No i nadszedł dla nasz czas tak upragnionego budowania - a dla mnie jako rodzinnego kronikarza opisania tych potyczek .\nNa wstępie dziennika bardzo chciałbym Wam podziękować za rozjaśnianie matni przepisów budowlanych i dawanie tego światełka w tunelu. W szczególności podziękowania składam na ręce bajbadze i Barbossie (jak pokręciłem z pisownią to przepraszam) za konkretne rady i wskazówki.\nOd paru lat mieszkaliśmy w 11 piętrowym bloku i co jakiś czas powracała do nas myśl o własnym domu, nie z racji tego że mieszkanie w takim bloku to jakaś ujma itp. - chodziło nam o ten konkretny blok i konkretne osiedle (notabene razem z żoną na nim dorastaliśmy). Po paru bardziej lub mniej przykrych doświadczeniach dorośliśmy do decyzji budowy własnego domu - zwłaszcza że teściowie darowali nam kawałek ziemi . Samo wystąpienie o WZ do gminy zobligowało nas do podpisania umowy z PGE więc wtedy definitywnie utwierdziliśmy się w kwestii budowy (w razie zerwania umowy groziła nam kara i poniesienie kosztów projektu przyłącza ok 20tys)\nDom od samego początku maił być mały kompaktowy z dwuspadowym dachem - czyli tani w budowie i utrzymaniu. Po studiowaniu setek projektów faworytami zostały tylko 3 (była już gdzieś dyskusja na ich temat więc nie będę ich przytaczał) - które to odpadły w starciu z naszymi WZ. Mamy znajomych architektów i po wstępnej rozmowie zdecydowaliśmy się na projekt indywidualny (zwłaszcza że cenowo wychodziło tak samo), na pierwszej rozmowie po wyjaśnieniu naszych oczekiwań i zachcianek powstał szkic naszego domu. Genialne jak podczas 10 minut można dojść do consensusu i znaleźć złoty środek . Następne spotkanie z architektami odbyło się na działce - chodziło mi o to aby jak najlepiej ustawić nasz domek według stron świata i żeby mieli jakieś wyobrażenie o całym otoczeniu. Kolejne spotkanie to była już prezentacja wizualizacji itp. - niestety ich wizja odbiegała znacząco od naszej i musieliśmy ją nieco stonować . Końcowy wynik to jest samo sedno - nasz dom\nW trakcie prac projektowych i załatwiania innych dokumentów udało nam się znaleźć majstra budowy i jego brygadę. Podpisaliśmy wstępną umowę i oszacowaliśmy zakres prac oraz cenę - 25tys. za stan surowy otwarty z pokryciem dachu, czyli wszystko robi jedna brygada.\n27 lipca 2011 dostaliśmy PnB i zaczęliśmy szybką jazdę z przygotowaniem działki - brygada miała być od wiosny ale majster Krzysiek powiedział że jak będą mieli jakąś przerwę technologiczną to wpadną do nas zrobić fundamenty. Jako że sama działka była 20lat temu łąka (w sumie to jest nadal) to zarosła cholera po szyję straszliwym zielskiem - 2 tygodnie dokaszałem to dziadostwo i woziłem siano\nTo ja podczas kolejnego już obkaszania i grodzenia części budowlanej\nNadszedł czas aby zainwestować w wodę , wodociąg mamy jakieś 150 metrów dalej i trzeba by było robić przepusty pod drogą więc zdecydowaliśmy się na studnię głębinową. Na nasze jeszcze pole wjechało takie cudo - oczywiście na pierwszym planie jest moja piękna małżonka podczas układania siana w kopy , a to reszta naszej budowlanej załogi\nSymboliczne zdjęcie z pompką , siup do rury i jest woda\nPo względnym opanowaniu wszechobecnego zielska nadszedł czas na akcje "Toaleta turystyczna", w spadku dostałem taki kibelek i tylko trzeba było go przewieźć jakieś 60 km na docelowe miejsce postoju. Kibelek jest zbudowany baardzo solidnie i do załadunku używaliśmy nawet traktora . Po całej procedurze załadowczej zestaw wraz z moim budowłazem wyglądał tak ,a tu już na docelowym miejscu\nPo wstępnym przygotowaniu działki nadszedł czas na nasz upragniony letni urlop, jesteśmy amatorami turystyki karawaningowej (bujamy się po drogach z Niewiadówką na haku ) i planowaliśmy w tym roku jechać w Bieszczady. Niestety życie a konkretnie studnia, a jeszcze konkretniej jej koszt zweryfikowały nasze plany wakacyjne i udaliśmy się nad pobliskie jezioro. W sumie to szczęście w nieszczęściu bo po 2 dniach wieczorem zadzwonił majster (czwartek) że od wtorku zaczynają u nas prace bo akurat na aktualnej budowie w poniedziałek będą zalewali strop . Szybkie pakowanko i w piątek już pierwsze zakupy - gwoździe , deski, stal, geodeta itp.\nPierwszy poranek na działce (po nocy) przy wytyczonym domu\ni przyjechała koparka w sumie pracowała 7,5 godziny - zostawiła po sobie dziurę i góry ziemi (w większości gliny ). Wykop aż do dna ław, a potem trzeba będzie ponawozić piasku.\nPlan samego domu będzie potem jak juz opanuję technikę wklejania projektów\nno jak tak będzie wyglądał dziennik, to już nie mogę się doczekać kolejnego wpisu......gratuluję rozpoczęcia prac i życzę powodzenia\nNo i nadszedł dla nasz czas tak upragnionego budowania - a dla mnie jako rodzinnego kronikarza opisania tych potyczek.\nBrawo - gratuluję podjęcia decyzji - i dużo radości podczas budowania !\nCierpliwości do ekip budowlanych, zapału i pomyślności w dążeniu do własnego lokum życzy Oś\nKoparka popyrkała i zostawiła mi takie coś . Czasami jak przeglądam dzienniki to widzę wykopy pod lawy - tylko takie delikatne rowki itp. - ja na samym początku dostałem takiego kopa że teraz wygląda tak jakbym miał piwnicę . Niestety glina jest od 80n cm w dół i wszyscy zadecydowaliśmy że nie da się uniknąć tych 20 wywrotek piasku .\nTego dnia co przyjechała koparka pojawiła się też moja ekipa budowlana - w sumie fajne chłopaki bo widać że lubią tą pracę i są bardzo zgrani ze sobą. Gdy koparka kopała chłopaki zbijali blaty na szalunki ław i kręcili belki Wieczorem wszystko wyglądało tak\nNastępnego dnia było dalsze szalowanie i zbrojenie ław, no i oczywiście zaczął się rok szkolny dla moich maluchów - mam nadzieję że ten zapal im nie przejdzie .\n02.09 zostały zalane ławy - poszło 14 m3 betonu , szczerze to liczyłem na te 10 ale po przeliczeniu wszystkiego dokładnie i dodaniu wylewki pod schody wszystko wyszło OK. Z rana byłem w pracy więc zdążyłem tylko na wieczorne polewanko . W sobotę chłopaki zrobili izolację poziomław i podmurowali trochę ścianek - w sumie to naprawdę ciężko pracują bo nawet wtedy zostali do 17. To taka sobotnia panoramka\nJa z najstarszym naszym dzieckiem zająłem się przygotowaniem miejsca pod blaszak który miał przyjechać w środę\nDzieciaki maja lekką frajdę z budową ale szybko im przechodzi , Stasiek jako pierwszy ze mną spędził noc na działce i nawet nie było mowy aby spał w domu ( zwłaszcza że z samego rana przyjechała kopara). Martusia to już panna i nie w głowie jej takie techniczne zabawki, na szczęście przy samej działce mamy pasą się konie a ona je uwielbia .\nW poniedziałek było dalsze murowanie i pod koniec dnia nasze fundamenty wyglądały już tak\nWtorek umkną obiektywowi ,ale za to środa rano (dzisiaj) to już zapiera dech w piersiach , koleny dzień latania za zakupami, fundamin, bloczki, klej itp. Dziennie robię jakieś 100km aby zaspokoić potrzeby moich majstrów w sumie to jest ok bo dzięki temu orientuję się w cenach i sporo oszczędzam na transporcie (działka za miastem ). Na początku budowy zadzwonił do mnie przedstawiciel z jednego składu - niby wszystko dobrze i fajnie - pomyślałem że może będzie taniej jeżeli zbuduję dom z jednym składem. Dostałem pierwszą listę zakupów i zadzwoniłem do gościa by podał mi swoje ceny na poszczególne materiały - wszystkie te rzeczy udało mi się znaleźć znacznie taniej tyle że w paru miejscach bez jakiegoś tam targowania itp.\nDzisiaj był ostatni dzień pracy mojej ekipy ( na tym etapie) - domurowali bloczki pod schodami, zasmarowali 2 raz fundamenty i przykleili 3/4 fundaminu na ściany. Całość teraz prezentuje się tak\nNo i oczywiście jak na złość w ostatni dzień prac przyjechał mr blaszak , który to spoczął na wcześniej przygotowanym miejscu zakotwiony według własnego patentu.\nPatent na mocowanie blaszaka to 6 dziur wywierconych świdrem do ziemi (wiertnica do słupków) i wylany beton z kawałkami zlomu zbrojeniowego\nDeszcz przegonił brygadę i nie mogli dokończyć oklejania ścian, następne spotkanie za 3 tygodnie podczas zasypywania fundamentów.\nMam takie pytanie - Fundament mam zasmarowany Deserbitem i przyklejony fundamin 10 cm. Na to planowałem dać folie kubełkową i tylko nie iem czy lepiej będzie wcześniej zaciągnąć ten fundamin siatką i klejem. Czy sama folia wystarczy czy tez może jest konieczna siatka?\nprzylazłam pogratulować postępów\nna pytanie nie odpowiem .... bo nie wiem ... nie mam ocieplanych fundamentów, ani nawet smarowanych dysperbitem czy oklejonych folią kubełkową za wyjątkiem styku tarasu ... nie mam piwnicy , dom mam standardowy a nie energooszczędny - więc sobie odpuściłam ocieplanie fundamentów bo wydało mi się to nieuzasadnione ekonomicznie ... trzeci rok i wsjo ok funguje ...\nedit: literki Edytowano 7 września 2011 przez daggulka (zobacz historię edycji)\ndaj siatke i klej\ni pokaz co budujesz Edytowano 7 września 2011 przez kiwaczek (zobacz historię edycji)\nNasz domek to też nie jest jakieś tam pasywne cudo - przewidziane ocieplenie to 20 cm, ale czy tyle będzie ?? (zobaczymy jak będzie z kasą ) . Ja mam glinę i w tym przypadku wolę się stosownie zabezpieczyć - przy samym wykopie i zasypywaniu piaskiem koszt izolacji wydaje się być znikomy.\nW planach jest też reku (zapewne Luna) ale też nie ze względu na jakieś bycie trendy - mam takie doświadczenia ze swego mieszkania gdzie była stolarka PCV (brak wentylacji i grzybek w łazience), a u teścia gdzie teraz mieszkam jest wszystko ok (stare poczciwe okna) ale jesienią wieje po nogach .\nNie udało nam się przerobić formatu więc na razie tylko takie coś\nJutro zrobię zdjęcie projektu i wkleję.\nIdea była taka - PROSTO, TANIO I SKUTECZNIE\nDzisiaj tylko podoklejałem resztę płyt fundaminu i ulewa przewgoniła mnie z placu .\nEdytowano 8 września 2011 przez BIGL (zobacz historię edycji)\ni pokaz co budujesz\nNo i daję tą siatkę i klej , w sumie to dzisiaj po pracy zrobiłem już jakąś 1/3 fundamentów . Jutro po pracy też może wpadnę i podgonię - czasu co raz mniej do zasypywania a i pogoda niepewna. Zrobiliśmy fotki ,ale aparat został na wiosce to wkleję potem .\nDzwoniłem do majstra i architekta o radę czy dawać tą siatkę czy tez nie , w obu przypadkach odpowiedź była taka sama : "Klej nie potrzebny bo i tak będzie folia kubełkowa, ale w sumie to daj " Fajne rady\nSiatka w moim przypadku jest tylko od insektów i myszy (na działce mam miliony mrówek i z nimi nie wygram.\nI Herkules dupa kiedy mrówek kupa...\nW sumie w sobotę i niedzielę po pracy zrobiłem 3/4 domu - została jedna ściana ale tam chcę poprawić parę drobiazgów. Robota lekka i przyjemna , jakby tak stanąć od 7 rano to o 14 nie było by czego robić. Trzeba tylko pilnować aby słonko mocno nie grzało bo klej na ścianie za szybko zasycha itp.\nOto i dowody że nie jestem gołosłowny\nEdytowano 12 września 2011 przez BIGL (zobacz historię edycji)\nNo i zasypujemy - nie wiem sam czy śmiać się czy też płakać ... Weszło 15 wywrotek piachu ,a została jeszcze 1/3 fundamentów. Jednym słowem BOLI (i to jak cholera !!!). Przed zasypaniem położyłem rurę GWC glikolowego, zrobiłem otwory pod kanalizę, wyprowadziłem wodę i położyłem 2 grube peszle do prądu itp. No i zrobiłem instalację odgromową z bednarki - uziom otokowy.\nKoszta zasypywania są masakryczne więc to przemilczę .\nJutro (poniedziałek) powinniśmy skończyć i będę musiał położyć kanalizację - czego szczerze się obawiam. W piątek zbrojenie i w sobotę zalewamy całą górę.\nOto poranny widok z perspektywy najmłodszego inwestora\nPrzy okazji wywrotki w drodze powrotnej zabierają góry gliny\nNo i zasypujemy - nie wiem sam czy śmiać się czy też płakać ... Weszło 15 wywrotek piachu ,a została jeszcze 1/3 fundamentów. Jednym słowem BOLI (i to jak cholera !!!).\nCi się nie dziwię... staram się sobie przypomnieć ile u nas weszło .... i nie pamiętam - ale na pewno nie tak dużo ... coś to wykopał : basen olimpijski?\nNo i zasypujemy - nie wiem sam czy śmiać się czy też płakać ... Weszło 15 wywrotek piachu ,a została jeszcze 1/3 fundamentów. Jednym słowem BOLI (i to jak cholera !!!)\nu mnie pod płytę fundamentową weszło grubo ponad 300 ton klińca\nto dopiero bolało\nProjekt domku fajny - bardzo mi się podoba, a ja mam pytanko.\nIle czasu murowali ci z tych bloczków fundamentowych ?\nCzy dobrze wyczytałem, że 2 dni ??\nI ilu chłopa ? W takim razie.\nA co do mrówek - to norma\nJa oprócz mrówek mam jeszcze inne zoo - myszy i jaszczurki + żaby\nMam glinę to i wykop do samego spodu (ławy szalowane) - nie robię drenażu bo i nie mam gdzie tego spuszczać , z zewnątrz obsypuję gruntem rodzimym czyli glina i na górę ziemia. Jak widać wykop spory\nCo do murowania to i tak było 2 - 3 dni. Brygada fajna ale też trzeba patrzeć na ręce aby wszystko było OK. 4 chłopa pracuje bez słowa - wszyscy zgrani aż do bólu. W sumie 3 muruje i 1 pomocnik ale naprawdę współpracują. Jak wydziwiam to mnie majster opierdziela że za dużo internetu czytam . Z tym tempem to trochę dla mnie za szybko ale stan zero to jest nadplanowe bo robią go podczas przerw techn. na innej budowie, aby w marcu u mnie robić ściany.\nTeż mam jaszczurki i żaby - w razie czego to na obiad będzie, nawet 2 dania bo metr od domu całe gromady grzybów.\nTakie to uroki wioski - szczerze to aż się nie chce wracać do mieszkania.\nlicze ze ja zasypie sie piachem za jakies 3k pln...\nwiec chociaz boli ...glowa do gory!\nszczerze z całego serca Ci współczuję takiego wykopu ... zastanawiam się tylko - po co wybierałeś środek ... no to co , że tam glina ?\nja miałam glinę , ił i torf - fundamenty głębokie ale wewnątrz fundamentów nie wybierałam (tylko humus) ...\nwlazło mi 4 , max. 5 wywrotek piachu ...\nWybierał środek bo rurę GWC ułożył (to ta niebieska wężownica) tak bynajmniej domniemywam\nacha ... nie no ... tych spraw to ja akurat nie kleję... to już więcej nie zabieram głosu ...\nNie ma co pękać nie wszyscy wszystko wiedzą,po to jest forum\nod domu całe gromady grzybów.\nŚwięta prawda Ja wczoraj jeszcze sobie w nocy mgławicę gwiazd oglądałem po robocie , a w trakcie roboty klucze odlatujących gęsi czy kaczek - niektóre klucze miały po kilkadziesiąt sztuk. Czegoś takiego w mieście nie uwidzisz\nAle to trzeba lubić i mieć to we krwi aby dostrzec,a co nie którym co tego nie posmakowali nic to nie mówi.Ja też wiem o czym piszecie bo to lubię i też jestem ze wsi\nale nawet jakby tej rury nie kładł to zgodnie ze sztuką i tak powinien wybrać....\nSprostowanie. Ta rura nie ma nic wspólnego z wykopem i jest właśnie dzięki niemu - wykop był pierwszy a pomysł na rurę przyszedł po jakimś czasie. Do samego wykopu skłoniły mnie 4 niezależne opinie i dodatkowo moja obawa przed taką gliną. Pierwszy był mój geodeta, facet w podeszłym wieku i w dodatku co się potem okazało był wieloletnim współpracownikiem mojego ŚP dziadka. Drugi był koparkowy studni (podczas osadzania cembrowin mieliśmy cały przekrój gruntu). Kolejnym był mój zaufany kierownik budowy poparty wieloletnim doświadczeniem (jest kierownikiem od końcówki lat 60) więc chłop ma glowę na karku, w dodatku swego chrześniaka (czyli mnie ) specjalnie nie naciągał by na koszta. Kolejny był mój majster który przez cały czas wykopu sprawdzał glebę i miał nadzieję że uda się inaczej. I w końcu byłem ja - przewrażliwiony na punkcie gliny i naprawdę uważam że taki wykop był konieczny.\nKoszta ogromne ale niestety inaczej się nie dało.\nTo moja brygada podczas polewania i formowania już końcowego etapu\nTak wyglądało na koniec morderczego dnia pracy\nPrzy okazji pozbyłem się gór gliny zalegających na działce (został tylko ziemia) no i wkopałem i podciągnąłem rurę z wodą i kabel do pompy - głębokość ok 2 m więc nie powinno byś problemów z przemarzaniem.\nchyba najlepszy jest ten moment kiedy po zasypaniu wszystko rowna sie z ziemia i nie widac wlozonej pracy...\nNiekoniecznie bo nie widać już poniesionych kosztów (ławy i ściany),a na górze wystaje tylko 40 cm murek .\nW tygodniu przed pracą (zmianowa) udało mi się położyć rury sanitarne i w miarę swoich możliwości powtórnie zagęścić i wyrównać wnętrze. Z tym równaniem to nie taka prosta sprawa - moja brygada robiła to perfekcyjnie, a mi jakoś tak nie wychodziło .\nDzisiaj zawitała brygada i się zaczęło\nPierwszy etap to dopieszczenie mego piasku i położenie folii budowlanej , jakoś tak po tym wnętrze zaczęło wyglądać wręcz nowocześnie .\nKolejny etap to zbrojenie , jako że nie mam fundamentów i ław pod ścianami działowymi płyta została wzmocniona dwiema belkami.\nPo skręceniu zbrojenia i zazbrojeniu schodów wejściowych wszystko wyglądało tak\nW trakcie oczekiwania na sprzęt ciężki grzaliśmy się przy ognisku - było bardzo wesoło więc i czas się nie dłużył\nI wreszcie przyjechały : 2 gruchy i mega pompa\nOczywiście musiałem zadzwonić po resztę inwestorów bo takiej atrakcji dzieciaki by mi nie darowały\nNi i chlup w sumie weszło 20 kubików betonu\nPo dopieszczeniu i wygładzeniu całość wyglądała tak , a wieczorem ( raptem 17 )\nI to jest właściwy i zarazem baaardzo nadplanowy koniec prac na ten rok, pozostało mi wyliczyć i kupić materiały na ściany aby sobie czekały do wiosny na naszej nowej podłodze.\nTo ostatnie zdjęcie z zachodem słońca wygląda bajecznie Od razu wyobraźnia działa\nPolewam i polewam - tak 2 razy dziennie. Majster mówił że do wtorku trzeba by pomoczyć więc damy radę. Miałem w planach zakup materiałów na ściany jeszcze w tym roku ale wczoraj rozmawiałem z sołtysem i powiedział mi abym się wstrzymał do wiosny. Podobno gdzieś obok ukradli 7 palet z palcu budowy (też tak czekały do wiosny) i aż ksiądz z ambony gromił jak to można dom z kradzionych cegieł budować. Trzeba będzie stal co została zaciągnąć do teścia bo i może się połaszą....\nPorobię porządki, przykryję posadzkę folią i finito\nPs. Jeden majster mówił mi że mu kiedyś ukradli 20 litrów wody do mycia rąk - postawił baniak obok 5L benzyny do piły i złodziej myślał że to tez paliwo . Piątkę benzyny zostawił i ukradł baniak 20L z wodą\nMam nadzieję że długo musiał nieść i na koniec zalał do auta\nPolewam i polewam - tak 2 razy dziennie.\nto nie ja piję tylko Pan Beton\nW sumie nic się nie dzieje . Stan zero przykryliśmy folią na zimę, posprzątaliśmy działkę i posadziliśmy 2 srebrzyste świerki . Dogadałem się na składzie budowlanym że kupię u nich siporex teraz, a przywiozą mi wiosną Wyliczyłem tez całe drewno potrzebne na strop i dach - jest tego trochę - też by się przydało teraz zamówić bo to akurat tanieć nie będzie.\nNajgorzej że zima idzie - i trzeba bezczynie siedzieć te parę miesięcy. Z drugiej strony będzie więcej czasu na teorie i wszelakie mniej lub bardziej realne koncepcje . Nie mamy jeszcze podjętej decyzji co do ogrzewania (podłogówka+bufor czy grzejniki +podajnik).\nPS. Oglądałem więźbę robioną przez moją brygadę i wszystko wydaje się być OK - ładnie, sprytnie i jak na moje oko zgodnie ze sztuką .\nDzwoniłem dzisiaj do majstra aby sobie pogawędzić i tak sobie wymyśliliśmy że od poniedziałku wracamy na plac budowy Może uda się postawić wszystkie ściany,a jak jeszcze zalać wieniec to w ogóle była by bajka. Zima jaka jest to widać\nObawy pewne są - w najgorszym wypadku będziemy musieli przeprowadzić się do teściów aby mieć materiały na widoku.\nWariat - trzymam kciuki !\nNo i się pocieszyłem , w radio straszą że zima idzie, sprawdziłem długoterminowe prognozy i faktycznie od 18 ma być zimno (zbyt zimno). Przekładam zabawę na następny miesiąc - jak będzie dodatni luty to na 100% zaczynamy, zawsze to bliżej wiosny.\nPS. Swoją drogą to fajnie było poczuć ten stresik budowlany\nNo wiesz - ja miałem farta i zalałem betonem w ostatniej chwili. Gdybym miał blisko na budowę to pewnie bym też ruszał z ścianami:) Ale zanim dojadę to noc mnie dopada .\nJeszcze miesiąc - może trzy Głowa do góry\nwszystko przez naszą pogodę - niby zima ,a pachnie wiosną.....\nCo u ciebie też obornik wozili?\nNie no ja to raczej w tym kierunku\nByłem w tym tygodniu na działce a tam zielono i ptaszki ćwierkają . Grunt tam gdzie były wykopy ładnie poopadał tak że na koniec czeka mnie nawiezienie trochę ziemi.\nPS Wiosna owszem była, bo teraz za oknem sypie białym że hej\nDzisiaj sytuacja wygląda zupełnie inaczej, ZIMA !!!!!! Niby ostudziła i zweryfikowała nasze plany, a jednak za cholerą tęskniłem Pojechaliśmy dzisiaj na działkę, faceci zrobili fachowe obejście placu budowy z inwentaryzacją itp. , a dziewczyny zmarzlaki grzały się przy ognisku . Oto nasz najmłodszy domownik - Dora, na wiosnę będę musiał przygotować jej kojec bo oczka w siatce nie stanowią żadnego problemu...\nI pomyśleć że na jutro miałem umówiony transport materiałów i brygadę\nJako że nie udalo mi się uniknąć zsyłki urlopowej i do końca lutego wylądowałem na wolnym to postanowiłem pożytecznie spędzić ten czas , tak aby w marcu nie mieć moralniaka itp. Temat BUFOR narodził się już wcześniej - wydaje się być idealnym rozwiązaniem dla naszego domu. Przewidujemy ogrzewanie podłogowe w całym domu i do tego jeszcze piec na paliwo stałe. Na forum FM jest cały obszerny wątek na ten temat i musiałem przeczytać go parokrotnie aby wiedzieć czy dam radę zrobić takie cudo. Jako takie zdolności manualne mam (przeciętne), fizycznie też niczego sobie ale zawsze brakuje mi pewności siebie .\nNa początku przyszła pora na kompletowanie sprzętu do lutowania - butla tlenowa, reduktory itp.No i oczywiście pierwsze "luty" - tyle się naczytałem o cofających płomieniach że z obawą i dreszczem odkręcałem te zawory . Pierwsze luty były raczej nie udane, dopiero jak nabrałem nieco pewności siebie i ustawiłem palnik bardziej agresywnie to wszystko zaczęło się układać . Myślę że jak jeszcze troszkę poćwiczę to w pełni opanuję lutowanie twarde - miekkię to bajeczka bo nie trzeba aż tak grzeć ustrojstwa.\nRurka już jest - udało mi się zwinąć blachę 5mm i obspawać w jednej firmie. Nie jest to takie proste bo wcześniej gdzie nie dzwoniłem to nie mieli czasu na zabawy z "zamówieniami z zewnątrz". Zrobili mi to w zasadzie od ręki a spawanie miałem gratis\nZawiozłem to ustrojstwo na wieś i tam dokonam dalszych obróbek . Oto pani rura na stole operacyjnym.\nNa wsi nie mam dobrego napięcia do spawarki, a i spawacz ze mnie żaden więc docelowym spawaniem dennic i przelotów zajmie się profesjonalista. Ja tylko porobię otwory, przysmarkam mufy, powkładam wężownice i z takim golasem podjadę do spawania dennic i dalszej obróbki. Na pierwszy młotek poszły kolanka hamburskie do zasilania. Te duże to do kotła a mniejsze to taka alternatywa na pudeło z grzałkami. Tu troszkę udało mi się posmarkać moją spawarką - szczelność jest nie istotna bo kolanka tylk kierują odpowiednio strugę wody.\nEdytowano 14 lutego 2012 przez BIGL (zobacz historię edycji)\nMoja inicjatywa to Pan Pikuś w porównaniu z Twoją . Jak Ty trzymasz nerwy na wodzy to ja nie wiem, ja muszę jakoś nabrać dystansu bo za bardzo się przejmuję tym wszystkim. Niby wszystko jest pod kontrolą ale na starcie zawsze mam pietra.\nBufor będzie miał 1000L , w środku wężownica do CWU 2x25 m fi 18 oraz na 50% (jeszcze nie wiem) solarowa 25m fi15.\nPomyślałem że podłączę budowlany agregat to swojej spawarki i może wtedy zacznie ładniej przetapiać , zobaczę czy uda mi się go wygrzebać samemu z piwnicy bo bydlę waży ze 100kg. Przyda mu się zimowy rozruch bo prąd na budowie będzie gdzieś w okolicach czerwca.\nZ tym prądem to też lipa wyszła. Dzwoniłem do PGE z zapytaniem czemu nic nie robią w naszej sprawie, a oni po prostu o nas zapomnieli . Miną już termin umowy (2 lata!!!), ja się specjalnie nie interesowałem bo i tak musiałem zainwestować w agregat więc taryfa budowlana dla mnie jest raczej nie potrzebna , a tu taki klops. Kobieta z PGE poprosiła abym dowiózł PNB bo nie mają i to dlatego taki zastój. Ja jej powiedziałem że nic się nie zmieniło i tamte PNB z lipca które im zawiozłem jest dokładnie takie samo jak te które mam w domu - zwaliła wszystko na bałagan i zaproponowała mi aneks do umowy. Ustaliliśmy datę graniczną na koniec czerwca - może w ten sposób uda mi się uniknąć tej taryfy budowlanej .\nNo i toczę dalej nierówną walkę z tym buforem. Na wsi w garażu powstała taka to o to profesjonalna nawijarka wężownic , chwila przyjemnej pracy i są efekty , zaraz potem 2 sprężyny przeciwnie zwinięte (jedna w lewo , a druga w prawo)wisiały sobie zgodnie na rurkach . Życie zweryfikowało moje plany (w weekend miałem zająć się rurą i spawaniem) i moja nastoletnia wiertarka za 20 zł dała ciała i urwała sobie ośkę . Byłem dzisiaj w sklepie i niestety nie ma juz takich porządnych żółtych tylko same jakieś szare podróbki .\nJako że bufor składam 50km od domu to aby nie ganiać zajeliśmy się lutowaniem wężownicy. My - bo na weekend przyjechała luba z dzieciakami . Ile ta miedź od nas usłyszała to nikt tego nie wie, z 1000 razy przekładałem te zwoje aby dojść jakiegoś ładu i na koniec dałem sobie z tym spokój. Porozciągaliśmy tylko względem rozkładu temperatur w baniaczku i tak aby wlazło do środka i zająłem się lutowaniem. Dzisiaj z rana już sztywniak prezentował się tak\nZ tym, lutowaniem to prawdziwa jazda - połapane na twardo i miękko (luty) , za każdym razem jak odpalam swój niedoszle skompletowany palnik to mam dreszcze na plecach. Nie nawykłem do gazów i chyba to nie minie..... Ten demon wygląda tak , stoi sobie na wsi w łazience i normalnie straszy .\nNa wsi mam też swoje zwierzaki, kocór chodzi własnymi ścieżkami i się nie miesza a pies rośnie i dzielnie pilnuje obejścia , aż się nie chce z nimi wracać do bloku...\nAle psiur. A właściwie psiura. Wyczochrać proszę ode mnie.\nDzisiaj z rana już sztywniak prezentował się tak\nPowinieneś bardziej zagęścić pierwsze zwoje dla lepszego wstępnego podgrzania wody napływającej w najniższych warstwach zładu które przeważnie maja temperaturę około 20oC.\nCiężko to tak sprawiedliwie podzielić aby wilk był syty i owca cała. Jak się mi się uda zrobić 2 otwierane dennice to wtedy zamontuję wężownicę solarną i lejek. W takim wypadkui zależy mi aby odbiór ciepła był naiintensywniejszy w górnych partiach zładu.\nWszystko się zgadza, tylko chodzi to żeby woda napływająca zdążyła się podgrzać z temperatury gruntu (8oC) w najniższych warstwach zładu.\nIm zimniejsza dojdzie do góry, tym szybsze będzie uśrednienie temperatury zładu.\nA jedna z podstawowych zalet 2-u metrowego bufora jest uwarstwienie temperaturowe.\nDomyślam się że obie "dennice" będziesz robił płaskie skoro mają być otwierane.\nPrzez Gość AD · Napisano 11 minut temu\nPrzez Gość Felek · Napisano 16 minut temu\nPrzez ariaprimo · Napisano 31 minut temu\nGorzej jak piasek pociągnie wilgoć i z desek nic nie zostanie. Wysłane z mojego SM-A520F przy użyciu Tapatalka\nRozpoczęty 21 grudnia 2019


Kremowy sweterek. - HandmadeBoni\nNa dobry początek tygodnia kremowy sweterek z motywem warkoczowym podkreślony długimi prawymi oczkami.\nDługie , duże prawe oczka są elementem ściegu patentowego zwanego żeberkowym lub ściągaczem angielskim. Bardzo ładnie oddzielają od siebie różne ściegi stosowane na robótce i je podkreślają . Oczka prawe są bardzo wyraziste.\nJak je zrobić? pokazuję poniżej\nSą dwa sposoby przerabiania oczek długich : w każdym rzędzie je stosujemy lub tylko w rzędach nieparzystych.Patrz na fotce schemat górny i dolny.\nŚcieg zaczynamy od powtarzania oczek prawych i lewych lub jak stosujemy tylko jedno ozdobne oczko to zaczynamy oczkiem zwykłym prawym a dopiero w następnych rzędach robimy oczka prawe długie wbijając drut o rząd niżej a nie pobieramy oczka z drutu. To pokazałam w części środkowej fotki.\nOczka lewe zawsze na lewo na przodzie i z tyłu robótki.\nPrzy schemacie górnym rzędy parzyste przerabiamy jak schodzą z drutów.\nJest to bardzo prosty ścieg ale bardziej wizualny od ściągacza pojedynczego. Najczęściej stosuję go w opaskach na uszy.Opaski są wtedy puchate i bardzo ciepłe.\nW trzecim segmencie fotki od lewej umieściłam prawą i lewą próbkę ściegu długich oczek i można porównać jak wygląda ten ścieg robiony wg górnego schematu a jak wg schematu dolnego.\n1 przy próbce oznacza schemat górny\n2 przy próbce oznacza schemat dolny\nWniosek wysuwa się taki, że ładniejszy tył robótki uzyskujemy stosując schemat dolny. Ale zarówno jeden czy drugi sposób wykonania ściegu długich oczek jest dobry.\nŚcieg warkoczowy przerabiamy wg schematu poniżej\n333. 1 oczko odkładamy z tyłu roboty na drut albo "moją" wsuwkę do włosów i 3 oczka przerabiamy na prawo a później oczko "odpoczywające" na lewo\n444. 3 oczka odkładamy na przód robótki i najpierw przerabiamy jedno oczko na lewo a 3 "odpoczywające" na prawo\n> warkocz z 6 oczek - 3 oczka odłożyć z przodu robótki , 3 oczka na prawo i 3 oczka "odpoczywające" też na prawo\n< warkocz z 6 oczek - 3 oczka odłożyć z tyłu robótki, 3 oczka na prawo i 3 oczka "odpoczywające" też na prawo\nWygląda skomplikowanie ale jest łatwy, należy być jednak skoncentrowanym. To tylko przekładanie pasm oczek prawych.\nPoniżej detale swetra. Stójka przerobiona ściegiem francuskim. Zapięcie na 4 guziki na plisie zrobionej długimi prawymi oczkami po obu stronach, w środku lewe oczka . Dół swetra wykończyłam szydełkowymi wachlarzami. Ten ścieg szydełkowy do wykończeń najbardziej mi się podoba i w wielu robótkach go stosowałam, stosuję i będę stosowała. Jest bardzo kobiecy i elegancki dla brzegów dzianiny. Oczywiście nie musicie się ze mną zgadzać.\nTu dygresja - mam nadzieję ,że ktoś to czyta , te moje dzierganinowe opowiastki ?\nJa czytam;-) Jeszcze nie dziergam, ale się zbieram i Tój blog będzie nieocenioną pomocą.\nBożena Kowalczyk 20:41\nMyślę, że znacznie więcej osób czyta, tylko mało komentuje.\nUstaw sobie opcję "obserwatorzy", zobaczysz jak szybko przybywa czytelników. Uściski ślę.


Mieszkanie Sprzedaż, Warszawa, Mokotów, 65.00 m2, 730000 zł\n730 000 zł 11 230,77 zł/m2 Oblicz ratę kredytu\ncena za m2 11 230,77 zł/m²\nMieszkanie o powierzchni 65 m2, 2-pokojowe, położone na 1. piętrze w 3-piętrowej kamienicy z lat 50. na Starym Mokotowie przy ul. Opoczyńskiej, tuż przy Polach Mokotowskich i metrze Pole Mokotowskie.\n- salon - 21.6 m2\n- sypialnia - 19.2 m2\n- kuchnia z jadalnią - 15 m2\nMieszkanie 2-stronne . Okna wychodzą na wschód i zachód.\nWysokość mieszkania - 2,8 m .\n2 duże pokoje zaaranżowane w chwili obecnej na 3 pokoje, przedzielone lekkim, częściowo oszklonym przepierzeniem (kosztem dużej kuchni z jadalnią).\nDo mieszkania przynależy piwnica z oknem o pow. ok. 5 m2.\nW kamienicy zostały wymienione instalacje wodno-kanalizacyjne. W przyszłym roku przewidywany jest remont elewacji.\nSymbol oferty BRZ-MS-159029\nPowierzchnia pokoi 21,19 m2


Trasa Olkusz – Rabsztyn – Januszkowa Góra – Troks – Wiśliczka – Kogutek – Zimnodół – Osiek – Olkusz – MOSiR\nMOSiR - Trasa Olkusz – Rabsztyn – Januszkowa Góra – Troks – Wiśliczka – Kogutek – Zimnodół – Osiek – Olkusz\nTrasa Olkusz – Rabsztyn – Januszkowa Góra – Troks – Wiśliczka – Kogutek – Zimnodół – Osiek – Olkusz\nOlkusz - Rabsztyn - Januszkowa Góra - Troks - Wiśliczka - Kogutek – Zimnodół - Osiek - Olkusz\nLicząca około 24 km, tworząca zamkniętą pętlę trasa poprowadzona po urokliwych miejscach na północny wschód od Olkusza. Po drodze zwiedzamy zamek Rabsztyn, przejeżdżamy przez bukowe lasy porastające zbocza Januszkowej Góry oraz sosnowe bory i pola na wschód od Olkusza.\nNaszą rowerową wycieczkę rozpoczynamy przy położonej przy drodze krajowej 94 olkuskiej hali sportowo widowiskowej MOSiR (ul. Wiejska 1a). Z parkingu jedziemy drogą dojazdową do hali i po kilkudziesięciu metrach, na skrzyżowaniu ul. Wiejskiej z drogą prowadzącą do trasy 94 widzimy na słupie znak czerwonego Jurajskiego Szlaku Rowerowego Orlich Gniazd. Jedziemy prosto szlakiem, który prowadzi ul. Wiejską, a następnie ul. Nowowiejską. Po przejechaniu 1300 m od hali sportowej skręcamy w ulicę prowadzącą w lewo, a po następnych 150 m w prawo w ul. Jasną. Jesteśmy w dzielnicy Skalskie, która niegdyś była samodzielną wsią. Ulicą Jasną jedziemy około 500 m i dojeżdżamy do węzła szlaków. (1,95 km trasy). Tutaj szlak rowerowy Orlich Gniazd łączy się z czerwonym pieszym Szlakiem Orlich Gniazd. Z ul. Jasnej skręcamy w lewo w utwardzoną gruntową drogę wspólnie ze szlakiem pieszym i rowerowym. Po 300 m dojeżdżamy do sosnowego zagajnika, droga prowadzi skrajem zagajnika i pól, a po około 750 m od węzła szlaków wchodzi w las. Po 300 m wyjeżdżamy z lasu, a droga skręca lekko w lewo. Po pokonaniu niewielkiego podjazdu widzimy górujące nad okolicą wzgórze z ruinami zamku Rabsztyn oraz zabudowania wsi. Po przejechaniu niespełna 200 m od granicy lasu dojeżdżamy do drogi wojewódzkiej 783. Po jej drugiej stronie, przy kamiennym murze dawnego dworu starościńskiego w Rabsztynie znajduje się węzeł szlaków (3,4 km trasy). W tym miejscu przebiega czerwony Jurajski Szlak Rowerowy Orlich Gniazd, czerwony pieszy Szlak Orlich Gniazd oraz rozpoczyna się niebieski rowerowy szlak „Okrężny” MOSiR. Warto w tym miejscu zrobić sobie przerwę w rowerowej wędrówce i zwiedzić ruiny zamku Rabsztyn.\nZamek Rabsztyn został wybudowany prawdopodobnie na przełomie XIII i XIV wieku. Jego nazwa wywodzi się z niemieckiego „Rabenstein”, czyli „Krucza Skała”. Tak w średniowieczu określano miejsca kaźni. Nie wiemy, kto wybudował najstarszą część, czyli zamek górny wznoszący się na stromej wapiennej skale. Być może był to małopolski ród rycerski Toporczyków z Morawicy. Inne hipotezy wiążą początki zamku z działalnością księcia Henryka Brodatego lub biskupa krakowskiego Jana Muskaty. W każdym razie protoplasta rodu Toporczyków, Nawój z Morawicy jeszcze przed lokacją Tenczyna, jaka miała miejsce w 1318 roku podpisywał się "de Rabstyn", czyli „z Rabsztyna”. O zamku Rabsztyn wspomina także kronikarz Jan Długosz. Pod koniec XIV wieku, po śmierci króla Kazimierza Wielkiego zamek w Rabsztynie trafił w ręce rodu Leliwitów – Melsztyńskich, którzy posiadali go, jako zastaw. Pod koniec XIV wieku na miejscu wcześniejszych umocnień powstała strażnica królewska, a w 1412 przeprowadzono częściowy remont zamku rabsztyńskiego, podczas którego przebudowano wieżę obronną oraz wydrążono studnię. W połowie XIV wieku zamek Rabsztynie stał się siedzibą starostwa. Po śmierci zbuntowanego przeciwko królowi Spytka z Melsztyna zamek został skonfiskowany, lecz wkrótce zwrócono go rodzinie, a kolejnym starostą rabsztyńskim został Andrzej Tęczyński, który w 1443 roku na rozkaz króla rozpoczął odbudowę i wzmocnienie zamku. Wtedy wybudowano ceglaną nadbudowę gotyckiej, kamiennej wieży. Kolejnym starostą był syn Andrzeja Tęczyńskiego – Jan, który przyjął nazwisko Rabsztyński. Od początku XVI wieku zamkiem władały trzy pokolenia Bonerów. W 1574 roku w rabsztyńskim zamku nocował król elekt Henryk Walezy. Pod koniec XVI wieku dowódcą załogi wojskowej Rabsztyna był kozak, płk. Gabriel Hołubek, który w 1587 roku wraz z olkuskimi górnikami rozbił kilkusetosobowy oddział idący na pomoc arcyksięciu Maksymilianowi Habsburgowi, jednemu z dwóch elektów wybranych na króla po śmierci króla Stefana Batorego. W 1592 roku starostą rabsztyńskim został Marszałek Wielki Koronny Mikołaj Wolski herbu Półkozic. To on prawdopodobnie rozpoczął budowę renesansowego pałacu, którego mury zachowały się do naszych czasów. Budowę dokończył kolejny starosta rabsztyński, Marszałek Wielki Koronny Zygmunt Gonzaga Myszkowski herbu Jastrzębiec, właściciel zamku w Mirowie. Pałac powstał na początku XVII wieku, ale jego świetność nie trwała długo. W 1657 roku zamek został spalony przez ustępujących z Polski Szwedów. Po Potopie zamek został tylko częściowo odbudowany ze zniszczeń. Dlatego na początku XVIII wieku u podnóża zamku wybudowano dwór starościński i folwark, a opuszczony zamek popadał w coraz większą ruinę. Okoliczna ludność rozbierała zamkowe mury dla odzyskania budulca, a na przełomie XIX i XX wieku ktoś wysadził w powietrze wysoką zamkową wieżę zbudowaną z wapienia i cegły. Od kilkunastu lat władze Olkusza, które są właścicielem zamku prowadzą prace mające na celu uchronienie tego cennego zabytku przed zniszczeniem. Od tego czasu uzupełniono i odtworzono część murów oraz zrekonstruowano węzeł bramny, wybudowano drewniane mosty nad fosą i przed bramą. Zamek jest dostępny do zwiedzania w sezonie (od kwietnia do października). Od 2003 roku, w pierwszy weekend lipca, pod zamkiem organizowane są widowiskowe turnieje rycerskie organizowane przez Miejski Ośrodek Kultury w Olkuszu, Stowarzyszenie „Zamek Rabsztyn” i Bractwo Rycerskie „Kruk”. Z kolei od 2008 roku w połowie maja na zboczach rabsztyńskiego wzgórza odbywają się cykliczne zawody rowerowe „Family Cup” współorganizowane przez Miejski Ośrodek Sportu i Rekreacji w Olkuszu.\nNa węźle szlaków pod zamkiem opuszczamy czerwony Jurajski Rowerowy Szlak Orlich Gniazd, który prowadzi drogą u podnóża rabsztyńskiego wzgórza, a my rozpoczynamy rowerową wędrówkę niebieskim, rowerowym szlakiem „Okrężnym” MOSiR. Wyruszając w dalszą podróż wjeżdżamy na ruchliwą drogę wojewódzką 783 i kierujemy się w stronę Wolbromia. Po przejechaniu 500 metrów skręcamy w prawo na leśny parking. Z jego południowego krańca wychodzi leśna droga, którą prowadzi także pieszy, czerwony Szlak Orlich Gniazd. Po przejechaniu 800 m dojeżdżamy do linii kolejowej Olkusz - Tunel oraz LHS, następnie skręcamy w lewo, a po 600 m dojeżdżamy do przejazdu kolejowego.\nNa przejeździe w Rabsztynie przekraczamy, dwie linie kolejowe o ciekawej historii. Pierwsza, to Kolej Iwanogrodzko – Dąbrowska, powstała pod koniec XIX wieku linia kolejowa łącząca Dąbrowę Górniczą z Dęblinem (tak wtedy nazywał się Iwanogród). Przebiegający przez powiat olkuski odcinek z Kielc do Dąbrowy uruchomiono 26 stycznia 1885 roku. Szeroki tor kończył się w Hucie "Bankowa" w Dąbrowie Górniczej. Wybudowanie tej linii przyczyniło się do rozwoju gospodarczego terenów, przez które przebiegała (rozwój przemysłu m.in. w Olkuszu, Wolbromiu, Sławkowie, czy Jaroszowcu). Druga, Linia Hutniczo Siarkowa, bo taką nazwę nosiła w chwili powstania, to jedyny w Polsce trakt kolejowy, o rozstawie torów typowym dla kolei rosyjskich (1520 mm), czyli o 85 mm szerszym od europejskiego standardu (1435 mm). Dlatego nazywana jest „szerokim torem” lub „LHS”. Linia miała służyć do transportu rudy żelaza do Huty „Katowice”, a w drugim kierunku siarki oraz węgla do ówczesnego ZSRR, bez konieczności przeładunku towarów na granicy. Długość LHS przez terytorium Polski to prawie 395 km (Hrubieszów – Sławków). Realizację tej inwestycji rozpoczęto w połowie listopada 1976 roku, a pierwszy pociąg z rudą przejechał nią już w połowie grudnia 1979 roku. Obecnie nosi nazwę Linia Hutnicza Szerokotorowa.\nZa przejazdem kolejowym skręcamy w prawo zaraz za drogowskazem Troks. Jedziemy drogą powiatową w stronę Trzyciąża i po stu metrach zjeżdżamy z niej w lewo, w zamkniętą szlabanem leśną drogę. Wjeżdżamy w sosnowy las i po niespełna dwustu metrach dojeżdżamy do węzła szlaków (5,7 km trasy). Tutaj nasz szlak łączy się z pieszym, czerwonym Szlakiem Orlich Gniazd oraz rowerowym pomarańczowym Szlakiem Januszkowej Góry MOSiR. Jeśli mamy więcej czasu możemy objechać tym liczącym 4400 m szlakiem całą Januszkową Górę. Jeśli nie to kontynuujemy podróż naszym niebieskim szlakiem „Okrężnym”. Skręcamy w prawo w leśną drogę, gdzie są oznaczenia wszystkich trzech szlaków. Droga prowadzi nas prosto. Pod 400 metrach w lewo odchodzi pieszy Szlak Orlich Gniazd, który prowadzi na szczyt Januszkowej Góry.\nJanuszkowa Góra (449 m n.p.m.) w dolnych partiach porośnięta jest sosnowym borem, a w górnych buczyną sudecką otaczającą malownicze, wapienne skały. Planuje się, aby liczący 38 ha południowo – zachodni fragment zbocza tej góry objąć ochroną w formie rezerwatu przyrody. Na terenie planowanego rezerwatu zinwentaryzowano łącznie 11 jaskiń o schronów skalnych. Można tu zaobserwować zmienność zbiorowisk leśnych wraz z ekspozycją i rzeźbą terenu – występuje tu żyzna buczyna sudecka, kwaśna buczyna niżowa, ciepłolubna buczyna storczykowa i górska jaworzyna z języcznikiem, a w dolnych partiach także bór sosnowy. Na szczyt prowadzi czerwony pieszy Szlak Orlich Gniazd PTTK. Ze skały na południowej stronie szczytu wzniesienia wczesną wiosną i późną jesienią rozciąga się widok na ruiny zamku Rabsztyn. Kilkanaście metrów poniżej szczytu znajduje się wejście do jaskini Januszkowa Szczelina – jednej z najgłębszych (56 m) jaskiń na Jurze. Jaskinia została odkryta jesienią 1970 roku przez grupę olkuskich speleologów. Z racji na głębokie, sięgające 30 m studnie i znaczną skalę trudności jaskinia była zamknięta kratą, aby uchronić przypadkowych turystów przed nieszczęściem (krata jest systematycznie niszczona). Nazwa Januszkowej Góry zwanej także Januszówką według legendy pochodzi od zbójnika Janusza, który miał się ongiś schronić w tutejszych lasach. W XVI wieku w „Opisie włości pomorzańskiej” pióra Seweryna Bonera (1534 r.) góra nazywana jest Jastrząbką. Warto dodać, że w kwietniu 1863 roku w lasach porastających zbocza Januszkowej Góry kwaterował liczący 300 powstańców oddział dowodzony przez Anastazego Mossakowskiego.\nMy jedziemy prosto. Po dalszych stu metrach dojeżdżamy do skrzyżowania leśnych dróg z charakterystycznym samotnym świerkiem pośrodku. Z tego miejsca kierujemy się drogą odchodzącą skosem w prawo i po dalszych stu metrach dojeżdżamy do węzła szlaków przy asfaltowej drodze do Podlesia Rabsztyńskiego (6,3 km trasy). Węzeł szlaków znajduje się w pobliżu szlabanu na leśnej drodze. Tutaj rozpoczyna się także zielony rowerowy szlak „Wschodni” MOSiR. Skręcamy w lewo na asfaltową drogę do Podlesia Rabsztyńskiego. Jedziemy prowadzącą przez las asfaltową drogą wspólnie ze szlakami rowerowymi MOSiR; zielonym i pomarańczowym. Droga skręca łukiem w lewo, a na prostym odcinku, po 400 m od węzła szlaków na podjeździe nasz szlak skręca w prawo w odchodzącą nieco skośnie i niezbyt wyraźnie widoczną leśną drogę. Droga prowadzi lekko w dół przez sosnowy bór. Po 250 m mijamy skrzyżowanie leśnych dróg. Z lewej widzimy rozkopaną wydmę, zapewne miejsce czerpania piasku przez miejscową ludność. Jedziemy prosto, a droga zaczyna się łagodnie wznosić. Po przejechaniu dwustu metrów od skrzyżowania mijamy po lewej charakterystyczny omszały wapienny głaz. Wkrótce wjeżdżamy na szeroką gruntowo -kamienistą drogę, wprost przy ostatnich zabudowaniach Troksa. Skręcamy w prawo i po 150 metrach dojeżdżamy do placyku przy drodze powiatowej przebiegającej przez Troks. (7,6 km trasy).\nTroks Wieś lokowana na prawie niemieckim w połowie XIV wieku. Najstarsze wzmianki pochodzą z 1365 roku, kiedy wymienia się sołtysa Krajkę „de Trexe”, czyli „z Troksa”. Wieś wchodziła w skład dóbr klasztoru norbertanek w krakowskim Zwierzyńcu. Od końca XVI wieku wieś należała do parafii Gołaczewy. Podczas II wojny światowej w okolicy działała partyzantka AK.\nZ placu w Troksie przejeżdżamy na drugą stronę asfaltowej drogi prowadzącej do Trzyciąża i kierujemy się na południe szeroka i utwardzona drogą powiatową. Po przejechaniu 500 m mijamy charakterystyczny przydrożny krzyż. Wkrótce wjeżdżamy w las. Droga, którą jedziemy jest nieco wyboista, lecz z widocznymi śladami utwardzenia nawierzchni, co odróżnia ją od leśnych dróg, z którymi krzyżuje się na kolejnych rozjazdach. Po przejechaniu 2.3 km od placyku w Troksie dojeżdżamy do drogi w pobliżu Olewina, którą prowadzi pieszy czerwony Szlak Orlich Gniazd (9,9 km trasy). Po prawej stronie widzimy ogrodzenie dawnej fabryki domów. Skręcamy w lewo na drogę wspólnie ze czerwonym pieszym Szlakiem Orlich Gniazd i naszym, niebieskim szlakiem rowerowym MOSiR. Jedziemy na wschód. Po 700 metrach szlaki się rozchodzą. Szlak czerwony prowadzi prosto, a my skręcamy w prawo. Jedziemy (lub prowadzimy rower) piaszczystą drogą, lecz po chwili wjeżdżamy w zwarty las i kontynuujemy podróż. Po przejechaniu kilometra prostą drogą przez las dojeżdżamy do pierwszych zabudowań Wiśliczki (11,7 km trasy).\nWiśliczka. Urokliwie położona, otoczona lasami Wiśliczka, to jedna z najmniejszych wsi w gminie Olkusz. Jej nazwa zapisana, jako „Wisliczka” została odnotowana po raz pierwszy na wydanej w 1839 roku Mapie Topograficznej Królestwa Polskiego. Tu skręcamy w lewo i jedziemy drogą prowadzącą przez wieś. Po przejechaniu 400 m dojeżdżamy do skrzyżowania (12,1 km trasy). Na skrzyżowaniu skręcamy w prawo za drogą główną. Po przejechaniu dwustu metrów zjeżdżamy w prawo z asfaltowej drogi na biegnącą skrajem lasu drogę gruntową. Po prawej stronie mamy łąkę z boiskiem piłkarskim. Po wjeździe w las zaczyna się lekki zjazd, a droga sprowadza nas do suchej doliny rzeki Baby.\nRzeka Baba Nazwa tej rzeki po raz pierwszy pojawia się w źródłach historycznych w 1564 roku, kiedy to żupnik, rada i gwarkowie olkuscy zeznali przed rewizorami, że rzeka Baba, która czyniła górnikom olkuskim szkody, teraz od ośmiu lat i dalej nie ciecze. Z racji na budowę geologiczną terenu, rzeka Baba wielokrotnie zalewała olkuskie kopalnie utrudniając, czy wręcz uniemożliwiając eksploatację. Aby odprowadzać wodę z zalewanych kopalń, od XVI wieku rozpoczęła się budowa wielokilometrowych i bardzo drogich sztolni olkuskich. Z racji na szkody, jakie powodowała ta niewielka i niepozorna rzeczka dla olkuskiego górnictwa srebra i ołowiu powstało przysłowie mówiące, że „Dwie baby zniszczyły Polskę”. Według przysłowie pierwsza „baba”, to królowa Bona, która wywiozła do Włoch olbrzymie tzw. sumy neapolitańskie, a druga, to rzeka Baba, która doprowadziła na skraj bankructwa olkuskich gwarków. W wydawanym w latach 1880 – 1914 „Słowniku geograficznym Królestwa Polskiego i innych krajów słowiańskich” czytamy; „Baba, rzeczka w pow. olkuskim bierze początek na wschód od Olkusza pod wsią Siennicznem, poczem zwraca się ku zachodowi przez Olelin (dzisiaj Olewin, dop.red) i Czarną Górę i o ćwierć mili na południe od Olkusza ginie w piaskach płynąc dalej pod ziemią przez dawną sztolnię Pilecką. Po każdym silniejszym przyborze wód wypływa ponownie na powierzchnię pod Starczynowem i uchodzi z prawego brzegu do Stolli (dzisiaj rzeka Sztoła, dop.red). Ostatni raz miało to miejsce w 1876 r. Wyrządzała ona dawniej znaczne szkody w kopalniach olkuskich i ostatecznie zniszczyła je wylewami w 1615 i 1655 roku. W 1817 roku zamierzono wody jej odprowadzić kanałem przez Starczynów do Stolli, lecz to nie przyszło do skutku. Przyczyną tego znikania wód Baby jest tak zwana kurzawka, ziemia niebieskawa, składająca się z gliny i piasku i stanowiąca spodnią warstwę piasków na przestrzeni od Olkusza do gór Tarnowskich na, Szląsku (czyli Tarnowskich Gór na Śląsku, dop.red). Warstwa ta chciwie pochłania wodę i prowadząc ją w pod ziemią zalewa roboty górnicze, gdzie takowe napotka”. Pomysł ujęcia wód rzeki Baby w betonowe i szczelne koryto został zrealizowany dopiero w XX wieku. Jednak w wyniku eksploatacji górniczej powstał tzw. lej depresyjny i źródła rzeki Baby praktycznie zanikły.\nJadąc dalej doliną Baby dojeżdżamy do skrzyżowania leśnych dróg przy charakterystycznym żółtym słupku wyznaczającym bieg gazociągu (12,85 km trasy). Na skrzyżowaniu skręcamy w drogę odchodzącą skośnie w lewo, która wprowadza nas w sosnowy bór. Zaczyna się łagodny podjazd. Po 300 m dojeżdżamy do kolejnego leśnego skrzyżowania. Jedziemy prosto i po kolejnych 300 m, gdzie droga prowadzi skrajem wsi Sieniczno dojeżdżamy do drogo wojewódzkiej 773 (13,45 km trasy). Przejeżdżamy na drugą stronę asfaltowej szosy i wjeżdżamy w leśną drogę. Szlak prowadzi przez las mieszany. Droga meandruje, a dobiegający hałas wskazuje, że zbliżamy się do ruchliwej drogi krajowej 94. Pod chwili droga dochodzi do linii energetycznej wysokiego napięcia i wyprowadza nas na rozległą, polanę i młodnik, które mijamy po lewej stronie. Po chwili dojeżdżamy do węzła szlaków, gdzie nasz szlak łączy się z zielonym, rowerowym szlakiem „Wschodnim” MOSiR (14,8 km trasy). Po około 200 m dojeżdżamy do drogi krajowej 94. Przekraczamy ją i dojeżdżamy do zajazdu „Kogutek” (15 km trasy). Z parkingu przy zajeździe wjeżdżamy w sosnowy bór szeroką, utwardzoną drogą. Po około 500 m wyjeżdżamy z lasu i przez pola kierujemy się w stronę wsi Zimnodół. Po przejechaniu 1,1 km od zajazdu szlak wyprowadza nas na asfaltową drogę we wsi Zimnodół.\nZimnodół Wieś Zimnodół, to jedna z najstarszych osad w powiecie olkuskim. Najstarsza wzmianka o tej miejscowości pochodzi z 1299 roku. Pochodzi ona z dokumentu, w którym „Virbenta castellanus de Cehow” nadał swoją wieś „Symnodol” Henrykowi mieszczaninowi olkuskiemu. Jest to zarazem najstarsza wzmianka potwierdzająca, że Olkusz był już miastem. W dokumencie z 1428 roku spotykamy pisownię nazwy wsi, jako „Szimni Dol”, a w XVIII wieku „Zimny Dół”, co wyjaśnia pochodzenie nazwy. Od XV wieku Zimnodół był wsią królewską wchodzącą w skład starostwa rabsztyńskiego. Już w XVI wieku na terenie wsi znajdowała się karczma. Do ciekawszych zabytków na terenie wsi można zaliczyć kapliczkę domkową z przełomu XIX i XX wieku. Zachowało się też kilka drewnianych domów z początków XX wieku.\nPo dojeździe do asfaltowej drogi, jaka przebiega przez Zimnodół jedziemy nią w prawo. Po około 500 m dojeżdżamy do remizy OSP, gdzie dochodzi jurajski czerwony Szlak Rowerowy Orlich Gniazd (16,7 km trasy). Po przejechaniu około 700 m od remizy, na skraju wsi znajduje się węzeł szlaków. W tym miejscu żegnamy niebieski szlak „Okrężny” MOSiR, który prowadzi dalej prosto w stronę Osieka. My skręcamy w prawo i kontynuujemy podróż czerwonym Jurajskim Rowerowym Szlakiem Orlich Gniazd. (17,4 km trasy). Jedziemy polną utwardzoną drogą przy ostatnich zabudowaniach. Wkrótce prowadząca przez pola droga, którą prowadzi szlak łączy się z dochodzącą z prawej strony Miejską Drogą, która łączy Zimnodół i Osiek. Kiedy wjeżdżamy w zabudowania Osieka droga na ostatnim 150 m odcinku zyskuje asfaltową nawierzchnię. Dojeżdżamy do skrzyżowania w Osieku (19 km trasy). Utrzymujemy poprzedni kierunek jazdy i przez około 370 m jedziemy główną drogą prowadzącą w stronę Olkusza. Przed skrajem lasu skręcamy z głównej drogi w lewo w asfaltową ulicę zabudowaną domami. Kierujemy się na zachód i po 450 m, kiedy kończy się linia zabudowy skręcamy w prawo, a po kilkudziesięciu metrach w lewo i kontynuujemy podróż utwardzoną drogą biegnącą skrajem lasu. Droga skręca łagodnym łukiem w prawo, a po około 400 metrach skręca w prawo wjeżdżając w las. Jedziemy leśną dość szeroką drogą i po przejechaniu około 900 metrów wyjeżdżamy z lasu na skraju osiedla Pakuska. Dojeżdżamy do asfaltowej drogi (ul. Legionów Polskich) i przejeżdżamy na jej drugą stronę. Dalej szlak prowadzi szerokim chodnikiem. Po lewej mijamy budynek, w którym mieści się Schronisko Młodzieżowe PTSM „Jura”, a następnie budynek SP 3. Za budynkiem szkoły droga skręca w lewo, gdzie zaczyna się dość stromy podjazd (ul.Hardego), który prowadzi do skrzyżowania z ul. M. Biema. Na skrzyżowaniu skręcamy w prawo i po kilkudziesięciu metrach dojeżdżamy do skrzyżowania z alejami 1000 lecia (sygnalizacja świetlna). Przejeżdżamy przez skrzyżowanie i jedziemy ul. Marii Curie Skłodowskiej. Po przejechaniu około 670 m od skrzyżowania z sygnalizacją świetlną dojeżdżamy do Skwerku, gdzie przy prowadzącej nad torami estakadzie znajduje się węzeł szlaków. (22,5 km trasy). W tym miejscu czerwony Jurajski Szlak Rowerowy Orlich Gniazd, którym podróżujemy łączy się z początkiem niebieskiego rowerowego szlaku „Okrężnego” MOSiR.\nSkwerek to centralne miejsce, swoisty ryneczek dzielnicy Czarna Góra, która w średniowieczu była samodzielną wsią. Po raz pierwszy wzmiankowana jest w 1521 roku. Jej właścicielem był Stanisław Czarny z Witowic. Być może od jego imienia pochodziła nazwa tej wsi, która z czasem straciła samodzielność i stała się dzielnicą Olkusza. W 1709 r. jest opisana, jako „Gory Olkuskie”. Na przełomie XIX i XX wieku wraz z rozwojem gospodarczym miasta Czarna Góra stała się modna dzielnicą willową i do dziś można tu oglądać ciekawie architektonicznie realizacje z tego okresu. Kompleks sportowy na Czarnej Górze zaczął powstawać w okresie międzywojennym. Jedno z drzew na terenie parku zasadził osobiście Józef Piłsudski podczas pobytu w Olkuszu (nikt, nie wie, które drzewo). Rozbudowa kompleksu była kontynuowana po wojnie i w 1966 roku oddano do użytku zespół basenów kąpielowych. Na terenie Czarnej Góry znajdował się jeden z punktów wydarzeń, które przeszły do historii pod nazwą „Krwawej środy”. W dniu 31 lipca 1940 roku, nazwanym później "krwawą środą", do Olkusza przybyła ekspedycja karna. Niemcy wywlekli z domów wszystkich mężczyzn w wieku od 15 do 55 lat, których zgromadzili na olkuskim rynku i pobliskich placach, w tym na terenie dzielnicy Czarna Góra. Tam przez kilka godzin poddawano ich brutalnym torturom i szykanom. Kilkanaście osób wywieziono potem do więzienia, a kilka zginęło lub zmarło w wyniku odniesionych ran. Wydarzenia te upamiętnia niewielki obelisk z pamiątkową płytą, jaki znajduje się na zieleńcu w pobliżu wejścia na estakadę. Kontynuujemy podróż i przeprowadzamy rowery pieszą estakadą na drugą stronę linii kolejowej. Po zjeździe z estakady skręcamy w prawo w ul. Łukasińskiego, która po kilkudziesięciu metrach skręca w lewo. Dojeżdżamy do skrzyżowania z ul. Króla Kazimierza Wielkiego. Przecinamy skrzyżowanie i jadąc ulicą wzdłuż muru znajdującego się po prawej stronie Starego Cmentarza dojeżdżamy do skrzyżowania z ul. Francesco Nullo. Będąc w tym miejscu warto zwiedzić olkuski Stary Cmentarz.\nStary cmentarz przy ul. Króla Kazimierza Wielkiego powstał około 1815 roku. Funkcjonował do 1914 roku, choć pojedyncze pochówki w grobach rodzinnych odbywały się jeszcze w latach 30.tych XX wieku. Na cmentarzu zachowało się kilkadziesiąt nagrobków i pomników z XIX i XX wieku. Są tu pochowani uczestnicy powstań narodowych i znamienici obywatele Olkusza. Najbardziej znany jest grób płk Francesco Nullo, włoskiego ochotnika z Bergamo, który zginął w bitwie pod Krzykawką 5 maja 1863 roku i został pochowany na olkuskim cmentarzu. Przez wiele lat cmentarz był zapomniany i niszczał. Od lat 90.tych środowisko dawnych instruktorów harcerskich, kombatantów i członków Towarzystwa Przyjaciół Ziemi Olkuskiej podjęło się społecznie odnawiania kolejnych grobów olkuskiego cmentarza. Część prac jest finansowana z budżetu miasta. Ciekawostką olkuskiego starego cmentarza jest „Ściana Pamięci”, czyli odbudowany mur oddzielający prawosławną część cmentarza. Na murze umieszczono pamiątkowe tablice upamiętniające mieszkańców ziemi olkuskiej, którzy zginęli podczas I i II wojny światowej. Z kolei niezwykłą pamiątką historii miasta jest niewielka tablica umieszczona w murze, jaki od południa oddziela cmentarz od ul. Króla Kazimierza Wielkiego. Na tablicy widnieje napis. „Tu lezy Simon Kuropatwa Zachow. Pod tym kamieniem kturemu daj Panie Boże duszne zbawienie. A.D.1651”, a poniżej „Di. 21 marca pod tym kamieniem złożone kości z grobów i smętarza po augustiańskiego w roku 1870 wykopane w Olkuszu”. Kiedy w XIX wieku wyburzono olkuski klasztor i kościół augustianów znalezione tam ludzkie szczątki, w tym trumny zakonników z krypt pochowano we wspólnej mogile, na lewo od wejścia na Stary Cmentarz. Jak widać, do upamiętnienia miejsca zbiorowego pochówku wykorzystano XVII wieczną płytę epitafijną z rozebranego klasztoru. Gdy kończy się mur cmentarza dojeżdżamy do skrzyżowania na którym skręcamy w lewo. Mijamy charakterystyczny Staw Tomsi z prawej strony i budynki SP 4 z lewej. Na wysokości szkoły dojeżdżamy do skrzyżowania, na którym skręcamy w prawo w ul. Skalska. (Uwaga, jeśli chcemy przedłużyć rowerową wycieczkę i zwiedzić historyczne centrum Olkusza z gotycką bazyliką św. Andrzeja, odrestaurowanym fragmentem murów obronnych z basztą i olkuskimi muzeami, to nadal jedziemy prosto ul. Francesco Nullo w stronę Starówki). Jadąc ul. Skalska czeka nas około 300 m podjazd do skrzyżowania, na którym skręcamy w lewo i dojeżdżamy do dwupasmowej trasy 94. Dla własnego bezpieczeństwa lepiej przeprowadzić rower po przejściu dla pieszych na drugą stronę trasy. Za skrzyżowaniem z trasą czerwony Jurajski Szlak Rowerowy Orlich Gniazd skręca w prawo w ul. Wiejską, ale my opuszczamy szlak i skręcamy w lewo. Po krótkim zjeździe jesteśmy pod halą sportowo - widowiskową MOSiR, spod której rozpoczęliśmy rowerową wycieczkę, a teraz ją kończymy (23,8 km trasy).\nAutor: mosir2016Opublikowano w dniu 23 grudnia 2016


The Balm Pretty Smart Lip Gloss Błyszczyk 6,5ml POP – FCWP Zgorzelec\nThe Balm Pretty Smart Lip Gloss Błyszczyk 6,5ml POP\nZawiera aplikator ułatwiający aplikacjęWygładza powierzchnię i ujednolica koloryt ustNie pozostawia uczucia lepkości wargIntensywne pigmenty kolorystyczne\nDzięki zawartości wyciągu z żeń-szenia błyszczyk nie tylko barwi, lecz także pielęgnuje i odżywia kondycję ust. Szeroka gama kolorystyczna z 9 odcieniami do wyboru daje wybór efektu od chłodnego brązu aż do soczystej, ciemnej wiśni. Dodatkowo trwała formuła błyszczyka powoduje, że jest on odporny na ścieranie i rozmazywanie.\nEfekt: Wyrazisty, jednolity i intensywny makijaż ust.\nSKU: ac77ca9858fd Kategorie: Blyszczyki_do_ust, Makijaz, Uroda Tagi: antonio banderas power of seduction, ideenwelt, odżywka emolientowa\n, ciasteczka fit\n, domol ultra sensitive\n, okulickiego park\n, vitapil 60 tabletek\n, douglas dior sauvage\nAustralian Gold SPF30 Fresh & Cool Spray Chłodzący spray do opalania 177ml 64,50zł\nAzzaro Chrome United woda toaletowa w sprayu 100ml + woda toaletowa w sprayu 30ml 132,00zł


ZSS - artykuły | Gazeta Pomorska\nŻnin. Podwójne święto w Zespole Szkół Specjalnych: Uczniowie podziękowali nauczycielom. Otwarto też nowe pracownie [zdjęcia, wideo]\nKadra, rodzice, wreszcie też uczniowie Zespołu Szkół Specjalnych w Żninie mają powody do radości. Ich szkoła pięknieje z miesiąca na miesiąc. W ostatnim czasie wykonano tu termomodernizację. Zmienił się też wizerunek placówki wewnątrz. Dzięki dofinansowaniu projektu ze środków Unii Europejskiej, otwarto osiem pracowni kształcenia zawodowego. W przyszłym roku przy szkole ma powstać boisko wielofunkcyjne.\n18 października 2018, 9:28\nNowe rowery na pikniku rodzice - dzieciom [zobacz zdjęcia]\nW Zespole Szkół Specjalnych w Żninie rodzice uczniów zorganizowali dla społeczności szkolnej piknik. Uczniowie mogli także wypróbować nowe rowery. Piknik "Rodzice - dzieciom" odbył się w ramach integracji środowiska szkolnego. Zorganizowali go rodzice. Nie zabrakło potraw z grilla i innych smakołyków. Podczas imprezy do szkoły przyjechały trójkołowe rowery ufundowane dla szkoły przez fundację Eko Textil, z których będą korzystali uczniowie.\n2 czerwca 2015, 11:29\nHappening - Europejski Dzień bez Samochodu [zdjęcia]\nZ okazji Europejskiego Dnia bez Samochodu na placu Wolności odbył się happening, w którego programie znalazły się m. in.: koncert Młodzieżowej Orkiestry Dętej oraz występ grupy break dance z ZSS, pokazy jazdy wyczynowej na rowerach bmx, występy grup tanecznych, slalom rowerowy mieszkańców.\n23 września 2011, 11:38\nJedyna szkoła, która nie ma ośrodka egzaminacyjnego\n"Samochodówka" na Bartodziejach jest jedyną szkołą zawodową w mieście, która nie ma ośrodka egzaminacyjnego. Ale prawdopodobnie już niedługo.\n22 lutego 2011, 13:15\nKOSZYKÓWKA: "Samochodówka" mistrzem Włocławka\nW hali OSiR odbyły się finałowe spotkania w mistrzostwach Włocławka SZS w koszykówce chłopców szkół ponadgimnazjalnych.\n16 lutego 2010, 7:30\nNOWE Grudziądz zaciąga kredyt na 30 milionów złotych\nMarco Bocchino zaśpiewał włoskie przeboje na Przedzamczu w Brodnicy. Zdjęcia


Nowa kamera Sony Action Cam Mini. Nowa perspektywa. - Biuro Prasowe Sony Polska\nNajmniejsza ze wszystkich kamer Action Cam — tylko 63 g i mniej więcej 2/3 wielkości i wagi dotychczasowych modeli\nNowa kamera nagrywa świetny obraz i dźwięk — oglądany i słyszany na najzwyklejszym spacerze, na wycieczce górskiej, podczas jazdy na rowerze lub w dalekiej podróży. Kamera waży tylko 63 g [i] i jest o jedną trzecią mniejsza od swoich kuzynek z serii Action Cam. Mimo tych minimalnych wymiarów użytkownik może korzystać z wielu funkcji i technologii Sony, takich jak zaawansowany stabilizator obrazu SteadyShot, uzyskując piękny obraz Full HD oraz czysty dźwięk stereo — czyli dokładnie to, z czego słyną produkty Action Cam. Co więcej, obraz z szerokokątnego (170°) obiektywu kamery można nagrywać w formacie XAVC S przy 50 Mb/s. Aż trudno w to uwierzyć, patrząc na maleńką obudowę.\nWytrzymała kamera Action Cam Mini nie ucierpi nawet przy nagrywaniu w deszczu, podczas jazdy przez błotniste kałuże itp.: jej obudowa zapewnia ochronę przed zachlapaniem wodą na poziomie będącym odpowiednikiem klasy IPX4. Poszukiwacze jeszcze większych dawek adrenaliny mogą skorzystać z dostarczanej obudowy wodoodpornej, która pozwala nurkować z kamerą na głębokość 5 m [ii], a ponadto chroni przed przypadkowym uderzeniem lub upuszczeniem, piaskiem i pyłem.\nZestaw Action Cam Mini HDR-AZ1VR zawiera dodatkowo nowy, przeznaczony do noszenia na przegubie dłoni pilot z funkcją podglądu na żywo: RM-LVR2V [iii]. Pilot ten umożliwia nie tylko sprawdzanie obrazu na wbudowanym ekranie, lecz również pełne zdalne sterowanie, zmienianie ustawień, odtwarzanie i kasowanie materiału — bez zdejmowania kamery z kasku, kierownicy itp. Co więcej, pilot pozwala sterować nawet pięcioma kamerami, co przydaje się przy filmowaniu sceny z różnych ujęć. Ważną funkcją jest rejestracja danych GPS, które można następnie przesłać do kamery. Warto zwrócić uwagę, że mniejsze wymiary modelu AZ1 to właśnie efekt przeniesienia funkcji GPS z kamery do pilota.\nZastosowana w kamerze matryca CMOS Exmor RTM współpracuje z wysokiej klasy obiektywem ZEISS i wydajnym procesorem Sony BIONZ XTM. Zapewnia żywe, szczegółowe obrazy — nawet podczas zdjęć w gasnącym świetle u schyłku dnia. Nad stabilizacją wyglądu czuwa zaawansowany system SteadyShot [iv], który sprawdza się zarówno przy chodzeniu, jak i jeździe na motocyklu itp.\nWażną zaletą kamery HDR-AZ1VR jest funkcja strumieniowej transmisji obrazu na żywo za pośrednictwem serwisu USTREAM. Pozwala ona pochwalić się swoimi ewolucjami przed całym światem — i to już w momencie ich wykonywania [v]. Rozpoczynając strumieniową transmisję, można powiadomić o niej znajomych, wysyłając im informację przez serwis społecznościowy. Istnieje także możliwość sprawdzenia liczby widzów i nagrania strumieniowo przesyłanego filmu na kartę pamięci.\nNową kamerę Action Cam Mini HDR-AZ1 firmy Sony można już rezerwować na stronie www.sony.pl. Jej sprzedaż w Europie rozpocznie się w październiku 2014 r.\n[i] Przybliżona waga z akumulatorem\n[ii] Ciągłość działania pod wodą — do głębokości 5 m i maksymalnie przez 30 minut — umożliwia nagrywanie sportów wodnych, takich jak windsurfing czy kajakarstwo. System automatyki ostrości nie działa pod wodą, na przykład przy nurkowaniu w masce.\n[iii] Pilot RM-LVR2V nie jest sprzedawany osobno.\n[iv] Poziomy stabilizacji są takie same jak w modelu HDR-AS100V\n[v] Rozdzielczość filmu wynosi 1280×720 lub 640×480. Wymagana jest rejestracja w serwisie do strumieniowej transmisji filmów oraz smartfon z funkcją modemu internetowego Wi-Fi (tethering) lub sieć Wi-Fi.\nHDR-AZ1VR – dane techniczne\nPrzetwornik obrazu CMOS Exmor R™ typu 1/2,3" wykonany w technologii BSI, rozdzielczość 11,9 megapiksela (efektywnie, w przybliżeniu)\n1920x1080 60p/50p (50 Mb/s)\n1920x1080 30p/25p (50 Mb/s)\n1920x1080 24p (50 Mb/s)\nPS:　1920x1080 60p/50p (28 Mb/s),\nHQ:　1920x1080 30p/25p (16 Mb/s),\nSTD:　1280x720 30p/25p (6 Mb/s)\nSSLOW:　1280x720 120p/100p (6 Mb/s)\nVGA:　640x480 30p/25p (3 Mb/s)\nHS120 (HS100):　1280x720 120p/100p (28 Mb/s)\nSteadyShot wyłączony: około 170°\nSteadyShot włączony: około 120°\nZłącze Multi Terminal/Micro USB (obsługa urządzeń zgodnych z Micro USB)\nTak (sterowanie jednym dotknięciem)\n24,2 x 36,0 x 74,0 mm (szer. x wys. x gł., w przybliżeniu)\nMP4: karta pamięci microSD/microSDHC/microSDXC (klasa 4 lub wyższa), Memory Stick Micro™ (Mark 2)\nXAVC S: karta pamięci microSDXC (klasa 10)\nOkoło 63 g (z dostarczonym akumulatorem)\nPilot RM-LVR2 (dostarczany z HDR-AZ1VR) — dane techniczne\nGPS, Wi-Fi, wodoodporność do 3 m\nOkoło 98 g (z paskiem)\n72,3 x 50,2　x 20,8 mm (szer. x wys. x gł., w przybliżeniu)\n[i] Wbudowany w pilot RM-LVR2V, nie w kamerę HDR-AZ1\naction camactioncamhdr-az1vrifa 2014ifa2014IFA\n420 KB • 1200 x 800 px


Dbają o zabytki Tarnogrodu | Nowa Gazeta Biłgorajska\nOn Maj 28, 2017 169 0\nUroczystość wręczenia złotych i srebrnych odznak "Za opiekę nad zabytkami" odbyła się w Teatrze Starym w Lublinie. Oprócz wojewody Przemysława Czarnka uczestniczyli w niej również wicewojewoda lubelski Robert Gmitruczuk oraz gospodarze wydarzenia – wojewódzki konserwator zabytków dr Dariusz Kopciowski i jego zastępca Maria Gmyz.\nUhonorowane zostały też osoby, które opiekują się zabytkami w gminie Tarnogród. Złotą odznakę otrzymał ksiądz Jerzy Tworek. Ksiądz, pracując od 2011 roku jako proboszcz, kontynuował prace remontowe przy wymianie stolarki okiennej, następnie zostały rozpoczęte prace konserwatorskie i restauratorskie przy zabytkowym wystroju i wyposażeniu zakrystii kościoła pw. Przemienienia Pańskiego w Tarnogrodzie. Kościół w Tarnogrodzie, wzniesiony według projektu lwowskiego architekta Bernarda Meretyna, należy do cennych zabytków architektury rokokowej w Polsce. Znany jest w literaturze przedmiotu, również z obrazów Domenica Tintoretta ufundowanych do kolegiaty zamojskiej przez hetmana Jana Zamoyskiego. Kontynuacja działań konserwatorskich objęła prace przy ambonie, rokokowym ołtarzu bocznym oraz przy XVIII-wiecznych malowidłach w kaplicy MB Dzikowskiej. Obecnie trwają prace konserwatorskie i restauratorskie przy XVIII-wiecznej dekoracji malarskiej w nawie bocznej. – Prace prowadzone są na wysokim poziomie, z wielkim wyczuciem i szacunkiem dla zabytku. Należy podkreślić, że znajomość problematyki dziedziny ochrony zabytków oraz wysokie zaangażowanie umożliwiały podejmowanie trudnych decyzji konserwatorskich w ramach prowadzonych prac. Postawa księdza proboszcza Jerzego Tworka to przykład dobrej współpracy ze służbą konserwatorską, co przynosi dobre efekty w zakresie ochrony zabytków i ich utrzymywania zgodnie z wymogami konserwatorskimi. Chronione prawem walory architektoniczne i artystyczne kościoła tarnogrodzkiego utrzymane są na właściwym poziomie – informował nas dr Dariusz Kopciowski.\nSrebrną odznakę otrzymał natomiast Henryk Serek. Pan Henryk znany jest w środowisku tarnogrodzkim jako działacz społeczny. W latach 1990-1995 był przewodniczącym Społecznego Komitetu Remontu i Renowacji Drewnianego Kościoła św. Rocha pochodzącego z I połowy XVII wieku, a także był członkiem Rady Parafii pw. Przemienienia Pańskiego w Tarnogrodzie. – Działania Pana Serka prowadzone do chwili obecnej odznaczają się dużym osobistym zaangażowaniem i znajomością w zakresie problematyki związanej z ochroną zabytków. Należy podkreślić, że jego znajomość uwarunkowań oraz wymagań konserwatorskich, duże zaangażowanie i kreatywność umożliwiały podejmowanie trudnych decyzji konserwatorskich w trakcie remontu drewnianego kościoła pod wezwaniem św. Rocha. Dzięki inicjatywie pana Serka w ostatnim czasie wykonano ostatni etap związany z remontem tego zabytku sakralnego, w ramach zagospodarowania terenu dawnego cmentarza wraz z ogrodzeniem i remontem schodów wejściowych – tak argumentowano słuszność odznaczenia Henryka Serka. Podkreślano, że jego postawa i działalność są przykładem wysokiego zaangażowania społecznego oraz rzeczowej współpracy ze służbą konserwatorską, która przynosi dobre efekty w zakresie działań na rzecz ochrony zabytków i ich utrzymywania zgodnie z wymogami konserwatorskimi.\nZaznaczmy, że taka odznaka może zostać nadana obecnie za: utrzymywanie dóbr kultury zgodnie z zasadami opieki nad zabytkami, projektowanie i wykonywanie prac konserwatorskich lub robót budowlanych przy dobrach kultury, prowadzenie prac archeologicznych i wykopaliskowych, dokumentowanie dóbr kultury i prowadzenie badań naukowych związanych z ich konserwacją, przeciwdziałanie zagrożeniom dóbr kultury, popularyzację zagadnień związanych z działalnością konserwatorską. Odznaka aktualnie przyznawana jest przez ministra kultury i dziedzictwa narodowego z jego własnej inicjatywy lub na wniosek.\n“Biłgorajska nuta” w Dylach


ZESPÓŁMEMBERS - Freeway Quintet Freeway Quintet\nurodzony w 1987 roku, saksofonista altowy i sopranowy. Wykładowca w klasie saksofonu na Uniwersytecie Zielonogórskim na Instytucie Jazzu. Absolwent z oceną celującą Akademii Muzycznej we Wrocławiu w Zakładzie Jazzu i Muzyki rozrywkowej. Ukończył również studia inżynierskie na Politechnice Wrocławskiej na Wydziale Informatyki i Zarządzania (kierunek Informatyka). Laureat wielu nagród na większości prestiżowych konkursów jazzowych w Polsce, nagradzany również za granicą. Najważniejsze z nich:\nI i II miejsce podczas 46. i 49. Jazzu nad Odrą w konkursie na Indywidualność Jazzową w 2013 r, Wyróżnienie podczas Konkursu Improwizacji Jazzowej w Katowicach w 2013 roku, Nagroda Publiczności podczas Getxo Jazz Festiwal 2012 w Hiszpanii, Nagroda Specjalna podczas Bielskiej Zadymki Jazzowej 2013 z Szwec & Wendt Quintet, II miejsce podczas RCK Pro Jazz Festiwal w Kołobrzegu w 2012roku z Tomasz Jędrzejewski Quartet, II miejsce podczas Krokus Jazz Contest z Tomasz Jędrzejewski Quartet, III miejsce podczas Azoty Tarnów Jazz Contest z Tomasz Jędrzejewski Quartet w 2012 roku, II miejsce w kategorii solowej podczas Azoty Tarnów Jazz Contest.\nOficjalna strona internetowa: www.piotrszwec.art.pl\nmultiinstrumentalista dęty (saksofony, klarnety, EWI, duduk). Tworzy i nagrywa muzykę do wielu przedsięwzięć kulturalnych – spektakle teatralne, filmy, seriale, musicale. Współpracuje z zespołami grającymi praktycznie każdy rodzaj muzyki – od klasyki, poezję śpiewaną (Konrad Pawicki), przez jazz (Freeway Quintet), reggae, bałkany (Bubliczki) po pop, soul, house (Live Acty). Czeka na angaż w zespole metalowym.\nGitarzysta, kompozytor, producent muzyczny, pedagog. Specjalizuję się w muzyce improwizowanej; takiej jak Jazz oraz nowoczesne odmainy Rocka. Na co-dzień koncertuję, nagrywam, tworzę muzykę oraz zajmuję się uczeniem innych jak poruszać się po gryfie, improwizować i komponować. Na stałe współpracuję z takimi zespołami jak: Freeway Quintet, Soundrise, Flying Moses, Breslauer Cocktail, Soundrise. Współtwórca nowoczesnych aranżacji muzyki Czesława Niemena – wydanych na płycie zespołu Soundrise Utwory z repertuaru Czesława Niemena. Absolwent Edukacji Artystycznej w zakresie Sztuki Muzycznej na Uniwersytecie Zielonogórskim oraz Muzykologiina Uniwersytecie Wrocławskim. Laureat wielu nagród. Oficjalna strona internetowa: www.martinkuzdowicz.com\nKontrabasista, kompozytor. Student Akademii Muzycznej im. Karola Lipińskiego we Wrocławiu na Wydziale Jazzu. Zdobywca wielu nagród na konkursach jazzowych:\n– wyróżnienie Indywidualne na VII Europejskich Integracjach Muzycznych Żyrardów 2011\n– laureat drugiej nagrody na VII Europejskich Integracjach Muzycznych Żyrardów 2011.\n– wyróżnienie indywidualne na VII Międzynarodowym Krokus Jazz Festiwal 2008.\n– druga lokata z zespołem Maciej Fortuna Quintet na Jazz Juniors 2008.\n– pierwsza nagroda na II Europejskich Integracjach Muzycznych w Żyrardowie w 2006 roku. Jazz Top 2008 miesięcznika Jazz Forum w kategorii kontrabas zdobył 7 miejsce (64 głosy). Z zespołem DZIKI JAZZ- Kamiński, Pater, Urowski, Gorzycki nominowany do nagrody Fryderyk 2010 w kategorii Fonograficzny debiut roku Jazz.\nNagrał również debiutancki album „Pig inside the gentleman” z zespołem „Contemporary Noise Quintet”.\nperkusista, absolwent Akademii Muzycznej im. Karola Lipińskiego we Wrocławiu w klasie dr Dariusza Kaliszuka. Dotychczas współpracował z takimi artystami jak: Piotr Wojtasik, Grzegorz Nagórski, Dante Luciani, Mack Goldsbury, Reggie Moore, Francesco Angiuli, Titilayo Adedokun, Maciej Fortuna, Kasia Kowalska, Stan Borys, Leszek Cichoński Mikromusic, Kabaret Neo Nówka i wieloma innymi. Zdobywca licznych nagród na konkursach jazzowych m.in: I nagroda na Jazz Juniors w Krakowie 2009 oraz III nagroda na Krokus Jazz Festival 2009 w Jeleniej Górze – Lena Romul Quintet, III nagroda na Tarnów Jazz Contest 2009 – Bartek Pernal Quintet. Obecnie współpracuje z zespołami Lov, Freeway Quintet, Magdalena Zawartko Quintet oraz udziela się jako muzyk sesyjny w wielu projektach muzycznych.\nW sumie: 20860\n© 2018 Freeway Quintet. All Rights Reserved.\nORDER/ZAMÓW Freeway Quintet - This is no ordinary jazz\n*Name / Imię i Nazwisko: *Email: *Message (address, quantity /Wiadomość (Liczba sztuk, adres):


Pracownia alchemiczna: Się uspołeczniłam\nPodobno lepiej późno, niż wcale. ;) Długo biłam się ze sobą, założyć stronę na Fejsie czy nie założyć ale w przeciwnym wypadku gdzie indziej mogłabym wrzucać wszystkie te bzdury, które napotykam w Sieci a którymi chciałabym się z Wami podzielić?\nZatem trudno; a co będę Markowi Zuckerbergowi żałować! ;]\nProfil nie nazywa się tak, jak mój blog ponieważ od jakiegoś czasu noszę się z zamiarem stworzenia jeszcze jednego, tym razem bardziej kulturowego; albo raczej popkulturalnego. :) Tylko czasu cokolwiek mało.\nNo i zamierzam spamować wiedźmowego fanpejdża [irytuje mnie myśl, że osoby odwiedzające to miejsce miałyby być fanami mojej twórczości, cokolwiek to znaczy..] ciekawostkami nie tylko z zakresu sztuki olfaktorycznej tudzież biznesu perfumowego. :)\nCóż jeszcze mogę powiedzieć..?\nDziś Agar Musk marki Ramon Monegal.\nAutor: wiedźma z podgórza o 1/11/2014\nJAROSLAV 11 stycznia 2014 19:33\nNie wierze w to co czytam!! :))))\nwiedźma z podgórza 11 stycznia 2014 20:08\nHehehe... Znana jestem z nieprzewidywalności. ;P\nA poważnie: jeszcze uczę się serwisu, niektórych kwestii nie potrafię ogarnąć i pewnie zajmie mi to kilka dni ale się uczę. :)\nJAROSLAV 12 stycznia 2014 13:36\nW razie jakichkolwiek problemów służę pomocą:)\nwiedźma z podgórza 13 stycznia 2014 11:56\nO, to miłe, dziękuję. :*\nMarzena 11 stycznia 2014 23:10\na ja się cieszę:D\nwiedźma z podgórza 12 stycznia 2014 12:06\nWięc ja się cieszę, bo Ty się cieszysz. ;)\nBrulion malarski. Justyna Neyman 11 stycznia 2014 23:56\nBardzo się cieszę - warto, żeby poznało Pracownię więcej osób. Co do "serwisu", to ogarnął mnie lekki niepokój - bo ja się nigdy na fb nie uczyłam...Tylko orientowałam się, co to "tablica" i "oś czasu" i w sumie tak jest do teraz...z niewielkimi postępami\nwiedźma z podgórza 12 stycznia 2014 12:31\nJeśli tak uważasz, to mi przyjemnie ale póki nie mam ambicji robić z bloga biznesu (na co w przewidywalnej przyszłości się nie zanosi), większa popularność byłaby miła jednak nie niezbędna. :)\nTablica, oś czasu, "lubię to", zgoda. Proste do ogarnięcia. Ale dlaczego np. nie mogę skomentować czyjegoś (konkretnie Twojego) wpisu jako admin strony "Za pamiętnika..", tylko musiałabym się najpierw przełączać na konto prywatne? Albo: czemu u licha miałam kłopot z prostym dodaniem fotki do komentarza (przeglądarka się zacięła, Fejsbuk tym razem niewinny)? ;)) I tak dalej...\nPERFUMOHOLICZKA 13 stycznia 2014 11:04\nLubię to! (hehe)\nwiedźma z podgórza 13 stycznia 2014 11:52\nSabbath 13 stycznia 2014 11:34\nwiedźma z podgórza 13 stycznia 2014 11:55\nPrzyszła góra do Mahometa, chciałoby się rzec. ;)


Z regionalnej półki • Strona 2 z 6 • Muzeum Historyczne w Legionowie\nKsiążka Andrzeja Morgały „Gwiazda Polski. Lot do stratosfery 1938 rok”, wydawnictwa Bellona, ukazała się w 2006 r. Jej autor jest jednym z najwybitniejszych znawców tematyki lotniczej w Polsce. W prezentowanej monografii przedstawił historię I Polskiego Lotu Stratosferycznego i balonu „Gwiazda Polski”, związaną z dziejami baloniarstwa w przedwojennym Legionowie. Autor prześledził...\nKsiążka Włodzimierza Bławdziewicza „Dzieje kościoła nieporęckiego 1660–2005” wydana została przez Wydawnictwo AMP Pavo w 2006 r. Dzięki kwerendzie w Archiwum Diecezji Płockiej, autor dotarł do materiałów związanych z nieporęckim kościołem parafialnym pw. Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Marii Panny, sięgających 1660 r. W ten sposób w publikacji znalazł się wybór ważniejszych dokumentów...\nZeszyt „2. Batalion Balonowy” autorstwa Zygmunta Kozaka, Zbigniewa Moszumańskiego i Jacka Szczepańskiego składa się z trzech części. Pierwsza omawia funkcjonowanie w Legionowie różnych jednostek balonowych w okresie międzywojennym, z których w 1929 r. sformowano 2. Batalion Balonowy. Druga dotyczy udziału w walkach września 1939 r. żołnierzy kompanii balonów zaporowych i...\nRocznik Legionowski. Tom 2\nW tomie 2 "Rocznika Legionowskiego" opublikowano poniższe materiały: Rozprawy, studia, artykuły Piotr Chróściel, 25 lat Towarzystwa Przyjaciół Legionowa Włodzimierz Bławdziewicz, Skąd Wazowie w Nieporęcie? Sławomir Jakubczak, Dzieje cechu rybackiego w Serocku Arkadiusz Kołodziejczyk, Pisma oficerów legionowych internowanych w Beniaminowie (1917 rok) Jacek Szczepański, Legionowski ślad Igora Newerlego Zdzisław Koryś,...\n„Słownik biograficzny komendantów zegrzyńskich ośrodków szkolenia kadr łączności 1919−2005” autorstwa Mirosława Pakuły wydany został w 2005 r. przez Centrum Szkolenia Łączności i Informatyki w Zegrzu. Znalazły się w nim sylwetki 25 oficerów kierujących zegrzyńskim ośrodkiem szkolenia kadr łączności Wojska Polskiego w okresie ponad 80 lat, którzy na trwałe wpisali się...


Na własnym rynku zarówno lampy LED kiedy również oprawy liniowe LED cieszą się jeszcze popularniejszym zaangażowaniem i jeszcze częściej zastępują tradycyjne świetlówki liniowe, które powoli zaczynają płynąć z półek sklepowych. Dlaczego oprawy liniowe led bawią się w polskim regionu tak oczywistym zainteresowaniem i dlaczego z miesiąca na miesiąc coraz dobrze osób po nie sięga?\nReakcję na ostatnie zagadnienie jest dość bardzo naturalna. Po pierwsze, rozwiązania obecne są coraz tańsze dodatkowo w znaczniejszej przyszłości są znacznie dużo dobre dla własnego portfela. Znacznie istotną osobę na dużą popularność opraw ledowych posiadają także czynniki ekologiczne, które dla jeszcze szerszego grona osób odgrywają coraz istotniejszą rolę.\nŚwietlówki liniowe więc na dzień dzisiejszy drinki spośród najprostszych źródeł światła z którymi na co dzień korzystamy do czynienia. Oprawy liniowe Led świetnie zbierają się nie chociaż w oświetleniu przemysłowym, lecz jednocześnie natomiast w starych biurach. Popularność świetlówek we tym oświetleniu jest stworzona wieloma nowymi cechami. Przede wszystkich rozwiązania Led-owe prezentują się znacznie wyższą efektywnością niż standardowe i powszechnie stosowane rozwiązania żarówkowe. Żarówki ledowe wydzielają i zdecydowanie mniej dobra i zajmują się znacznie niebezpieczną siłą (co jest dodatkowym atutem dla osób, jakie nie lubią zmieniać żarówki). Nowoczesne oprawy ledowe służą nam również możliwość mienia z wielu różnych temperatur barwowych.\nOczywiście rozwiązania te potrafią jeszcze niemało bardzo efektywnych wad. Żarówki ledowe wymagają skomplikowanych opraw, które niestety mogą godzić się z piękniejszymi kosztami. Oprawy też pragną stanowić także zaopatrzone w określone układy stabilizująco zapłonowe. Warto wspomnieć również, że czynność tych urządzeń w ogromnej sile chce od temperatury otoczenia. Żarówki LED zawierają również bardzo niebezpieczne substancje takie kiedy na przykład rtęć, dlatego musimy myśleć o ich ważnej utylizacji.\nSzybki także dużo intensywny rozwój opraw oświetleniowych sprawia jednak że zdecydowana większość z tych chorób po woli zostają zredukowane, i technologia samych świetlówek LED cały czas przechodzi do przodu. Nowoczesne oprawy z systemami elektronicznymi niemal całkowicie zrewolucjonizowały użyteczność oświetlenia liniowego, dlatego te między innymi na półkach sklepowych mamy coraz dobrze artykułów tego modelu w sprzedaży.\nLokata korporacje w pracobiorce sygnalem do zysku\nTrzy wziete zawiniecia gory na wiosenke\nMikroskop stereoskopowy eschenbach\nDiody led pod akumulator\nStudia psychologiczne zapytaj


GLORIA MORTI – Anthems of Annihilation (Cyclone Empire) | Violence Online\nGLORIA MORTI – Anthems of Annihilation (Cyclone Empire)\nPosted by areklerch on Sie 1, 2011 in Recenzje | Możliwość komentowania GLORIA MORTI – Anthems of Annihilation (Cyclone Empire) została wyłączona\nDługo zastanawiałem się skąd znam nazwę fińskiego komando odpowiedzialnego za „Anthems of Annihilation”. Po dobrych kilku chwilach przypomniałem sobie, że jakieś dwa lata temu miałem okazję zapoznać się z ich drugim albumem – „Eryx”. W przypadku ich trzeciej płyty wyraźnie zmylił mnie futurystyczny sznyt płyty i nieco odmienna zawartość merytoryczna krążka. Czy jest lepiej? Nie – poziom jest ten sam, ale zawartość nieco inna.\nW porównaniu z „Eryx”, „Anthems of Annihilation” jest bardziej spójna muzycznie. To już wprost podany melodyjny black/death metal o wybitnie „kosmologicznych” korzeniach. W pierwszym rzędzie zespół pozbył się zbyt oczywistych nawiązań do ostatnich płyt Behemoth, a skręcił zdecydowanie w stronę skandynawskich zabaw z czarnym metalem. Najchętniej powiedziałbym, że trzeci album Gloria Morti to coś pomiędzy ostatnimi dokonaniami Emperor i Dimmu Borgir. Porównanie byłoby z pewnością krzywdzące dla pierwszego zespołu, ale już drugi – biorąc pod uwagę ostatnio uprawianą przez Norwegów cepelię – powinien być zadowolony z takiego zestawienia. Generalnie rzecz biorąc Gloria Morti mieli na najwyższych obrotach, a niestety najlepiej wychodzi im albo miarowe gruchotanie kości, albo mamienie wisielczym klimatem, albo przebojowe łączeni black i death metalu, na tle których znakomicie wyróżnia się wokal Psycho – raz głęboki, pełen flegmy, a raz wrzaskliwy, nieprzyjemnie drgający w bębenkach. Bez dwóch zdań wyróżnia się na tle całej płyta grupa utworów umieszczona w jej środku – instrumentalny, hipnotyzujący klimatem „Swallowed by Defeat”, chyba najbardziej śmierć metalowy „Obey” oraz przebojowa petarda w postaci „Cut from Gaia”. Pozostałe starają się doszusować do podobnego poziomu, ale zespołowi udaje się to rzadko (vide zamykający płytę „Chaos of Archetype”) lub tylko fragmentarycznie w ramach poszczególnych numerów (np. „Redemption”).\nWydaje mi się, że Gloria Morti nagrało płytę bardzo bezpieczną, taką, która nie odrzuci tych, którym spodobał się nieco szalony i chyba delikatnie przeprodukowany, maszynowy „Eryx”, ale także przyciągnie młodzież, zasłuchująca się niejednokrotnie w tego typu dźwiękach. Szkoda, że zespół zmniejszył ilość gitarowych eskapad, ale być może dzięki temu „Anthems of Annihilation” zyskało trochę na przestrzeni? Jeśli tak, to mimo wszystko chyba można było powstałe miejsce lepiej wykorzystać.


Strona główna » Katalog produktów » Multi Max\nautomatyczny kocioł przemysłowy na ekogroszek o mocy 75 kW z dużym zasobnikiem paliwa i prostym w obsłudze sterownikiem.\nKamen Multi Max to trwały, wydajny kocioł o prostej i minimalnej obsłudze. Dopracowana konstrukcja, sprawdzone komponenty i wysoka jakość wykonania gwarantują pracę na lata. Poznaj zalety naszego kotła i korzyści po instalacji w Twoim budynku.\nwysokoefektywny palnik ekogroszku\nżeliwny palnik paliwa\nminimalna emisja zanieczyszczeń\n• Sterownik ST-480K • Wentylator WPA06 • Podajnik żeliwny Ekoenergia • Zestaw czyszczący\nKamen MULTI MAX\n22,5 ÷ 75\nSpełnia wymogi Ecodesign (Ekoprojekt)\nGłębokość maksymalna (B)\nGł. obudowy kotła z drzwiczkami (B1)\nWysokość maksymalna (ze sterownikiem) (H)\nWysokość kotła (H2)\nWysokość powrotu (H4)\nTemp. wody na zasilaniu (min-max)


Stowarzyszenie Biegiem Radom » Blog Archive » Biegiem ze Szlachetną Paczką\nPodobnie jak w latach ubiegłych również w tym roku nasze Stowarzyszenie włącza się w przedświąteczną akcję pomocy Szlachetna Paczka. Tym razem chcemy pomóc Pani Małgorzacie (30 l.), która samotnie wychowuje dwójkę dzieci Dawidka (5 l.) i Antosia (4 l.).\nLiczy się każdy najmniejszy gest. Coś co dla nas może się wydawać drobnostką, Pani Małgorzacie i jej dzieciom sprawi ogromną radość i ułatwi codzienne życie.\nJeśli ktoś chciałby się przyłączyć do przygotowania paczki dla rodziny, to można to zrobić na dwa sposoby:\n1. Przekazując dary rzeczowe (o które prosi rodzina). Zakupione rzeczy należy dostarczyć do siedziby Stowarzyszenia, która mieści się w Radomiu ul. Traugutta 46/48 w następujących terminach:\nPoniedziałek (26.11) – 17:00-19:00\nŚroda (21.11, 28.11) – 10:00-12:00\nPiątek (23.11, 30.11) – 17:00-19:00\nDary rzeczowe będziemy zbierali również 2 grudnia 2018 (V Bieg Mikołajkowy) w Ośrodku MOSiR nad Zalewem na Borkach w godzinach 9:00-14:30.\n2. Wpłacając dowolną kwotę na konto: 46 2030 0045 1110 0000 0235 7250 — Stowarzyszenie „Biegiem Radom!„ z dopiskiem SZLACHETNA PACZKA\nJuż nie raz pokazaliście, że macie WIELKIE serca ❤. Wierzymy, że i tym razem nie zawiedziecie. Z góry dziękujemy za wszelką okazaną pomoc 😀\nW przypadku dodatkowych pytań prosimy o kontakt pod numerem 607 679 045.\nZe szczegółowym opisem rodziny jak i listą potrzebnych rzeczy można się zapoznać tu: POZNAJ POTRZEBY RODZINY


Jak zadbać o skórę po wakacjach, pielęgnacja skóry po lecie, jak zadbać o skórę - Spa24.pl\nChociaż bez złocistej opalenizny nie wyobrażamy sobie lata, to nasza skóra nie jest tym zachwycona. Efektem nadmiernej ekspozycji na promienie UV bywa jej przesuszenie, pojawienie się przebarwień a nawet zmarszczek! Podpowiadamy więc jak zadbać o skórę po wakacjach.\nPamiątką po wakacjach jest nie tylko opalenizna i wspaniałe zdjęcia. Często możemy zaobserwować, że kiedy lato się kończy, nasza skóra staje się przesuszona, szorstka, z widocznymi przebarwieniami i pękającymi naczynkami. Dlatego tak ważna jest pielęgnacja skóry po lecie\nMasz cerę naczynkową? Zobacz jak się o nią troszczyć, wejdź: Pielęgnacja cery naczynkowej\nJeżeli masz przesuszoną skórę, która w dodatku jest szorstka w dotyku, zacznij od peelingu! Jednak lepiej nie przeprowadzać tego zabiegu zaraz po opalaniu Trzeba odczekać kilka dni i dopiero wtedy przystąpić do działania. Jeśli czas na to pozwala przygotuj własny peeling z cukru lub soli morskiej oraz oliwy z oliwek. Składniki należy dokładnie wymieszać, nanieść na wilgotne ciało i dokładnie masować. Później miksturę dokładnie spłukujemy.\nSprawdź jak łatwo można przygotować peeling w domu, wejdź:\nSam peeling nie wystarczy, skórę trzeba jeszcze dokładnie nawilżyć. Pomocna w tym będzie oliwa z oliwek, którą należy wmasować w wilgotny po kąpieli naskórek. Zawarte w niej substancje w naturalny sposób nawilżą i ukoją podrażnienia wywołane przez promienie słoneczne. Jeśli jednak nie ufasz domowym metodom, radzimy zaopatrzyć się w kosmetyki, które mają w swoim składzie aloes i nagietek. Rośliny te wykazują właściwości regenerujące i nawilżające, a więc takie, których przesuszona skóra potrzebuje najbardziej.\nPoznaj właściwości kometyczne tych roślin, zobacz:\nPo lecie warto także postawić na zabiegi wykonywane w salonach kosmetycznych. Prawdziwym hitem jest mikrodermabrazja, która usuwa obumarłą warstwę naskórka, oczyszcza skórę i skutecznie odblokowuje pory. Dzięki temu zabiegowi skóra staje gładka i rozświetlona, a poza tym szybciej wchłania składniki odżywcze, które zawarte są w kosmetykach. Innym rodzajem tego zabiegu jest oksybrazja, gdzie stosowany jest tlen. Efekt to idealnie czysta skóra bez zaskórników i martwych komórek! Oksybrazja sprawdzi się również jeśli będziemy chcieli pozbyć się przebaerwień. Dużą zaletą tego zbiegu jest fakt, iż mogą się mu poddać osoby o naczynkowej i wrażliwej cerze.\nDowiedz się więcej o tych zabiegach, wejdź i zobacz:\nNiechcianą pamiątką po wakacjach bywają tzw. pajączki, czyli rozszerzone naczynka krwionośne, które pojawiają się na całym ciele. Jeśli znajdują się płytko pod skórą można zastosować laser, z kolei gdy umiejscowione są głębiej, lepiej sprawdzi się elektrokoagulacja. Zabieg zamykania naczynek najlepiej wykonywać latem lub jesienią. Nie radzimy odkładać go na zimę, ponieważ nagłe skoki temperatur nie sprzyjają kruchym naczynkom krwionośnym.


Greenkepeer – specjalista od trawy na polu golfowym i stadionie\nXero Flor Kim jest greenkeeper?\nGreenkeeper a groundsman\nNa początek pewne wyjaśnienie. Mianem greenkeepera powinno określać się wyłącznie osobę zajmującą się przygotowywaniem pola golfowego. W praktyce w Polsce greenkeeperami nazywa się również pracowników dbających o murawy na stadionach piłkarskich – na przykład w Polskim Stowarzyszeniu Greenkeeperów zrzeszone są także osoby zajmujące się boiskami. Sposoby budowy, pielęgnacji i użytkowania pól golfowych oraz trawy z rolki, z której układa się murawę piłkarską, znacznie się jednak różnią.\nCo robi greenkeeper?\nPodstawowym zadaniem greenkeepera jest dbanie o trawę w taki sposób, by była ona przygotowana do rozegrania zawodów sportowych. To w dużej mierze właśnie dzięki niemu piłka golfowa oraz do piłki nożnej toczą się po trawie w przewidywalny sposób, zawodnicy nie są narażeni na niepotrzebne urazy, a murawa wygląda w telewizji tak dobrze. Praca greenkeepera polega na odpowiednim nawożeniu, strzyżeniu i podlewaniu trawy, a także jej aeracji, czyli napowietrzaniu. Specjalista ma do dyspozycji wiele nowoczesnych technologii, które pozwalają na monitorowanie parametrów roślinności oraz poprawę jej stanu. Przykładem mogą być specjalne lampy doświetlające murawę w zacienionych miejscach. W zakres obowiązków greenkeepera wchodzi również ochrona trawy przed ewentualnymi chorobami przy pomocy specjalistycznych środków, a w razie ich wystąpienia – zwalczanie ich.\nJak można zostać greenkeeperem?\nPrzez wiele lat nie istniał w Polsce żaden kierunek studiów związany ściśle z pielęgnacją pól golfowych oraz muraw piłkarskich. Obecnie jest tylko nieco lepiej – specjalność greenkeeping na kierunku ogrodnictwo jest prowadzona przez jedną szkołę wyższą w Polsce. Inną drogą polecaną przez specjalistów jest ukończenie studiów rolniczych i dodatkowych kursów. Większość najlepszych źródeł wiedzy dotyczących greenkeepingu dostępnych jest po angielsku, bo to właśnie w krajach anglosaskich – zwłaszcza Wielkiej Brytanii i Stanach Zjednoczonych – zawód ten jest najbardziej popularny i poważany. Zdarza się nawet, że greenkeeper, podobnie jak zawodnik, przechodzi z jednego klubu do drugiego w ramach transferu gotówkowego. W Polsce greenkeeperzy zatrudniani są zazwyczaj przez miasto, które jest właścicielem stadionu, lub bezpośrednio przez kluby. Zawód ten staje się coraz powszechniejszy i bardziej doceniany, gdyż coraz więcej osób zdaje sobie sprawę, jak ważne jest właściwe dbanie o trawę.


14 stycznia 2014 – Pulowerek.pl\nSzybki konkurs z okazji Dnia Domeny Publicznej!\n14 stycznia 2014MaciekWydarzenia\nNa początku każdego roku na całym świecie otwiera się dostęp do nowych zasobów, które przestały podlegać ograniczeniom prawa autorskiego i przeszły do domeny publicznej. Każdy może je swobodnie rozpowszechniać i wykorzystywać. Koalicja Otwartej Edukacji zaprasza do udziału w tegorocznym Dniu Domeny Publicznej, wydarzeniu promującym ideę wolnego dostępu do kultury i ponownego wykorzystania zasobów dziedzictwa. Z...\nKomiksowi wydawcy a biblioteki [#2 timof i cisi wspólnicy]\n14 stycznia 2014rafalwojcikRekomendacje\nZapraszamy do przeczytania pierwszej części wyników ankiety/rozmowy przeprowadzonej wśród wydawców komiksów i mang poruszającej różne zagadnienia i problemy związane z relacjami wydawca-biblioteka. Na pierwszy ogień wydawnictwo „timof i cisi wspólnicy”: Czy w jakikolwiek sposób biblioteka, zbiory komiksowe (lub książkowe) miały wpływ na to, kim jesteś, a także na Twój pierwszy kontakt z komiksami? [Paweł Timofiejuk:] Biblioteka szkolna...


Zagadnienia prawa przewozowego we Francji i w UE « Artykuły « HSG Avocats – Międzynarodowa Kancelaria Prawna – Paryż, Bruksela, Warszawa\nNiektóre kraje narzucają limity dotyczące przewozów z Polski na kraje wschodnie, dla pojazdów przekraczających 3,5 tony.\nCzęsto więc, przedsiębiorstwa przewozowe polskie szukają rozwiązań przy których nie ma tak drastycznych limitów na uzyskanie CEMT.\nWarunki założenia firmy transportowej we Francji są uregulowane Rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009r. ustanawiającym wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego, a także dekretem nr 99-752 z dnia 30 sierpnia 1999 oraz rozporządzeniem z dnia 28 grudnia 2011.\nW świetle powyższych przepisów prawnych, warunki otwarcia firmy przewozowej we Francji są następujące:\nPrzedsiębiorca wykonujący zawód przewoźnika drogowego wyznacza przynajmniej jedną osobę fizyczną – zarządzającego – która w sposób rzeczywisty i ciągły zarządza działalnością przewozową tego przedsiębiorstwa. Osoba zarządzająca musi posiadać miejsce zamieszkania na terenie Unii Europejskiej oraz legitymować sie certyfikatem kompetencji zawodowych, wydawanym przez lokalną władzę, we Francji przez Prefekta regionu (w przypadku Polski, wojewoda) na podstawie egzaminu, lub jeśli wykaże, że wykonywał ten zawód przez 10 lat przed 4 grudnia 2009. Certyfikat kompetencji zawodowych wydany w jakimkolwiek państwie Unii Europejskiej lub Europejskiego Obszaru Gospodarczego, zgodnie z Rozporządzeniem nr 1071/2009 z 21 października 2009 jest uznawany we Francji za wystarczający dowód zdolności do wykonywania zawodu przewoźnika.\nOprócz tego, przedsiębiorstwo przewozowe musi posiadać siedzibę oraz faktycznie prowadzić działalność na terenie jednego z państw Unii Europejskiej; powinno ono też dysponować odpowiednim kapitałem własnym oraz rezerwami lub gwarancjami finansowymi.\nPonadto, przedsiębiorstwo winno dysponować odpowiednim zezwoleniem na wykonywanie działalności przewoźnika drogowego towarowego, uzyskanym od Prefekta regionu (wojewody), w którym ma ono swoją siedzibę lub, w przypadku przedsiębiorstwa nie posiadającego siedziby we Francji, prefekta regionu w którym znajduje sie główny zakład przedsiębiorstwa.\nOtrzymanie takiego zezwolenia uprawnia przewoźnika do wpisu do krajowego rejestru elektronicznego przedsiębiorstw transportu drogowego, od którego zależy wydanie europejskiej licencji przewozowej dla pojazdów które przekraczają 3,5 tony.\nLicencja jest wydawana w terminie 3 miesięcy od złożenia kompletu niezbędnych dokumentów w biurze prefekta. Ten termin może zostać przedłużony o 1 miesiąc w przypadku brakujących dokumentów do wniosku. Licencja jest wydawana na okres 10 lat, jest ona odnawialna, nie może być jednak przekazana innej osobie. Dla każdego pojazdu przedsiębiorstwa wydawana jest oddzielna numerowana kopia licencji, poświadczona za zgodność z oryginałem.\nW celu wykonywania przewozu drogowego towarów dozwolone jest posługiwanie się następującymi pojazdami :\npojazdami zarejestrowanymi w państwie należącym do Europejskiego Obszaru Gospodarczego, oddanymi w wynajem, z kierowcą lub bez, przedsiębiorstwu zarejestrowanemu w tym samym państwie,\npojazdami zarejestrowanymi w państwie należącym do Europejskiego Obszaru Gospodarczego, oddanymi w wynajem bez kierowcy przedsiębiorstwu zarejestrowanemu w innym państwie.\nNie ma natomiast możliwości pożyczania pojazdów miedzy państwami, czyli posługiwać się pojazdami zarejestrowanymi w państwie należącym do Europejskiego Obszaru Gospodarczego, oddanymi w wynajem z kierowcą, przedsiębiorstwu zarejestrowanemu w innym państwie. Takie rozwiązanie nie jest zgodne z prawem.\nPowyżej opisane zasady dotyczą europejskiej licencji przewozowej, która jest ważna wyłącznie w krajach Unii Europejskiej.\nNatomiast, jeśli chodzi o przewozy do innych krajów europejskich, konieczne jest uzyskanie zezwolenia CEMT.\nZezwolenie takie jest wydawane na podstawie zasad ustalonych przez Międzynarodowe Forum Transportu, które powstało z przekształcenia Europejskiej Konferencji Ministrów Transportu. Do porozumienia CEMT należą zarówno kraje Unii Europejskiej, jak i Rosja, Ukraina oraz Białoruś.\nIlość zezwoleń jest ograniczana w postaci rocznych kontyngentów dla poszczególnych państw, ustalanych każdego roku przez CEMT. Wysokość kontyngentu zależy od rodzaju zezwolenia. Istnieją trzy rodzaje zezwoleń: EURO III, EURO IV i EURO V. Rodzaj wydanego zezwolenia zależy od spełniania przez pojazd określonych norm technicznych dotyczących m.in. poziomu emisji hałasu, zanieczyszczeń oraz poziomu bezpieczeństwa pojazdu.\nZezwolenia są wydawane na okres jednego roku (od 1 stycznia do 31 grudnia, zezwolenia zielone) lub na okres 30 dni (zezwolenia żółte). We Francji wydawaniem pozwoleń CEMT zajmują sie regionalne urzędy do spraw wyposażenia (Directions Régionales d’Equipement, czyli DRE), działające przy biurze Prefekta regionu. Ubiegać się o zezwolenie mogą przewoźnicy zarejestrowani w krajowym rejestrze przedsiębiorstw transportu drogowego, którzy posiadają europejską licencję przewozową. Wnioski składa się do regionalnego urzędu do spraw wyposażenia właściwego dla siedziby przedsiębiorstwa.\nZezwolenie CEMT umożliwia wykonanie jednorazowo maksymalnie do 3 przewozów międzynarodowych (nie wliczając w to przewozów bez załadunku, dojazdu ani powrotu do kraju). Po wyczerpaniu liczby trzech przewozów pojazd musi wrócić do kraju siedziby przewoźnika przed podjęciem następnego przewozu międzynarodowego.\nKancelaria jest w stanie podjąć się założenia firmy przewozowej we Francji oraz pomóc w uzyskaniu wszystkich niezbędnych licencji i zezwoleń na Unię Europejską oraz na inne kraje.\nMarie ABADIE HSG Avocats


let's go - get lost - in books...?: 12-01-08 - 12-01-15\nAutor: Emilka_eee o 15:57 1 komentarz: Linki do tego posta\nKontynuacja 'Zapałki na zakręcie' i 'Pejzażu sentymentalnego'.\n'Jeżeli nie chcesz komuś słowami sprawić przykrości, to lepiej nic nie mów, zawsze można zmienić słowa w uśmiech na grzeczne do widzenia.'\n'Jestem po stronie pszczół. Nie lubię cywilizacji.'\n'Czasami jest tak samo pojemne jak za chwilę.'\n'Świat kolorów, kwiatów i zwierząt jest prosty. Ze światem ludzi bywa gorzej.'\n'Zawadiackich lepiej się pamięta niż rozważnych.'\n'Mnożą się znaki zapytania.'\n'Trudno jest ominąć wzrokiem tę twarz, którą tak bardzo chciałoby się przeczytać.'\nMam wrażenie, że bardziej lubię wcześniejszą twórczość Pani Krystyny.. Choć nadal jej książki są tymi, po które sięgam po chwile beztroski.\nAutor: Emilka_eee o 23:57 1 komentarz: Linki do tego posta\nEtykiety: abstrakcja, Siesicka, słowa, świat, Zatrzymaj echo\nKontynuacja "Zapałki na zakręcie", również czytana po raz kolejny. W ogóle nie pamiętałam jej treści, pamiętałam natomiast uczucia jakie mi towarzyszyły przy jej lekturze. I znów się nie zgadzam! Nie zgadzam się z tym, jak potoczyło się życie Mady i Marcina.. Ale jak widać, w książkach jak w życiu, nie zawsze się układa tak, jak tego byśmy pragnęli...\n'Nie czeka się we śnie. To tez nieprawda, bo ja czekałam.'\n'Moja babcia Emilia lubiła dostawać bezużyteczne prezenty, cieszyły ją bardziej niż te, które zaspokajały nawet najpilniejszą potrzebę, bo uważała, że pochodzą z serca, a nie z rozumu.'\n'Z moich myśli zginęły wszystkie kropki i przecinki, zostały w nich tylko zaprawione złością wykrzykniki.'\n'lubię zapach mokrego lasu jesienią'\n'Lepiej mieć zły charakter niż żaden.'\n'Jest słodka, a przecież bywa, że kiedy człowiek coś słodkiego rozgryzie, okazuje się gorzkie w środku.'\n'Zwrot, że takiego pejzażu można szukać z księżycem jest piękny, przepraszam, że ci go zepsułam głupią świecą.'\n'chciał spłukać z siebie ta nieprzespana noc, bo zawiedzionego uczucia, niestety , spłukać nie można.'\n'wydawało mi się, że są obietnice, które się nie liczą.'\n'Nie można kogoś okłamywać niechcący. Jeżeli niechcący wprowadziło się kogoś w błąd, to nie jest żadne okłamywanie, tylko niefortunna pomyłka.'\n'Czasami więcej miejsca na miłość można znaleźć w pustych trzydziestu metrach kwadratowych.'\n'Kurtyna, koniec. To prawda, że życie zabrało się za pisanie kolejnego aktu, ale ja już w nim nie wystąpię. To, co chciałam zagrać w tej sztuce, zagrałam.'\n'Każdy wyjeżdżający w długą podróż musi pomyśleć o tym, co zostawia.'\n'Wiedziałem o niej prawie wszystko, co równie dobrze mogło znaczyć, że nie wiedziałem o niej prawie nic.'\nTak sobie myślę, że zawiodła mnie ta historia, bo my w ogóle nie lubimy przemijania..\nAutor: Emilka_eee o 15:07 Brak komentarzy: Linki do tego posta\nEtykiety: charakter, czekanie, kłamstwo, las, myśli, obietnice, Pejzaż sentymentalny, sen, serce, Siesicka, słodycz, teatr, zapach