Uprawne - Czarowny roślin świat\nNajwiększe znaczenie drzewa morwowego tkwi jednak w czym innym, a mianowicie liście tej rośliny: głównie morwy białej są niezastąpionym pokarmem dla gąsienic motyla jedwabnika. Gąsienice te, zajadając liście morwy, snują nici oprzędu, którym otaczają się przed przepoczwarzeniem: tworząc kokon. Pojedynczy kokon zbudowany jest z niezwykle długiej, bo aż trzykilometrowej! nici jedwabiu. Nici oprzędu charakteryzują się szczególnymi właściwościami fizycznymi i wielką wytrzymałością. Sam kokon wytwarzany jest natomiast w celach bezpieczeństwa: chroni gąsienicę przed drapieżcami podczas jej przepoczwarzania się. "Producent" surowca do otrzymywania jedwabiu naturalnego, czyli nocny motyl (ćma) jedwabnik morwowy (Bombyx mori) z rodziny prządkowatych, obecnie występuje jedynie w stanie udomowionym; w naturze wymarł. Przypuszczalnie występował w Himalajach. Posiada duże, owłosione ciało białawej barwy, skrzydła natomiast ma pokryte delikatnymi żyłkami. Odżywia się wyłącznie liśćmi morwy. Samice jedwabników morwowych wydzielają feromon płciowy: bombikol, który może zwabić samca aż z odległości 10 km. Jedwab jest produkowany przez większość gąsienic ciem. Najlepszą jakość przędzy uzyskuje się od gatunków z rodzin pawicowatych (Saturniidae) i prządkowatych (Bombycidae), a w szczególności właśnie od gąsienic jedwabnika morwowego z Azji, popularnie nazywanego jedwabnikiem. Wytwarzane przez gąsienice jedwabnika jedwabne nici zawdzięczają swój kolor (biały, żółty, zielony lub różowy) barwnikom zawartym w liściach morwy.\nZ nitek motylego oprzędu ludzie nauczyli się wytwarzać piękną tkaninę: połyskliwą, lekką i zwiewną, czyli jednym słowem jedwab (naturalny). Umiejętność tę posiedli Chińczycy blisko trzy tysiące lat przed narodzeniem Chrystusa (wg innych źródeł już na 6 tys. lat p.n.e.), podobno za przyczyną pieknej strojnisi: cesarzowej Si-ling-szi, żony cesarza Ho-ang-ti, żyjącego 46 wieków temu. Cesarzowa, przechadzając się po ogrodzie, w którym rosły drzewa morwowe, zauważyła na nich srebrzyste kulki, utkane z cieniutkich niteczek, i zapragnęła mieć z nich szal, jakiego nie ma żadna kobieta. Poddani cesarza spełnili ten kaprys i pierwszy kupon jedwabiu został utkany, budząc powszechny zachwyt. Tajemnica tkania jedwabiu, a także hodowania jedwabników, była ściśle strzeżona w Chinach przez wiele stuleci. Wywóz jedwabników oraz ich jaj poza Chiny był surowo karany, nawet śmiercią. Jednak żadnej tajemnicy nie da się ukryć na zawsze, toteż w V wieku naszej ery drzewa morwowe były uprawiane już w Japonii, a ich liście wykorzystywane, oczywiście, do hodowania jedwabników. W VI wieku n.e. także cesarz bizantyński Justynian podstępem podobno zdobył nasiona morwy i przepis na produkcję jedwabiu (jaja ciem i nasiona drzew były wywożone z Chin ukryte w drewnianych rurkach). A później kupcy bizantyńscy i perscy, rozwożąc jedwab również po wybrzeżach Morza Śródziemnego, przenieśli tajemnicę jedwabiu do Europy. Co prawda, jedwab znany był w Europie, głównie we Włoszech, od czasów starożytnego Rzymu, ale kupowany był wtedy od kupców zamorskich. Uważano go jednak za materię rozpustną i istniał nawet zakaz wydany przez senat rzymski, zakazujący używania szat jedwabnych przez mężczyzn, gdyż delikatność tkaniny działać na nich miała zniewieściająco i rozleniwiająco, osłabiając przy tym ich zapały miłosne. Niemniej później Włosi, kierując się raczej praktycyzmem niż erotyzmem, wybili się na czoło w jedwabnictwie, a tuż za nimi umiejscowiła się Francja: największy ośrodek przemysłu jedwabniczego we Francji stanowił od XVI wieku Lyon.\nW Polsce uprawa morwy i początki jedwabnictwa przypadają dopiero na przełom XVIII i XIX wieku, chociaż dużo wcześniej sprowadzaliśmy z zagranicy połyskliwe atłasy i mory z naturalnego jedwabiu. Jednak prawdziwy rozwój jedwabnictwa i uprawy morwy rozpoczął się u nas po roku 1918, czyli po odzyskaniu przez Polskę niepodległości. W 1924 r. powstała w Milanówku pod Warszawą Centralna Doświadczalna Stacja Jedwabnictwa, która drogą propagandy i szkolenia zachęcała ludzi do uprawy morwy, a następnie przygotowywała miejsca skupu jedwabnych kokonów. Zakładano więc plantacje morwy wszędzie tam, gdzie tylko było to możliwe, szczególnie wokół szkół wiejskich. Dzieci szkolne zbierały liście morwy i karmiły nimi ułożone na drucianych siatkach i umiejscowione "gdzieś w kącie" w mniej wykorzystywanych miejscach w budynkach szkolnych gąsienice jedwabnika, przy czym na lekcjach przyrody praktycznie zapoznawały się z rozwojem jedwabnika. Następnie zbierały dojrzałe kokony i oddawały do miejsc skupu. Pieniądze zarobione w ten sposób były przeznaczane na różne szkolne i uczniowskie wydatki, w tym na wyjazdy na obozy letnie i wycieczki. A przemysł jedwabniczy, którego ośrodkiem i symbolem był Milanówek rozwijał się prężnie w naszym kraju, przynosząc niezły dochód. Jeszcze kilka lat temu można ponoć było kupować milanowskie wyroby w sklepie przy Alejach Jerozolimskich, niedaleko ze skrzyżowaniem z ulicą Bracką...\n03:29, ksanthos_trelos , Uprawne\nEndywia to gatunek cykorii i podobnie jak podróżnik błękitny, czyli cykoria sałatowa, jest rośliną dwuletnią, niekiedy zachowującą się jak jednoroczna. Należy do rodziny astrowatych (Asteraceae). Pochodzi z wybrzeży Morza Śródziemnego i Azji Południowej. Znana była już w starożytności. Znana i ceniona była m.in. w starożytnym Rzymie i Grecji. W Europie uprawiana jest od XVI wieku.\nRoślina osiąga wysokość od pół do półtora metra. Tworzy wzniesioną, sztywną i rozgałęzioną łodygę, na której u dołu osadzone są ogonkowe, pierzaste liście, a u góry jajowate, siedzące. W kątach górnych liści i na szczytach pędów pojawiają się błękitne kwiatostany („kwiaty”). Cała roślina zawiera sok mleczny.\nEndywia zaliczana jest do warzyw i jej liście odziomkowe używane są w charakterze sałaty. Oczywiście, wykorzystuje się tylko młode rośliny. Ma pikantny, gorzkawy, orzechowy smak. Dobrze komponuje się z ostrymi serami i z dodatkiem orzechów. Pobudza apetyt dzięki zawartości inuliny oraz substancji gorzkiej: intybiny. Z jej liści przyrządza się smaczne sałatki. Zawiera więcej związków mineralnych i witamin niż sałata, a są to m.in.: sód, potas, wapń, mangan, żelazo, miedź, cynk, fosfor, jod, karoten, witaminę B1, B2, kwas nikotynowy, witaminę C.\nW uprawie znajdują się dwie odmiany botaniczne endywii: eskariola (Cichorium endivia var. latifolium), mająca gładkie liście i endywia kędzierzawa (Cichorium endivia var. crispum, zwana także szczerbakiem), o liściach karbowanych i postrzępionych; oraz kilka odmian hodowlanych, m.in. ‘Eskariola Paryska’ o liściach szerokich, ułożonych pionowo do góry, zabarwieniu zielonym lub żółtozielonym czy ‘Zielona Duża Kędzierzawa’ o liściach wąskich kędzierzawych, zielonych lub żółtozielonych. Najlepiej znana jest odmiana kędzierzawa o postrzępionych rozetach.\nUdaje się na glebach średnio zwięzłych bądź lekkich, o dużej zawartości próchnicy i starannie uprawionych. Mało zasobne, piaszczyste lub ciężkie gliniaste oraz zaskorupiające się nie nadają się do jej uprawy. Zapotrzebowanie na składniki pokarmowe jest podobne, jak u sałaty. Gleba nie powinna być zbyt kwaśna: pH nie może być niższe niż 6,5. Warzywo to szczególnie dobrze udaje się na stanowiskach zacisznych i słonecznych, w rejonach o ciepłej jesieni i wysokiej wilgotności powietrza. Dobrze znosi wczesne, lekkie przymrozki. Najczęściej uprawia się ją jako poplon po roślinach wcześnie schodzących z pola: kalafiorach, wczesnej kapuście, szpinaku, grochu na zielono. Nie powinna rosnąć co roku na tym samym miejscu, a także po sałacie czy cykorii. Uprawiać można na dwa sposoby: z wyprodukowanej rozsady lub z siewu wprost do gruntu. Aby wyhodować rozsadę, należy nasiona wysiewać na przełomie lutego i marca pod osłonami lub w czerwcu-lipcu na rozsadniku. Nasiona endywii są małe. W jednym gramie znajduje się ich około 600–800 sztuk. Na obsadzenie hektara wystarczy wysiać 200–500 g nasion. Produkcja rozsady trwa 4–5 tygodni. Dobra i silna powinna mieć 4–6 wykształconych liści. Sadzi się ją pod koniec lipca i w sierpniu na taką samą głębokość, na jakiej rosła na rozsadniku, liście "sercowe" powinny pozostawać nad ziemią. Zalecana rozstawa to 30 x 40 cm. Na miejsce stałe sieje się od połowy do końca czerwca. Przy zbyt wczesnym siewie rośliny łatwo wybijają w pędy kwiatostanowe. Po wzejściu rośliny się przerywa. Zalecana rozstawa 30 x 30–40 cm. Pielęgnacja polega na regularnym spulchnianiu gleby i zwalczaniu chwastów. Endywia ma płytki system korzeniowy, dlatego w okresie silnego wzrostu roślin - od sierpnia do połowy września - zaleca się jej regularne podlewanie. W okresie bielenia należy robić to ostrożnie, aby nie doprowadzić do gnicia roślin. Zbiór następuje w maju-czerwcu lub we wrześniu-październiku. Endywię bieli się, aby pozbawić ją gorzkiego smaku. Natomiast nowe odmiany już z natury mają jasne, kruche i delikatne środki, których nie trzeba wybielać.\nEndywia na plantacji. Po prawej czterotygodniowa rozsada.\nEndywia nie tworzy główek, tylko szerokie rozety liściowe: u większości odmian uprawnych wyglądem przypominające sałatę liściową. Zawiera znaczne ilości inuliny powodującej gorzki smak wyrośniętych zielonych liści, jednak te pozbawione chlorofilu i wydelikacone przez odcięcie dopływu światła, tracą goryczkę. Rozety liści bieli się po ukształtowaniu pierwszych okółków liści poprzez podniesienie ich i obwiązanie sznurkiem, aby zamknąć dopływ światła do wnętrza rozety. Zamiast sznurka można używać opasek papierowych, dokładnie osłaniających rośliny. Nie należy nakładać na rośliny papierowych kołpaków, ponieważ do wnętrza rozety musi dopływać powietrze, a na zewnątrz odparowywać woda — w przeciwnym razie środkowe, delikatne liście szybko gniją. Nie poleca się również obsypywania roślin ziemią: główki endywii są wówczas zbyt słabo zamknięte i pojawia się niebezpieczeństwo wystąpienia chorób gnilnych podstawy rozet, mimo że gatunek ten jest odporniejszy od sałaty na choroby infekcyjne i zaburzenia fizjologiczne.\n01:10, ksanthos_trelos , Uprawne\nPapryka pochodzi z Ameryki Środkowej, z Meksyku i Gwatemali. Znana jest na tych terenach od dawna. Aztekowie szczodrze przyprawiali jedzenie drobno potłuczoną papryką, a nawet stosowali ją jako „oręż bojowy” – rozpylona papryka wydmuchiwana z dmuchaw nierzadko skutecznie odpierała ataki wroga. Jak wynika z badań etnobotanicznych, Indianie w Meksyku uprawiali ją już 5200 lat p.n.e., jednakże namacalne dowody uprawy archeolodzy odkryli w bardzo starych grobowcach - gatunki papryki zostały odnalezione w Peru w grobach w Ancon i Huata Prieta na terenie dzisiejszej Brazylii, co świadczy o uprawie tych gatunków na długo przed odkryciem Ameryki. Dla Hiszpanów i Portugalczyków, poszukujących pieprzu, odkrycie tej rośliny i tego nowego, znacznie ostrzejszego „pieprzu indiańskiego", stało się bardzo zyskowne. Po zdobyciu Meksyku przez Hernána Cortésa uprawa papryki dość szybko rozprzestrzeniła się na inne kraje tropikalne ze względu na to, że nasiona długo zachowują zdolność kiełkowania można było je dość łatwo przewozić na większe odległości. W Europie papryka pojawiła się po raz pierwszy w Hiszpanii w 1493 roku; sprowadzona została przez konkwistadorów, potem rozprzestrzeniła się po innych krajach Europy, głównie śródziemnomorskich, a także przeszła na inne kontynenty – Afrykę i Azję. Zatem papryka w Europie jest znana od XVI w. Prawdopodobnie pierwsza wzmianka o niej pochodzi od lekarza jednej z wypraw Krzysztofa Kolumba, który zapisał, że Kolumb przywiózł do Europy pieprz ostrzejszy od pieprzu kaukaskiego. Papryka pochodzenia amerykańskiego w Europie uprawiana była początkowo na Półwyspie Iberyjskim także ze względu na zastosowania kulinarne, jak i lecznicze. Możliwe, że druga droga, którą papryka dotarła mniej więcej w tym samym czasie do Europy, prowadziła z Indii za pośrednictwem Turków, do krajów bałkańskich i na Węgry. Na Węgrzech zwana jest "czerwonym złotem", bowiem przynosi duże dochody z eksportu. Jest jednym z podstawowych składników w kuchni węgierskiej, np. w takich daniach jak leczo, gulasz czy tokań. Obecnie jest w wielu rejonach świata pospolicie uprawiana jako warzywo w licznych odmianach uprawnych. Znajduje się w rejestrze roślin rolniczych Unii Europejskiej. W Polsce jako roślina ciepłolubna, tropikalnego pochodzenia, uprawiana jest głównie pod osłonami; w szklarniach, inspektach i tunelach foliowych.\nPapryka jest roślina warzywną i leczniczą, a także bywa wykorzystywana także jako roślina ozdobna. W uprawie traktowana jest jako roślina jednoroczna, mimo iż w krajach swego pochodzenia jest byliną. Rodzaj Capsicum z rodziny psiankowatych (Solanaceae) liczy tylko 4 gatunki: C. annuum, C. angulosum, C. conicum i C. pubescens, ale występuje w licznych podgatunkach i odmianach różniących się przede wszystkim kształtem i wielkością owoców, ich barwą, a również ostrością smaku, który papryka zawdzięcza substancji zwanej kapsaicyną. Najczęściej uprawiana jest papryka roczna (pieprzowiec roczny, pieprzowiec ostry, pieprz chilijski, pieprz turecki, pieprz hiszpański, C. annuum, ang.: Red Pepper, Capsicum Pepper, Pod Pepper). Uprawiana jest w krajach o klimacie tropikalnym i subtropikalnym, a także umiarkowanym.\nŁodyga papryki rocznej jest zielona, drewniejąca u nasady, osiągająca wysokość 20-50 cm. Liście ogonkowe, gładkie, jajowate i zaostrzone na wierzchołku. Kwiaty są osadzone pojedynczo w kątach liści, rzadziej parami lub zebrane w pęczki, w kolorze od białawożółtego do szarawofioletowego. Mają dzwonkowaty kielich z 5-7 krótkimi ząbkami oraz kolistą koronę o krótkiej rurce. Owocem jest dwu- lub czterokomorowa, pusta wewnątrz jagoda w kształcie torebki, kulista lub częściej wydłużona, mało soczysta, o długości 5-12 (15) cm, mająca grubą, skórzastą okrywę, zawierająca liczne, płaskie i bladożółte nasiona. Owoce w fazie dojrzałości technicznej są jasnozielone, ciemnozielone, żółtawe lub kremowobiałe, a w fazie dojrzałości fizjologicznej żółte, czerwone, ciemnoczerwone, pomarańczowe, fioletowe lub brązowe. Owoce papryki rocznej zawierają 2-8,4% cukrów, około 1,5% białka, nieco tłuszczu, ślady olejku eterycznego i prawdziwe bogactwo witamin. Wśród uprawianych w naszym klimacie roślin warzywnych papryka, zwłaszcza niedojrzała, zajmuje pierwsze miejsce pod względem zawartości witaminy C – od 125 do 310mg%, poza tym dużo prowitaminy A (karotenów) – od 1,6 do 13,9mg%, mniejsze ilości witamin z grupy B oraz witaminę P (bioflawonoidy). Już 7,5dkg zielonej papryki pokrywa dzienne zapotrzebowanie organizmu witaminę C; dla porównania – tę samą ilość tej witaminy C dostarczy nam 14 dkg cytryn, 12 dkg kiwi lub 17 dkg grejpfruta. Im bardziej zielona, tym więcej ma witaminy C. W trakcie dojrzewania poziom witaminy C ulega zmniejszeniu na rzecz witaminy A, której poziom rośnie dzięki karotenowi. Wartość energetyczna zielonej papryki to 15 kcal, a czerwonej 32 kcal. To właśnie z owoców papryki rocznej węgierskiemu biochemikowi A. Szent-Györgyi udało się po raz pierwszy wyizolować witaminę C i ustalić jej wzór chemiczny. Odmiany uprawne papryki dzieli się na słodkie i ostre. Ostry smak uwarunkowany jest obecnością substancji podobnej pod względem budowy do alkaloidów, zwanej kapsaicyną. Kapsaicyna odznacza się wybitnie palącym smakiem i silnymi właściwościami drażniącymi. Kropla wody zawierająca tylko 5 milionowych części grama kapsaicyny może wywołać odczuwalne palenie. Papryka słodka zawiera mało kapsaicyny, ostra około 1% do 2%. Słodką paprykę używa się w gospodarstwie domowym w formie surowej, pieczonej lub gotowanej. Są używane do sałatek i surówek oraz przyrządzania wielu potraw; sosów, gulaszu, paprykarzy. Odmiany o przeciętnej lub małej zawartości kapsaicyny marynuje się, konserwuje i używa jako przyprawy. Ścianki owoców przyprawowych odmian papryki są cienkie, a same owoce zazwyczaj niewielkie; u odmian warzywnych natomiast jagody są okazałe i mają grube i mięsiste ścianki.\nNiektóre odmiany o drobnych i barwnych owocach są uprawiane jako ozdobne rośliny doniczkowe. Wyhodowane przez lato, zimą przez długi czas zdobią swoimi barwnymi owocami.\nWśród odmian ozdobnych najczęściej uprawia się jednoroczne:\n'Christmas Greeting' - ma owoce zielone, żółte, czerwone lub fioletowe.\n'Fiesta' - ma spiczaste owoce, które podczas dojrzewania stopniowo zmieniają kolor od żółtego do czerwonego.\n'Rising Sun' - ma owoce czerwone, jak pomidor.\nKupując paprykę, wybieramy okaz twardy (miękkość skórki świadczy, iż papryka była zerwana jakiś czas temu i utraciła już trochę naturalnej wilgoci), lśniący, z niepomarszczoną skórką i zieloną (a nie suchą) łodyżką. Paprykę należy przechowywać w lodówce; chili zawiniętą w papierowy ręcznik, pozostałą w plastikowej torebce, by zapobiec utracie przez paprykę wilgoci - optymalną temperaturą jest 7,5° C - wówczas paprykę zieloną można przechowywać 3-5 tygodni, z kolei w temperaturze 5° C około 2 tygodnie. Po tym czasie papryka zacznie się psuć, będzie robiła się miękka mimo zachowania wilgoci, a nasionka zmienią kolor. Niestety w przypadku papryki dojrzałej i kolorowej zepsucie będzie następowało po krótszym czasie. Ponieważ sprzedawcy zazwyczaj nie przechowują papryki we wspomnianych temperaturach, paprykę dojrzałą należy przechowywać najwyżej 3-4 dni. Papryki nie myjemy przed włożeniem do lodówki. Paprykę można także mrozić - należy wówczas ją umyć, usunąć nasiona, pokroić, włożyć do plastikowej torebki i zamrozić. Niestety mrożona papryka nie ma tak wspaniałego smaku jak świeża, jednak zimą jest doskonała po ugotowaniu.\nPaprykę uprawia się z nasion, które w drugiej połowie marca wysiewa się do skrzynek w ciepłych inspektach lub ogrzewanych szklarniach. Przez cały czas kiełkowania i rozwoju siewek należy utrzymywać temperaturę 18-25 °C. Po wykiełkowaniu siewki pikuje się, a w drugiej połowie maja wysadza do gruntu w rozstawie 40 x 50 cm. Przed wysadzeniem należy roślinę zahartować przez częste wietrzenie. Do osiągnięcia dojrzałości potrzebuje 150-200 dni, wymaga też częstego podlewania. Musi rosnąć w pełnym słońcu, na żyznej, próchnicznej glebie. Najlepiej udaje się po kapustnych, nie należy jej natomiast uprawiać po pomidorach, oberżynie lub niej samej.\n04:53, ksanthos_trelos , Uprawne\nNajczęściej spotykane odmiany papryki warzywnej i przyprawowej:\n‘Anaheim’ - papryka ostra; długość ok. 10-12 cm; świeża ma barwę od jasnozielonej po czerwoną; ma cienką skórkę.\n‘Banana’ - papryka słodka; długość 8-15 cm.\n‘Bell’ - najpopularniejsza papryka słodka; z niej przyrządza się np. leczo, może przyjmować żółtą, pomarańczową, zieloną, czerwoną lub brązową barwę.\n‘Cascabel’ - papryka ostra; długość ok. 3 cm; używana zazwyczaj w postaci suszonej - wówczas, jeśli potrząsamy papryczką usłyszymy coś na wzór dzwonka, cascabel to z hiszpańskiego dzwonienie dzwonków.\n‘Cayenne’ - papryka ostra; produkuje się z niej pieprz kajeński.\n‘Cherry’ - papryka słodka.\n‘Chilaca’ - papryka ostra; ma skórkę koloru czekolady; suszona zwana jest pasilla, co znaczy rodzynek, bowiem ma ciemną pomarszczoną skórkę.\n‘Chiltepin’ - papryka ostra; długość 3-8 cm; chiltepin po meksykańsku znaczy pchła - nazwę tę zawdzięczają wyglądowi: są niewielkie i okrągłe.\n‘Cubanelle’ - papryka słodka.\n‘Datil’ - papryka ostra; długość 1-10 cm; dojrzała ma jasnopomoarańczową skórkę.\n‘De Arbol’ - papryka ostra; długość 5-8 cm; są wąskie i zakrzywione; de arbol znaczy jak drzewo, drzewiaste; rzadko używane w świeżej postaci, częściej - w suszonej.\n‘Habanero’ - papryka ostra; długość 3-5 cm; najostrzejsza papryczka z tego gatunku – ‘Red Savina Habanero’ uzyskała w skali ostrości 577.000 jednostek.\n‘Jalapeno’ - papryka ostra; długość 5-8 cm; dojrzałe mają jasny, czerwony kolor i są słodsze od niedojrzałych; nazwane na cześć znajdującego się w prowincji Vera Cruz miasta Xalapa (pisane także Jalapa); "suszone" (w rzeczywistości są one duszone w piecach, bowiem mają zbyt cienką skórkę, by były suszone na powietrzu) zwane są chipotle i są ostrzejsze w smaku od jalapeno.\n‘Mirasol’ - papryka ostra; doskonale nadaje się do suszenia - suszona jest nazywana guajillo; może mieć gładką lub pomarszczoną skórkę.\n‘Pepperonchini’ - papryka słodka.\n‘Pimento’ - papryka słodka; długość 8-13 cm; używana głównie w postaci marynowanej.\n‘Poblano’ - ciemnozielone papryczki, świeże mają 2 razy więcej witaminy C niż owoce cytrusowe, niestety ilość ta zmniejsza się przy przetwórstwie papryczek; długość ok. 8-10 cm; suszone ‘Poblano’, które po suszeniu stają się ciemnobrązowe, a po namoczeniu - czerwone (zbliżone do koloru cegły) określane są mianem ‘Ancho’. Z kolei suszone papryczki ‘Poblano’, które po namoczeniu pozostają ciemnobrązowe określa się mianem ‘Mulato’.\n‘Rocoto’ - papryka ostra.\n‘Santa Fe Grande’ - papryka ostra; najlepsza jest, gdy przybierze żółtą barwę (dojrzała jest czerwona) - ma wówczas delikatny, cytrynowy smak.\n‘Scotch Bonnet’ - papryka ostra; równie pikantna jak ‘Habanero’, z którą jest bardzo często mylona - różnica między tymi odmianami jest widoczna w wyglądzie, bowiem 'Habanero' jest prosta, a ‘Scotch Bonnet’ zakrzywiona, zakręcona, np. jak księżyc; dojrzała przyjmuje żółtą lub pomarańczową barwę.\n‘Serrano’ - papryka ostra; z hiszpańskiego słowo serranias oznacza z gór, z pogórza; pochodzi z Meksyku i południowo-zachodniej Ameryki.\n‘Tabasco’ - papryka ostra; długość 3-5 cm; słowo tabasco znaczy wilgotna ziemia; znana dzięki sosowi Tabasco - nazwa jest zastrzeżona dla rodziny McIlhenny produkującej od połowy XIX w. ów sos.\n‘Tomato’ - papryka słodka; długość ok. 8 cm; produkuje się z niej przyprawę – paprykę.\nWiększość z wymienionych powyżej odmian.\nNajbardziej ostre odmiany papryki pozyskiwane z Capsicum frutescens, nazywane są pieprzem chili. Te małe papryczki o wyjątkowo piekącym smaku są chętnie używane jako ostra przyprawa szczególnie w kuchni meksykańskiej. Ale nie tylko, również potrawy Ameryki Środkowej charakteryzuje ostry smak pieprzu chili, gdyż ostatnio jest on mocno propagowany nie tylko jako środek spożywczy, ale także leczniczy i profilaktyczny, zwłaszcza w chorobach układu oddechowego, układu krążenia i innych. Jest to typowy paralek, zaliczany do farmaceutyków z grupy „zdrowej żywności” bądź, jak to się określa w Ameryce – nutriceutyków (nutriceuticals). W odróżnieniu od rocznej papryki warzywnej (C. annuum), papryka krzewiasta (C. frutescens) dostarczająca drobnych, ostrych papryczek chili, jest rośliną wieloletnią. Występuje w wielu odmianach. Niektóre z nich osiągają 2 m wysokości i mając częściowo zdrewniałe łodygi mogą być zaliczane do półkrzewów. Ich owoce w zależności od odmiany mogą być zielone, kremowe, żółte, brunatne lub jaskrawoczerwone. Charakterystyczny ostry smak nadaje im duża zawartość kapsaicyny, dwadzieścia razy większa niż w owocach papryki rocznej. W Meksyku, gdzie są wręcz niezbędnym składnikiem większości potraw, rośnie kilkadziesiąt ich odmian o najrozmaitszych kolorach i kształtach, od podłużnych zielonych ‘Jalapeno’ i ‘Serrano’ do fioletowo-brązowej ‘Cascabeli’ i czerwonej, bardzo ostrej, ‘Cayenne’. Jest też papryka ‘Tabasco’ o miękkiej, połyskliwej skórce, z której przyrządza się ostry sos o tej samej nazwie. Na Wyspach Karaibskich bardzo popularne są papryki krzewiaste – ‘Aji Picante’ i ‘Habanero’; mają okrągłe owoce o ostrym, palącym smaku i czerwonej lub zielonej barwie, a brązowej po ususzeniu. W Boliwii na bazarach kusi oko wielobarwna ‘Ulupica’, w Europie znana jako pieprz andyjski. Z gatunków występujących w Europie najbardziej znana jest bułgarska ‘Czuszka’. Ma ona wydłużone, spiczaste strączki barwy czerwonej lub pomarańczowej. W Bułgarii jada się ją niemal do każdego posiłku, a przyrządzona z niej meze jest obowiązkowa przekąską do rakii i wódki.\nOdmian chili jest ponad sto. Jedne są bardziej ostre, inne łagodniejsze. Niektóre jada się w stanie świeżym, pozostałe dopiero po ususzeniu i sproszkowaniu. Najbardziej znana to ‘Cayenne’ – małe papryczki, o długich, wąskich, ostro zakończonych, krwistoczerwonych owocach. Bardzo ostre, palące w smaku. Suszone i zmielone są popularną przyprawą. ‘Ancho’ o dużych, czerwonych strąkach należy do odmian mniej ostrych. Suszona i faszerowana ‘Ancho’ jest najbardziej znana w kuchni meksykańskiej. ‘Cascabel’, okrągłe, gładkie, o ciemnozielonej lub fioletowej skórce w kuchni krajów południowoamerykańskich najczęściej używa się po ususzeniu. ‘Pasilla’ – świeże owoce tej odmiany mają gładką skórkę i intensywnie zielony kolor. Po ususzeniu stają się czarne i mocno pomarszczone. ‘Negro’, czyli ‘Czarna Chili’ ma długie owoce, lekko zaokrąglone na końcach. Zarówno świeża jak i suszona charakteryzuje się ciemną, prawie czarną barwą. W Ameryce Środkowej i Południowej jada się te odmiany zarówno w stanie świeżym, jak i w postaci suszonych, sproszkowanych strączków. Są one podstawą znanych na świecie sosów chili, sambal i tabasco. Wchodzą także w skład wielu złożonych przypraw, jak np. curry czy pieprz ziołowy. W 1912 roku została skonstruowana skala ostrości papryczek chili, skala ta nosi nazwę skali Scoville'a. Skala ta mierzy koncentrację kapsaicyny. Najostrzejszą papryką jest ‘Bhut Jolokia’.\nJak wspominałem wyżej, papryka jest klasycznym nutriceutykiem, czyli produktem żywnościowym używanym także w celach leczniczych oraz profilaktycznym. Według źródeł amerykańskich, cytowanych za książką Apteka żywności Jeana Carpera, papryka chili jest wartościowym środkiem leczniczym polecanym m.in. w chorobach układu oddechowego – zapobiega i łagodzi objawy w przewlekłym zapaleniu oskrzeli i rozedmie płuc, działa przeciwzakrzepowo – rozpuszcza zakrzepy naczyniowe – chroniąc przed chorobami serca i udarami mózgu, pomaga w walce z bólem, poprawia nastrój, działając przeciwdepresyjnie. Uważa się, że 10-20 kropli ostrego czerwonego sosu chili, np. sosu tabasco, na szklankę wody wypijane każdego dnia lub ostro przyprawiony posiłek trzy razy w tygodniu mogą pomóc w oczyszczeniu dróg oddechowych z zalegającej wydzieliny, działając zapobiegawczo i leczniczo w bronchicie i przeziębieniach. Jako środek przeciwbólowy, np. w bólach reumatycznych, mięśniowych i innych, ostra papryka cieszy się od dawna dużym uznaniem. Wystarczy wspomnieć o istnieniu na rynku farmaceutycznym wielu mazideł pieprzowcowych (paprykowych), typu Capsigel, maści rozgrzewających i niwelujących bóle stawowe czy mięśniowe i innych specyfików tego rodzaju, zawierających paprykę w swoim składzie, np. capsi-plastry, płyny do nacierań, balsamy itp. Zastosowanie zewnętrzne przeciwbólowe papryki w innych bólach niż reumatyczne ma także dość długą tradycję. Już w 1850 roku prasa medyczna w Dublinie zalecała w bólu zębów miejscowe stosowanie 1-2 kropli wyciągu z pieprzu chili lub innej papryki o dużej zawartości kapsaicyny, przykładanego na waciku na bolący ząb – aby zapewne wytrzymać nieznośny ból zęba przed pójściem do dentysty. Współczesne badania naukowe potwierdziły przeciwbólowe działanie ostrej papryki. Stwierdzono, że kapsaicyna powoduje w komórkach nerwowych zahamowanie działania neuroprzekaźnika przenoszącego działanie bólu do centralnego układu nerwowego, przez co wyciągi z papryki obfitujące w kapsaicynę mogą być ogólnym środkiem przeciwbólowym, a także miejscowym. Pieprz chili i inne ostre przyprawy działają wykrztuśnie i tak, jak powodują łzawienie oczu, tak też zwiększają wydzielanie śluzu oskrzelowego, a następnie jego odkrztuszanie, oczyszczając skutecznie drogi oddechowe. Obserwuje się to działanie przy spożywaniu pieprzu chili lub papryki czy pieprzu czarnego i innych piekących przypraw tego rodzaju. W badaniach na zwierzętach stwierdzono ponadto, że kapsaicyna powoduje swego rodzaju znieczulenie układu oddechowego, hamując obrzęk wskutek podrażnienia tchawicy i oskrzeli, m.in. dymem tytoniowym, i spowodowany tym skurcz oskrzeli. Zatem wyciąg z ostrej papryki może korzystnie działać u osób z astmą i w ogóle z nadwrażliwością oskrzeli obserwowaną często u ludzi starszych. Może to także pomagać w oczyszczaniu zatok przynosowych i łagodzić przebieg przeziębień. Jeśli się nie ma ochoty na jedzenie ostrych potraw z chili czy piekąca papryczką „czuszką”, to można po prostu w przeziębieniach czy profilaktycznie płukać gardło wodą z 20 kroplami sosu tabasco bądź nalewki z papryki – Tinctura capsici – lub pieprzu chili. Zauważono też, że tam, gdzie używa się w kuchni dużych ilości ostrej papryki, np. w kuchni indonezyjskiej, tajskiej, indyjskiej i oczywiście meksykańskiej, zaobserwowano stosunkowo mało udarów mózgu spowodowanych zakrzepami w naczyniach mózgowych, mniej jest też przypadków chorobowych wywołanych zatorami w naczyniach obwodowych, a także w naczyniach wieńcowych serca. W badaniach klinicznych określono mechanizm działania przeciwzakrzepowego kapsaicyny powodującej obniżenie poziomu fibrynogenu w surowicy krwi – więcej fibrynogenu we krwi to większa skłonność do zmian zakrzepowo-zatorowych. Co więcej, badania przeprowadzone na zwierzętach doświadczalnych wskazywały, że kapsaicyna ma zdolność obniżania „złego” cholesterolu we krwi jak i wolnych triglicerydów, a więc działa w pewnej mierze przeciwmiażdżycowo. Ciekawe są obserwacje ludzi odżywiających się tradycyjnie mocno paprykowymi potrawami. Twierdzą oni, że czują się błogo i są lekko „nakręceni” psychicznie po zjedzeniu dania mocno pikantnego. W badaniach doświadczalnych potwierdzono te obserwacje. Otóż pieczenie języka i śluzówek jamy ustnej powoduje wysyłanie do mózgu sygnałów powodujących wydzielanie endorfin – naturalnych substancji morfinopodobnych, które hamują uczucie bólu i dają poczucie euforii – błogostanu. Psycholodzy w wywiadach przeprowadzanych z mieszkańcami Meksyku, Tajlandii, Indii czy Indonezji potwierdzają, że ludzie ci nie potrafią już zmienić modelu swojego odżywiania się na bardziej „łagodne” – bez papryki czy pieprzu - popadają w pewnego rodzaju uzależnienie od potraw ostrych, chcąc żyć w stałym błogostanie. Na szczęście nie jest to „narkomania” groźna, lecz korzystna, naturalna obrona organizmu przed stresem, który w tych biednych na ogół krajach działa zbyt potężnie. Brytyjscy naukowcy dowiedli, iż kapsaicyna przyspiesza proces przemiany materii i może przyczyniać się do spalania większej ilości kalorii. Ponadto z testów laboratoryjnych wynika, iż kapsaicyna uniemożliwia substancjom toksycznym mutację komórek powodującą raka.\nMoże więc warto polubić ostre paprykowe dania, a ich smak łagodzić można różnymi wypróbowanymi sposobami, np. jednoczesnym piciem jogurtu lub innych przetworów mlecznych, a także alkoholowych – oczywiście w bardzo umiarkowanej ilości – bo nic tak nie łagodzi ostrego smaku potraw, jak kieliszek wytrawnego wina czy kufel piwa. Pieczenie trwa tak długo, jak długo piekące substancje podrażniają receptory w jamie ustnej. Nie należy też przesadzać z ostrą papryką w potrawach, a zwłaszcza powinni jej unikać wrzodowcy cierpiący na hemoroidy czy na owrzodzenia jelita grubego, gdyż tak jak zawsze – umiar przede wszystkim. Nieduże dawki ostrych odmian papryki pobudzają wydzielanie soków trawiennych ułatwiając trawienie, trzeba jednak pamiętać, że nadmiar może uszkodzić nerki oraz drogi moczowe.\nKwiat papryki krzewiastej\nPapryka z Karaibów podgrzewa życie seksualne. W Guadeloupe chili nazywane jest Le derriere de Madame Jacques. Zmieszane ze zmielonymi orzechami, cynamonem, wanilią i zalane brandy tworzy likier nazywany Creme de Banana, będący afrodyzjakiem.\nŁatwo jest samemu zrobić suszone chili (pamiętajmy jednak, że nie wszystkie odmiany można suszyć w ten sposób - niektóre mają zbyt cienką skórkę) - wybieramy dojrzałe papryczki, myjemy je, wycieramy do sucha, a później wystarczy sznurkiem powiązać papryczki za łodyżki, albo przebić nawleczoną igłą owe końcówki i powiesić powstałe "korale" w ciepłym, przewiewnym miejscu, np. nad kuchnią. Należy unikać miejsc wilgotnych, bowiem papryka zacznie pleśnieć. Po kilku tygodniach papryczki stracą swą wspaniałą barwę, przybierając ciemniejszy kolor. W procesie suszenia, chili traci prawie całą witaminę C, jednak poziom witaminy A rośnie nawet stokrotnie. Jedna łyżka suszonej papryki równa jest 3 łyżkom pokrojonej świeżej papryki.\n00:13, ksanthos_trelos , Uprawne\nPalma ta jest przedstawicielką liczącej około 225 rodzajów i ponad 2000 gatunków rodziny arekowatych (Palmae), zwyczajowo nazywanych palmami. Z tego bogactwa gatunków tylko nieliczne dostarczają owoców, cukru palmowego czy oleju palmowego. Wszystkie palmy występują na obszarach tropikalnych lub subtropikalnych i mają charakterystyczną budowę: nierozgałęziony pień, czyli tzw. kłodzina, o równej na całej, nawet trzydziestometrowej wysokości średnicy z widocznymi śladami blizn po opadniętych liściach, zakończona pióropuszem liści, które mogą mieć do kilkunastu metrów długości i być rodzaju parzysto- lub nieparzysto pierzastego oraz wachlarzowate. Kwiaty są rozdzielnopłciowe, a zebrane w duże wiechy lub kolby. Owocami są jagody, pestkowce lub orzechy.\nOjczyzną palmy oleistej (olejowiec gwinejski, palma olejowa, palma oliwna, masłopalma gwinejska, olejnik gwinejski, ang. Palm Oil, niem. Ölpalme, łac. Elaeis giunensis) jest Zachodnia Afryka od Senegalu aż do Angoli. Jest to wysokie drzewo dorastające do 20 (do 30) metrów, o kłodzinie kolczastej i gęstej rozecie do 5 metrów długich, parzystopierzastych liści. Szczytowy pióropusz składa się z około 30 żywych liści. Kwiaty męskie i żeńskie, a potem owoce są zebrane na tej samej roślinie w gęste wiechy. Kwiatostany, a następnie owocostany wykształcają się u nasady liścia. Owoce są pestkowcami wielkości jaja gołębiego do kurzego, o wadze 5-15 gramów, zebranymi w ogromne kuliste owocostany, ważące 8-50 kilogramów i mające wymiary 70 centymetrów długości i 50 centymetrów szerokości. Taki owocostan może liczyć nawet dwa tysiące pojedynczych owoców. Mają one barwę żółtą, pomarańczową lub fioletowobrunatną. Ich owocnia jest dość cienka, włóknisto-miękiszowa, zawierająca olej. Wewnątrz owocu jest duża, czarna pestka o bardzo grubej skorupie, a w niej znajduje się nasienie również obfitujące w tłuszcz. W owocowanie roślina wchodzi po trzech latach. Ponieważ wspięcie się na palmę uniemożliwiają kolce wyrastające na kłodzinie, owoce zbiera się za pomocą długiej bambusowej tyczki z umocowanym na jej końcu sierpowatym nożem. Jego krawędź tnącą najpierw zahacza się o szypułę (ogonek) owocostanu, po czym silnym szarpnięciem w dół ścina się go. Palma oleista dostarcza dwóch rodzajów tłuszczu, różniących się wyglądem i składem chemicznym, który jest określany jako olej palmowy. Jeden z nich otrzymywany jest z owocni, zawierającej 50-70% tłuszczu; a drugi z nasion palmy oleistej, zawierających tłuszczu w ilości 37-53%. Uprawiana jest w Afryce Zachodniej i Środkowej, w Kongo oraz Malezji, Indonezji, Kolumbii i Ekwadorze (w krajach Ameryki Południowej uprawia się też pokrewny, mniejszy gatunek: olejowiec czarnojądrowy, Elaeis melanococca).\nTłuszcz tłoczony z owocni (Palm Oil) ma konsystencję masła, barwę ciemnożółtą lub pomarańczową, swoisty zapach przypominający fiołki i delikatny smak. Olej ten charakteryzuje się wyjątkowo wysoką zawartością prowitaminy A (β-karotenu) i z tego względu jest doskonałym tłuszczem jadalnym i leczniczym. Służy do wyrobu masła roślinnego, bardzo drogiego, ale uważanego za liczący się produkt w profilaktyce choroby nowotworowej i miażdżycy. Karotenoidy bowiem są uważane za skuteczne antyutleniacze produktów żywnościowych, przeciwstawiają się również niekorzystnym procesom oksydacyjnym w organizmie, które sprzyjają rozwojowi omawianych chorób. Olej palmowy z owocni znajduje też duże zastosowanie w kosmetyce, zwłaszcza w kremach odżywczych i przeciwdziałających procesom starzenia się skóry pod wpływem nadmiernego naświetlania promieniami słonecznymi.\nTłuszcz z pestek palmowych (Palm Nut Oil) otrzymuje się poprzez oddzielenie pestek od tłuszczowej naowocni, po czym pestki rozbija się, wyjmuje z nich nasiona i suszy. Ze zmielonych i podgrzanych nasion wyciska się tłuszcz, który jest czysto biały lub lekko żółtawy, bardzo podobny do tłuszczu kokosowego, o temperaturze topnienia 26-30°C. Rafinowany olej palmowy zawiera około 51% kwasu laurynowego, 17% kwasu mirystynowego, 13% kwasu olejowego, 8% kwasu palmitynowego, i po 2% kwasu stearynowego i linolowego. Świeży tłuszcz jest stosowany jako jadalny („masło roślinne”), dodawany też jako składnik do wyrobu czekolady, można z niego również (podobnie jak z tłuszczu kokosowego) otrzymywać białe, twarde mydło. Bywa wykorzystywany też jako olej do ciała lub do masażu, jako dodatek do kosmetyków przy bardzo suchej, pękającej skórze oraz do produkcji innych kosmetyków.\nNasiona zawierają także spore ilości białka – 26%. Wytłoki zyskiwane po wytłoczeniu oleju stanowią cenną paszę dla zwierząt. Oprócz oleju z palmy olejowej otrzymuje się sok do produkcji wina palmowego, a liście wykorzystywane są do krycia chat i wyrobu włókien. Ponadto nasiona należą do podstawowych produktów żywieniowych ludności zamieszkującej strefę tropikalną.\nNasiona palmy olejowej bywają do kupienia w zagranicznych firmach ogrodniczych. W przeliczeniu 1 sztuka kosztuje około 6,- zł.\n16:34, ksanthos_trelos , Uprawne\nDo rodzaju Nicotiana należy około setka gatunków. Nazwa pochodzi z tureckiego tütün, w staropolskim i gwarowo tytuń. Uprawianych z różnym przeznaczeniem jest kilka gatunków, m.in. tytonie: szlachetny (N. tabacum), leśny (N. silvestris), Sandera (N. x sanderae), oskrzydlony (N. alata), machorka (N. rustica).\nTytoń szlachetny (Nicotiana tabacum) należy do rodziny psiankowatych (Solanaceae) i nie jest znany w stanie naturalnym. Najprawdopodobniej powstał jako hybryda tytoniu leśnego (N. silvestris) i N. tomentosiformis. Pierwotnie występował tylko w Ameryce i w Europie pozostawał nieznany. Pochodzi z obszaru Andów w Ameryce Południowej, gdzie był uprawiany jeszcze w czasach przedkolumbijskich w celach rytualnych. Indianie zwijali liście i wdychali ich dym. Pierwsze wyroby tytoniowe powstały także w Ameryce. Choć to Kolumb poinformował jako pierwszy Stary Świat o tytoniu, to największe plantacje powstały w Ameryce Północnej, w posiadłościach angielskich (Wirginia). Tym, czym dla Karaibów była trzcina cukrowa, tym dla pierwszych kolonii był tytoń: źródłem zysków, motorem pierwszego przemysłu i… powodem sprowadzania niewolników z Afryki. Tytoń dla Anglii odkrył Walter Raleigh. We Francji tytoń rozpowszechnił Jean Nicot – od jego nazwiska pochodzi łacińska nazwa rośliny. Jako szesnastowieczny lekarz zalecał tytoń jako lek. Z czasem plantacje trafiły także na inne kontynenty. W Polsce jest uprawiany i przejściowo dziczejący (efemerofit).\nJest rośliną jednoroczną, której prosta lub słabo rozgałęziona, pokryta włoskami i wydzielająca lepką substancję, łodyga, może dorastać do 3 m wysokości. Liście są ustawione naprzemianlegle. Dolne maja kształt szerokoeliptyczny i zbiegają wzdłuż łodygi. Górne, podłużnie lancetowate, są zazwyczaj siedzące. Latem (+- VI-IX) zakwita czerwonawymi, rzadziej białymi, trąbkowymi kwiatami, zebranymi w szczytowe podbaldachy. Koronę kwiatu tworzy wydłużona rurka, uwieńczona pięcioma ostro zakończonymi płatkami, długości 5,5 cm. Nikotyna występuje we wszystkich częściach rośliny, z wyjątkiem dojrzałych nasion. Jej zawartość w liściach waha się od 0,6 do 9%. Poza tym liście zawierają także inne alkaloidy podobne do nikotyny, m.in. miosminę i izinikotoinę. Dla dzieci zatrucia wyrobami tytoniowymi bywają niebezpieczne. U dorosłych najczęściej dochodzi do niezamierzonego zatrucia środkami używanymi do zwalczania szkodników – tytoń od wieków jest w tym celu również wykorzystywany. Szczególnie zagrożeni są więc ogrodnicy, którzy wdychają rozpylony środek i wchłaniają go przez skórę. Tytoń szlachetny jest najczęściej wykorzystywanym gatunkiem w przemyśle tytoniowym. Wykorzystywany jest po przeróbce – suszenie, fermentacja, krajanie. Z nasion uzyskuje się olej. Śladowe ilości nikotyny – alkaloidu pirydynowego - znajdują się także w innych uprawianych w celach spożywczych roślinach z rodziny psiankowatych: pomidorze, papryce czy oberżynie.\nW 2004 roku wyprodukowano 6,5 miliona ton tytoniu, którym obsiano 3928 hektarów. Największym producentem tytoniu są Chiny (37,1% udziału w produkcji światowej), następnie Brazylia (14,3%), Indie (9,2%) i USA (6,1%); w Polsce zbiera się około 0,4% światowej produkcji. Najbardziej pospolitym produktem tytoniowym jest papieros, będący też stosunkowo nowym wynalazkiem. Z innych produktów, w których wdycha się dym: fajka, cygaro oraz cygaretka. Ze środków bezdymnych – tabaka oraz snus. W zależności od docelowego produktu stosuje się inne odmiany tytoniu; np. podobno najlepszy tytoń na cygara rośnie na Kubie.\nNikotyna jest dość silną toksyną działająca na układ nerwowy. W niskich dawkach (1-3%) wykazuje działanie stymulujące, co jest główną przyczyną, że palenie tytoniu sprawia przyjemność. Nikotyna na organizm człowieka działa w urozmaicony sposób, gdyż wiąże się trwale i blokuje działanie kilkudziesięciu różnego rodzaju enzymów. W małych dawkach działa stymulująco, powodując wzmożone wydzielanie adrenaliny, co powoduje wszystkie związane z tym objawy (zanik głodu i bólu, wzmożone bicie serca, rozszerzone źrenice). W dawkach większych trwale blokuje działanie układu nerwowego, wiążąc się trwale z tzw. receptorami nikotynowymi w komórkach nerwowych, zaburzając ich metabolizm. Działa też przeciwzakrzepowo. Podczas palenia papierosa czas potrzebny na przebycie szlaku: usta – płuca – serce – aorta – tętnice mózgu wynosi 7 sekund; czas półtrwania – 72 godziny. Wszystko to razem wzięte powoduje, że nikotyna jest substancją silnie uzależniającą. Uzależnia fizycznie. Mimo, iż dawki podczas palenia są minimalne, ponieważ większość nikotyny ulega spaleniu, to z drugiej strony są wystarczające do szybkiego uzależnienia. Kolejną przyczyną szybkiego uzależniania się jest działanie nikotyny na ilość dopaminy w mózgu. Ludzie palą, by utrzymać jej wysoki poziom. Paradoksalnie nikotyna przewyższa toksycznością i mocą uzależniającą wiele nielegalnych narkotyków, jednak z przyczyn kulturowo-tradycyjnych nie jest do nich zaliczana! Według niektórych opinii uzależnia silniej niż morfina…\nZażywanie tytoniu jako używki grozi także wskutek aktywnego lub biernego wdychania dymu, a wraz z nim substancji smolistych, m.in. takimi chorobami jak rak płuc, choroby układów krążenia i oddechowego, astmą, zapaleniem oskrzeli. Dym tytoniowy jest ponadto alergenem.\nW formie naturalnej nikotyna jest bezbarwną i bezwonną cieczą, szybko ulatniającą się na powietrzu do brunatnego kwasu nikotynowego, łatwo rozpuszcza się w wodzie i w stosunkowo prosty sposób daje się wyodrębnić z liści tytoniu, poprzez ekstrakcję wodną i następnie destylację próżniową. Dawkę śmiertelną powoduje dożylne wstrzyknięcie wywaru z jednego! papierosa lub wypicie wywaru z czterech. Nikotyna w tym wypadku blokuje pracę przepony – w efekcie człowiek umiera wskutek uduszenia, często nie tracąc przy tym świadomości do końca procesu. Objawy zatrucia to: pieczenie w jamie ustnej, uczucie ciepła rozchodzącego się w okolicy żołądka, zimna i blada skóra, zimny pot, ból głowy, dreszcze, błyskawiczne drżenia we wszystkich kończynach, zawroty głowy, osłabienie aż do omdlenia, nudności, wymioty, biegunka, bóle brzucha. Następnie duszności, ucisk w piersiach, kołatanie serca, ataki dusznicy bolesnej (angina pectoris), skurcze naczyń w brzuchu, podbrzuszu i kończynach, zaburzenia widzenia, później zaburzenia świadomości. Po bardzo dużych dawkach, szczególnie w samobójstwach, natychmiastowa zapaść i śmiertelne w skutkach porażenie ośrodka oddechowego, następujące w ciągu kilku minut. Dawkę śmiertelną dla dorosłych stanowi 50 mg nikotyny. Taka ilość jest zawarta – nie w dymie, lecz w tytoniu! – w jednej trzeciej mocnego cygara, w 1-2 średnio mocnych cygarach lub w 2-3 papierosach. W pierwszej pomocy natychmiast należy wywołać wymioty i jak najszybciej odwieźć chorego do najbliższego szpitala. Leczenie polega na wywołaniu wymiotów lub płukaniu żołądka, sztucznym oddychaniu, podaniu kroplówek, środków uspokajających, intensywnej diurezy z zakwaszeniem i kontroli elektrolitów. Rokowanie poważne.\n18:40, ksanthos_trelos , Uprawne\nOpuncja (Opuntia sp.) - rodzaj roślin z rodziny kaktusowatych (Cactaceae). Około 250 gatunków występuje w Ameryce Północnej i Południowej: od Kanady po południową Argentynę.\nW epoce węgla ;), czyli wieki temu, w zawieszonym także dawno już swoim pierwszym blogu pisałem o opuncji ( http://trelos.blox.pl/2006/11/Opuncja-zwana-figa-indyjska.html ) tak:\nOpuncja (Opuntia ficus-indica) pochodzi z Ameryki Środkowej i Meksyku, gdzie od dawna była uprawiana przez miejscowych Indian ze względu na smaczne owoce. Przed wprowadzeniem uprawy zbóż, owoce opuncji były jedną z podstaw wyżywienia ówczesnych mieszkańców Meksyku.\nJest wysokim kaktusem, dorastającym nawet do 4 metrów wysokości. Ma silnie spłaszczone pędy elipsoidalnego kształtu, pokryte kolcami. Kwiaty dość efektowne, jak to bywa u większości kaktusów, koloru żółtego, o promienistej budowie. Owoce z botanicznego punktu widzenia są typu jagody, z mnóstwem małych czarnych pesteczek, kształtem zbliżone do gruszki, o niejadalnej skórce pokrytej sporą ilością niewidocznych, cieniutkich kolców. Z tego też powodu owoce opuncji zbiera się w rękawicach, za pomocą specjalnych nożyc, a nastepnie ściera się kolce wiechciem słomy lub specjalnymi szczotkami. Zadzierzyste kolce wbite w skórę palca powodują swędzenie i ból trwający kilka dni. Oczywiście wyhodowano także odmiany pozbawione tego przykrego dodatku, zarówno na skórce owocu, jak i pędach. Owoce są w smaku bardzo słodkie i dość duże; ważą średnio od 70 do 300 gramów, również w zależności od odmiany, ale nie tylko. Niektóre odmiany opuncji zawierają także w swoim miąższu drobne kryształki szczawianu wapnia, co już niekoniecznie bywa korzystne dla zdrowia spożywających. A spożywać owoce opuncji można na świeżo lub duszone, a także w przetworach. Owoce są trwałe, wytrzymują transport i można je przechowywać przez kilka tygodni (cecha niebardzo charakterystyczna dla większości egzotycznych owoców). Jednak jako owoc deserowy oraz znaczenie handlowe, głównie ze względu na uciążliwość w konsumpcji kolczastych odmian, mają niewielkie. Po spożyciu owocu opuncji zabarwionego na ciemniejszy kolor (miąższ) może wystąpić takie samo zabarwienie moczu, oczywiście nieszkodliwe, jak w przypadku swojskich buraczków ćwikłowych.\nOpuncja została sprowadzona i rozprzestrzeniona na wielu obszarach cieplejszych krajów Europy, Afryki, Azji i Australii, gdzie bywa uprawiana lub też stała się uciążliwym chwastem. Szczególnie dużo opuncji uprawia się w południowych Włoszech, a zwłaszcza na Sycylii, gdzie jej owoce są bardzo lubiane. Jest poza tym pierwszą rośliną, która wkracza na surową, nie zwietrzałą jeszcze lawę na zboczach Etny. W tamtejszych warunkach roślina zachowuje swój naturalny cykl rozwojowy, czyli kwitnie na przełomie maja i czerwca, a pierwsze owoce pojawiają się już w sierpniu i wrześniu. Jednakże z powodu letnich upałów oraz suszy jej owoce są wówczas małe (70 g), zawierające dużo nasion (pestek) i ogólnie niezbyt smaczne. Zatem cykl produkcyjny na plantacjach opuncjowych na Sycylii wyglada tak, iż wiosną usuwa się zawiązki kwiatów. Powoduje to powtórzenie kwitnienia pod koniec lipca, a owocowanie zaczyna się w tym wypadku w październiku i trwa do początków grudnia. Dzięki porze deszczowej owoce są znacznie smaczniejsze i większe (250-300 g).\nOpuncja rozmnaża się bardzo szybko, ponieważ może rosnąć na najbardziej nawet nieurodzajnym podłożu, jest wytrzymała na suszę, a odłamane części jej pędów ukorzeniają się bardzo szybko. Spowodowało to, iż w wielu rejonach, do których została sprowadzona, stała się trudnym do zniszczenia chwastem. Najbardziej znany jest tu przykład Queensland w Australii. Miała tam stanowić rodzaj naturalnych ogrodzeń (żywoploty), a jednocześnie dostarczać owoców. Kaktusika sprowadzono do Queensland w 1850 roku, a już w 1930 rosła na większości pastwisk dla bydła oraz na ponad 30 milionach najbardziej urodzajnych uprawnych ziem Australii. Obszar ten stał się stracony dla rolnictwa, ponieważ na tereny pokryte opuncją nie wejdzie ani człowiek, ani zwierzę. Ten błąd ekologiczny naprawiony został także przy użyciu sił natury, a mianowicie sprowadzono z kolei do Queenslandu motyla, którego gąsienice odżywiają się pędami tej rośliny. W kilka lat później po opuncji nie zostało śladu w Australii; został natomiast w miejscowości Boonarga (Queensland) pomnik wzniesiony przez wdzięcznych farmerów dzielnemu motylowi.\nMimo gatunkowemu przydomkowi indyjska opuncja pochodzi z zupełnie innego kontynentu. Badania genetyczne jednoznacznie wykazały, iż opuncja ta pochodzi z Meksyku. Na młodych przyrostach (pędach) czasami wyrastają wałeczkowate liście właściwe. Pędy opuncji pokryte są cierniami - długimi "kolcami" wyrastającymi w pęczkach (areolach) - podobnie jak u większości kaktusów. Charakterystycznymi dla opuncji są także tzw. glochidia, porastające pędy, a zwłaszcza owoce. Są to bardzo krótkie, słabe i małe ciernie wyposażone w mikroskopijne, skierowane ku tyłowi haczyki. Po dotknięciu łatwo odłamują się, wszczepiają w naskórek i jeżeli nie usunie się ich - mogą spowodować stan zapalny skóry. Często rosną w skupiskach, np. u podstawy cierni.\nPoniżej opuncje indyjskie z Wrocławskiego Ogrodu Botanicznego.\n16:46, ksanthos_trelos , Uprawne


[19.06.2021] Giermasz 453 - Nowy wymiar - Giermasz - Radio Szczecin\n[19.06.2021] Giermasz #453 - Nowy wymiar\n2021-06-19 Andrzej KUTYS\nGIERMASZ-Program z 19.06.21\nWreszcie doczekaliśmy się tej osławionej nowej generacji - podkreśla Michał Król w recenzji niezwykle udanej platformówki akcji Ratchet & Clank: Rift Apart (choć warto zwrócić uwagę, że już wcześniej recenzowaliśmy gry wyglądające i działające świetnie na next-genach). Posiadacze PlayStation 5 dostali właśnie tytuł z gatunku "must-have". A jeżeli polubiliście postapokaliptyczny świat klasycznego, izometrycznego RPG, to Jarek Gowin - fan "podstawki" - z przyjemnością informuje, że dodatek do gry Wasteland 3: The Battle of Steeltown DLC pozwala na nowo zagłębić się w to uniwersum. W tym Giermaszu dużo mówimy także o zakończonych prezentacjach w ramach targów E3. Michał Król przygotował zestawienie pozycji z naszego kraju w kąciku Gramy po polsku. W studiu pojawił się także nasz ekspert Radek Lis, sprawdził technologiczne nowości. Przypominamy także mega-klasyka, czyli Stary, ale jary Half-Life.\n2021-07-31, godz. 06:00 [31.07.2021] Giermasz #459 - Wyścigi, lochy i zaświaty Trzy bardzo różne produkcje w recenzjach Giermaszu. Bartłomiej Czetowicz wskoczył za kierownicę wirtualnego bolidu, aby przekonać się, jak fajnym doświadczeniem… » więcej\t 2021-07-24, godz. 06:00 [24.07.2021] Giermasz #458 - Klejnoty koronne Doprawdy wyjątkowe to wydanie Giermaszu, w którym raz, że recenzujemy dwie gry ekskluzywne dla przenośnej konsoli Nintendo Switch. A dwa, że dotyczy to serii… » więcej\t 2021-07-17, godz. 06:00 [17.07.2021] Giermasz #457 - Nareszcie po polsku Ale się porobiło... Miała być "śmierć" konsol, a już zwłaszcza tych przenośnych, przyszłością ma być streaming, żeby do grania potrzebny był tylko… » więcej\t 2021-07-10, godz. 06:00 [10.07.2021] Giermasz #456 - Igrzyska na miarę naszych czasów Fani sportu ledwie odpoczęli od piłkarskich mistrzostw, a już za chwilę emocjonować się będziemy najważniejszą imprezą dla tysięcy zawodników. Nasz… » więcej\t 2021-07-03, godz. 06:00 [03.07.2021] Giermasz #455 - Japońszczyzna i postapokalipsa Sympatycy "japońszczyzny" powinni być naprawdę zadowoleni włączając Scarlet Nexus. Z jednym zastrzeżeniem: Andrzej Kutys, nasz redakcyjny fan mangowych… » więcej\t 2021-06-26, godz. 06:00 [26.06.2021] Giermasz #454 - Zmienne tempa rozgrywki No ileż można grać w te sieciowe strzelanki, hę? Jeżeli macie ochotę na odmianę, a jednocześnie wciąż chcecie czuć adrenalinę pojedynków z innymi… » więcej\t 2021-06-12, godz. 06:00 [12.06.2021] Giermasz #452 - Precyzyjne strzały Gdy debiutowała "jedynka", sensacyjna sprzedaż była także spowodowana wstrzeleniem się (nomen omen) w niszę, która okazała się atrakcyjna dla graczy… » więcej\t 2021-06-05, godz. 06:00 [05.06.2021] Giermasz #451 - Socjologiczny eksperyment Dwie gry sieciowe, zabawna przygodówka i dodatek do udanej strategii - to plan na to wydanie Giermaszu. Na konsolach możecie już testować bardzo popularną… » więcej


Nocne miasta jak przyroda - harmonijne i spokojne [inspiracje] | Fotoblogia.pl\nNocne miasta jak przyroda - harmonijne i spokojne [inspiracje]\nMartin Stavars najchętniej fotografuje nocne panoramy wielkich metropolii. Jak sam mówi, szuka w nich tego, co znalazł w dzikiej przyrodzie: harmonii i spokoju.\nCzęstochowianin Marcin Stawiarz, czyli Martin Stavars (ten polski fotograf jest znany bardziej za granicą niż u nas), fotografuje miejskie pejzaże. Zawsze utrzymane w czarno-białej tonacji, ujmują spokojem, choć przecież bohaterami fotografii są największe metropolie na Ziemi. Brakuje na nich tego, co nadaje miastom nerwowy ruch, nastrój pośpiechu – mieszkańców. Pieszo czy w pojazdach, są na zdjęciach Stavarsa niemal nieobecni. Jeśli się pojawiają, to jako mignięcia, cienie.\nNocne panoramy miast to ulubiony temat Martina. Seul, Szanghaj, Tokio, pełne świateł, wyglądają na jego fotografiach jak małe galaktyki. Autor rozpoczął swoją przygodę z fotografią od obserwowania natury. Gdy zainteresował się miejskim krajobrazem, postanowił szukać w nim tego, co znalazł w przyrodzie – spokoju i harmonii.\nMijający rok był wyjątkowo szczęśliwy dla częstochowianina. Podczas tegorocznych International Photography Awards w Nowym Jorku otrzymał nagrodę dla Fotografa Architektury Roku, która powiększyła jego niemałą już kolekcję prestiżowych nagród. Doczekał się też pierwszej monograficznej publikacji, „Megalopolis”.\nStronę autora można zobaczyć tutaj, a śledzić na Facebooku – tutaj. Martin prowadzi również własny magazyn online z fotograficznymi inspiracjami, Neutral Density.\nAktualnie czytasz: Nocne miasta jak przyroda - harmonijne i spokojne [inspiracje]\nNasze fotograficzne inspiracjeFotografia nocnaFotografia architektury\nMiniaturowy świat kropel rosy [galeria] Teleskop Hubble’a ujął bardzo szczegółowe zdjęcie Saturna. Jego pierścienie są piękne Księżyc i ponad 50 000 klatek na godzinę. Andrew McCarthy zrobił genialną panoramę To zdjęcie jest symbolem pożarów w Australii. Pokazuje siłę żywiołu Warren Keelan wie, jak okiełznać dzikie wody oceanu Pilot Boeinga, który nie rozstaje się z aparatem. Jego zdjęcia są niesamowite Apollo i 11 zdjęć z księżycowej misji „Reminiscencje bielskie" - sentyment, przemijanie i fotomontaż na zdjęciach Mateusza Taranowskiego Odwiedziłem nawiedzony komisariat policji pod Warszawą. Co tam straszy? Wildlife Photographer of the Year 2018 - zobacz najlepsze zdjęcia z konkursu Spokój odnaleziony na nocnych ulicach New Jersey Czas na kawę... bez grawitacji!


Wojenna miłość - Joanna Jax - Bonito\nNumer ISBN 978-83-7835-918-0\nKod paskowy (EAN) 9788378359180\nNadciąga II wojna światowa. Tuż przed jej wybuchem Lidia i Władek postanawiają wziąć ślub.\nDrużbą pana młodego zostaje jego najlepszy przyjaciel, Konrad. Jednak to nie wojna najbardziej komplikuje życie młodej pary, ale uczucie, które niespodziewanie zrodzi się pomiędzy Lidią i Konradem. Skomplikowany miłosny trójkąt, dramat niemieckiej okupacji i lęk o własne życie to codzienność bohaterów, którzy muszą niemal każdego dnia dokonywać trudnych wyborów. Czy zwycięży namiętność czy męska przyjaźń? Jak daleko sięgają granice lojalności i czy mówienie prawdy jest zawsze najlepszym wyjściem z trudnej sytuacji?\nNa te pytania muszą odpowiedzieć sobie bohaterowie tej powieści, którzy balansują na granicy dobra i zła.\nDostępność całkowita 2312 szt.\nDominika Stryszowska2022.03.30 00:27\nMoje pierwsze spotkanie z autorką i całkiem udane, chociaż po przeczytaniu kilku opinii, moje oczekiwania były bardzo wysokie. Ale z drugiej strony nie nastawiałam się na arcydzieło. Jak wyszło?\nJest to historia przede wszystkim o miłości. To ona gra tu pierwsze skrzypce i uczucia bohaterów są tu najważniejsze. Akcja umiejscowiona jest w okresie wojennym, jednak ta wojna to raczej tło dla miłosnych uniesień bohaterów. Mimo niesprzyjających warunków, przed Lidią staną dylematy miłosne i moralne, które nie zawsze do mnie przemawiały. Jej przemyślenia, rozmyślanie nad sytuacją momentami było infantylne i pozbawione sensu. Ale ja nie jestem fanką miłosnych trójkątów. Nie mogę jednak odmówić autorce talentu do opisywania uczuć, bo namiętności targające bohaterami były bardzo autentyczne.\nCzy to historia dla wszystkich? Raczej nie, chociaż czytało mi się ją łatwo i przyjemne. Ale dla każdego kto lubi skomplikowane relacje, walkę z uczuciami - będzie idealna.\nZapiski przy Kawie2022.02.20 12:17\nMiłość przychodzi najczęściej w najmniej spodziewanym momencie i nierzadko komplikuje nam życie. 📖☕🌷\nZwłaszcza wtedy, gdy nasze uczucie może skrzywdzić bliską nam osobę. Jakiego wyboru należy dokonać? Czy warto zrezygnować z własnych marzeń? ☀\nPrzed takim dylematem stają bohaterowie najnowszej powieści Joanny Jax pt. "Wojenna miłość".\nJej bohaterka Lidia ma wkrótce stanąć na ślubnym kobiercu z Władkiem. Jednak tuż przed zaplanowanym ślubem poznaje jego przyjaciela Konrada i zakochuje się z wzajemnością. ❤❤❤\nCzasy są ciężkie, świat staje w obliczu wybuchu II wojny światowej. Pomimo tych przeciwności kobieta nie odwołuje ślubu.\nJeśli chcielibyście dowiedzieć się, jak dalej potoczą się losy bohaterów, to sięgnijcie po tę piękną powieść, bo ja nie chciałabym odbierać Wam przyjemności czytania. Książkę czyta się doskonale. Jest napisana przystępnym językiem, co sprawia, że szybko wnikamy w uczucia i rozterki bohaterów.\nJoanna Jax stworzyła pełną emocji historię i wspaniale odmalowała tło historyczne. Czytelnik trafia do wojennej Warszawy, której mieszkańcy walczą o wolność. Każdy dzień to trudna walka o przetrwanie. Łapanki, głód, bieda, wywózki do obozów to zwykła szara rzeczywistość. Lidia i Konrad czują, że są dla siebie stworzeni, ale starają się ponieść konsekwencje nieprzemyślanej decyzji obojga. Czy wytrwają w swoich staraniach? 🌷\n"Wojenna miłość" to książka o miłości i przyjaźni w trudnych czasach. To książka o skomplikowanych relacjach trojga bohaterów\ni dokonywaniu trudnych wyborów. I wreszcie to książka, która wywoła w Was gamę emocji\ni którą serdecznie Wam polecam.\nPearl Harbor w polskim wydaniu\nLidia Obramska i Władek Marczewski planują pobrać się jeszcze w sierpniu 1939 r. Wszystko się jednak zmienia, kiedy przyszła panna młoda poznaje drużbę Konrada Łanieckiego. Pomiędzy ta dwójką zrodzi się uczucie, które nie ma racji bytu. Po wybuchu wojny główni bohaterowie staną nie tylko przed trudnymi miłosnymi wyborami, ale również będą starali się przetrwać.\nPomimo tła historycznego, jakim jest II wojna światowa powieść czyta się dosłownie sama. Wciągnęłam się w historię Lidii Obramskiej i jej miłosne rozterki, ale to chyba zasługa pióra autorki, która w bardzo przystępny sposób przedstawia swoją opowieść. Każdy z opisanych przez nią bohaterów był wielobarwny i na kartach powieści przeszedł przemianę. Dużo się działo i nie miałam poczucia, że którykolwiek fragment się dłużył. Sama powieść dotyczy okresu między 1939 a 1945 rokiem, choć ostatni rozdział dotyczy okresu powojennego i możemy poznać dalsze losy bohaterów.\nW moim odczuciu to nie tylko opowieść o miłości, ale także o sile przyjaźni i poświęceniu w obliczu ogromnego dramatu wojennego. W końcu Lidia, Władek i Konrad to byli młodzi ludzie, pełni planów i marzeń, które zweryfikował wybuch II wojny światowej. Czytając cały czas miałam z tyłu głosy, że ucząc się w szkole czy na studiach o wszystkich operacjach militarnych w tamtym okresie, to o samej ludności cywilnej zawsze niewiele się mówiło. Autorka bardzo realistycznie opisała codzienne życie mieszkańców Warszawy w tym strasznym okresie. Brak jedzenia, prądu czy innych podstawowych środków do życia, aż po łapanki, wybuchy bomb czy latające dookoła kule z karabinów. Pokazała również, że ludzie próbowali walczyć z okupantem, nie poddawali się do samego końca. Jednym słowem wciągająca bez reszty historia miłosna z wojenną zawieruchą w tle.\nByło to moje pierwsze spotkanie z jej twórczością, ale już teraz wiem, że nie ostatnie. Polecam!\nKsiążki tej autorki zapisuje zawsze na najwyższym poziomie i tym razem strzał w dziesiątkę. Bardzo przykro, że jest to jednotomowa przygoda, bo losy głównych bohaterów (specjalnie nie napiszę imion, bo bym zdradziła co nieco) Ale gdzieś w sercu jest taka tyni luka, że kiedyś może coś się napisze.\nKsiążka, która opowiada losy trójki osób uwikłanych w uczucie jakim jest miłość, a jeżeli do tego dodać wojnę i wszystko to co złe z nią związane to macie mieszankę wybuchową. Autorkę uwielbiam, ponieważ w każdej książce jaką do tej pory przeczytałam pozostawia w sercu taką pustkę i tęsknotę. Chcesz poznać jakie to uczucie? Polecam zabrać się za jakąkolwiek książkę Joanny Jax. Oczywiście to pozytywne uczucie, bo często jest tak że skończyłam czytać i o książce nie pamiętam.\nMam do was pytanie. Zakochaliście się i nagle poznajesz Jego/Jej przyjaciela/przyjaciółkę. W tym momencie twoje serce, głowa, każda część twojego ciała krzyczy, że to właśnie On/Ona! Co robisz? Musisz wiedzieć, że panowie to najlepsi przyjaciele, a nawet bardziej, bo jak bracia, a ty stoisz między nimi i musisz wybrać. Jaki byłby twój wybór? W ramach wyjaśnienia (to nie spojler, bo tego dowiesz się na początku) Lidia i Waldek przed wybuchem II wojny światowej postanawiają wziąć ślub. Kondrat zostaje jego drużbą. Czy wojna będzie miała wpływ na uczucie jakie nawiązało się między dwójką osób, które na początku nie zbyt za sobą przepadali? Co ma większą moc serce czy rozum? Kogo byś posłuchała, kiedy serce krzyczy jedno, a rozum, zdrowy rozsadek drugie? Przyznam się, że na początku już wiedziałam, ale im dalej w las tym ciemniej i tak naprawdę sama nie wiedziałabym co miałabym zrobić? Przez co przeszli nasi bohaterowie to tylko ta książka to wie.\nUwielbiam książki z okresu między lub powojenne. Walka w słusznej sprawie, determinacja ludzka, siła walki w okresie, który nie jest łatwy. Walka o miłość, kiedy za rogiem zabijani są twoi bliscy, sąsiedzi, przyjaciele. Zawsze będę podziwiała ludzi, którzy zmagali się z bezpodstawną krzywda.\nLady Margot2022.02.09 19:01\nOstatnio mam szczęście do powieści, których akcja rozgrywa się podczas II wojny światowej. Nie przepadam za podobnymi historiami. Z jednego prostego powodu: nie znoszę nadawania wojnie romantycznego sznytu. A już zupełnie bulwersują mnie książkowe romanse rozgrywające się w obozach koncentracyjnych.\nMoi Drodzy, oto przykład znakomitej miłosnej powieści historycznej z wojną w tle, a jak dobrze wiemy, napisanie podobnej, to wręcz „mission impossible”. Chylę więc czoła przez autorką i z przyjemnością donoszę, iż moim skromnym zdaniem, "Wojenna miłość" to najlepsza pozycja w dorobku Joanny Jax.\nNie zwlekajcie - czytajcie!\nBlog Pod Małym Aniołem2022.02.09 10:47\nDodaj swoją ocenę i opinię o „Wojenna miłość”\nKlienci, którzy kupili „Wojenna miłość“ – wybrali również\nKto jest autorem lub autorką książki „Wojenna miłość”?\nAutorem (autorką) „Wojenna miłość” jest Joanna Jax.\nKiedy wydano książkę „Wojenna miłość”?\nIle stron ma książka „Wojenna miłość”?\nKsiążka „Wojenna miłość” ile kosztuje, jaka cena?\nKsiążkę Wojenna miłość najtaniej można u nas kupić za 31,43 zł.


Dokumentacja chciana od pracodawców regulowana jest aktami prawymi - Rozporządzenie Ministra Gospodarki, Sztuce i Metody Społecznej odnoszące się do minimalnych wymagań dotyczących bezpieczeństwa oraz higieny pracy osób branych na stanowiskach zagrożonych powstaniem atmosfery wybuchowej stawia na pracodawcę obowiązek bycia dokumentu zabezpieczenia przed wybuchem. Poniżej przedstawiono jego bliską charakterystykę, z uwzględnieniem punktów, które powinny znaleźć się w akcje dokumentu. Wydaje się to szczególnie istotne z racje na wartość i komfort pracy zatrudnianych osób, jak jeszcze bezpieczeństwo ich zdrowia i życia.\nDokument zabezpieczenia przed wybuchem - co powinien mieć?Zawartość wspomnianego dokumentu kojarzy się często na sposobu występującego zagrożenia i uwzględnia szacunkowe wartości, będące na końca ukazanie możliwości potencjalnego wystąpienia wybuchu. Spośród tego powodu dokument zawiera:\ncharakterystykę występującej atmosfery wybuchowej - prawdopodobieństwo jej pojawienia się a okres jej stania,możliwość życia oraz aktywowania się potencjalnych źródeł zapłonu, z uwzględnieniem wyładowań elektrostatycznych,to w miejscu pracy systemy instalacyjne,wykorzystywane substancje, mogące wykonywać atmosferę wybuchową, jak jeszcze ich wzajemne powiązania oraz oddziaływanie na siebie i rozwijane reakcje,rozmiary oraz szacowane skutki ewentualnego wybuchu.\nTworzenie dokumentu zabezpieczenia przed wybuchemNiejednokrotnie pracodawca nie istnieje w kształcie sam podołać wymaganiom, jakie dają przed nim regulacje prawne - jego kompetencje mogą gdyż nie być odpowiednie do jasnego i zawodowego przeprowadzenia omawianej powyżej oceny.Spośród ostatniego względu coraz częściej wybieranym rozwiązaniem ukazuje się być mienie spośród pomocy doświadczonych firm, proponujących odpłatne tworzenie wspomnianego dokumentu. Po wprowadzeniu się ze długimi aspektami danego stanowiska pracy, marki te analizują potencjalne zagrożenia i przechowują spożywa w formie obowiązującego dokumentu. Można uznać, że podobne rozwiązanie stoi się wygodnym i przytulnym dla właścicielu procederem.\nGdzie chciany jest fakt zabezpieczenia przed wybuchem?Wspomniany dokument stoi się ważną i obowiązkową dokumentacją w nawiązaniu do ludzi pomieszczeń oraz stanowisk pracy, na których mieszka lub może przyjść atmosfera wybuchowa - przedstawia ona mieszaninę tlenu z konkretną substancją o charakterze łatwopalnym: cieczą, gazem, pyłem, proszkiem lub parami. W odpowiednim przypadku potrzebne jest zrobienie potrzebnych analiz oraz oszacowanie potencjalnego zagrożenia.Warto w obecnym tle wspomnieć o możliwościach wybuchu koniecznych do spełnienia w omawianym dokumencie. Dolna Granica Wybuchowości oznacza to najniższe stężenie substancji łatwopalnych, niezbędne do wystąpienia wybuchu. Analogicznie, Górna Granica Wybuchowości sprowadza się do stężenia najwyższego.Podsumowując, należy podkreślić że omawiany dokument organizowany jest wymogami prawnymi, a każdy właściciel, zatrudniający zatrudnionych na ryzykownych stanowiskach zobligowany jest do zrobienia wymaganej dokumentacji. Przygotowuje się, że całe formalności są dobry wpływ nie tylko na życie lub zdrowie pracowników, ale jeszcze na jakość oraz komfort prowadzonych przez nich aktywności zawodowych.\nKrajalnica alaska fs 1010m


Żabka przejmuje Amazon dla diety cateringowej Dietly.pl\nMarketing i Biznes E-commerce Rynek cateringu dietetycznego jest wyceniany na miliard złotych. Żabka przejmuje Dietly.pl\nRynek cateringu dietetycznego jest wyceniany na miliard złotych. Żabka przejmuje Dietly.pl\n03.06.2021 | Autor: Damian Jemioło\nŻabka przejmuje platformę Dietly.pl, której oferta obejmuje ponad 400 marek z rynku cateringu dietetycznego. Sieć handlowa chce ukroić dla siebie kawałek cateringowego tortu.\nmat. pras. Żabka\nStało się. 28 maja 2021 r. Żabka zawarła umowę z firmą MasterLifeSolutions – właścicielami marki Dietly.pl, na mocy której marketplace i porównywarka dla cateringu dietetycznego dołączy do Grupy Żabka. To kolejny krok w strategii sieci, która rozwija swój potencjał w sektorze modern convenience. Dzięki temu w sieciach sklepów Żabka pojawi się więcej produktów z rynku cateringu dietetycznego. Dietly.pl to największy tego typu operator e-commercowy, który obsługuje ponad 400 marek cateringowych. Te liczby mogą nie robić piorunującego wrażenia, lecz warto w tym miejscu nadmienić, że firm oferujących diety pudełkowe w całym kraju jest ok. 650 (dane na IV kwartał 2019 r.). Co za tym idzie – Dietly.pl, udało się zagospodarować 61% rynku cateringu dietetycznego. Dzięki połączeniu z Grupą Żabka, ta staje się czołową organizacją w obszarze oferty diety pudełkowej, jak i narzędzi e-commerce na tym rynku.\n– Catering dietetyczny to jeden z najszybciej rosnących segmentów rynku detalicznego w Polsce. Dzięki partnerstwu z Dietly.pl zyskujemy kolejny ważny element w oferciewygodnych rozwiązań dla klientów w obszarze e-commerce. Struktura Grupy gwarantuje niezależny rozwój podmiotów w naszym portfolio. Dzięki temu, działając w podobnym segmencie, stają się wobec siebie komplementarne, jednocześnie zyskując potencjał Żabki jako wsparcie ich rozwoju – mówi Tomasz Suchański, CEO Grupy Żabka.\nDietly.pl na rynku jest krótko, bo zaledwie od 2019 r. Mimo to platformie szybko udało się zbudować pozycję lidera na rynku diet pudełkowych i zagospodarować niszę. Poza przytoczonymi wcześniej markami cateringowymi Dietly.pl odwiedza 330 tys. unikalnych użytkowników miesięcznie. Co więcej – na platformie znajduje się ponad 210 tys. zarejestrowanych kont i 150 tys. opinii. Twórcy platformy dla diet pudełkowych, zapewniają, że dzięki dołączeniu do Grupy Żabka, klientów biznesowych marketplace czekają dalsze możliwości rozwoju i możliwość skorzystania z doświadczenia spółki, w ramach np. logistyki czy znajomości potrzeb konsumenckich.\n– Cieszę się, że sukces rynkowy Dietly.pl został dostrzeżony przez Żabkę, która jest niekwestionowanym liderem w dostarczaniu rozwiązań convenience. Jestem przekonany, że nasze partnerstwo z Żabką pozwoli zarówno nam, jak i naszym partnerom biznesowym, wejść na zupełnie nowy poziom rozwoju. Wierzę, że rozwój naszej platformy, wsparty potencjałem Żabki, docenią kolejni spośród najbardziej wymagających i zabieganych konsumentów – mówi Przemysław Skokowski, CEO i cofounder Dietly.pl.\nRynek cateringu dietetycznego jest wyceniany na miliard złotych\nDieta pudełkowa w Polsce rodzi coraz większe zainteresowanie, a pandemia dodatkowo ten rozwój przyspieszyła. Co ciekawe według danych firmy Maczfit aż 64% konsumentów cateringu dietetycznego stanowią kobiety. Najwięcej, bo 50% zamawiających to osoby między 26 a 35 rokiem życia. Kolejną grupę stanowią z kolei Polacy między 36 a 45 rokiem życia (29%). Obecnie cały rynek diet pudełkowych wycenia się w naszym kraju na miliard złotych. Choć firma Kukułka Healthy Food szacuje jego wartość na nawet 2 mld zł.\nCatering dietetyczny największy jest w Warszawie. To właśnie w stolicy funkcjonuje aż 300 z 650 marek zajmujących się tym sektorem. Dieta pudełkowa to rynek z olbrzymim potencjałem, bo jak twierdzą eksperci – największa popularność jest jeszcze przed nią. Co ważne catering dietetyczny zaczyna wychodzić poza teren Warszawy i największych miast. Zdrowe jedzenie w pudełkach zamawiać można już nawet w małych miastach, takich jak, chociażby Stalowa Wola. Catering dietetyczny wchodzi też coraz mocniej w mainstream i przestaje być kojarzony tylko z osobami fit, które większość czasu spędzają na siłowniach czy uprawianiu sportu.\nRynek ten zaczyna trafiać także do przedsiębiorców. Jednym z czołowych przykładów jest Franciszek Georgiew, który niedawno został ambasadorem jednej z marek oferujących diety pudełkowe. Warto przyglądać się temu rynkowi, tym bardziej że według raportu „Zdrowe odżywainie według Polaków” aż połowa z nas zadeklarowała, że jest na diecie, a 2%, że korzysta z cateringu dietetycznego.


Budowa boiska do piłki koszykowej przy ul. Kusocińskiego w Niemczu | GMINA OSIELSKO\nstrona główna » Budowa boiska do piłki koszykowej przy ul. Kusocińskiego w Niemczu\n„Budowa boiska do piłki koszykowej przy ul. Kusocińskiego w Niemczu”\nPrzedsięwzięcie zrealizowano przy wsparciu ze środków Unii Europejskiej w ramach „Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich: Europa inwestująca w obszary wiejskie”, w ramach poddziałania „Wsparcie na wdrażanie operacji w ramach strategii rozwoju lokalnego kierowanego przez społeczność”, objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020.\nGłównym celem projektu jest rozwój ogólnodostępnej i niekomercyjnej infrastruktury turystycznej lub rekreacyjnej lub kulturowej. Realizowana przez Gminę Osielsko operacja wpisuje się w cele szczegółowe poddziałania tj. wspieranie lokalnego rozwoju na obszarach wiejskich.\nZostał osiągnięty cel: polepszenie warunków spędzania czasu wolnego przez mieszkańców i turystów poprzez budowę boiska do piłki koszykowej.\nBeneficjent: Gmina Osielsko


Legia - Lech. Kasper Hamalainen - niespotykanie spokojny Fin - Sport WP SportoweFakty\nLegia - Lech. Kasper Hamalainen - niespotykanie spokojny Fin\nTo będzie jego 18 wojenka warszawsko-poznańska. Jest zaprawiony w tych bojach jak mało kto. Zasłużył się dla obu klubów i – o paradoksie – ktoś tak pozytywny jak on wywołuje największe negatywne emocje.\nPiłka Nożna 04 Marca 2018, 09:00\nNie on jeden walczył po obu stronach barykady. Jednak kiedy Arkadiusz Malarz bronił barw Lecha (wiosna 2006), to nie był jeszcze główny konkurent Legii w walce o tytuł. Co innego Kasper Hamalainen, który żyje w takich czasach, w których zarówno ligowy, jak i pucharowy tort jest brany w całości przez jednych lub drugich albo dzielony między nimi.\nSmak rywalizacji z Legią poznał 27 października 2013 roku, kiedy oba kluby dały sobie po razie, a on spędził na boisku pełne 90 minut. To w Lechu zdarzało mu się częściej niż rzadziej, a już występy w podstawowym składzie były w zasadzie normą. Do niedawna diametralnie inaczej wyglądało to w Legii, w której nauczył się sztuki cierpienia. Nie dość, że mistrzowie Polski zabrali go z Lecha i skazali na ostracyzm w całej Wielkopolsce, to zdegradowali do roli rezerwowego. W ten sposób jakby dodatkowo chcieli upokorzyć największego rywala: – Widzicie, u was był gwiazdą, a u nas łapie się tylko na ławę.\nU Jozaka tym bardziej nie ma powodów do zdenerwowania. Chorwat przywrócił mu generalskie szarże. Za rządów Magiery w podstawowym składzie w tym i poprzednim sezonie w sumie wybiegł 14 razy, teraz trener zdecydowanie na niego postawił i już wyszło 16 razy. I nie zawodzi się.\nHamalainen perfect day zapisał pod datą 16 lutego, bo w 10 minut skompletował pierwszego hat-tricka w Ekstraklasie. Oczywiście tylko w świetle tego faktu wyglądało to imponująco, po wejściu w szczegóły na tym wzorowym obrazie można dostrzec pewne rysy. Fin zaliczył 42 kontakty z piłką, pierwszy w trzeciej minucie, ostatni w 42. Zanotował 10 strat, w tym zanim jeszcze strzelił pierwszego gola, miał ich pięć z rzędu, wszystkie na połowie Śląska, raz był faulowany, sam nie faulował. Zresztą od zawsze uchodził za boiskowego dżentelmena, jego pięć żółtych kartek w Ekstraklasie i nie więcej niż jedna w sezonie należy traktować w charakterze wyjątków od reguły. Ze Śląskiem często też gościł na własnej połowie i tutaj grał bardzo odpowiedzialnie, bo na 15 kontaktów z piłką niedokładnie podawał tylko raz.\nPo hat-tricku jego dorobek dla Legii Jozaka urósł do sześciu goli. Brakuje mu już tylko jednego do wyrównania osiągnięć w pracy z Magierą. Najbardziej owocna w bramki okazała się współpraca z Maciejem Skorżą w Lechu – 15 goli. Rumakowi podarował 12, Krzysztofowi Chrobakowi – 1, Janowi Urbanowi – 5, Czerczesowowi – 3, Hasiemu – 1. I to wszystko złożyło się na całkowity bilans 50 trafień w Ekstraklasie.\nDużo jak na nienapastnika i niepomocnika, jak na zawodnika, którego trudno przypisać do konkretnej pozycji i w którym trudno znaleźć jakiś element piłkarskiego wyszkolenia lub wrodzonej cechy zdecydowanie wyróżniającej na tle tłumów. Ani szybki, ani żaden wielki drybler, o sile – także strzału – nawet nie wspominając. W naszej lidze znajdziemy wielu szybszych lub lepiej wyszkolonych technicznie, lub grających lepiej głową, ale też żadnego tak wyrównanego w każdym z tych elementów. Jak u jednego bryluje prawa noga, to szwankuje lewa, jak obiema nogami posługuje się znakomicie, to nie ma czego szukać w powietrznych pojedynkach, jak jest szybki, to kondycja nie ta lub na odwrót. Tymczasem na co nie spojrzeć, tam Fin trzyma dobry poziom.\nNajbardziej jednak zwracają uwagę jego inteligencja, technika użytkowa, opanowanie i umiejętność przewidywania. Ma facet instynkt. Umie mądrze biegać. Czuje, gdzie się ustawić, kiedy i w którym kierunku ruszyć. Potrafi zniknąć z radarów i nagle się pojawić w odpowiednim miejscu i czasie. A mecze Legii z Lechem to bez wątpienia jego czas.\nCzy Kasper Hamalainen pogrąży w niedzielę Lecha?\nPogromca Kretynów 04-03 10:27 Zgłoś komentarz\nA gdzie był Hammalainen w meczu z Jagą? Był w ogóle na boisku? Lata świetności miał w Lechu. Teraz to przeciętny kopacz zarabiający niewspółmiernie wysokie pieniądze w stosunku do\ntego co pokazuje na boisku. Od czasu do czasy błyśnie w meczu ze słabym rywalem typu śląsk wrocław i koniec. W meczach gdzie oczekuje się od niego że weźmie grę na swoje barki zawodzi.\nPiłka w Europie Finlandia Warszawa Polska PKO Ekstraklasa Piłka nożna Legia Warszawa Kasper Hamalainen


Obrazek styczeń 24, 2020 Beata Koss Dodaj komentarz\nstyczeń 24, 2020 Beata Koss\tDodaj komentarz\nwrzesień 19, 2018 Beata Koss\tDodaj komentarz\nsierpień 7, 2018 Beata Koss\tDodaj komentarz\nPrzetwarzanie danych osobowych vel.2 (1)\nRoczny zestaw artykułów spożywczych.\nluty 22, 2018 Beata Koss\tDodaj komentarz\nmiód wielokwiatowy 0,4 l kabanos wieprzowy – 0,36 kg.\nlipiec 27, 2017 aadamek\tDodaj komentarz\nW ramach POPŻ Podprogram 2016, który był realizowany w okresie sierpień 2016 – czerwiec 2017 współpracowaliśmy z Bankiem Żywności z Gdańska,\nZa naszym pośrednictwem pomoc żywnościowa trafiła do 1023 osób znajdujących się w trudnej sytuacji życiowej.\n50,35000 ton żywności;\n7571 paczek żywnościowych;\nW ramach Podprogramu 2016 nasi podopieczni korzystający z pomocy żywnościowej uczestniczyli w działaniach towarzyszących. W ramach tych działań uczestniczyliśmy łącznie w 7 warsztatach edukacyjnych.\nŻywieniowe – 4 spotkań\nKulinarne – 3 spotkań\nmarzec 13, 2017 Dariusz Kaleta\tDodaj komentarz\ngrudzień 8, 2016 aadamek\tDodaj komentarz\npaździernik 9, 2016 aadamek\tDodaj komentarz


O geodetach - krótko i treściwie - http://www.sklep-gres.limanowa.pl/\nRemont - czym? jak?Egipt na wakacjeZawód i profesja, a zarazem pasja- geodeciGeneralnie o stronach w sieciTemat: stomatologiaAktualne ceny transferoweChciał Tylko Zaparzyć Włoską Kawę. Popełnił Błąd, Który Kosztował Go ...Zabawy podwórkowe i chodnikowe - jak się kiedyś grało?Professional electrician - not only for your broken fuseLato, upały - klimatyzacjaCiekawski i informacje o spódnicach i ich noszeniuOutsourcing BHPWodoodporne akcesoria na basen i w podróżWizyta u stomatologa - kilka poradStomatologia ZabrzeSposób na eleganckie wnętrze? Postaw na sztukaterięRośliny i krzewy, co i jakNie boisz się wysokości?Dobra agencja seo, co i jakSauna w ogrodzie? Super sprawaTaxi -dobry transport dla każdegoCo to jest pozycjonowanie?Wracamy do pełni siłOdzież i bielizna termoaktywna. Czy warto?Mechanika samochodowa - kwestie zawieszeniaExpert services - electriciansByć pięknym i młodym...Czym zajmuje się endokrynologiaDbanie o zdrowie, to też dbanie o zębyHave You ever been in Cracow?


Vespa – 69 lat dolce vita w zgiełku klaksonów – Bon Ton Italia\nVespa – 69 lat dolce vita w zgiełku klaksonów\nWłochy to smaki, zapachy i emocje. Włochy to zakorkowane ulice i zaułki, zgiełk wokół turystycznych atrakcji i hałas klaksonów. Przeciwnie do prostoty jedzenia, żywiołowość włoskich kierowców rośnie z każdym kilometrem przemierzanym na południe. Nieważne czy to Autostrada del Sole w upalneFerragosto (czytaj także: l’Assunzione della Beata Vergine), czy jakakolwiek inna trasa oparta o majestatyczne Apeniny. Pięciokilometrowa pauza Cieśniny Mesyńskiej pozwala jedynie na krótkie wytchnienie. Na promach zresztą też jest gwarno i tłoczno. Apogeum tego pozornego chaosu przypada na Sycylii. Nic dziwnego, że od ponad sześćdziesięciu lat po obu stronach Cieśniny tryumfalnym złotym środkiem i symbolem sukcesu rozsądku stała się Vespa – linia skuterów w stylu retro, wizualnie do dzisiaj zachowująca swojego oryginalnego ducha.\nCzym innym wygodniej podjechać na kawę lub obiad z przyjaciółmi? Co innego zagwarantuje porównywalne wrażenia, wygodę i odda zarazem pokłon włoskiemu stylowi?\nW miasteczku Pontedera, 20 kilometrów od słynnej Pizy, znajduje się główna siedziba Piaggio & Co – mającego ponad stuletnią historię koncernu zajmującego się produkcją nie tylko wspomnianych skuterów, ale także samochodów, motocykli i samolotów.\nPo drugo-wojennych zniszczeniach, projekt o zgrabnej nazwie Vespa (pl. osa) inżyniera Corradino D’Ascanio, pozwolił fabryce szybko odbudować pozycję i znacząco poprawić sytuację finansową. Koncept zarejestrowany o godzinie 12:00, 23 kwietnia 1946 roku we florenckim biurze patentowym niemal natychmiast odniósł sukces. Charakterystyczny kształt o spłaszczonym przekroku i dużym tylnym nadkolu przypominał upragnioną talię kobiet. Największym walorem skutera stała się jego cena – nieprzesadzona, dopasowana do chudego portfela ówczesnych włoskich rodzin. Model z 1953 roku kosztował zaledwie 110 000 lirów, co uwzględniając zmianę wartości pieniądza odpowiada kwocie około 8000 złotych. W tym samym roku ukazał się kultowy już film Rzymskie wakacje. Audrey Hepburn i Gregory Peck poruszający się na Vespie w ścisku ulic Wiecznego Miasta przyczynili się do międzynarodowej sławy pojazdu. Niedługo później, swój udział w promocję marki wniósł Frederico Fellini filmem La Dolce Vita. Posiadanie Vespy stało się symbolem gustu i dobrego smaku. Buon vivere uznano nie tylko za sposób życia, ale przede wszystkim za produkt, który rozpromował Włochy na długo przed epoką najsłynniejszych projektantów i samochodów sportowych.\nZ upływem czasu dyrektorzy firmy Piaggio zrozumieli, że stworzyli markę, która może stać sie spiritus movens większego przedsięwzięcia. Vespa stała się znakiem firmowym ubrań i kosmetyków. Woda toaletowa dla mężczyzn i kobiet ma kojarzyć się ludziom na całym świecie z beztroskimi podróżami włoskim wybrzeżem. Niska cena (50 ml za mniej niż 100 zł) wpisująca się w politykę firmy, ma jeszcze bardziej upowszechnić główny produkt marki. Świeży, drzewny zapach odpowiada na pewno specyfice Vespy. Podobnie dostępna, niedrapieżna uniwersalność produktu. Niestety, jego krótka trwałość przypomina pozostawiony w oddali nadmorski krajobraz, a wraz z nim uczucie niedosytu.\nZamieszczone w Ciekawostki, W podróżyOtagowane bon ton italia, la dolce vita, vespa, wakacje we włoszechAutor Bon Ton ItaliaDodaj komentarz\n← Masło pistacjowe – łatwy przepis na włoski dodatek\nWłoska kawa – 10 przykładów nieba w gębie →


Henryk Cyganik - 6 rocznica śmierci - Maniowy.net - wioska w sieci\nJesteś tutaj:Strona główna>>Henryk Cyganik - 6 rocznica śmierci\nFot. Kaja Cyganik\nDzisiaj mija 6 rocznica śmierci Henryka Cyganika - dziennikarza, poety, satyryka, propagatora kultury urodzonego w Maniowach.\nManiowski oddział Związku Podhalan, który w ostatnim czasie gromadzi materiały dotyczące historii Maniów oraz biografii ludzi związanych z Maniowami chce w tym dniu podzielić się informacjami na temat zmarłego.\nHenryk Cyganik urodził się 17 listopada 1946 roku w Maniowach. Mówił: " Jestem góralem podwodnym, bo miejsce mojego przyjścia na świat pokryła tafla Jeziora Czorsztyńskiego". Jego rodzice (Adolf Cyganik i Aniela z domu Plewa) poznali się na przymusowych robotach w Niemczech. Ojciec został zamordowany na oczach matki z niemowlęciem na ręku przez ludzi z bandy "Ognia". Henryk Cyganik pisał o sobie; "Będąc Henrykiem bez ziemi i bez nadziei, że wyżyję z sadzenia gruli i siania jarcu, wyjechałem do miasta. I stałem, się wyrobnikiem pióra..." Od czternastego roku życia mieszkał w Krakowie. Opiekę nad dzieckiem przejęli dziadkowie. Ukończył I Liceum Ogólnokształcące im. B. Nowodworskiego. Studiował teatrologię na Uniwersytecie Jagiellońskim. W latach 1970-1976 pracował w "Gazecie Krakowskiej" . Był kierownikiem literackim Teatru im. Solskiego w Tarnowie, Teatru Lalki i Aktora “Pinokio” w Łodzi, krakowskiego Teatru Groteska, Teatru Ludowego i Teatru Satyry "Maszkaron". W latach 1980-1990 dziennikarz Polskiego Radia Kraków. Był pracownikiem Wojewódzkiego Ośrodka Kultury w Tarnowie (1989), redaktorem naczelnym „Gazety Towarzyskiej” (1991), redaktorem naczelnym dziennika „Wici Polonijne” (1991-2004) wydawanego podczas odbywającego się co roku Światowego Forum Mediów Polonijnych, redaktorem naczelnym miesięcznika „Tarniny” (1994), redaktorem naczelnym tygodnika „Dziś i jutro” (1995).\nPisał wiersze, utwory satyryczne, kabaretowe, scenariusze audycji telewizyjnych i radiowych, sztuki dramatyczne, bajki dla dzieci, teksty piosenek. Wydał kilka tomików poezji: "Regina" - 1989, "Dopiero za pięć dwunasta" - 1997, "Gryps dla umarłych" - 2000, "Biała klinika" – 2001 , "Przeszedłem przez ścianę" - 2003, "Święty azyl" - 2004. Był twórcą krakowskiego kabaretu "Pod Budą", krakowskich telewizyjnych "Spotkań z balladą" (teksty piosenek). Pracę literacką zaczął od słuchowisk radiowych i sztuk teatralnych, które wystawiał w Teatrze Ludowym w Nowej Hucie, w Teatrze "Groteska" w Krakowie, w Teatrze im. L. Solskiego w Tarnowie, w Teatrze "Pinokio" w Łodzi. Przewodniczył jury Konkursu Jednego Wiersza "O Laur Tarnowskiej Starówki". Niestrudzony animator i propagator kultury ludowej, z której wyrósł i do końca swych dni pozostał wierny. Juror wielu przeglądów i festiwali, chyba najmocniej związanym z nowosądeckim "Świętem Dzieci Gór", podczas którego prowadził festiwalowe biuro prasowe.\nZnany też jako wspaniały gawędziarz .W 1998 roku ukazał się jego autorstwa zbiór góralskich śpasów zatytułowany "Cosik śmiysnego Jaśka Plewowego", a w 2003 roku antologia humoru góralskiego - "Anegdoty góralskie".\nZa swoją twórczość został nagrodzony Nagrodą im. Władysława Orkana (2002) oraz "Złotym Laurem" Fundacji Kultury Polskiej (2005). Ojciec 5 dzieci ( Kamil - polonista; Kaja - dziennikarka, mieszka i pracuje w Toronto; Jagna - etnolog, robi doktorat na uniwersytecie stanowym w Albuquerque w USA; Kajetan - socjolog, dziennikarz sportowy; Jędrzej - student II roku teatrologii, komparatystyki i etnologii na UJ ). Żona Regina Cyganik - dziennikarka TVP Kraków, redaktor programu "Młodzież kontra..."\nZmarł 23 lutego 2005 roku.\nZebyście se wiedzieli, ze Jasiek Plewa nie jes osobom wymyślonom. Ba, to mój dziadek, ftory jesce we staryk Maniowak (wiycie, ka to jes? – na Niźnim Podhalu, tam ka teroz Ciorzsztyńskie Jezioro, a kiesik beła piykno wieś, we ftory zek się rodziył) był sołtysem przed piyrsom wojnom światowom. Piyrsy moj dziadek, Matus Cyganik, beł na tyj wojnie, ale jako krakowiocek – siedem lot wojował, sabli nie wyjmował, bo adiutantym beł jakiegosi austryjackiego kapitana, tak ino buty glansowoł i gorzołecke smolył. A drugi dziadek, to beł włośnie Jasiek Plewa. Wstyd pedzieć, ale kiej się zacyna piyrso wojna, to on siedzioł w hareście. A beło tak: Jasiek Plewa sołtysowoł w Maniowak. Siedzioł w chałupie w Potoku. Dzietcysków mioł ośmioro, jako nas prezydent Wałęsa. Nostarso – moja mama, Aniela. Dziadek jako sołtys zbiyroł lo austryjackiego zaborcy podotki. A jak zebroł pore ryńskik, to seł do organisty, z ftorym straśnie lubiył pogwarzować. A jak se pogwarzowali, to zawsze kapecke sie przynapiyli. Abo w chałupie, , abo jak dziadka cosik poniesło, w karcmie pod Hubom. No, reśte już se mozno dośpiywać. Tak sie dziadkowi z organistom piyknie ugwarzowało, ze jesce piykni syćkie dutki, co je dziadek jako podotki pozbiyroł – przepiyli. I dziadka zahareśtowali. Siedzioł dziadek Jasiek Plewa w kryminole w Krakowie. Nie uwierzycie, ale babka Jantoska, chodziyła sto kilometrow z Maniów do Krakowa, zeby dziadkowi zaniyś kapecke soli i bochynecek chleba. Kie nastoła wojna, dziadka wypuściyli, a może to juz beło za Polski. Nie bocym, bo bocyć nie moge, bo mie jesce na świecie nie beło. A wypuściyli dziadka słuśnie, bo przecie przepiył austryjackie dutki, mozno pedzieć, ze śnigo beł patriota, hej!\nfragment z książki: "Cosik śmiysnego Jaśka Plewowego" - 1998\nWięcej w tej kategorii: « Wyniki wyborów - same Maniowy Bozo CZS Duma »


ZRECENZUJEMY | Recenzje książek: "Delirium" - Lauren Oliver\nSylwia_85 27 czerwca 2012 20:55\nBardzo sympatyczna recenzja :) A jeśli można wiedzieć, gdzie ta obniżka była? :) Chętnie bym się w tę książkę uzbroiła :) Pozdrawiam :)\nBezimienna 27 czerwca 2012 20:58\nMiło, że Ci się podobało. Zakochałam się w tej książce - po prostu "zachorowałam" :)\nAngie Wu 27 czerwca 2012 21:27\n@Sylwia_85: Pytanie kiedy, nie gdzie ^^ Na stronie Znaku jakiś czas temu było 50% zniżki. Niestety już się skończyła :(\nMeow 28 czerwca 2012 09:55\nNareszcie recenzja, która przekonała mnie do kupna tej powieści. Wszędzie takie ochy i achy, jak z serią "Igrzyska śmierci", co w mojej ocenie wypadło fatalnie.\nNapisałaś rzetelną i zachęcającą recenzję. Aż chciało mi się ją czytać. ;)\nMeow 28 czerwca 2012 09:56\nSylwia_85 obecnie jest znów taka promocja, ale dla czytelników newslettera. ;)\nAngie Wu 28 czerwca 2012 10:11\nTym razem nie skusiłam się na żadną z książek, ale korzystajcie z okazji, jeśli coś znajdziecie ;) Ja to bym chciała znowu promocję na serię Moondrive ^^\nSylwia_85 28 czerwca 2012 11:43\nMeow, dzięki za info ;)\nMonika Gagat 28 czerwca 2012 17:14\nMam w planach..


Lekarstwo dla wątpiących\nDariusz Kortko i Judyta Watoła, dwoje dziennikarzy, oddali nam w ręce publikację niecodzienną. Książka bowiem traktuje o kwestii z zakresu medycyny - o transplantologii, lecz wcale nie jest skierowana do lekarzy. Czytelnicy mogą zobaczyć, jak szerokie kręgi zatacza problematyka i dostrzec, że ta ścisła dziedzina medyczna rozciąga się także na kwestie społeczne, psychologiczne, etyczne.\nDostajemy więc wieloaspektowy ogląd rzeczywistości, dotyczącej przeszczepów. Książka zawiera wypowiedzi znanych lekarzy, jak prof. Religa, prof. Zembala, wywiad z socjologiem i księdzem-bioetykiem. Jednakże najważniejszą rolę odgrywają tu zwykli ludzie, którym przyszło zmagać się z niedoskonałościami swego organizmu, z chorobą, która pociąga za sobą konieczność przeszczepu. Są to ludzie przed i po operacji. Ludzie zmartwieni, pełni obaw i ludzie wdzięczni, szczęśliwi. Czytelnik może ich poznać poprzez ich krótkie, często niewprawne wypowiedzi. Zdania niejednokrotnie rwące się ze wzruszenia lub lęku.\nMateriał wybrany przez autorów jest niejednolity: trochę narracji, trochę przytoczonych słów. Zdania krótkie, pospieszne. Tempo narracji przypomina pospiesznie łapany oddech... przez czekających pacjentów, przez lekarzy. Wplecione zostają też krótkie notki informacyjne o pionierskich przedsięwzięciach transplantacyjnych na świecie i w Polsce. Budowa książki podporządkowana jest poszczególnym narządom, które można przeszczepić i problematyce związanej ze zmaganiami z poszczególnym organem. Po każdym rozdziale Watoła i Kortko postanowili dać „pigułkę" - lekarstwo dla wątpiących, zrezygnowanych. „pigułka" nie tylko ma leczyć naszą niewiedzę, obawy, dodawać nadziei, lecz także otrzeźwiać umysł i uświadamiać wciąż jak wiele jest przeszkód do pokonania na drodze współczesnej transplantologii.\nKsiążka napisana reporterskim stylem, konkretnie i przejrzyście. Pozostawia wrażenie ogromnego „zaludnienia" tekstu - wypowiedzi pochodzą od wielu osób, rozmaitych profesji i z różnymi doświadczeniami, dotykają różnych aspektów. Jednak wszystkie wypowiedzi łączy jedno - pełno tu emocji, rozciągających się od zrezygnowania, znużenia oczekiwaniem na operację po niewypowiedziane szczęście darowanego życia, otrzymania jeszcze jednej szansy.\nAutorzy skrywają się za tekstem, nie apelują, nie tworzą apoteozy dawców, nie ujawniają swojego zdania. Ale czy muszą? Fakty mówią za siebie. Bierzemy więc w ręce książkę niezwykłą, próbującą strząsnąć z nas odrętwienie, ignorancką schematyczność myślenia o transplantologii, zweryfikować mity, które narosły wokół tematu. Jest to bardzo ważna i potrzebna publikacja, uświadamiająca, że życie jest cennym darem, o który trzeba walczyć i którym trzeba się dzielić.\nKsiążka Dariusza Kortki i Judyty Watoły to lektura niezwykła i bardzo potrzebna w chwili, gdy polska transplantologia przeżywa kryzys. To wzruszające a zarazem ciekawe historie ludzi, którzy przeszli transplantacje różnych organów, opowieści ich rodzin oraz lekarzy - często zmuszonych do trudnych decyzji. Książka zawiera też informacje o historii transplantologii w Polsce, wiele ciekawostek, a także fotoreportaż z przeszczepu wątroby. Autorzy przeprowadzili wiele rozmów ze sławami polskiej medycyny, między innymi z profesorem Zbigniewam Religą, z księdzem bioetykiem Piotrem Morcińcem oraz socjolog Katarzyną Kowal. Dzięki temu chcieli pokazać problem transplantacji z różnych perspektyw. Opisali także dramatyczne historie dawców organów oraz ich rodzin. Na szczycie stromej góry to przejmujący reportaż, który na pewno przyczyni się do pozytywnego postrzegania kwestii przeszczepów w polskim społeczeństwie. Dariusz Kortko jest redaktorem naczelnym katowickiego wydania „Gazety Wyborczej”, współautorem książki rozmów z lekarzami Dobry zawód. Judyta Watoła jest dziennikarką katowickiej „Gazety Wyborczej”.


Będzie ściślejszy nadzór nad więźniami - Money.pl\nStrona głównaPrawoWiadomościBędzie ściślejszy nadzór nad więźniami\nZmiany dotyczą skazanych, którzy są zarazem ważnymi świadkami w procesach karnych.\nZmiany dotyczą skazanych, którzy są zarazem ważnymi świadkami w procesach karnych. Prezydent Bronisław Komorowski podpisał nowelizację ustawy Kodeks karny wykonawczy. Nowe przepisy przygotowano w związku z głośnymi przypadkami śmierci więźniów i aresztantów.\nW 2009 roku Służba Więzienna udaremniła 265 prób samobójczych, a do końca listopada 2010 roku - 205.\nWątpliwości do nowych rozwiązań zgłaszała Helsińska Fundacja Praw Człowieka. _ Już samo rozróżnienie osadzonych, którzy mogą znaleźć się w krytycznej sytuacji życiowej, na tych +użytecznych procesowo+ i tych tego waloru pozbawionych budzi poważne wątpliwości _ - zaznaczała fundacja. Zgłaszała też zastrzeżenia do _ samego faktu poddania osoby niestanowiącej zagrożenia dla bezpieczeństwa zakładu karnego i osób w nim się znajdujących reżimowi znacznie ograniczającemu zakres jej swobody _.\nTagi: więzień, wiadomości, wiadmomości, kraj, gospodarka, prawo, wiadmości, pap


Już po raz 12 Zamek Cieszyn organizuje konkurs Śląska Rzecz. Organizatorzy wierzą że produkty, projekty graficzne i usługi mogą być nowatorskie, funkcjonalne, dostępne, dobrze przemyślane i stworzone z myślą o użytkownikach. Jednym słowem – powinny poprawiać jakość codziennego życia każdego z nas. Śląska Rzecz to jedyny regionalny konkurs dizajnu w Polsce. Nagrody i wyróżnienia są przyznawane w trzech kategoriach: produkt, grafika użytkowa (w tym komunikacja wizualna i multimedia) oraz usługa. Postanowiliśmy zgłosić do konkursu nasze dwa produkty, nagrodzoną wcześniej statuetką MUST HAVE komodę_H Long oraz nasz kilkuelementowy zestaw Pufa_O. Trzymajcie kciuki ! :)


Kindo domowe z bezprzewodowymi kolumnami z tyłu - Kino domowe, HDTV - forum.benchmark.pl\nKindo domowe z bezprzewodowymi kolumnami z tyłu\nRozpoczęty przez thanos, 04 maj 2019 09:55\nNapisano 04 maj 2019 - 09:55\nposzukuję kina domowego (najlepiej Samsung lub LG), które miałoby możliwość podpięcia kolumn tylnych bezprzewodowo.\nZależy mi na tym by czytało jak najwięcej formatów filmów (w tym MKV) oraz napisów.\nCzy znacie takie modele godne polecenia? Czy takie podłączenie kolumn wg Was w ogóle ma sens?\nNapisano 05 maj 2019 - 14:02\nA zdajesz sobie sprawę, że każdą z tych kolumn bezprzewodowych musisz podpiąć do zasilania? Pozbywasz się jednych kabli na rzecz drugich.Dla mnie osobiście bez sensu, łatwiej ukryć kabel głośnikowy niż gniazdka i zasilanie.\nUżytkownik marik81 edytował ten post 05 maj 2019 - 14:03\nNapisano 05 maj 2019 - 17:22\nKolumnę stawiam przy gniazdku i wpinam. A mając przewodowe muszę ciągnąć kable przez cały pokój.\nNapisano 05 maj 2019 - 19:47\nJeśli masz dwa gniazdka idealnie przy kolumnach to ok, ale... Na stałe wpięte do gniazdka stale będą pobierać prąd, nawet jak nie będą grać, niewiele bo niewiele ale zawsze. Poza tym nie wiem jak to będzie działać, chodzi mi o opóźnienia, czy będą zauważalne. Oglądałem z ciekawości taki zestaw i kosztuje to ok 1600zł ale jak to się sprawuje to ciężko powiedzieć. A serio to problem rzucić parę metrów kabla w listwie?\nUżytkownik marik81 edytował ten post 05 maj 2019 - 19:47\nNapisano 09 czerwiec 2019 - 07:22\nSoundbary Samsunga( LG też ma coś takieo ale w samsungu siedzę bardziej) z serii MS mają taką opcje, dokupujesz zestaw tylnych kolumn SWA-9000s i masz zestaw. Tylne głośniki łączysz kablami z centralką i centralkę do prądu, sama centralka łączy się z listwą soundbara bezprzewodowo.\nPiszę, że modele MS mają taką opcję, bo z nimi na 100% będą współpracować te tylne głośniki, sam stoję przed eksperymentem żeby sparować ten zestaw surround z modelem HW-N550... niby się nie da ale podobno działa.\nNapisano 09 czerwiec 2019 - 07:27\nListwą puszcza sie kable w podłodze .