Kierownicza rola PZPR (cz. I) - Dziennik Trybuna\n„W ustroju realnego socjalizmu, w tamtym systemie, partia stanowiła konstrukcję, kręgosłup państwa – polityczny, kadrowy, organizacyjny. W tym momencie nie oceniam tego, nie wartościuję, jedynie stwierdzam fakt. I nawet zasadniczo reformując ją, odstępując część politycznego pola innym siłom- nie było możliwe zburzenie tej konstrukcji. Już nie mówiąc o naszych wewnętrznych oporach, oznaczałoby to przede wszystkim destabilizację kluczowego geostrategicznie państwa i tym samym niebezpieczne naruszenie układu sił w Europie”.\nTytuł publikacji i cytowana sentencja, mogą niektórych spośród Państwa Czytelników wprowadzić w zdumienie. Czy mamy wracać myślą do czasów, jak wielu „podwórkowych znawców”, nie znających tamtych lat z autopsji „dumnie” wykrzykuje – „słusznie minionych”? Wielu spośród nas na przysłowiowy pierwszy rzut oka może dziś nie dostrzegać w Polsce partii, której taką rolę można przypisać lub uważać za epitet adresowany PZPR. Czy słusznie? Polacy, szczególnie osoby uważnie obserwujące proces manipulacji oceną przeszłości, od kilkunastu lat zwany polityką historyczną, z uśmiechem na twarzy, mogą uznać za przypomnienie ku refleksji.\nTemat „kierowniczej roli” kilkakrotnie sygnalizowałem w poprzednich tekstach, cytując np. wypowiedzi Prymasa Tysiąclecia czy „awanturę” podczas rejestracji NSZZ Solidarność- na tle pominięcia w statucie zapisu z Konstytucji dot. właśnie kierowniczej roli PZPR. Doczekała się ona na przestrzeni 45 lat PRL wielu opracowań naukowych i wspomnieniowych, np. „Polska pod rządami PZPR”, Wyd. PROFI, Warszawa 2000. O przypomnienie i obronę dorobku PRL, w tym- co oczywiste – także PZPR upomniał się Pan prof. Jerzy Wiatr w tekście „Kryzys lewicowej polityki” (DT, 16-18 lipca 2021). m.in. pisząc, że „odważna i konsekwentna obrona dorobku Polski Ludowej w tych wszystkich obszarach, w których ówczesna polityka dobrze służyła polskiemu interesowi narodowemu, a także stanowczy sprzeciw wobec dyskryminacyjnego traktowania ludzi uczciwie pracujących dla Polski w istniejących przed 1989 rokiem warunkach”- powinna być ważnym punktem programu. Zachęcam Państwa do stałego czytania Trybuny, zarówno w kontekście śledzenia ocen dorobku z przeszłości, a także stąd wynikających wniosków i ich umiejętności spożytkowania na niwie szeroko rozumianej „lewicowej polityki”.\nToczące się dyskusje, spory i przemiany na naszej, polskiej scenie politycznej, które tak refleksyjnie wyeksponował Pan prof. Jerzy Wiatr, skłaniają do refleksji i wniosków. Zauważcie Państwo, że dziś niemal każdy piszący o okresie PRL, z wyczuwalnym przekąsem używa zwrot-komuchy, komuniści, rzadko ujmując w cudzysłów, jako autorski wyraz szacunku. Nikomu nie trzeba wyjaśniać skrót – PZPR. Pytam- a jak brzmiały oficjalne nazwy partii sprawujące władze w innych krajach bloku wschodniego, np. KPZR, KPCz, RPK, BPK. Tylko na Węgrzech- WSPR podobnie jak w Polsce była partia robotnicza, tu dodatkowo „socjalistyczna” oraz w NRD- NSPJ, też „socjalistyczna”, do tego „Jedności”. Czy nie skłania nas do zastanowienia nad potępianiem? Prawda, że wiele razy padał z wysokich trybun zwrot- „my, polscy komuniści”, ale w jakim znaczeniu? Na ile był to wyraz „komunistycznej ideologii”, a na ile „sojuszniczej jedności” partii sprawujących władzę w bloku wschodnim? Niby niuans, ale wart zastanowienia i właściwego rozumienia. Państwo dobrze wiedzą jaka była na co dzień „ideowość” wśród „zwykłych” członków PZPR, ile było rodzinnych kłótni np. na tle religijnym. To prowadzi do ogólniejszego wniosku- jaka partia jest „lepsza”, ta liczebnie mała- kadrowa, ale „ideologicznie” pryncypialna? Czy ta masowa, np. w latach 80-tych PZPR liczyła ok. 3-3,5 mln. członków, w tym ok. 1 mln w Solidarności. Nie trudno Państwu – patrząc na powyższą sentencję Generała uznać, która z dwóch odpowiedzi- „kadrowa” czy „masowa”, jest właściwsza dla „kręgosłupa państwa”- w wymiarze „politycznym, kadrowym, organizacyjnym”.\nWymiar „kadrowy” PZPR\nMożemy- po latach ocenić jaki miały wpływ „liczebność” i „ideowość” na skuteczność działania PZPR w dekadzie lat 80-tych. Jakie stąd wnioski wynikają dla dzisiejszej Lewicy?\nWiemy, że PZPR powstała w grudniu 1948 r. z połączenia PPR i PPS. Od tego momentu sprawowała kierowniczą rolę w Polsce. Odpowiedzialna za wszelkie zło- przypominane przy każdej, nadarzającej się okazji. A dobro – czyżby go nie było przez te 45 lat? Może najmniej sporów wywołałby przykład Władysława Gomułki, ale tylko w momencie dojścia do władzy w 1956 r. (kto np. pamięta, że był Ministrem Ziem Odzyskanych?) oraz Edwarda Gierka sferze politycznego „otwarcia na Zachód”, ale z pominięciem zadłużenia!\nKto dziś chce pamiętać, że zasłużony dla Polski szef MSZ Adam Rapacki był członkiem PPS (słynny na świecie „Plan Rapackiego”), także Józef Cyrankiewicz. Czy nie skłania do myśli w dzisiejszej PPS o współodpowiedzialności za jakość i skutki sprawowania „kierowniczej roli”?\nA skoro o tym mowa- proszę, by Państwo wskazali (poza Watykanem) kraj, w którym władzy nie sprawuje partia- bez względu na jej nazwę. Czy dziś na świecie i oczywiście w Polsce po 1990 r. partie sprawują „kierowniczą rolę” czy nie? Na czym polega sedno, istota „władztwa” partii u nas, na świecie,(np. KP Chin, obchodzi 100-lecie działalności. Wiele pisze Trybuna, zachęcam do poznawania refleksyjnych faktów i wniosków). Może zechcecie Państwo znaleźć podobieństwa i odniesienia do przeszłości, okresu PRL i czasów PZPR, także zachęcam.\nKadry PZPR- lata 80-te\nŻe temat publikacji jest wyjątkowo rozległy faktograficznie i merytorycznie, nie muszę wyjaśniać. Proszę zatem pozwolić mi skupić Państwa uwagę na kilku wymownych faktach.\nMija właśnie 40 lat od IX Nadzwyczajnego Zjazdu PZPR (14-21 lipca 1981r.) Był on faktem, wydarzeniem- bacznie obserwowanym przez sąsiadów, szczególnie w Moskwie, Pradze i Berlinie, sygnalizowałem we wcześniejszych publikacjach. KPZR nawet podejmowała kroki, by go opóźnić, czym tzw. twardogłowi- zwolennicy ostrego kursu wobec Solidarności, popierani właśnie przez sąsiadów a Moskwę szczególnie- zyskaliby większe poparcie, „siłę przebicia” oraz możliwość objęcia władzy w PZPR. Z takim myśleniem „współgrała” koncepcja 9 generałów WP, pisałem w „Krzywdy stanu wojennego” 17-18 lutego br. Nasze szczęście, że przepadła i jest tylko wymownie drażniącym wyobraźnię dokumentem archiwalnym.\nSwoisty pierwszy „wstrząs kadrowy” miał miejsce drugiego dnia Zjazdu. Po odczytaniu raportu Komisji o odpowiedzialności za stan gospodarki i sytuacji w Polsce lat 70-tych, delegaci zdecydowali o wykluczeniu z partii Edwarda Gierka, Edwarda Babiucha, Jerzego Łukaszewicza, Tadeusza Pyki, Jana Szydlaka, Zdzisława Żandarowskiego. Była to- jak pisała ówczesna prasa – decyzja spontaniczna. Nie pomogły wyjaśnienia i argumenty Stanisława Kani, który bronił przed druzgocącym potępianiem Edwarda Gierka. Pozbawienie legitymacji partyjnej b. I Sekretarza nigdy w historii PZPR nie miało miejsca. Warto się zastanowić, obecnie wyciągnąć wnioski.\nDrugi, swoisty wstrząs nastąpił podczas wyborów centralnego kierownictwa. Z liczącego przeszło 100 osób KC, zostało zaledwie 18 członków. Zjazd potwierdził popularność Wojciecha Jaruzelskiego, który w wyborach do KC otrzymał najwięcej głosów. Jego kandydaturę poparło aż 1615 z 1909 uprawnionych do głosowania. Na kolejnym miejscu znalazła się Zofia Grzyb (1476 głosów),brygadzistka z radomskiego „Radoskóru”. Jerzy Romanik, brygadzista w Kopalni Węgla Kamiennego „Siemianowice” (1461 głosów). Dyrektor PGR w Głubczycach Zbigniew Michałek, (1433 głosy). Stanisław Kania-1335 głosów i dalej I Sekretarz, nie miał konkurenta. Wicepremier Mieczysław Rakowski dostał kilka głosów ponad wymagane minimum.\nZmiany te jasno wskazują, że delegaci odrzucili tzw. partyjny beton i wielu reformatorów. Istotne zmiany zaszły w BP. Jedna była szczególna-członkiem został gen. Mirosław Milewski, szef MSW, (stanowisko po nim objął gen. Czesław Kiszczak). Stał się odpowiedzialnym w BP i KC za funkcjonowanie „po linii partyjnej”, m.in. MSW (MO, SB) i sądownictwa. Skąd taka zmiana – wiedziano, że jest zaufanym człowiekiem Moskwy i jednym z liderów twardogłowych. Wtedy kalkulowano tak- będzie informował co dzieje się w „centrali Partii”, a przed Moskwą nie zamierzano tego ukrywać, nawet było „na rękę”. Ale utracił bezpośrednią władzę w MSW, gdzie sytuacja wymagała ciszy, rozważnej pracy bez rozgłosu. To zapewniał gen. Czesław Kiszczak. Natomiast całkowite usunięcie tej osoby pozwoliłoby mu szkodliwie działać bez nadzoru. Był to kadrowy wybór mniejszego zła, tak w wąskim gronie ocenił po latach Generał.\nGenerał zabrał głos w przeddzień zakończenia Zjazdu, koncentrując uwagę delegatów na szeroko rozumianej sytuacji wewnętrznej kraju -napiszę w kolejnych częściach tematu. Tu tylko zatrzymam Państwa uwagę na pewnej sprawie kadrowej, która obecnie zyskała rozgłos. Mówił m.in.- „Prawo jest ostoją Rzeczypospolitej…Jednocześnie nie ma i być nie może żadnych stanów wyższej konieczności, które usprawiedliwiałyby naruszanie obowiązującego porządku prawnego. Dotyczy to wszystkich- bez wyjątku…Przyczyniają się do tego godne uznania wysiłki Milicji Obywatelskiej i Służby Bezpieczeństwa, organów prokuratury oraz wymiaru sprawiedliwości”. Proszę raz jeszcze przeczytać ten fragment- MO i SB, prokuratura i wymiar sprawiedliwości, które z „wysokości” KC, teraz będzie nadzorował gen. Mirosław Milewski. Czyniły i nadal mają czynić„godne uznania wysiłki” w szanowaniu, respektowaniu prawa! Jakie wnioski po 40 latach?\nSprawa Sędziego Józefa Iwulskiego –\nw lipcu 2021 r. może być dla wielu milionów Polaków maleńkim obrazkiem, wycinkiem wielkiej polityki kadrowej Partii na polu wymiaru sprawiedliwości w okresie stanu wojennego. Rażąco rzutuje na wizerunek Polski w UE. Być może Państwo Czytelnicy o niej słyszeli albo czytali w prasie. Otóż, krakowska prokuratura z zarzutem „zbrodni komunistycznej” wystąpiła pod koniec 2020 r., do Izby Dyscyplinarnej SN (zamrożona TSUE w kwietniu 2020) o uchylenie immunitetu Prezesowi Izby Pracy Józefowi Iwulskiemu. Został zawieszony w prawach sędziego i pozbawiony 25 % uposażenia. W stanie wojennym na kilka miesięcy skierowany do sądu wojskowego. Orzekał w siedmiu sprawach politycznych: trzy wyroki w zawieszeniu, dwa bezwzględnego więzienia, jedno bezwzględnego więzienia przy jego zdaniu odrębnym, jedno uniewinnienie. Sam orzekał tylko dwa razy – jedno uniewinnienie, raz „zawiasy”.\nZeznanie prof. Adama Strzembosza\n„W czwartek (1 lipca) przed Izbą Dyscyplinarną zeznawał były pierwszy prezes SN, prof. Adam Strzembosz. Przyznawał, że w stanie wojennym byli sędziowie bohaterowie, ale też tacy, którzy byli na usługach reżimu, czy tacy, którzy nie do końca się sprawdzili. Jako przykład sędziego, który nie zdał egzaminu i robił karierę w stanie wojennym, wskazywał Andrzeja Kryże.\nNatomiast, co do sędziego Iwulskiego tłumaczył- środowisko ocenia go przez pryzmat wszystkich spraw politycznych, w których orzekał. To orzeczenie, którego dotyczy sprawa, nie należało do bohaterskich, ale sędziowie nie oceniali jego zachowania negatywnie, gdyż większość orzeczeń Iwulskiego w sprawach politycznych to były kary w zawieszeniu”. (Gazeta Wyborcza, 3-4 lipca 2021). Proszę Państwa o uważne i wnikliwe przeczytanie, o głęboki namysł!\nMądry, młody prawnik\n„W rozmowie z >Dziennikiem Gazetą Prawną< Iwulski tłumaczył, że jeśli nawet kiedy skazywał, to >wyroki skazujące były ze świadomością, że będzie amnestia i krzywda się skazanym nie stanie<. Tak rzeczywiście było: robotnik, który kolportował ulotki, stając przed sądem, siedział już miesiąc w areszcie. Po wyroku siedział jeszcze 2 miesiące (do lutego 1983 r.), wyszedł na przerwę w odbywaniu kary, a w kwietniu 1983 r. objęła go pierwsza z serii amnestii wobec więźniów politycznych”. Znów proszę Państwa o przeczytanie z głębokim namysłem! W czym istota sprawy? Dziś wielu spośród Państwa może powiedzieć- toż to absurd, głupota! Zamiast skazać za rozrzucanie ulotek na 2-3 tygodnie sprzątania ulicy pod nadzorem, to – wyrok więzienia? Zdziwicie się Państwo- rację miał właśnie ten młody sędzia. Dlaczego? Taka surowa faktycznie kara była wtedy- stan wojenny- konieczna! Właśnie surowością kary chodziło o zastraszanie, by członkowie Solidarności nie próbowali organizować protestów, strajków czy akcji ulotowych. Mówiąc wprost-by żona powiedziała swemu mężowi-„zapalonemu aktywiście”, masz rodzinę, pracuj na jej utrzymanie! To trzeba spokojnie przeżyć; widzisz jakie są kary, jesteś nam potrzebny – mnie, dzieciom. Być może małe dzieci słyszące tę rozmowę powiedzą- „tatusiu, chcemy, żebyś był z nami”. To właśnie była istota sprawy-„chwilowo, na krótko” surowo ukarać, by amnestią znieść karę!\nSpodziewam się, że wielu spośród Państwa ten wywód uzna za pełen absurd, ośmieszanie siebie i Redakcji Trybuny! Jeszcze chwila, proszę wstrzymać się z takim surowym osądem! Przecież ulotki nie były kartkami papieru z rebusami, prostackimi dowcipami (choć takie też były), a zawierały wezwania do- właśnie sprzeciwu, oporu- powtórzę- strajków, ulicznych burd. Efekt – starcia z MO, ZOMO- pobici ludzie, ofiary. Właśnie chodziło by temu zapobiec! Powtórzę-odstraszyć surową karą od takich „postaw patriotycznych”. Stawiam więc pytanie- wszystkim szybko myślącym i lepiej wiedzącym- komu tacy pobici ludzie byli potrzebni – władzy czy aktywistom Solidarności? Jeśli są jeszcze osoby uważające wszelkie demonstracje za słuszne w stanie wojennym-zachęcam. Niech w upalny, lipcowy dzień znajdą dużo cienia i poleją głowę zimną, nawet lodowatą wodą, na chwilę „uruchomią” swoją wyobraźnię- „zobaczą” pobitego syna albo wnuka, ze złamaną ręką, nogą czy obojczykiem! Niech klną do woli na generałów Kiszczaka i Jaruzelskiego. Gdy ochłoną, niech się zastanowią – czy ich słowa ulżyłyby cierpieniu najbliższych, im samym? Należało surowo karać, odstraszać czy nie? Czym w stanie wojennym była dla prawnika „świadomość amnestii”- rozumnym wyborem, mniejszym złem? Co Państwo myślicie- sędzia Iwulski był na „usługach reżimu”?\nKłaniam się Panu Sędziemu! Pan prof. Strzembosz… wspomnianym zeznaniem skłania do zastanowienia się nad ówczesnym oglądem sytuacji. Jest stan wojenny. Ma rozległą wiedzę o tym okresie- uwarunkowaniach zarówno wewnętrznych i zewnętrznych, politycznych, militarnych, społecznych, gospodarczych. Zna Pan wiele różnych zawiłości, wręcz rozbieżności, sprzeczności- natury prawnej, etycznej, moralnej, które ten okres charakteryzują. Jest Pan Sędzią z autorytetem! Zna Pan starą rzymską zasadę (z zażenowaniem wspominam)- „dura lex et lex”- głupie prawo, ale prawo! W Wojsku jest rozumiane tak-lepsza błędna decyzja niż żadna, czy spóźniona ale dobra! Przecież nie chodziło wtedy o „produkcję” głupiego prawa czy jego pochwałę, a o sytuacje skrajne, grożące ogromnymi ofiarami. By im zapobiec, należało zastosować „skrajnie rygorystyczne” prawo! Stan wojenny zapobiegał m.in. bratobójczej wojnie domowej! Pan Profesor to widział, czy przewidywał w latach 1980-1981? Nie pytam o „winę”- czy była tylko po stronie władzy, czy Solidarności, może obopólna? Nie pytam czyja większa. Podkreślam-w latach 1981-1983, konsekwentne zastosowanie „skrajnie rygorystycznego” prawa było wyższą koniecznością, było mniejszym złem! Było potrzebą rozumu, „mądrością etapu” – jakby to wtedy i dziś nie zabrzmiało niedorzecznie, nawet głupio! Pan Profesor zna „Sprawozdanie Sejmowej Komisji Odpowiedzialności Konstytucyjnej” z 28 maja 1996 r.- kierowanej przez prof. Jerzego Wiatra.\n„Komisja” wyjaśnia m.in. istotę „wyższej konieczności” w wielu aspektach, także społecznym i ludzkim. Czytam, „że decyzje podjęte 12 i 13 grudnia 1981 roku okazały się w historycznej perspektywie zwycięstwem rozsądku i troski o najwyższe dobro państwa”. Przecież wszyscy znamy odpowiedź na banalne pytanie- kto (co) jest „najwyższym dobrem państwa”- jeśli nie żywy, zdrowy człowiek, bez względu na polityczne przekonania i wyznawane wartości? A dla prawników? (przez 123 lata nie było Państwa Polskiego, ale byli Polacy!). Surowość i natychmiastowa egzekwowalność ówczesnego prawa – dekretów Rady Państwa, była niezbędnym ostrzeżeniem dla „gorących głów”, hamulcem dla tysięcy członków Solidarności przed wywołaniem rozlewu krwi, bratniej, polskiej krwi! Czym jeszcze? Sygnałem dla Kremla, Pragi i Berlina, że władza, że reformatorskie skrzydło Partii sprawującej kierowniczą rolę, że Generał z Wojskiem i siłami MSW-polskie sprawy rozwiążą własnymi rękoma. Czego im było potrzeba – dwóch rzeczy: zrozumienia sytuacji i dozy zaufania oraz tylko i wyłącznie- pomocy gospodarczej i finansowej. I tak się stało. Uniknęliśmy „pomocy” wojskowej. Miliony Polaków zaufało Generałowi i władzy- także przeważającej części reformatorom w PZPR, jakby to dziś nie „pachniało wątpliwie”. Ponad 20 lat, sondaże wskazywały ponad 50% społecznego zrozumienia dla konieczności stanu wojennego i decyzji Generała. O czym to świadczy? Postawa Generała Tę „złożoność etapu” doskonale rozumiał Generał – Pan Profesor to dobrze wie. Dlatego wiele razy publicznie i na piśmie przepraszał wszystkich pokrzywdzonych, którzy zwiedzeni „słuszną ideą” nie dostrzegli złożoności wyzwań „miejsca i czasu”! Wyrażał uznanie środowisku prawników za „mądrą surowość” stosowania prawa, którzy musieli jego rygorem – dosłownie bronić bezpieczeństwa, życia ludzi, a nie „reżimu”! Część prawników „zapłaciła” Generałowi za odpowiedzialność lat 80-tych karkołomnym oskarżeniem- właśnie za stan wojenny. Pani mec. Marioli Kucińskiej- Teklińskiej, obrońcy na procesie sądowym- składam najwyższe słowa podziękowania i wdzięczności! Niewymowne po ludzku duchowe cierpienia i ból, spowodowane hańbiącymi zarzutami, znam z wielu osobistych wyznań Generała, których strzępy czasami ujawniał na spotkaniach środowiskowych. Panie Profesorze… Mówi Pan – „to orzeczenie… nie należało do bohaterskich, ale sędziowie nie oceniali jego zachowania negatywnie, gdyż większość orzeczeń Iwulskiego w sprawach politycznych to były kary w zawieszeniu”. Trudno mi zrozumieć tę „filozofię”, tę „logikę kary”, mówiąc potocznie – pojąć „na chłopski rozum”.\nDoszedłem do takiego wniosku. Pan Sędzia- Profesor z koleżankami, kolegami prawnikami przez lata III RP wpajaliście młodym prawnikom-Państwa następcom, dwie takie reguły myślenia. Pierwsza- PRL, a stan wojenny szczególnie to było samo zło. Kto w tym okresie podejmował działalność państwową czy partyjną, był członkiem PZPR-czynił tylko zło! I druga- Solidarność, to samo dobro, jej członkowie nieśli tylko wolność, nawet jeśli miałaby być okupiona krwią tysięcy rodaków. Ta filozofia, ta logika ma praktyczne zastosowanie wobec Pana Sędziego Iwulskiego, któremu wyrażam najwyższe poważanie. Sądził w stanie wojennym-tak! Dziś rządzą członkowie i wychowankowie b. Solidarności- tak! Podpadł, co sugerowały media -tak! Tak rozumując -„służył reżimowi”. Jest winien, nad czym myśleć? Cóż z tego, że „sędziowie nie oceniali …zachowania negatywnie”. Proste rozumowanie wyklucza każdą formę polemiki. To efekt „dyskryminacyjnego traktowania ludzi uczciwie pracujących dla Polski w istniejących przed 1989 rokiem warunkach”. Słusznie mówi prof. Jerzy Wiatr o „stanowczym sprzeciwie”, jako ważnym zadaniu programowym Lewicy. Głośno myślę-czy honor i powaga prawa skłonią Profesorów praw do rzetelnej oceny sądownictwa lat 1980-1983 Szanowny Panie Profesorze… Za kilka miesięcy minie 40 rocznica wprowadzenia stanu wojennego. Moja prawnicza wiedza jest na poziomie 0+. Uprzejmie Pana proszę o wyjawienie arkanów „bohaterstwa” tych sędziów i ogłoszenia dekretów Rady Państwa dopiero 16 grudnia. Polacy, młodzież, studenci też zechcą poznać „prawne kulisy” postawienia Generała przed Sądem za stan wojenny.\nTagi: Adam Strzembosz|generał Wojciech Jaruzelski|Józef Iwulski|PZPR


BILET + - Szkoła Podstawowa Nr 14 im. gen. broni Stanisława Maczka w Lubinie\n21 września, 2016 M.Ilnicka\nW związku z licznymi telefonami rodziców w sprawie programu BILET+, Urząd Miejski przekazuje poniższe informacje:\n1. Bilet wydany na 1 linię uprawnia dzieci do DARMOWEGO PRZEJAZDU WSZYSTKIMI liniami. Bilet jest ważny tylko z LEGITYMACJĄ.\n2. Program wyrównywania szans BILET + dotyczy jedynie dzieci z POWIATU LUBIŃSKIEGO, tj.:\nGMINA WIEJSKA LUBIN;\nGMINA I MIASTO ŚCINAWA;\nW związku z powyższym dzieci zamieszkałe w Legnicy, Wrocławiu, Bolesławcu, Suwałkach, Warszawie, czy w Rzeszowie – będące w Lubinie i korzystające z komunikacji NIE PŁACĄ ZA BILET. Jedyne co muszą mieć te dzieci przy sobie to LEGITYMACJĘ SZKOLNĄ.\nNatomiast w przypadku dzieci z Gminy RUDNA i ŚCINAWA – w związku z nieprzystąpieniem tamtejszych urzędów do programu – zakup biletu jest obowiązkowy do korzystania z komunikacji. Można to zrobić u kierowcy (cena ok 3 zł/ bilet jednorazowy) oraz na dworcu PKS (w związku ze zmianą uchwały Rady Powiatu od października 76,50 zł / bilet m-c).


Autor:Bret Easton Ellis\nNa dłuższą metę ryzyko związane z robieniem z siebie widowiska polega na tym, że kiedyś trzeba będzie kupić na nie bilet\nThomas McGuanne, „Panama” /motto książki/\nDla wielu Bret Easton Ellis, autor „Księżycowego parku”, to nikt więcej jak cwany hochsztapler, mistrz autokreacji i autopromocji, który pod efektownym stylem i szokującą treścią ukrywa postmodernistyczny bełkot i emocjonalną pustkę. Ale dla wcale licznego grona wielbicieli twórczości Amerykanina to żyjący klasyk, geniusz absolutny i wciąż donośnie rozbrzmiewające sumienie sytej Ameryki. Dla większości zaś to autor kultowej niezwykle drastycznej powieści „American Psycho”, która okazała się największym artystycznym i komercyjnym osiągnięciem pisarza, czyniąc go sławnym i bogatym. Wiadomo też, że Ellis urodził się czterdzieści cztery lata temu w Los Angeles, jako jedynak w rodzinie pośrednika nieruchomościami. Wiadomo, też że w 1985 r. opublikował debiutancką powieść „Mniej niż zero”, swoją pozycję jednego z najwybitniejszych przedstawicieli tzw. Pokolenia X ugruntował następnymi książkami - „(Od)loty godowe” a przede wszystkim „American Psycho”. Tyle wiadomo o Ellisie na pewno. Na jego oficjalnej stronie w sieci istnieją dwie biografie - którą jest tą właściwą pozostaje tajemnicą pisarza.\nOdpowiedzi na to pytanie, kim tak naprawdę jest jeden z najbardziej cenionych współczesnych amerykańskich pisarzy miało dostarczyć najnowsze dzieło pisarza „Księżycowy park”. Jak łatwo się domyśleć, zamiast autobiografii, którą miała z ekshibicjonistyczną odwagą pokazać „całą prawdę o Ellisie”, otrzymaliśmy piekielnie inteligentną, przewrotną, jedyną w swoim rodzaju mieszankę zmyślenia i faktów.\nBohaterem książki Ellisa jest ....Bret Easton Ellis - młody zdolny pisarz, który napisał kontrowersyjną powieść...„American Psycho”. Powieść przyniosła bohaterowi niewyobrażalne bogactwo, sławę i uznanie, które niemal natychmiast roztrwonił na szybkie samochody, twarde narkotyki, wykwintne alkohole, łatwy seks i coraz słabsze kolejne powieści. Pierwszy rozdział „Księżycowego parku” to brutalne, pełne gryzącej ironii rozliczenie się pisarza z ...pisarzem. Ellis w sobie tylko właściwy bezlitosny sposób drwi nie tylko z siebie samego, ale całego intelektualno-artystycznego środowiska. Gorzko naśmiewa się zarówno z amerykańskich krytyków, zachłystujących się rzekomą bezkompromisowością autora „American Psycho”, jak z tych, którzy z obrzydzeniem odnoszą się do „pornograficznego” pisarza. Ellis nie odpuszcza ani swym kolego po piórze z Pokolenia X, jak i z hollywoodzkiej śmietance. W jednym rozdziale tworzy konwulsyjnie śmieszny i straszny zarazem obraz artysty staczającego się na dno i marketingowej machiny, żerującej na nim aż do ostatniej wypitej kropli alkoholu i grama wepchniętej w siebie kokainy. Mocny początek.\nAle właściwa powieść zaczyna się od rozdziału drugiego. Bohater „Księżycowego parku” doświadcza cudu. Miłość dawnej ukochanej popularnej gwiazdy filmowej Jayne Dennis ( w Internecie można znaleźć stronę jej poświeconą, mimo że jest postacią fikcyjną) odmienia życia bohatera. Powieściowy Ellis opuszcza naturalne środowisko prawdziwego Ellisa i próbuje żyć ideałem rodzinnego życia w wersji amerykańskiej - domek na przedmieściu, przestronny samochód, rytuał zawożenia dzieci do szkoły. Wydaje się, że bohater oburącz złapał szczęście za nogi. Ale to tylko pozory. Oto na przyjęciu z okazji Halloween wśród gości przebranych za różne straszydła pojawia się ktoś przebrany za Patricka Batemana, głównego bohatera „American Psycho” - yuppie a po godzinach seryjnego mordercy. Wkrótce do pisarza zgłasza się detektyw informujący, że ktoś naśladuje zbrodnie Batemana. Na domiar złego w okolicy giną w tajemniczy sposób chłopcy, a syn Ellisa, wydaje się mieć z nimi coś wspólnego. A to nie wszystko - zabawka córki Jayne najwyraźniej ożywa, w mieszkaniu ktoś nieustannie przestawia meble, a świeżo położona farba całymi płatami odchodzi od ścian luksusowej willi.\nRodzinna idylla zamienia się zatem w to, co miłośnicy grozy lubią najbardziej - koszmar, który wraz z kolejnymi stronami staje się coraz bardziej niezrozumiały i przerażający. Ellis nie specjalizuje się w horrorze, ale dawka którą serwuję w „Księżycowym parku” jest naprawdę imponująca. Z pozoru to opowieść o nawiedzonym domu i historia pisarza prześladowanego przez demony przeszłości. W rzeczywistości autor tworzy tak gęstą tkankę swego dzieła, że bogactwo znaczeń może onieśmielić. Bo to zarazem utrzymany w stylu Stephena Kinga horror o szaleństwie stopniowo obezwładniającym rzeczywistość (szczególnie bliska wydaje się „Mroczna połowa”), jak klasyczna opowieść o duchach starających się przekazać żywym doniosłe informacje. Pojawiają się też i inne klasyczne dla współczesnego horroru elementy - seryjny morderca, demony, nawiedzona potworna zabawka, motyw opętania, a nawet zmutowane potwory. Można by ponarzekać, że Ellis gra znaczonymi kartami, gdyby nie świadomość, że horror jest jedynie pretekstem dla postmodernistycznej gry z czytelnikiem. Prawdziwym celem gry Ellisa nie jest przerażenie odbiorcy (choć udaje się to w wielu scenach w sposób mistrzowski), lecz zwrócenie uwagi na drugie dno. W przypadku „Księżycowego parku” trudno mówić zresztą o „drugim dnie”. - powieść jest tak przepastna, ze można w niej dopatrzyć się kilku równorzędnych wątków - relacji artysta-dzieło, relacji ojcowie-dzieci, społecznej krytyki bogatych elit Ameryki, opowieści o przeznaczeniu, przed którym nie można uciec, jak w końcu przejmującej, niemal poetyckiej historii o umieraniu. Pod tym względem najnowsze dzieło Ellisa szczególnie zaskakuje - zwłaszcza finał ksiązki przynosi całkiem sporo wzruszenia.\nDobrą wiadomością dla tych, których nużyły drobiazgowe opisy ubrań, kosmetyków czy dań wypełniające strony „American Psycho” jest rezygnacją przez autora z tych opisów. Zdumiewa za to co innego. Ellis nigdy nie założył rodziny, a mimo to wiarygodność rodzinnych relacji, zwłaszcza ojcowsko-synowskich, wskazywałaby, że pisarz wychował całą gromadkę dzieciaków. To jeszcze jeden dowód na potęgę wyobraźni Ellisa, który potrafi nie tylko tworzyć hiperrealistyczne obrazy przemocy w „American Psycho”, ale wykreować doskonałą iluzję rodzinnej sielanki, mimo iż nigdy nie zarzucił życia bogatego utracjusza. Zaletą powieści jest też znacznie przystępniejszy, momentami wręcz staroświecki styl. „Księżycowy park” autentycznie wciąga - kiedy trzeba śmieszy, ale znacznie bardziej przeraża. I niekoniecznie dawką grozy - jedną z najbardziej ponurych scen, jest ta przedstawiająca dziecięce party, na której wszystkie dzieciaki nafaszerowane psychotropami snują się jak cienie na ścianach.\n„Księżycowy park” nie jest jednak, wbrew różnym, opiniom najlepszą ksiązką Ellisa. Do tego miana brakuje przede wszystkim spójności powieści - pod jej koniec pojawia się zbyt wiele „atrakcji”, które nagle nabierają nienaturalnego przyspieszenia. W istocie zaczyna robić się nieco chaotycznie i nie udaje się utrzymać tak krótko uwagi widza jak przez pierwsze ¾ powieści. Pretensjonalny wydał mi się też motyw z „rozdwojeniem” narratora na pisarza - bohatera a szczególnie dialogi, jakie miedzy sobą prowadzą. Niemniej jako całość „Księżycowy park” jest bez wątpienia dziełem z najwyższej półki. To już nie jest krzyk rozpaczy, kopniak w twarz, nóż wbity w serce, to raczej cichy, ale wyraźny szept dojrzałego pogodzonego z życiem artysty. Ksiązka Ellisa nie jest już pełna wściekłości, a raczej smutnej rezygnacji - cokolwiek byśmy nie zrobili nie zbawimy świata, a ludzie pozostaną tak samo słabi i podatni na zło, jak byli zawsze.\nKup książkę Księżycowy park - Bret Easton Ellis\n+ lektura z najwyższej półki\n+ jedyna w swoim rodzaju autobiografia\n+ bezlitosna ironia autora\n+ współczesny horror w pigułce\n+ niektóre sceny grozy warte mistrzów horroru\n+ zdumiewająca potęga wyobraźni autora\n- horror jest tutaj raczej pretekstem\n- wątki obyczajowe mogą nieco ostudzić zapał czytelników spragnionych tylko grozy\n- pod koniec robi się nieco chaotycznie\n- nienaturalne przyspieszenie w zakończeniu\n- pomysł na narratora-pisarza


Paris SG bez Zlatana ukąsi Barcę? | Zaklady.Unibet\nMessi strzeli jako pierwszy 4.30\nT. Motta dostanie żółtą kartkę 2.40\nSzlagierem wtorkowych gier w Lidze Mistrzów jest bez wątpienia mecz na Parc des Princes. Gospodarze Paris SG podejmą FC Barcelonę, która w tym sezonie jeszcze nie straciła bramki! Dziś na pewno passy tej nie przełamie były gracz FCB, Zlatan Ibrahimović – Szwed nie zagra z powodu kontuzji.\nParis SG 4.00, remis 3.60, FC Barcelona 1.95 – godz. 20.45\nIbra-kadabra z urazem pięty zmaga się już od ponad dwóch tygodni, przez co opuścił m.in. dwa mecze w Ligue 1. – Próbowaliśmy, ale się nie udało. Testy medyczne przeprowadzone rano wykazały, że Zlatan jeszcze nie do końca jest gotowy do gry. Zresztą przygotowywałem się już od jakiegoś czasu na to, że będziemy musieli poradzić sobie bez niego – powiedział Laurent Blanc, szkoleniowiec gospodarzy. Pod nieobecność magicznego Szweda, ciężar zdobywania goli spadnie na Edinsona Cavaniego. Kurs na jego bramkę wynosi 3.05.\nParyżanie w lidze radzą sobie średnio. Z jednej strony nie przegrali jeszcze wprawdzie ani razu i są jedynym zespołem, który legitymuje się takim osiągnięciem. Z drugiej jednak strony aż pięć remisów w ośmiu spotkaniach to 10 straconych punktów. Paris SG jest w tej chwili 4. w tabeli, z pięcioma „oczkami” straty do liderującej Marsylii. OM to jedna z niespodzianek in plus, początku sezonu we Francji. W ostatni weekend paryżanie zremisowali 1:1 na wyjeździe z Tuluzą. Gola dla podopiecznych Blanca zdobył 21-letni Jean-Christophe Bahebeck. Jeśli także dziś wpisze się on na listę strzelców, trafimy kurs 4.80.\nBarcelona jak na razie także przechodzi przez sezon suchą stopą, nie przegrywając meczów. Katalończycy stracili punkty tylko raz, remisując 0:0 z Malagą. W pierwszej kolejce Ligi Mistrzów „Blaugrana” pokonała 1:0 APOEL Nikozja, co uznane zostało za dość niski rezultat i małą niespodziankę. Wydaje się jednak, że trener Luis Enrique w pierwszej kolejności za cel postawił sobie zmianę oblicza drużyny. Do tej pory bolączka Barcy była dziurawa defensywa i niepewny bramkarz. Tymczasem jak na razie żaden zespół w bieżącej kampanii nie zdołał trafić do bramki Barcelony. Jeśli nie uda się to także gospodarzom dzisiejszego meczu w Parku Książąt, trafimy okazały kurs 2.67.\nO ofensywę w Barcelonie wciąż dbają ci sami. Genialny Leo Messi coraz lepiej rozumie się z Neymarem i współpraca obu tych panów skutkuje wieloma bramkami, jak choćby ostatnio, kiedy to Barca 6:0 rozgromiła Granadę. Argentyńsko-brazylijski duet czeka na trzeciego południowoamerykańskiego asa – Luisa Suareza. Gdy ten wróci do gry po okresie zawieszenia za ugryzie na Mundialu Giorgio Chielliniego, atak „Blaugrany” będzie prezentował się nieziemsko. Czy zwycięskie dni powrócą do Katalonii? Sezon 2013/14 zakończony bez choćby jednego trofeum, mocno wstrząsnął kibicami na Camp Nou. Nic dziwnego, że z pracą pożegnał się „Tata” Martino. Enrique jest jak na razie u progu swojej kariery trenerskiej, ale fani nie ukrywają, że liczą iż pójdzie on w ślady Pepa Guardioli, obecnie pracującego już w Bayernie Monachium. Czy Barcelonę stać na wygrywanie trofeów seryjnie? Pierwszy z poważnych testów tego sezonu już dziś. Silne katarskimi pieniędzmi Paris SG nawet bez Zlatana, który z Barceloną żegnał się raczej ozięble, będzie groźnym rywalem. Podwójna szansa na gospodarzy wyceniana jest dziś na 1.89.\n„Królewscy” w Parku Książat\n15 ciekawostek przed rewanżami 1/4 Ligi Mistrzów


Dodatkowy zasiłek opiekuńczy do 14 lutego - Radomsko24.pl\n- Nie zmieniły się zasady przyznawania dodatkowego zasiłku opiekuńczego, tak więc ze świadczenia nie może skorzystać matka czy ojciec dziecka, jeśli drugi z rodziców może zapewnić mu opiekę, bo korzysta z urlopu rodzicielskiego, czy wychowawczego, albo jest osobą bezrobotną. Zasiłek ten nie przysługuje również, gdy szkoła zapewni opiekę dziecku, a rodzic z niej nie skorzysta - Monika Kiełczyńska, regionalny rzecznik prasowy ZUS województwa łódzkiego.\nKiełczyńska dodała, aby otrzymać dodatkowy zasiłek opiekuńczy, wystarczy złożyć u swojego płatnika składek, np. pracodawcy, zleceniodawcy, oświadczenie o sprawowaniu opieki nad dzieckiem. Osoby prowadzące działalność pozarolniczą składają oświadczenie w ZUS.


Koronawirus w szkole. Tuż przed rozpoczęciem roku szkolnego • Koronawirus Link\nKoronawirus w szkole. Tuż przed rozpoczęciem roku szkolnego\nprzez Administrator 23 sierpnia 2020, 19:25 2 Odsłony 0 Głosy\nPoprzedni artykuł Jak władza walczy z koronawirusem? Działania prowizoryczne, improwizacja i brak procedur\nNastępny artykuł Ratownik medyczny: Pogotowie protezuje system ochrony zdrowia. Na jesieni czeka nas po prostu dramat [WYWIAD]


Przestrzegaj etykiety środka ochrony roślin w celu ograniczenia ryzyka dla ludzi i środowiska A C R O B A T MZ 69 WG - PDF\nDownload "Przestrzegaj etykiety środka ochrony roślin w celu ograniczenia ryzyka dla ludzi i środowiska A C R O B A T MZ 69 WG"\n1 Posiadacz zezwolenia: BASF Polska Sp. z o.o., Al. Jerozolimskie 154, Warszawa, Tel.: (22) , fax. (22) , Producent: BASF Agro B.V., Arnhem (Holandia), Oddział Zurych, Im Tiergarten 7, 8055 Zurych, Konfederacja Szwajcarska; tel: +41 (0) , fax: +41 (0) Podmiot odpowiedzialny za końcowe pakowanie i etykietowanie środka ochrony roślin: BASF Polska Sp. z o.o., Al. Jerozolimskie 154, Warszawa, Tel.: (22) , fax. (22) , Przestrzegaj etykiety środka ochrony roślin w celu ograniczenia ryzyka dla ludzi i środowiska A C R O B A T MZ 69 WG Środek przeznaczony do stosowania przez użytkowników profesjonalnych Zawartość substancji czynnych: dimetomorf (związek z grupy pochodnych kwasu cynamonowego) 9% (90 g/kg) mankozeb (związek z grupy ditiokarbaminianów) 60% (600 g/kg). Zezwolenie MRiRW nr R - 178/2012 z dnia r. zmienione decyzją MRiRW nr R- 162/2014d z dnia r. Szkodliwy Niebezpieczny dla środowiska Może powodować uczulenie w kontakcie ze skórą. Możliwe ryzyko szkodliwego działania na dziecko w łonie matki. Działa bardzo toksycznie na organizmy wodne; może powodować długo utrzymujące się niekorzystne zmiany w środowisku wodnym. I OPIS DZIAŁANIA Acrobat MZ 69 WG jest środkiem grzybobójczym w formie granul przeznaczonym do sporządzania zawiesiny wodnej o działaniu wgłębnym i kontaktowym do stosowania zapobiegawczego oraz interwencyjnego w ochronie ziemniaka przeciwko zarazie ziemniaka i alternariozie oraz roślin warzywnych przed chorobami grzybowymi. Środek przeznaczony do stosowania przy użyciu opryskiwaczy polowych. II ZASTOSOWANIE ŚRODKA 1. ZIEMNIAK alternarioza Środek stosować zapobiegawczo lub po pojawieniu się pierwszych objawów choroby na dolnych liściach. Wykonać od 3 do 8 zabiegów w sezonie wegetacyjnym co 7-10 dni. Etykieta Acrobat MZ 69 WG, załącznik do decyzji MRiRW 1\n2 Maksymalna liczba zabiegów w sezonie wegetacyjnym: 8 Zalecana ilość wody: l/ha (dostosować ilość wody do wielkości roślin). Zalecane opryskiwanie: drobnokropliste. Pierwszy zabieg wykonać zgodnie z sygnalizacją lub: - na odmianach wczesnych - w okresie zwierania się roślin w rzędach, - na odmianach późnych - z chwilą wystąpienia objawów choroby w danym rejonie na odmianach wczesnych. Następne zabiegi wykonywać co 7-10 dni zachowując krótszy odstęp między zabiegami w przypadku większego zagrożenia chorobą lub uprawiając odmiany ziemniaka podatne na zarazę. Środek stosować od 3 do 8 razy w sezonie wegetacyjnym. Maksymalna liczba zabiegów w sezonie wegetacyjnym: 8 Zalecana ilość wody: l/ha (większą ilość wody stosować na plantacjach o dużej obsadzie roślin). Zalecane opryskiwanie: drobnokropliste. 2. POMIDOR W GRUNCIE Pierwszy zabieg wykonać zgodnie z sygnalizacją lub po wystąpieniu choroby na wczesnych odmianach ziemniaka w danym rejonie. alternarioza Pierwszy zabieg wykonać zgodnie z sygnalizacją lub po wystąpieniu choroby. antraknoza owoców Pierwszy zabieg wykonać po wystąpieniu objawów choroby. Etykieta Acrobat MZ 69 WG, załącznik do decyzji MRiRW 2\n3 Zalecana ilość wody: l/ha (ilość wody dostosować do wielkości roślin i ich zagęszczenia). 3. POMIDOR POD OSŁONAMI Maksymalne stężenie dla jednorazowego zastosowania: 0,3% (300 g środka w 100 litrach wody). Zalecane stężenie dla jednorazowego zastosowania: 0,3% (300 g środka w 100 litrach wody). Pierwszy zabieg wykonać zapobiegawczo zgodnie z sygnalizacją lub po wystąpieniu pierwszych objawów choroby na wczesnych odmianach ziemniaka w danym rejonie. Odstęp między zabiegami: 7 14 dni Zalecana ilość wody: 120 l na 1000 m 2 powierzchni uprawy. 4. OGÓREK W GRUNCIE mączniak rzekomy dyniowatych Pierwszy zabieg wykonać zgodnie z sygnalizacją lub po wystąpieniu pierwszych objawów choroby na plantacjach w danym rejonie. Zalecana ilość wody: 700 l/ha 5. CEBULA mączniak rzekomy cebuli, alternarioza Zabieg wykonać zgodnie z sygnalizacją lub po wystąpieniu pierwszych objawów choroby na cebuli nasiennej lub dymce w danym rejonie. Odstęp między zabiegami: 7 14 dni Zalecana ilość wody: 700 l/ha. Środek ogranicza występowanie alternariozy na cebuli. Uwagi: Aby zapobiec zjawisku odporności, środek może być stosowany w ziemniaku maksymalne 8 razy, a w pomidorze (w gruncie i pod osłonami), w ogórku (w gruncie) i cebuli maksymalnie 3 Etykieta Acrobat MZ 69 WG, załącznik do decyzji MRiRW 3\n4 razy w sezonie wegetacyjnym. Zabiegi należy wykonywać przemiennie ze środkami należącymi do innych grup chemicznych, o odmiennym mechanizmie działania. III SPORZĄDZANIE CIECZY UŻYTKOWEJ Przed przystąpieniem do sporządzania cieczy użytkowej dokładnie ustalić potrzebną jej ilość. Przed użyciem wstrząsnąć zawartością opakowania. Odmierzoną ilość środka wlać do zbiornika opryskiwacza napełnionego częściowo wodą (z włączonym mieszadłem) i uzupełnić wodą do potrzebnej ilości. Opryskiwać z włączonym mieszadłem. Po wlaniu środka do zbiornika opryskiwacza nie wyposażonego w mieszadło hydrauliczne, ciecz w zbiorniku mechanicznie wymieszać. Po przerwie w wykonywaniu zabiegu i przed ponownym przystąpieniem do zabiegu ciecz dokładnie wymieszać. Opróżnione opakowania po środku przepłukać trzykrotnie wodą, a popłuczyny wlać do zbiornika opryskiwacza z cieczą użytkową. Po pracy aparaturę dokładnie wymyć. IV ŚRODKI OSTROŻNOŚCI 1. OKRES OD ZASTOSOWANIA ŚRODKA DO DNIA, W KTÓRYM NA OBSZAR, NA KTÓRYM ZASTOSOWANO ŚRODEK MOGĄ WEJŚĆ LUDZIE ORAZ ZOSTAĆ WPROWADZONE ZWIERZĘTA (okres prewencji). 2. OKRES PREWENCJI DLA PSZCZÓŁ (okres zapobiegający zatruciu) 3. OKRES OD OSTATNIEGO ZASTOSOWANIA ŚRODKA DO DNIA ZBIORU ROŚLINY UPRAWNEJ (okres karencji) Ogórek - 3 dni Pomidor - 3 dni Cebula - 14 dni Ziemniak 7 dni 4. OKRES OD OSTATNIEGO ZASTOSOWANIA ŚRODKA NA ROŚLINY PRZEZNACZONE NA PASZĘ DO DNIA W KTÓRYM ZWIERZĘTA MOGĄ BYĆ KARMIONE TYMI ROŚLINAMI (okres karencji dla pasz) 5. OKRES OD OSTATNIEGO ZASTOSOWANIA ŚRODKA NA ROŚLINY DO DNIA W KTÓRYM MOŻNA SIAĆ LUB SADZIĆ ROŚLINY UPRAWIANE NASTĘPCZO 6. OCHRONA STOSUJĄCEGO ŚRODEK OCHRONY ROŚLIN Nie jeść i nie pić podczas stosowania produktu. Unikać zanieczyszczenia skóry. Zanieczyszczone oczy natychmiast przemyć dużą ilością wody i zasięgnąć porady lekarza. Nosić odpowiednią odzież ochronną, odpowiednie rękawice ochronne i okulary lub ochronę twarzy. W razie połknięcia niezwłocznie zasięgnij porady lekarza - pokaż opakowanie lub etykietę. Etykieta Acrobat MZ 69 WG, załącznik do decyzji MRiRW 4\n5 7. OCHRONA ŚRODOWISKA Zabrania się stosowania środka w strefie bezpośredniej ochrony ujęć wody. Nie zanieczyszczać wód środkiem ochrony roślin lub jego opakowaniem. Nie myć aparatury w pobliżu wód powierzchniowych. Unikać zanieczyszczania wód poprzez rowy odwadniające z gospodarstw i dróg. W celu ochrony organizmów wodnych konieczne jest wyznaczenie strefy ochronnej w odległości 3 m (ziemniak, pomidor, ogórek) lub 5 m (cebula) od zbiorników i cieków wodnych. Przed zastosowaniem środka należy poinformować o tym fakcie wszystkie zainteresowane strony, które mogą być narażone na znoszenie cieczy roboczej i które zwróciły się o taką informację. Resztki cieczy użytkowej rozcieńczyć wodą i wypryskać na powierzchni poprzednio opryskiwanej. Wodę użytą do mycia aparatury wypryskać na powierzchni uprzednio opryskiwanej, stosując te same środki ochrony osobistej. W przypadku mycia aparatury przy użyciu środków myjących przeznaczonych do tego celu, z powstałymi popłuczynami należy postępować zgodnie z instrukcją dołączoną do środka myjącego. Środek i opakowanie usuwać jako odpad niebezpieczny. Opróżnione opakowania po środku zwrócić do sprzedawcy, u którego środek został zakupiony. Używać odpowiednich pojemników zapobiegających skażeniu środowiska. Zabrania się spalania opakowań po środku ochrony roślin we własnym zakresie. Zabrania się wykorzystywania opróżnionych opakowań po środkach ochrony roślin do innych celów, w tym do traktowania ich jako surowce wtórne. V PIERWSZA POMOC Antidotum: brak, stosować leczenie objawowe. W przypadku awarii lub jeśli się źle poczujesz, niezwłocznie zasięgnij porady lekarza - jeżeli to możliwe, pokaż etykietę. W zaistniałych sytuacjach, w których wymagana jest lub konieczna inna pomoc medyczna, niż ujęta w wyżej wymienionych ostrzeżeniach, należy skontaktować się z najbliższym ośrodkiem toksykologicznym: Gdańsk (58) Rzeszów (17) Kraków (12) Sosnowiec (32) Lublin (81) Tarnów (14) Łódź (42) Warszawa (22) Poznań (61) Wrocław (71) VI PRZECHOWYWANIE Chronić przed dziećmi. Nie przechowywać razem z żywnością, napojami i paszami dla zwierząt. Przechowywać wyłącznie w oryginalnym opakowaniu w temperaturze nie niższej niż 0 o C i nie wyższej niż 30 o C z dala od źródeł ciepła. Okres ważności - 2 lata Data produkcji -... Zawartość netto -... Nr partii -... Etykieta Acrobat MZ 69 WG, załącznik do decyzji MRiRW 5


2014-11-17 15:37 - 814\nUrząd Miejski w Radomiu informuje, że rodziny wielodzietne posiadające Karty Rodzina Plus mogą ubiegać się o przedłużenie terminu ich ważności do 31 grudnia 2018 roku.\nPrzypomnijmy, że pierwsze Karty Rodzina Plus wydawane były na okres nie dłuższy niż do 31 grudnia 2014 r. Wnioski o wydanie lub przedłużenie terminu ważności karty można składać w Wydziale Zdrowia i Polityki Społecznej Urzędu Miejskiego w Radomiu pok. 180 (wejście od ul. Niedziałkowskiego).\n- Radomskie rodziny z co najmniej trójką dzieci bardzo chętnie sięgają po udogodnienia wynikające z samorządowego programu Karta Rodzina Plus. Obecnie karty posiada blisko 6 tysięcy osób - przekonuje Ryszarda Kitowska z kancelarii prezydenta Radomia. - Przypomnijmy, że Program Karta Rodzina Plus przeznaczony jest dla rodzin z co najmniej trojgiem dzieci i polega na umożliwieniu osobom nim objętym korzystania z katalogu ulg, zniżek i preferencji. Dzięki nim, członkowie rodzin wielodzietnych mogą aktywniej niż dotąd uczestniczyć w życiu kulturalnym miasta i korzystać z obiektów sportowo-rekreacyjnych, a także ulgowych opłat za przejazdy komunikację miejską.\nSwój akces do gminnego programu zgłaszają także lokalne firmy, które w odpowiedzi na apel prezydenta Radomia wspierają politykę prorodzinną. Na ulgi posiadacze Karty Rodzina Plus mogą liczyć w przedsiębiorstwach usługowych czy sklepach, które przystąpiły do programu. Pełny katalog ulg, na jakie mogą liczyć posiadacze karty TUTAJ.\nRED, fot. UM Radom


8 października 2017 medycyna No comments\nWitaminy są organicznymi związkami chemicznymi zaliczającymi się do substancji egzogennych. Substancjami egzogennymi nazywa się te, które są niezbędne po prawidłowego funkcjonowania człowieka. Muszą być one dostarczane wraz z pożywieniem, ponieważ organizm nie potraci ich wytworzyć zupełnie sam. Dzienne zapotrzebowanie organizmu na witaminy jest stosunkowo niewielkie i liczone zazwyczaj w miligramach, a niektóre nawet w mikrogramach. Zarówno przedawkowanie jak i niedobór jakiegoś typu witaminy może prowadzić do zapadnięcia w jakąś chorobę. Przedawkowanie ma swoje określenie jako hiperwitaminozie, a niedobór częściowy witamin jest nazywany hipowitaminozą. Awitaminoza jest stanem całkowitego braku witamin i jest bardzo niebezpiecznym stanem. Witaminy są zawartością składników odżywczych. Można je spożywać podczas spożywania posiłków, ponieważ są zawarte w owocach i warzywach. Dużo osób codziennie połyka tabletki z niezbędną ilością witamin dla codziennej diety. Wiadomo, że korzystniejsze jest spożywanie naturalnej postaci witamin występującej w naturalnych produktach, ale nie zawsze jest na to czas. Dlatego dla bezpieczeństwa połyka się tabletki, o których nie sposób zapomnieć podczas spożywania chociażby śniadania.


Maurizio Sarri znalazł sposób na zakaz palenia na angielskich stadionach. Sprytnie!\nMówi się, że nałogi są domeną ludzi słabych. Nie do końca, jeśli spojrzymy na trenera Chelsea - Maurizio Sarriego. Włoch w trakcie sezonu potrafi wypalić... 80 papierosów dziennie. Przyjmijmy, że śpi sześć godzin na dobę. Rachunek jest prosty - dymek średnio co mniej niż kwadrans.\nGdyby pracował jako robotnik na budowie, pewnie nie byłoby z tym większego problemu. Z tym, że Maurizio Sarri jest trenerem. Mecze, konferencje prasowe, spotkania są dla niego chlebem powszednim. We Włoszech z jego paleniem nie mieli większego problemu, bo tam prawo w tym zakresie nie jest aż tak restrykcyjne. Kamery czy obiektywy aparatów niejednokrotnie przyłapywały go na meczach, treningach czy w przerwie. Co innego w Anglii, gdzie na stadionach palenie zabronione jest od dekady.\nWłaściciel Chelsea dał słowo, że na Stamford Bridge dostanie specjalnie wygospodarowane pomieszczenie, tylko po to, by mógł oddawać się pasji palenia tytoniu. W szatni Napoli też miał swój osobny pokoik. Podobnie było na niektórych wyjazdach. Na przykład w Lipsku, gdzie gospodarze – z uwagi na swoją gościnność – również przygotowali mu specjalną palarnię.\nW pierwszym meczu Chelsea w sezonie – przeciwko Huddersfield Town (3:0) – Maurizio Sarri nie wytrzymał i… zdaje się, że znalazł sposób na obejście surowego prawa. Z palenia przerzucił się na… żucie.\nJust Maurizio Sarri seemingly eating a cigarette, no big deal pic.twitter.com/xUUhs2WCKt\n— Indy Football (@IndyFootball) August 11, 2018\nDo tej pory dał się poznać jako innowator taktyczny. Tym razem swoją kreatywność przelał na nieco inne pole. Generalnie żucie tytoniu nie jest niczym innowacyjnym. Bez problemu jego specjalną odmianę można kupić w odpowiednim sklepie, ale… żucie papierosów? Trenerze, ponoć to bardzo niezdrowe. Niemal tak samo, jak palenie.


Mogłoby się wydawać, że outsourcing bhp nie jest usługą niezbędną. Teoretycznie większość firm może sobie bez niego poradzić, ale skoro powstał on po to, by pomagać biznesmenom, warto by było z tej pomocy skorzystać. Zwłaszcza, że potrafi ona odegrać ważną rolę w rozwoju przedsiębiorstwa. Wszelkie kwestie związane z BHP służą do tego, by zapewniać pracownikom, kierownikom i samym pracodawcom optymalne warunki do przeprowadzania wszelkich działa\nO odżywianiu się i super jedzeniuO chorobie stwardnienia rozsianego - leczenie i grupa ryzykaCzym do pracy za granicę?Jak korzystać z pomocy prawnej?Uraz i rehabilitacje - krótko o powrocie do zdrowiaCzy można chłodzić co2 w dzień? A propos de la prévention 3 Pomysłów Aby naprawić klimę w aucieChciał Tylko skorzystać z paneli słonecznych. Popełnił Błąd, Który Kosztował Go ...O prawie - ogólnieRady na temat sprzątaniaKwestia dbania o odzież i meble skórzaneBiznes i prestiżSilnik i jego podzespoły - gdzie co kupić?Szukam 3 Osób, Którym Przekażę Rozwiązanie Jak kupić perfumy arabskieTanie pozycjonowanieSezon na grzanieDla otyłych: Liposukcja, czy warto?Jak sprzątać szybciej?Nowy wątek jak bhp?Chcesz wiedzieć jakie masz prawa?Dentysta ZabrzeCar issues - black smokeKrótko o pracy w sektorze rozrywkiPlumbing servicesChcesz wiedzieć więcej o włosach?Szkolenia bhpStrony internetowe RybnikArtykuł o sprawach związanych z prawemJak zamówić tłumaczenie


Czym jest oraz do czego idealna okazać się może geowłóknina i dzianina wełniana? • Pasjonaci mody\nPosted on 5 października, 2018 5 października, 2018 by admin\nW dwudziestym pierwszym wieku warto zawsze zapewnić sobie najmodniejszy strój, który pozwoli dobrze się poczuć, jak także zjednać sympatię licznych, mniej lub bardziej szacownych osób, jak i (w zależności od zastosowania) poprawić odbiór mieszkania. Jak to warto uczynić?\nZazwyczaj przy tym najlepiej nie żałować sobie nieco pieniędzy na ważne ubrania oraz futra czy nadzwyczajne dzianiny, które produkują te najlepsze oraz najbardziej cenione firmy. Wiele rzeczy zrobionych z dobrej dzianiny da się kupić w takiej firmie, która od wielu lat stara się dostarczać klientom najlepsze produkty. Doskonałe sklepy posiadają bardzo bogaty wybór towarów zarazem dla mężczyzn, a także dla kobiet oraz dzieci, które także docenią urok dzianiny.Wszystkie dzianiny futerkowe pochodzące od wspaniałych firm są skrojone z ogromną starannością i cechują się istotną dbałością o wszelkie detale, mogące zdecydować o odporności dzianin na warunki pogodowe lub na wilgoć, oraz na wyglądzie nabywcy.\nMateriał jak geowłóknina producent daje do dyspozycji w dobrej cenie\nWielkie sklepy , jak i te mniejsze hurtowni są zazwyczaj cudnym miejsce gdzie można kupić najróżniejsze typy dzianiny np dzianina futerkowa futerkowa. Dobra i ważna firma sprzedająca takie dzianiny w większości wypadków posiada zdecydowanie ogromnie bogaty wybór wysokiej klasy materiałów, jakie wcale nie muszą być nieprzeciętnie kosztowne.\nKlienci stawiają na najlepsze z oferowanych teraz materiałów\nDzięki wzmożonej pracy, to znaczy i bogatemu doświadczeniu naszej firmy dajemy naszym klientom idealnie przygotowane materiały, wśród których nierzadko wymienia się również dzianinę. To właśnie dzianiny futerkowe sprawia, że nasi klienci są tak szczęśliwi. Bogate wzornictwo tworzone jest dzięki zastosowaniu nowoczesnych technologii. Dzianina (zobacz tkaniny z wełny parzonej) proponowana przez naszą firmę dobrze nadaje się do wykorzystania jej w przemyśle odzieżowym.


Dzień Płyty Gramofonowej – stare-kino.pl\n18 kwietnia 2020 18 kwietnia 2020 admin\n18 kwietnia obchodzimy Dzień Płyty Winylowej, ale my traktujemy go jak Dzień Płyty Gramofonowej. Oczywiście najlepiej świętować go słuchając ulubionych płyt ze swojej kolekcji, jednak dla tych z Państwa, którzy nie mają w domu gramofonu, również mamy propozycję.\nPłyty gramofonowe od czasu do czasu pojawiały się w filmach fabularnych. Najciekawszym przykładem jest dramat Szpieg w masce w roku 1933. Kilka scen tego filmu ma miejsce w sklepie muzycznym. Widać w nim nie tylko regały z płytami i plakaty reklamujące płyty, lecz także specjalne kabiny, w których klienci mogli przesłuchać poszczególne płyty.\nByły to czasy, kiedy gramofony elektryczne należały jeszcze do rzadkości, nie dało się więc przesłuchać płyty dyskretnie, przy użyciu słuchawek. Trzeba było odtworzyć ją na zwykłym akustycznym gramofonie, co było dość głośne. W niektórych sklepach muzycznych znajdowała się więc specjalna, wygłuszona kabina, w której można było posłuchać płyty nie przeszkadzając innym klientom.\nNieraz w filmie pojawiała się scena, kiedy ktoś z bohaterów słucha muzyki z płyty. W filmie Złota maska podczas przyjęcia ktoś włącza płytę z piosenką w wykonaniu Magdy, córki gospodarza.\nW Kocha, lubi, szanuje w pewnym momencie nastąpiła gwałtowna poprawa sytuacji ekonomicznej w kraju. Jednym z przejawów było to, że nawet zwykła kuchta, siedząc w bujanym fotelu telefonowała do sklepu po pieprz i przyrządzała obiad z bananów słuchając gramofonu. Zarówno banany, jak i gramofon należały wówczas do towarów luksusowych, raczej niedostępnym dla pomocy domowej. Rolę służącej grała w tym filmie Zula Pogorzelska, a płyta, której słuchała, to piosenka Nikodem w wykonaniu Adama Astona.\nPłyty gramofonowe widoczne są także w innych filmach fabularnych. Jednak w dniu płyty gramofonowej szczególnie warto zapoznać się z przedwojennym… reportażem.\nFilm Jak powstaje płyta powstał w 1938 roku z okazji 50-lecia opatentowania płyty gramofonowej przez jej wynalazcę, Emila Berlinera. Został zrealizowany w warszawskiej wytwórni płytowej Syrena-Record. Jest to unikatowy dokument, dzięki któremu możemy zobaczyć jak w latach trzydziestych produkowano płyty gramofonowe, krok po kroku, od zarejestrowania nagrania, poprzez sporządzenie matryc i tłoczenie płyt.\nW studiu nagraniowym możemy zobaczyć przy pracy m.in. dyrygenta Iwo Wesby’ego, gitarzystę Wiktora Tychowskiego czy piosenkarza Tadeusza Faliszewskiego. Piosenka, której nagrywania jesteśmy świadkami, to Żołnierskie tango z muzyką Jerzego Petersburskiego, śpiewane przez Chór Juranda. Nagranie to ukazało się w sprzedaży w maju 1938 roku na płycie Syrena-Electro numer 2075.\nZapraszamy Państwa za obejrzenia tego niezwykłego reportażu i świętowania razem z nami Dnia Płyty Gramofonowej.\nFilm Jak powstaje płyta powstał w 1938 roku. Na stronie Repozytorium błędnie podano 1936 rok.\nPrzy okazji warto wyjaśnić, czym różni się płyta gramofonowa od płyty patefonowej. Gramofon i patefon bardzo często są ze sobą mylone. Oba te urządzenia służyły do słuchania płyt, jednak różniły się między sobą.\nDość powszechny jest pogląd, że gramofon, to urządzenie elektryczne, a jak na korbkę – to patefon. Nie jest to prawda. W pierwszych latach XX wieku, kiedy obowiązywały jeszcze patenty na wyłączność na produkcję płyt przez niemiecką firmę Grammophon, francuska firma Pathé zaczęła produkować płyty podobne, jednak działające w nieco inny sposób.\nNa płytach gramofonowych rowek z zapisem dźwięku wije się wężykiem na boki. Falistość rowka jest odwzorowaniem amplitudy fali dźwiękowej.\nW płytach patefonowych rowek nie wychylał się na boki, lecz zmieniał swoją głębokość.\nTak więc w gramofonie igła poruszana przez zapisany na płycie rowek drgała na boki, natomiast w patefonie drgała pionowo.\nPrzez pewien czas obie te technologie konkurowały ze sobą, jednak w latach dwudziestych płyty gramofonowe i gramofony ostatecznie zwyciężyły. Patefony stopniowo wyszły z użycia i dziś należą do rzadkości. Już w latach międzywojennych niejednokrotnie były ze sobą mylone, nawet w reklamach!\nPatefon. Membrana ustawiona\njest w poprzek rowka.\nGramofon. Membrana z przytwierdzoną do niej igłą ustawiona jest wzdłuż rowka.\n← „Damsels and Divas: European Stardom in Silent Hollywood” Agata Frymus\n„Wiatr od morza” (1930) →\nMichał Waszyński o pracy nad „Czarną perłą” (1934)\nMaria Zofia Żabczyńska, żona swojego męża\nWernisaż wystawy Tomasza Brańskiego „Stare Kino – Nora Ney i Inni”\n„Przystań” Marika Krajniewska\n„Parweniusz z rodowodem. Biografia Tadeusza Dołęgi-Mostowicza” Jarosław Górski


Hotel: Jon - Ksamil/Albania | Biuro podróży Rego-Bis\n- ok. 350 metrów od najbliższej plaży\n• 9 noclegów w hotelu Joni ***\nTyle napisano już dobrych opinii o hotelu JON i o samym Ksamilu i cóż tu dodać. Podzielam je. Zachwycona jestem miejscem, samym hotelem, plażami i całą południową Albanią jak również organizacją całego pobytu łącznie z podróżą (samolot, prom Korfu - Saranda, autobus do hotelu. Rezydenci - pan Grzegorz jak i pani Daria - dobrze zorganizowani, przesympatyczni - gratulacje dla REGO-Bis! W przyszłym roku wracamy! Właściciel i obsługa hotelu przemili, bardzo starali się aby niczego nie brakowało, gości traktują jak prawdziwych przyjaciół. Jedzenie przepyszne! Do zobaczenia!\nW mojej ocenie hotel Jon zasługuje na 10 punktów w skali od 1 do 10. To fantastyczny hotel, położony blisko morza z najpiękniejsza plażą Bora Bora w całej Albanii. Hotel Jon to przede wszystkim miła i profesjonalna obsługa z właścicielem na czele, czyste i ładne pokoje tak jak na zdjęciach ,ciepłe i smaczne jedzenie, bardzo polecam, czułam się tam fantastycznie. Jak tylko będę miała okazję na pewno tam wrócę i polecę innym.\nMonika i Grzegorz 04.10.2018\nByliśmy na wakacjach w Albanii ,miejscowość Ksamilu, hotel Joni. To były piękne ,słoneczne wakacje, widoki ,szczególnie plaże i wysepki w naszej miejscowości nas oczarowały. Błękit nieba mieszał się z lazurową wodą.Niesamowite miejsca jak Gjirokastra czy Blue Eyes pod opieką energicznego Pana Grzegorza i zawsze uśmiechniętej Pani Moniki, będziemy wspominać długie lata. Polecamy gorąco potencjalnym klientom ????\nZaczynając od podróży: dobra organizacja, odjazd bez opóźnienia, bardzo miła i pomocna pilotka, informowała o wszystkim na bieżąco. Jazda kierowców również bez zastrzeżeń, autokarem nie szarpało-można było spokojnie spać w czasie podróży :D Po przyjeździe do hotelu od razu zostaliśmy zaprowadzeni do swojego pokoju, który robił wrażenie. Widać było że nie dawno po remoncie, bardzo przestronny, łazienka też w świetnym stanie, balkon z suszarką na ubrania oraz stolikiem z krzesłami, w pokoju klimatyzacja (bez dodatkowej opłaty), tv i lodówka, która w pierwszy dzień nam lała, ale po zgłoszeniu tego w ten sam dzień przyszedł Pan i naprawił :) w całym hotelu dostęp do wi-fi. Pokój codziennie sprzątany a pościel i ręczniki wymieniane co trzy dni. Śniadania w hotelu Jon smaczne, ale monotonne, za to dania na obiado-kolacje były przepyszne i często było ciężko zjeść wszystko co podali. Właściciel jak i cała obsługa przemiła i zawsze uśmiechnięta. Kelnerzy zawsze zagadywali i umieli kilka słów po polsku a nas nauczyli kilku po albańsku :) Miasteczko Ksamil klimatyczne z duża ilością restauracji i mniejszych knajpek. Warto spróbować owoców morza(w hotelu Jon bardzo dobra grrilowana ośmiornica) oraz kupić na stoisku zwykłych owoców, pyszne brzoskwinie, winogrona, arbuz, a melon najlepszy jaki kiedykolwiek jedliśmy. Co do plaż-plaże piaszczyste bardzo oblegane, ale my chodziliśmy kawałek na kamienistą i było zdecydowanie mniej ludzi. Piękna, przejrzysta, czysta woda. Dużo wodnych atrakcji-skutery, rowerki, łódki. Wakacje w Albanii uważamy za bardzo udane, piękne miejsca, pyszne jedzenie, serdeczni Albańczycy i wspaniałe wspomnienia oraz zdjęcia. Mamy w planach wrócić w to miejsce. Jeżeli się ktoś jeszcze zastanawia co do wakacji w tym kraju to my zdecydowanie polecamy ;)\nWakacje 2018 z hotelem JONI. Pokój hotelowy pięknie urządzony, jedynie sprzątanie w czasie pobytu mogłoby pozostawić pewne kwestie do życzenia, mimo wszystko miło wracało się po plażowaniu. Śniadania w hotelu dobre choć monotonne, obiadokolacje (niewliczone w cenę) wybierane z menu pyszne, ale jak się okazało jedne z droższych w okolicy. Wszędzie blisko, plaże cudowne, cukiernie i sklepy można powiedzieć pod nosem, czynne od wczesnych do bardzo późnych godzin, pizzerie z wyśmienitą pizzą, owoce morza, jagnięcina, wszystkiego pod dostatkiem i w przyzwoitych cenach :) kilka uwag do samej podróży: 1. autokar wygodny, dobrze wyposażony (barek, toaleta), przy podróży z dziećmi (3 i 5 lat) było wszystko ok 2. bardzo zaniżony orientacyjny czas dotarcia na miejsce (24h to chyba niemozliwe) 3. przerwa na obiad na Węgierskiej granicy to jakiś żart - z 4 autokarów wyskakuje 320 głodnych turystów, nie ma szans na spokojny posiłek, trzeba wybierać: albo kolejka po jedzonko albo kolejka do WC 4. pani pilot cały czas nas o wszystkim informowała, była miła, kierowcy również generalnie tegoroczne wczasy na wielki plus :) polecam Ksamil, warto pomęczyć się sporo ponad dobę w autokarze :)\nGRZEGORZ Z JASTRZĘBIA ZDROJU 17.07.2018\nALBAŃSKIE KARAIBY !!!! PRZEPIĘKNE MIEJSCE !!! WSZYSTKO NA TAK ! PRACOWNICY BIURA REGO-BIS,ALBAŃCZYCY,HOTEL-REWELACJA ! WYGODNY AUTOKAR Z PROFESJONALNYMI KIEROWCAMI ! POLECAM KAŻDEMU !!! Z REGO-BIS CHCĘ OGLĄDAĆ ŚWIAT !\nWaldemar z rodziną- Hotel Jon jest położony w mieście Ksamil, w prawdzie to niewielka miejscowość, ale z jakim klimatem. Jedzenie, jakiegokosztowałemw tym hotelu miało nieziemski smak, tak wspaniale podane i przyrządzone. Pleocam ten hotel każdemu niezależnie na wiek, każdy znajdzie coś dla siebie. Prawdziwy raj na ziemi.\nDodaj swoją opinię o Hotel: Jon


Historia - Serwis Miasta i Gminy Trzcianka\nPierwsza osada powstała w miejscu dzisiejszej Trzcianki prawdopodobnie już w XIII wieku i położona była przy średniowiecznym trakcie z Poznania do Kołobrzegu. Było to miejsce w którym krzyżowały się drogi lokalne, stąd nazwano je Rozdróżką.\nNiektórzy historycy wywodzą powstanie Trzcianki właśnie od nazwy tej wsi. Poza tym, dokument Bolesława Wstydliwego z 1245 roku, nadający Sędziwojowi z Czarnkowa obszary między Drawą a Gwdą, wymienia wśród trzech osad właśnie Rozdróżkę. Nazwa tej wsi pojawia się także w dokumentach wystawionych w 1323 r., 1546 r. i 1548 r.. Pierwsze źródłowe poświadczenie istnienia Trzcianki pod nową nazwą Trzciana Łąka pochodzi z 1565 roku.\nOd powstania miasta do dziś\nPoczątek miastu dała osada tkaczy – sukienników, która kształtowała się na przełomie XVII i XVIII wieku. Jej właścicielami byli wówczas Gembiccy, dbający usilnie o rozwój tej miejscowości. Świadczy o tym fakt tworzenia bardzo dogodnych warunków dla rozwoju warsztatów sukienniczych. Osada najprawdopodobniej była już wówczas miastem, świadczy o tym fakt, iż nadając w 1679 roku prawa sukiennikom, Andrzej Gembicki napisał „… w moim miasteczku Trzcianna Łąka…”.\n3 marca 1731 roku król Polski August II Sas nadał Trzciance prawa miejskie wzorowane na Magdeburgu, od tego wydarzenia, data ta uważana jest za początek miasta.\nW latach 1738-1755 Trzcianka stanowiła własność Stanisława Poniatowskiego (ojca ostatniego króla Polski). Wówczas zaczęto używać jako herbu miasta „znaku” Poniatowskich – „Ciołka”.\nIntensywny rozwój w XVIII wieku wyznaczało sukiennictwo. Pod koniec tego stulecia w Trzciance funkcjonowało ponad dwieście warsztatów sukienniczych i pod tym względem miasto należało do największych ośrodków w Wielkopolsce. Pierwszy rozbiór Polski i związane z nim wytyczenie nowych granic państwowych, odcięło trzcianeckich sukienników od dotychczasowych rynków zbytu i spowodowało stopniowy upadek miasta. Ożywienie przyniósł dopiero krótki czas przynależności do Księstwa Warszawskiego.\nW XIX i XX wieku Trzcianka leżała kolejno w obrębie Królestwa Pruskiego, a później Cesarstwa Niemieckiego, Republiki Weimarskiej i Niemiec hitlerowskich, będąc jednym z wielu prowincjonalnych miasteczek. W tym okresie powstały nowe zakłady przemysłowe m.in. wytwórnia cygar, macy, rytualnego chleba żydowskiego, odlewnia żeliwa, fabryka mebli i obróbki drewna. W okresie międzywojennym Trzcianka była stolicą powiatu noteckiego.\nW dniu 27 stycznia 1945 roku do Trzcianki wkroczyły pierwsze jednostki Armii Czerwonej. Były to oddziały wchodzące w skład 9 Korpusu pancernego, dowodzonego przez gen. mjr Nikołaja Wiediemiejewa (2 Armii Pancernej I Frontu Białoruskiego). Ostatecznie, miasto wraz z regionem zostało wyzwolone 29 stycznia 1945 roku. Po 173 latach niewoli pruskiej, leżące w gruzach i prawie wyludnione miasto powróciło do Macierzy.\nJuż w lutym zaczęto zagospodarowywać odzyskaną ziemię. Początkowo pracami kierowała Komenda Wojskowa, na której czele stał oficer wojsk radzieckich major Borys Rubcow, a później polskie władze cywilne. Niemal nazajutrz po wyzwoleniu przybyli pierwsi osadnicy z różnych zakątków kraju. Powoli życie przybierało normalny kształt, zorganizowano Obwodowy Urząd Pocztowy, posterunek Milicji Obywatelskiej, mianowano burmistrza, a później inne potrzebne miastu placówki i instytucje.\nRok 1945 stanowił w dziejach Trzcianki cezurę o szczególnym znaczeniu, był to bowiem rok ponownych narodzin miasta, budowania go prawie od podstaw w aspekcie materialnym, ludzkim i ustrojowym.\nDziś Trzcianka jest siedzibą władz miejsko-gminnych, miastem przemysłowym, silnie oddziaływującym i obsługującym pobliskie wsie. Znajduje się tu wiele przedsiębiorstw różnych branży. W mieście sprawnie funkcjonuje sieć szkół, służba zdrowia, handel i usługi. Trzcianka jest także ważnym i atrakcyjnym miejscem wypoczynku, zwłaszcza letniego. Bliskość wielu jezior i lasów oraz dobra baza sprzyjają turystyce i rekreacji.