Pies też człowiek? - ebook - Praca zbiorowa - bookto.pl\nCzy można powiedzieć, że przełom ustrojowy roku 1989 stanowił również ważny punkt zwrotny w relacjach Polaków z psami? Przyjęta przez nas w tej książce data ma znaczenie symboliczne, natomiast warunki stworzone przez demokrację i wolny rynek w bardzo dosłowny sposób dotykają również psy, choćby w wyniku tego, że ich opiekunowie są potencjalnymi wyborcami oraz konsumentami, a fakt bycia opiekunem psa coraz częściej staje się ważnym atrybutem w definicji ich tożsamości jako obywateli. Książka, którą oddajemy w ręce czytelników, pokazuje rosnące emocjonalne zaangażowanie Polaków w relacje z psami oraz, co chyba jeszcze ważniejsze, coraz silniejszą chęć zrozumienia samych zwierząt i łączącej nas z nimi więzi. Sam fakt powstania tej publikacji świadczy o potrzebie refleksji nad znaczeniem zmian, które zaszły w relacji ludzie – psy w Polsce w ciągu ostatnich dwudziestu pięciu lat. Nie twierdzimy, że przed 1989 rokiem Polacy nie trzymali psów w domach i mieszkaniach, nie twierdzimy, że ich nie kochali, ale publikacja o psach, która wykraczałaby poza ramy wydawnictwa poradnikowego lub albumu ze zdjęciami, byłaby nie do pomyślenia. Psy się po prostu miało, a naukowo pisało się o nich językiem biologii i weterynarii. W tej książce sięgamy do metodologii różnych dyscyplin i dziedzin nauk humanistycznych – socjologii, antropologii, historii, gender studies, literaturo- i kulturoznawstwa oraz pedagogiki – aby odpowiedzieć na pytania o charakter więzi łączącej ludzi i psy w Polsce.\nPies, człowiek, antrozoologia\nZainteresowanie humanistów zwierzętami nie jest przypadkowe i wynika z kluczowego pytania, zadawanego w filozofii od czasów przynajmniej Arystotelesa – czyli od pytania o to, czym człowiek różni się od zwierzęcia. Na przestrzeni wieków stosunek człowieka do innych istot stanowił przedmiot dociekań wielu myślicieli, spośród których wypada wyróżnić Jeremy’ego Benthama, wskazującego na podobieństwa w traktowaniu zwierząt i niewolników. Zdaniem osiemnastowiecznego filozofa należy skupiać się nie na różnicach między ludźmi i innymi gatunkami, ale na kluczowym podobieństwie: zdolności do odczuwania bólu i cierpienia. Poglądy Benthama, wraz z odkryciami Karola Darwina w wieku XIX, przygotowały grunt pod współczesną debatę na temat miejsca zwierząt w świecie człowieka. Najbardziej znanymi naukowcami związanymi z tą debatą są Peter Singer, autor m.in. głośnego Wyzwolenia zwierząt (1975), nawiązujący do utylitaryzmu Benthama, oraz Tom Regan, zajmujący się prawami zwierząt sensu stricto (por. The Case for Animal Rights, 2004) – warto jednak pamiętać, że problematyka, o której mowa, była w latach siedemdziesiątych i osiemdziesiątych XX wieku żywo dyskutowana m.in. przez Thomasa Nagela, zastanawiającego się nad ograniczeniami w poznawaniu innych umysłów (esej Jak to jest być nietoperzem, 1974, wyd. pol. 1997), Barbarę Noske (Humans and Other Animals, 1989), Gilles’a Deleuze’a i Féliksa Guattariego (esej Devenir-animal, tłum. Stając-się-zwierzęciem, 1980) czy Marjorie Spiegel, która w In Defense of Slavery (1988) z przekorą broni instytucji niewolnictwa, posługując się argumentami na co dzień używanymi do racjonalizacji niehumanitarnego traktowania zwierząt hodowlanych. Problematyką człowiek – inne zwierzęta zajmował się pod koniec życia również Jacques Derrida (L’Animal que donc je suis, tłum. Zwierzę, którym więc jestem; por. artykuł z 1999 i książka o tym samym tytule z 2006). Na uwagę zasługuje ponadto głośna socjologiczna teoria aktora-sieci (ANT, od angielskiego actor network theory), analizująca wielowątkowe oddziaływania na sieci społeczne nieludzi (non-humans) obdarzonych agencyjnością (sprawczością). Naczelnym myślicielem związanym z ANT jest Bruno Latour (por. np. 1999, 2005).\nStudiowanie relacji ludzi i zwierząt wykracza zatem wyraźnie od lat poza nauki przyrodnicze. Odzwierciedla to siłę nauki jako systemu naczyń połączonych, dyscyplin i dziedzin wzajemnie na siebie wpływających i wzajemnie siebie potrzebujących. Rozważania natury etycznej bądź społecznej nie byłyby przecież kompletne nie tylko bez Darwina, ale i bez dorobku współczesnej etologii poznawczej, której dynamiczny rozwój rozpoczął się od pionierskich prac Donalda Griffina. W książce The Question of Animal Awareness: Evolutionary Continuity of Mental Experience (1976) zoolog wskazywał, że zwierzęta, tak jak ludzie, mają świadome umysły. Praca Griffina odbiła się głośnym echem nie tylko w środowisku przyrodoznawców, ale także nauk humanistycznych.\nZ drugiej strony, bez humanistycznych, wielowiekowych dociekań na temat sprawiedliwości, altruizmu czy strategii rozwiązywania konfliktów trudno byłoby wyobrazić sobie nowe trendy w psychologii zwierząt czy etologii, odzwierciedlane m.in. w pracach Roberta W. Mitchella, Michaela Tomasella czy Fransa de Waala. Ten ostatni dowodzi, iż altruizm, poczucie sprawiedliwości czy empatia są zjawiskami nie tylko obecnymi u innych gatunków niż Homo sapiens – co jeszcze do niedawna odrzucano jako niedorzeczne – ale i zjawiskami mającymi charakter ewolucyjny (por. de Waal, 2006, 2009). Cytowany w „The New York Times” prymatolog mówi: „Wiele z tego, co filozofowie nazywają uczuciami moralnymi, można dostrzec u innych gatunków. U szympansów i innych zwierząt można zobaczyć przykłady współczucia, empatii, wzajemności, gotowości do naśladowania zasad współżycia społecznego. Psy są dobrym przykładem gatunku, który ma takie zasady i ich przestrzega; to dlatego tak bardzo je lubimy, pomimo że są dużymi drapieżnikami” (Angier, 2001).\nReasumując, współczesna nauka – i to na wielu polach – traktuje pytanie o różnice człowieka względem zwierząt wyłącznie zadaniowo, dystansując się od implikowanego w takim rozróżnieniu dualizmu. Stwierdzenie „człowiek i inne zwierzęta”, którym czasem zastępuje się stare „człowiek i zwierzęta”, niespecjalnie obrusza ludzi nauki, uznających je za zgodną z wiedzą naukową deklarację. Dla nauki człowiek jest bowiem częścią natury i Regnum Animale, czyli królestwa zwierząt, kategorii systematycznej wprowadzonej przez Linneusza jeszcze w XVIII wieku. Wspomnienie „innych zwierząt” nie neguje przy tym osiągnięć ewolucyjnych człowieka jako gatunku – jedyne, co podważa, to paradygmat ludzkiej wyjątkowości, objawiający się pielęgnowaniem wyobrażonej odrębności człowieka od świata natury.\nDonna Haraway w książce When Species Meet (2008) również pisze, że świadomość załamania się antropocentryzmu nie jest zjawiskiem nowym. Odnajdujemy ją już u Freuda, który wylicza trzy wielkie „rany” w teorii ludzkiej wyjątkowości: przewrót kopernikański (człowiek zdaje sobie sprawę, że ziemia nie jest centrum wszechświata), teorię ewolucji Darwina (człowiek zdaje sobie sprawę z tego, że również jest zwierzęciem) i psychoanalizę, która podważa prymat działań świadomych. Do tych trzech „ran” Haraway dopisuje jeszcze przewrót cybernetyczny, który zaciera granicę między materią organiczną a nieorganiczną (Haraway 2008, s. 11–12).\nNaukowe zainteresowanie psami, którego efektem jest niniejsza książka, sytuuje się w ramach nowej, interdyscyplinarnej dziedziny badań, nazywanej antrozoologią bądź animal studies (w odróżnieniu od animal science, które to pojęcie powiązane jest z naukami biologicznymi i rolniczymi). „Anthrozoös”, pierwszy periodyk akademicki poświęcony antrozoologii (ukazujący się od 1987 roku, czyli od ponad ćwierć wieku), definiuje swoją misję w następujący sposób: „»Anthrozoös« to kwartalnik podlegający systemowi peer-review, którego celem jest przekazywanie wyników badań w zakresie interakcji ludzi i zwierząt, pochodzących z szerokiej gamy dyscyplin. Reprezentowane tu dyscypliny to m.in. antropologia, archeozoologia, sztuka i literatura, edukacja, etologia, historia, medycyna, psychologia, socjologia i medycyna weterynaryjna”.\nJakkolwiek zasób pojęciowy nazw animal studies i antrozoologia nie jest arbitralnie ustalony, to przyjmuje się, że antrozoologia analizuje relacje ludzi i zwierząt przede wszystkim z perspektywy naszego gatunku i przemian zachodzących w społeczeństwie, podczas gdy animal studies przyjmuje perspektywę szerszą. W tym rozumieniu pracę wszystkich autorów niniejszej książki można przyporządkować do antrozoologii. Zainteresowanie psami mieści się zarazem w trendzie określanym w teorii krytycznej jako „zwrot ku zwierzętom” (Ritvo, 2007; Weil, 2010, 2012), który z kolei zwykle rozpatrywany jest jako element posthumanizmu (Hayles, 1999; Wolfe, 2009; Braidotti, 2013).\nOdpowiadając na zawarte w tytule swojej książki, Thinking Animals. Why Animal Studies Now?, pytanie o przyczynę, dla której studia nad zwierzętami – niezależnie od tego, jaką nazwę im nadamy – rozwijają się obecnie tak dynamicznie, Kari Weil (2012) pisze: „Czemu studia nad zwierzętami teraz? Stało się jasne, że pojęcie »zwierzęcia« – rządzonego instynktem stworzenia, pozbawionego dostępu do języka, tekstów, abstrakcyjnego myślenia – funkcjonowało jako niezbadany fundament, na którym oparta jest idea człowieka i humanistyki. Stało się również jasne [...], że wykluczenie to nastąpiło w wyniku błędnych założeń. [...] Razem ze wzrostem naszej wiedzy i zrozumienia życia i kultury zwierząt, zmianie musi również ulec nasze postrzeganie natury ludzkiej i humanistyki” (Weil, 2012, s. 23).\nPies jest najpopularniejszym zwierzęciem domowym w Polsce. Ze względu na złożoność wspólnych aktywności jest zarazem zwierzęciem, z którym wchodzimy w głębokie, wielowymiarowe relacje. Nie tylko nazywamy go „najlepszym przyjacielem człowieka”, ale deklarujemy – jak w badaniach Krzysztofa Koneckiego – że to on jest najbardziej predestynowany do nawiązania więzi z człowiekiem (97,2% badanych vs. 44,1% badanych przekonanych o tej samej właściwości kota; Konecki, 2005, s. 210). Często traktujemy psa jak członka rodziny, uwzględniając go w rodzinnych uroczystościach i świętach, zarazem modyfikując własne preferencje tak, by uwzględnić go w innych aktywnościach społecznych. Pies towarzyszy nam w działaniach terapeutycznych, sportowych, jest też stale obecny w przestrzeni miejskiej. Nie powinno zatem dziwić, że coraz więcej osób chce się o psach dowiedzieć więcej – tak, by lepiej je rozumieć i by bardziej umiejętnie zaspokajać ich naturalne potrzeby.\nRozdziały tej książki poświęcone zmianom w metodyce szkolenia psów, autorstwa Michała Piotra Pręgowskiego i Agnieszki Orłowskiej, ujawniają, jak silna jest chęć zrozumienia źródeł psich zachowań w środowisku szkoleniowców. Lawinowy wprost rozwój nowych sportów kynologicznych w ostatnim dwudziestoleciu, opisany przez Justynę Włodarczyk, również ma swoje źródło w próbie zaspokojenia rzeczywistych potrzeb psów przez znalezienie aktywności zastępujących tradycyjne polowania czy pasterstwo. Rozdział autorstwa Agnieszki Wojtków, będący studium przypadku kynofobii, pokazuje, w jaki sposób rzetelna wiedza na temat psich zachowań może przyczynić się do rozwiązania problemów psychologicznych, a nawet medycznych. Wiedza oraz codzienna interakcja z „innym” zastępują uprzedzenia i zmniejszają lęk – to mechanizmy znane chociażby z edukacji międzykulturowej.\nAby jednak takie interakcje przyniosły pożądane skutki, muszą odbywać się w przyjaznej atmosferze i w bezpiecznej przestrzeni. Pies, jako zwierzę domowe spotykane przede wszystkim w przestrzeni miejskiej i podmiejskiej, uzmysławia arbitralność rozróżnienia między naturą a kulturą, a jednocześnie jest też odbiciem obaw związanych z zacieraniem się tej granicy. Dlatego też w ostatnich latach pies stał się także zarzewiem konfliktu między mieszkańcami miast. Ci, którzy postrzegają psa jako ważnego towarzysza, chcą z nim dzielić swoje życie i wspólną przestrzeń. Inni, nastawieni bardziej tradycyjnie, uznają obecność zwierząt w przestrzeni miejskiej za trudną do zniesienia bądź wręcz niedopuszczalną. Z jednej strony mamy więc do czynienia z coraz częstszą obecnością psów w przestrzeni wspólnej (powstają sklepy i restauracje, które można odwiedzać z psami), a z drugiej strony z bardzo silną negatywną reakcją na tę obecność, antypsim backlashem.\nDoskonałą ilustracją istoty oraz języka tego konfliktu jest dyskusja, która odbyła się w lipcu i sierpniu 2013 roku na łamach stołecznego dodatku do „Gazety Wyborczej” i powiązanym z nią forum internetowym („Gazeta Stołeczna”, 2013). Wymianę poglądów zainspirował list przesłany do gazety przez opiekunkę psa, która skarżyła się na dyskryminację czworonogów, po tym jak w jej ulubionym parku pojawiły się tablice zakazujące wstępu z psami. Domagając się praw dla swojego psa, autorka listu używała języka zapożyczonego z dyskursu praw człowieka, rozszerzając go na inny gatunek. Konkretnie, korzystała ze słów takich jak: dyskryminacja, wykluczenie, prawo do spontaniczności („Gazeta Stołeczna”, 2013) W odpowiedzi na list czytelniczki pojawiły się głosy zarówno wsparcia, jak i sprzeciwu, których autorzy używali silnie nacechowanego emocjonalnie języka. Przeciwnicy obecności psów w miastach zwracali uwagę, jak najbardziej zresztą słusznie, że polskie miasta nie były projektowane z myślą o psach, tylko o ludziach, i że psy potrafią być uciążliwymi sąsiadami, ale również – co akurat mniej słuszne – że stanowią zagrożenie epidemiologiczne. Jednak nie same argumenty zwracają tutaj uwagę, ale forma ich prezentacji. „Bród, smród, pasożyty, zarazki!” – pisze jeden z czytelników, a inny dodaje: „mieszkania nie są przygotowane do trzymania 40-kilogramowych bestii, które muszą się wybiegać” (sic). Problem z „bestią” (rasy Golden Retriever) polegał na tym, że biegała po parkiecie. „Chcesz mieć psa – proszę bardzo ale tak żebym ja nie musiała w jakikolwiek sposób odczuwać jego istnienia. Czyli pies proszę bardzo ale na smyczy, trzymanej tak żeby nikogo postronnego nie miał szans się dotknąć i w pampersie” (sic). Ostry ton tych wypowiedzi, niewątpliwie jeszcze wzmocniony zapewnianą przez internet anonimowością, przypomina ten znany z tzw. wojen kulturowych, czyli sporów o fundamentalne wartości leżące u podstaw ładu społecznego.\nRozwiązanie tego nabrzmiewającego konfliktu nie będzie łatwe i będzie wymagać nie tylko ustępstw obydwu stron, ale również dalszych zmian kulturowych. Nie da się nie zauważyć, że wciąż nierozwiązany problem psich kup na miejskich ulicach i trawnikach działa na niekorzyść opiekunów psów. Rzeczywiście, w kwestii sprzątania po psach Polacy nie dogonili jeszcze Zachodu. Tę polską specyfikę wyśmiewał rysownik Marek Raczkowski, który podczas wywiadu w radiu TOK FM (24.03.2006) przyznał się do wtykania małych, biało-czerwonych chorągiewek w psie kupy na trawnikach Warszawy. Kiedy happening artystyczny inspirowany pomysłem Raczkowskiego pokazało TVN (25.03.2008), sprawą zainteresowała się prokuratura, pod zarzutem znieważenia symboli narodowych. Organizatorzy akcji „Twój pies, twoja kupa” przejęli pomysł w nieco mniej radykalnej wersji i wtykają w psie kupy małe proporczyki z logo akcji. Skojarzenie sprzątania po psie z nowoczesnością, a niesprzątania z zacofaniem jest wykorzystywane jako strategia kampanii promujących czystość. Tym samym zbieranie kup po czworonogach staje się alegorią dbania o wspólną miejską przestrzeń.\nPolscy prezydenci zdają się iść w ślady amerykańskich. Pierwszymi psami w Pałacu Prezydenckim były owczarki niemieckie Aleksandra i Jolanty Kwaśniewskich, jednak dopiero od kadencji Lecha Kaczyńskiego polskie media interesują się prezydenckimi zwierzętami w podobny sposób, jak od lat robili to Amerykanie czy Brytyjczycy. Dziennikarze chętnie eksponowali fakt, iż Lech i Maria Kaczyńscy to miłośnicy zwierząt, prezentując zarazem ich czworonożnych pupili – kota Rudolfa, szkockiego teriera Tytusa i Lulę, kundelka przygarniętego ze stacji benzynowej, wokół której się błąkała. O zwierzętach tych pisano przy różnych okazjach. Kiedy w grudniu 2009 roku zmarł Tytus, media masowe ze współczuciem raportowały o stracie pary prezydenckiej, choć już w lutym 2010 roku tabloidy pytały czytelników, czy wolą, by w kolejnych wyborach Pałac Prezydencki „obroniła” Lula czy też by przejęła go Draka, pies Bronisława i Anny Komorowskich (por. „Super Express”, 2010). Po katastrofie smoleńskiej zastanawiano się – już zupełnie na serio – dokąd trafią zwierzęta pary prezydenckiej, donosząc z zadowoleniem o ich nowych domach (por. „Fakt”, 2010).\nJakie zmiany w polskiej sferze publicznej sprawiły, że publiczne pokazywanie się przez polityka w towarzystwie psa zaczęło być w ogóle dostrzegane – tak przez media, jak i wyborców? I co sprawia, że opiekowanie się psem – bardziej niż „posiadanie” psa – jest uznawane za społecznie ważne i godne pochwały?\nPies na wolnym rynku\nTrudno powiedzieć, czy młody polski kapitalizm w większym stopniu kształtuje, czy raczej odzwierciedla relacje ludzi i psów, ale pozostaje faktem, że w gospodarce wolnorynkowej psy stają się coraz ważniejszymi konsumentami (nawet jeśli o ograniczonej decyzyjności, bo płacą ludzie).\nOstatnie dwie dekady to czas ogromnego rozwoju rynku artykułów zwierzęcych, w tym szczególnie karmy i akcesoriów. Dawna praktyka karmienia psów resztkami ze stołu odeszła do lamusa – przynajmniej w miastach; opiekunowie wybierają dziś spośród kilkudziesięciu marek specjalistycznych karm, które – zgodnie z logiką współczesnego marketingu – kuszą ekskluzywnym składem (karmy z mięsem jagniąt, bizonów, strusia, łososia itp.) bądź sprofilowaniem na potrzeby określonej grupy psów (karmy dla juniorów, seniorów, psów aktywnych i otyłych; dla psów ras małych i średnich, dużych, olbrzymich itp.). Karmom suchym towarzyszą ponadto karmy „mokre”, sprzedawane w puszkach, a także naturalne, specjalnie spreparowane przekąski (np. wołowe żwacze i ścięgna, królicze uszy, „kości” z prasowanej skóry wołowej itp.). Alternatywą do żywienia gotowymi produktami jest samodzielne przygotowywanie posiłków, jednak nawet ono ulega dziś komercjalizacji. Przykładem może być dieta BARF, oparta przede wszystkim na surowym mięsie i kościach: w Polsce istnieje już kilka firm oferujących mrożone kostki zgodnie z zaleceniami tej właśnie diety.\nMówiąc o rynku produktów dla psów nie sposób nie wspomnieć, iż rynek ten odzwierciedla zarazem nowe trendy konsumpcyjne społeczeństwa. Na rynku pojawiają się produkty ekologiczne bądź organiczne dla psów – karmy, przysmaki treningowe, ręcznie robione akcesoria, biodegradowalne worki na odchody, zabawki wykorzystujące materiał z recyklingu i wiele innych. Jednocześnie w Trzeciej Rzeczpospolitej sama relacja człowieka i psa staje się towarem. Reklamy karm i gazetki sklepów przekonują opiekunów, że mogą, a wręcz powinni, pielęgnować tę relację i wpisane w nią uczucie. Miłość bądź głębokie przywiązanie można okazywać, kupując odpowiednie gadżety, zwłaszcza takie, które poprawią psie zdrowie (suplementy żywieniowe) i bezpieczeństwo (odblaski, klatki do transportu, pasy bezpieczeństwa, buty ochronne, ubrania), a także zaspokoją ich potrzeby wtedy, gdy człowiekowi brakuje czasu (tzw. zabawki edukacyjne).\nUrynkowieniu podlega także sektor usług. W ciągu ostatniej dekady jak grzyby po deszczu zaczęły wyrastać ośrodki szkoleniowe – unika się dziś słowa „tresura”, kojarzącego się z cyrkowcem zastraszającym zwierzęta – w których opiekunowie mogą szkolić psy zarówno w zakresie podstawowego posłuszeństwa, jak i po to, by sprostać bardziej szczegółowym potrzebom (np. przygotowanie psa do wystaw bądź startów w psich sportach, ale także radzenie sobie z agresją czy fobiami). Sama filozofia szkolenia uległa zresztą wielkim zmianom.\nPolakom w większych miastach służą dziś pomocą także psi behawioryści (wśród których jest wiele osób rygorystycznie i stale podnoszących swe umiejętności), groomerzy zajmujący się pielęgnacją psów, a także osoby wyprowadzające psy na spacery pod nieobecność zapracowanych opiekunów. Coraz więcej osób oferuje także tzw. psi hotel, czyli możliwość odpłatnego zajęcia się pupilem, np. na czas wyjazdu wakacyjnego. Od 1991 roku w Polsce działają cmentarze dla zwierząt, na których pogrążona w żałobie rodzina może pożegnać ulubieńca; temat ostatnich pożegnań z psami poruszony został w rozdziale kończącym tę książkę.\nOferta usług dla opiekunów psów jest zatem duża i stale rośnie – a zgodnie z logiką kapitalistyczną jedyne, czego wymaga, to pieniądze. Trzeba podkreślić, że w takiej usługowej pozycji sytuuje się również współczesna weterynaria, która z jednej strony pozwala na bezprecedensowo wielowymiarowe leczenie (a także rehabilitację) zwierząt domowych, a z drugiej strony mimowolnie podlega mechanizmom dzielącym Polaków na tych, którzy mogą sobie pozwolić na kosztowną walkę o zdrowie bądź życie pupila, oraz tych, których stać na opiekę weterynaryjną w bardziej podstawowym zakresie. Jest zresztą znamienne, że zupełnie jak w przypadku produktów dla dzieci marketing produktów i usług dla zwierząt towarzyszących nie stroni od wzbudzania poczucia winy. Pies współczesnego Polaka to jego najlepszy przyjaciel, a wręcz członek rodziny, zatem zasługuje na to, co najlepsze. Najlepsze musi kosztować, to jasne – ale przecież na najbliższych grzech oszczędzać.\nOstatnie dwudziestolecie to również ogromne zmiany w popularności ras psów oraz w postrzeganiu psów rasowych jako takich. Wybory Polaków po roku 1989 wskazują na znaczny spadek popularności psów ras obronnych (takich jak sznaucery, dobermany, boksery, ale oprócz amstaffów, które z kolei pojawiły się dopiero po 1989 roku), jamników oraz pudli przy jednoczesnym wybuchu zainteresowania psami z grupy retrieverów (labrador, Golden Retriever), brytyjskich i amerykańskich psów pasterskich (Border Collie, owczarek australijski) oraz małych psów towarzyszących (West Highland White Terrier, Yorkshire Terrier, chiński grzywacz, chihuahua). Zmiany te odzwierciedlają konkretne wzorce popkulturowe oraz ich zglobalizowanie: na wybory Polaków mają teraz wpływ filmy produkowane w Hollywood, a nie Czterej pancerni i pies. Tak się składa, że większość wymienionych wyżej ras pochodzi z krajów anglosaskich, a ich popularność zdaje się jednym z przejawów zachłyśnięcia się Polaków nagłą dostępnością kultury anglosaskiej.\nFascynacja rasami Golden Retriever i labrador, której początek zbiega się w czasie z przełomem ustrojowym, wskazuje również zmianę wyobrażeń Polaków związanych z rolą psa w życiu człowieka. Dwadzieścia pięć lat temu podstawową motywacją związaną z kupnem dużego psa rasowego była jego wartość jako potencjalnego stróża, obrońcy lub myśliwego. Rasy, które zdobyły popularność w ostatnim dwudziestoleciu, to przede wszystkim psy o łagodnym, towarzyskim usposobieniu, podbijające serca Polaków jako idealni towarzysze zabaw dzieci i rodzinnych wycieczek. Jeśli pies ma być duży, niech będzie dobroduszny, jak berneński pies pasterski czy nowofunland. James Serpell, autor m.in. opublikowanej po polsku książki W towarzystwie zwierząt (1999), przeprowadził w Stanach Zjednoczonych badania dotyczące oczekiwań, jakie stawiają psom zwykli opiekunowie. Badacz doszedł do wniosku, że osoby, które nie stawiają przed psem specjalistycznych wymagań użytkowych (czyli np. nie potrzebują psa do pasienia owiec, polowania, wykrywania narkotyków czy tropienia przestępców), w większości oczekują od różnych ras tego samego. Chcą zwierzęcia, które będzie okazywało im przywiązanie, będzie dążyło do kontaktu z człowiekiem, a jednocześnie nie będzie nadpobudliwe i agresywne (por. Chadwick, 2013). Oczekiwania te są zarazem dość powierzchowne i – jak pokazują wnikliwe badania Stefana Ghirlandy, Alberto Acerbiego, Hala Herzoga i Jamesa Serpella (2013) – nie idą w parze z charakterystyką i specyfiką poszczególnych ras, a raczej z aktualną modą na nie. Ludzie różnią się przede wszystkim preferencjami co do wyglądu: wielkości psów, długości i koloru ich futra, kształtu uszu itp. Także i na tej płaszczyźnie preferencje są zatem warunkowane kulturowo.\nJednym z ważniejszych miejsc, w których omawiane preferencje są negocjowane i utrwalane, są wystawy psów rasowych. Hodowla takich psów może być nawet przyrównywana do sztuki, a sam pies rasowy do bio-artu (Dąbrowska, 2012). Taka perspektywa jest oczywiście możliwa wyłącznie wtedy, gdy za punkt wyjścia obierzemy oddzielenie wartości użytkowej psa od jego wyglądu, operując językiem kynologicznym: rozdźwięk funkcji i formy. Kiedyś owczarkiem był pies, który potrafił przeganiać owce (stąd nazwa); teraz owczarkiem jest pies, który charakteryzuje się konkretnym wyglądem i udokumentowanym pochodzeniem, nawet jeśli na widok owcy zmyka ile sił w łapach. Rasa przestaje mieć cokolwiek wspólnego z pierwotną wartością użytkową, która z kolei i tak jest dla przeciętnego opiekuna psa zupełnie abstrakcyjna. Ten wniosek jest przyczynkiem do postmodernistycznej dekonstrukcji (psiej) rasy jako kategorii, która nie opisuje występujących między psami różnic w wyglądzie powiązanych „naturalnie” ze spełnianymi przez nie funkcjami, ale przypisuje (tworzy) różnice. Wspomniany wcześniej James Serpell argumentuje zresztą, że w zaistniałej sytuacji najbardziej godną polecenia strategią jest hodowanie psów (niekoniecznie rasowych), które trafiają w oczekiwania ludzi, a więc przyjaznych i niekłopotliwych, co zminimalizuje ryzyko rozczarowania opiekunów i zmniejszy problem bezdomności psów. Z kolei hodowcy psów użytkowych widzą siebie jako obrońców „zagrożonego gatunku”, świadomie dążąc do utrwalenia cech charakteru, które być może utrudniają psu przystosowanie się do współczesnych warunków miejskich, ale które były niezbędne dla pierwotnej użytkowości danej rasy (por. Haraway, 2008). Niektórzy z nich dopuszczają inne niż tradycyjne formy sprawdzenia użytkowych cech zwierzęcia (np. zawody dummy, w których pies aportuje materiałowy wałek zamiast zawodów w aportowaniu postrzelonego ptaka), akceptując nowe sporty kynologiczne jako odpowiednik tradycyjnych sprawdzianów użytkowości. Inni, o czym pisze w swym artykule Justyna Włodarczyk, dość utopijnie dążą do przywrócenia całości pierwotnej relacji człowiek – pies opartej na wartości użytkowej (tu: dotyczącej pasienia owiec). Jeszcze inni z rozmysłem mieszają „oficjalne” rasy, tworząc hybrydy, które najlepiej sprawdzają się w stawianych im współcześnie, a niespotykanych sto lat temu, zadaniach, np. w jak najszybszym aportowaniu piłeczki tenisowej przez szereg przeszkód.\nPisząc o psach rasowych, nie sposób nie poruszyć tematu Związku Kynologicznego w Polsce. Od momentu założenia Związku (jako Polski Kennel Club w roku 1938, reaktywacja jako ZKwP w 1948) – stowarzyszenia, które jako główny cel stawia sobie „opartą na podstawach naukowych hodowlę i szkolenie psów rasowych dla osiągnięcia jak najwyższego poziomu zarówno pod względem eksterierowym, jak i użytkowym” – organizacja ta była przez wiele lat jedyną organizacją kynologiczną w Polsce. Jedyną, a więc oficjalną, o strukturze odzwierciedlającej strukturę komunistycznego aparatu partyjnego: z Zarządem Głównym i oddziałami terenowymi. Pomimo zawartych w statucie deklaracji dotyczących łączenia użytkowości i eksterieru (wyglądu zewnętrznego), nie da się ukryć, że podstawową działalnością Związku była i jest organizacja wystaw psów rasowych. Widać to choćby w marginalnej roli, jaką ZKwP odgrywa w popularyzacji tzw. nowych sportów kynologicznych. Organizacją zawodów frisbee, flyballu, rally obedience, wyścigów psich zaprzęgów, większości imprez pasterskich oraz dogtrekkingu zajmują się niezależne od związku stowarzyszenia, często tworzone przez pełne energii jednostki zniechęcone brakiem przychylności oficjalnych władz kynologicznych. Związek Kynologiczny pozostaje również na uboczu opisywanej w tej książce rewolucji szkoleniowej. Jak wynika z artykułu Agnieszki Orłowskiej o historii pozytywnego szkolenia psów w Polsce, największe zasługi dla popularyzacji nowych metod szkoleniowych ma internet oraz pojedyncze osoby, fundacje i kluby, które zapraszały do Polski zachodnich ekspertów.\nAlternatywne do ZKwP stowarzyszenia hodowlane rozpowszechniły się w Polsce jak grzyby po deszczu dopiero po wprowadzeniu nowelizacji ustawy o ochronie zwierząt z dnia 16 września 2011 roku (obowiązującej od 1 stycznia 2012). Zakazuje ona sprzedaży psów nierodowodowych; konkretnie zaś – przy czym dokładne sformułowanie jest tutaj bardzo istotne – mówi o zakazie „rozmnażania psów i kotów w celach handlowych” (art. 10a, pkt. 2). Zakaz ten nie dotyczy jednak „hodowli zwierząt zarejestrowanych w ogólnokrajowych organizacjach społecznych, których statutowym celem jest działalność związana z hodowlą rasowych psów i kotów” (art. 10a, pkt 6). Nowelizacja miała na celu m.in. ograniczenie działalności tzw. pseudohodowli, w których zwierzęta rozmnażane są bez jakiegokolwiek dozoru, a suki hodowlane bywają wykorzystywane ponad siły. W praktyce ten konkretny zapis okazał się bublem legislacyjnym, otwierającym furtkę dla rejestracji licznych stowarzyszeń, które, przynajmniej na papierze, zajmują się wypełnianiem zapisów ustawy, a w praktyce po prostu wydają rodowody wszystkim psom, których hodowcy zapłacą odpowiednią składkę. Chociaż ZKwP w dalszym ciągu pozostaje największą organizacją kynologiczną w Polsce, nie da się ukryć, że kapitalizm oraz pluralizm polityczny przyczyniły się do zmierzchu jego rangi.\nOkres po przełomie 1989 roku to wyraźna intensyfikacja działań – zarówno oddolnych, jak i oficjalnych, legislacyjnych – zmierzających do ograniczenia bezdomności wśród zwierząt domowych, a w ostatnich latach także promocji psów nierasowych jako pełnowartościowych towarzyszy. Przyjęta w 1997 roku ustawa o ochronie zwierząt (ta, do której w 2011 roku wprowadzono omówione powyżej poprawki) stwierdza jednoznacznie, że zwierzę nie jest rzeczą i nakłada na państwo obowiązek opieki nad bezdomnymi zwierzętami. Stanowienie prawa niewiele daje bez egzekwowania przepisów, co w praktyce oznacza, że los bezpańskich zwierząt nie jest zazwyczaj godny pozazdroszczenia, a polskie schroniska słyną z przepełnienia i złych warunków. W mediach dość regularnie omawia się skandale związane ze złym zarządzaniem i przede wszystkim z zagadkowymi zaginięciami psów-pensjonariuszy tych placówek. Niektóre zarządzane przez gminy instytucje są oskarżane o wzbogacanie się na niedoli zwierząt (por. Podgórska, 2011): z czysto ekonomicznego punktu widzenia nie jest to zaskakujące w sytuacji, w której schronisko otrzymuje pieniądze od liczby psów przyjętych pod opiekę (na ich utrzymanie), a nie od tych wydanych do adopcji. W tym kontekście stwierdzenie, iż warszawskie schronisko „Na Paluchu” jest „największą tego rodzaju placówką w Polsce i najprawdopodobniej w Europie”, nie jest bynajmniej powodem do dumy.\nChociaż nikt nie prowadzi rejestru osób pomagających w ten sposób zwierzętom, nawet pobieżna analiza adopcyjnych forów dyskusyjnych pozwala zauważyć, że zdecydowana większość osób zaangażowanych w walkę z bezdomnością psów czy kotów to kobiety, co w popularnej analizie sytuacji przypisuje się zwykle ich większej wrażliwości. Jednak ta większa wrażliwość niesie w sobie również pewne ryzyko: postać wrażliwej kobiety może przerodzić się w postać „wariatki”, która nie jest w stanie obiektywnie ocenić swoich możliwości i niepohamowaną chęcią niesienia pomocy doprowadza do zguby zarówno siebie, jak i znajduje się pod jej opieką zwierzęta. W literaturze zjawisko to określa się mianem animal hoarding, patologicznego przygarniania zwierząt (por. np. Arluke, 2006). Analizy raportów organizacji interweniujących w takich sprawach wskazują, że jest ono przede wszystkim problemem kobiet, zazwyczaj starszych i samotnych (Patronek, 1999). Dotyka on również osoby silnie zaangażowane w wolontariat na rzecz zwierząt (Halls, 2013). W pewnych przypadkach patologiczne przygarnianie zwierząt może sygnalizować istniejący bądź zapowiadać nadchodzący problem związany ze zdrowiem psychicznym (Patronek, 1999).\n Dziedzina zoologii zajmująca się procesami poznawczymi u zwierząt, w tym świadomością i intencjonalnością.\n Por. [online:] http://www.isaz.net/anthrozoos.html [dostęp 20.12.2013].\n Wspomniany zwrot powoli zaczyna mieć miejsce także w Polsce, czego przykładem jest choćby książka Ludzie i nie-ludzie. Perspektywa socjologiczno-antropologicznaz 2011 r. (red. P. Łuczeczko, A. Mica), w której przedstawiciele nauk społecznych dyskutują m.in. z poglądami Singera (Jakubowska-Branicka, 2011) czy J. M. Coetzeego (Trzciński, 2011), a także międzynarodowa konferencja naukowa „Zwierzęta i ich ludzie. Zmierzch antropocentrycznego paradygmatu?”, zaplanowana na 12–14 marca 2014 r. w Warszawie.\n Podobnie jak w innych krajach, także w Polsce brakuje wiarygodnych danych dotyczących liczby zwierząt towarzyszących. Dane są albo wyrywkowe, albo (ze zrozumiałych względów) szacunkowe, jak np. te zgromadzone przez Towarzystwo Opieki nad Zwierzętami. Mówią one o 6 milionach psów i 8 milionach kotów w polskich domach (Nieckuła, 2009), nie uwzględniają jednak zwierząt bezdomnych i trafiających do schronisk, a tam niepodzielnie królują psy. Różnice są ogromne: w okresie od 1 stycznia 2008 r. do 30 czerwca 2010 r. Naczelna Izba Kontroli skontrolowała wybrane 21 schronisk dla zwierząt, raportując, że w okresie objętym analizą przyjęto do nich prawie 63 tysiące zwierząt, z tego blisko 50 tysięcy bezdomnych psów i prawie 13 tysięcy kotów (NIK, 2011).\n Backlashto ostry sprzeciw wobec zmian społecznych. Książka Susan Faludi pod tytułem Backlash. The Undeclared War Against Women (1989) została wydana po polsku jako Reakcja (2013).\n Nazewnictwo ras psów w języku polskim jest sprawą skomplikowaną – część nazw została spolszczona, inne nie. Dla zachowania możliwej spójności w niniejszej książce przyjęto nomenklaturę i pisownię propagowane przez Związek Kynologiczny w Polsce.\n Komentarze pod ww. artykułem Ja i mój pies czujemy się wykluczeni; pisownia komentarzy oryginalna.\n BARF – akronim od ang. Biologically Appropriate Raw Food (Biologicznie Odpowiednia Surowa Dieta).\n Warto podkreślić, że środowisko kynologiczne potrafi przeciwstawić się logice rynkowej, organizując zbiórki pieniędzy na leczenie chorych zwierząt, podobnie jak ma to miejsce w przypadku chorych ludzi (a zwłaszcza dzieci). Czasami takie zbiórki stają się swoistym wyrazem szacunku dla konkretnego psa, człowieka czy dla ich wspólnych dokonań, a więc hołdem dla ludzko-psiej relacji postrzeganej jako wyjątkowa. I tak np. autorom znany jest przypadek charytatywnego „bazarku” organizowanego na rzecz umożliwienia terapii czternastoletniej suczki chorej na raka. Suczka była jednym z pierwszych przedstawicieli swojej rasy w Polsce i w ciągu swojego życia odniosła wiele sukcesów sportowych.Szanse na powrót do zdrowia seniorki były praktycznie zerowe, ale mimo wszystko organizatorom udało się zebrać znaczną sumę pieniędzy. Pomoc udzielona przez środowisko sportowe wynikała tutaj przede wszystkim ze zrozumienia działania dyskursu „kocha, więc płaci” i ze świadomości tego, jak bardzo jest on okrutny.\n Powyższe wnioski pochodzą z analizy własnej katalogów wystawowych ZKwP przygotowywanych dla corocznej Międzynarodowej Wystawy Psów Rasowych w Warszawie. Katalogi ZKwP nie tylko towarzyszą wystawom, ale zawierają pełną listę zgłoszonych psów, z podziałem na rasy, stanowiąc jedno z nielicznych źródeł informacji na temat preferencji Polaków co do ras. Przykładowe trendy z MWPR w Warszawie: bokser – 46 psów i suk w roku 1998, 21 w 2012; sznaucery olbrzymy i średnie (łącznie) – 66 w 1998, 19 w 2012; chichuahua – 0 w 1998, 92 w 2012; Border Collie – 1 w 1998, 24 w 2012; labrador – 18 w 1998, 76 w 2012.\n Oczywiście, rzeczywistość często rozmija się z oczekiwaniami, zwłaszcza jeśli te są wynikiem przedstawień obecnych w popkulturze, o czym doskonale wiedzą szkoleniowcy, którzy pracują potem z agresywnymi Golden Retrieverami, ciągnącymi na smyczy labradorami i bojącymi się głośnych dźwięków Border Collie. Niemniej nie da się zaprzeczyć, że dla przeciętnego Polaka wartość użytkowa (rzeczywista i symboliczna) psa jako stróża zmalała na rzecz jego wartości symbolicznej jako towarzysza i członka rodziny.\n O kulturowym uwarunkowaniu preferencji estetycznych świadczą choćby trudności ze znalezieniem domów dla czarnych psów. Przebywające w schroniskach psy o jasnym umaszczeniu mają znacznie większe szanse na znalezienie nowego domu. Fenomen ten jest zwykle określany jako syndrom czarnego psa (Black Dog Syndrome) i został opisany np. przez Amandę Leonard w artykule The Plight of ‘Big Black Dogs’ in American Animal Shelters: Color-Based Canine Discrimination (2011).\n Na przykład przed wprowadzeniem pisemnego standardu rasy bulterier zdjęcia, ryciny i obrazy pokazują psy o bardzo różnych głowach walczące z bykami. Głowa obecnego bulteriera jest jajowata w kształcie (brak tzw. stopu), co według autorów wzorca powinno dać psu przewagę w walce z bykiem. Współczesne bulteriery nie walczą jednak z bykami, a psy z przeszłości, które sprawdzały się w tym zadaniu, miały bardzo różne głowy. Tym samym ustalenie pisemnego wzorca rasy przyczyniło się do stworzenia różnicy, która wcześniej nie występowała.\n Cytat ze Statutu Związku Kynologicznego w Polsce. Rozdział II, Cele i środki działania Związku, [online:] http://www.zkwp.pl/zg/regulaminy/Statut_ZKwP.pdf [dostęp 12.12.2013].\n Pierwszym alternatywnym do ZKwP stowarzyszeniem kynologicznym w Polsce był PKPR (Polski Klub Psa Rasowego), zarejestrowany w 2001 roku.\n Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt. Tekst jednolity z dnia 9.10.2012 r., pobrany z internetowego Systemu Aktów Prawnych w dniu 20.12.2013.\n Informacja własna ze strony schroniska, por. [online:] http://www.paluch.org.pl/index.php?do=history&what=3 [dostęp 20.12.2013].\nRecenzje: prof. Magdalena Środa, prof. Iwona Jakubowska-Branicka\nGrafika na okładce: © Volha Valeyeva | Depositphotos.com\nFoto: Magdalena Widłak, Magdalena Gmitrzak, Michał Piotr Pręgowski


Jakie są zalety elektrycznych stymulatorów mięśni? - Producent biżuterii Roseline\nWe współczesnych zabiegach rehabilitacji zaleca się stosowanie nerwowo-mięśniowej elektrycznej stymulacji mięśni EMS. Badania przeprowadzone kilka lat temu wykazały, że EMS połączony z aktywnym ćwiczeniem jest bardziej skuteczny niż sam aktywny trening w odzyskiwaniu siły mięśni i normalnej mechanice chodu.\nPodczas terapii elektrostymulacją EMS elektrody są podłączane do specjalnej maszyny i umieszczane wokół dotkniętego bólem obszaru. W przypadku większości urazów leczonych w poradniach fizykoterapii elektrody zostaną umieszczone na skórze. Dokładne umiejscowienie elektrod zależy od powodu, dla którego podajemy się leczeniu, a także od tego, jak głęboko lub powierzchownie terapeuta zamierza spowodować przepływanie prądu. Sposób, w jaki mięsień zmienia kształt po wystawieniu na działanie prądu, jest kolejnym czynnikiem determinującym umieszczenie elektrod. Twój terapeuta dostosuje sterowanie elektrostymulatorem do momentu, w którym poczujesz kłujące uczucie. To uczucie powinno być zauważalne, ale nie nadmiernie intensywne czy bolesne. Zabieg stymulacji elektrycznej trwa zwykle około 10 lub 15 minut. Elektrostymulacja może również przyczyniać się do zwiększenia siły i wytrzymałości mięśni. Wytrzymałość mięśniowa to liczba przypadków, w których mięsień może się skurczyć, zanim zacznie się męczyć. Poprzez zmniejszenie obrzęku i zwiększenie krążenia, elektryczna stymulacja mięśni może również poprawić gojenie się tkanek miękkich i kontrolę stanu zapalnego. Może również pomóc zmniejszyć odczucie bólu, blokując transmisję nerwów w rdzeniu kręgowym.\nW różnych ośrodkach treningowych można znaleźć profesjonalny trening ems cena może być zależna od wielu czynników. EMS nie różni się niczym od innych działań związanych ze sportem, jeśli chodzi o wpływ najnowszych osiągnięć technologicznych i bardziej naukowego podejścia do treningu. Oba radykalnie zmieniły nasze postrzeganie tej techniki i bez znacznego postępu naukowego i technologicznego, jaki widzieliśmy w ostatnich latach, elektrostymulacja mięśni nie byłaby dziś dostępna w świecie sportu i fizjoterapii.\n← Ciesz się swoim psem, korzystając z tych wskazówek\nDlaczego pożyczka pod zastaw w lombardzie jest lepsza od chwilówki? →


Patrząc na świat mody, można odnieść wrażenie, że bardziej niż najnowsze trendy liczy się rozmiar kreacji a co za tym idzie, wymiary prezentujących je modelek. W ciągu ostatnich kilku lat obserwowaliśmy rygorystyczną dominację rozmiaru 0, czyli europejskiego 32, nie tylko na wybiegach, ale także w sklepach. Nawet najbardziej zafascynowane modą klientki okazały się jednak rozczarowane nierealistycznymi fasonami leżącymi dobrze jedynie na wyjątkowo szczupłych i wysokich kobietach. W efekcie rynek wymógł na producentach w ich liniach sprzedawanych masowo obecność rozmiarów dla pań o pełniejszych kształtach czy niższych.\nPojawienie się kultu rozmiaru 0, jaki można zaobserwować w ciągu kilku ostatnich lat, jest wynikiem zjawiska określanego w ekonomii jako prózna rozmiarówka. Ekskluzywne marki często zaniżają numer by klientkom dać poczucie satysfakcji, że ich wymiary bliższe są idealnym. W rzeczywistości jednak rozmiar 0 ma szansę nosić zaledwie 10 procent kobiet.\nZmiany widać także w środowisku świata mody. Na wybiegach coraz częściej pojawiają się dziewczyny o bardziej naturalnych i zrożnicowanych sylwetkach. Nie bez wpływu na tę tendencję pozostaje śmierć urugwajskiej modelki Lisel Ramos. Kobieta zmarła na zawał serca wywołany niedożywieniem zaraz po zejściu z wybiegu podczas nowojorskiego tygodnia mody w 2006 roku. Fakt ten wywołał falę krytyki świata modelingu a projektantów oskarżono o budowanie niezdrowego obrazu piekna.\nPróbom odejścia od przesadnie szczupłych sylwetek w modzie towarzyszy dynamiczny rozwój rynku tzw. plus-size models, czyli agencji modelek czasopism i pokazów mody, gdzie zatrudniane sa kobiety noszące rozmiar 42-44. Najsłynniejszą i najlepiej zarabiającą z nich jest Crystal Renn, która odniosła sukces i stała się znana dopiero po tym jak przestała się głodzić. O swoich trudnościach z utrzymaniem rozmiaru 0 i karierze opowiedziała między innymi w ubiegłorocznym, sierpniowym wydaniu amerykańskiego "Vogue". Media uznały tę publikację za formę przyzwolenia świata mody na obecność większych modelek na wybiegach.\nZ ich roli mało kto zdaje sobie sprawę. Trudno skojarzyć ich nazwisko z konkretnym trendem. A to właśnie trendsetterzy w największym stopniu decydują o tym, co i jak będziemy nosić czy jakimi przedmiotami będziemy się otaczać.\nTrendsetterzy to osoby szczególnie chętnie obserwowane i naśladowane przez otoczenie. Gdzie ich szukać? Najłatwiej wśród artystów, celebrytów, ludzi zamożnych i młodych. Ale o tym, czy ktoś ma talent do popularyzowania nowych tendencji nie decyduje stan portfela, wiek czy popularność tylko specyficzny profil osobowości. To osoby odważne, nieprzywiązujące wagi do tego co mówią o nich inni. Uwielbiają eksperymentować. Są jak kameleony. Z łatwością zmieniają styl a wybierając ubrania i dodatki kierują się wyłącznie własnym gustem.\nJednymi z najbardziej znanych trandsetterek świata są m.in. Madonna, Rihanna czy Lady Gaga. Sekret ich stylu polega na tym, że podejmują ryzyko a przy tym dobrze się bawią. Nie lubią się powtarzać, chcą zawsze iść do przodu. Właśnie takie osoby znajdują się w centrum zainteresowania zarówno fanów jak i tych, którzy zajmują się przewidywaniem trendów. Ich poczynania śledzą wszyscy ciekawi tego, co przyniesie przyszłość, bo w dziedzinie kreowania mód trendsetterzy nie mają sobie równych.\nPo fali lumpeksów do Polski dotarła z Zachodu moda na swap party, czyli imprezy polegające na wymienianiu się ubraniami. Do tej pory starymi ubraniami wymieniali się głównie Amerykanie i Brytyjczycy. Sama idea masowej wymiany garderoby zrodziła się w San Francisco. Pomysłodawczynią była Suzanne Agasi, która zabudowała dzięki temu ogromną firmę.\nMechanizm jest prosty. Mam pełną szafę a nie mam się w co ubrać. Zamiast zakupów mogę je wymienić bezgotówkowo. Chodzi o to, by bez żadnych wydatków skompletować nową garderobę.\nParty jest miejscem, gdzie można znaleźć prawdziwe perełki i unikaty. Stało się tak popularne w Polsce, że już jest organizowane kilka w ciągu jednego miesiąca w różnych miastach. Przy okazji to także wydarzenie towarzyskie, w czasie którego można uzyskać porady stylistów, wymienić się pomysłami i poznać nowych, ciekawych ludzi.\nAkcję popierali również ekolodzy, przekonując, że rezygnacja z zakupów nowych ubrań chroni środowisko naturalne.\nZakupy z wysokim IQ\nczwartek, 29 października 2009 21:10\n1. Kupuj rzeczy proste. Będą Ci służyć bardzo długo.\n2. Bądź kreatywna. Szyj i dziergaj - handmade jest super trendy.\n3. Outlety - dobra moda żyje dłużej niż jeden sezon.\n4. Swishing - imprezy z wymianą ubrań to dobra zabawa.\n5. Bądź eko. Recykling to przyszłość.\nPhotoshop jest passe\nOstatni numer "Twojego Stylu". Na okładce Stenka, Cielecka, Rusin. Wydaje się, że nic niezwykłego, ale... Zdjęcie to udowadnia, że do Polski dotarła już moda na sesje, w których gwiazdy rezygnują z makijażu, obróbki komputerowej, drogich kreacji. Pokazują swoje prawdziwe, 40-letnie twarze, opowiadaja o kurzych łapkach, workach pod oczami, problemach związnych z upływającym czasem. Są naturalne. Wcześniej podobne zdjęcia m. in. Cindy Crawford, Claudii Schiffer, Monici Bellucci, Sophie Marceau czy Evy Herzigowej ukazały się we francuskim Elle i Harpers Bazaar. Klasa sama w sobie.


Projekt życia – Aboca\nGdy Valentino Mercati kupuje gospodarstwo rolne, położone w miejscowości Aboca wśród toskańskich wzgórz, zaczyna żywo interesować się rolnictwem ekologicznym i roślinami leczniczymi. Uznaje, że to znakomite miejsce, by podjąć badanie nowych możliwości w relacjach między człowiekiem i przyrodą.\nValentino bada z zapałem dawne tradycje oraz związki pomiędzy człowiekiem a roślinami leczniczymi. Otwiera się przed nim świat niespodziewany, w którym wszystko już wynaleziono i wszystko stosowano. Wie, że musi udostępnić to ogromne bogactwo wiedzy ogółowi, łącząc osiągnięcia wielowiekowej historii z możliwościami, które otworzyły przed ludźmi nowe odkrycia naukowe i technologiczne.\nI tak Aboca rozpoczyna swoją działalność w sektorze naturalnych środków leczniczych w oparciu o rewolucyjną zasadę: całkowicie zintegrowany łańcuch produkcji, od wysokiej jakości surowców pozyskiwanych z upraw ekologicznych, po analizę efektów farmakologicznych i klinicznych swoich wyrobów.


Sakiewkowe bombki w 2 krokach - W Roli Mamy\nBoże Narodzenie 6 grudnia 2013\nSakiewkowe bombki w 2 krokach\nJeśli uważasz, że robienie ozdób świątecznych zawsze jest czaso i pracochłonne oraz wymaga sporych zdolności to spieszę wyprowadzić Cię z błędu. Poniżej przedstawię jak zrobić bombkę w maksymalnie 5 minut. Zapraszam zatem na sakiewkowe bombki w 2 krokach!\nZłóż około 10 cm wstążki na pół i na końcu zawiąż supełek, by powstało oczko do zawieszenia bombki. Przymocuj je do styropianowej kulki, tak by przez powstały supełek przechodziła szpilka.\nZawiń kulkę w materiał tak, by jego końce znajdowały się dokładnie w miejscu naszego oczka. Uformuj w dłoniach materiał (ponaciągaj) i ciasno zwiąż wstążką. Wstążeczkę zawiąż w kokardkę i obetnij końce, jeśli są za długie (zamiast kokardki można nawlec koraliki). Nadmiar materiału skróć i wyrównaj (uważając na nasze oczko do wieszania) do długości, która Ci odpowiada.\nA to moje sakiewkowe bombki z kawałka szyfonu\n– Bombki ze wstążki,\n– Bombki ze wstążki z cekinami,\nświetny pomysł dla zapracowanej mamy :)\nDla taty też świetny pomysł :).\nMoim zdaniem fajne w tym pomyśle jest to, że można zrobić wspólnie z dziećmi.\nI do tego można je zrobić z jakiś zalegających skrawków materiałów, które pewnie tak samo jak u mnie walają się po szufladzie i nie wiadomo co z nimi zrobić :)\nI jak zauważyłeś – poradzą sobie z tym nawet dzieci :) (no, może z małą pomocą rodziców, ale to jest w tym najcenniejsze :D)\nRazem, razem :) – tak to wielka za zaleta. Zatrzymać się i coś wspólnie podłubać.\nSuper pomysł. Musze poszukac takich styropianowych baz u siebie i do dzieła. A próbowałaś tak odświeżać stare bombki (szklane, plastikowe)? Może zdjąć dzyndzelek?Jakieś porady?\nNie próbowałam, ale myślę, że to bardzo dobry pomysł. Tego dzyndzelka wcale nie trzeba zdejmować, wystarczy owinąć w taki sposób, by związać na szyjce bombki tasiemką (o ile taką ma), a jak nie to właśnie na tym uchwycie metalowym. Niestety nie mam takich tradycyjnych bombek, żeby pokazać.\nBardzo pomysłowe, chyba z córką kilka takich zrobimy\nNa zakupach 4 grudnia 2013\nGdy jakiś czas temu usłyszałam o Akcji „Czytam sobie”, od razu sprawdziłam w jednej z internetowych księgarni, jakie tytuły wchodzą w skład serii i w jakiej są cenie. Jako mama czteroipółlatka, który uwielbia, gdy mu się czyta i zaczyna przygodę z samodzielnym czytaniem, byłam szczególnie zainteresowana książeczkami o pierwszym poziomie trudności „Składam słowa”.\nJaka była moja radość, gdy w zeszłym tygodniu otrzymałam przesyłkę – niespodziankę od McDonalds’a, a w niej 7 książek z serii „Czytam sobie”. Ktoś czytał w moich myślach?\nMiesiąc temu restauracja McDonalds – jako jeden z partnerów akcji – zainaugurowała dystrybucję książek dla dzieci w ramach projektu „Czytam sobie”. Książkę z tej serii można bezpłatnie otrzymać kupując zestaw dziecięcy Happy Meal z McZestawem. Jest to jeden z elementów akcji społecznej zachęcający dzieci do czytania, a przez to do odkrywania swoich pasji i zainteresowań. Z badań Biblioteki Narodowej wynika, że czytanie jest dziedziczne – że dzieci czytają tam, gdzie czyta rodzic.\nDo tej pory w serii ukazało się 15 książek podzielonych na trzy poziomy trudności.\nPoziom pierwszy – Składam słowa – dla dzieci, które dopiero uczą się czytać. Tekst jest w formie krótkich zdań i zawiera 23 podstawowe głoski, a także ćwiczenie głoskowania. Książeczki z tego poziomu cechują się tekstem na dole strony, by ułatwić dzieciom śledzenie kolejnych literek palcem.\nPoziom drugi – Składam zdania – to książki z dłuższymi opisami i dialogami. Tekst zawierają wypowiedzi (800–900 wyrazów) składające się także ze zdań złożonych, przy wykorzystaniu 23 podstawowych głosek oraz „h”, wraz z ćwiczeniem sylabizowania.\nPoziom trzeci – Połykam strony – dla dzieci, które radzą już sobie ze złożonymi tekstami. Opisy składają się z 2500–2800 wyrazów i użyto wszystkich głosek, zdania są dłuższe i bardziej złożone, dodatkowo stworzono też alfabetyczny słownik trudnych wyrazów. Od poziomu pierwszego do trzeciego zmniejsza się liczba obrazków, by w łagodny sposób przechodzić z kolorowych książeczek dla dzieci do książek dorosłych.\nKsiążeczki zostały wydane przez Wydawnictwo Egmont, napisane przez znanych polskich autorów i zilustrowane przez najlepszych rysowników dla dzieci. Na naszym blogu możecie przeczytać recenzje książek z pierwszej edycji akcji.\nTrzymam kciuki za powodzenie akcji – za rodziców i za najmłodszych, aby przekonały się, że czytanie jest dobrą zabawą i by u wielu dzieci udało wyrobić się nawyk czytania.\nChcesz włączyć się do akcji?\nPolub profil Akcji na Facebooku\nUdostępnij informacje i spot Akcji „Czytam sobie” (www.youtube.com/watch?v=WkjjINuHMPg&feature=youtu.be) na swojej stronie internetowej lub/i profilu FB\nWejdź na www.czytamsobie.pl\nCiesz się z dzieckiem z każdego przeczytanego przez niego słowa, strony, czy książki, buduj poczucie sukcesu z czytania książek.\nCzytaj przy dziecku! – ono zrozumie, że czytanie to przyjemność\nBoże Narodzenie 1 grudnia 2013\nPoczątek grudnia to dobry czas na rozpoczęcie domowej produkcji ozdób choinkowych. Dziś pokażę Ci jak zrobić bombkę ze wstążki lub innego materiału, która jest chyba jedną z najbardziej efektownych, ale i pracochłonnych. Mimo że wydaje się być to dość skomplikowane, wcale takie nie jest. Za to bardzo relaksuje (przynajmniej mnie!).\nAby wykonać bombkę ze wstążki przygotuj:\npudełeczko krótkich szpilek\nrolkę wstążki w wybranym kolorze/kolorach\nopcjonalnie kilka ozdobnych szpilek lub koralików z niewielkim otworem (by zatrzymywały się na główce od szpilek, które będziemy używać)\nJeśli używasz wstążki o szerokości 1,5cm potnij ją na kawałki o długości ok 4,5-5cm (w przypadku szerszej potnijcie odpowiednio dłuższe). Każdy kawałek przed użyciem należy złożyć jak na zdjęciu poniżej. Niektórzy nie zostawiają zapasu w postaci wystających kawałków wstążki poza powstały trójkąt, jednak ja jestem zwolenniczką, by taki był. Sama użyłam wigofilu zamiast wstążki. W zasadzie można użyć każdego innego materiału, jednak wtedy pozostaje nam wycięcie prostokątów zamiast szybkiego pocięcia wstążki.\nNa czubku kulki przymocuj kwadrat ze wstążki, nie musisz wbijać szpilek do końca, ponieważ mają jedynie go przytrzymać. Następnie przytwierdź złożone kawałki tasiemki w równych odstępach i wyjmij użyte wcześniej szpilki. Ja wolę przypinać trójkąciki na czubku i przytrzymać dwoma szpilkami pozostałe rogi, które później wyjmiemy. Przede wszystkim uważam, że główki od szpilek są dekoracyjne (można również nawlec kolorowe koraliki dla lepszego efektu), po drugie jest to ich oszczędność, ponieważ zużywa się ich bardzo dużo, a po trzecie – przy niedużych kulkach (np. ok 5 cm) pod koniec ciężko znaleźć miejsce do wbijania kolejnych.\nKolejne trójkąciki wbijaj zawsze nieco poniżej, zasłaniając styropian (jak na kolejnych zdjęciach). Każdy kolejny rząd możesz wykonać ze wstążki innego koloru. Przy jednokolorowych nie widać nierówności, które nie tylko początkującemu mogą się przytrafić, więc może warto od nich spróbować.\nKiedy dojdziesz do połowy bombki powtórz pierwsze 3 kroki z drugiej strony, następnie zasłoń złączenie kawałkiem wstążki. Ja użyłam koronkowej tasiemki. Żeby tasiemka się nie przesuwała wbij szpilki w dwóch miejscach, naprzeciw siebie.\nW miejscu gdzie łączy się nasza wstążka możesz przymocować kokardę oraz zawieszkę do bombek lub po przeciwnej stronie przytwierdzić oczko do wieszania. Aby je wykonać należy użyć ok 10 cm cienkiej tasiemki i związać ją na końcu. Supełek wcisnąć do ozdobnego koralika, a następnie przekładając przez niego szpilkę przymocować do naszej bombki.\ncudeńka , pięknie też wyglądają takie bombki (z użyciem kleju na goraco) z kawą w ziarenkach, bombki ze sznurka (obklejonego na balonie a później balona sie przebija) , bombki aniołki z makaronu, styropianowe bombki dekupaż,- robie z synkiem tym roku chcemy aby nasza choinka była ozdobiona własnoręcznie wykonanymi ozdobami\nJa do dziecięcego pokoju robiłam w zeszłym roku z filcu, np te:\nwyglądają o wiele lepiej niż te plastikowe ze sklepu, świetny pomysł a efekt naprawdę rewelacyjny, może się skuszę:)\nReply to Jolanta Koper\nPolecam. Ja jak się wciągnę to nie mogę przestać :D Nie dość, że mamy satysfakcję, ze zostały zrobione przez nas, to jeszcze pięknie wyglądają i nie nigdy nie pobiją :D\nja się skuszę napewno :)\nJak dużą kulkę styropianową wykorzystujesz przy 1,5 cm wstążce?\n8-9 cm i takich używam najczęściej do wszystkich bombek :)\ncałkiem fajnie wyglądają te bombki\nu nas na topie lampion adwentowy na roraty\na ozdoby choinkowe zaplanowane niedługo – w tym roku chyba pieczenie i piernikowe wieszadełka będą\nteraz większość wpisów jest o imigrantach\nJa robiłam kokardki i łańcuchy. Stroiki na stół również to chyba wychodzi mi najlepiej. Wiecie co podobaja mi sie takie choinki :-)..ja jestem jak ta sroka lubie jak wszystko się swieci więc gdy cos robie to musi miec dużo brokatu :-p..ps. Te bombki tez robilam a w tym roku zobaczymy czy wenę będę mieć na jakies fantazje dotyczące świąt.\nja bombki robilam w tamtym roku. w tym robie renifery na mikołajki :)\nDziś był w tv kevin sam w nowym yorku..\nJak dla mnie, to zupełny bezsens… Myślenie o świętach Bożego Narodzenia we wrześniu, to chore zjawisko.\nJustyna Białek i moje last christmas w pracy nie jest już niczym dziwnym\nDzisiaj w tv moje dzieciaki oglądały jakiś film o świętach , słyszałam tylko jednym uchem z kuchni ;)\nZaraz ze sklepów znikną zeszyty , pojawią się znicze , a one zaraz ustąpią miejsca choinkom ..\nOj tak, tak. Czas biegnie jak okamgnienie, a zegar biologiczny wciąż tyka i tyka, a sekunda za sekundą umyka śpieszcie się dziewczyny\nAle fajne bombki! Aż mi się świąt zachciało\nReply to Karolina Kozdrowiecka\nBanalnie proste a jakie cuda wychodzą :)\nJej ale czas leci szybko tragedia dopiero byl sylwester, wielkanoc a teraz znow gwiazdka…powiem wam życie pędzi!!!!


The Engine Room Town Gallery (Belfast, Irlandia Północna) - opinie\nThe Engine Room Town Gallery opinie, Belfast\nNr 114 wśród 199 atrakcji w lokalizacji Belfast\n5 Donegal Square, Belfast BT2 8DY, Irlandia Północna\nMUSI DLA ODWIEDZAJĄCYCH SIĘ DO BELFAST\nGaleria Engine Room znajduje się tuż obok ratusza w centrum Belfastu i prezentuje współczesnych lokalnych artystów. W kwietniu odbywają się 3 wystawy: A Dander Down The Street Johna Mc Mackena, Oft - powtórzone przez Hollie Sloan i pokaz wiosna studentów Ulster University. Wystawy zawierają głównie...obrazy i rysunki, a zwiedzającym dowiadują się, że scena artystyczna w Belfaście jest bardzo żywa, a sztuka jest tak ważna, jak wszędzie indziej. Konieczne - dla zwiedzających, powinno być na każdym planie podróży firmy turystycznej.Więcej\nPiękne miejsce różni się od innych miejsc polecam do tutaj to jest bardzo przyjemne i ciekawe\nkomory silnika znajduje się Galeria obok ratusza i jest prawdopodobnie najbardziej ważne galeria w Irlandii Północnej, prezentuje sztuki współczesnej przez głównie lokalnych artystów. Jest to pozycja obowiązkowa dla każdego, kto chce do życzeń głębszy wgląd w Irlandii Północnej kultury.\nUzyskaj szybką odpowiedź od pracowników i klientów obiektu The Engine Room Town Gallery.


Wasze bat-kolekcje - Strona 78\n05 marzec 2021, 11:56:38\nDo dołu Strony 1 ... 76 77 78 79 80 ... 85\n27 wrzesień 2020, 15:06:54 #1155 Ostatnia edycja: 27 wrzesień 2020, 15:24:43 by Juby\nW nawiązaniu do baaardzo starego postu z 2012 roku, w końcu znalazłem dość czasu, aby zaprezentować swoje bat-zbiory.\nZ góry sorry za jakość zdjęć, ale: a) nie jestem urodzonym fotografem, b) światło w salonie nie pomagało, c) aparaty w obu smartfonach też.\nMoja przygoda z Batmanem zaczęła się lata temu, kiedy wujek oddał mi i mojemu starczemu bratu swoje komiksy z Człowiekiem-Nietoperzem. Były to dwa różne wydania komiksowej adaptacji filmu Tima Burtona z 1989 roku oraz trzy numer TM-Semic - 2, 3 i 10 z rocznika 1991. Jedną z wersji adaptacji filmu straciłem jeszcze w dzieciństwie, ale pozostałe 4 komiksy mam do dziś (w kiepskim stanie, niestety).\nDalej potoczyło się to jak kula śnieżna. Zbierałem wszystko z Batmanem, od zabawek, przez piórniki, po wycinki zdjęć z tygodników typu TeleTydzień. Tak to było w czasach bez Internetu. Potem polubiłem również Supermana, a w końcu całą Ligę Sprawiedliwości (wszystko dzięki znakomitym kreskówkom Bruce'a Timma), ale najważniejszy zawsze był Batman.\nJeśli się nie pomyliłem przy liczeniu, do tej pory udało mi się zebrać blisko sto polskich wydań, w których występował Mroczny Rycerz, bądź postacie z jego świata. Są to:\nBATMAN: Oficjalna Komiksowa Adaptacja Filmu Fabularnego Warner Bros. (czyli pierwszy komiks z Batmanem wydany w naszym kraju)\n1990 » 1 x2\n1991 » 1, 2 x2, 3 x2, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10 x2, 11, 12 (komplet)\n1992 » 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10, 11, 12, Wydanie Specjalne: Batman Powraca (komplet)\n1993 » 1, 2, 3, 6, 10\n1994 » 7, 8, 9\n1995 » 2, 3, 5, 8 x2, 9, 11, 12, Wydanie Specjalne 3/95: Batman na zawsze\n1996 » Wydanie Specjalne 2/96: Batman versus Predator II: Booldmatch\n1997 » Wydania Specjalne 1/97, 2/97 i 3/97 - Batman: Black & White cz. 1 i 2 oraz komiksowa adaptacja Batman i Robin\n1999 » TOP KOMIKS 5/99: Batman: Halloween\nKsiążeczkowe wydania Batman & Superman\n1999 » 2\n2000 » 1, 2, 3\nSuperman » 1/91, 6/92, 7/92 (czyli wszystkie trzy gościnne występy Batmana)\n» DK Dobry Komiks\n2005 » 3, 6, 8 (komplet Superman/Batman 1-3)\n» Egmont (wg daty wydania)\nBatman: Hush część 1 SC\nBatman: Hush część 2 SC\nBatman: Rozbite miasto SC\nBatman i syn SC\nBatman: Co się stało z zamaskowanym krzyżowcem? SC\nBatman - Zabójczy żart HC\nBatman: Powrót Mrocznego Rycerza HC\nBatman: Najlepsze opowieści HC\nBatman: Nawiedzony Rycerz HC\nBatman: Trybunał sów, Tom 1 HC\nBatman: Miasto sów, Tom 2 HC\nBatman: Narodziny Demona (DC Deluxe)\nTrójca. Superman - Batman - Wonder Woman (DC Deluxe)\nBatman: Rok Pierwszy (DC Deluxe)\nSuperman/Batman, Tom 1. Wrogowie publiczni SC\nJLA - Amerykańska Liga Sprawiedliwości, Tom 1 HC\nSuperman/Batman, Tom 2. Supergirl SC\nGotham Central, Tom 1. Na służbie SC\nJLA - Amerykańska Liga Sprawiedliwości, Tom 2 HC\nSuperman/Batman, Tom 3. Władza absolutna SC\nBatman: Mroczny Rycerz Kontratakuje HC\nJLA - Amerykańska Liga Sprawiedliwości, Tom 3 HC\nJLA - Amerykańska Liga Sprawiedliwości, Tom 4 HC\nBatman: Świt Mrocznego Księżyca (DC Deluxe)\nPowrót Mrocznego Rycerza: Ostatnia krucjata HC\nBatman: Mroczny Rycerz - Rasa Panów HC\nBatman - Mroczny Książę z bajki (DC Deluxe)\nBatman: Przeklęty (DC Black Label)\nBatman: Szalona miłość i inne opowieści (DC Deluxe)\nBatman kontra Deathstroke SC\nBatman: Black & White, tom 1. Wieczna żałoba (Batman Noir)\nBatman: Black & White, tom 2. Nigdy po trupie (Batman Noir)\nBatman: Długie Halloween HC\nBatman: Mroczne zwycięstwo HC\nLegendy Mrocznego Rycerza (Tim Sale) HC\n» Wielka Kolekcja Komiksów DC Comics\nTom 9 - Batman: Śmierć w rodzinie\nTom 18 - Superman: Człowiek ze stali\nTom 24 - Superman: Śmierć Supermana\nMiałem też kilka MixKomiks z przygodami Batmana Przyszłości oraz numer Toma i Jerry'ego, w którym mysz była Batmanem, a kot Jokerem, ale zapodziały mi się lata temu.\nPowrót Batmana (1DVD)\nBatman: Filmowa Antologia 1989-1997 (8DVD)\nBatman - Początek (2DVD)\nMroczny rycerz (2DVD+slipcover)\nBatman: Rycerz Gotham (1DVD)\nBatman i Superman (1DVD)\nBatman: Animacje, Vol. 1 (1DVD)\nBatman: Animacje, Vol. 2 (1DVD)\nThe Dark Knight Trilogy (5x Blu-ray)\nBatman i Robin (Blu-ray)\nBatman v Superman: Świt Sprawiedliwości - Ultimate Edition (2x Blu-ray)\nBatman: Sprawiedliwość ponad wszystko\nBatman: Toksyczny chłód\nWszystkie na PC. Pierwszą grę miałem w pełnym zestawie w dużym pudle, ale przepadło lata temu. Batman: Arkham Asylum wygrałem również w wersji GOTY, ale uznałem je za zbędne i oddałem starszemu bratu kilka lat temu.\nPosiadam 5 plakatów filmowych, którym niestety nie mam obecnie jak cyknąć fotki. Cztery są z Batman - Początek, dwoma chwaliłem się już TUTAJ, pozostałe to ten i ten, ale strasznie mi się zniszczyły przez tych 15 lat odkąd wziąłem je z kina. Piąty to oficjalny plakat Mrocznego rycerza wyhaczony kiedyś na allegro.\nZostały mi tylko trzy i to w kiepskim stanie. Oficjalna zabawka "Rapid Fire Batman" z Batman Begins (prezent na Mikołajki 2005, niestety zgubiłem do niego batarangi, a sam mechanizm ich wyrzutu przestał działać), Catman - podróbka Batmana z filmu Tima Burtona (miałem też oryginał, ale nie przetrwał próby czasu) oraz mini-Batman-brelok (również bazowany na pierwszym wizerunku Michaela Keatona) z urwaną peleryną. Nie mam pojęcia, czy w domu rodzinnym uchowało się coś jeszcze.\nUlotki i pocztówki\nOkładki filmów na VHS\nKiedyś mogłem się też pochwalić samymi kasetami. Niestety, po mojej wyprowadzce z domu rodzinnego, tata i starszy brat uznali, że na co im kasety, skoro nie mają już sprawnego odtwarzacza, right? Nie schowali ich na strychu, nie wystawili na aukcji internetowej, tylko zwyczajnie wyrzucili. Kilkadziesiąt kaset! Jedyne co mi pozostało to okładki, które uratował dla mnie młodszy brat.\nOtwarty to miesięcznik Film nr 8/2008 (na okładce zamiast Batmana jest Meryl Streep). Miałem też numer miesięcznika KINO o Mrocznym rycerzu oraz Komputer Świat o Arkham City (z plakatem), ale musiałem ich nie zabrać w trakcie jednej z przeprowadzek i ślad po nich zaginął.\nDo tego posiadam ładowarkę do telefonu z logo Batmana, kubek, z którego korzystam w pracy, kilka T-shirtów, przynajmniej 5 par skarpet, starą czapkę z daszkiem, torbę na zakupy... No dużo tego, ale wybaczcie, nie będę cykał zdjęć swojej garderoby.\nOstatni nabytek to worek, którego nie zdołałem kupić gdy byłem na wystawie DC w EC1 rok temu, a którego EC1 rozdawało za darmo, po zniesieniu "lockdownu" w czerwcu tego roku. Koleżanka z pracy dostała dwa, jeden był jej niepotrzebny, więc mi go podarowała.\nI to chyba tyle. Mam nadzieję, że niczego nie zapomniałem (w razie czego wrzucę przy następnej okazji).\n27 wrzesień 2020, 20:14:22 #1156\nBardzo fajna kolekcja. Szczególnie ciekawe są te wszystkie starocie. Pocztówki, książki, czasopisma. Strasznie szkoda tych kaset. ;( Ta karteczka z Batman i Robin przypomniała mi, że faktycznie była seria rysunków z filmu zrobionych w stylu Batman TAS. Zdziwiła mnie trochę mała ilość komiksów z New 52.\nMój komplet Batman Black & White Noir też już do mnie dotarł. Zmierza do mnie jeszcze parę innych rzeczy dlatego za parę dni zrobię aktualizację.\nJak oceniasz "Batman: Mroczny książę z bajki"? Warto się zainteresować?\nJL Morrisona kiedyś prawie kupiłem. Egmont miał w promocji komplet za 150 zł. Miałem już w koszyku, ale się rozmyśliłem. Głównie dlatego, że nie jestem wielkim fanem Justice League.\nCo możesz powiedzieć o "Batman kontra Deathstroke"? Brzmi nieźle, ale czytałem, że jest to średniawka.\nZ rzeczy które masz na pewno w jakimś momencie sprawię sobie Spawn/Batman i Gotham Central.\n27 wrzesień 2020, 23:00:20 #1157\nCytat: Shadow of the Bat w 27 wrzesień 2020, 20:14:22 Bardzo fajna kolekcja. Szczególnie ciekawe są te wszystkie starocie. Pocztówki, książki, czasopisma. Strasznie szkoda tych kaset. ;( Ta karteczka z Batman i Robin przypomniała mi, że faktycznie była seria rysunków z filmu zrobionych w stylu Batman TAS. Zdziwiła mnie trochę mała ilość komiksów z New 52.\nKiedyś miałem też mniejsze karteczki ze zwyczajnym wizerunkiem Batmana-Clooney'a z B&R, ale pewnie wyrzuciłem je lata temu.\nMała ilość komiksów z The New52 wynika u mnie z kilku czynników. Wziąłem się za ich zbieranie w 2014 roku, kupiłem dwa pierwsze tomy Batmana, a potem... straciłem pracę i zobaczyłem w zapowiedziach, że Egmont wprowadza coraz to nowsze serie (a większość z nich się ze sobą przeplata), przez co z miejsca odpuściłem. Chciałem do tego wrócić w 2017, kiedy pracowałem w empiku i miałem zniżkę pracowniczą -25% na wszystkie komiksy, ale Egmont wrzucił w zapowiedzi "Odrodzenie" i uznałem, że nie chcę teraz tego nadrabiać, bo co chwilę restartują wszystko w cholerę. Nosiłem się z myślą nadrobienia kilku tomów jeszcze na początku tego roku, ale gdy zaczęły pojawiać się informacje o możliwym ruszeniu z kolekcją Batmana od Eaglemoss w Polsce i zobaczyłem jej brytyjski spis (zawiera większość tytułów z The New52) znowu odpuściłem. I tak czekam. Jeśli ruszą z kolekcją, będę zbierał całą i nic nie będzie mi się dublować. Jeśli nie ruszą, może kiedyś uzupełnię trochę tego, co wydał Egmont, ale póki co mam dużo tytułów, których bardziej pragnę.\nCytat: Shadow of the Bat w 27 wrzesień 2020, 20:14:22 Jak oceniasz "Batman: Mroczny książę z bajki"? Warto się zainteresować?\nMoje recenzje obu komiksów znajdziesz tutaj: http://www.forum.batcave.com.pl/index.php?topic=457.msg71677#msg71677\nKrótsza wersja - Mroczny Książę z bajki mi nie podszedł, ale z tego co czytam po opiniach innych, tylko mnie (mam przesyt Jokera i jego starć z Batmanem). BvD to średniaczek, ale świetny wizualnie, więc w obecnej cenie go polecam. A jeśli czytałeś Detective Comics z DC Rebirth możesz go docenić jeszcze bardziej niż ja, bo akcja "vs. Deathstroke" toczy się między którymiś tomami DC (jest o tym zmianka w środku). Jeśli nie czytałeś Rebirth, i tak powinieneś się we wszystkim połapać, wystarczy znajomość Batman i syn Morrisona.\nCytat: Shadow of the Bat w 27 wrzesień 2020, 20:14:22 JL Morrisona kiedyś prawie kupiłem. Egmont miał w promocji komplet za 150 zł. Miałem już w koszyku, ale się rozmyśliłem. Głównie dlatego, że nie jestem wielkim fanem Justice League.\nJa kupiłem z różnych źródeł w sumie za 170 zł (czyli blisko 2 stówy poniżej ceny okładkowej). Pierwszy tom bardzo mi się podobał, ale teraz męczę trzeci (zostały mi dwa odcinki do końca) i jest coraz gorzej. Ilość cudacznych przeciwników z innych wymiarów, przyszłości, magii, itp. robi się męcząca, a ilość ekspozycji czasami mnie załamuje.\n28 wrzesień 2020, 15:20:05 #1158\nNo tak jeśli wydadzą serię od Eaglemoss, a moim zdaniem wydadzą skoro już mieliśmy tego typu serie z Marvela, DC, Star Wars, Transformers oraz chyba Conana i Thorgala to wtedy zbieranie całej bez dubli ma sens. Na pewno warto mieć 10 tomów cyklu Snydera. Są tam lepsze i gorsze momenty, ale ogólnie to jest naprawdę czadowy zbiór. Ogólnie szkoda, że ta seria od Eaglemoss nie jest wydawana według chronologii wydarzeń. W dodatku chyba nie ma w niej tych komiksów które były w WKKDC np Long Haloween i Hush.\nMrocznego księcia pewnie kiedyś jednak kupię. Pomysł mi się podoba. Z kolei B vs D kompletnie mnie nie jara. Rysunki wyglądają nieźle, ale brzmi to wszystko no pustą młóckę. Nie po to kupuję komiksy z Batmanem.\nCytuj Ja kupiłem z różnych źródeł w sumie za 170 zł (czyli blisko 2 stówy poniżej ceny okładkowej). Pierwszy tom bardzo mi się podobał, ale teraz męczę trzeci (zostały mi dwa odcinki do końca) i jest coraz gorzej. Ilość cudacznych przeciwników z innych wymiarów, przyszłości, magii, itp. robi się męcząca, a ilość ekspozycji czasami mnie załamuje.\nWłaśnie tego się obawiałem. JL z jakiegoś powodu nigdy mnie nie wciągnęła w żadnej wersji bez względu na to czy był to komiks, film czy animacja. Zawsze mam wrażenie, że wszystko jest zrobione po łebkach a bohaterowie przynajmniej raz w tygodniu ratują świat. Osławione "Tower of Babel" wcale nie jest wybitne. "Kryzys tożsamość" był moim zdaniem beznadziejny. Do tego stopnia, że szybko go sprzedałem (wiem kontrowersyjna teza). Nawet "Sprawiedliwość" mnie umęczyła mimo pięknych ilustracji Rossa. Masa głupot i tony ekspozycji mnie wykańczają. Najlepiej czytało mi się "Kingdom Come". Dam jeszcze kiedyś szansę JL z New 52, ale Morrisona odpuszczę. Facet ma dobre pomysły, ale zakopuje je pod nadmiarem dziwactw.\n29 wrzesień 2020, 08:33:41 #1159\nCytat: Shadow of the Bat w 28 wrzesień 2020, 15:20:05 No tak jeśli wydadzą serię od Eaglemoss, a moim zdaniem wydadzą skoro już mieliśmy tego typu serie z Marvela, DC, Star Wars, Transformers oraz chyba Conana i Thorgala to wtedy zbieranie całej bez dubli ma sens.\nNo właśnie nie wiadomo czy z nią ruszą. Pandemia utrudniła sprzedaż takich kioskowych kolekcji, mimo to Hachette ruszyło z kilkoma we wrześniu, a Eaglemoss z Batmanem nie. W UK kolekcja już dobiega końca (80 tomów + specials + jeszcze kilka specjali dla prenumeratów), a u nas cisza. Może to oznaczać, że albo czekają aż sytuacja się poprawi (co może się pokryć z premierą filmu z Pattinsonem w przyszłym roku), albo zwyczajnie już ją odpuścili. Może wtedy przynajmniej Egmont zacznie wydawać więcej klasycznego Batmana, np. No Man's Land, albo Knightfall. Jakiś czas temu mówiło się również o nowym wydaniu Kingdome Come.\nCytat: Shadow of the Bat w 28 wrzesień 2020, 15:20:05 Ogólnie szkoda, że ta seria od Eaglemoss nie jest wydawana według chronologii wydarzeń. W dodatku chyba nie ma w niej tych komiksów które były w WKKDC np Long Haloween i Hush.\nCelowo wydają niechronologicznie, aby każdy kto chce mieć wszystko kupił każdy tom, bo $$$. TLH i Husha brakuje, ale jest sporo kultowych pozycji, które ominęła WKKDC.\nCytat: Shadow of the Bat w 28 wrzesień 2020, 15:20:05 Na pewno warto mieć 10 tomów cyklu Snydera. Są tam lepsze i gorsze momenty, ale ogólnie to jest naprawdę czadowy zbiór.\nSłyszałem dobre opinie, ale z nadrobieniem runu Snydera trochę blokuje mnie fakt, że tomy 3-6 od Egmontu są wyprzedane, a na rynku wtórnym sięgają często kosmicznych cen. M.in. dlatego wolę się wstrzymać.\nCytat: Shadow of the Bat w 28 wrzesień 2020, 15:20:05 Nie po to kupuję komiksy z Batmanem.\nDoskonale cię rozumiem. Ja kupuję / czytam komiksy z Batmanem z trzech powodów. 1) TM-Semici z sentymentu; 2) z Batmanem dla kryminalnych zagadek (takie historie są najlepsze); 3) Team-upy (czyli Superman/Batman, lub JLA) dla dynamiki między Batmanem, a innymi superbohaterami. Komiksy wypełnione wyłącznie akcją ironicznie są najnudniejsze.\nDopiero co pochwaliłem się całą kolekcją, a już wiem o kilku prezentach, które do mnie zmierzają. Jak już będę miał wszystko w mieszkaniu nie omieszkam się pochwalić.\n29 wrzesień 2020, 08:37:05 #1160\nPocztowki Batman Forever robią robotę, chciałem je kiedyś kupić i kiedyś mam nadzieję że kupię. Niestety u mnie w kinie w 95r nie dawali takich fantów ale już przy Batman Poczatek udało się dostać i do dziś zbieram kinowe ulotki.\nKobieta Kot książka mocno mnie zszokowała nie sądziłem że było u Nas takie coś, będę musiał się rozeznać w tym temacie.\nSporo Semicow jeszcze Ci brakuje, masz przed sobą sporo przyjemności w ich kompletowaniu i odkrywaniu kolejnych pozycji.\nJak byle w EC1 to kupiłem sobie taki magnes jaka masz torbe.\nKolekcja bardzo fajna, zazdraszczam kiku pozycji.\n29 wrzesień 2020, 08:53:36 #1161\nUlotki Forevera dorwałem kiedyś tanio na OLX (pierwszym Batmanem, na którym byłem w kinie był Batman - Początek, wziąłem wtedy z 50 jego pocztówek, ale ostały mi się ostatnie dwie).\nKsiążka Kobieta-Kot to nawet nie prawdziwa książka, a jedynie wydanie "dla młodzierzy". Ma ze 100 stron pisanych dużą czcionką i galerię movie stills w środku na gładkim papierze. Chyba dostałem ją w prezencie przy jakiejś okazji. Jeśli rozważasz zakup, w wolnej chwili mogę cyknąć kilka fotek, jak się prezentuje w środku.\nCo do Semiców - nie mam już na nie parcia. Przynajmniej nie na to, aby uzbierać komplet, bo część tych historii zwyczajnie może nie być warta tego, ile obecnie liczą sobie za nie na internetowych aukcjach. Od kilku lat noszę w jednej z kieszonek portfela krótką listę ze spisem, które numery chciałbym jeszcze nadrobić (obecnie są na niej 19-23 Batmany i 2 Supermany). Zawsze jak przechodzę po antykwariatach wyciągam ją i staram się coś uzupełnić, ale nie śpieszy mi się z tym.\n29 wrzesień 2020, 09:01:57 #1162\nImponujące są też te B&W ale to na dziś nie na moją kieszeń, za dużo dobra wychodzi.\nKupię sobie tą kocice także fotki z chęcią oblukam.\nSemici dziś to kosmos na szczęście segment DC mam niemal kompletny brak mi 2numerow Binki. Gorzej z Marvelem 98r Pająka jest jeszcze bardziej cenowo podkręcony.\nGazety Filmowe również posiadam tą Premiery mnie zaskoczyłeś wg tego nie pamiętam i też będę szukał. Obecnie też szukam czasopism z Batkiem 98,92,95 ale nie jest to łatwe i tanie.\n29 wrzesień 2020, 10:29:10 #1163\nHudy z tego co pamiętam to sam masz dość jebitną kolekcję. Może wrzucisz jakieś aktualne foto?\n29 wrzesień 2020, 10:41:35 #1164\nCytat: HUDY w 29 wrzesień 2020, 09:01:57 Obecnie też szukam czasopism z Batkiem 98,92,95 ale nie jest to łatwe i tanie.\nChyba by coś się znalazło z tego w moich zbiorach. Mam trochę czasopism filmowych. Są wśród nich te, w których pisano o Batmanie. Np. z '97, gdzie były artykuły w związku z premierą B&R w kinach. Może coś jeszcze by było. Jakby co, to pisać na priv.\n29 wrzesień 2020, 18:57:04 #1165 Ostatnia edycja: 29 wrzesień 2020, 19:32:59 by Juby\nCytat: HUDY w 29 wrzesień 2020, 09:01:57 Kupię sobie tą kocice także fotki z chęcią oblukam.\nKsiążeczka ma 104 strony. Dopiero teraz zwróciłem uwagę, że tak pogniotła / podarła mi się okładka (pewnie w czasie ubiegłorocznej przeprowadzki do już-własnego mieszkania). A czasopism z 1992 z Powrotem Batmana możesz nie znaleźć, bo do premiery filmu w Polsce nie doszło. Z tego co czytałem, pojawił się chyba tylko w Popcornie (numer z plakatem), którego raczej trudno dostać.\n29 wrzesień 2020, 22:48:26 #1166\nJuby ma rację. BR nie miał w Polsce premiery kinowej, więc rzadko o nim pisano w naszej prasie.\nTen Popcorn z plakatem to był nr z sierpnia. W lipcowym nrze także było kilka stron o BR. Były do przedruki z niemieckiego Popcornu.\nNa pewno był też artykuł o BR w Cinema Press Video, kiedy film w Polsce oficjalnie ukazał się na VHS (nr 2 lub 3 z 1994).\n30 wrzesień 2020, 11:42:23 #1167 Ostatnia edycja: 30 wrzesień 2020, 14:50:06 by HUDY\nHudy z tego co pamiętam to sam masz dość jebitną kolekcję. Może wrzucisz jakieś aktualne foto? ;)Trochę się powiekszylo przez te ostatnie lata też i trochę się sprzedało. Postaram się zasiąść do tego przy weekendzie. Jak żona i dzieci pozwolą 😉\nKocica i BF już są w obserwowanych na alledrogo.\nPopcorn z BR pamiętam bo mialem/mam ten duży plakat z niego. Ale nie sądziłem że nie ma gazet filmowych z nim, cóż mniej do poszukiwan a coś już się znalazło 😀\n30 wrzesień 2020, 20:03:10 #1168\nCytat: undefined Trochę się powiekszylo przez te ostatnie lata też i trochę się sprzedało. Postaram się zasiąść do tego przy weekendzie. Jak żona i dzieci pozwolą 😉\nNa wszelki wypadek już zaczynam trenować trzymanie szczęki.\nDo mnie dotarły moje paczki. Batman Black & White Noir vol. 1 i 2 oraz trochę Semiców. Do pełnej kolekcji brakuje mi na ten moment 9 Batmanów i 4 Spider-Manów. Wzięło mnie też na wspominki dlatego zamówiłem sobie Spawn Origins vol.1 ktore zawiera pierwsze 6 zeszytów serii.\nCzy ktoś już zakupił "Ostatniego Rycerza na Ziemi" Snydera i Capullo? Macie jakieś BEZSPOILEROWE refleksje?\n30 wrzesień 2020, 21:16:56 #1169\nSkąd i po ile te Semici? Ciekawi mnie zwłaszcza Zabójczy żart, bo widuję oferty nawet po 200-300 zł. Sam za swój dałem chyba 45 z dostawą włącznie, ale stan był delikatnie rzecz ujmując "nieidealny" (dwie strony mocno pogniecione,jedna naddarta, a okładka w kilku miejscach służyła komuś jako kartka pod rozpisanie niepiszącego długopisu). Trochę go ogarnąłem, a w koszulce z tekturką wygląda na stan bdb, ale do dziś żałuję że nie było wtedy żadnych innych ofert.\nCytat: Shadow of the Bat Czy ktoś już zakupił "Ostatniego Rycerza na Ziemi" Snydera i Capullo? Macie jakieś BEZSPOILEROWE refleksje?\nKomiks trafił do sprzedaży dopiero dziś. Myślę że do wielu jeszcze nie dotarł, a co dopiero mówić o przeczytaniu go.\nDo góry Strony 1 ... 76 77 78 79 80 ... 85


Kraśnik: Dwie osoby zatrzymane za posiadanie materiałów wybuchowych - Dziennik Wschodni\nKraśnik: Dwie osoby zatrzymane za posiadanie materiałów wybuchowych\nPolicja z Kraśnika zatrzymała dwóch mężczyzn podejrzanych o gromadzenie materiałów wybuchowych\nWe wtorek policjanci przeszukali dwie posesje w gminie Kraśnik i Wilkołaz. - W trakcie przeszukań odnaleziono dużą ilość materiałów niebezpiecznych, w postaci prochu strzelniczego pozyskanego z amunicji, ponad 100 sztuk kompletnej amunicji do broni, 3 pociski artyleryjskie, 2 granaty odłamkowe i jeden przeciwpancerny - mówi Janusz Majewski z policji w Kraśniku.\nPolicja zabezpieczyła też zdekompletowane części broni długiej i rewolweru oraz kilkanaście zapalników od pocisków artyleryjskich oraz pozyskany z rozebranych pocisków materiał wybuchowy\nPirotechnicy uznali, że materiały stwarzają bardzo duże zagrożenie.\nDwaj mężczyźni w wieku 25 i 29 lat tłumaczyli, że materiały znaleźli za pomocą wykrywacza metali. Znalezisko zostało zabezpieczone przez grupę pirotechniczną AT KWP w Lublinie.\n25- i 29-latek odpowiedzą za gromadzenie i posiadanie broni i amunicji oraz materiałów wybuchowych.\nGość / 24 stycznia 2017 o 04:49\nOdpowiedzą za posiadanie prochu bo te niby pociski artyleryjskie, które nadają dreszczyku, to zwykły złom ! Na ul. Kolejowej widziałem z pięć ton (!) takich pocisków. Pewnie leżą tam do tej pory przed barakiem.\nGość / 23 stycznia 2017 o 15:55\nto tacy wiejscy kolekcjonerzy zbiera starocie a materiały zakazane to tak na wszelki wypadek może by się kiedyś przydały a może i nie znam wielu ludzi co gromadzą zbędne rzeczy garaż wypchany po brzegi strych to samo ubrania i buty z lat 60-90 bo szkoda wyżucić a nóż widelec sie przyda\nKaroooool / 19 stycznia 2017 o 11:51\nŁuski, zapalniki, skorupy granatów wszystko można kupić lub sprzedać legalnie na Allegro lub na giełdzie staroci. Również broń długa i krótka widoczna na zdjęciu to destrukty nie nadające się do użycia, a mające jedynie charakter kolekcjonerski. Jedynym błędem tych chłopaków było to, że zbierali proch ze znalezionej amunicji. W obecnym stanie prawnym, niestety, nie był to ich jedyny błąd.\nGość / 19 stycznia 2017 o 10:53\nW okolicznych lasach pełno było broni i niewypałów. Jako dziecko w latach 60 sam znajdowałem amunicję czy zardzewiałe karabiny maszynowe,a można było trafić na pociski od moździerzy. Wszystko okolice ul. Lasy.\nGość / 19 stycznia 2017 o 10:45\nŁuski, zapalniki, skorupy granatów wszystko można kupić lub sprzedać legalnie na Allegro lub na giełdzie staroci. Również broń długa i krótka widoczna na zdjęciu to destrukty nie nadające się do użycia, a mające jedynie charakter kolekcjonerski. Jedynym błędem tych chłopaków było to, że zbierali proch ze znalezionej amunicji.\nGość / 19 stycznia 2017 o 08:57\nZalosne - naprawde nie ma sie czym chwalić\ntak tych zamkna a prawdziwego bandyte odznaczaja MOZE ktos zainteresuje sie zyciorysem jana oszusta ktory podaje sie za partyzanta a byl skazany za zabojstwo lesniczego z cala rodzina i podpalenie lesniczowki\nGość / 18 stycznia 2017 o 17:38\nChwala bohaterskim antyterorystom!Prawdziwych sie boją to chociaż ddzieciaków zatrzymają\nGość / 18 stycznia 2017 o 17:07\nPrzecież takie fanty można kupić na giełdzie staroci.ABSURD. Może panowie którzy zatrzymali terrorystów przeszliby się pod NOVĄ w Lublinie gdzie handlują młodzi panowie bez ceregieli papierosami bez akcyzy.\nGość / 18 stycznia 2017 o 17:01\nKolejny sukces.... Terroryści zatrzymani :)


Okaż serce - Radio Plus Radom\nczwartek, 14 sierpnia 2014 10:29 / Autor: Radosław Mizera\nZ kolei ks. Robert Kowalski, wicedyrektor Caritas Diecezji Radomskiej zwrócił uwagę, że dodatkowo za pośrednictwem Parafialnych Zespołów Caritas, chętni mogą wziąć plecaki z listą potrzebnych artykułów. Po ich wypełnieniu komplety wyprawek trafią do dzieci z danej parafii. - To rodziny o bardzo niskich dochodach, cieszące się dobrą opinią proboszcza swojej parafii. Jeżeli zapotrzebowanie na wyprawki szkolne okaże się większe, postaramy się pomóc w miarę naszych sił. Dlatego apelujemy do firm i osób prywatnych o wsparcie finansowe, aby niektóre rzeczy móc dokupić samodzielnie. Część pieniędzy na ten cel pochodzi również z datków na Wigilijne Dzieło Pomocy Dzieciom - powiedział ks. Robert Kowalski. Do akcji włączyły się również firmy: ZUS, Dürr Poland i Kombud oraz Państwowa Straż Pożarna.\nTornister pełen usmiechów Caritas Radom\nBóg zrobił mi numer. Ani welonu nie mam, ani długich włosów.


Księga Etera – Wikipedia, wolna encyklopedia\nKsięgi w Księdze Mormona\nMałe Płyty Nefiego\nDuże Płyty Nefiego\nDodane przez Moroniego\nW pierwszych wersetach Księgi Etera została zamieszczona informacja, że autorem księgi jest prorok Moroni.\nOpis Księgi[edytuj | edytuj kod]\nKsięga Etera składa się z 15 rozdziałów, które zdaniem niektórych stworzone są na wzór biblijnych ksiąg Królewskich i Kronik. W Księdze Mormona została umieszczona jako przedostatnia księga między Księgą Mormona, a Księgą Moroniego.\nW pierwszym rozdziale zostaje przedstawiony rodowód Etera. Prorok Moroni, podaje również informację, że mowa Jeredów nie została pomieszana przy biblijnych wydarzeniach związanych z wieżą Babel. Również w tym rozdziale możemy przeczytać, że Jeredzi po biblijnym rozproszeniu otrzymali od Boga obietnicę opieki i otrzymania w posiadanie Ziemi Obiecanej.\nW drugim rozdziale został zamieszczony opis przygotowania Jeredów do wyprawy poprzez budowanie barek. Barki miały być pozbawione okien i przypominać Wieloryba. Cała podróż miała odbywać się w ciemności. Stąd można wnioskować, że wybudowane przez Jeredów barki miały przypominać łodzie podwodne.\nW trzecim rozdziale został przedstawiony opis wizji jaki otrzymał brat Jereda. W nim to wspomniana osoba upewniła się w przekonaniu, że Bóg ma ciało i krew, a zatem jest istotą materialną. W innym miejscu tego rozdziału jest wyraźnie podkreślone, że wspomniany palec nie należał do Boga Ojca, lecz do jego syna Jezusa Chrystusa.\nW czwartym i piątym rozdziale Chrystus wzywa wszystkich ludzi do nawrócenia się i przyjęcia chrztu. Tam też jest mowa o świadkach, którzy mają świadczyć o prawdzie Księgi Mormona.\nW szóstym i siódmym rozdziale została opisana podróż Jeredów do Ziemi Obiecanej. Tam też jest mowa o namaszczeniu Orihaha na pierwszego króla Jeredów. Orihah dzieli kraj na królestwo Szule i królestwo Kohora.\nRozdział ósmy został poświęcony walkom o władzę w królestwie Szula. W tym też rozdziale córka Jereda decyduje się tańczyć przed Akiszem w zamian za głowę króla.\nRozdział dziewiąty przedstawia plagi głodu i węży jakie zostały zesłane na niewierny lud.\nRozdziały 10–11 ukazują czytelnikowi dalsze walki o władzę w Królestwach.\nOd 12 rozdziału, aż do końca księgi możemy zauważyć proroka Etera i Moroniego, którzy nakłaniają lud do wiary. Tam też pojawia się motyw wiary dzięki której można przesunąć górę. W 13 rozdziale pojawia się idea Nowego Jeruzalem, które ma zostać zbudowane w Ameryce. W ostatnim rozdziale ukazana zostaje bitwa w której giną wszyscy Jeredzi z wyjątkiem Koriantumra.\nZwiązki Księgi Etera z Biblią[edytuj | edytuj kod]\nMotyw Wieży Babilońskiej i pomieszania języków.\nGenealogia Jereda (podobny motyw został użyty w Ewangelii Mateusza rozdział 1 – Rodowód Jezusa)\nJeredzi zabierają na barki po jednej parze każdego gatunku zwierząt, jak Noe.\nMotyw Ziemi Obiecanej (Wybranej) i wędrówka do niej.\nTaniec córki Jereda (Et. 8,10) – wzorowano się na opisie ścięcia Jana Chrzciciela.\n12 Rozdział Księgi Etera pokazuje biblijny motyw wiary która jest w stanie góry przenosić.\nNowe Jeruzalem (Et. 13) – przedstawione podobnie jak w Objawieniu św. Jana (Wizji o Niebiańskim Jeruzalem).\nTę stronę ostatnio edytowano 22 lip 2017, 11:31.


Pruszków w serwisie Informator - http://informator.opoczno.pl/\nDodane: 07:59 10. 03. 2020\nmontaz urzadzen chłodniczych warszawa Odpowiednio dobrana i zoptymalizowana klimatyzacja jestOdpowiednio dobrana i zoptymalizowana klimatyzacja jest sporym udogodnieniem. Zainsta\nDodane: 07:24 12. 02. 2020\nchłodnictwo przemysłowe warszawa Ich zainstalowanie jest proste i nieKlimatyzacja i chłodnistwo to pokrewne zagadnienia, na których opiera się przemysł spożywczy. Chłodnictwo również w mniejs\nserwis chłodniczy warszawa Profesjonalny serwis klimatyzacjiWiele osób zastanawia się, w jaki sposób konserwować swoje samochody, aby jak najdłuże służyly i były bezawaryjne. Duże znaczenie mają prawi\nserwis chłodniczy Chłodnistwo wspomaga nas oczywiście przede wszystkimWielu ludzi narzeka na cywilizację, czyli wszechobecny smog, ograniczone obszary wolne od wpływu przemysłu i zgubnej ingerencji człowieka, ale są rzeczy,\nCo musisz wiedzieć o poligrafiiDobry dobór mebli dla danego styluElectrician on the rise - demand of the serviceCo powinieneś wiedzieć o słuchu i dlaczego to takie ważne?Dla kogo są medyczne opracowania statystyczne?Niższe nakłady, lepszy druk. Poligrafia ogółemZdrowy i skuteczny trening, a suplementyZyskująca popularność usługa doradztwa prawnegoO zębach i ich chorobachMasz psa i twierdzisz, że wiesz wszystko?Programy dla firmPoradnik pacjenta - wizyta u stomatologaPorządki bywają niebezpieczneEnergia słoneczna ujarzmionaKto nie lubi kotów?Chcesz się pochwalić wyjątkowo udanymi wakacjami? Odwiedź Costa del SolDbaj o swoje autoKilka informacji o chłodnictwieUmyj swój samochódWspinaczka - może to sport dla ciebie?Kiedy opłaca się skorzystać z paneli słonecznych?Kilka przydatnych informacji o akcesoriach dla niemowlakaO użyteczności maszyn budowlanychTemat dnia: KardiologiaAuta - serwisowanie i wymiana częściImplanty zębów GliwiceDobry ubiór = dobre wynikiKrótko o leczeniu stwardnienia rozsianegoEastern Poland - worth to visitDobry Dj ma terminy


Światowy tydzień karmienia piersią - terror laktacyjny - Isia's World\nO karmieniu piersią słyszałam dużo choć dopiero od niedawna mnie to dotyczy. Nigdy nie rozumiałam opowieści moich koleżanek o terrorze laktacyjnym, wydawało mi się, że karmienie piersią jest naturalne, podobnie jak poród “silami natury” to coś wpisanego w nasza fizjologię. Ale będąc już w ciąży zapytana czy będę karmić piersią odpowiadałam “chyba tak” lub “zobaczymy”. Przestraszona opowieściami nie wiedziałam po prostu czy będę mieć pokarm i czy dziecko będzie ssało tak jak powinno, ale karmić piersią chciałam.\nDziś jestem dwa miesiące po porodzie i dalej nie rozumiem legend o terrorze laktacyjnym. Nic takiego nigdy mnie nie spotkało. Być może miałam wyjątkowe szczęście, a może odpowiednie podejście, nie wiem. Podeszłam do tematu bezstresowo. Będąc w ciąży czytałam sporo o noworodkach, bo pojęcia nie miałam najmniejszego, ale akurat karmienie piersią sobie darowałam, bo po co skoro nie wiem czy będę mogła karmić. I ta moja niewiedza chyba dobrze mi zrobiła. Nie czułam presji, stresu, nic. Wiedziałam, że jeśli będę mogła to moje dziecko będzie karmione piersią, ale jeśli z jakichkolwiek przyczyn nie będę mogła to cóż karmione piersią nie będzie. Jeszcze na sali porodowej ja pełna emocji, zanim jeszcze zdążyłam pomyśleć o karmieniu, moje dziecko samo znalazło sobie pierś i zaczęło ja ssać, ten odruch jest tak mocno wpisany w naturę ssaków, że poza nielicznymi przypadkami nie trzeba go uczyć.\nSłyszę często, że któraś z dziewczyn bardzo chciała karmić ale ten stres i nagonka zewsząd tak ja zestresowały, że nie dała rady. Jaki stres? Jaka nagonka? Po co? Po co słuchać i się przejmować? Moje dziecko, moje piersi. W życiu nie dałabym sobie mówić co mam robić i jak karmić dziecko. Nie chodzi o to, że jestem specjalistką w tej dziedzinie, bo nie jestem. Ale na pewno nie dałabym siebie zestresować do tego stopnia żeby nie być w stanie karmić dziecka..\nOwszem pierwszy miesiąc nie był najłatwiejszy, może nie tyle trudny technicznie co po prostu bolesny. Pierwsze dni to krew i strupy na brodawkach i oczywiście ból. Później nawał pokarmu, który wcale nie był taki straszny dzięki temu, że w szpitalu karmiłam młodego co chwilę. Pomogły ciepłe (przed) i zimne (po) okłady. Po kilku dniach nawał przeszedł, ból pozostał. Rany na brodawkach i ból utrzymywały się przez 4 tygodnie, założenie koszuli łączyło się z bólem. Ale nie był to ból nie do wytrzymania, dałam radę. Od miesiąca karmienie piersią to czysta przyjemność 🙂\nUwielbiam ten komfort i wygodę. Nie muszę kupować mleka, dzięki temu oszczędzam czas i pieniądze i co dla mnie również ważne, nie zaśmiecam środowiska odpadami po mleku. Nie muszę wyparzać butelek, przygotowywać jedzenia, podgrzewać itd. Pokarm mam zawsze przy sobie, nie muszę nosić butelek z jedzeniem kiedy wychodzimy z domu. Kiedy maluch zgłodnieje jedzenie jest pod ręką, w odpowiedniej temperaturze. Jest to bardzo wygodne, szczególnie dla takich leniuchów jak ja 🙂 Do tego zestaw pieluch wielorazowych i dziecko nie kosztuje nas kilkaset złotych miesięcznie, a jedynie tyle ile wydamy na ciuszki z secondhandu 😀\nPodsumowując, według mnie terror laktacyjny nie istnieje, albo istnieje tylko w głowie ofiary takiego terroru. Rzecz jest prosta, to nie jest temat stresujący więc nie ma co się nim na siłę stresować. Możesz to karmisz, nie możesz to starasz się to zmienić, nie udało się to trudno, zdąża się, żyje się dalej. A na pytanie “karmisz?” odpowiedź “nie, głodzę” i po sprawie 😉


Oglądaj "W roli głównej" co środę o 22:25 w TVN Style i w player.pl:https://player.pl/playerplus/programy-online/w-roli-glownej-odcinki,41/odcinek-5,S22E05,133373\nKiedyś specjalistka od sprzedaży, menadżerka nocnych klubów i tzw. ring girls. Dziś przede wszystkim autorka dwóch rozchwytywanych powieści erotycznych, które zebrały w sumie pół miliona czytelników! Jednak bestsellerem stała się dużo wcześniej m.in. na swoim Instagramie. Na profilu nie brakuje zdjęć jej metamorfozy - pięknej, wysportowanej i pewnej siebie kobiety w szczęśliwym związku, która jako pierwsza na świecie zapozowała z debiutancką książką na okładce magazynu dla panów.\nAle czy zawsze było tak pięknie i idealnie jak na obrazku? Kto jest jej Greyem? Jak wyglądały jej pierwsze kontakty z mężczyznami? Czy jest feministką, skandalistką, a może szykuje rewolucje seksualną? I czy rodzice zaliczają się do grona jej wiernych czytelników?\nPoznajmy wszystkie twarze Blanki Lipińskiej!\nOglądaj "W roli głównej" co środę o 22:25 w TVN Style i w player.pl:https://player.pl/programy-online/w-roli-glownej-odcinki,41/odcinek-5,S22E05,133373\nWiek to tylko liczba zalezy jak sie czujemy :)\nJedni chca miec rodzine a inninchca robic kariere. Blanka raczej na rozwoj i kariere stawia. Kazdy ma wybor. Jesli nie chce dzieci to jest jej sprawa.\nJaki dubel na poczatku, poerwsza odpowiedz malo clickbaitowa. 🤦🏼♀\nAle puste baby\nOne ma takie myślenie jak ja dokładnie 😂 jak znajdę męża to już będę za stara haha\nUwielbiam M.Molek, ja swoje 1sze dziecko planuje urodzic tuz przed 40, lub krotko po i uwazam, ze to najlepszy czas, bo teraz zdaze sie wybawic, rozwinac i znajde czas oraz pieniadze na podroze po swiecie. A pozniej, gdy bede miec 60 lat a moje dziecko wlasnie 20 bede z duma patrzec jak rosnie i przekaze mu znacznie wiecej niz mlodsi rodzice. Nie bede pewnie juz miec sily na tyle zabawy i dalekich podrozy, a pieniadze bede mogla wydawac na rozwoj mojego dziecka, dom i rodzine. A ta Blanka jest jakas dziwna...przyszla na wywiad z Molek i nawet nie zainteresowala sie z kim bedzie rozmawiac. Wstyd! Poza tym myslala, ze ona- ta Blanka ma 40 lat ha haaaa :D\nWtf pani prowadząca wygląda maaaax 25 lat serioooo mowieeeee wtf jaaak ona to robiii\nMyślałam, ze Blanka ma 40 lat😮\nAle Blance na koncu przerwali tym zakonczeniem\nTa cala Bianka jest taka pusta I tepa baba 🤣😂🤣😂🤣😂\nCale zycie sama zostaniesz ty nazistko\nDobry material genetyczny haha ty faszystko i wyznawco Karola Darwiwina zostaniesz cale zycie sama bo sypiasz z kukoldami.\nJa przyszłam na świat, gdy moja mama miała 39 lat. Mam obecnie 17.\n43 Lata pełno facetów 28 letnich lubi takie starsze babki więc kobiety nie ma się co bać...\nSzacunek dla Pani Mołek. Naprawdę widać ze jest dumna z tego ze ma 43 lata i małego dzidziusia. Widac wiek to tylko liczba ❤😇\nMama urodziła mnie mając 40 lat, tata 48 lat. Teraz mam 20. Zawsze byłam szczęśliwym dzieckiem, niczego mi nie brakowało i nie czułam się z tego powodu dyskryminowana. Jestem przeszczesliwa, mama to moja najlepsza przyjaciółka i wcale nie czuję że czegoś nie rozumie bo jest "stara"\nbzdury pani Blanko !!!! sugerujesz się mitami !!!! nigdy lepiej sie nie czulam jak w drugiej ciąży !! żaden okres, zaden ból , zadne cierpienie !!! zalezy od genetyki, przodków , znoszenia innego stanu. Brawo pani Mołek !!!\nbyle to dziecko nie był podobne do niej a poza tym już na początku zakłada rozstanie to jest osoba medialna więc oni krótko są ze swoimi partnerami bardzo rzadko który potrafi wytrwać w szczęśliwym związku i dbać o niego a ludzie TV do zupełnie inny odłam społeczeństwa z nich nie należy brać przykładu to są dla mnie duże dzieci a niektóre ich problemy są tak śmieszne i żałosne, że aż trudno o tym mówić normalnie a cóż dopiero rozpowiadać w necie. Ci ludzie w wolnej chili zarzucają net czy jakieś istagramy ( nie wiem czy dobrze napisałem :))) )gdzie byli co zjedli jak mają w domu to żałosne a potem się skarżą, że są nękani negatywnymi wypowiedziami ale trzeba pamiętać, że jest to na własne życzenie. Niekiedy trzeba uruchomić proces myślowy a z tym bywa różnie\nBoże ona wygląda na 50 plus po botoksie co ta blania z siebie zrobiła niech już nikogo nie rodzi bo jaki ona da mu przykład?\nZa dużo kalkulujesz Blanka\nDenerwuje mnie ta dziennikarka. Zachowuje się jakby patrzyła na Blankę z góry i wymagała podziwu dla siebie\nAle pustaczka. I ten Nietrafny przykład. Aż jej się głupio zrobiło jak prowadząca powiedziała że ma dziecko w tym wieku\nLatać to marzenie. Mieć rodzinę, to marzenie. Bardzo smutne to było.\npóźne macierzyństwo i spoko pod warunkiem że dziecko rodzi się zdrowe. sam jestem niepełnosprawny nam dziś 24 ale ta moja mama ma 62. nie we wszystkim sobie zawsze radę i potrzebuję jej pomocy. widzę że ona dzisiaj nie ma siły. gdybym miała mnie mając 20 lat mniej, obydwoje bylibyśmy w lepszym położeniu a ja nie miałbym wyrzutów sumienia.\nMam nadzieję, że nigdy nie trafi na mężczyznę, który zapragnie być ojcem. Jeszcze by w ciąży przytyła, miała huśtawki emocjonalne, ... Ja rozumiem, że każdy ma prawo żyć jak chce, ale te argumenty... I dodam, że 2 lata to może być za mało na poznanie partnera. Naukowcy udowodnili, że przez pierwsze dwa lata para jest na 'miłosnym rauszu'... Oj to może być zła taktyka. Życie to nie powieść erotyczna. W życiu nie ma idealnych partnerów. Znam wiele samotnych kobiet, które szukają idealnych facetów. Łatka mijają, a one dalej same zakochane w sobie. Tylko dlaczego z taką zawiścią patrzą na kobiety w ciąży i z dziećmi? Bo natury się nie oszuka! Wcześniej czy później obudzi się instynkt macierzyński... Ale może być za późno. Psa lub kota sobie kupią i w kątach własnego pustego domu będą płakać.\nKobieta powinna decydować się na dziecko ze względu na miłość a nie żeby się odmłodzić... Pani Mołek, masakra🤦🏻♀\nDlatego nie wszyscy mają dzieci a niektórzy nie powinni ich posiadać\nOooo rozsądną kobieta , niestety tyle babć chodzi z wózkami ....babć wiekowych a są mamami\nBooze Kochany, jakie ta Pani wyznaje wartości. Dramat po prostu.\nAndrzej Ktoś Tam\nWyjątkowo tępa dzida która w zasadzie nic nie powiedziała nowego...każde zdanie to odgrzany kotlet który wszyscy już gdzieś z ust podobnych inteligentnie kobiet słyszano.\nŻeby zrobić kariere to trzeba być najpierw gwiazdą ale tą nigdy pani nie będzie bo i po czym....po tym pisarskim gniocie,po tym żałosnym programie o ksw albo po związku z Baronem który raczej gustuje w przedziale 16-19....\nMoże czas spojrzeć prawdzie w oczy.\nMam 5 letnią córeczkę, a mam 48 lat 😊❤\nWyżygałem się... dzięki bo długo mnie mndliło.\nMyślałem ze ta blanka ma coś w sobie, teraz widzę ze to jest tylko pustka\nTa to jest natchniona\nDwa super domu... Blanka małżeństwo sakrament wszystko na serio kochana takie życie Ci się należy\nAle pitoli ...\npiękna postawa Mołek. a tamta zatkalo\nNa starość i tak będziesz pewnie pomarszczona być może i gruba i... Samotna. Refleksja nawet do Pana Ryszarda Kalisza przyszła. I szacun mu za to i dla Pani Magdy również. Nie silikony a rodzina nam zostanie na starość. Pozdrawiam\nCo za paskudna kobieta. Zacznijmy od tego, że po tej wypowiedzi-wedlug mnie- to ona nie jest odpowiednim MATERIAŁEM GENETYCZNYM do tego, żeby być matką...\nAle głupoty gadają, jpdl


Numer rejestru: 8694\nData przyjęcia: 06 / 05 / 2014\nMira została przywieziona z okolic Kożuchowa. Początki były trudne, Mira chowała się przed ludźmi - teraz nie do każdego podejdzie od razu, ale pozwoli ubrać się w szelki i wziąć na spacer. Na spacerach idzie bardzo ładnie, jednak boi się gwałtownych ruchów i hałasu. Dogaduje się z innymi psami. Nie wykazuje agresji do ludzi, gdy się boi to po prostu się wycofuje w bezpieczne miejsce. Mira jest bardzo fajną sunią, jednak wymagającą pracy i czasu, żeby pokazać jej, że człowiek nie jest aż taki straszny. Osoba, która zdecyduje się na adopcję Miry i będzie gotowa na pracę z nią, zyska wspaniałego przyjaciela i towarzysza, bardzo wdzięcznego za okazaną jej troskę.