaniem elementów nastawnych (przedstawiających różne elementy rzeźby terenu itp.). W odróżnieniu od modelarstwa redukcyjnego, nastawionego na maksymalny realizm odtwarzanego pojazdu, figury czy scen odtwarzanych na dioramie, w grach bitewnych większy nacisk położony jest na aspekt praktyczny. Niezależnie od tego modelarstwo jest nieodłącznym elementem hobby. Malowanie figurek czy tworzenie elementów makiet stanowi jego integralną część, a poziom ich wykonania technicznego oraz zgodność z realiami historycznymi są bardzo duże. Obcowanie z historią odbywa się na dwóch płaszczyznach: zarówno podczas malowania figurek i przygotowywania innych akcesoriów od strony modelarskiej, jak i podczas samej rozgrywki. Gry bitewne pozwalają graczowi sprawdzić się jako dowódcy i przenieść się w realia historyczne odległych epok, łącząc ze sobą dobrą zabawę i możliwość poznawania historii. Różnorodna jest również tematyka gier – obecnie istnieje wiele systemów przepisów nie tylko do odtwarzania bitew lądowych, ale również morskich i powietrznych. Więcej informacji na temat gier bitewnych znajdziecie na: wargaming.pl oraz strategie.net.pl i portal.strategie.net.pl.\nGry bitewne na tegorocznych Polach Chwały:\nTurniej DBA (prosty system bitewny osadzony w realiach starożytności i średniowiecza) i podsumowanie tegorocznego sezonu Ogólnopolskiej Ligi DBA.\nTurniej i pokazy systemu „Ogniem i Mieczem” (system bitewny osadzony w realiach XVII wieku).\nPokaz systemu bitewnego „Bogowie Wojny – Napoleon„.\nPonadto szereg otwartych pokazów i rozgrywek w różne systemy bitewne odwzorowujące poszczególne okresy historyczne, od starożytności po konflikty współczesne, w których uczestniczyć może każdy chętny, niezależnie od znajomości przepisów.\nStoiska firm produkujących figurki i akcesoria do gier bitewnych oraz wydających przepisy do gier.\nPrezentacje i nauka malowania figurek.


Kizo "Jeszcze 5 Minut Tour" | Warszawa, Bilety na Wydarzenie, Warszawa | goingapp.pl\nKizo "Jeszcze 5 Minut Tour" | Warszawa\nKról balu powraca! KIZO wyrusza w premierową trasę klubową z nowym albumem “Jeszcze 5 minut”.\nArtysta zjedzie całą Polskę, prezentując takie hity jak “Disney”, “Król Balu”, “Pogo” czy “OXA”. Na koncertach bez wątpienia nie zabraknie też trochę starszych utworów jako przerywniki w podróży po nowej twórczości założyciela marki MyToSukces. Premierowy koncert w Warszawie odbędzie się 6-ego listopada w klubie Progresja.\nKIZO “Jeszcze 5 minut Tour” 06.11.2022 drzwi g.18:30 / start 20:30 Warszawa / Progresja\nSzanowni Państwo. Prosimy o kupowanie biletów wyłącznie w autoryzowanych punktach sprzedaży. Poprzez kupno wejściówek od osób trzecich możecie zostać Państwo oszukani.\nstęp na koncert 13+ za pisemną zgodą rodzica. Poniżej 13 lat, wymagana obecność pełnoprawnego opiekuna. Wzór zgody: http://bit.ly/ZGODA_WB\nTom Rosenthal [ZMIANA DATY]\nTom Rosenthal to brytyjski piosenkarz i kompozytor muzyki, grający na fortepianie i ukulele. Muzyka, jaką wykonuje to połączenie indie folku oraz indie pop'u.Artysta na swoim koncie ma 5 studyjnych albumów, 4 mini-albumy, 2 składanki oraz single, które osiągnęły liczne sukcesy. Tom jest autorem licznych podkładów muzycznych do filmów krótkometrażowych oraz reklam. Jego utwory "Forgets Slowly", "Lights on But Nobody's Home" i "Take Care" pojawiły się chociażby w popularnym serialu Skins.Data: 12.11.2021Miejsce: ProgresjaDoor: 19:00Start 20:00Organizator: Follow The StepRegulamin: www.followthestep.com/regulaminUWAGA! Informujemy, że na tym wydarzeniu nie ma możliwości przekazywania biletów przez aplikację Going., ani zmiany właściciela biletu poprzez kontakt mailowy zgodnie z decyzją organizatora.\nOtava Yo [ZMIANA DATY]\nOtava Yo to bezsprzecznie zespół jedyny w swoim rodzaju i niepowtarzalny. Doświadczeni muzycy folkowi postanowili stworzyć nieco mniej poważny niż zwykle projekt muzyczny, nie rezygnując przy tym z tradycyjnych, rosyjskich dźwięków. W efekcie powstała formacja balansująca na granicy rozrywki i odniesień historycznych!Wielomilionowe odsłony klipów i kilka bardzo dobrze przyjętych płyt są dowodem na to, że folk nie umarł a wręcz ma się bardzo dobrze! Muzycy grają na tradycyjnych instrumentach, dzięki czemu słuchacz może zanurzyć się w unikalnych, niesłyszanych często dźwiękach i chłonąć je bez ograniczeń. Przy czym wszystko to okraszone jest wspaniałym poczuciem humoru!Już oglądanie teledysków Otava Yo jest świetną zabawą, ale dopiero na żywo w pełni można doświadczyć niesamowitej atmosfery, która bije od zespołu na każdym kroku. Serdecznie zapraszamy do zrobienia sobie tej przyjemności i odwiedzenia koncertów w Warszawie lub Krakowie!\nbryska & LUNA • 18.11.2021 • Warszawa, Progresja\nbryska & LUNA zapraszają na koncert w Warszawie!20-letnia bryska ma za sobą bardzo pracowity okres, w ciągu 4 miesięcy zdążyła zaprezentować słuchaczom 10 utworów, z których każdy zaskakuje, intryguje i pozostaje w głowie. Poza przebojowością, jej twórczość można określić też jako ‘ważną’ - chwytliwe melodie często dotykają problemów młodych ludzi, które muzyka pop zdaje się zwykle omijać. Podczas gdy piosenki panika, drama czy naiwna zyskują coraz większe grono fanów, to aktualnie na antenach największych polskich rozgłośni radiowych można usłyszeć najnowszy singiel bryski lato (pocałuj mnie). 12 listopada ukaże się debiutancki mini-LP jestem bryska, który od razu po premierze trafił na szczyt listy TOP100 najlepiej sprzedających się winyli w Empik.com. LUNA to artystka sceny alternatywnej. Jako pierwsza Polka i jedna z 35 młodych, obiecujących wokalistek na świecie, została zaproszona do akcji na rzecz kobiet Spotify Equal, a jej wizerunek prezentowany był na nowojorskim Time Square. Od lat związana ze sceną, występowała na deskach warszawskich teatrów muzycznych i opery. Tylko w ostatnim czasie zaśpiewała na scenie alternatywnej Krajowego Festiwalu Piosenki Polskiej w Opolu czy podczas gali Tik Tok Rising Star. Z dojrzałą wizją siebie zadebiutowała piosenką i teledyskiem Luna. Słuchacze docenili także jej charakterystyczną barwę głosu w połączeniu z hipnotycznym, elektronicznym brzmieniem w kolejnych singlach Zgaś, Mniej, Wirtualne Przedmieście czy Zabierz mnie. Najnowszy singiel Luny Melt away zapowiada anglojęzyczny minialbum, który ukaże się jeszcze w tym roku.\nDOMÓWA NA OGRODACH x KUKON | WARSZAWA\nJuż 20 listopada agencja Revolume zaprasza na jedyne takie wydarzenie w Polsce - DOMÓWA NA OGRODACH, czyli odjechane sceniczne show Kukona zamknięte w uniwersum szalonej domówki.Jak przystało na najlepszy balet - goście specjalni, niesamowita oprawa wizualna i masa niespodzianek przygotowanych tylko na tę okazję. Muzycznie możecie spodziewać się numerów z całego spectrum artystycznego dorobku Kukona - od Pięknego Bólu po Ogrody, Dramat i Matrioszki.**W wydarzeniu mogą wziąć udział wyłącznie osoby, które deklarują, że w dniu koncertu będą w pełni zaszczepione dwiema dawkami preparatów: Pfizer, Astra Zeneca, Moderna, lub jedną J&J.**\nNiebo, Warszawa, od 49 zł\nKoncert i spotkanie z zespołem Miętha z okazji premiery płyty 36,6.Spotkanie z zespołem / bramka 17:30Koncert 19:30


Koło fortuny gra spinner kup cobpc\nSubmit a list of names, then click to spin the wheel to choose one at random! Save your lists and embed them in your website or blog! 29.01.2021 17.02.2021 Koło fortuny - Materiał zawiera 5 kart. Na pierwszych dwóch znajdują się plansza do wykorzystania np. ze spinnerem, na kolejnych znajdują się szablony do złożenia ruchomej planszy w wersji z liczbami i bez. Plansza może posłużyć np. do losowania nagród lub pytań w karnawałowych konkursach. Gra fortuna na Allegro.pl - Zróżnicowany zbiór ofert, najlepsze ceny i promocje. Wejdź i znajdź to, czego szukasz! Bo jak to bywa w kole fortuny, można wyjść również z bankrutem … Zasady gry i sterowanie: Myszka Dla przypomnienia. Pierwsze Koło fortuny (połączenie gry w wisielca i ruletki) nadawane było w TVP2 od 1992 do 1998 roku. Polish Wheel of Fortune to doskonała gra , w którą możesz zagrać na Kizi Mizi całkowicie za darmo. 03.02.2021\nNa 19. urodziny przeglądarki przygotowano inną niespodziankę – możemy zagrać dziś w najbardziej popularne gry tworzone przez programistów Google'a z przeróżnych okazji. Wystarczy wpisać w wyszukiwarkę "google birthday surprise spinner", a swoiste koło fortuny zacznie się kręcić i wybierze nam jedną z dziewiętnastu gier.\nKOŁO FORTUNY 1 https: 🔥Kup Tanie koło fortuny ps4 — 💰cena, ⭐opinie и 📷zdjęcia Leonidas Da Silva - artykuły | Gazeta Pomorska. GOOGLE DOODLE: 19 URODZINY GOOGLE. jak grać w urodzinowe Google - informacje na benchmark.pl. Google - informacje na benchmark.pl. Koło Fortuny! Gra oparta na pomyśle popularnego teleturnieju, emitowango przez wiele lat w wielu krajach. Gracze muszą jak najszbyciej odgadnąć zamaskowane hasło z podanej kategorii. Losują wygraną, za którą mogą kupować litery i zarabiać pieniądze. Rywalizują w trzech rundach po których najlepszy z nich trafia do wielkiego finału. Wspaniała rodzinna zabawa dla młodych i Gra inspirowana popularnym teleturniejem. Twoim zadaniem jest odgadnięcie hasła z wybranej kategorii. Każdy wybór spółgłoski poprzedzony jest wylosowaniem określonej wartości punktowej przez koło fortuny. Możliwość gry we dwie osoby lub w pojedynkę. W grze pojedynczej dostępne są dwa tryby gry: gra klasyczna i wyścig z czasem. Kup koło fortuny w kategorii Gry na Allegro - Najlepsze oferty na największej platformie handlowej.\ngra flashowa Owocowe Koło Fortuny Koło Fortuny 3 - Gra wzorowana na telewizyjnym teleturnieju, Koło Fortuny EN - grać można tylko on-line, zagraj w darmowe gry flash Koło Fortuny 3 online 2012 Wheel of Fortune PC. Opracowana przez firmę Softie a wydana w 1987 roku przez koncern ShareData, komputerowa adaptacja popularnego niegdyś także i w naszym kraju teleturnieju „Koło Fortuny”. Na 19. urodziny przeglądarki przygotowano inną niespodziankę – możemy zagrać dziś w najbardziej popularne gry tworzone przez programistów Google'a z przeróżnych okazji. Wystarczy wpisać w wyszukiwarkę "google birthday surprise spinner", a swoiste koło fortuny zacznie się kręcić i wybierze nam jedną z dziewiętnastu gier. GOOGLE DOODLE: 19 URODZINY GOOGLE. Wyszukiwarka Google ma już 19 lat. Z tej okazji przedsiębiorstwo przygotowało niespodziankę dla jej użytkowników, czyli urodzinowe koło fortuny. Zabawa Opis Gra integracyjna Koło Fortuny. Gra integracyjna Koło Fortuny. Solidnie wykonane Koło Fortuny z drewnianą tarczą i stojakiem. Kolorowe pola tarczy oznaczono literami alfabetu (bez polskich znaków) oraz liczbami od 1 do 30 oraz dodatkowo 4 Jokerami.\nKoło fortuny - Materiał zawiera 5 kart. Na pierwszych dwóch znajdują się plansza do wykorzystania np. ze spinnerem, na kolejnych znajdują się szablony do złożenia ruchomej planszy w wersji z liczbami i bez. Plansza może posłużyć np. do losowania nagród lub pytań w karnawałowych konkursach. Nowa ulepszona gra Koło Fortuny wersja polska - Gra wzorowana na telewizyjnym teleturnieju, Koło Fortuny PL - grać można tylko on-line, zagraj w darmowe gry online flash Koło Fortuny 2012 po polsku. Opis polecanego produktu Koło fortuny do kręcenia 69cm:. Koło fortuny – gra dla dzieci i nie tylkoJeśli marzysz o czymś, co uatrakcyjni imprezę urodzinową (nie tylko dla najmłodszych), imieniny lub inne spotkanie rodzinne, a także integracyjne wypady firmowe, branżowe wyjazdy, targi czy szkolenia, gra koło fortuny jest czymś, co z pewnością okaże się strzałem w dziesiątkę.


Pizzeria Capri New Kraków - Informacja prasowa - InNews.pl\nPrzedstawiamy krakowską pizzerię Capri New Kraków, w której można zamówić smaczne i ciepłe obiady telefonicznie lub online z dowozem do naszych domów i firm. W naszym bogatym menu znajdziecie między innymi pizzę, burgery, sałatki, makarony i inne pożywne dania obiadowe na wynos oraz dostępne w naszych lokalach. Posiadamy także ciekawe promocje dla studentów, firm i dla klientów indywidualnych. Zamów już teraz wyjątkowo smaczny obiad prosto do swojego domu.\nDodał: Pizzeria Capri New Kraków


Styczeń, 2014 | Kontynuacja:\nOpublikowano 30 stycznia 2014 Autor: nosicielka samotnosci\nKilka miesięcy temu pewna moja znajoma wyprowadziła się z Warszawy do małego miasteczka na zachodzi Polski. Wróciła do korzeni. Utrzymujemy systematyczny kontakt telefoniczny. Wczoraj przegadałyśmy prawie godzinę. Opowiada mi o swoich odkryciach życia w takim miejscu, o tanich biletach do kina, o tym, że koncert w domu kultury jest jedyną rozrywką i trzeba korzystać z każdego niezależnie, kto występuje. Wczoraj opowiadała o firmowej imprezie: „(…) pojechałam tam na 19-tą. Ubrałam się, wyszło na to, że nobliwie – czarna spódnica znanej marki, morelowy sweterek – bluzeczka. Jak zwykle na takie imprezy. Prawie jak do pracy. A tam babki z odsłoniętymi plecami, prawie w wieczorowych kreacjach. Dyrektor handlowy (wdowiec od niecałego roku) przyszedł w czarnym garniturze, a do tego czerwona koszula i krawat w kolorach czerwieni i różu. Na jego ramieniu zawisła lokalna barbi ubrana w 15-centymetrowe obcasy i sukienkę jak z firanki. Ale już przy szatni „dobrze” się zaczęło – szatniarz, biorąc ode mnie płaszcz i dając mi kawałek papieru z napisaną na nim długopisem liczbą 10, obcesowo zapytał: „a gdzie drugi?”. Chodziło mu oczywiście o drugie okrycie. No bo tam nikt, poza mną, nie przychodzi sam na takie imprezy. Jak przyjechałam, to niektórzy doszli już do stanu pozwalającego śpiewać „sto lat”, chociaż nie wiem z jakiej okazji. Wystrój – jak w stodole, jedzenie – fatalne i mało. Podobno później niektórzy zamawiali jedzenie z innych miejsc z dowozem. Normalnie wieś tańczy i śpiewa. Po dwóch godzinach pobytu tam zamówiłam taksówkę i pojechałam do domu. Znajomy taksówkarz śmiał się do łez i mówił „a nie mówiłem, że tak będzie?”. Faktycznie mówił. Koledzy z działu mieli ubaw cały poniedziałek. Oni już wiedzą co i jak i też nie chodzą na te imprezy. Ja poszłam, bo jestem nowa. Nie wypadało mi nie iść. Pierwszy i ostatni raz.”\nOpowiedziała też o kilku jej znajomych samotnych osobach, które czują się dyskryminowane w tym środowisku, bo są same, nie mają rodzin. Bo chcą robić coś innego, wydawać pieniądze na siebie, na podróże.\nMieszkając w dużym mieście nie myśli się o tym. W gronie znajomych jest wiele podobnych osób. Nikt nie ma problemu z przyjściem na imprezę samemu, imprezy firmowe są wręcz organizowane tylko dla pracowników, a ich partnerzy nie są zapraszani. Inny świat po prostu.\nOpublikowano 28 stycznia 2014 Autor: nosicielka samotnosci\nDziś mija 8 lat od pierwszego wpisu na moim blogu. Żyję w zupełnie innym świecie, chociaż w tym samym. Jestem w innym miejscu mojego życia, chociaż w tym samym. Jestem inna, chociaż taka sama.\nOpublikowano 23 stycznia 2014 Autor: nosicielka samotnosci\nNo i mamy zimę. Czas jak maratończyk. Biegnie. Na przełomie roku dużo odpoczywałam, a teraz nie mogę złapać oddechu. Poniedziałkowe wieczory poświęcone na konwersacje rosyjskie, wtorkowe na kryminalistykę, środowe na kino. Ok. czwartku powinno mi się udać złapać oddech, ale jakoś nie wychodzi. A to weekendowi goście, a to wyjazd. Mam blokadę czytania. „Boską komedię” Dantego męczę od listopada. W styczniu zrobiłam sobie tylko powtórkę z „Pod Mocnym Aniołem” Pilcha. Przeczytałam ponownie w ramach przygotowania do obejrzenia nowego filmu Smarzowskiego. Obejrzałam wczoraj. Mną ten film, wbrew reklamie, nie zachwiał. W porównaniu do innych obrazów tego reżysera jest soft.\nOpublikowano 8 stycznia 2014 Autor: nosicielka samotnosci\nDni ponoworoczne, pierwsze spotkania ludzi wymuszają samoczynnie, poza życzeniami dobrego w nowym, pytania o minionego sylwestra. O święta już nikt nie pyta, ale o sposób witania nowego roku. Zawsze odpowiadam, zgodnie z prawdą, że nie obchodzę takich świąt. I wtedy ludzie się otwierają. Okazuje się, że jest nas więcej. Tylko nie bardzo wypada się do tego przyznawać. No bo jak to? Powinniśmy przecież tańczyć, pić, bawić się do samego rana. Tylko dlaczego? Czym różni się ten dzień od poprzedniego i od kolejnego? Niczym. Jest sztucznym świętem, wobec którego ludzie czują się zobowiązani.\nOpublikowano 6 stycznia 2014 Autor: nosicielka samotnosci\nKończy się okres wolnych dni. Odzwyczaiłam się od pracy. W trzecim tygodniu już nawet przestałam budzić się „jak do pracy”. Tyle wolnego nie miałam od ośmiu lat. I znowu zrozumiałam, jak źle jest mi w pracy. Znowu doszłam do ściany. Jutro znowu trzeba zacząć kierat, ale muszę zacząć coś innego.\nKilka dni spędziłam u rodziców. Od 20 lat lekko licząc jestem poza domem. Przyjeżdżam systematycznie, ale jako gość. Potem wyjeżdżam. Z każdym rokiem widzę, jak bardzo się starzeją. I z każdym rokiem wzrasta moja świadomość, że kiedyś odejdą, a ja wtedy będę kosmicznie samotna. Totalnie, niewyobrażalnie bardziej samotna niż teraz. Nie będzie wtedy nawet namiastki świąt.


Piłkarz Kupił - Pomponik\nPlotki Pomponik » piłkarz kupił\nArtykuły na temat: piłkarz kupił\nRooney i McLoughlin są wielkimi fanami twórczości Combsa. Dlatego piłkarz był bardzo zdeterminowany, by wygrać na aukcji zorganizowanej przez... Davida Beckhama i jego żonę Victorię. "Wychodzimy razem na imprezę w sobotę, a budzisz się w środę" - tak reklamował siebie Diddy. Reklama była skuteczna - Wayne zapłacił aż 150 tysięcy funtów, by bawić się razem z Diddym w Nowym Jorku. Oferta piłkarza...\nPiłkarz przepyta Jacksona?\nFerdinand. " Bad to pierwszy album, jaki kupiłem w życiu. To chyba mówi wszystko. Wtedy nawet nie marzyłem o tym, że kiedyś będę mógł porozmawiać z Michaelem Jacksonem" - ekscytował się piłkarz.(...)Gwiazdor angielskiej drużyny nie tylko jest jednym z najlepszych defensorów na świecie, ale prowadzi również serwis internetowy "No. 5" (5 to numer koszulki Ferdinanda). Piłkarz określa stronę jako...\nChce kupić piłkarski klub\n...wcielenia Heaven And Hell z Ronie Jamesem Dio na wokalu. Głównym udziałowcem Aston Villi jest amerykański biznesmen i miliarder Randy Lerner. Najbardziej znanymi piłkarzami w obecnym składzie klubu...\nRobbie Williams kupił klub piłkarski\nPort Vale ma kłopoty finansowe, ale dzięki wsparciu Williamsa powinny się one skończyć. A wokalista dzięki temu spełnił jedno ze swoich marzeń, bo od dziecka chciał być piłkarzem. "Chociaż nie mogę być w Vale zbyt często, to ta inwestycja mówi, że moje serce tam jest przez cały czas" - powiedział Robbie Williams, obecnie mieszkający w Los Angeles. "Jestem naprawdę podekscytowany tym, co mogę...\nOdlotowy Antonio Banderas\nR. Stewart pomaga Celtic Glasgow\nRod Stewart jest jednym z najzagorzalszych i zarazem najsłynniejszych fanów piłkarskiego klubu Celtic Glasgow, który niedawno kupił z Wisły Kraków napastnika Macieja Żurawskiego. Popularny wokalista miał ostatnio okazję pomóc swojej ukochanej drużynie, która trenowała na boisku należącym do Roda.\n..., pluszowego kangura sporych rozmiarów. Przez kilka godzin to właśnie maskotka była jedynym towarzyszem Majdana w restauracji. Jak czytamy w "Super Expressie", piłkarz najpierw pił kawę i co chwilę do kogoś dzwonił. Zniecierpliwiony wyszedł nawet z restauracji, ale kupił tylko gazety w kiosku i szybko wrócił do stolika. Znów chwytał za telefon. Ostatecznie godziny oczekiwania i telefony nie zdały...\n...bardzo podoba się ojcu. Ulubieńcem Romana jest Darek (Michał Rolnicki) - znany piłkarz, napastnik pierwszoligowej drużyny. Najmłodszy Kuba (Piotr Ligenza) to początkujący biznesmen, bardzo uzależniony(...) poszukują także nowej partnerki dla samotnego ojca. Kuba kupił niedawno agencję matrymonialną. Do firmowego komputera wprowadził cechy charakterystyczne ojca i uzyskał dane najlepszej kandydatki na jego...\nWideo na temat: piłkarz kupił


Mniejszy salonik [odnośnik] 07.07.16 22:50\nNiewielki salon na piętrze, przeznaczony raczej do użytku domowników. Oprócz kominka i kanapy znajdują się tu biblioteczki z książkami i obrazy. Z przysłoniętych zasłonami okien rozpościera się widok na podwórze.\nRe: Mniejszy salonik [odnośnik] 21.10.16 19:49\n| ze szklarni\nEvelyn spojrzała na nią uważnie. Zdawała sobie sprawę, że to było trudne. I że coś takiego mogło się zdarzyć nawet jej, biorąc pod uwagę, jak bardzo pociągały ją rozmaite dziwne przedmioty. Kiedy w dzieciństwie zwiedzała piwnice, czasami natrafiała na zaklątwione szpargały, ale zazwyczaj powodowały one niegroźne, łatwe do uleczenia dolegliwości. Szczęśliwie nie wpadło w jej ręce nic naprawdę niebezpiecznego. Tak, można powiedzieć, że miała wtedy więcej szczęścia niż zdrowego rozsądku, bo przecież nawet dzieci wiedziały, że nie wszystkie księgi i artefakty w posiadłości są dobre. I choć pewnie można by się spodziewać, że to prędzej Evelyn może spotkać coś złego przez tą jej ciekawskość, to nie ona ucierpiała, a Isabelle, która w nieodpowiednim czasie pojawiła się w tamtym pokoju i dała się zwieść urodzie zaklętego artefaktu.\n- Nie wiedziałaś, że to się stanie – powiedziała tylko, nie chcąc, żeby siostra się obwiniała, bo i tak ucierpiała wystarczająco. – Ale nie myślmy o tym. Pomyślmy lepiej, jak możemy spędzić resztę wieczoru, skoro żadnej z nas nie wzywają już dzisiaj żadne pilne zajęcia.\nDo pracy z eliksirami miała powrócić jutro. Dziś mogła wypocząć i spędzić czas z siostrą. Nie miały takiej sposobności, kiedy jedna z nich przebywała w rezerwacie lub swoim piwnicznym królestwie, a druga mierzyła się z trudami pracy w ministerstwie. Potrzebowały odpoczynku, i dlatego też wiosenna wycieczka wydawała się tak kusząca. Także myśli Evelyn pędziły szybko w poszukiwaniu jakiegoś miejsca, które mogłoby spodobać się siostrze. Może powinna zabrać ją w okolice Kent? Obie znały i lubiły ziemie, z których wywodziła się ich matka. A może jednak coś, co nie było powiązane ani ze Slughornami, ani Rosierami i co dostarczy im większej ilości niespodzianek niż miejsca, które znały?\n- Już niedługo. Kwestia dni, może tygodni. Niedługo będziemy mogły dobrze bawić się na dworze bez grubych, ciężkich płaszczy – powiedziała z entuzjazmem, pomagając jej zbierać bulwy. – Ale te wieczory przy kominku... Tak, to jest ten dobry aspekt brzydkiej pogody. Szczególnie po spędzeniu większości dnia w zimnej, wilgotnej pracowni. – Evelyn już się do tego przyzwyczaiła, co nie znaczyło, że nie ceniła ciepłych kominków, koców i gorącej herbaty. – Może skusimy się na to dzisiaj?\nZachichotała, kiedy Isabelle rzuciła w nią jedną z bulw gruzołka. Oczywiście jej to nie zabolało w żaden sposób i już po chwili także rzuciła w siostrę bulwą. Może nawet zaczęłyby się dalej nimi bawić jak wtedy, kiedy obie były dziećmi, jednak jadowita tentakula ostrzegawczo machnęła długimi pędami, więc młodsza Slughornówna uznała, że to chyba nie czas i miejsce na takie zabawy... Zwłaszcza że był to składnik eliksiru i powinien pozostać w nieuszkodzonym stanie.\n- Więc może wracajmy już do domu? Poprosimy skrzata o gorącą herbatę i wykorzystajmy ten zimny wieczór – zaproponowała.\nOpuściły szklarnię i przeszły przez posiadłość; Evelyn poprosiła skrzata, żeby zaniósł gruzołki do piwnicy, a potem przygotował dla nich obu herbatę i dostarczył do małego saloniku, do którego po chwili udały się obie dziewczęta. W pomieszczeniu nikogo nie było, a kominek wciąż płonął, więc Evelyn z ulgą opadła na kanapę i zagłębiła się w jej miękkim obiciu. Jej zmarznięte ciało szybko zaczęło się rozgrzewać.\n- Przyjemnie tu – powiedziała, zerkając na siostrę. Niedługo później dostarczono im także gorącą herbatę, co dopełniało tego jeszcze zimowego wieczoru przy kominku. – Widziałaś dzisiaj mamę? – Evelyn nagle zdała sobie sprawę, że od rana ani razu nie widziała swojej rodzicielki. Może zaszyła się w swoich komnatach lub udała w odwiedziny do swojej rodziny bądź którejś z jej bliskich koleżanek z jej pokolenia. Często tak robiła, bo jej mąż rzadko wynurzał się ze swoich piwnic, jeśli nie wzywały go inne pilne obowiązki.\nRe: Mniejszy salonik [odnośnik] 30.10.16 17:38\nJak dobrze było znaleźć się w domu! Nic tak skutecznie nie odganiało ponurych myśli jak ciepło i rozmigotany blask płomieni w kominku. Chociaż przed opadnięciem na wygodny fotel już się zawahała z powątpiewaniem zerkając na swoją niezbyt już czystą suknie, noszącą ślady ziemi.\nPowoli zaczęła sięgać po swoją schowaną w rękawie różdżkę, kiedy zdała sobie sprawę jakie to bezcelowe. Zaklęcie czyszczące chwilowo znikło z jej pamięci, pozostawiając po sobie zaledwie znajome brzmienie, które irytująco tańczyło jej na końcu języka. Już jakiś czas temu zauważyła, że to właśnie te formuły, które przyszło jej się nauczyć najszybciej i najprościej najczęściej jej uciekają, w przeciwieństwie do tych, na którymi musiała spędzić więcej czasu. Te z kolei, jak się wydaje, były zbyt dobrze wyryte w jej wspomnieniach.\nPoddała się w końcu i z cichym westchnieniem opadła na miękkie siedzisko.\n- Matkę?- zastanowiła się krótko, marszcząc przy tym nieznacznie brwi. - Wspominała niedawno, że jakaś jej znajoma przyjeżdża z Francji, więc to pewnie dzisiaj. Poszła ją przywitać zapewne.\nStwierdziła niespecjalnie przejęta nieobecnością matki, która potrafiła zarówno spędzać w nim całe dnie jak i na całe dnie z niego znikać aby spełniać się towarzysko. Bywały też momenty, kiedy dom stawał się wyjątkowo wyludnionym miejscem i nie było to przyjemne wrażenie.\nIsabelle wcale nie dziwiła się zatem ‘ucieczkom do ludzi’. Każdy potrzebuje czasem chwili tylko dla siebie, ale akurat dom zawsze kojarzył jej się z miejscem pełnym życia, dźwięków i wszędzie obecnych współ-domowników.\n- Niedługo referendum- westchnęła i odchyliła głowę w tył na zagłówek.- Wszyscy wkoło mówią tylko o tym. Ciekawe czy spotkam kogoś znajomego na głosowaniu.. - zastanowiła się na głos i obróciła głowę na bok specjalnie po to aby móc spojrzeć na siostrę.- Robisz sobie wolne cały dzień czy tylko dłuższą przerwę w pracy aby odwiedzić Ministerstwo?\nNiestety ona tego dnia będzie pracowała jak każdego innego. Nie żeby tego nie lubiła, ale dzielenie przestrzeni ze swoją współpracownicą nie za specjalnie ją radowało. Nie rozumiała jak to w ogóle możliwe, że w Ministerstwie Magii, w organie skupiającym w sobie władzę sądowniczą, prawodawczą i wykonawczą, można zatrudniać szlamy i czarodziejów pół-krwi? Selekcja i staranniejszy dobór pracowników, oto czym powinni się zająć w pierwszej kolejności, albo przynajmniej przetransferowanie pewnych osób na odpowiedniejsze dla nich stanowiska.\nW końcu potrzebowali kogoś także do tych brudniejszych lub mniej znaczących zadań.\n- Co w ogóle uważasz o wyjściu z Międzynarodowej Konfederacji Czarodziejów?- zapytała, gdyż odpowiedź na pozostałe pytania, o których było wiadomo, że pojawią się na karcie, była oczywista. - Akurat tutaj uważam, że wbrew temu co mówią gazety, wymiana działa w obydwie strony. No i gdyby nie to, różnie by mogło być z naszą nauką w Beauxbatons.\nKiedy w końcu pojawił się skrzat z herbatą, nalała sobie parujący napój do małej filiżanki i obowiązkowo posłodziła, czując jak jej nozdrza wypełniają się najwspanialszym aromatem Wiliamsona. Wzięła maleńkiego łyczka, tak aby się nie poparzyć i aż zamruczała z zadowoleniem.\nRe: Mniejszy salonik [odnośnik] 02.11.16 0:10\nIm starsi byli, tym dom częściej się wyludniał. Każde z czwórki rodzeństwa miało własne zajęcia i zobowiązania. Nie byli już gromadką dzieciaków spędzających dnie w posiadłości, ucząc się potrzebnych umiejętności lub korzystających z darowanych im chwil wolności. Ale sposób życia rodziców pozostawał niezmienny przez lata – ojciec zajmował się alchemią, matka prowadziła życie salonowe godne prawdziwego Rosiera. Evelyn zdawała sobie sprawę, że Guinevere nie czuła się do końca Slughornem i nigdy nie czuła nawet najmniejszego pociągu do warzenia eliksirów. Szczęśliwie ojciec do niczego jej nie zmuszał, zadowolony, że pozbawiona talentu alchemicznego żona nie zapuszcza się do jego pracowni.\nEvelyn jednak mimowolnie wzdrygnęła się, kiedy pomyślała sobie o tym, że co, jeśli i ją zmuszą do małżeństwa z mężczyzną zupełnie nierozumiejącym jej pasji?\n- Pewnie tak – przytaknęła. – Czasami naprawdę podziwiam, jak ona daje sobie radę... No wiesz, z tym życiem towarzyskim.\nEvelyn może nie była całkowicie aspołeczna, ale do matki i jej umiejętności poruszania się w zawiłym świecie salonów i intryg sporo jej brakowało.\nNapiła się herbaty, ale po chwili jej uwagę pochłonął kolejny temat poruszony przez siostrę. Referendum. To już niedługo, pisali o nim w gazetach i przypuszczała, że Isabelle w ministerstwie musiała słyszeć na ten temat całkiem sporo. Evelyn ciągle zastanawiało, skąd taka zmiana w podejściu ministerstwa, które dotąd jawiło jej się jako miejsce szlamolubne, gdzie czysta krew traciła na znaczeniu. I chociaż na ogół nie przejawiała zainteresowania polityką, tak kwestia referendum i mających na nim paść zagadnień nurtowała ją, odkąd przeczytała artykuł.\n- Obawiam się, że niestety będziemy musiały tam pójść. – Evelyn skrzywiła się; nie miała na to ochoty, ale nie chciała przekonywać się o ewentualnych konsekwencjach. Zbyt wiele miała do ukrycia, żeby narażać się na zainteresowanie ze strony ministerstwa. – Nie mam pojęcia, zapewne będę się starała znaleźć chwilę, żeby się tam udać, a potem powrócę do swoich zajęć.\nJeszcze nie wiedziała, co będzie robić za tydzień. Wszystko było zależne od zapotrzebowania, od tego, czy rezerwat akurat potrzebował dodatkowego alchemika, albo czy otrzymywała jakieś zamówienie w ramach własnej działalności alchemicznej, a wbrew pozorom nie miała ich bardzo wiele, na pewno nie tyle, co ojciec, któremu, jako osobie doświadczonej i zasłużonej na tym polu, ufano bardziej.\n- Myślę, że akurat to nie jest zbyt dobrze pomyślane – przyznała. – Nasze społeczeństwo może wiele zyskać na współpracy z innymi krajami. Wymianie wiedzy, doświadczeń, poznawania innych magicznych kultur... – Aspekt polityczny nieszczególnie ją interesował, ale doceniała przepływ wiedzy i to, czego mogłaby się nauczyć od przedstawicieli innych magicznych społeczności zarówno w zakresie alchemii i zielarstwa, jak i swojego zainteresowania historią magicznego świata w ogóle, a nie tylko samej Anglii. Odcięcie się brytyjskiego społeczeństwa od pozostałych mogłoby uniemożliwić swobodny przepływ informacji, ksiąg, ingrediencji i innych niezwykłości, co uderzyłoby nie tylko w Slughornów, ale i wiele innych rodów. Pozostawała także kwestia edukacji; Evelyn, jako była uczennica Beauxbatons, doceniała to, że miała możliwość nauki w tak prestiżowej placówce. – Nie rozumiem, jak można tego nie zauważać. Prędzej powiedziałabym, że to szlamy mogą stanowić dla nas zagrożenie.\nA przynajmniej, dla naszych pozycji, dodała w myślach. Nie bała się fizycznej krzywdy ze strony mugolaków, bo miała wysokie mniemanie o swoich umiejętnościach, a raczej tego, że ich liczebność może znacząco osłabić pozycję szlacheckich rodów, które w niektórych środowiskach już liczyły się coraz mniej. Myśl o tym, że mogłaby stać się kimś zwyczajnym, stawianym na równi z osobami, które urodziły się w rodzinach mugolskich i dowiedziały się o istnieniu magii dopiero po dostaniu listu ze szkoły, odrzucała ją i budziła w niej silny sprzeciw oraz niechęć. Nie chciała się na coś takiego godzić. Była wyjątkowa, miała czystą krew, rodowód sięgający kilka wieków wstecz i wiedzę popartą doświadczeniami poprzednich pokoleń. A co mieli mugolacy?\nPrychnęła z powątpiewaniem. Powszechna równość była czymś absurdalnym.\n- Nie zastanawia cię to, dlaczego w ogóle dochodzi do tego wszystkiego i to tak nagle? – zapytała po chwili, myśląc o tym wszystkim. Ostatnie miesiące przyniosły wiele niezbyt przyjemnych zdarzeń. Dekrety, masakra na sabacie, referendum... Czy to wszystko jakoś się łączyło?\nRozmowa z siostrą na temat ostatnich wydarzeń okazała się na tyle zajmująca, że spędziły resztę wieczoru, dyskutując w małym saloniku i zastanawiając się, do czego to wszystko doprowadzi.\nRe: Mniejszy salonik [odnośnik] 04.01.17 14:34\n| pierwsza połowa kwietnia\nTo miała być tylko zwykła powtórka zaklęć z Ignatiusem, któremu wreszcie udało się znaleźć trochę więcej czasu w natłoku obowiązków. Evelyn sama poprosiła go o to, żeby trochę z nią poćwiczył na świeżym powietrzu tak jak w dawnych czasach, korzystając z tego, że było coraz cieplej, ale w pewnym momencie coś poszło nie tak. Być może rozkojarzyła się, albo brat trochę przecenił jej możliwości i przesadził, ale jej tarcza okazała się za słaba, żeby odparować rzucony w jej stronę urok. Żeby zmusić ją do mocnego skupienia się, wcale jej nie oszczędzał i zgodnie z wcześniejszą obietnicą (na którą lekkomyślnie się zgodziła) posłał w jej stronę niezbyt przyjemne zaklęcie, które ugodziło ją w rękę.\nZachwiała się i upadła na trawnik, trzymając się za ramię, na którym pojawiła się krew. Ignatius natychmiast znalazł się przy niej i uklęknął w trawie.\n- Evelyn, przepraszam – mówił do niej; w jego oczach pojawił się strach, kiedy najostrożniej jak umiał rozluźnił dłoń siostry zaciśniętą na zranieniu. Evelyn syknęła i wciągnęła powietrze. Bolało, ale starała się nie okazywać, jak bardzo. – Nie wygląda to dobrze. Zaraz spróbuję temu zaradzić – mruknął do niej, a Evelyn spojrzała na ranę. Nie widziała jej zbyt dobrze przez materiał rękawa sukni, ale czuła ból i gorącą krew spływającą po ręce.\nIgnatius najwyraźniej czuł wyrzuty sumienia, że przesadził i zranił siostrę podczas pojedynku na niby, jakich wiele urządzali sobie, kiedy byli młodsi. Szybko zaczął mamrotać przeciwzaklęcia, ale niestety, nie był uzdrowicielem, więc chociaż upływ krwi zaczął słabnąć i nie był tak duży, jak przed chwilą, Ignatius, mimo usilnych starań, nie potrafił pozbyć się rany. W końcu westchnął tylko i obwiązał jej ramię materiałem, który transmutował ze znalezionego w kieszeni kawałka pergaminu.\n- Zabiorę cię do domu – powiedział więc i zanim się obejrzała, wziął ją na ręce.\nOboje jednak doskonale wiedzieli, że rodziców dzisiaj nie było, załatwiali jakieś ważne sprawy. W posiadłości pozostawała aktualnie jedynie Evelyn i jej najstarszy brat, więc chociaż ojciec zapewne potrafiłby pomóc, byli zdani na siebie.\nIgnatius wniósł siostrę do jednego z mniejszych pokoi, gdzie ostrożnie ułożył ją na kanapie. Podczas drogi z podwórza do wnętrza dworu krew zaczęła powoli przesiąkać przez prowizoryczny opatrunek. Evelyn widziała to i przygryzła nerwowo usta, znowu dotykając wolną dłonią zranionego miejsca, czemu towarzyszył syk bólu. Ignatius spojrzał na nią z dużym niepokojem; widział, jak bardzo zbladła i jak słabła, mimo że starała się zachować spokój. Zawahał się, ale po chwili ruszył w stronę drzwi.\n- Zaczekaj chwilę. Nigdzie się stąd nie ruszaj – powiedział do niej i bardzo szybko wyszedł.\nEvelyn była pewna, że poszedł do piwnic po jakiś eliksir z ich zapasów. Zgodnie z jego radą została tam, gdzie jej kazał, leżąc na kanapie i starając się nie ponieść niepokojowi. Dlaczego przeciwzaklęcia brata nie podziałały? Czyżby zaklęcie, którym niechcący ją trafił, okazało się zbyt silne?\nPowoli przymknęła oczy. Musiała czekać.\nRe: Mniejszy salonik [odnośnik] 12.01.17 10:49\nŚwiatło. Niemiły intruz pokonujący zafalowane, ciężkie kotary w kolorze ciemnego granatu. Przeciskający się przez uszczelnienia w materiale. To właśnie jasny snop skierowany na mahoniowe biurko wybudził mnie z letargu. W gładkim półmroku gładziłem rozwinięty pergamin, wykonując ostatnie szlify najnowszego drzewa genealogicznego. Zeszłej nocy rodzina powiększyła się o kolejnego następcę nazwiska najwspanialszego z rodów. Imię zatańczyło na dole karty. Właśnie miałem zabierać się do wypisu recept dla swoich stałych pacjentów. Leniwe popołudnie z wolna zamieniające się w wieczór miałem spędzić właśnie na powinnościach. Zamiast cieszyć się upragnioną wolnością, brakiem szpitalnego chaosu, dokładałem sobie kolejnych prac, kolejnych trudów mających na celu zmaksymalizowanie wydajności. Nie znosiłem bezczynności, marnotrawienia czasu. Każda chwila była dobra na zrobienie czegoś pożytecznego, na samodoskonalenie; to słowa mego własnego ojca. Nieustanny bój o osiągnięcie niedoścignionej perfekcji stanowił część życia każdego z Blacków. Nie byłem wyjątkiem, co spowodowało uziemienie w gabinecie do późnych godzin nocnych.\nNie dziś. Dziś zwyczajową rutynę przerwało pojawienie się rodzinnego skrzata. Krótkie oznajmienie o niespodziewanym gościu w głównym salonie. Zdziwiłem się. Nie spodziewałem się żadnej wizytacji, ale to właśnie ponoć do mnie przybył mężczyzna. Ignatius Slughorn, jak się po chwili okazało. Wstałem od biurka, a poprawiwszy szatę kierowałem się do pomieszczenia, w którym stał. Wystraszony, wyjaśniając konspiracyjnym tonem cel swojej wizyty. Mógłbym go spławić przez rażące sympatyzowanie z Rosierami, ale to nadal były dzieci serdecznego przyjaciela ojca. Gdybym tylko zignorował ich prośbę… Pollux zdecydowanie nie byłby zadowolony. Niczego nie bałem się równie mocno co jego gniewu, rozczarowania bijącego z całej jego postawy. Skinąłem głową zarzucając na siebie coś jeszcze, chwyciłem różdżkę oraz czarną, skórzaną torbę z eliksirami, a potem udałem się kominkiem do Westmorland.\nChłód oraz ciemne barwy dworu przemawiały do mnie, choć wyraźne, czerwone akcenty kojarzyły mi się jednoznacznie. Nie skrzywiłem się ani razu udając się do pomieszczenia, w którym siedziała Evelyn. Pomimo spojrzenia będącego oznajmieniem o własnej wyższości, ukłoniłem się jak nakazuje etykieta; wolną ręką sięgnąłem po krzesło, na którym mógłbym usiąść przed pacjentką.\n- Proszę zostawić nas samych – zwróciłem się do Ignatiusa. – Skrzat oczywiście niech zostanie – dodałem słowa oczywistości, by nie zostać posądzonym o bezeceństwa. Nie dziwiłem się już powodowi, dla którego brat kobiety pofatygował się na Grimmauld Place osobiście. To nie były wieści do przekazywania w korespondencji czy nawet przez sługi, ci bywają nadzwyczaj nieprzewidywalni. Nadają się do prostych zadań, ale te bardziej złożone często ich przerastają.\nNałożyłem ciemne, skórzane rękawiczki nie chcąc zarazić się tym paskudztwem. Odsłoniłem zranione ramię, bezpardonowo, wręcz mało delikatnie pociągając Evelyn za nadgarstek w celu oceny nie tylko rany, ale całej ręki. Niewyglądającej już najlepiej. Zaczęła delikatnie sinieć.\nRe: Mniejszy salonik [odnośnik] 13.01.17 13:16\nGdy tylko Ignatius wyszedł, została sama. Jego niepokój mimowolnie się jej udzielił, tym bardziej że nawet nie wiedziała, jakim zaklęciem została uderzona, jej brat rzucił je niewerbalnie. Czuła tylko ból rozchodzący się wzdłuż ramienia i krew powoli przesiąkającą przez materiał, którym została zawinięta. Odruchowo sięgnęła do niego zdrową ręką, muskając opuszkami barwiący się na szkarłatno materiał i krzywiąc się.\nIgnatius długo nie wracał. Evelyn mimowolnie się zaniepokoiła, przekonana, że przecież szukanie eliksiru nie powinno trwać tak długo, skoro jej brat z całą pewnością wiedział, co gdzie leży. Usiadła, krzywiąc się, ale zanim podniosła się z kanapy, drzwi pokoju otworzyły się, a do środka wszedł Ignatius... i już nie był sam. Towarzyszył mu jeden z synów przyjaciela ich ojca, Polluxa Blacka, który, jak wiedziała Evelyn, był uzdrowicielem.\nRzuciła swojemu bratu szybkie spojrzenie. Nie uprzedził jej o swoim zamiarze, ale teraz spojrzał na nią znacząco i z powagą, oczekując, że grzecznie i bez żadnego sprzeciwu pozwoli się sobą zająć. Nie musiał niczego mówić; Evelyn znała go tak dobrze, że bez problemu wyczytała to z jego twarzy. Po chwili jednak pożegnał się z Blackiem i jeszcze raz spojrzał na nią, po czym wyszedł. W jego oczach malował się niepokój, który nieudolnie próbował przed nią ukryć, ale który udzielił się również Evelyn. Gdyby to nie było coś poważnego, nie wołałby uzdrowiciela, prawda?\nEvelyn została sama z Blackiem, jeśli nie licząc skrzata czającego się przy drzwiach, pełniącego niejako rolę przyzwoitki. Spojrzała na niego uważnie. Chociaż różnica wieku pomiędzy nimi była znacznie mniejsza niż różnica pomiędzy nią a Ignatiusem, ich relacje trudno było określić choćby przez wzgląd na zawiłości relacji rodowych. Evelyn była doskonale świadoma konfliktu pomiędzy Blackami i Rosierami. Będąc w połowie Rosierem, spędzała sporo czasu z członkami tego rodu, jednak jej ojciec Slughorn utrzymywał zażyłe stosunki również z Blackami, umiejętnie lawirując pomiędzy tymi dwoma rodami i utrzymując neutralność. Ważniejsza była dla niego alchemia sama w sobie i oferował swoje usługi przedstawicielom różnych rodów, nie bacząc na ich wzajemne zwady. A był alchemikiem o naprawdę niezwykłym talencie.\nWracając do Evelyn, sama nie wiedziała, co myśleć o tym mężczyźnie. Z jednej strony wydawał jej się dość sztywny i ponury, z drugiej powinna przywyknąć do tych cech, skoro i Slughornowie nie należeli do szczególnie wylewnych i oderwanych od rzeczywistości. Teraz jednak bardziej była skupiona na jego czynnościach. Obserwowała, jak siadał naprzeciwko niej i zakładał rękawiczki, po czym zdjął prowizoryczny opatrunek i szorstko pociągnął ją za nadgarstek, zmuszając do wyprostowania ręki. Zabolało mocniej, więc syknęła cicho.\n- Może trochę delikatniej? – rzuciła. Trzymała się jednak całkiem nieźle. Nie płakała, nie mdlała ani nie wpadała w histerię. Siedziała sztywno, starając się ignorować nieprzyjemne uczucie promieniujące od ramienia aż po koniuszki palców. Rozcięcie znajdowało się parę cali nad łokciem; teraz widziała je wyraźniej, a i krew znowu zaczęła płynąć.\n- Czy można się tego jakoś pozbyć? – zapytała. Wątpiła, żeby Ignatius rzucił na nią jakieś naprawdę groźne zaklęcie, ale i tak nie miała ochoty na lądowanie w Mungu, więc liczyła na to, że Black szybko ją wyleczy i pozwoli jej pozostać w domu.\nRe: Mniejszy salonik [odnośnik] 17.01.17 10:27\nChwile mijały, a czas w tym przypadku był naprawdę cenny. Dostrzegłem wahanie Ignatiusa, którego starałem się uspokoić pewną siebie postawą. Pokiwałem powoli głową mrużąc jednocześnie oczy, dając tym samym niewerbalny sygnał do powściągnięcia niepokoju. Z daleka wydawało mi się, że rana nie wygląda na tak poważną jak to przedstawił mi jeszcze na Grimmauld Place. Dopiero podchodząc bliżej, gdy drzwi zamknęły się za Slughornem z głośnym skrzypnięciem, zauważyłem skutki rzuconego uroku. Nie wyglądało to najlepiej, ale najgorzej też nie. Po krótkich oględzinach uznałem, że Evelyn musiała zostać ugodzona mało groźnym zaklęciem, jednak z dziedziny magii, o której nie powinna była nawet słyszeć. Zdziwiłem się trochę widząc podobne praktyki, choć prawdopodobnie nawet Walburga miała swoje za uszami. Nie potrafiłem się wydobyć na żadną płaszczyznę współczucia względem Slughornówny; prawdopodobnie nawet nie chciałem. Nie leżało to w mojej gestii ani w obowiązkach zawodowych. Przysiadłem więc przed nią nie bawiąc się w subtelności oraz delikatności. Jej opinia w ogóle mnie nie obchodziła, mogła ją zostawić dla siebie. Coś ją jednak do tego podkusiło, tylko ja nawet nie oderwałem wzroku od krwawiącego miejsca, będąc zupełnie zafascynowany płynącą stróżką szkarłatnego osocza. Arystokratyczna krew fascynowała mnie od zawsze, tak jak od zawsze wzbudzała we mnie tym samym zdziwienie z powodu braku odpowiedniego kolorytu: błękitu lub najczystszej przezroczystości. Wydawała się być na pierwszy rzut oka równie pospolita co u czarodziei gorszych stanem, a mimo to płynęła w niej najszlachetniejsza, najdawniejsza z magii. Interesujące.\n- Nie wiedziałem, że lady, która urządza sobie takie magiczne pojedynki jest aż tak delikatna – rzuciłem w odpowiedzi, skupiając wzrok na żyle przedramienia. Nacisnąłem na nią kciukiem odczuwając większą niż zwyczajowo pulsację. Mogłem być już pewien co do rodzaju osiedlonego w ciele uroku, oraz jego etapu. Znów przypomniałem sobie o czasie, w myślach prawie słysząc tykanie wiekowego zegara. Tik-tak, tik-tak.\n- Można – odparłem na drugie z pytań, na chwilę unosząc wzrok na jej twarz. Bladą, zmęczoną. Osłabienie będzie postępować coraz bardziej. Sięgnąłem do szaty po różdżkę. Już czas. – Zapewniam, że to będzie bardziej bolesne – dodałem jeszcze, oczywiście chcąc dodać pacjentce otuchy. Istniała szansa na rzucenie zaklęcia znieczulającego, ale nie było ono wskazane w każdym przypadku. Lepiej, gdyby leczony miał świadomość postępującego bólu oraz momentu, kiedy dochodzi do jego braku; wszystko po to, by móc w odpowiednim czasie zasygnalizować przerwanie zabiegu. Z drugiej strony dla wprawnego uzdrowiciela nie powinno to stanowić żadnego problemu… problem w tym, że nie było niczego piękniejszego od świadomości cierpienia drugiej osoby.\nRe: Mniejszy salonik [odnośnik] 17.01.17 20:12\nSlughornowie, jak pewnie spora część rodów, nie mieli do końca czystego sumienia. Nawet jeśli chodziło o samą alchemię – z ich pracowni wychodziły nie tylko lecznicze mikstury czy inne zwykłe, nieszkodliwe środki, ale także naprawdę paskudne wywary. W rodowych bibliotekach można było znaleźć też starannie zamaskowane czarnomagiczne księgi, a w piwnicach zaklęte artefakty. Nigdy jednak nie mówiło się o tym głośno. Stąd też pewnie decyzja jej brata o tym, żeby wezwać syna przyjaciela ojca zamiast kogoś przypadkowego, tym bardziej, że to właśnie Ignatius użył tego zaklęcia na siostrze. Nie chciał ściągać kłopotów ani na siebie, ani na ród.\nEvelyn wiedziała, że musi kryć brata, było to dla niej całkowicie oczywiste. Musiała być lojalna najbliższym, nawet jeśli dzisiaj ucierpiała; wiedziała jednak, że to był tylko nieszczęśliwy wypadek, bo Ignatius nigdy nie skrzywdziłby jej celowo.\nAle gdy Black się odezwał, skrzywiła się, a zwykle ciepłe spojrzenie jej jasnoniebieskich oczu przez moment stało się niemal lodowate.\n- Nie jestem delikatna! – zaperzyła się, bo jego słowa zabrzmiały, jakby uważał ją za słabą, a słabość była uwłaczająca dla kogoś, w kogo żyłach płynęła czysta krew Slughornów i Rosierów. Uniosła zadziornie podbródek, chociaż pewnie nie wyglądało to przekonująco, biorąc pod uwagę fakt, że była biała jak ściana i ledwie trzymała się w pionie. Ból może nie był bardzo nieznośny, ale możliwe, że to utrata krwi lub samo zaklęcie miały osłabiający wpływ na jej organizm.\n- Zresztą, to tylko nieszczęśliwy wypadek – uparła się, obserwując jego poczynania. Widok rozcięcia i spływającej wzdłuż ramienia krwi może nie był przyjemny, ale nie sprawiał też, że robiło jej się niedobrze. Jakoś to znosiła.\nJako, że Evelyn nie znała się zbytnio na procedurach leczniczych, bo wybrała ministerialny kurs alchemii zamiast tego połączonego z nauką leczenia (może to był błąd?), więc mogła tylko się zastanawiać, co takiego wyczuwał Black, kiedy uciskał palcem żyły nad jej przedramieniu.\n- Dobrze – zgodziła się jednak. Mogła trochę pocierpieć, wszystko dla dobra brata i rodzinnych tajemnic. Musiała zaufać, że Black nie tylko ją uleczy, ale też będzie odpowiednio dyskretny, jak tego oczekiwał Ignatius. – Proszę robić swoje. Wytrzymam.\nSkinęła słabo głową, pozwalając mu na kontynuowanie czynności. Mimo wszystko miała nadzieję, że towarzyszący leczeniu ból nie będzie dużo większy niż ten, jaki odczuwała obecnie. Ręka była też nieco sztywna i niemrawa, jej palce poruszały się słabo, więc zacisnęła w piąstkę swoją drugą, zdrową dłoń, a jasne oczy znowu spoczęły na ponurej sylwetce Blacka, który wyglądał niemal jak ucieleśnienie swojego rodu: wysoki, chudy, blady i ciemnowłosy. Oby jednak rzeczywiście znał się na swoim fachu.\nRe: Mniejszy salonik [odnośnik] 27.01.17 20:16\nWiele rodów od niemal zawsze wykazywało tendencję do interesowania się czarną magią. Właściwie nie wiem dokładnie z czego się to wywodziło; może mieli więcej pieniędzy oraz większą chęć władzy niż lud pospolity? To była w końcu bardzo interesująca dziedzina czarodziejskiego świata, a ja choć byłem od zawsze bardziej teoretykiem-sceptykiem, to nie mogłem odmówić jej swoistego piękna destrukcji. Było w niej coś fascynującego kiedy obserwowałem powolnie ukazujące się czarne lub sine stróżki żył pulsujących pod skórą jeszcze żywego organizmu. Następnie śmierć odbitą w pustym spojrzeniu bez wyrazu oraz brak oddechu. Tak nienaturalne, a jednocześnie bardzo właściwe. Mroczne żniwa towarzyszące rodzajowi ludzkiemu od zawsze. Nic dziwnego, że z zainteresowaniem przyglądałem się ramieniu Evelyn jak gdybym pragnął znaleźć tam odpowiedź na wszystkie, nawet najbardziej wstydliwe pytania. Starałem się, by nie trwało to zbyt długo, bo wolałem nie wzbudzać nikomu niepotrzebnych podejrzeń. I lepiej było zająć się sprawą ręki od razu. Czas jak zawsze działał w takich przypadkach na niekorzyść. Zabawnie czasem pomyśleć o jego dualizmie, skrajnych odsłonach, ale to nie czas i nie miejsce na tego typu rozważania. Musiałem całkowicie skupić się na problemie zdrowotnym młodej Slughornówny.\nWydało mi się to niemal rozczulające; ten błysk najzimniejszego z lodów oraz oburzenie. Wątpiłem, szczerze wątpiłem w prawdziwość kobiecych słów. Mógłbym przysiąc, że udałoby mi się złamać to kruche ciało nie musząc się specjalnie starać. Nie zrobiłbym tego jednak z wielu powodów, co sprawiało wynik starcia nierozstrzygniętym.\n- Zapewne – odparłem bez emocji, wręcz z wyraźnym powątpiewaniem. Nigdy nie zrozumiem tej potrzeby niezależności oraz udowadniania swoich sił przez płeć tak naprawdę słabszą. Nie było to jednak w moim interesie, by dociekać przyczyny takiej postawy u młodej oraz, zdawałoby się, dobrze wychowanej panny ze szlachetnego rodu. Może to taka moda? Nigdy za nią nie nadążałem. – Tak, nie wątpię – przytaknąłem oglądając rękę po raz ostatni. Tym razem w moim głosie można było wyczuć coś na kształt zaufania względem wypowiedzianych przez Evelyn rewelacji. Przez krótką chwilę na mojej twarzy pojawił się grymas zdziwienia, który zniknął równie szybko co się pojawił. Widocznie coś sobie umyśliła, w dodatku zapierając się, że to konkretne coś musi zostać mi udowodnione. Skinąłem głową nie wiedząc co mógłbym powiedzieć. Może gdyby nie była kimś, do kogo odnoszę się tak niechętnie, postarałbym się o wyborny temat rozmowy umilający nieprzyjemne chwile leczenia.\nDo którego zaraz się zabrałem przytykając różdżkę do żył. Tym samym starając się unicestwić skutki paskudnego zaklęcia. To musiało boleć. To znaczy, wcale nie, gdybym najpierw rzucił zaklęcie znieczulające. Zapomniałem?\nRe: Mniejszy salonik [odnośnik] 28.01.17 20:48\nEvelyn nigdy nie miała zapędów na bycie obnoszącą się ze swoją niezależnością kobietą w myśl absurdalnej, nowoczesnej mody która zdawała się ekscytować co bardziej wyzwolone szlachcianki. Wiedziała doskonale, jaka jest jej główna przyszła rola: miała wyjść dobrze za mąż i wydać na świat potomstwo. Sama myśl o ucieczce od powinności wydawała jej się czymś bardzo złym i gardziła kobietami, które odwracały się od swoich rodów w imię frazesów o górnolotnej miłości. Jak niby można było poczuć coś więcej do byle szlamy bez nazwiska i stosownego majątku, i w dodatku porzucić dla niego swoją rodzinę? Niedorzeczność.\nNie znaczyło to jednak, że godziła się na zredukowanie jej do roli pustej salonowej lalki. Jak znakomita większość jej rodu, poświęcała dużo czasu na rozwijanie pasji do alchemii oraz zaspokajanie swojego głodu wiedzy. Alchemia była dziedziną, gdzie płeć nie miała znaczenia ani wpływu na osiągane rezultaty. Liczyły się tylko umiejętności i odpowiednie, subtelne wyczucie. Francis Slughorn udzielał takich samych nauk alchemicznych zarówno synom jak i córkom, nie umniejszając w niczym ich inteligencji i umiejętności, dlatego Evelyn nigdy nie miała powodu, żeby czuć się gorszą i mniej wartościową. Przynajmniej w takich kwestiach, bo wiedziała, że są zawody, które dla szlachetnie urodzonej kobiety są zwyczajnie niestosowne.\nNieprzyznawanie się do strachu i bólu było kwestią jej dumy. Im bardziej powątpiewał, tym bardziej chciała udowodnić mu, że czuje się lepiej niż na to wygląda. Ale przynajmniej, cokolwiek teraz myślał o niej i jej ranie, nie zadawał niewygodnych pytań o przyczyny jej powstania. Słysząc jednak jego lakoniczne, lekceważące słowa, prychnęła cicho pod nosem. Chociaż przybył tu, żeby wykonywać swoją pracę i ją uleczyć, mógłby okazać trochę więcej uprzejmości.\nMężczyzna po chwili przytknął różdżkę do jej ręki. Evelyn natychmiast poczuła falę bólu rozchodzącą się przez całą długość ramienia. Odruchowo naprężyła się i zagryzła mocno wargi, żeby nie krzyknąć, chociaż w jej oczach i niespokojnym drgnięciu jej ciała było widać, że cierpi i chciałaby, żeby leczenie dobiegło już końca. Nie mogła wydzierać się jak jakaś tchórzliwa szlama, tym bardziej, że wówczas zaniepokojony Ignatius gotów byłby wpaść do pomieszczenia, by upewnić się, czy wszystko z nią w porządku. Mogła jednak zauważyć, że ramię powoli wraca do normalnego koloru, a krew zwalnia swój upływ.\n- To już koniec? – zapytała, wpatrując się w niego spod przymrużonych powiek. Gdyby nie była tak zmęczona, to pewnie poczułaby irytację postawą Blacka.\nRe: Mniejszy salonik [odnośnik] 04.02.17 20:18\nKobiety były różne. Natykałem się w swoim życiu na wiele arystokratek, czy to podczas bali czy innych uroczystości. Jedne wdzięczyły się do wolnych kawalerów w nadziei na dobre oraz intrygujące zamążpójście, inne naburmuszone podpierały ściany uważając, że są ponad to. Ponad te wszystkie szlacheckie obyczaje, ponad swoje znajome-trzpiotki. Sądząc, że są nie tylko lepsze, ale też potrafią poradzić sobie bez mężczyzn, a mąż czy dzieci są ujmą na ich honorze, w końcu liczy się jedynie kariera. Evelyn wyglądała na ten drugi typ, choć równie dobrze mogła sprawiać antypatyczne wrażenie nie tylko przez dość pochmurną aurę Slughornów, ale też przez zepsute geny ze strony Rosierów. Nie wiedząc gdzie tkwi sedno jej uporu oraz determinacji na pokaz, odpuściłem zarówno głośne komentarze jak i rozmyślania na ten temat. Nie mógłbym się nią w żaden sposób zainteresować, a co za tym idzie, nie ciekawiły mnie pobudki jej buntowniczego zachowania. Uważałem je nawet za dość ekscentryczne, ale każdy postępuje według własnego kodeksu wartości. To tylko pokazywało, że jej nie znałem. I poznać nie chciałem.\nOstatecznie nie przybyłem tutaj w celach towarzyskich, tylko zawodowych. Swoje opinie powinienem zachować dla siebie, co też się stało. Bez przekonania przytakiwałem na każdą uwagę młodej kobiety, głównie skupiając się na jej przypadłości. Oraz dziwnym zaklęciu, które bardzo szybko opanowywało ciało swojego… żywiciela. To było dość interesującym widokiem, dlatego moja twarz z pewnością wydawała się być mniej spięta oraz ponura niż do tej pory. Poczułem w sobie zew odkrywcy.\nPrzyłożywszy do skóry magiczne drewno, wypowiedziawszy kilka leczniczych inkantacji, żyły przestały tak mocno pulsować. To była tylko cisza przed burzą. Kilka sekund później wręcz napęczniały paląc żywym ogniem, wijąc się oraz okręcając wokół siebie. Zupełnie, jakby organizm walczył z udrowicielską ingerencją. To było normalnym zachowaniem tych nieszczególnie eleganckich zaklęć. Część z nich była tak paskudna, że należało je wyciągać tygodniami. To, którym trafiona została Evelyn, należało raczej do słabych, bo po kilku minutach cały okropny ból musiał ustąpić. Świadczyło o tym uspokojenie się naczyń krwionośnych powoli blaknących pod skórą, aż stały się zupełnie niewidoczne. Zasinienie przedramienia też ustępowało, choć wolniej; cienka strużka krwi popłynęła w miejscu, do którego przed chwilą przytknięta była różdżka. Wyjąłem z torby niewielką, przezroczystą fiolkę, do której zebrałem część szkarłatnej wydzieliny i schowałem naczynie z powrotem na swoje miejsce. Wyciągając z torby miksturę.\n- To dopiero początek – odezwałem się po dłuższej chwili milczenia. Spojrzałem wprost w oczy Slughornówny. – Muszę zbadać krew czy nie zostało nic więcej w krwioobiegu. Niektóre zaklęcia czynią dużo szkód poza zasięgiem naszego wzroku – wyjaśniłem w skrócie. – Musi lady też wypić eliksir oczyszczający. Najlepiej zrobić to w odosobnieniu, bo wymioty oraz intensywne pocenie się są zagwarantowane – dodałem, wręczając jej miksturę w owalnym szkle. – Sam smak oraz zapach wywaru też nie są zachęcające – skwitowałem na koniec, uważnie przyglądając się swojej pacjentce. Miałem jej coś jeszcze powiedzieć, nawet otworzyłem do tego celu usta, ale zaraz się rozmyśliłem zamykając je oraz kręcąc krótko głową.\nRe: Mniejszy salonik [odnośnik] 04.02.17 22:01\nEvelyn raczej wymykała się takim jednoznacznym podziałom. Nie była ani czarna, ani biała, raczej szara. Pośrednia. To, że nie wdzięczyła się do każdego napotkanego mężczyzny, nie znała się na subtelnej sztuce uwodzenia ani nie pociągały ją towarzyskie ploteczki, wcale nie oznaczało, że nie pragnęła wyjść dobrze za mąż i spełnić powinności wobec rodu. Wiedziała, że tak trzeba, była na to gotowa, chociaż marzyła o tym, żeby nie musieć przy tym rezygnować ze swojej indywidualności, ze swojej pasji i zainteresowań. Zajmowanie się alchemią nie było pracą uwłaczającą godności szlachcianki, a więc nie musiało stanowić przeszkody dla małżeństwa i posiadania dzieci. Poczułaby się jednak urażona, gdyby wiedziała, co Black o niej myślał i że uważał geny jej rodziny za zepsute.\nDobrze więc, że panna Slughorn nie posiadła umiejętności legilimencji, bo wówczas spotkanie stałoby się jeszcze bardziej niezręcznie. Jedyne, co widziała, to chłodna, nieprzystępna aura, którą emanował Black, ale członkowie tego rodu nie na darmo kojarzyli się z ponurością, wyniosłością i sztywnością.\nJej samej trudno też było zachowywać się beztrosko, kiedy doskwierało jej osłabienie, ból i stres. To nie sprzyjało byciu rozmowną ani wesołą; mimo swojego introwertyzmu i wycofania Evelyn wcale nie była ponurą, sztywną panną, chociaż teraz mogła stwarzać takie pozory, kiedy tak siedziała sztywno, za wszelką cenę starając się utrzymać w pionie i nie odpłynąć. Black pewnie by się zdziwił, gdyby tak przyszło mu zobaczyć tą wersję jej osoby, która była zarezerwowana dla rodziny i najbardziej zaufanych osób. Chociaż niektóre jej zachowania pewnie by go zgorszyły; spodziewała się, że pewnie zapieniłby się z gniewu i niedowierzania, gdyby ujrzał ją wspinającą na drzewo w celu zebrania dorodnych ingrediencji.\nChociaż może i ona popełniała błąd, zbyt łatwo oceniając go po pozorach, podczas gdy on również mógł być zupełnie inny, niż wydawał się na pierwszy rzut oka?\nWciąż obserwowała jego poczynania spod półprzymkniętych powiek. W którymś momencie, na etapie najsilniejszego bólu, chyba odpłynęła na kilka sekund. Jej ciało przechyliło się lekko w bok, ale szybko drgnęła i zmusiła się, by wrócić do pionu, chociaż już nie patrzyła na swoje przedramię. Utkwiła wzrok gdzieś ponad ramieniem Blacka, starając się nie skupiać na bólu towarzyszącym wyciąganiu z niej zaklęcia. Miała wrażenie, jakby jej żyły dosłownie skręcały się i płonęły. Dopiero, gdy przestało boleć, spojrzała znowu na rękę, a Black tymczasem przytknął do jej rany fiolkę, by zebrać trochę płynącej krwi. W spokoju wysłuchała jego słów, mimo wszystko chcąc wierzyć, że doskonale wiedział, co robi. Ignatius nie wezwałby go, gdyby nie miał do niego zaufania.\n- Kiedy będzie wiadomo, czy coś jeszcze zostało? I czy to może się odnowić? – zapytała. Wolała wiedzieć takie rzeczy, żeby po pewnym czasie znowu nie odczuć jakichś nieprzyjemnych dolegliwości. Chciała wiedzieć, czego się spodziewać w nadchodzących dniach. Miała sporo pracy, nie chciała w którymś momencie zemdleć nad kociołkiem. – I czy można jakoś pozbyć się tego? – wskazała zdrową dłonią na wciąż widniejącą na ręce ranę, która, chociaż już nie krwawiła, nadal była widoczna.\nPrzyjęła od mężczyzny fiolkę, którą wyciągnął z torby, z zawodowym zainteresowaniem oglądając eliksir. Większość lekarstw smakowała paskudnie, doskonale o tym wiedziała, nawet jeśli (na szczęście) częściej je warzyła niż musiała zażywać.\n- Dziękuję za radę – powiedziała, zamierzając dostosować się do wskazówek, bo zdecydowanie nie chciała, żeby ktoś z rodziny widział ją w takim stanie. Zamierzała zamknąć się w swych komnatach, by przejść ten uciążliwy etap w samotności. – Wolałabym możliwie szybko wrócić do pełni sił i mieć za sobą tę drobną... niedogodność. Eliksiry, które muszę zrobić, same się nie uwarzą, a wolałabym, żeby mój ojciec nie wiedział o mojej chwilowej niedyspozycji.\nPoruszyła się nieznacznie. Z pewnością czuła się lepiej niż jeszcze kilka minut temu, ale nadal była bardzo słaba.\nRe: Mniejszy salonik [odnośnik] 13.02.17 18:49\nZabawne. Mi Slughornowie też nie wydawali się być optymistycznymi gadułami, ale kto wie? Może poznane przeze mnie osoby stanowiły zwykły wyjątek od reguły? Niestety nie mógłbym tego samego powiedzieć o Rosierach, którzy jawili mi się jako wyjątkowo dokuczliwy wrzód na arystokratycznym organizmie. Nie było łatwo się go pozbyć, a skutki jego powstawania były naprawdę opłakane. Dotarł aż do Blacków skutecznie zanieczyszczając nas swoją obecnością; jednak to była wyłącznie moja wewnętrzna opinia, nieprzekazana nikomu, nawet w zaufanym gronie. Szlachta pozostawała nią bez względu na wewnętrzne animozje; z kolei moje zdanie nie było niczym istotnym w kontekście nestorów oraz całego rodu. To lord Acrux musiał wyrazić zgodę na ten niewątpliwie osobliwy przypadek, co oznaczało, że należało taki stan rzeczy zaakceptować. Co było niesamowicie trudnym zdaniem. Prościej było ukrywać się ze swoją niechęcią, choć stan ten z pewnością nie będzie trwał wiecznie. Wiedziałem, że pewnego dnia nawet ja mogę pęknąć, mówiąc światu o wiele więcej niż bym chciał. Niż wypadało. I nim będę w stanie ugryźć się w język. Póki co korzystałem z nagromadzonych pokładów cierpliwości oraz sztucznej wyrozumiałości dążąc do absolutnej perfekcji. Zawód rodziny był ostatnim, czego mógłbym pragnąć.\nEvelyn nie zamierzałem akceptować nawet pomimo przyjaźni naszych ojców. Nie wiem, jak Pollux dał się omamić Francisowi biorącemu za żonę Rosierównę, ale zastanawiałem się nad tym zbyt intensywnie. Nie odważyłbym się wchodzić w kompetencje ojca lub co gorsza podważać jego decyzje, które przyjmowałem ze spokojem. Co jeszcze dziwniejsze, łatwiej było mi zaakceptować Ignatiusa. Wydawał się być mniej irytujący niż panna pragnąca udowodnić swą jakże niesamowitą siłę.\n- Nie będę już lady dziś tym zawracał głowy. Jutro rano niezwłocznie wyślę sowę wraz z godzinami, w których będzie mogła lady pojawić się w Grimmauld Place 12, w razie komplikacji. Tam będzie dyskretniej – odparłem na jej pytanie, upewniając się, czy wszystko z powrotem spakowałem do torby. W tym celu nachyliłem się ku niej, chwilowo całą uwagę skupiając na jednej czynności. Dopiero drugie pytanie mnie otrzeźwiło, a ja spojrzałem na ranę. – Tak – mruknąłem, wycelowując w nią różdżką oraz rzucając odpowiednie zaklęcia. Rana szybko się zasklepiła nie pozostawiając żadnych śladów. Myślami będąc już bardziej przy kominku niż w tym pokoju, jednym uchem słuchałem tłumaczeń Evelyn, drugim je wypuszczałem. Nie były mi one do niczego potrzebne. Nie interesowały mnie jej losy, oprócz tego, by wróciła do zdrowia.\n- To zostanie między nami – zapewniłem jednak, podnosząc się z miejsca. Schowałem różdżkę do kieszeni. – Proszę sobie zarezerwować czas na wizytę, jutro po południu. Jeśli nie będzie to nic niepokojącego, to wyślę sową jedynie receptę – dodałem, by formalności stało się zadość. – Do widzenia, lady Slughorn – pożegnałem się jeszcze i skinąłem głową. Chwilę później wyszedłem za drzwi; zamieniłem jeszcze kilka słów z jej bratem, a następnie wróciłem do domu.


elka.pl - Budowa pasa startowego na leszczyńskim lotnisku\nStart Leszno Budowa pasa startowego na leszczyńskim lotnisku\nTrwają prace przy budowie pasa startowego na leszczyńskim lotnisku. Przypomnijmy, że inwestycja zakłada utwardzenie drogi na kierunku wschód - zachód o długości 700 m i szerokości 20 m oraz drogi kołowania o długości 650 m. Zmiany na lotnisku widać już gołym okiem. Powstający pas prezentuje się najlepiej z lotu ptaka. Chociaż wygląda jakby był wykonany z nawierzchni asfaltowej, to jednak do jego budowy używa się specjalnej kratki z tworzywa sztucznego, którą skrupulatnie układa się metr po metrze. Zakończenie prac planowane jest na połowę kwietnia. Inwestycję realizują wspólnie Lotnisko Leszno oraz firma Eurocomfort, która jest jednym z użytkowników obiektu.\nWięcej o inwestycji przeczytasz TUTAJ .\n1. Dodane przez 1, w dniu - 31-03-2020 16:19\nCzy orientuje się ktoś może jaki był największy samolot który wylądował na leszczyńskim lotnisku?\n2. Dodane przez Derek, w dniu - 31-03-2020 16:24\nBrawo brawo jeszcze zawody szybowcowe wysokiej rangi samolotowe i zapomniane modelarskie inwestować w lotnictwo to przyszłość całej ludzkosci\n3. Dodane przez mates, w dniu - 31-03-2020 16:25\n4. Dodane przez xxx, w dniu - 31-03-2020 16:32\nGdzie jest sens kłaść takie coś na trawę ? jak z koszeniem/przycinaniem ? daje rok i będą ściągać to co kładą\n5. Dodane przez Pongo, w dniu - 31-03-2020 16:37\nBy się ruinami zajęli na lotnisku a nie tymi rzeczami.\n6. Dodane przez Leszczynianka, w dniu - 31-03-2020 16:38\n7. Dodane przez x, w dniu - 31-03-2020 16:43\nRozdawnictwo i marnowanie pieniędzy !\n8. Dodane przez Brawo, w dniu - 31-03-2020 16:47\nNo i fajnie, myślę, że może to być solidny krok w dobrą stronę i przyczyni się do odbudowy pozycji naszego miasta na lotniczej mapie Polski.\n9. Dodane przez tomek, w dniu - 31-03-2020 17:04\nNawet prosto to wychodzi. Spełniają się częściowo plany Pana Stefana.\n10. Dodane przez P3y, w dniu - 31-03-2020 17:17\nWreszcie coś się dzieje na tym lotnisku, bo ostatnio zaczęło już umierać i popadać w ruinę.\nWszak to lotnisko było wymienione jako jedno z ciekawszych miejsc w Lesznie w programie zakochaj się w Polsce.\n11. Dodane przez do 5, w dniu - 31-03-2020 17:25\nKolejny zazdrosnik.Jeden hangar już wyremontowany. Jest nowoczesny tunel aerodynamiczny,tylko trzy takie w Polsce,w Lesznie największy Trwa budowa pasa,będzie nowy hotel.Leszczynskie lotnisko jest największym szybowcowy lotniskiem w Europie,znakomite warunki. Niebawem za kilka miesięcy po raz szósty w historii Szybowcowe Mistrzostwa Świata,tym razem w akrobacji szybowcowej.Zadne miasto na świecie tyle nie organizowało. Być może pod koniec czerwca trzy dniowe pokazy lotnicze,może koronawirus będzie opanowany.Szybowce ,balony to duma Leszna tak jak ŻUŻEL.Zazdrosnicy.\n12. Dodane przez Ja, w dniu - 31-03-2020 17:29\nKoło to obchodzi w dobie korona wirusa\n13. Dodane przez KKK, w dniu - 31-03-2020 17:33\nJeszcze bedzie tak ze beda londować samoloty a Lodynu....\n14. Dodane przez Damian, w dniu - 31-03-2020 17:35\nCo za głupota tak wydawać nasze pieniądze !\n15. Dodane przez Adam, w dniu - 31-03-2020 17:40\nMoim zdaniem Leszno po otwarciu niedawno całej trasy S5 Wrocław-Poznań tylko zyska.Podejrzewam,że pojawi się w Lesznie i okolicy wielu inwestorów. Myślę, że już za 6 -8 lat już to bedzie widoczne.Jestem pewien.\n16. Dodane przez Radio, w dniu - 31-03-2020 18:17\nW dobie epidemii na co to komu? Bez sensu.\n17. Dodane przez Do 4, w dniu - 31-03-2020 18:22\nTeż tu nie widzę logiki. Poza tym jak czytałem o pasie startowym utwardzonym to myślałem że to jakaś poważna inwestycja a tu takie coś. E tam.\n18. Dodane przez do kom. 1 ., w dniu - 31-03-2020 18:23\nNajwiększy samolot ,który wylądował Strzyżewicach to JAK -40 z premierem CYRANKIWICZEM.\n19. Dodane przez Zenek Leszno, w dniu - 31-03-2020 18:27\nSą poważniejsze rzeczy do robienia w mieście niż to. Np brak pływalni np dziura przy Królowej Jadwigi. Jak nowa hala... No i dług miasta...\n20. Dodane przez sebaPL, w dniu - 31-03-2020 18:30\nDo kom.15 Co Ty bierzesz człowieku ? Nie wiem co ci tam zapisał twój lekarz ale proszę Cię bierz połowe z tego OK ?\n21. Dodane przez do kom 19, w dniu - 31-03-2020 18:39\nZenek ty się lepiej muzyką zajmij.\n22. Dodane przez DO KOM 7, w dniu - 31-03-2020 18:40\nPewnie nawet nie wiesz jak były dzielone środki na to.\n23. Dodane przez do kom. 1 ., w dniu - 31-03-2020 18:44\n24. Dodane przez Do 20, w dniu - 31-03-2020 18:46\nTo chory człowiek, on od lat tu pisze bezsensowne pochwalne komentarze pozbawione sensu i oderwane od rzeczywistości.\n25. Dodane przez do kom 4, w dniu - 31-03-2020 18:46\nWłaśnie po to jest kratka żeby rosła między tym trawa, a kosić będą normalnie tak jak zawsze, równo z kratą. Lądować na takich pasach mogą samoloty do 20 ton.\n26. Dodane przez Do 15 i 11, w dniu - 31-03-2020 18:49\nCo ty za nielogiczne komentarze piszesz? Nie będzie pokazów w tym roku! Nikt nie myśli o jakiś pokazach w czasie gdy ludzie umierają a szykuje się zapaść gospodarcza. Zaraz zaczną upadać restauracje i sklepiki a ty nam tu wyskakujesz o jakiś pokazach i inwestorach. Ogarnij się człowieku bo aby pośmiewisko z siebie robisz.\n27. Dodane przez do 20, w dniu - 31-03-2020 18:50\nTo całkiem możliwe.Dobre położenie,lotnisko które będzie mogło przyjmować samoloty kilkunasto osobowe.Gotowa strefa inwestycyjna Leszno,Wilkowice,gdzie już powstały wcześniej firmy,zakłdy i to dość duże zwłaszcza w strefie w Lesznie.Od razu bierzesz.Poczekajmy,może to Ty będziesz musiał pójść do Lekarza.Uważam,że to dla Leszna olbrzymia szansa.Trzy stolice Warszawa,Berlin,Praga w promieniu 300 km,kolejny atut.Brawa dla Leszna.Nowa S5 znacznie się przyczyni do rozwoju Leszna.Wilkowice z biegiem czasu zostanią włączone do granic Leszna jak dawniej Gronowo,Zaborowo.\n28. Dodane przez 123, w dniu - 31-03-2020 19:13\nPamiętajcie, że jutro jest Prima Aprilis\n29. Dodane przez Pedrak, w dniu - 31-03-2020 19:13\nSzykujcie już zapisy na przyloty samolotów do Leszna. Przecież tyle tu fajnych miejsc. Jest tu dużo ogromnych parków, gdzie jest wiele stawów i ogromne połacie traw gdzie ludzie piknikuja wiosna i latem. A te dziesiątki kilometrów ścieżek rowerowych w zacisznych miejscach z dala od ruchu ulicznego. Jak w Versalu. Wszystko to przyciąga turystów. Nie zapominajmy o zbiorniku wodnym Zwirownia. Został on powiększony 3 krotnie gdzie płytka woda stanowi doskonałe miejsce do kąpieli, zwiezione setki ton piasku służą świetnie do zabawy i wypoczynku. TU CHCE SIĘ LĄDOWAĆ I ŻYĆ!\n30. Dodane przez Orly, w dniu - 31-03-2020 19:14\nMiasto nic nie wylozylo\n31. Dodane przez Do damian 14, w dniu - 31-03-2020 19:16\nNapewno nie Twoje.\n32. Dodane przez do 18, w dniu - 31-03-2020 19:22\nJesteś trolem czy po prostu jesteś niedouczony ?\nJak - 40 w Polsce: w latach 1972- 1980 zakupiono 19 samolotów Jak-40. Pierwsze samoloty Jak-40 zostały sprowadzone w latach 1972- 1973 r.\nJ. Cyrankiewicz premier Polski w latach 19471952 i 19541970\nCyrankiewicz jako premier był w Lesznie na lotnisku w 1958 roku na Szybowcowych Mistrzostwach Świata.\n33. Dodane przez Do -24, w dniu - 31-03-2020 19:23\nJedynym nienormalnym i chorym to Ty tu jesteś. Tylko krytykujesz wszystko.Nic nie potrafisz.Coś dużego zaczyna znowu na lotnisku się\ndziać. Do pokazów jest prawie 2 m-ce,niewykluczone,że będą. Wiadomo życie i zdrowie najważniejsze. Dla wszystkich byłoby dobrze,aby się to odbyło tak jak Mistrzostwa Świata.\n34. Dodane przez Do 26, w dniu - 31-03-2020 19:27\nTych rzeczy już nie zobaczysz tak jak miejsca rozrywki na Zaborowie.\n35. Dodane przez do kom 26, w dniu - 31-03-2020 19:29\nRaczej gdyby odbył się pokaz to by to wszystko zaczęło się rozkręcić.Więc pośmiewisko sam z siebie robisz.Sami nie wiemy ile to potrwa,ale to jest właśnie rozkręcenie.Rozumisz.\n36. Dodane przez Z Leszna, w dniu - 31-03-2020 19:29\n37. Dodane przez do32, w dniu - 31-03-2020 19:36\nMasz rację gdzie coś robią w Lesznie zawsze kilku troli i niedouczonych się znajdzie.Prawda jest taka,że dobrze funkcjonujące lotnisko to podstawa i rozwój miasta.Popieram komentarz 27. Dobrze miasto myśli.Dobra decyzja,a efekty będą.\n38. Dodane przez do 29, w dniu - 31-03-2020 19:37\nHaha :D :D Idealna reklama miasta :D :D 10 na 10 :D Świetna IRONIA\n39. Dodane przez Do 30, w dniu - 31-03-2020 19:38\nBo nie ma z czego.\n40. Dodane przez Ja, w dniu - 31-03-2020 19:50\nDo pokazów prawie trzy miesiące 50/50. Powinny się odbyć.\n41. Dodane przez Do 11, w dniu - 31-03-2020 20:02\nWciąż tylko będzie i będzie. Mnie interesuje co jest, wszystko można obiecać a gorzej z realizacją. Wiesz ile już obiecano? Ile zrealizowano? Przypomne - obietnice że wyremontujemy lotnisko, miejsce rekreacji na Zaborowie, nowa hala, zasypana dziura na Królowej Jadwigi, młyny i galeria, pływalnia na Antoninach... Wymieniać dalej?\n42. Dodane przez Do 41, w dniu - 31-03-2020 20:20\nIdzie poważny kryzys a ten jakieś wizje snuje o inwestorach, no skąd się tacy biorą...\n43. Dodane przez do 41, w dniu - 31-03-2020 20:20\nLotnisko jest w dobrych rękach.Leszno pójdzie do przodu.Sami zobaczycie już za kilka lat.Wiem co mówię.\n44. Dodane przez aneta, w dniu - 31-03-2020 20:33\nKpiny sobie robicie.Koronawirus a Wy wydajecie publiczne pieniadze na wasze zachcianki lotnicze.Wazniejsze zdrowie .Caly Swiat zagrozony a Wy budujecie pas dla Jednego Niemca- wlasciciela Eurokomfortu.Aby sobie co jakis czas wizytowal swoich niewolnikow w Eurokomforcie...wstyd -Hanba!\n45. Dodane przez Antyhejt, w dniu - 31-03-2020 20:43\nChoć teraz by co niektórzy odpuścili z tym hejtem ale widać że nawet w czasie takiej ludziej tragedii trzeba obrzucać innych błotem to świadczy o upadku człowieczeństwa u takiej osoby.\n46. Dodane przez Tony, w dniu - 31-03-2020 20:53\nNIC tylko czekac jak F16 I airbus A380 wyladuje moze tez Antonov\n47. Dodane przez Witek, w dniu - 31-03-2020 20:55\nBogato dla bogatych za biednych kasę za płotu\n48. Dodane przez Do 43, w dniu - 31-03-2020 21:09\nTy idz zaśpiewaj do szafy już już\n49. Dodane przez Do 44, w dniu - 31-03-2020 21:17\nDokładnie tak! Szaremu człowiekowi ten pas jest potrzebny Jak wrzód wiadomo gdzie\n50. Dodane przez Ariel, w dniu - 31-03-2020 21:24\nMyśle że wahadłowce NASA będą tu lądować, pewne info\n51. Dodane przez do 48, w dniu - 31-03-2020 21:27\nNie hejtuj.Tu się poważnie rozmawia (pisze).Nie masz nic do powiedzenia,zamknij się w tej szafie i milcz.Ewentualnie weź elementarz i czytaj Ala ma kota.Nic nie wnosisz do dyskusji.Milcz.\n52. Dodane przez Do kom.32, w dniu - 31-03-2020 21:59\nOdpowiedziałem na pytanie,zgodnie ze swoją wiedzą.BEZ SPRAWDZANIA W JAKICH -KOLWIEK.Po co ta ta agresja?\n53. Dodane przez s, w dniu - 31-03-2020 22:20\nTo inwestycje i imprezy dla elit! A dla szarych mieszkancow brak mieszkan komunalnych! I brak srodkow na remontowanie starych kamienic!\n54. Dodane przez Czerwonka, w dniu - 31-03-2020 22:48\nZauważyłem, że obrońca lub obrońcy bo wpisy podobne, nie dają się przekonać ale tak to już jest, że bez względu co zrobią rządzący buduje się wokół tego łuki triumfalne. Trochę to żałosne bo mnie również kojarzy się to ze śpiewem Jarząbka. Ale widać komuś ten pusty śpiew odpowiada.\n55. Dodane przez Ak, w dniu - 31-03-2020 22:55\nNadzieja. Jak coś się buduje to jeszcze nie koniec świata. Chyba, że to pod manewry jakieś wojskowe?\n56. Dodane przez Analog, w dniu - 31-03-2020 23:01\nA po co ten pas jak lotnisko jest w Berlinie.\n57. Dodane przez A coooooo!?, w dniu - 31-03-2020 23:19\nCzy nie lepiej wyłożyć kołdrami i poduszka mi. Panowie Leszna i okolic mieli by miękkie lądowanie.\n58. Dodane przez Leszczynski patriota, w dniu - 01-04-2020 05:27\nTo chyba tylko tymczasowe rozwiązanie az nie wybudują prawdziwego pasa z betonu\n59. Dodane przez Archanioł, w dniu - 01-04-2020 06:19\n,,Zmiany na lotnisku widać już gołym okiem,, No rzeczywiście, kasę marnuje się na całego. Przecież tam wokół jest taki bajzel, że budowa pasa jest jak zakładanie drogiego krawata menelowi, żeby potem móc powiedzieć, jak elegancki to pan podczas, gdy dalej będzie to ten sam menel.\n60. Dodane przez do 58, w dniu - 01-04-2020 12:31\nTeraz tak się buduje,tu będą niewielkie samoloty pasażerskie. Archaniele bzdury wypisujesz. Wiele zrobiono i się robi.\n61. Dodane przez DO 59, w dniu - 01-04-2020 13:06\narchaniele bajzel to był,może jeszcze jest na lotnisku w Smoleńsku.Ogarnij się wreszcie i weż się do roboty.\n62. Dodane przez Kobalt, w dniu - 01-04-2020 13:55\nLudzie epidemia minie. To, że cały świat mówi o koronawirusie to nie znaczy, że tylko o koronawirusie trzeba mówić. To już sie dla wielu osób robi nudne i ta epidemia to nie koniec świata, że ze wszystkich inwestycji trzeba zrezygnować, bo kogoś to nie interesuje ze względu na epidemię.\n63. Dodane przez Paweł z alei gwiazd, w dniu - 01-04-2020 17:28\nBudowa pasa z betonu to 2.800.000zł plus to co wyrzucą w błoto to leczenie puderkiem farsa\n64. Dodane przez słoik, w dniu - 01-04-2020 19:03\nJak się przeczyta te wszystkie komentarze to większość chciałaby na lotnisku 300 ton cebuli rozrzucić. Łatwo siedzieć i komentować ciężej coś zbudować. Piąteczka dla każdego co coś robi dla miasta, społeczności, sąsiadów i innych.\n65. Dodane przez k, w dniu - 01-04-2020 19:25\n66. Dodane przez Amen, w dniu - 02-04-2020 08:18\nDo wszystkich (...) co to ich pieniądze są wydawane. Eurocomfort poniósł koszty zakupu kratki a nie miasto. Czy kratka ma sens? Oczywiście, że tak ponieważ wyrównuje i itwardza nawierzchnie co sprawie, że jest bezpieczniej, samoloty dostają dostają mniej po tyłku i lotnisko staje się bardziej atrakcyjne. Do tego jako jedno z niewielu lotnisk w Polsce po zmianie przepisów daje możliwość zakupu paliwa 24h/doba co sprawia, że jesteśmy ciekawym miejscem na miedzyladowanie i uzupełnienie paliwa. Reasumując. Jeśli jakiś dziany koleś ma do wyboru nierówne pole, na którym nie Ma nic a lotnisko z utwardzonym pasem, z możliwością dotankowania samolotu i wypicia kawy to chyba wiadomo co wybierze. Przypominam, że koleś ten zapłaci spółce lotnisko Leszno, co oznacza kasę w kasie miasta (to dla tych co to ich pieniądze są wydawane)


Petra cafe - manufaktura kawy świeżo palonej\nKawy świeżo palone charakteryzują się filozofią, która uzupełnia ofertę na rynku dla odbiorców o produkt wyższej jakości. Dla uzyskania najwyższych walorów smakowych i zapachowych, kawę wypala się i pakuję nie w miejscu jej pochodzenia, a w miejscu gdzie kawa jest sprzedawana, gdzie są jej konsumenci. Dzięki temu zachowuje ona pełną świeżość i aromat. Dotyczy to większości kaw dostępnych na rynku.\nWydajność upraw kawy\nPalarnie kawy oferujące produkty świeżo palone importują surowiec z małych ekologicznych, naturalnych plantacji, gdzie wydajność z hektara uprawy kawy jest około 800 kg, ale nie używa się na niej substancji chemicznych i w małych ilościach poddaje się ją procesowi chemicznemu czyli paleniu kawy. W kawach takich można wyczuć owocową słodycz, orzeźwiającą kwasowość, nuty cytrusów, owoców leśnych, czekolady, orzechów, karmelu i to bez żadnych smakowych dodatków. Kawa świeżo palona osiąga pełnię smaku w kilka dni po wypaleniu i jej aromat utrzymuje się nawet przez trzy miesiące. W skład kawy wchodzi około 1000 składników bioaktywnych. W kawach z plantacji przemysłowych składniki kawy są gorszej jakości niż w kawach z plantacji naturalnych. Niższa jakość surowca, a zarazem gorszy skład bioaktywnych składników w kawach przemysłowych wynika z używania polepszaczy przyrostu i zwiększania wydajności z 1 hektara upraw.\nSpecjaliści określają, że jakość upraw kawy przemysłowej stanowi około 35% jakości upraw kawy prowadzonej zgodnie z warunkami naturalnymi, w sposób tradycyjny bez używania środków chemicznych. Składniki bioaktywne występujące w kawie naturalnej czy przemysłowej tracą na swojej wartości po około trzech miesiącach od daty palenia. Naukowcy przedstawili krzywą utraty jakości własności składników bioaktywnych zawartych w kawie, która pokazuje , że kawa do 1 miesiąca od daty palenia nie traci nic ze swoich właściwości, w okresie od 2 do 3 miesięcy minimalnie do 1-3%, w okresie od 4 do 6 miesięcy około 15-18%, od pół roku do roku około 40%, do 18 miesięcy około 2/3 swoich właściwości początkowych, powyżej dwóch lat około 90-95% właściwości początkowych.


GKS Bełchatów - Radomiak Radom. Ważny mecz w Fortuna 1. Lidze - Legalni-Bukmacherzy-Online.pl\nGKS Bełchatów – Radomiak Radom. Ważny mecz w Fortuna 1. Lidze\nOpublikowano: 17 maja 2021, 21:35 / Autor: Kubas / Ciekawe zakłady / Brak komentarzy\nPiłkarze Radomiaka Radom cieszą po zdobyciu gola, 29 sierpnia 2020.\nDla gospodarzy będzie to ważny mecz w kontekście utrzymania w Fortuna 1. Lidze, goście natomiast walczą o bezpośredni awans do Ekstraklasy, bez konieczności rozgrywania meczów barażowych. Starcie w Bełchatowie zapowiada się zatem bardzo ciekawie. Planujesz obstawić zakłady bukmacherskie? Bukmacherzy typują co może się wydarzyć.\nInne cele, taka sama presja\nRadomiak Radom jest obecnie na trzecim miejscu w tabeli Fortuna 1. Ligi. Ma tyle samo punktów, co drugi GKS Tychy. Bezpośredni awans do Ekstraklasy wywalczą dwa najlepsze zespoły na koniec sezonu. Radomiak Radom ma zatem o co walczyć.\nNa drugim biegunie znajduje się GKS Bełchatów. Bełchatowianie są na ostatniej pozycji w Fortuna 1. Lidze i tracą w tej chwili trzy „oczka” do Zagłębia Sosnowiec. Z Fortuna 1. Ligą pożegna się tylko jeden zespół a więc GKS nadal ma szanse na utrzymanie.\nMecz w Bełchatowie może być kluczowy dla obu ekip w kontekście osiągnięcia upragnionego celu. Zadania są bardzo odmienne, ale zgarnięcie trzech punktów w najbliższym meczu jest marzeniem każdej z drużyn.\nZdecydowanym faworytem w przedmeczowych kursach jest Radomiak Radom. To nie może dziwić. O wiele lepsza postawa klubu z Radomia w tym sezonie, to wyraźna przesłanka dla bukmacherów przy ustalaniu kursów na to spotkanie.\nCo ciekawe, kursy bukmachera Fortuna (sprawdź także: Fortuna kod promocyjny) w przypadku najbliższej konfrontacji są zbliżone do tych, które bukmacher przygotował przed pierwszym w tym sezonie starciem obu zespołów. Wówczas kurs na wygraną Radomiaka Radom, który grał jako gospodarz, wynosił 1.71. Na wygraną GKS-u Bełchatów kurs bukmachera wynosił 4.65, a na remis Fortuna przygotowała kurs 4.15. Przy okazji rozegranego w listopadzie spotkania opłacało się typować wygraną Radomiaka. Pojedynek zakończył się wynikiem 2 do 0. Teraz klub z Radomia zagra jako gość, ale bukmacherzy znów wyraźnie typują zwycięstwo zespołu walczącego o awans do Ekstraklasy.\nKursy bukmachera Fortuna na najbliższy mecz Radomiaka z GKS-em Bełchatów:\nGKS Bełchatów – 4.65, remis – 4.00, Radomiak – 1.70\nGKS/remis – 2.15, Radomiak/remis – 1.19, GKS/Radomiak – 1.24\nJak widać w przedmeczowym zestawieniu kursów punkty Radomiaka Radom, to niemal pewniak w opinii bukmachera Fortuna. Jeśli Radomiak nie wywalczyłby chociaż remisu w Bełchatowie będzie można mówić o sporej niespodziance.\nForma obu zespołów także działa na korzyść wyżej notowanego Radomiaka Radom. W ostatnich pięciu meczach Radomiak wygrał trzy razy. Zanotował również remis i porażkę. Z kolei GKS Bełchatów przegrał cztery z pięciu meczów, jedno spotkanie zakończyło się zwycięstwem GKS-u.\nDo końca sezonu na boiskach Fortuna 1. Ligi pozostały jeszcze cztery kolejki. GKS Bełchatów nie ma już czasu na kalkulacje i musi szukać punktów nawet z dużo wyżej notowanymi zespołami, które biją się o awans. Radomiak Radom z kolei na przestrzeni ostatnich czterech kolejek będzie robił wszystko, by baraże nie były już potrzebne do awansu. Piątkowy mecz zapowiada się bardzo ciekawie.\nKursy bukmacherskie na mecz GKS Bełchatów – Radomiak Radom\nSTS: GKS – 4.30, remis – 4.25, Radomiak – 1.72\nBetfan: GKS – 4.20, remis – 4.15, Radomiak – 1.69\nFortuna: GKS – 4.65, remis – 4.00, Radomiak – 1.70\nEtoto: GKS – 4.20, remis – 4.20, Radomiak – 1.73\nTotalbet: GKS – 4.10, remis – 4.10, Radomiak – 1.70\nLVBet: GKS – 4.25, remis – 4.25, Radomiak – 1.71\nFortuna 1. Liga: GKS Bełchatów – Radomiak Radom. Kiedy mecz? Gdzie oglądać?\nMecz GKS Bełchatów – Radomiak Radom odbędzie się w piątek, 21 maja. Początek o godzinie 17:40. Transmisja w Polsat Sport.


Koniec konsultacji ogólnych i celowanych rewizji rozporządzenia CRP. Co dalej?\nO północy z wtorku na środę zakończyły się konsultacje ogólne i celowane rewizji rozporządzenia kosmetycznego 1223/2009. Jako największa organizacja branżowa w Polsce, Kosmetyczni.pl nie tylko wzięli udział we wszystkich ich etapach, lecz także przed czasem, tj. w poniedziałek, przekazali swoje stanowisko Komisji Europejskiej!\nOd początku roku czekaliśmy na ten dzień, prowadząc intensywne prace na forum Cosmetics Europe i z grupami członkowskimi. Ostateczne stanowisko powstało dzięki wymianie informacji, doświadczeń i ekspertyzy między firmami członkowskim a związkiem. To pozwoliło organizacji kompleksowo odnieść się do zmian w przepisach, proponowanych w pięciu obszarach: zarządzania substancjami, oceny efektu łączonego stosowania różnych produktów – współczynnik oceny mieszanin (MAF), definicji nanomateriału, przyszłości komitetu naukowego SCCS i oznakowania produktów.\nZespół związku wykorzystał ten wyjątkowy moment, by rozpocząć kolejny etap prac, m.in. serię spotkań z reprezentantami instytucji kluczowych w procesie rewizji. W pierwszej kolejności na spotkanie zostali zaproszeni polscy europarlamentarzyści, którzy już za chwilę będą kształtowali nową rzeczywistość prawną dla branży kosmetycznej. Wspólnie z posłanką Elżbietą Łukacijewską (EPP) i Konfederacją Lewiatan Kosmetyczni.pl stworzyli okazję do lepszego poznania stanowiska polskich przedsiębiorców. We wtorek, 21 czerwca br., w budynku Parlamentu Europejskiego pojawili się specjalnie dla branży kosmetycznej posłowie: Elżbieta Łukacijewska jako współgospodyni spotkania, Bartosz Arłukowicz, Róża Gräfin von Thun und Hohenstein, Janusz Lewandowski, Magdalena Adamowicz, Danuta Hübner, Marek Belka, przedstawiciele gabinetów Ewy Kopacz i wielu innych polityków.\nWszyscy europarlamentarzyści wyrazili zainteresowanie, zrozumienie i otwartość na współpracę w kolejnych miesiącach! Prezentacja delegacji związku przyczyniła się do ciekawej dyskusji, która – mamy taką wielką nadzieję – będzie zaczynem dobrej wspólnej pracy wokół rewizji rozporządzenia w nadchodzących letnich miesiącach. Posłowie wiedzą, że branża będzie potrzebować ambasadorów w Brukseli i zgodzili się wejść w te role!\nBędziemy informować o dalszych, ważnych etapach działań wokół rewizji CPR.


Tryb podstawowy – wariant II i III - Zamówienia publiczne\nTak jak podane zostało we wcześniejszym artykule, ten będzie dotyczył wariantów trybu podstawowego, przy których pojawia się słowo „negocjacje”. Są to wariant II i III, przy III negocjacje między wykonawcami a zamawiającym są nie fakultatywne, a nawet obowiązkowe. Pamiętajmy, że mówimy o trybie podstawowym udzielania przez zamawiających zamówień. O wartości powyżej zamówień bagatelnych a poniżej progów unijnych, a więc tak naprawdę większości. Niezależnie od występowania wariantu I, który stanowi odpowiednik przetargu nieograniczonego, takie rozwiązania stanowią dla wielu jednostek zamawiających, zupełnie zrozumiale, duże zaskoczenie. Tak jak wspominałem, można powiedzieć, że tryb podstawowy zawiera w sobie w tym wypadku sporo elementów różnych znanych już trybów, jak dialog konkurencyjny czy negocjacje z ogłoszeniem.\nZgodnie z art. 275 pkt 2 Nowego PZP, regulującym wariant II trybu podstawowego, w przypadku zdecydowania się przez zamawiającego na ten wariant – postępowanie prowadzi się w taki sposób, że w odpowiedzi na ogłoszenie o zamówieniu oferty mogą składać wszyscy zainteresowani wykonawcy, a następnie zamawiający może prowadzić negocjacje w celu ulepszenia treści ofert, które podlegają ocenie w ramach kryteriów oceny ofert, o ile przewidział taką możliwość, a po zakończeniu negocjacji zamawiający zaprasza wykonawców do składania ofert dodatkowych. Jest to długa definicja, zawierająca kilka istotnych elementów.\nPrzede wszystkim warto podkreślić, że zamawiający już w dokumentacji postępowania (SWZ) ogłaszanej na stronie wskazać musi, że wybiera wariant II trybu podstawowego i dopuszcza możliwość przeprowadzenia negocjacji. Zwrot „może prowadzić negocjacje” oznacza, że po otrzymaniu już ofert od wykonawców (ofert pierwotnych) tak naprawdę może zdecydować się nie przeprowadzić jednak negocjacji. Co więcej, w przypadku prowadzenia negocjacji, sami wykonawcy nie muszą wziąć w nich udziału przy wariancie II trybu podstawowego, ich oferty nie zostaną z powodu nieprzystąpienia przez nich do negocjacji odrzucone. Mogą zdecydować, że chcą wziąć udział w postępowaniu tylko z pierwotnie złożoną ofertą, która staje się w takim wypadku ofertą ostateczną.\nW przypadku gdy zamawiający zdecyduje się na prowadzenie negocjacji, kieruje on do wykonawców, którzy złożyli oferty i których oferty nie zostały odrzucone, zaproszenie do negocjacji. Nie jest przewidziana w ustawie forma negocjacji, jej ustalenie leży w gestii zamawiającego. Negocjacje nie mogą prowadzić do zmiany treści SIWZ. Oferty dodatkowe dotyczące kryteriów oceny ofert nie mogą być w żadnym punkcie mniej korzystne dla zamawiającego niż pierwotne oferty.\nNegocjacje mogą dotyczyć tylko informacji przedstawionych przez wykonawców w ofertach w zakresie kryteriów oceny ofert. Nie jest przewidziana forma negocjacji, jej ustalenie leży w gestii zamawiającego. Negocjacje nie mogą prowadzić do zmiany treści SIWZ. Oferty dodatkowe dotyczące kryteriów oceny ofert nie mogą być w żadnym punkcie mniej korzystne dla zamawiającego niż pierwotne oferty.\nJak wskazuje się w uzasadnieniu projektu Nowego PZP (druk sejmowy 3624), mając na względzie, że oferta dodatkowa jest tylko modyfikacją oferty złożonej w odpowiedzi na ogłoszenie o zamówieniu, nie jest samoistną ofertą, wykonawca pozostaje związany ofertą dodatkową wyłącznie do upływu terminu związania ofertą, złożoną w odpowiedzi na ogłoszenie o zamówieniu.\nWariant ten stanowi dobre rozwiązanie przede wszystkim dla zamawiających, którzy wiedzą za mało w zakresie przedmiotu zamówienia i potrzebują dodatkowych informacji przy ustaleniu kształtu opisu przedmiotu zamówienia. W tym celu opracowują jedynie Opis potrzeb i wymagań (OPiW). Dopiero po przeprowadzeniu negocjacji sporządzają SWZ, a wykonawcy składają oferty ostateczne.\nNegocjacje nie mogą prowadzić do zmiany określonych w Opisie potrzeb i wymagań minimalnych wymagań dotyczących przedmiotu zamówienia lub realizacji zamówienia określonych. Mogą dotyczyć warunków zamówienia, w celu podniesienia jego efektywności.