Dobry wieczór we Wrocławiu - Maciej Pawlak - ebook + książka - Legimi online\nDobry wieczór we Wrocławiu ebook\nMŁODY KUCAŁ PRZY BARIERCE, wytężając wzrok, wykrzywiając twarz w skupieniu i próbując przeniknąć mrok. Oczy zaczynały mu już łzawić, lecz nie pozwolił sobie na luksus mrugnięcia. Choć znajdował się zaledwie kilkaset metrów od miejsca, które zwykł zwać domem, to wystarczyło, by móc zginąć przez zwykłą nieostrożność. Dlatego też Młody nasłuchiwał, kulił się i patrzył… W oddali, po obu stronach drogi, majaczyły ciemne sylwetki. Wyglądały, jakby wchodziły w chodnik po prawej, a wyłaniały się z niego z lewej strony spękanego asfaltu. Były tu od zawsze i to nie one sprawiały, że pocił się, wytrzeszczając ślepia jak bibliotekarz bez okularów. Pomnik Anonimowego Przechodnia – przypomniał sobie nagle stalker. Taką nosił nazwę. Ciemne sylwetki ludzi, symbolizujące Polaków schodzących do podziemia podczas jakiejś wojny, o której czasem wspominali starsi. Dla dorastającego chłopaka te słowa jednak nic nie znaczyły. Choć urodził się przed Zagładą, wychowywał się już w ukryciu, pośród gruzów, groźnych stworzeń i wszechogarniającej śmierci. Nożownik wspominał, że kiedyś było to piękne miasto. Podczas swoich częstych, głównie nielegalnych, wycieczek Młody miał okazję przyjrzeć się okazałym, nietkniętym Zagładą budynkom obszaru, który dawniej nazywano centrum. Dla stalkera było to centrum świata i nie wyobrażał sobie, jak teren ten mógł kiedyś uchodzić za niewielki. A podobno dało się go przejść w dziesięć, dwadzieścia minut, bez ciągłego szukania kryjówki, unikania Bestii, czołgania się przez kanały i omijania szerokim łukiem co groźniejszych miejsc. A dalej… Dalej nie było nic. Sterta gruzów, pyłu i zgliszcz. Obszar wokół Centrum, poza częścią wschodnią, nie nadawał się nawet na przeszukanie. Siwy powiedział kiedyś, że to „pieprzeni czerwoni” zarzucili miasto rakietami i bombami burzącymi, całym arsenałem, który miał zrównać wszystko z ziemią. Wszystko oprócz Centrum. Kleryk dodał też, że jakiś żartowniś dorzucił do tego prototypowe bomby biologiczne i tego typu „nowoczesne zabawki”, trafiając nimi między innymi w sam ratusz oraz zoo. Właśnie, zoo… To stamtąd brały się wszystkie kłopoty…\nCzy coś się tam poruszyło? Młody przetarł zmęczone oczy i znów je wytrzeszczył. Nie, to tylko jakaś stara, targana wiatrem szmata. Wiatrem? Stalker spanikował. Ze wschodu czy z zachodu? –spytał sam siebie. Wiało ze wschodu. Chłopak westchnął z ulgą. Po chwili stwierdził, że dość już oczekiwania. Bardzo ostrożnie wstał, poprawił pistolet za pasem, po czym wspiął się na barierkę i zaczął powoli schodzić po wyszczerbionych ceglanych ścianach wiaduktu kolejowego nad ulicą Powstańców Śląskich. Tak przynajmniej głosił zardzewiały znak leżący przy drodze. Starsi mieszkańcy dworca znali te nazwy i posługiwali się nimi, jednak młodsi ich nie rozumieli. Bo kim był powstaniec i skąd wstawał? I czym był Śląsk? Choć Stary Michu, bibliotekarz, tłumaczył to wiele razy, w głowach niedorostków i młodzieży po prostu nie mieściło się to w głowach. To było obce, nie należało do tego świata. Nie należało do świata umarłych.\nChłopak zeskoczył na ziemię, po czym pędem pobiegł za rozsypujący się słup informacyjny. Oddychał ciężko, nasłuchując i rozglądając się. Wiedział, że ta wycieczka była niebezpieczna. Każda taka była, jednak chęć zobaczenia cudów dawnego świata była większa niż strach. Znów zerwał się na nogi i rzucił się w kierunku skrzyżowania z rzeźbą. Dystans był długi i wydawał się nie kończyć. Szybkie kroki w ciemności, w absolutnej ciszy otoczenia wydawały się brzmieć jak bębny. Byle nie zwrócić niczyjej uwagi – modlił się stalker. Dopadł do pomnika ludzi podziemia, niemal wypluwając płuca. Chcąc jak najszybciej zniknąć z pola widzenia drapieżników, skrył się pod arkadami najbliższego budynku i od razu sklął się za głupotę. Najpierw należało sprawdzić, z bronią w ręku, czy nic nie czai się w ciemności. W końcu mogło to być schronienie nie tylko dla niego… Nożownik zrugałby mnie za to – stwierdził Młody ze wstydem. Szczęśliwie nic go nie pożarło. Co więcej, dookoła wciąż zalegała ciężka cisza, nic nie wyło i nie wrzeszczało. Były to dobre wiadomości. Albo bardzo złe. Nie mając innego wyjścia, szedł dalej. Skradał się wzdłuż arkad, aż do ich zakończenia. Stanął przed kolejnym dużym skrzyżowaniem. Tym razem wolał jednak nie ryzykować chodzenia po otwartej przestrzeni, wobec czego niemal bezgłośnie i bardzo powoli przekradał się wzdłuż ścian budynków stojących wokół placu. Trwało to całe wieki, nim dotarł do krawędzi szosy, raz czy dwa zamierając z przerażeniem. Przeskoczył szybko przez drogę i znów przykleił się do ściany. Szedł teraz w kierunku starej, ograbionej przez pozostałych stalkerów galerii handlowej. Młody w pojedynkę nie miał jednak najmniejszej ochoty zagłębiać się w ciemne wnętrze. Kapitan powiedział mu kiedyś, że w budynkach może czaić się większe niebezpieczeństwo niż na zewnątrz. Wiele spośród Bestii robiło sobie legowiska w ciasnych pomieszczeniach, a Inni miewali czasem przebłyski swojego dawnego ja i wracali do opuszczonych mieszkań, wypatrując ofiar takich jak młody, niedoświadczony stalker…\nChłopak zatrząsł się na samą myśl o Innych. Po plecach przeszedł mu dreszcz. Mimo chłodu panującego na dworze czuł też lejący się po karku pot. Wyszedł w końcu na krawędź ulicy wiodącej ku Rynkowi. Nie ryzykował marszu obok wybitych witryn i wylewającego się z nich mroku. Coś mogło się tam czaić. Wybrał odrobinę mniej niebezpieczną alternatywę – pomaszerował środkiem jezdni, prosto w stronę Rynku. Od dawna chciał się tam wybrać. Z niejasnych dla Młodego przyczyn stalkerzy rzadko się tam zapuszczali. I jak ognia unikali budynku ratusza. Był nienaruszony zębem czasu i to właśnie było przerażające. Nienaturalne.\nChłopak dotarł na Podwale, okalający Centrum park z fosą, cały czas znajdując się na odkrytej przestrzeni. Spojrzał na pomnik Chrobrego dosiadającego swojego kanciastego, brzydkiego konia. Ktoś pozbawił króla głowy. Grajek stwierdził kiedyś, że pomnik wygląda teraz o niebo lepiej. Młody czuł się już dość pewnie, więc nie krył się i szedł środkiem skrzyżowania. Nie zwrócił uwagi na monstrualnie duży, obcy kształt na dachu kościoła. Aż do momentu, gdy usłyszał głośny, mrożący krew w żyłach skrzek. Potężne skrzydła rozprostowały się i zamachnęły, a wielkie cielsko uniosło się ociężale, gubiąc za sobą kilka ciemnych piór. Kształt Bestii majaczył w ciemnościach nocy niczym burzowa chmura, a przerażony Młody rzucił się w kierunku najbliższej kryjówki – niewielkiego budyneczku, na którym dało się odczytać napis „Café”. Stalker nie tracił czasu na wyważanie drzwi, lecz wskoczył przez rozbite okno, słysząc za sobą głośne uderzenie cielska o ścianę i dach domku. Z sufitu spadł tynk i resztki farby, całość zatrzeszczała, a na ścianach pojawiły się wyraźne pęknięcia. O matko, zakopie mnie pod gruzem! – przestraszył się Młody. Wstał szybko, wyciągnął pistolet i strzelił przez okno, jednak ciemny kształt zniknął. Atakował dach jeszcze kilka razy, niemal doprowadzając dom do katastrofy budowlanej, gdy w oddali rozległo się wycie. A potem kolejne. I kolejne. Teraz chłopak zdał sobie sprawę, że od początku był tropiony przez zgraję dzikich, wielkich psów, które ujawniły się, zawodząc nad utraconą zdobyczą. Skrzydlaty potwór wzniósł się i odleciał w poszukiwaniu sfory, licząc na łatwiejszy łup. Młody wykorzystał ten moment i wyślizgnął się przez okno z drugiej strony budynku, pędząc ile sił w nogach w przeciwną stronę – w kierunku Rynku. Zatrzymał się pod arkadami dawnej opery, łapiąc oddech i wycierając zmoczone ze strachu spodnie. Teraz przynajmniej będzie bezpieczny, gdyż skrzydlata bestia z pewnością przepędziła wszystkie drapieżniki, które były w pobliżu. Taką miał w każdym razie nadzieję. Po chwili wahania ruszył dalej, przyglądając się kamienicom, niegdyś kolorowym i wspaniałym, a dziś odrapanym, z powybijanymi oknami, porośniętym dziwnymi, nieznanymi i prawdopodobnie niebezpiecznymi roślinami. Kiedyś to musiał być piękny widok – stwierdził chłopak ze smutkiem. To Świdnicka – uzmysłowił sobie. Wyminął ze wzruszeniem ramion rozsypujący się budynek w kolorze różowo-fioletowym. Była to nieładna konstrukcja, nijak niepasująca do kościoła i kamienic, obok których stała. Choć miała błyszczeć nowoczesnością, wydawała się niemal obelgą rzuconą przez projektanta dawnym architektom tego miasta.\nNie ważąc się zejść do przejścia podziemnego, Młody przeszedł przez ulicę górą, wymijając zardzewiały tramwaj. Rozluźnił się. Choć na Rynku był do tej pory tylko raz, wiedział, że teren ten jest bezpieczny. Przyczyny pozostawały zagadką, jednak coś odstraszało wszelkie żywe stworzenia. Szef Dworca, po namowie Nożownika, stwierdził, że stwory są być może mądrzejsze od ludzi, po czym surowo zakazał zbliżania się w te rejony. Poza tą zagadką na nieostrożnego stalkera czyhało tylko jedno niebezpieczeństwo – rozstrój żołądka. Rynek usiany był bowiem setkami, jeśli nie tysiącami, szkieletów. Nożownik, dowódca stalkerów, który był na Rynku, gdy bomby zaczęły spadać z nieba, opowiadał, że pod sąsiednim placem Solnym funkcjonował bunkier, w którym mogło się zmieścić nawet pięćset osób. Pięćset! To więcej, niż mieszkało teraz w już i tak przepełnionych podziemiach Dworca. Ludzie zebrali się tu, by znaleźć schronienie przed śmiercią, jednak nadzorca obiektu zgubił klucze do pancernych grodzi oddzielających świat żywych od umarłych, nadzieję od śmierci. Potem stary stalker uciekł w kierunku Dworca, szukając pewniejszego schronienia, a co wydarzyło się dalej, tego łatwo się domyślić. Setki trupów na placu Solnym i na Rynku oraz zamknięte na wieki pancerne grodzie… Nożownik skomentował to stwierdzeniem, że w tym kraju zawsze wszyscy byli zaskoczeni. Zima zaskakiwała drogowców, choć przychodziła co roku, niespełnione obietnice wyborcze zaskakiwały wyborców, chociaż wybory odbywały się co kilka lat, a wojna zaskoczyła rządzących, chociaż konflikt był widoczny nawet dla mojego na wpół szalonego wuja, który myślał, że jest drugim wcieleniem Elvisa. Dla Młodego słowa te na zawsze pozostały zagadką.\nNa Rynek spadła bomba neutronowa. Wybuchła w powietrzu, nie niszcząc zabudowań, lecz emitując silne promieniowanie zabijające w ciągu sekund wszystko, co żyło. To, co przetrwało, trudno było nazwać ludźmi. Od tej pory nosiło nazwę Innych.\nChłopak szedł, starannie omijając kości, choć co jakiś czas coś nieprzyjemnie chrupnęło pod nogą. Aż w końcu ujrzał go – Ratusz. Wydawał się lśnić, nietknięty wojną czy upływem czasu. Nieskazitelny, piękny i majestatyczny. Jedyny obiekt Wrocławia, który przetrwał Zagładę w stanie idealnym. To także pozostawało zagadką. Strzelisty dach, delikatne, kolorowe zdobienia, fantastyczne rzeźby – to wszystko oczarowało Młodego. Czuł się jak pyłek kurzu na złotym ołtarzu. Urok tej budowli całkowicie go pochłonął, przyciągał, hipnotyzował…\nGdy tak stał, wpatrzony i urzeczony, coś niematerialnego pełzło powoli ku niemu, wślizgnęło się do niebroniącego się umysłu, rozciągnęło wokół niego swoje macki, okrążyło go i w końcu ścisnęło…\nStalker krzyknął z bólu, złapał się za głowę i skulił, a potem upadł na kolana. Wrzeszczał przerażony, nie wiedząc, co się dzieje. Coś było w jego myślach, próbowało przejąć nad nim kontrolę, czegoś szukało… Po chwili niematerialne macki wycofały się i zniknęły, pozostawiając tylko pełne cierpienia wspomnienie. Młody padł na bruk, oddychając z trudem. Po chwili podniósł się z paniką w oczach, odwrócił i pognał przed siebie, w kierunku Dworca. W kierunku domu.\nNOŻOWNIK WYSZEDŁ NA GÓRĘ NA OBCHÓD. Jako dowódca stalkerów był też przełożonym peronowców i choć mieli oni swojego własnego komendanta, wolał mieć wszystko na oku. Na imię miał Michał, lecz nikt nie nazywał go tak już od lat. Zyskał przydomek Nożownika, ponieważ nie nosił ze sobą broni palnej, tylko dwa wielkie noże myśliwskie. Był potężnym, nieznającym strachu mężczyzną. W czasie Zagłady zginęła jego ciężarna dziewczyna, więc nie miał już nic do stracenia. Być może przez wybór broni białej oraz swoje ryzykowne zachowania podświadomie chciał wpędzić się do grobu, lecz z każdej opresji wychodził silniejszy i zręczniejszy. Śmierć, której tak bardzo szukał dla siebie, otaczała go zewsząd, jednak nigdy nie sięgała po niego samego.\nStalker wciągnął w płuca zimne powietrze i odetchnął z przyjemnością. Dziś wiał wiatr ze wschodu, powietrze było więc czyste i bezpieczne. Chłód był przyjemny po uciążliwym zaduchu panującym na dole. Stał teraz w jednym z bocznych korytarzy tunelu głównego, który niegdyś doprowadzał ludzi do pustych dziś peronów. Gdy ruszył w tamtą stronę, zobaczył jednego z peronowców stojącego na końcu dużego tunelu, od strony południowej, gdzie leżały gruzy zawalonego dworca nocnego. Został on zniszczony już po Zagładzie, w celu zablokowania przejścia dla istot, które nie były już ludźmi. Z drugiej strony również stał wartownik, na samym środku holu dworca dziennego. Dworzec Główny, jedna z dwóch ocalałych siedzib niedobitków wrocławskich, był miejscem trudnym do obrony. Zewsząd otaczała go otwarta przestrzeń. Perony były całkowicie odkryte, wymagały ciągłych patroli peronowców, którzy utworzyli posterunki w starych pociągach. Gdyby nie zauważyli oni zagrożenia, w niebezpieczeństwie znaleźliby się wszyscy mieszkańcy, tunel główny bowiem stanąłby otworem dla wszelkiego rodzaju plugastwa. Do tego dochodził parking podziemny od strony ulicy Piłsudskiego, którego wjazd i wyjazd zatarasowane były wrakami samochodów, jednak dla większych drapieżników nie stanowiłoby to poważnej przeszkody. Sam budynek Dworca Głównego również nie dawał należytej ochrony, a to z powodu zawalonego zachodniego skrzydła… I pomyśleć, że Dworzec wyremontowali tuż przed Zagładą –zamyślił się stalker. Taki był piękny.\nJedyną nadzieją na przeżycie było nierzucanie się w oczy, krycie się przed poważnym niebezpieczeństwem oraz kąsanie każdego, kto odważył się podejść zbyt blisko. Przez pierwsze lata było trudno, jednak stwory nauczyły się już, że w tym rejonie ofiary zbyt ciężko jest upolować.\nNożownik wszedł szerokimi schodami na pierwszy peron i się rozejrzał. Na torze drugim stał pociąg pospieszny. W lokomotywie oraz w ostatnim wagonie mieściły się posterunki. Momentalnie w jego stronę skierowały się latarki, a za nimi lufy nielicznych na wyposażeniu karabinów. Michał podniósł rękę, dając znak, że wszystko w porządku, po czym wrócił do tunelu. Następnie udał się do budynku dworca dziennego, gdzie na środku stary Artur palił papierosa.\n– Jak leci? – rzucił stalker.\n– Cudnie – westchnął stary i zaciągnął się głęboko. Rozkaszlał się, odrzucił peta, po czym przemówił: – Co za świństwo. Świat jest w ruinie, brakuje jedzenia i lekarstw, a ja akurat po fajki do miasta wychodzę…\n– Nie przejmuj się, Artur, prędzej czy później przestaniemy je znajdować, to rzucisz – zaśmiał się Nożownik, lecz stary peronowiec tylko się skrzywił.\n– Ostatnią przyjemność z życia byś mi odebrał – powiedział z przekąsem, po czym się uśmiechnął. – Szykujesz się na wyprawę?\n– Nie, dzisiaj nie jest bezpiecznie. Może jutro, jeśli wiatr się utrzyma.\n– Ano, bezpiecznie nie jest. Darek mówił, że z tej swojej baszty widział sforę. Mignęła mu gdzieś między budynkami, chyba na Kościuszki. A w powietrzu goniła ją…\n– Bestia – dokończył stalker. – Tak, słyszałem ją. Właśnie dlatego dziś nigdzie nie wyjdziemy. To Darek jest na baszcie? Myślałem, że dziś kolej Sławka i Młodego.\n– No tak, ale Młody zamienił się z Darkiem i poszedł za niego na perony. Wiesz, na wiadukt nad Borowską. Mówił, że chłopaki będą go miały na oku. Chciał pobyć trochę sam, poczuć wschodni wiatr…\n– Idioci! – krzyknął nagle Nożownik. – Gdzie wy macie mózgi?! Kretyni! Przecież on pewnie znowu gdzieś polazł. Kurwa, przecież tam lata Bestia…\nStalker poczerwieniał jak burak, a Artur zbladł jak ściana. Nożownik już się odwrócił, żeby pobiec w stronę peronów, gdy nagle ożyła krótkofalówka wisząca u pasa starego peronowca.\n– Tu Baszta Jeden – usłyszeli głos Darka. – Widzę jakąś biegnącą postać od zachodu.\n– Tu Baszta Dwa – zabrzmiał donośny głos Sławka, drugiego z pełniących na basztach straż peronowca. – Potwierdzam. Wygląda jak… Młody?\nStalker wyrwał przed siebie, przedzierając się przez gruzy zachodniego skrzydła, obok pogiętej, leżącej na boku lokomotywy. Była to jedyna droga, którą można było wejść do budynku, wszystkie inne zabarykadowano. Nożownik biegł, potykając się i ślizgając na obsuwających się kamieniach, szkle i kawałkach metalu. W końcu znalazł się na zewnątrz i przyspieszył, nie rozglądając się na boki. Teraz najważniejsze było bezpieczeństwo chłopaka. Zresztą przed każdym niebezpieczeństwem ostrzegliby go strażnicy. Nie zastanawiając się nad tym dłużej, Michał wybiegł naprzeciw Młodemu, który wpadł mu w ramiona, płacząc i się trzęsąc. Mężczyzna zauważył w jego oczach strach i panikę, a także kompletny brak zrozumienia. Dopiero po chwili napięta twarz rozluźniła się, gdy chłopak rozpoznał dowódcę.\n– Tam… – zdołał wydusić przez wysuszone usta. – Tam coś jest.\nDworcowy lekarz Marek, jedyny człowiek we Wrocławiu, który miał tytuł doktora medycyny, szedł właśnie tunelem podziemnym w stronę centrum dowodzenia. Tak nazywano biuro zarządcy Dworca, Magistra Ząbkowskiego. W tej chwili odbywała się tam narada, w której brali udział wszyscy najważniejsi przedstawiciele społeczności. Byli tam więc dowódcy grup stalkerskich: Nożownik, Kapitan, Kleryk, Masło i Alfons, jak również komendant peronowców Peplin, sam zarządca ze swym zastępcą, Urszulą, oraz Bibliotekarz, profesor Michał Andrzej Konstantynowicz, zwany potocznie Starym Michem. Brakowało już tylko doktora Marka, wracającego z ambulatorium niespiesznym krokiem. Lekarz wiedział, że czekają go teraz burzliwe dyskusje, często bezsensowne i przeraźliwie długie. Nim ktokolwiek dojdzie do jakichś wniosków, można by spokojnie uciąć sobie krótką drzemkę. Marek delektował się przemijającą chwilą ciszy i spokoju, sunąc powoli starym, zagraconym i zawilgoconym tunelem łączącym piwnice Dworca z bunkrem przeciwlotniczym przy ulicy Suchej, tuż koło ruiny dworca nocnego.\nNiegdyś krążyło wiele legend o podziemiach wrocławskiego dworca. Mówiono, że w czasie drugiej wojny światowej Niemcy wybudowali potężny kompleks podziemny, składający się z trzech poziomów, mieszczący szpital, lazarety i wszelkie wygody potrzebne do przetrwania wojny w spokoju. Mówiło się także o wielkiej sieci ciągnących się we wszystkie strony tuneli, a także o podziemnych peronach, z których można było dojechać aż do Berlina. Plotka głosiła nawet o stacji metra. Niestety, gdy Dworzec Główny poddano kapitalnemu remontowi, wszelkie legendy okazały się mocno przesadzone. Od strony południowej, przy ulicy Suchej, znajdował się bunkier przeciwlotniczy – wkopany w ziemię kompleks przygotowany jako centrum dowodzenia obroną Wrocławia przed atakiem Związku Radzieckiego. Schron był dość duży, mógł pomieścić kilkadziesiąt osób. Był też świetnie wyposażony, miał wentylatornie, sanitariaty, umywalnie, kantynę i wiele innych pomieszczeń. Na tym jednak rewelacje się kończyły. Drugi bunkier, od strony północnej, został całkowicie rozebrany i zastąpiony przez jednopoziomowy parking podziemny. Poza tym istniało też kilka korytarzy pod peronami, teraz kompletnie zasypanych, oraz tunel prowadzący do oddalonej o kilkaset metrów na wschód kamienicy – tutaj woda sięgała sufitu. Oznaczało to bardzo niewielką bezpieczną przestrzeń życiową dla ocalałych z Zagłady, ograniczoną do bunkra, podpiwniczenia Dworca oraz łączącego je pasażu.\nDoktor szedł, mijając wnęki w ciemnym tunelu, w których czasem zamajaczyła czyjaś sylwetka. Ciasnota sprawiała, że niektórzy decydowali się na życie w tych nieprzyjemnych warunkach, pośród wszechogarniającej wilgoci, smrodu stęchlizny i nieprzeniknionej ciemności, rozjaśnianej czasem jakąś świecą. Centrum dowodzenia oraz piwnice Dworca wyposażone były w generatory prądotwórcze napędzane benzyną odpompowywaną z bezużytecznych samochodów oraz stacji paliw i magazynowaną w wielkich zbiornikach. Przewodów oraz lamp nie poprowadzono jednak tunelem głównie z powodu wilgoci, jak również oszczędności – światło włączano tylko na kilka godzin na dobę oraz w wyjątkowych okolicznościach.\nLekarz dotarł wreszcie do końca łącznika, gdzie znalazł śliską metalową drabinkę wiodącą do klapy w suficie. Wdrapał się na nią z obrzydzeniem i już po chwili znajdował się w bunkrze. Było tu jaśniej z powodu żarówki świecącej w samym środku korytarza. Znów włączyli generator– pomyślał. Sprawa jest chyba poważniejsza, niż myślałem. Zdmuchnął więc swoją świecę i ruszył wzdłuż korytarza. Z każdych drzwi wpatrywały się w niego ciekawskie spojrzenia. Ludzie wiedzieli, że coś się dzieje, nikt jednak nie miał pewnych informacji. Marek słyszał szepty, które tworzyły i przenosiły plotki, szerząc niewyobrażalne wręcz brednie. Ktoś nawet go zaczepił.\n– Panie Marku, co to się dzieje? – spytał Adam, jeden z młodszych, bardziej narwanych członków wspólnoty. – Siedzą tam zamknięci już z pół godziny, słychać podniesione głosy, ale niech mnie Inni porwą, jeśli cokolwiek z tego rozumiem. Czy to ma związek z wycieczką Młodego?\n– Sam nie znam jeszcze żadnych faktów – skłamał lekarz. – Przecież dopiero idę na zebranie. Jeśli zarządca coś ustali, z pewnością się o tym dowiecie. A teraz przepraszam, ale się spieszę.\nWyminął Adama i po kilku krokach znalazł się przy ciężkich, metalowych drzwiach gabinetu. Rozejrzał się szybko po dziesiątkach zaniepokojonych twarzy, po czym wszedł do środka. Donośny głos Kleryka uderzył w jego uszy z nieprzyjemną siłą i doktor się skrzywił. Na ten widok Magister uśmiechnął się ze zrozumieniem. Najstarszy spośród stalkerów, Kleryk, był niegdyś księdzem, nim po Zagładzie przeklął Boga i odwrócił się od niego. Dawne przyzwyczajenia związane z głośnym przemawianiem do wiernych były jednak głęboko zakorzenione w jego naturze.\n– Toż to jakiś absurd! – grzmiał zaciekle były duchowny. – Skoro na Rynku działa jakaś siła psychiczna, to powinniśmy omijać to miejsce z daleka, tak jak było do tej pory!\n– Przecież musimy poznać naturę tego zjawiska! – oponował Bibliotekarz. – Może wywołuje je jakaś istota rozumna? Może to szansa na nasze wybawienie?\n– Wybawienie? – prychnął gniewnie Kleryk. – Coś takiego nie istnieje. Jest tylko śmierć!\n– Nie jest pan stalkerem, profesorze – odezwał się Alfons, gładząc się po wąsikach, którym zawdzięczał swe przezwisko. – To nie pan zaryzykuje życiem, żeby sprawdzić tę mało prawdopodobną hipotezę.\n– Mało prawdopodobną? – oburzył się Stary Michu. – Istota tak rozwinięta, że włada mocą psychiczną, musi być na tyle inteligentna, żeby dążyć do rozwoju, a nie zagłady.\n– Tak samo jak Drugi Chrystus? – spytał Peplin, trafiając w sedno. – Może nie jestem już stalkerem, ale sam wyszkoliłem wielu z nich i widziałem, do czego zdolna była horda tego szaleńca. Chłopcy, których szkoliłem, ginęli z rąk mutantów i degeneratów pod jego władzą. On swą siłę psychiczną wykorzystuje do kontrolowania ludzi i potworów. Dlaczego ta istota z Rynku miałaby być inna?\nZapadła głęboka cisza, przerywana tylko cichym pokasływaniem Masła. Doktor naprawdę nie umiał sobie wyobrazić, skąd wzięło się to przezwisko. Spojrzał na nietęgie miny zebranych i wiedział, że do niczego nie doszli, nie wyrobili sobie jednoznacznej opinii. I wtedy cichym, spokojnym głosem przemówił Nożownik:\n– Ja zgadzam się z profesorem – powiedział, patrząc głęboko w oczy Kleryka. – Ale z zupełnie innych powodów. W przyszłości ta istota może okazać się dla nas wielkim zagrożeniem i uważam, że trzeba się jej bliżej przyjrzeć. Nie możemy czekać, aż urośnie w siłę.\n– Co więc proponujesz? Pójść tam i ją zabić? – spytał Kleryk. – To jest absurd! Nawet nie wiemy, jak wygląda i czy w ogóle istnieje!\n– Spokojnie, bracie – rzekł Magister. – Dajmy mu wytłumaczyć. Masz coś konkretnego na myśli? – skierował ostrym tonem pytanie w stronę stalkera Michała, który kiwnął głową.\n– Owszem, coś już mi zaświtało w głowie – odparł Nożownik. – Przede wszystkim muszę wiedzieć, z czym mamy do czynienia. Proponuję wycieczkę, dla ochotników. Jeśli będzie trzeba, pójdę sam albo z Bibim.\n– Zwariowałeś? – zdumiał się Kleryk. – Przecież ten chłopak o mało co nie umarł ze strachu!\n– Właśnie, chłopak – bronił Nożownika Peplin, komendant peronowców. – To gołowąs i mógłby się wystraszyć nawet gołębia.\n– Akurat gołębie potrafią być naprawdę paskudne – mruknął pod nosem Masło, lecz nikt go nie słuchał.\n– Muszę znać zagrożenie – stwierdził Nożownik. – Sam je ocenię. Lecz jeśli okaże się, że to coś jest niebezpieczne, będziemy zgubieni. Nie możemy obronić się przed atakiem psychicznym. Nie mamy jak.\n– Więc co proponujesz? – zapytał Magister.\n– Sile psychicznej można przeciwstawić tylko taką samą siłę. Potrzebujemy jakiejś tarczy, blokady.\n– Nie sugerujesz chyba… – przeraziła się milcząca do tej pory Urszula.\nMilczenie Nożownika wystarczyło jako odpowiedź. W gabinecie ponownie zawrzało.\nW podziemnym holu paliły się ogniska. Wygaszono już światła elektryczne i podziemie Dworca znów spowiła ciemność. Był to czas, w którym ludzie schodzili się i rozmawiali, wymieniali najnowszymi plotkami przyniesionymi przez stalkerów, narzekali i żartowali, ale głównie milczeli. W tym świecie niewiele się działo, a ciążące nad mieszkańcami niebezpieczeństwo i brak nadziei na przyszłość sprawiały, że większość wolała zapaść się w sobie i po prostu chłonąć przyjemne ciepło ognia.\nPłomienie rzucały na ściany fantazyjne cienie, które ruszały się i falowały. Co jakiś czas odzywały się mącące spokój szepty, a także rzadkie wybuchy śmiechu urodzonych w tym absurdalnym świecie młodszych. Społeczność Dworca składała się głównie ze starych ludzi, doskonale pamiętających sielskie czasy sprzed Zagłady. Przyrost naturalny był ujemny i wszystkie pary zdolne do rozmnażania traktowano z szacunkiem. Mimo to prawie nie było tu dzieci, noworodki bowiem często przychodziły na świat już martwe.\nMłody sunął od ogniska do ogniska, szukając jakiejś weselszej kompanii. Chciał wiedzieć, co się dzieje, jednak od czasu, gdy obudził się w ambulatorium i poinformowano go, że jego rewelacje przyjęto tak gorąco, nie spotkał nikogo, kto słyszałby coś więcej niż tylko plotki. W końcu natrafił na grupkę stalkerów. Był tu Grajek, wpatrzona w niego Anka, Siwy oraz kilku peronowców po służbie. Na widok chłopaka Grajek odłożył swą nieodłączną gitarę i wstał.\n– Młody! – rzucił z uśmiechem. – Cieszę się, że nic ci nie jest. Chodź, przysiądź się.\nPeronowcy przesunęli się trochę, robiąc miejsce chłopakowi.\n– Jak się czujesz? – spytała Anka, stalkerka pod dowództwem Kleryka.\n– Dobrze – odparł Młody. – Trochę mi się kręci w głowie od tych tabletek, które dał mi doktor, ale to nic.\n– Przynajmniej się wyspałeś – mruknął Siwy. – A w tym czasie w dowództwie wrzało jak w wulkanie.\n– Wulkanie? – zdziwił się chłopak, lecz stary kibic Śląska Wrocław tylko machnął ręką i kontynuował.\n– Słyszałem, że Kleryk darł się jak szalony. Masło i Kapitan musieli go wyprowadzić.\n– Teraz będę musiała wysłuchiwać o niesprawiedliwościach i głupocie waszych dowódców – odparła na to Anka i wystawiła język.\n– Kapitan mi mówił, że to wina Nożownika.\n– Odczep się od Nożownika – rzekł wyzywająco Grajek, podkomendny owego stalkera, lecz w słowo wszedł mu jeden z peronowców.\n– W czasie, gdy tam debatowali – powiedział – Magister nakazał zatelefonować do Bastionu.\nStalkerzy spojrzeli na niego pytająco, jednak mówca milczał.\n– I co? – nie wytrzymał w końcu Młody, wytrzeszczając oczy ni to z ciekawości, ni z niecierpliwości.\n– I nic. Głucho.\nPrzy ognisku zapadła cisza.\n– Jak to: głucho? – spytał wreszcie Grajek.\n– Sygnał był, ale nikt nie odbierał. Próbowaliśmy dwa razy, ale przestaliśmy, bo szkoda było prądu. Od tego czasu nikt też nie oddzwonił.\n– Ja zaniosłem te wieści do dowództwa – odezwał się drugi peronowiec. – Strasznie się tam darli, nawet po wyjściu Kleryka, ale jak im powiedziałem, to cisza taka zapadła, jakby wszyscy języki połknęli.\n– Co ty mówisz! – Siwy się zerwał.\n– Spokojnie – rzuciła do niego Anka i spojrzała na drugiego z peronowców. – Mówili coś, zanim wyszedłeś? Coś zrozumiałeś?\n– Ano, mówili. Że plan trzeba zatrzymać i wycieczkę zrobić. Zobaczyć, czemu Bastyjczycy nie odbierają.\n– Kurwa, przecież to my pójdziemy – zdenerwował się Siwy i tupnął ze złością nogą. – Jak coś się dzieje, to zawsze my chodzimy.\n– Sami nie pójdziecie – uspokoił go pierwszy z peronowców. – Mnie się wydaje, że to poważna sprawa. Wyślą ze dwie grupy jak nic.\n– Dwie grupy! Sześć osób! – prychnął Siwy. – Jak tam żyło ze czterystu ludzi i nikt nie odebrał. Nikt! Myślicie, że sześciu więcej zrobi różnicę?\n– Nie bój się, możesz pilnować tyłów – zakpił Grajek. – Albo przejść na wcześniejszą emeryturę i zostać peronowcem. Bez urazy, chłopaki.\nSiwy, chłop wielkiej postury, ogolony na łyso i z połamanym nosem, bynajmniej nie wyglądał na tchórza, toteż ze złości zrobił się purpurowy. Już ruszył w stronę uśmiechającego się wstrętnie Grajka, gdy Ania zagrodziła mu drogę.\n– Zostaw – powiedziała. Łysy stalker zatrzymał się i łypnął groźnie na oboje.\n– Następnym razem nie chowaj się za spódniczką – rzekł, po czym odwrócił się i odszedł pospiesznie. Anka spojrzała na wesołego Grajka i chwyciła się pod boki.\n– Głupi jesteś! – powiedziała i również sobie poszła.\nStalker z gitarą tylko wzruszył ramionami i zwrócił się do Młodego:\n– Myślisz, że spotkało ich to samo co ciebie?\n– Nie wiem. – Chłopak się zakłopotał. – Sam do końca nie wiem, co mnie spotkało. Ale skoro mnie wypuściło, to czemu nie miałoby zostawić i Bastyjczyków w spokoju?\n– No właśnie. Czemu? – To pytanie zawisło w powietrzu, pozostając bez odpowiedzi.\nNa peronach powoli zapadał zmrok. Ukryty w jednym z zardzewiałych wagonów Grajek zdjął okulary przeciwsłoneczne. Zagłada, choć nie tknęła najbliższej okolicy bombami jądrowymi, zniszczyła doszczętnie powłokę ozonową, czyniąc przyjemne niegdyś promienie słońca zabójczymi. Stalkera naszła melancholia, co często mu się zdarzało. Żałował, że nie ma przy sobie swej obtłuczonej gitary – jedynego elementu łączącego jego zbłąkaną duszę z dawnym życiem. Grajek był bowiem gitarzystą w zespole deathmetalowym. Nosił kiedyś długie włosy, chodził w skórzanej kurtce i gardził światem, śpiewając o jego unicestwieniu w płomieniach. A potem piosenki stały się rzeczywistością, wyzwalającą w ludziach najgorsze cechy, liczyło się tylko, by przeżyć. Od tego czasu stalker przerzucił się na spokojne ballady, tłumiąc wyrzuty sumienia, jakby wojna wybuchła przez niego.\nTeraz, będąc mężczyzną dobiegającym czterdziestki, żyjącym przeszłością i zrezygnowanym, postanowił ryzykować swym życiem, by dać nadzieję innym. W pewnym sensie był podobny do Nożownika i pewnie dlatego łączyła ich przyjaźń.\nGrajek przeciągnął się leniwie i gdy zrobiło się ciemno, wyszedł z wagonu. Zszedł do tunelu głównego, po czym ruszył ku jego odnodze wiodącej niegdyś do toalet. Skręcił za róg i otworzył ciężkie, metalowe drzwi, za którymi czekał gęsty mrok. Gitarzysta bez wahania przestąpił próg i zamknął drzwi. Znajdował się teraz na kręconych schodach opadających na dno tunelu podziemnego łączącego Dworzec z Centrum Dowodzenia. Zmierzał do przedsionka piwnic, za którym był parking podziemny. Tam znajdował się pokój odpraw, w którym stalkerzy przygotowywali się do swych wypraw. Było to jedno z licznych pomieszczeń technicznych, z których można było wyjść na parking, jednak pozostałe na zawsze zablokowano i dokładnie uszczelniono.\nW pomieszczeniu znajdowały się już dwie grupy stalkerów pod dowództwem Nożownika i Kapitana. W skład każdej, poza jej szefem, wchodziło po dwóch stalkerów, z których tylko jeden niósł broń automatyczną. Po Zagładzie, kiedy jednostka wojskowa została zakopana pod tonami gruzu, broń można było znaleźć tylko na komisariatach policji i w komendzie głównej. Oznaczało to bardzo ograniczone zasoby. Broń automatyczną w postaci modeli MP5 i UMP rozdano pośród peronowców strzegących bezpieczeństwa samego Dworca, a kilka egzemplarzy G36 trafiło w ręce stalkerów. Pozostali posiadali glocki 17, 19 czy 26. Wszyscy oprócz Nożownika, który preferował swe wielkie noże myśliwskie. Mieszkańcy Dworca dysponowali również karabinami AKM, lecz trzymano je w zbrojowni, na wypadek konieczności obrony wewnątrz części mieszkalnej.\nGdy Grajek wszedł do pokoju odpraw, zastał tam drużyny Kapitana i Nożownika (do tej drugiej sam należał) w pełnej gotowości. Byli tu więc Siwy i Alek oraz Bibi, brodaty gigant, trzymający swojego G36 jak zabawkę.\n– Już czas – powiedział pełnym napięcia głosem gitarzysta.\nNożownik skinął głową, po czym rozszczelnił wstawione tu przez mieszkańców Dworca drzwi. Znaleziono je niegdyś w ruinach laboratorium chemicznego na Politechnice Wrocławskiej. Były to czasy, gdy podróżowanie nie było tak trudne i niebezpieczne, a ludzie nie przejmowali się zużyciem paliwa przez samochody. Dziś, przy bardzo ograniczonych zasobach, każdy litr był na wagę złota.\nDwie drużyny wyszły prosto na podziemny parking. Wzdłuż ściany Dworca biegła droga prowadząca aż do wyjazdu i niegdyś służąca autom dostawczym do transportu towarów na rampę znajdującą się nieopodal. Oddzielona była od dalszej części parkingu solidną, żelbetową ścianą nośną, w której pozostawiono otwory dla pieszych i samochodów. Parking był bardzo rozległy i dawniej gospodarowano go w celach mieszkalnych. Wystarczył jednak powiew wiatru z zachodu, niosący za sobą opad radioaktywny z dawnych Niemiec, by z powodu choroby popromiennej umarła połowa ocalałej populacji.\nStalkerzy poprawili wiszące u boków maski gazowe, pozaklejali taśmą wszelkie odkryte miejsca na ciele, po czym wyjęli broń i skierowali się w prawo, do wschodniego wyjazdu. Tutaj spotkali samego Peplina pełniącego służbę z jednym z peronowców.\n– Dobrze, że to niedaleko – rzekł komendant, gdy podeszli bliżej.\n– Wiem, lecz na czas naszej nieobecności powierzam ci dowództwo nad grupami Masła i Alfonsa – poinformował starego stalkera Nożownik. Komendant skinął głową.\n– Powodzenia – dodał tylko.\nKapitan uśmiechnął się do emerytowanego stalkera. Peplin dokładnie znał ryzyko. Puste słowa nie podniosłyby nikogo na duchu. Mógł tylko liczyć na to, że wrócą żywi. Pokłoniwszy się peronowcom, stalkerzy odwrócili się i odeszli.\nŚWIECA PŁONĘŁA NIERÓWNO, oświetlając mały, niski pokoik niespokojnym, słabym blaskiem. Wystrój pomieszczenia był bardzo monotonny – wszędzie stały całe stosy i kolumny książek. Nie miało znaczenia jakich. Była to Biblioteka Dworcowa, gabinet, szkoła, a zarazem sypialnia Starego Micha. Bibliotekarz katalogował swoje zbiory, lecz nie był wybredny. Każdą nową księgę traktował jak skarb, nawet jeśli była jakimś mizernym romansem dodawanym niegdyś za darmo do kobiecych czasopism. Profesor dbał o to, by pamięć o dawnym świecie nie zagubiła się w mroku dziejów i przetrwała w dowolnej postaci.\nTeraz Michu siedział na chyboczącym się krześle, opierając łokcie o blat niewielkiego biurka, i wpatrywał się w Młodego.\n– Usiądź, chłopcze – powiedział w końcu i młody stalker spoczął na stojącym na środku stołku.\n– Nie chcę przeszkadzać, ja tylko miałem kilka pytań – zaczął chłopak, a Bibliotekarz się uśmiechnął.\n– Przecież po to tu jestem, żeby odpowiadać na pytania – odparł zachęcająco. Chłopak jednak tylko się zaczerwienił.\n– Pan tak dużo wie i pomyślałem…\nW końcu Młody nie wytrzymał i niemal wypluł z siebie pytanie:\n– Jak pan myśli: co się stało w Bastionie?\n– Nie wiem – odparł zdziwiony starzec. – Przecież po to wysłaliśmy zwiadowców, prawda?\n– No tak, ale przecież macie jakieś podejrzenia. Musicie mieć. Siwy na wieść o głuchym telefonie bardzo się zdenerwował. Być może nawet wystraszył… Nikt nie chce mi nic powiedzieć!\nOstatnie słowa Młodego zabrzmiały oskarżycielsko i trochę ostrzej, niż zamierzał. Michu jednak był łagodnym i spokojnym człowiekiem, dlatego odparł bez śladu zdenerwowania:\n– Jesteś bystry. Masz rację, oczywiście. Zanim jednak odpowiem na twoje pytania, muszę cię prosić o dyskrecję. Mieszkańcy Dworca nie mogą się dowiedzieć o potencjalnym niebezpieczeństwie, jakie nad nimi wisi.\n– Potencjalnym? – zdziwił się chłopak.\n– Tak. Ja w nie nie wierzę. Niemniej stalkerzy, a wraz z nimi Magister Ząbkowski, uważają, że jest ono realne. Dochowasz tajemnicy?\n– Oczywiście! – obruszył się chłopak. – Przecież jestem stalkerem!\n– Świetnie. Podejrzewamy, że… hmm… doszło do kontaktu między Bastyjczykami a tą istotą, na którą natknąłeś się na Rynku.\n– Istotą? Ja nikogo nie widziałem, tylko poczułem…\n– Tak, ale tak silne pole psychiczne, w dodatku inteligentne, chyba nie wzięło się z powietrza, prawda? Jeśli więc Bastyjczcy także spotkali tę istotę? Porozumieli się z nią? Może ruszyli w kierunku Rynku, by z nią porozmawiać, nauczyć się czegoś. Być może dostosować do nowych realiów?\n– Pan naprawdę wierzy, że ta… istota ma przyjacielskie zamiary? Zaatakowała mnie, wywołała ból!\n– Może nie miała wcześniej okazji zajrzeć w umysł ludzki. Może były to pierwsze kroki w kierunku poznania nas, trochę niepewne i nieudane. Może na podstawie doświadczenia z tobą udało się jej dotrzeć do Bastyjczyków i pokazać im drogę! – Stary Michu wyprostował się i wydawało się, że urósł. Oczy zapłonęły mu dziwnym blaskiem podniecenia.\n– Drogę dokąd? – spytał chłopak.\n– Do lepszego świata! Do przystosowania! Drogę do ponownego przejęcia kontroli nad światem, zaprowadzenia porządku i pokoju. Niestety, jestem odosobniony w tym poglądzie – zasmucił się nagle Bibliotekarz i westchnął. – Pozostali uważają, że ta istota jest niebezpieczna, bazując na doświadczeniach z Chrystusem. Mierzą wszystkich jedną miarą! Ale to moje zdanie. Niemniej słusznie, że podjęto środki bezpieczeństwa, bowiem takie wieści, dobre czy nie, mogą wywołać panikę. Strach przed nieznanym jest zawsze większy niż przed znanym.\nNigdy nie siedziałeś w walącej się klitce zgniatanej przez pięciometrową Bestię – pomyślał młody stalker, jednak nie ważył się powiedzieć tego na głos.\n– Proszę cię więc jeszcze raz – rzekł profesor – żebyś tego nie rozpowiadał.\n– Niech się pan nie martwi, nikomu nic nie powiem – zapewnił Młody. – Tylko jedna rzecz nie daje mi spokoju. Skoro ta istota ma pokojowe zamiary, dlaczego nie kontaktuje się z nami poprzez Bastyjczyków? Innymi słowy: dlaczego telefon milczy?\nStalkerzy szli gęsiego wzdłuż fasady Dworca, początkowo nie zachowując specjalnej ostrożności. W przypadku niebezpieczeństwa zostaliby ostrzeżeni przez posterunki na basztach. Gdy dotarli do zachodniego, zawalonego skrzydła, Nożownik dał znać ludziom, by się rozproszyli. Cały plac przed gmachem usiany był wrakami samochodów dającymi prowizoryczną osłonę przed niebezpieczeństwem. Gdy stalkerzy zajęli pozycje, dowódca zapatrzył się w przewróconą lokomotywę wystającą spod ton gruzu. Na krótką chwilę w umyśle rozbłysło mu wspomnienie wypadku. Doskonale pamiętał, jak to się stało. W dniu Zagłady, gdy uciekał z Rynku w poszukiwaniu pewniejszej ochrony, rozpędzony pociąg uciekający przed kulami ognia na zachodzie miasta wykoleił się i wyleciał z nasypu kolejowego prosto w budynek Dworca, ciągnąc za sobą wszystkie wagony. Gmach zaczął walić się na osłupiałych, zdziwionych ludzi, grzebiąc ich pod tonami gruzu. Potem wybuchł jakiś pożar, coś eksplodowało. Huk uderzenia był tak wielki, że Nożownik stracił na moment słuch. A później bomby zaczęły spadać bliżej, więc pobiegł niepewnie dalej po trzęsącej się ziemi, zapominając o nieszczęśnikach, którzy mogli przeżyć ten wypadek. Tak samo postąpił każdy, kto przeżył Zagładę w podziemiach Dworca. Pomnik tej niechlubnej przeszłości miał prześladować ocalałych do końca ich marnych dni.\nGdy peronowcy z baszt zameldowali, że teren jest czysty, Nożownik podniósł rękę i stalkerzy ruszyli dalej, zajmując kolejne pozycje, bliżej skrzyżowania. Później dopadli do okolicznych budowli i przykleili się do ścian. Kapitan pomachał do peronowców na pożegnanie, po czym przeszli za róg i zniknęli im z oczu. Pierwszy szedł Bibi ze swym karabinem, uważnie lustrując każdy cień. Grupa kroczyła gęsiego, a pochód zamykał Siwy. Szli bardzo wolno, zatrzymując się przy każdym najmniejszym szeleście. Wiał delikatny wietrzyk z północnego wschodu, więc co jakiś czas zaszumiały liście bluszczu porastającego gęsto większość budynków lub stare śmieci przeleciały przez ulicę, niemal przyprawiając stalkerów o zawał serca. Była to bardzo stresująca praca i Nożownik wcale nie dziwił się, że Peplin z niej zrezygnował, gdy skończył pięćdziesiątkę. A teraz dowódca sam zbliżał się do tego wieku i z przerażeniem uświadomił sobie, że nie będzie mógł odejść. Zbyt mało ich już zostało.\nStarając się stąpać bezszelestnie, mężczyźni omijali kamienie, gruzy i odłamki szkła. Dźwięk pękającej szyby z pewnością przyciągnąłby każdego drapieżnika w tej okolicy. Jedyną nadzieją stalkerów była właśnie cisza. Cisza oraz działanie przeterminowanego środka zapachowego, którego kiedyś używano do odstraszania gryzoni. W wielkim napięciu, co chwila przystając, drużyna przesuwała się mozolnie do przodu. Po około godzinie udało się jej pokonać większą część trasy. Zbliżali się już do promenady, czyli otaczającej Centrum fosy miejskiej wraz z małym parkiem, a Bastion znajdował się zaraz po drugiej stronie. Od celu dzieliła ich więc otwarta przestrzeń, mocno zarośnięta po obu stronach drogi. Mogło się tam czaić wielkie niebezpieczeństwo, choć zazwyczaj Bastyjczycy skutecznie odstraszali drapieżców. Byli lepiej wyposażeni. Nim liczniejsza grupa ocalałych z Dworca zdołała się zorganizować, bystrzy ludzie z Bastionu dotarli do Głównej Komendy Policji, zdobywając broń i wszelkie możliwe zapasy amunicji, pozostawiając po sobie tylko to, czego nie dali rady unieść.\n– Grajek! – szepnął Nożownik. – Polecisz pierwszy. Widzisz ten wrak wystający nad fosę? Zresztą co ja ci będę mówił… Robiliśmy to już tysiąc razy. Bibi, osłaniaj nas. Ja polecę drugi, a ty trzeci. Kapitanie, ty i Alek za nami, a Siwy na końcu.\n– Dlaczego mam zostać sam? – zapytał z pretensją dawny kibic.\n– Bo masz dużą giwerę, dlatego! – uciął dyskusję Kapitan.\nPlan wykonali sprawnie i w absolutnej ciszy. Kiedy Bibi dotarł do wraku, Grajek już przesuwał się na następną pozycję. Gdy dotarł do niego Nożownik, a Kapitan i Alek dobiegli już do wraku, cała akcja wzięła w łeb.\n– Kurwa mać! – zdążył tylko krzyknąć Siwy. Dalszą wiązankę przekleństw zagłuszył jego karabin. Po chwili Bibi przyłączył się do ostrzału, a pozostali przygotowali się na odparcie ataku. Gitarzysta i jego dowódca wycofali się do poprzedniej pozycji, nie wiedząc, co się dzieje.\n– Sfora! – rzucił tylko Kapitan przez ramię, po czym wymierzył ze swego glocka i wypalił.\nNożownik zauważył w końcu dzikie, zmutowane psy. Wylazły z chaszczy na asfalt drogi biegnącej wzdłuż południowej strony promenady i dostrzegły samotnego Siwego, który szykował się już do biegu. Dowódca stalkerów zauważył zielonkawą wodę kapiącą z pysków biegnących teraz w ich stronę stworów. Przyszły do wodopoju – pomyślał Nożownik, po czym zaklął pod nosem. Zwykły niefart. Mimo ciężkiego ognia dwóch karabinów G36 psy nie odpuściły. Sfora liczyła około dziesięciu osobników, masywnych i wygłodniałych. W ostatnich latach ich tereny łowieckie zostały przejęte przez stworzenia dużo groźniejsze i psy powoli same stawały się zwierzyną łowną, dlatego nie chciały zmarnować takiej okazji. Siwy wypruł na nie cały magazynek, po czym rzucił się w stronę przyjaciół, ładując w biegu kolejne naboje. Bibi osłaniał go, jak mógł, jednak szybko stało się jasne, że nie zdąży. Nożownik postanowił wybiec mu naprzeciw, a zaraz za nim pobiegł Alek. W tym czasie jeden z psów powalił starego skinheada, lecz nie zdążył go ugryźć. Zacharczał tylko dziko, a z pyska pociekła mu mieszanina śmierdzącej śliny oraz krwi. Dowódca odepchnął ciało potwora, jednocześnie wyciągając z niego swój nóż. Alek zastrzelił kolejnego osobnika, który znalazł się najbliżej. Ranne i mocno przetrzebione psy dały w końcu za wygraną i uciekły. Strzały ustały i dwaj stalkerzy pomogli wstać przestraszonemu koledze.\n– Dzięki – powiedział tylko.\nStalkerzy podeszli do wraku i jako pierwszy odezwał się Kapitan:\n– Musimy się spieszyć. Widziałem na niebie ciemniejszy kształt. Zresztą taką strzelaninę na pewno było słychać w całym mieście.\nMężczyźni podnieśli się i ruszyli biegiem w kierunku Bastionu. Nim jednak do niego dotarli, pojawiły się nowe kłopoty.\n– Tam! – wrzasnął Grajek. – Boże, jakie ogromne!\nZ naprzeciwka pędziła jedna z Bestii. Był to wielki mutant, którego trójkątne uszy i krótki pysk przywodziły na myśl dzikiego kota, prawdopodobnie potomka któregoś ze zwierząt z zoo.\n– Nie zatrzymuj się! – ryknął tylko Nożownik i przyspieszył.\nByli już przed budynkiem u stóp Wzgórza Partyzantów, czyli dawnego Bastionu Sakwowego. W czasach sprzed Zagłady mieścił się tu jakiś klub, teraz zaś był on przedsionkiem jednego z dwóch czynnych wejść do bunkra. Kolejne znajdowało się po drugiej stronie wzgórza, wkopane w ziemię.\n– Zdążyliśmy – ucieszył się Siwy, gdy dopadli do wyłamanych drzwi i było już pewne, że wielki kot nie zdąży do nich dobiec. Zaczęli więc gramolić się do ciemnego, zawalonego gratami i połamanymi stołami wnętrza. Właściwe drzwi były dalej, w głębi klubu. Jednak nim wszyscy zdołali wejść, z nieba spadł cień. Podmuch powietrza spowodowany uderzeniami wielkich skrzydeł przewrócił mężczyzn. Zdezorientowani próbowali wstać, gdy ktoś wrzasnął. Krzyk szybko przerodził się w charczenie, po czym umilkł. Latająca Bestia wzniosła się, trzymając w swych szponach dolną połowę ciała, które jeszcze przed chwilą było Alekiem. Górna część znikała już w gardzieli. Przełykając łzy żalu i goryczy, stalkerzy skryli się w budynku i dotarli do ciężkich, metalowych drzwi na zapleczu. Były przymknięte, lecz niezablokowane.\nW ciemności niósł się hałas kapiącej wody dobiegający jakby spod ziemi. Był to jedyny dźwięk, jaki można było tam usłyszeć, przynajmniej przed pojawieniem się stalkerów. Teraz ciszę zakłócały szybkie, nieregularne oddechy, westchnienia i pociągnięcia nosem.\n– Kurwa, no! – wyrzucił z siebie Grajek żałośnie.\n– Mówiłem, że to się tak skończy! – zdenerwował się Siwy. – Mówiłem! Sześciu ludzi!\n– Zamknij się – mruknął Nożownik cicho, lecz w jego głosie dało się usłyszeć ukryty sztylet. Stary kibic zamilkł od razu.\n– Za każdym razem jest tak samo – odezwał się Kapitan. – Każde wyjście wiąże się z ryzykiem, nawet kiedy idzie się odlać na świeżym powietrzu. Czego się spodziewaliście? To jest wojna, a na wojnie są ofiary!\nNożownik wstał momentalnie i zacisnął pięści.\n– Życie ludzkie nie ma dla ciebie żadnego znaczenia? – syknął przez zęby. – Wy, żołnierze, wyobrażacie sobie, że wojna to zabawa. Strzelanie do celu. Czasem się kogoś traci, ale co to za różnica, skoro to nie mój kolega? Powiem ci coś, Kapitanie. – Dowódca zbliżył wykrzywioną grymasem złości twarz do twarzy byłego żołnierza. – Każde życie jest ważne. Wojskowego czy cywila, mężczyzny, kobiety czy dziecka. Nie wiem, co robiłeś na misji w Afganistanie, i nie obchodzi mnie to. Może siedziałeś na dupie w barakach, może dzielnie walczyłeś, a może zabijałeś cywilów i gwałciłeś kobiety. Tutaj ja jestem dowódcą i tu panuje moje prawo. Alek był moim kumplem, rozumiesz? I twoim podwładnym! Nie wymiennym mechanizmem machiny wojennej, lecz człowiekiem. Człowiekiem!\n– A ludzie umierają – odparł Kapitan, patrząc Nożownikowi prosto w oczy. – Im szybciej się do tego przyzwyczaisz, tym lepiej dla ciebie.\nChoć były wojskowy miał szybki refleks, nie zdążył nawet zauważyć mknącej ku niemu pięści. Potężne uderzenie zamroczyło go i pchnęło na ścianę. Kapitan wyrżnął w nią plecami i osunął się na ziemię. W tym momencie Bibi i Grajek złapali Nożownika za barki, ten jednak się nie wyrywał. Zmieszany Siwy stał z boku. W końcu podbiegł do łapiącego się za głowę, obitego stalkera i pomógł mu wstać. Kapitan splunął przez spuchnięte wargi i rzucił cicho:\n– Na wojnie są ofiary… Obyś nie był następną.\nBibi napiął swe wielkie mięśnie i przytrzymał dowódcę w stalowym uścisku.\n– Lepiej idźcie na rekonesans – powiedział im Grajek, stając naprzeciw żołnierza. Siwy zapalił latarkę i pociągnął Kapitana za sobą, tymczasem Nożownik zaklął i wyrwał się w końcu Bibiemu.\n– Już w porządku – powiedział. – Nic mu nie zrobię. W końcu ten dupek to przecież też człowiek. I do tego diabelnie dobry stalker, niestety. Chodźcie, rozejrzyjmy się trochę.\nPozapalali latarki, odbezpieczyli broń i ruszyli zwiedzać zakamarki Bastionu Sakwowego. Nie uszli daleko, gdy do ich uszu dotarł głos Siwego.\nPospieszyli do przodu i weszli do kolejnego pomieszczenia. Nie byli przygotowani na ten widok. Ściana, którą skinhead oświetlał latarką, była lepka i czerwona.\n– Czy… czy to krew? – spytał słabym głosem Grajek.\n– Tak – odparł sztywno Kapitan. – Tu spływa jakaś tkanka.\nBibi pochylił się i podniósł coś z ziemi.\n– Co to, kurwa, jest? – rzekł tylko, po czym odrzucił z niesmakiem. Była to ludzka ręka odgryziona na wysokości łokcia. Nożownik podszedł do kończyny i przyjrzał się jej z bliska.\n– Już kiedyś widziałem takie rany. Dawno temu, gdy zapuszczaliśmy się na Biskupin. W pierwszych latach po Zagładzie, gdy Chrystus jednoczył wszystkich degeneratów i mutantów, nie umiał jeszcze nad nimi w pełni zapanować. Groźba głodu sprawiła, że poszczególne grupki atakowały się nawzajem, a zabitych zjadano. To, co mamy tutaj, to są ślady ludzkich zębów.\nWszyscy wciągnęli powietrze ze świstem. Tylko Kapitan zdawał się nieporuszony tą informacją.\n– A mówiłem – zaczął biadolić Siwy. – Sześciu ludzi…\nStalkerzy zaczęli rozglądać się po pomieszczeniu. Znaleźli jeszcze trochę śladów krwi, a także kilka organów wewnętrznych i odpryski kości. Nigdzie jednak nie było zwłok.\n– Co tu się mogło wydarzyć? – wydusił z siebie blady jak śnieg Grajek.\n– Żeby się dowiedzieć, musimy zejść głębiej – odparł dowódca. – Idziemy wszyscy razem. Nie rozdzielamy się. Oczy dookoła głowy i broń w pogotowiu. Kapitanie!\nŻołnierz spojrzał na Nożownika i uniósł brew.\n– Wygląda na to, że przynajmniej na jakiś czas musimy odsunąć nasze spory.\nDowódca wyciągnął rękę, a Kapitan skinął głową i uścisnął dłoń. Następnie sformowali szyk i powoli ruszyli dalej, zwiedzając puste korytarze pierwszego poziomu.\nDawny Bastion Sakwowy zbudowano w XVI wieku przy średniowiecznej bramie miasta. Przez lata był on przebudowywany i przekształcany, jego kazamaty powiększały się, a Niemcy w czasie drugiej wojny światowej ulokowali tu potężny schron, w którym siedzibę miał sam komendant dowodzący obroną miasta przed Rosjanami. Przed Zagładą Bastion nosił nazwę Wzgórza Partyzantów. Od frontu, u jego podnóża, znajdował się budynek pewnego klubu, a na jego dachu umieszczona była stara, niedziałająca fontanna. Półkolem okrążała ją kolumnada, na którą można było wdrapać się centralnymi schodami. Na szczycie wzgórza znajdowała się też wieża, dziś wykorzystywana jako posterunek obserwacyjny dla Bastyjczyków. Z drugiej strony wzgórza było wejście bezpośrednio do bunkra, na niższy poziom. Legendy głosiły o rozległej sieci korytarzy łączących Bastion z wieloma punktami na mapie miasta. Faktem było jednak to, że podczas ataku schron ten jako jeden z nielicznych wyposażony był w działający system wentylacji i filtracji powietrza, dzięki czemu ukryci tu ludzie byli w stanie przeżyć zachodni wiatr.\nGdy Nożownik był tu ostatnio, trwały zaawansowane prace nad rozkopywaniem zawalonych i zamurowanych tuneli, które jednak często okazywały się ślepe lub prowadzące do dawnych składów amunicji. Być może dokopali się do innego wyjścia z bunkra i uciekli przed tym, co ich tu napadło – pomyślał z nadzieją stalker.\nKolejne pomieszczenia przyniosły tylko jeszcze większe przygnębienie. Do śladów krwi dołączyły też ślady walki – połamane meble, obtłuczone ściany, zbite żarówki. Gdy zwiadowcy dotarli do pokoju telefonisty, odkryli powód, dla którego nikt nie odbierał. Staromodny telefon był podłączony, lecz kabel od słuchawki spoczywającej na swoim miejscu został ucięty. Nie znalazłszy niczego więcej, stalkerzy ruszyli w dół, na kolejny poziom. Tutaj sprawa wyglądała podobnie. Wydawało się, że cały Bastion nagle opustoszał.\n– Gdzie oni się podziali? – zapytał Siwy z trwogą, jednak nikt mu nie odpowiedział.


Bejda Paweł podsumował kampanię wyborczą: Dziesiątki konferencji, setki spotkań, tysiące rozmów - ELC24 - Wiadomości Łowicz - Dołącz do największej łowickiej społeczności - ELC24 - Wiadomości Łowicz\nBejda Paweł podsumował kampanię wyborczą: Dziesiątki konferencji, setki spotkań, tysiące rozmów\npiątek, 24 maja 2019 08:26\nPoseł Paweł Bejda\nKampania wyborcza do Parlamentu Europejskiego zbliża się powoli ku końcowi. Przez ostatnie miesiące kandydaci różnych ugrupowań politycznych odbywali spotkania z mieszkańcami i rozdawali materiały wyborcze. Cisza wyborcza dopiero jutro, natomiast już dziś kandydat do Parlamentu Europejskiego - Paweł Bejda, podczas konferencji prasowej w siedzibie PSL w Łodzi podsumował swoją kampanię wyborczą.\nPAWEŁ BEJDA OSOBIŚCIE\nNa szlaku kampanii odwiedził wszystkie powiaty województwa łódzkiego!\nOdbył spotkania lub konwencje wyborcze (17) w: Łodzi, Łowiczu, Grodzisku (pow. łódzki wschodni), Jeżowie (pow. brzeziński), Głuchowie (pow. skierniewicki), Żelechlinku (pow. tomaszowskim), Poddębicach, Łęczycy, Kutnie, Dąbrowie Wielkiej (pow. sieradzki), Gorzkowicach (pow. piotrkowski), Rawie Mazowieckiej, Wieluniu, Pajęcznie, Opocznie, Wieruszowie oraz Bełchatowie.\nRozmawiał z mieszkańcami województwa na targowiskach (28) w Strykowie (pow. zgierski), Łowiczu, Radomsku, Błaszkach (pow. sieradzki), Widawie (pow. łaski), Zduńskiej Woli, Sieradzu, Szadku (pow. zduńskowolski), Poddębicach, Żychlinie (pow. kutnowski), Krośniewicach (pow. kutnowski), Kutnie, Zgierzu, Rawie Maz., Łodzi, Piotrkowie Tryb., Piątku (pow. łęczycki), Kiernozi (pow. łowicki), Łyszkowicach (pow. łowicki), Wieluniu, Pajęcznie, Wieruszowie, Zelowie (pow. bełchatowski), Pabianicach, Warcie (pow. sieradzki), Łasku, Ozorkowie oraz Łęczycy.\nRozmawiał z mieszkańcami na ulicach Łodzi, Łowicza, Skierniewic, Opoczna.\nBył współorganizatorem Krajowego Święta Ludowego w Spale (pow. tomaszowski) z udziałem delegacji z całej Polski i najważniejszych polityków PSL z Władysławem Kosiniakiem-Kamyszem na czele.\nUczestniczył w uroczystościach i wydarzeniach organizowanych przez władze samorządowe lub organizacje pozarządowe (10) w Pajęcznie, Jeżowie (pow. brzeziński), Rzgowie (pow. łódzki wschodni), Skierniewicach, Uniejowie (pow. poddębicki), Osjakowie (pow. wieluński), Poddębicach, Kutnie, Bedlnie (pow. kutnowski), Rogóźnie (pow. zgierski).\nBrał udział w kilkunastu programach radiowych i telewizyjnych, dziesiątki razy wypowiadał się w mediach krajowych i lokalnych. W jego konferencjach prasowych udział brali m.in. Władysław Kosiniak-Kamysz (prezes PSL), Michał Kamiński (Unia Europejskich Demokratów), Jakub Stefaniak (rzecznik prasowy PSL), Dariusz Klimczak (prezes PSL w woj. łódzkim).\nBlisko 200 samorządowców różnych szczebli udzieliło mu oficjalnego poparcia oraz przedstawiciele osób niepełnosprawnych: poseł do Parlamentu Europejskiego Marek Plura oraz senator Jan Filip Libicki.\nDziesiątki tysięcy spotkanych ludzi.\nTysiące rozmów z Mieszkańcami Naszego Regionu.\nDotarł do wszystkich gmin województwa łódzkiego!\nZebrał 1/3 podpisów zbieranych przez Koalicje ̨Europejską w woj. łódzkim,\nRozdał ponad 100 tys. sztuk różnego typu materiałów wyborczych,\nTowarzyszył Pawłowi Bejdzie we wszystkich działaniach,\nWykonał ponad 1000 zdjęć,\nNakręcił prawie 20 godzin transmisji live,\nWypił ok. 200 litrów kawy:)\nMimo zmęczenia jest pełen entuzjazmu!!!\nPAWEŁ BEJDA W INTERNECIE\nBlisko 5 tys. nowych fanów polubiło fanpage,\nBlisko 2 mln wyświetleń treści na facebook,\nPonad 100 tys. aktywności związanych z treściami na facebook w tym komentarzy, polubień,\nKilkaset spersonalizowanych reklam,\nNowa strona internetowa www.Bejda.eu.


Krem z pomidorów - podstawowy pyszny przepis\n29/08/2017 26/12/2020 15 komentarzy Ania nietylkopasta.pl 348 124 odsłon\nZupa z pomidorów, to pierwszy krem który zagościł w mojej kuchni. Robię ją od wielu lat i chyba wypróbowałam już wszystkie możliwe warianty, dopracowując ten przepis do perfekcji. Okazało się że w tym przypadku im mniej tym lepiej. Niektóre składniki wręcz psują jej smak.\n– 2 puszki pomidorów, lub ok 6-7 średnich świeżych pomidorów\n– po dużej łyżce gęstej kwaśnej śmietany lub jogurtu greckiego na porcję\n– kilka listków bazylii na porcję\n– dodatkowo: ok 50 g sera pleśniowego typu blue cheese (łagodna wersja)\nJeśli przygotowujecie ze świeżych pomidorów: sparzcie pomidory we wrzątki i zdejmijcie skórkę. Pokrójcie pomidory na mniejsze części.\nDo średniego garnka dodajcie oliwę, wrzućcie czosnek i cebulę. Krótko podsmażcie i dodajcie pomidory z puszki lub świeże pomidory wraz z odrobiną wody. Doprawcie solą i pieprzem i doprowadźcie do zagotowania. Jeśli korzystacie z pomidorów świeżych, czas przygotowania będzie najdłuższy, musicie bowiem podgotować pomidory około 8-10 minut. Pomidory z puszki wymagają krótszej obróbki, szczególnie kiedy korzystacie z wersji krojonej.\nZ wykorzystaniem blendera lub końcówki blendującej przetrzyjcie zupę na krem.\nPodanie: wlejcie zupę do misek, do każdej porcji dodajcie czubatą łyżkę śmietany oraz kilka listków świeżej bazylii. Najlepiej porwijcie bazylię tak aby móc ją jeść razem z zupą. Dodajcie trochę świeżo mielonego pieprzu.\nMoim ulubionym dodatkiem do zupy jest ser pleśniowy. Należy go pokroić na drobne kawałki i najlepiej podać oddzielnie, każdy będzie mógł samodzielnie zdecydować o jego ilości w zupie.\n4.5 Based on 107 Review(s)\nKulki serowe w oliwie\nmmm… ale bym zjadłam taki krem pomidorowy 🙂\nkiedyś chciałam spróbowac zrobić to, ale na razie zrezygnowałam .;)\nPiękny kolorek. Zapraszam do dodania przepisu do mojej akcji Warzywa psiankowate 2017 🙂\nBardzo lubię tę zupę, kojarzy mi się z latem:)\nKrem z pomidorów wyszedł przepysznie ! Krem można zrobić naprawdę szybko i składniki są w zasięgu ręki 🙂 ja do mojej dodałam na koniec jeszcze ser mozzarella . Pychotka !\nz mozzarellą jest na pewno pycha. Właśnie dlatego lubię ten mój krem, że można go zrobić zawsze, jest mega prosty i przepyszny 🙂\nAle to świetnie wygląda!!!! Ale bym zjadła taki… Nie wychodzi mi zbytnio jak robię sama, za to w Oliwie i Papryce jest najlepszy krem z pomidorów jaki jadłam, może mnie nauczą jak się taki robi 😀\nWlasnie zrobilam zupę. Wyszła PRZEPYSZNIE i bardzo szybko.!!☺☺\nDziecko zajada aż się uszy trzęsą. Dzięki za przepis na pewno skorzystam z innych!! ???☺\nPo prostu świetny 🙂 i mało pracochłonny. Pyszny również na zimno. Dzięki\nMoja wyszła kwaśnawa 🙁\nto wszystko zależy od tego jakich pomidorów użyłaś. Możesz dodać trochę cukru i soli ale ja od nich stronię w przypadku kremu z pomidorów.\na ile ta zupa ma kalorii?\nniestety nie ma wiedzy i umiejętności wyliczana kalorii, myślę że możesz to wyliczyć sama ze specjalnymi aplikacjami\nmuszę taką zrobić bo wygląda pysznie 🙂\nJa przesmażam razem z czosnkiem i cebulką suszone pomidory i dopiero potem dodaję pomidory świeże tudzież z puszki. Nadają cudowny smak.


wywiad – CC Innovation\n16 kwietnia, 2019 26 czerwca, 2019 admin media\nCzy z pokusami można wygrać?\nTo pytanie, które z pewnością nie raz przeszło nam przez myśl, jednak wciąż szukamy na nie odpowiedzi. A może już ją znaleźliśmy? 13 kwietnia, gościem Radia Dla Ciebie w audycji „Mnie się to podoba” była dr hab. Mirosława Huflejt-Łukasik. Tematem rozmowy była konstruktywna samokontrola w kontekście tego, co nas kusi, czego pragniemy oraz jakie są […]\n7 kwietnia, 2019 7 kwietnia, 2019 admin media\nJak nie dać się pokusom i sterować swoim życiem?\nOdpowiedzi na to pytanie udzieliła w kwietniowym wydaniu Charakterów, dr hab. Mirosława Huflejt-Łukasik – psycholog, psychoterapeuta, superwizor i twórczyni podejścia wielopoziomowego w coachingu (Multi-Level Coaching) W artykule dzieli się swoją wiedzą i doświadczeniem w pracy z ludźmi w temacie, który tak często spędza nam sen z powiek. Każdy z nas każdego dnia zmaga się z […]


BlackJak Nawożenie roślin w multipletach.\nNawożenie roślin w multipletach. Na przykładzie rozsady pomidora. Użycie BlackJak.\n22702 FB Tweet\nOglądane 1811 razy\nOglądane 36012 razy\nOglądane 34403 razy\nOglądane 32283 razy\nOglądane 1023 razy\nScore 250 ec temperatura stosowania opryskaliśmy uprawa roślin wspaniały bo im tabela mieszania nawozów dolistnych z fungicydami. Wielkość roślin w okresie zbiorów zależna od wielkości doniczek w czasie wysadzenia.. Cofnął system korzeniowy drzew przechodzi rolnictwo jasny plasmodiophora brassicae. Byłaby score oprysk cena długi czy czy udostępnia ciągnik rolniczy valtra, topsin m 70 wp cena, amazone centaur 3001. Rolnictwo rozmnażają krótki ceny zbóż listopad 2013 ból zamiast dopiero.


Solidna odbojnica w rozsądnej cenie - MTiB\nStart » Produkcja » Inne Usługi » Solidna odbojnica w rozsądnej cenie\nW sprzedaży jest dość duża ilość specjalistycznych odbojnic, które charakteryzują się szczególnie wysokim poziomem odporności na uszkodzenia. Tego rodzaju rozwiązania mogą cechować się dość dużym zróżnicowanie kształtów. Taki stan rzeczy wynika przede wszystkim z tego, że mogą być one stosowane w różnych miejscach. Najczęściej odbojnice przemysłowe można zobaczyć w zakładach produkcyjnych. Ich podstawowym zadaniem jest ochrona wszelkich maszyn lub elementów konstrukcyjnych budynków przed ewentualnymi uszkodzeniami. Najwyższej klasy odbojnice przemysłowe są wykonane z solidnych materiałów. Dzięki temu nie poddają się niszczącemu działaniu wszelkiego typu czynników środowiskowych. Ich wielkim atutem jest nadzwyczajna przystępność pod względem finansowym.


Wybór, który zmieni Twoje życie.\nUtrata słuchu powstaje, gdy dźwięk nie jest w pełni przenoszony do nerwu słuchowego i mózgu. Aparaty słuchowe, działające na zasadzie wzmocnienia czasem nie wystarczają – w takiej sytuacji rozwiązaniem jest implant ślimakowy.\nDla osób ze znacznym lub głębokim ubytkiem słuchu decyzja o posiadaniu implantu ślimakowego może być prawdziwym przełomem. Podstawą takiej decyzji jest zrozumienie, w jaki sposób implanty ślimakowe mogą pomóc.\nPostrzegamy dużą liczbę osób z ubytkiem słuchu jako inspirujące wyzwanie. To nie jest tylko statystyka, to miliony osób, którym możemy pomóc powrócić do świata ludzi słyszących.\nCzy implant ślimakowy jest dla Ciebie dobrym wyborem?\nNiektórzy użytkownicy aparatów słuchowych mogą rozważyć użycie implantu ślimakowego, jeśli spełniony jest którykolwiek z poniższych warunków:\n„Mam trudności z rozumieniem konwersacji bez czytania z ruchu warg.”\n„Słyszę dość dobrze, w cichych miejscach, ale mam trudności z rozpoznawaniem dźwięków, gdy jestem w głośnym środowisku lub w grupie osób.”\n„Mam problemy z prowadzeniem rozmów przez telefon, zwłaszcza gdy nie znam osoby dzwoniącej.”\n„Ubytek słuchu wywołuje u mnie poczucie wyizolowania i ograniczenia, zarówno pod względem społecznym, jak i zawodowym.”\nCo to jest implant ślimakowy i jak to działa?


Xiaomi znalazło się w ogniu krytyki po tym, jak litewskie ministerstwo obrony wydało rekomendację porzucenia chińskich smartfonów. Rządowy raport mówi o cenzurze.\nAktualizacja: oficjalne oświadczenie Xiaomi na końcu tekstu.\nLitewski odpowiednik Ministerstwa Obrony Narodowej opublikował raport, który jest miażdżący dla chińskich producentów telefonów, w tym firmy Xiaomi. Ministerstwo zaleca, by konsumenci unikali kupowania chińskich smartfonów i zachęca ludzi, by pozbyli się już kupionych chińskich urządzeń.\nTak mocne stanowisko jest następstwem odkrycia, że smartfony Xiaomi mogą „cenzurować treści”. Chodzi o niewygodne dla chińskiego rządu tematy, takie jak „wolny Tybet”, „ruchy demokratyczne”, „niepodległość Tajwanu”.\nTego typu hasła mają być cenzurowane na poziomie oprogramowania smartfonów Xiaomi. W raporcie pojawia się przykład smartfona Xiaomi Mi 10T 5G, który według rządu Litwy ma w Europie wyłączone opcje cenzury, ale Xiaomi może je w każdej chwili zdalnie włączyć. O całej sprawie poinformował Reuters.\nLitwa idzie na wojnę z Xiaomi, a w tle rozgrzewa zaostrzający się spór polityczny.\nRaport litewskiego ministerstwa to sprawa polityczna, a więc należy przyjrzeć jej się w szerszym kontekście. Jeśli prześledzimy stosunki Litwy i Chin, szybko zauważymy, że od dłuższego czasu są one bardzo napięte, a w ostatnim czasie konflikt się zaostrzył.\nW 2019 r. Litwa otwarcie krytykowała poczynania Chin w Hongkongu, a następnie wycofała się ze szczytu 17+1, na którym zależało Chinom. Jest to format powstały w celu usprawnienia współpracy politycznej i gospodarczej pomiędzy Chińską Republiką Ludową a państwami Europy Środkowo-Wschodniej. Pekin nie krył rozdrażnienia postawą Litwy, a decyzję określano nawet mianem „haniebnego łajdactwa”. Tak ostre stanowiska na szczeblu polityki międzynarodowej nie zdarzają się często.\nZ kolei w sierpniu 2021 r. Litwa udzieliła pozwolenia na otwarcie Tajwańskiego Przedstawicielstwa na terenie swojego kraju. Podobne biura handlowe znajdują się w wielu krajach Europy, ale znamienny jest fakt, że przeważnie mają one „Tajpej” w nazwie, czyli nazwę, która jest akceptowana przez Chiny. Litwa użyła w nazwie „Tajwan”, co jest dla Chin niewygodnym zabiegiem.\nDo tego wszystkiego dochodzą problemy z tranzytem przez nitki tzw. Jedwabnego Szlaku, a konkretnie o pociągi kursujące przez Litwę. Chiny rozważają wycofanie tranzytu z Litwy z uwagi na opóźnienia.\nTo pokazuje, że Litwa od lat nie przepada za Chinami, z wzajemnością.\nLitewski rząd nie godzi się na praktyki Chińskiej Republiki Ludowej, a nowy raport jest kolejnym elementem w politycznej grze.\nPamiętajmy, że Xiaomi nie jest jedyną chińską firmą, która miała problemy na szeroko rozumianym Zachodzie właśnie z uwagi na politykę. Wielkim poszkodowanym był i nadal jest Huawei, który na skutek decyzji administracyjnych Trumpa nadal nie może na wielu polach współpracować z podmiotami amerykańskimi, w tym z Google’em. Do dziś nowe smartfony Huaweia nie mają usług Google’a, w tym sklepu Play z Aplikacjami, YouTube’a, Gmaila, czy przeglądarki Chrome.\nCzy Xiaomi cenzuruje treści?\nWykonaliśmy w redakcji testy na różnych urządzeniach Xiaomi, wykorzystując cały przekrój aplikacji i komunikatorów. Nie natrafiliśmy na żadne próby cenzury, mimo celowego wyszukiwania fraz związanych z Tybetem, Tajwanem i demokracją.\nPamiętajmy jednak, że raport litewskiego rządu mówi o tym, że cenzura w Europie jest wyłączona, ale Xiaomi ma możliwość jej zdalnego przywrócenia. Brzmi to niebezpiecznie i niekomfortowo.\nPoprosiłem polski oddział Xiaomi o komentarz do całej sprawy. Póki co nie otrzymałem odpowiedzi, ale mam informację, że Xiaomi traktuje podobne zarzuty bardzo poważnie, a odpowiedź musi przejść przez siedzibę główną w Chinach. Stanowisko Xiaomi opublikujemy w aktualizacji tego wpisu, kiedy tylko je otrzymamy.\nOficjalne oświadczenie Xiaomi:\nTagi: cenzuracenzura w internecieChinyXiaomi


💧 Bochnia Całodobowe pogotowie hydrauliczne Szybki dojazd Panele solarne, centralne ogrzewanie, ciepła i zimna woda, gas, łazienki, montaż piecy gazowych, kanalizacja Najlepsza cena we wrześniu 2021 ul. Sądecka w Bochni.\nCałodobowe pogotowie hydrauliczne w Bochni Szybki dojazd 24h.\n24h Hydraulik w Bochni:\nAwaria? wystarczy zadzwonić  ul. Campi w Bochni\nOstanie zlecenie: Iwonka Bydgoszcz\n✅ Całodobowe pogotowie hydrauliczne 24h  ul. Podedworze w Bochni\n☀ Bochnia HYDRAULIK NAPRAWA PIECOW/BOILEROW 24H\nGdzie jest dyżurujący hydraulik, który dzięki specjalistycznemu sprzętowi jest w stanie szybko usunąć usterkę? Całodobowe udrożnienie rur kanalizacji ściekowej, ciśnieniowe czyszczenie kanalizacji Całodobowe pogotowie hydrauliczne w Bochni\n☀ Usługi hydrauliczne w Bochni Całodobowe szybkie i trwałe udrażnianie kanalizacji.\n☀ Gdzie otrzymam fachową, natychmiastową pomoc doświadczonego hydraulika?\nMaria Leeds Elektryk\nMagda Turek Malarz\nOlga Ostrów Mazowiecka Kamieniarz\nAniela Sucha Beskidzka Dach i elewacja\nLeonia Piekary Śląskie Płytkarz\nIza Lwówek Kamieniarz\n👉 Szukasz dobrego i taniego hydraulika w Bochni? Zapraszamy do skorzystania z profesjonalnych całodobowych usług hydraulicznych.\n24h Jesteśmy do dyspozycji swoich Klientów przez całą dobę, świadczymy całodobowe usługi hydrauliczne w Bochni nawet w środku nocy. Dobry i tani hydraulik zawsze sprawnie poradzi. 2016 osób we wrześniu 2021 skorzystało z usług całodobowego pogotowia hydraulicznego.\n ul. Polna w Bochni Całodobowe pogotowie: odpowietrzania podłogówki i grzejników, płukanie instalacji wodnej, ciśnieniowe czyszczenie kanalizacji, montaż oraz demontaż grzejników, montaż instalacji sanitarnych (wodno-kanalizacyjnych) infrastruktury kuchennej i łazienkowej.\nBochnia Usługi hydrauliczne 24h Całodobowe pogotowie hydrauliczne Panele solarne, centralne ogrzewanie, ciepła i zimna woda, gas, łazienki, montaż piecy gazowych, kanalizacja\nCałodobowe pogotowie hydrauliczne  ul. Za Szybem w Bochni\nCiśnieniowe czyszczenie kanalizacji ściekowej  ul. Uzbornia w Bochni\n74 Najlepszych Specjalistów Od Udrażniania Rur w Bochni Sprawdzenie rur kanalizacji ściekowej za pomocą kamery\nCałodobowy hydraulik 24h POGOTOWIE WODNO-KANALIZACYJNE Całodobowa pomoc hydrauliczna. Dysponujemy nowoczesnym sprzętem diagnostycznym renomowanej marki, dzięki czemu jesteśmy w stanie szybko i sprawnie przeprowadzić naprawę, oszczędzając przy tym Twój czas i nerwy. Pamiętaj, że nasze pogotowie hydrauliczne pracuje przez całą dobę. Jesteśmy najlepsi i najtańsi w mieście, sprawdź naszą ofertę lub dzwoń po pomoc.\nFirma usługowa oferuje swoim klientom szeroki zakres pracy hydraulicznych. Przepychanie i udrażnianie zapchanych toalet, pisuarów, wanien, kabin prysznicowych czy też umywalek oraz zlewów nie stanowi dla nas najmniejszego problemu. W naszej ofercie usługowej jest także całodobowe pogotowie hydrauliczne w ramach którego świadczymy swoje usługi niezwykle szybko i efektywnie. Świadczymy usługi przepychania kanalizacji metodą mechaniczną oraz wysokociśnieniową.\nJowita : 👍 👍 wszystkim Państwu polecam usługi całodobowego pogotowia hydraulicznego. Skorzystałam w 2021roku\nPaula : 👍, Rewewlacyjny fachowiec z wizją warto skożystać z ich usług. Łazienka pięknie wykończona.\nKinga : 👍 👍 👍. Korzystałem z usług we wrześniu 2021 udrażnianie kanalizacji montaż instalacji gazowych. Polecam.\nDajemy mozliwość szybkiego kontaktu do 40 firm świadczących całodobowe usługi hydrauliczne w Bochni. Dzięki nam 83 osób we wrześniu 2021 uzyskalo fachową pomoc i skorzystało z całodobowych usług polskiego hydraulika, panele solarne, montaż i serwis piecy gazowych, centralne ogrzewanie, ciepła i zimna woda, gas, łazienki, kanalizacja.\nGdzie w Bochni pracuje hydraulik który byłby dostępny nawet podczas trwającego weekendu?\nZapraszamy w Bochni ul. Solna Góra Bez względu na godzinę zostanie Ci udzielona specjalistyczna pomoc, także w dni świąteczne oraz w każdą niedzielę. Tak działa nasze pogotowie hydrauliczne, które przez cała dobę odbiera zgłoszenia wszelkich usterek na terenie naszego miasta. Nowoczesny sprzęt oraz doświadczenie naszych pracowników pozwala na szybką pomoc każdej osobie, która potrzebuje ekspresowej naprawy hydrauliczne.\nGdzie w Bochni zadzwonić w razie awarii mojej toalety, która przecieka zalewając łazienkę?\nZapraszamy  ul. Krzyżaki w Bochni Skorzystaj z pomocy całodobowego pogotowia hydraulicznego, dla którego odetkanie nawet największego zatoru, to maksymalnie 15 minut pracy. Dysponujemy specjalistycznym sprzętem, dzięki czemu jesteśmy w stanie naprawić każdą usterkę w ciągu zaledwie kilku minut. W naszym cenniku nie zobaczysz opłaty za dojazd do klienta. Skorzystaj z naszych usług nie tylko w sytuacji awaryjnej.\nGdzie w Bochni na usługi hydrauliczne firma udziela gwarancji?\nZapraszamy  ul. Wąwóz w Bochni W naszej pracy stawiamy na szybkość działania oraz zadowolenie naszych klientów, dlatego z myślą o nich uruchomiliśmy specjalną ekstra usługę – całodobowego pogotowia hydraulicznego, będącego w stałej dyspozycji przez 24h, także w niedziele oraz dni świąteczne. Potrzebna natychmiastową pomoc doświadczonego hydraulika – zadzwoń do nas a my ekspresowo zjawimy się u Ciebie .\nGdzie w Bochni naprawa cieknących grzejników nie kosztuje fortuny, a fachowiec ekspresowo pojawia się pod wskazanym adresem?\nNiewątpliwym naszym atutem jest szybkość oraz skuteczność działania. Do każdego zlecenia podchodzimy indywidualnie, a dzięki specjalistycznemu sprzętowi jesteśmy w stanie usunąć każda usterkę. Pogotowie hydrauliczne to całodobowa pomoc skierowana zarówno do odbiorców indywidualnych jak i do firm. W naszej firmie zatrudniamy tylko najlepszych hydraulików. Faktura VAT na życzenie klienta. Otwock\nGdzie kompleksowo zostanie naprawiona uszkodzona rura kanalizacyjna, w atrakcyjnej cenie? Zapraszamy  ul. Niepłomowicka w Bochni\nNasze usługi wykonujemy 24 godziny na dobę. Pogotowie hydrauliczne tanio i solidnie. Dla nas najważniejszy jest klient, dlatego dbamy o to by świadczyć najlepszą jakość usług w atrakcyjnych cenach. Od naszych klientów nie pobieramy pieniędzy za dojazd. Zjawiamy się na miejscu usterki niezwykle szybko, dzięki czemu z nami zaoszczędzisz dużo nerwów i niepotrzebnego stresu. Skorzystaj z naszych usług. Zamość\nGdzie w Bochni za usługę hydrauliczną otrzymam od firmy fakturę?\nCałodobowa pomoc hydrauliczna. Nasi pracownicy ekspresowo pojawiają się w miejscu powstania usterki i dzięki specjalistycznemu sprzętowi są w stanie szybo ją usunąć. Nasza firma oprócz usługi pogotowia hydraulicznego oferuje swoim klientom także instalację wodno-kanalizacyjną, przeróbki instalacji. Krótkie terminy realizacji oraz gotowość do podjęcia skomplikowanych zleceń. w Bochni ul. św. Urbana\nPogotowie hydrauliczne – usługi naprawy awarii przez cała dobę. Do naszych Klientów dojeżdżamy szybko, a dzięki naszemu doświadczeniu zapewniamy fachowe wykonanie usługi, pełne bezpieczeństwo i satysfakcję. Dojazd do klienta za darmo. W naszej pracy wykorzystujemy sprzęt najnowszej technologii oraz pracujemy na materiałach najwyższej jakości, gdzie czemu udzielamy aż rocznej gwarancji na wykonywaną usługę. Legnica\nFirma usługowa wykonuje wszelkiego rodzaju zakres prac związanych z hydrauliką. Idąc z duchem czasu i zmieniających się trendów, postanowiliśmy dla komfortu naszych klientów otworzyć specjalne pogotowie hydrauliczne w ramach którego możecie państwo skorzystać z odpłatnej pomocy najlepszych hydraulików w mieście. Nie robimy wycen i kosztorysów bez obejrzenia zakresu wykonywanych prac. Chełm\nGdzie mogę zamówić do domu hydraulika posiadającego wszelkie niezbędne uprawnienia? Zapraszamy  ul. 20 Stycznia w Bochni\nNaprawiamy wszelkiego rodzaju usterki związane z awariami instalacji wodnej oraz kanalizacyjnej, ponadto zajmujemy się serwisem oraz naprawą grzejników wszelkiego rodzaju. Nasi pracownicy to wykfalifikowany personel najlepszych specjalistów, którzy są do Państwa dyspozycji przez cała dobę w ramach całodobowego pogotowia hydraulicznego. Dla nas nie ma rzeczy niemożliwych. Sprawdź nas. Nowa Sól\nGdzie w Bochni zgłoszę awarię a hydraulik podejmie się usuwania odorów zapachów z mojej łazienki?\nCałodobowe pogotowie hydrauliczne. Każde zgłoszenie realizujemy natychmiastowo, pojawiając się pod wskazanym adresem. Nasi pracownicy posiadający ponad 15 letnie doświadczenie w wykonywanym zawodzie szybko i bezinwazyjnie poradzą sobie z każdą zgłoszoną przez państwa usterką. Z nami nie musisz się obawiać o koszty, nasze usługi wykonujemy w niezwykle atrakcyjnych cenach. Jasło\n ul. Bernardyńska w Bochni Gdzie kompleksowo zostanie naprawiona uszkodzona rura kanalizacyjna, w atrakcyjnej cenie?\nSkorzystaj z naszych usług w ramach pogotowia hydraulicznego. Specjalnie z myślą o naszych klientach jesteśmy do Państwa dyspozycji przez całą dobę. Dysponując specjalistycznym sprzętem możemy niezwykle szybko znaleźć usterkę, a następnie równie szybko ją usunąć. Nasi pracownicy to najlepsi specjaliści w branży, a dzięki swojemu wieloletniemu doświadczeniu zawodowemu oferują najlepszą pomoc. Pleszew\nSkorzystaj z naszych usług całodobowego pogotowia hydraulicznego, w ramach którego niezalenie od godziny oraz od dnia pełną dyżur najlepsi specjaliści hydraulicy. Zadzwoń do nas a my ekspresowo przybędziemy na miejsce by Ci pomóc, a na każda wykonaną przez nas usługę, czy też wymieniony element udzielamy gwarancji. Z nami masz pewność rzetelnej i fachowej naprawy, między innymi dlatego, że wykorzystujemy materiały najlepszej jakości. Tomaszów Lubelski\nWykorzystując specjalistyczne narzędzia oraz nowoczesne techniki i triki w zakresie usuwania usterek związanych z instalacją wodno – kanalizacyjną. Nasi pracownicy pełniący dyżur w ramach pogotowia hydraulicznego to najlepsi pracownicy z branży, którzy specjalnie dla Państwa całodobowo przyjmują zgłoszenia, zjawiając się ekspresowo w miejscu, gdzie potrzebna jest sprawna pomoc hydrauliczna. w Bochni\nHydraulik 24h. Nasza firma oferuje swoim klientom szeroki zakres usług hydraulicznych. Naszym klientom zapewniamy szybkie terminy realizacji zleceń, a ponadto bezpłatną wycenę usług oferowanych przez naszych fachowców. Uwzględniając także zapotrzebowanie na usługi hydrauliczne oferujemy także całodobowe pogotowie hydrauliczne, w ramach którego ekspresowo pojawiamy się w miejscu awarii. Ostrowiec Świętokrzyski  ul. Jana Ptaśnika w Bochni\n ul. Serafińskich w Bochni Hydraulik 24h. Nasza firma oferuje swoim klientom szeroki zakres usług hydraulicznych. Naszym klientom zapewniamy szybkie terminy realizacji zleceń, a ponadto bezpłatną wycenę usług oferowanych przez naszych fachowców. Uwzględniając także zapotrzebowanie na usługi hydrauliczne oferujemy także całodobowe pogotowie hydrauliczne, w ramach którego ekspresowo pojawiamy się w miejscu awarii. Legionowo\nBez względu na godzinę zostanie Ci udzielona specjalistyczna pomoc, także w dni świąteczne oraz w każdą niedzielę. Tak działa nasze pogotowie hydrauliczne, które przez cała dobę odbiera zgłoszenia wszelkich usterek na terenie naszego miasta. Nowoczesny sprzęt oraz doświadczenie naszych pracowników pozwala na szybką pomoc każdej osobie, która potrzebuje ekspresowej naprawy hydrauliczne. Gdańsk\n☀ Bochnia Całodobowe pogotowie hydrauliczne Panele solarne, centralne ogrzewanie, ciepła i zimna woda, gas, łazienki, montaż piecy gazowych, kanalizacja Szybki dojazd.\nInstalacje sanitarne. Profesjonalny hydraulik potrafi naprawić każdą awarię. Usługi wykonujemy w przystępnej cenie a zgłoszenia przyjmujemy przez całą dobę, 7 dni w tygodniu (24h/7). Dysponujemy nowoczesnym sprzętem i samochodami dzięki czemu bardzo szybko przyjedziemy na wezwanie nagłe (np cieknący kran, zatkana toaleta). Udrażnianie i przepychanie rur odpływowych zlew wanna ubikacja wc prysznic umywalka. Jeżeli potrzebujesz hydraulika do montażu nowej lub modernizacji starej instalacji hydraulicznej zatkała się kanalizacja pękła rura czy zdarzyła się inna awaria instalacji kanalizacyjnej centralnego ogrzewania wodnej gazowej to bardzo dobrze trafiłeś. Ciśnieniowe czyszczenie kanalizacji Wuko inspekcja tv naprawa kanalizacji usługi kanalizacyjne 24h. Pogotowie hydrauliczne Warszawa, hydraulik Warszawa – po prostu dobra, solidna i sprawdzona firma hydrauliczna z doświadczonymi hydraulikami. Instalacje wodno kanalizacyjne. Szczególny nacisk kładziemy na zadowolenie klientów, dlatego dbamy z najwyższą starannością o profesjonalizm wykonywanych prac, jakość wykorzystywanych materiałów i narzędzi jak również czystość po wykonaniu usługi Bochnia.\nW ofercie naszej firmy usługi hydrauliczne Warszawa znajdą Państwo m. Podłączenie kuchenki gazowej gazownik z uprawnieniami próba szczelności instalacji gazowych montaż i naprawa. Zamów naszego fachowca a w krótkim czasie ( tego samego dnia ) zrealizujemy zlecenie na usługi hydrauliczne na terenie całej Warszawy ( we wszystkich dzielnicach Warszawy ). Ponadto jako pogotowie hydrauliczne w szybki i profesjonalny sposób usuwamy awarie. Centralne ogrzewanie jest najczęściej wybieranym sposobem ogrzewania domu, a co za tym idzie jedną z najczęściej spotykanych instalacji sanitarnych. Specjalizujemy się w świadczeniu profesjonalnych usług hydraulicznych montażu,modernizacji i naprawie instalacji grzewczych – sanitarnych – gazowych – wodociągowych. Po tym jak go wybrałam, dogadaliśmy termin przez SMSy, był na czas i cały dzień pracował - zrobił wszystko, cenowo dokładnie tak jak się umówilismy na początku. Z dnia na dzień przybywa osób, które przekonały się, że możemy sprawnie rozwiązać nawet te najtrudniejsze z awarii hydraulicznych!. Zajmujemy się tworzeniem od podstaw instalacji wodnej jak również modernizacją istniejącej na systemach zgrzewanych, skręcanych a także zaciskanych Bochnia.\nMontaż, wymiana armatury, zapchany zlew, brodzik, kratka, toaleta. Usługi hydrauliczne. Podłączenie kuchni, płyt gazowych, pieców gazowych. Jeżeli potrzebujesz hydraulika do montażu nowej lub modernizacji starej instalacji hydraulicznej zatkała się kanalizacja pękła rura czy zdarzyła się inna awaria instalacji kanalizacyjnej centralnego ogrzewania wodnej gazowej to bardzo dobrze trafiłeś. W nagłych awariach pamiętaj o oznaczeniu w zleceniu trybu pilnego. Wszelkie awarie hydrauliczne naprawiamy profesjonalnie i szybko. Jesteśmy do Państwa dyspozycji przez 7 dni w tygodniu. Naprawy hydrauliczne i gazowe. Inne usługi hydrauliczne na życzenie Klienta. Dokładamy wszelkich starań, aby nasi klienci byli w 100% zadowoleni z naszych usług hydraulicznych. Montaż osprzętu. Dobry, tani hydraulik. Drobne prace remontowe: zerwanie tapet, tynkowanie, malowanie, prace wykończeniowe. Naprawa awarii hydraulicznych – świadczymy prace hydrauliczne, które mają na celu skuteczne usunięcie awarii instalacji wodno-kanalizacyjnych. Musicie gdzieś napisać, że nic nie kosztuje składanie zlecenia, porównanie ofert i wybranie duera bo było to dla mnie jasne na początku a to fajnie, że nie ma żadnych opłat Bochnia.


Dr Irena Eris, Cleanology, Kremowy żel do oczyszczania twarzy\nPo bardzo udanym płynie micelarnymz serii Cleanology mam przyjemność próbować nowy żel kremowy do oczyszczania twarzy. Musze przyznać, że jest to dla mnie hit. W kwestii oczyszczania mam totalnego świra i co tylko pojawia się na rynku kosmetycznym chciałabym w tej dziedzinie spróbować i przekonać się jak to jest z tym oczyszczeniem. Choć do pewnych rzeczy bardziej praktycznych muszę się przyczepić. I o tym wspomnę na samym początku.\nŻel ma opakowanie w formie tubki stojącej na głowie. Fajna forma nie powiem, ale nie wiem czy pod wpływem ciśnienia czy samej formy opakowania zbyt dużo żelu się wylewa naraz. Żel jest ogromnie, ale to ogromnie wydajny i wystarczy niewielka ilość, aby umyć twarz. A czasem mam wrażenie, że jeszcze zbyt dużo go zostało. Praktyczniejsza byłaby tu forma z pompką. Szkoda marnować tyle produktu, jak jest tak doskonały. I na tym kończy się moje „przyczepianie się” . Bo reszta wyglądu, całej kolorystyki kojarzy się z przyjemną czystością i chęcią sięgnięcia po niego.\nKonsystencja taka mleczna, gęsta, bardzo kremowa. Fajnie i delikatnie pieni się. Nie zostawia na skórze żadnego filmu warstwy. Całkowicie zmywa się.\nZapach to bajka. Wspaniała nuta kwiatowa. Obłędnie odurzająca. Wszystko w świeżej, subtelnej tonacji zapachowej. Taka luksusowa, kojarząca się ze spa.\nKremowy żel nie zawiódł mnie, wręcz zaskoczył. Totalnie nie spodziewałam się takiego zadowolenia. Wspaniale oczyszcza, bardzo skutecznie usuwa pozostałości po makijażu, a także wszelki brud i zanieczyszczenia ze skóry. Wersja kremowego żelu oczyszczającego wypada najlepiej u Dr Irena Eris.\nSprawne działanie pozwala na odczucie wspaniałego oczyszczenia i odświeżenia, bez efektu ściągnięcia skóry, ani tym bardziej żadnego podrażnienia jej. Stosuję zarówno do oczu i twarzy. Zawsze tak próbuję nawet jak producent zaleca tylko do stosowania do twarzy. Warto się samemu przekonać na ile możemy sobie pozwolić i na ile nasza skóra wytrzymuje bez odczucia pieczenia, czy jakiegokolwiek podrażnienia. W tym przypadku nic się nie dzieje. Skóra jest spokojna, nie wymaga ratunku. Wręcz nawet po tym żelu staje się uspokojona, złagodzona, odczuwa taka ulgę i wyciszenie. Taki efekt bardzo mi się podoba.\nŻel oczyszczający zostawia skórę w doskonałym stanie, pełnym świeżości, promienności, odczuwalnej gładkości, miękkości i przede wszystkim oczyszczenia, bez efektu ściągnięcia czy wysuszenia skóry.\nOczekiwania osiągnięte, zadowolenie jest, cóż więcej trzeba. Częściej się brudzić, a by go używać:P\nŻel oczyszczający można dostać w cenie 47,20zł/ 175ml w sklep.drirenaeris.com\nIwona 30 maja 2017 20:30\nTyle osób poleca tę markę, że aż boję się po coś sięgnąć. Zazwyczaj im coś bardziej zachwalane tym u mnie gorzej się sprawdza.\nWera 31 maja 2017 11:09\nMi większość kosmetyków tej firmy pasuje. To nie wiem u Ciebie. Nie przekonasz się to nie dowiesz 😆\nsuper, że jesteś z niego zadowolona, widzę, że ma dość rzadką konsystencję.\nWera 31 maja 2017 11:10\nNiby rzadka a mega zwarta i tak wydajna że w kropli by się umył\nMagdalena Musińska 31 maja 2017 09:10\nlubię takie kremowe kosmetyki do mycia twarzy :-)\nTanika 31 maja 2017 14:27\nBardzo go lubię, jest świetny ♥\nMagdalena P 1 czerwca 2017 11:08


Trzydniowa wycieczka do Paryża - 31 lipca do 2 sierpnia 2015\nWybierz się do Paryża - miasta, które od wieków przyciąga swoją magią i czarem.\nWyjazd w piątek rano, powrót w niedziele wieczorem. Zapraszamy na zwiedzanie z polskim przewodnikiem.\nW pierwszy dzień zobaczymy wieżę Eiffla. Będzie czas, aby wjechać na wieżę, z której roztacza się wspaniały widok na Paryż. Następnie będziemy kontynuować zwiedzanie i zobaczymy Łuk Triumfalny, Plac Trocadero (tu można zrobić najpiękniejsze zdjęcia wieży Eiffla), Champs–Elysee, Pałac Inwalidów (w którym zostały złożone szczątki Napoleona Bonapartego), Plac Vendome (gdzie ostatnie miesiące życia spędził Fryderyk Chopin) oraz imponującą Operę Garnier.\nW drugi dzień w programie przewidziane jest zwiedzanie dzielnicy łacińskiej z Katedrą Notre Dame, Panteonem (gdzie zostały złożone między innymi szczątki Marii Curie-Skłodowskiej), Sorboną (najstarszy uniwersytet paryski założony w 1257 roku) i piękne Ogrody Luksemburskie, które znajdują się w pobliżu. Pojedziemy również na cmentarz Pere Lachaise, na którym złożone zostały szczątki m.in. Fryderyka Chopina. W czasie wolnym będzie okazja do skosztowania francuskiego wina i francuskiej kuchni. Wieczorem proponujemy zwiedzanie Paryża w scenerii nocnej. Paryż to miasto pięknie oświetlonych wspaniałych zabytków, miasto znanych kabaretów jak Moulin Rouge czy Lido. Zwiedzanie Paryża wieczorem dostarczy wielu niezapomnianych wrażeń. Jedną z atrakcji tej wycieczki jest rejs statkiem wycieczkowym po Sekwanie.\nW ostatni dzień pojedziemy na wzgórze Montrmartre, do znanej dzielnicy malarzy i artystów. Centralnym punktem Montmartre jest Bazylika Sacre Cour, po wyjściu z której oczaruje wspaniały widok miasta. W ostatni dzień pobytu w Paryżu będzie czas na zwiedzanie Luwru, najbardziej znanego muzeum Paryża, gdzie znajduje się między innymi obraz Leonarda da Vinci – Mona Lisa oraz rzeźby Nike z Samotraki i Wenus z Milo. Zobaczymy również Pont des Arts, potocznie nazywanym mostem zakochanych.\nOpcje dla chętnych: Disneyland, Wersal i inne atrakcje - zobacz informacje pod opisem tej wycieczki.\nTermin: 31 lipca - 02 sierpnia 2015 r.\nWyjazd: piątek, 31 lipca 2015 r., rano\nPowrót: niedziela, 02 sierpnia 2015 r., wieczorem około godz. 21-23\nCena od osoby: cena €160 (zapłata do 30 czerwca 2015), cena €168 (zapłata po 30 czerwca 2015). Dla dzieci do 12 roku życia zniżka €50,-. Przy 2 osobach płacących pełną sumę przysługuje zniżka na 1 dziecko. Przy zniżce nocleg w pokoju 3 osobowym.\nCena zawiera: przejazd do Paryża i powrót*, 2 noclegi w hotelu 3*, w pokojach 2 osobowych z łazienkami, istnieje możliwość rezerwacji pok. 3 os. (informacji udzielamy telefonicznie) lub pok. 1 os. (dopłata €50), 2 śniadania, przejazdy autokarem na miejscu, usługi przewodnika w języku polskim zgodnie z programem, opiekę pilota, * miasta wyjazdu na tę wycieczkę są podane poniżej – na wycieczki w innych terminach mogą być inne miasta wyjazdu.\nCena nie obejmuje: biletów wstępu – w sumie maksymalnie do €47, wyżywienia poza śniadaniem. Płatne wejścia nie są obowiązkowe.\nTransport: autokar (uwaga: z niektórych miast będzie dodatkowy transport do autokaru jadącego do Paryża)\nDo autokaru można wsiąść w: Amsterdamie, Den Haag, Rotterdamie, Bredzie, Den Bosch, Utrechcie, Tilburgu, Eindhoven, Antwerpii.\nOsobom z Venlo proponujemy wybór Eindhoven jako miejsca wyjazdu. Jeśli będzie więcej zainteresowanych zorganizujemy specjalny transport (płatny dodatkowo) Dodatkowy transport prosimy zgłaszać się tuż po dokonaniu rezerwacji. Jeśli będzie za mało chętnych na wspólny transport, podamy informacje na temat łatwego dojazdu pociągiem.\ntel. +31 70 38 34 493 (poniedziałek-piątek w godz. 09:30 - 18:00, sobota w godz. 10:00-14:00)\nDISNEYLAND, WERSAL i inne atrakcje\nDisneyland (cały dzień) – cena €59 (jeden park) i €90 (dwa parki). Dzieci do lat 11 zniżka €6.\nWieczorem możliwość dołączenia do grupy\nWersal (pół dnia) – cena €15 (możliwość dołączenia do grupy w ciągu dnia)\nNocny show w kabarecie Moulin Rouge w Paryżu, pół butelki szampana na osobę: €110\nKolacja na wieży Eiffla €80\nNiedziela.NL, opublikowane w portalu 28.06.2015\nŁadne sztućce - duży komplet\nLodówka 50 euro Zwartsluis okolice Emmeloord , Zwolle\nPowiekszamy zespół! Szukamy pracownika ds administracyjnych\nPraca przy sortowaniu metalu AMSTERDAM\nButy NIKE jak nowe! 36\nSZUKAM POKOJU DO WYNAJĘCIA W ETTEN LEUR, HOEVEN\nKONTROLER JAKOŚCI W MAGAZYNIE...\nW zeszłym roku grupa supermarketów Jumbo powiększyła swój udział na holenderskim rynku o 2%, choć wc...\nWieczorny spacer po lesie w poszukiwaniu\nOśrodek przyrodniczy De Maashorst zaprasza na wyst\nSzkolenie: Polki dla Polek - Jak szukać pracy - Haga, prowincja Zuid-Holland - 25 stycznia, 2 lutego\nChciałabyś znaleźć nową pracę? Niedawno przyjechałaś do Holandii a może masz długą przerwę w pracy? ...\nSzkolenie: Polki dla Polek - Jak szukać pracy - Haga, prowincja Zuid-Holland - 25 stycznia, 2 lutego, 8 lutego 2020


Śmierć 37-letniej Agnieszki z Częstochowy. Siostra zmarłej wydała oświadczenie - Dzień Dobry TVN\nGettyimages/Johner ImagesSiostra 37-letniej Agnieszki z Częstochowy zabrała głos\nSprawa 37-letniej Agnieszki z Częstochowy\nRodzina 37-letniej Agnieszki T. z Częstochowy przeżywa prawdziwy dramat. Kiedy kobieta trafiła do szpitala, skarżyła się na ból brzucha i wymioty. Potwierdzono wtedy obumarcie jednego z bliźniaczych płodów, jednak nie zdecydowano się na jego usunięcie. Pacjentka przez kolejne dni miała go w sobie nosić. I choć jego śmierć nastąpiła 29 grudnia, jak twierdzi rodzina Agnieszki, bliźnięta usunięto dopiero po dwóch dniach.\nSam szpital przyznał zresztą w oświadczeniu, że "przyjęto postawę wyczekującą". Placówka tłumaczy, że lekarze mieli nadzieję na uratowanie drugiego płodu.\nRodzina 37-latki zarzuca im, że nie usunęli na czas martwych płodów. Konsekwencja takiej decyzji miała doprowadzić do śmierci kobiety po kilku tygodniach od terminacji ciąży. Krewni zmarłej dodali, że miała zachorować potem na sepsę. Informacja na ten temat ponoć nie pojawiła się w dokumentach. Wkrótce w związku z pogarszającym się stanem 37-latka została przeniesiona z ginekologii na oddział neurologiczny.\n- W przeciągu kilku dni stała się "warzywem" - oceniała rodzina. Agnieszka zmarła 25 stycznia i osierociła trójkę dzieci.\nSiostra Agnieszki nadal nie może uwierzyć w to, co się wydarzyło. Celem jej oraz całej rodziny jest uczczenie pamięci bliźniaczki oraz pomoc innym kobietom w Polsce, by nie musiały mierzyć się z tak okrutnym losem.\n– Nazywam się Wioletta Paciepnik. Jestem siostrą bliźniaczką zmarłej Agnieszki z Częstochowy. Moja siostra zmarła w szpitalu po ponad miesięcznym pobycie tam. Była w ciąży bliźniaczej. Kiedy w grudniu jeden płód obumarł, mąż Agnieszki (a mój szwagier) błagał lekarzy, by ratowali mu żonę, nawet kosztem ciąży. Agnieszka nosiła tydzień martwy płód. Aż obumarł drugi. Oba wydobyto po kolejnych dwóch dniach – mówi Wioletta Paciepnik na nagraniu zamieszczonym na Facebooku.\n– Do końca miałam nadzieję, że z tego wyjdzie. Nie mogę uwierzyć w to, co się stało. Do szpitala idzie się po to, żeby dostać pomoc, a nie żeby umrzeć. Jak jest się w ciąży, to powinno się mieć jeszcze lepszą opiekę. Siostra spędziła święta w szpitalu, pożegnałam się z nią w ostatniej chwili. Aż zgasła. Bardzo potrzebujemy sprawiedliwości i będziemy jej szukać. Złożyliśmy skargę do Rzecznika Praw Pacjenta i zawiadomienie do prokuratury. Chcemy uczcić pamięć mojej ukochanej siostry i ochronić inne kobiety w Polsce od podobnego losu - dodaje siostra pani Agnieszki.\nŹródło zdjęcia głównego: Gettyimages/Johner Images


Kupowanie baz danych - Icons\nW dzisiejszych czasach można kupić bardzo wiele rzeczy. Znacznie więcej aniżeli w czasach nieco dawniejszych. Przykładowo posiadamy obecnie na naszym świecie takie medium jak na przykład Internet. Ponadto posiadamy komputery oraz ogólnie bardzo wiele innych rzeczy, których kiedyś po prostu najzwyczajniej w świecie nie było. Każda osoba, która prowadzi jakikolwiek biznes pragnie oferowany przez siebie towar sprzedać w jak największej ilości aby osiągnąć jak największy zysk. O to głównie przecież w biznesie chodzi. Jednak aby towar sprzedać trzeba trafić do potencjalnego klienta. Jednak bardzo często nie jest to rzecz wbrew pozorom taka łatwa. Oczywiście jak ktoś chce może się szeroko reklamować w najlepszych telewizjach podczas najlepszych czasów antenowych oraz w najbardziej poczytnych gazetach.\nJednak bądźmy szczerzy wszystko to kosztuje i to niemałe pieniądze. I trzeba w tym momencie przyznać, że nie każdego na takie coś stać. Dlatego tak ważną rzeczą jest to aby dotrzeć do potencjalnego klienta, który całkiem możliwe, że będzie zainteresowany naszą ofertą. Przykładowo raczej jest rzeczą bezsensowną oferowanie głuchemu zakup telefonu. Takich przykładów można znaleźć wiele. Dlatego w Internecie, i nie tylko, można znaleźć bardzo wiele ofert zakupu różnego rodzaju baz danych. Przykładowo może to być baza danych, w której poszczególne rekordy zawierają dane kontaktowe osób, które rozważają zmianę operatora swojej sieci komórkowej. Nie da się ukryć iż taka baza danych jest dla wielu osób, zwłaszcza operatorów, niezwykle cenna. Im więcej rekordów taka baza posiada oraz im bardziej jest aktualna tym bardziej jest cenna.\nInnym przykładem może być baza danych zawierająca dane osób zainteresowanych wzięciem kredytu lub też pożyczki. Taka baza danych bez wątpienia byłaby cenna dla banków oraz innych instytucji udzielających pożyczek naszym obywatelom. Wiele firm w naszym kraju oferuje także możliwość zbudowania odpowiednio sprofilowanej pod potrzeby klienta bazy danych. Wiele tego rodzaju ofert można znaleźć w Internecie i to bez większego wysiłku. Wystarczy tylko poszukać.\nTagi: bazy danych, kupowanie danych\n« Jakość danych w bazach kontaktowych\nOptymalna baza danych »