Od gości do sąsiadów - PDF\nOd gości do sąsiadów\nDownload "Od gości do sąsiadów"\n1 Od gości do sąsiadów\n3 Od gości do sąsiadów Integracja cudzoziemców spoza Unii Europejskiej w Poznaniu w edukacji, na rynku pracy i w opiece zdrowotnej Praca zbiorowa pod redakcją Natalii Bloch i Elżbiety M. Goździak Centrum Badań Migracyjnych UAM Poznań 2010\n4 Praca zbiorowa Redakcja Natalia Bloch, Elżbieta M. Goździak Skład ESUS Poznań Zdjęcie na okładce Natalia Bloch Druk ESUS Poznań Nakład: 450 egzemplarzy Wydanie pierwsze ISBN Publikacja podsumowująca projekt badawczy Bariery i czynniki sprzyjające integracji obywateli państw trzecich na rynku pracy, w służbie zdrowia oraz edukacji. Antropologiczne studium przypadku miasta Poznania, zrealizowany przez Centrum Badań Migracyjnych Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu przy współfinansowaniu ze środków Europejskiego Funduszu na rzecz Integracji Obywateli Państw Trzecich (EFI). Europejski Fundusz na rzecz Integracji Obywateli Państw Trzecich Copyright Centrum Badań Migracyjnych UAM 2010 Centrum Badań Migracyjnych UAM (CeBaM) Instytut Etnologii i Antropologii Kulturowej Uniwersytet im. Adama Mickiewicza ul. Św. Marcin Poznań tel. (61) fax. (61)\n5 Spis treści Przedmowa Michał Buchowski Rozdział I: Projekt: idea, cele, metody Natalia Bloch Europejski Fundusz na rzecz Integracji Obywateli Państw Trzecich Zespół badawczy Cele projektu Kategorie pojęciowe Metodyka Badana grupa Zasady kodowania Podziękowania Rozdział II: Cudzoziemcy w Poznaniu: goście, imigranci, sąsiedzi Elżbieta M. Goździak Rozdział III: Rozdział IV: Cudzoziemcy spoza Unii Europejskiej w Poznaniu w świetle danych statystycznych Natalia Bloch Zameldowanie Legalizacja pobytu Małżeństwa mieszane Płacenie podatków Edukacja Praca Opieka zdrowotna Podsumowanie Cudzoziemiec jako uczeń i student. Integracja w obszarze poznańskiej edukacji Izabela Czerniejewska Uczniowie cudzoziemscy a poznańskie szkoły Sytuacja prawna Decyzja o migracji a edukacja dzieci Przygotowanie do podjęcia nauki\n6 6 Spis treści Przyjęcie dziecka do szkoły Relacje z nauczycielami i uczniami Różnice kulturowe w szkole Szkoła międzynarodowa Dodatkowe zajęcia z języka polskiego Brak wsparcia dla nauczycieli i dyrekcji Rekomendacje. Uczniowie cudzoziemscy Studenci cudzoziemscy a poznańskie uczelnie Sytuacja prawna Motywacje studiujących cudzoziemców Polski czy angielski: w jakim języku studiować? Nauka języka polskiego Rekrutacja na studia Czas studiowania i czas wolny Wsparcie dla zagranicznych studentów Opłaty za studia Rekomendacje. Studenci cudzoziemscy Rozdział V: Cudzoziemiec jako pracownik i pracodawca. Integracja na poznańskim rynku pracy Ignacy Jóźwiak, Anna Romanowicz Cudzoziemcy na polskim rynku pracy: sytuacja prawna Cudzoziemcy na poznańskim rynku pracy: dane urzędowe. 104 Motywacje migracyjne poznańskich cudzoziemców Podnoszenie kwalifikacji, zdobywanie doświadczenia Przymus ekonomiczny Motywacje osobiste Zdobycie wykształcenia Sektory zawodowe: posiadane kwalifikacje a wykonywana praca Praca poniżej kwalifikacji Praca zgodna z kwalifikacjami Wykorzystywanie kompetencji związanych z krajem pochodzenia Własna działalność gospodarcza Bezrobocie Ułatwienia i utrudnienia dla cudzoziemców na poznańskim rynku pracy Status prawny cudzoziemca a rynek pracy Procedury i wymogi: zatrudnienie a legalizacja pobytu Wsparcie ze strony pracodawców Wsparcie nieformalne: pomoc osób trzecich Odmienne traktowanie ze względu na kraj pochodzenia. 135 Rekomendacje\n7 Spis treści 7 Rozdział VI: Cudzoziemiec jako pacjent. Integracja w sferze poznańskiej opieki zdrowotnej Agnieszka Mińkowska Dostęp cudzoziemców do opieki zdrowotnej: sytuacja prawna 145 Lokalny kontekst dostępu do opieki zdrowotnej Zdrowie imigrantów: kwestie odmienności językowej i kulturowej Główne bariery w integracji z poznańską opieką zdrowotną 155 Bariera językowa i brak dostępu do informacji Odmienne traktowanie ze względu na kraj pochodzenia. 164 Transkrypcja imion i nazwisk Obustronne konsekwencje barier Podsumowanie Rekomendacje Rozdział VII: Przyszłość polityki integracyjnej w Polsce Elżbieta M. Goździak Charakterystyka respondentów Bibliografia Migracje w Polsce i Europie. Wybrana literatura przedmiotu Autorzy\n9 Przedmowa Michał Buchowski Obecność imigrantów jest w Polsce zjawiskiem stosunkowo nowym. Dla mieszkańców Poznania są oni prawie niezauważalni, niemniej analiza pochodzących z różnych źródeł danych statystycznych pokazuje, że ich liczba sukcesywnie wzrasta. Polska od wejścia do Unii Europejskiej, a w szczególności do strefy Schengen zaczęła być postrzegana nie tylko, jak miało to miejsce dotychczas, jako kraj tranzytowy w drodze na Zachód, lecz także jako miejsce osiedlenia. Poznań, będąc miastem stosunkowo dynamicznie rozwijającym się i skutecznie zdobywającym zainteresowanie zagranicznych inwestorów oraz turystów, może spodziewać się już wkrótce przemian w strukturze etnicznej jego mieszkańców podobnych do tych, jakie zaszły w wielu odpowiadających mu wielkością miastach Europy Zachodniej. Niniejsza publikacja, będąca podsumowaniem wyników badań przeprowadzonych w ramach projektu zrealizowanego przez Centrum Badań Migracyjnych Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu z siedzibą w Instytucie Etnologii i Antropologii Kulturowej UAM, omawia czynniki sprzyjające i bariery w dostępie cudzoziemców z krajów spoza Unii Europejskiej do świadczeń, ofert i usług w trzech kluczowych dla codziennego funkcjonowania obszarach: w sferze edukacji zarówno podstawowej, jak i wyższej, na rynku pracy oraz w zakresie opieki zdrowotnej. Pomyślna integracja imigrantów w tych dziedzinach życia, czyli stworzenie sprzyjających warunków strukturalnych i przychylnej atmosfery do wtopienia się przybyszy w tkankę miasta, jest punktem wyjścia dla ich adaptacji w wymiarze społeczno-kulturowym. Rzecz jasna, adaptacja taka nie musi oznaczać asymilacji, czyli zatracenia przez nowych poznaniaków ich tożsamości etnicznej czy kulturowej. Projekt miał również na celu wypracowanie rekomendacji, zmierzających do niwelacji ewentualnych barier i promocji równego dostępu do systemu edukacji, opieki zdrowotnej i rynku pracy dla cudzoziemców, którzy zdecydowali się osiedlić w Poznaniu, przy wykorzystaniu potencjału społecznego miasta i jego zaplecza naukowo-badawczego. Jest to praktyka od lat stosowana w innych miastach krajów członkowskich starej Unii, gdzie rezultaty takich projektów badawczych są\n10 10 Michał Buchowski traktowane przez administrację państwową i samorządy jako cenne źródło informacji na temat funkcjonowania aglomeracji miejskich, rezerwuar wiedzy określającej politykę społeczną oraz podstawę do praktycznego wdrażania rekomendacji. Działania takie mają na celu uniknięcie ewentualnych napięć lub konfliktów społecznych, urzeczywistnianie powszechnie przecież akceptowanej w naszym społeczeństwie idei praw człowieka do nauki, pracy i opieki zdrowotnej oraz ogólno unijnych zasad odnoszących się do równych praw w dostępie do infrastruktury miejskiej. Oddajemy zatem w Państwa ręce niniejszą książkę, mając nadzieję, że zawarte w niej wyniki badań przyczynią się do lepszego zrozumienia problemów, z jakimi borykają się cudzoziemscy poznaniacy, a zaproponowane zalecenia pozwolą na ich rozwiązanie, z korzyścią dla całej społeczności Poznania. Jednocześnie żywimy nadzieję, że książka ta pionierska, jeśli chodzi o badanie procesów integracyjnych w zachodniej Polsce będzie stanowiła istotny wkład w polskie badania nad tymi zagadnieniami.\n11 Rozdział I Projekt: idea, cele, metody Natalia Bloch Niniejsza publikacja jest oparta na badaniach przeprowadzonych w ramach projektu zatytułowanego Bariery i czynniki sprzyjające integracji obywateli państw trzecich na rynku pracy, w służbie zdrowia oraz edukacji. Antropologiczne studium przypadku miasta Poznania. Projekt ten, realizowany przez Uniwersytet im. Adama Mickiewicza, uzyskał współfinansowanie ze środków Europejskiego Funduszu na rzecz Integracji Obywateli Państw Trzecich (The European Fund for the Integration of Third-country Nationals, EFI) (nr projektu 7/5/EFI/2008). Europejski Fundusz na rzecz Integracji Obywateli Państw Trzecich EFI został utworzony na mocy decyzji Rady Europy nr 2007/435/WE z 25 czerwca 2007 roku i jest jednym z czterech głównych instrumentów finansowych programu ogólnego Solidarność i zarządzanie przepływami migracyjnymi (obok Funduszu Granic Zewnętrznych, Funduszu Powrotu Imigrantów oraz Europejskiego Funduszu na rzecz Uchodźców) 1. Służy on wspieraniu państw członkowskich Unii Europejskiej na rzecz: umożliwienia obywatelom państw trzecich [tym pojęciem w nomenklaturze unijnej są określani imigranci z krajów nie należących do UE] wywodzącym się z różnych środowisk gospodarczych, społecznych, kulturowych, religijnych, językowych i etnicznych spełnienia warunków uzyskania prawa pobytu i ułatwienia ich integracji ze społeczeństwami europejskimi; zwiększania zdolności państw członkowskich w zakresie opracowywania i wdrażania krajowych strategii na rzecz integracji we wszystkich aspektach życia społecznego. 1 Na temat EFI zob. ( ).\n12 12 Natalia Bloch Europejski Fundusz na rzecz Integracji Obywateli Państw Trzecich odzwierciedla zatem długą drogę, jaką przeszła Unia Europejska w sposobie postrzegania zjawisk imigracji, początkowo jednoznacznie wiązanych z kategorią bezpieczeństwa wewnętrznego i zagrożenia dla niego. Ewolucja polityki imigracyjnej władz unijnych jest widoczna zarówno w regulacjach, jak i funduszach, mających na celu nie przeciwdziałanie napływowi imigrantów, ale wspieranie państw członkowskich w integracji przybyszów z krajów nie-członkowskich, czyli innymi słowy działanie na rzecz zrównania szans i praw imigrantów i obywateli państw członkowskich (zob. Perchinig 2006). Zespół badawczy Projekt został zrealizowany przez Centrum Badań Migracyjnych (CeBaM), działające na Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza w Poznaniu. W skład zespołu, kierowanego przez prof. dra hab. Michała Buchowskiego, dyrektora CeBaM, weszło sześcioro badaczy: dr Natalia Bloch (Instytut Etnologii i Antropologii Kulturowej UAM) dr Izabela Czerniejewska (Centrum Badań Migracyjnych UAM) dr Elżbieta M. Goździak (Institute for the Study of International Migration, Georgetown University) mgr Ignacy Jóźwiak (Szkoła Nauk Społecznych, Instytut Filozofii i Socjologii PAN) mgr Agnieszka Mińkowska (Instytut Etnologii i Antropologii Kulturowej UAM) mgr Anna Romanowicz (Instytut Etnologii i Antropologii Kulturowej UAM). Cele projektu Projekt ze względu na krótki, 6-miesięczny, okres realizacji oraz pionierskość badań w tym obszarze miał charakter pilotażowy. Badania były prowadzone na terenie aglomeracji miejskiej Poznania, w okresie od stycznia do czerwca 2010 roku. Projekt miał trzy zasadnicze cele: zdiagnozowanie czynników sprzyjających oraz barier w dostępie obywateli państw nie należących do Unii Europejskiej, a żyjących w Poznaniu, do trzech sfer: rynku pracy, oświaty oraz opieki zdrowotnej;\n13 Projekt: idea, cele, metody 13 poszukiwanie przyczyn zidentyfikowanych problemów integracyjnych (przede wszystkim o charakterze instytucjonalnym i informacyjnym, ale też kulturowym); oraz próbę sformułowania rekomendacji w zakresie rozwiązania zdiagnozowanych problemów oraz zaproponowania dobrych praktyk dotyczących integracji imigrantów w Polsce na przykładzie miasta Poznania. Pomysł na ten projekt narodził się z pragnienia wypełnienia luki, jaką są studia migracyjne w Polsce zachodniej, a zwłaszcza na terenie Poznania. Luka ta jest szczególnie widoczna, jeśli chodzi o badania etnograficzne, których przedmiotem są sami imigranci. Dotychczas badacze koncertowali się przede wszystkim na badaniu nastawienia poznaniaków do przybyszów z zagranicy; mierzono dystans pomiędzy nami a nimi, aczkolwiek odwołując się głownie do warstwy deklaratywnej 2. Jeśli natomiast podejmowano próby dotarcia do samych imigrantów, aby dowiedzieć się, przykładowo, co im się podoba w Poznaniu, a co nie, czyniono to głównie za pomocą technik ilościowych najczęściej ankiet. Dlatego też postanowiliśmy wykorzystać metodykę badań jakościowych, aby poprzez indywidualne przypadki cudzoziemskich poznaniaków wraz z całym ich kontekstem, zdiagnozować główne przeszkody, na jakie napotykają w codziennym życiu w Poznaniu. Dotychczas prowadzono w ten sposób jedynie badania dotyczące poszczególnych grup cudzoziemców 3. My objęliśmy uczestnictwem w projekcie osoby o różnej przynależności narodowo-etnicznej, co pozwoliło nam na dostrzeżenie pewnych regularności. Skupiliśmy się przy tym na barierach o charakterze przede wszystkim instytucjonalnym, aby stworzyć pewien fundament, dzięki któremu jako Centrum Badań Migracyjnych będziemy mogli realizować kolejne, pogłębione badania nad kulturowymi uwarunkowania imigracji i integracji. Kategorie pojęciowe Podstawową kategorią, wokół której skonstruowaliśmy omawiany projekt, jest integracja, rozumiana jako proces budowania związków między imigrantami a społeczeństwem przyjmującym, dzięki któremu imigranci przy poszanowaniu 2 Zob. np. socjologiczny projekt Poziom zaufania poznaniaków do obcokrajowców i jego uwarunkowania pod kierownictwem Hanny Mamzer, zrealizowany w roku 2009, którego wyniki zaprezentowano na konferencji Projekt: miasto Poznań. Przegląd projektów badawczych w marcu 2010 roku oraz antropologiczne badania Ten Obcy: Stosunek Polaków do cudzoziemców prowadzony przez Elżbietę M. Goździak. 3 Zob. np. antropologiczny projekt Transnacjonalizm w kontekście polsko-niemieckim. Niemcy w Poznaniu i Polacy w Berlinie pod kierownictwem Agnieszki Szczepaniak-Kroll, realizowany w latach\n14 14 Natalia Bloch ich prawa do zachowania własnej odrębności kulturowej uczestniczą w różnych obszarach życia swojego nowego społeczeństwa (zob. Grzymała-Kazłowska 2008). Do tych najważniejszych obszarów należy rynek pracy, opieka zdrowotna i edukacja trzy sfery, na których skoncentrowaliśmy naszą uwagę w prowadzonych badaniach. W literaturze migracyjnej są one uznawane za najważniejsze mierniki procesów integracyjnych, stanowiące podstawę do pomyślnej integracji imigrantów w wymiarze społeczno-kulturowym. Nie mamy tu jednak na myśli asymilacji w klasycznym jej rozumieniu, czyli upodobnienia się przybyszów do gospodarzy (Warner, Srole 1945), lecz nawiązanie relacji społecznych z przedstawicielami społeczeństwa przyjmującego oraz nabycie kompetencji kulturowych, umożliwiających funkcjonowanie w tym społeczeństwie (np. poprzez code-switching, zob. Vertovec 2006). Warte uwagi jest to, że badane obszary są ze sobą skorelowane. Możliwość zdobycia przez przybysza z zagranicy legalnej pracy w kraju przyjmującym w oparciu o umowę o pracę czy umowę zlecenie, gwarantuje mu posiadanie ubezpieczenia opłacanego obowiązkowo przez pracodawcę, a tym samym dostęp do publicznej opieki zdrowotnej. System edukacji otwarty na dzieci imigrantów umożliwia im naukę języka kraju przyjmującego i zdobycie wykształcenia, co znacznie zwiększa ich szanse na pomyślą integrację na rynku pracy. Wreszcie ważnym aspektem integracji jest jej wielostronność obowiązki w zakresie integracji spoczywają nie tylko na gościach, ale i na gospodarzach. Tym różni się koncepcja integracji od zdyskredytowanej w wymiarze praktycznym polityki asymilacji, która całą odpowiedzialność za przystosowanie się imigranta do nowego społeczeństwa kładła na nim. Zgodnie z ideą integracji, nie wystarczy wola przybysza, aby stać się częścią społeczeństwa przyjmującego to społeczeństwo musi wytworzyć procedury i mechanizmy, które umożliwiłyby imigrantom proces integracji, przynajmniej w wymiarze instytucjonalnym. W niniejszej publikacji posługujemy się prawną definicją pojęcia cudzoziemiec, która, zgodnie z art. 2 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 roku o cudzoziemcach, mówi, że jest nim każdy, kto nie posiada obywatelstwa polskiego. Zdajemy sobie jednak sprawę ze stygmatyzującej roli, jaką pełni ten termin, jednoznacznie definiując osoby za jego pomocą etykietowane jako będące z cudzej, czyli obcej stąd synonim obcokrajowiec ziemi. Kategoria ta została skonstruowana na zasadzie dychotomii my-oni, jest więc czymś, co z założenia dzieli ludzi na swoich i obcych. Tym bardziej, że w nomenklaturze prawa, terminem tym nie są określani obywatele państw członkowskich Unii Europejskiej, Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu i stron umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym.\n15 Projekt: idea, cele, metody 15 Mamy nadzieję, iż w przyszłości uda nam się wypracować na tym polu pojęcia, które nie będą negatywnie etykietujące. Mówimy przecież o ludziach, którzy współtworzą społeczność, w jakiej żyjemy o zagranicznych poznaniakach. Metodyka Dążąc do uzyskania perspektywy jak najbardziej oddolnej i dotarcia do indywidualnych doświadczeń osób spoza Unii Europejskiej mieszkających w Poznaniu, badania zrealizowane w ramach projektu miały charakter jakościowy. Jednocześnie pragnęliśmy uzyskać również drugi punkt widzenia, z którym moglibyśmy skonfrontować wyobrażenia naszych cudzoziemskich respondentów, dlatego też włączyliśmy do badań również obywateli polskich, którzy w swojej codziennej pracy stykają się z imigrantami i ich problemami (nie tylko przedstawicieli urzędów państwowych i organizacji pozarządowych, ale też pracodawców i współpracowników cudzoziemców czy osoby wynajmujące mieszkanie cudzoziemcowi). W rezultacie badania zostały przeprowadzone w oparciu o następujące techniki badawcze: wywiady pogłębione z cudzoziemcami, realizowane w oparciu o wypracowane uprzednio przez badaczy dyspozycje i 3-częsciowy kwestionariusz (dotyczący interesujących nas sfer rynku pracy, opieki zdrowotnej i edukacji), które stanowiły trzon procesu pozyskiwania materiałów; takich wywiadów często wielogodzinnych przeprowadzono łącznie 46; obserwację uczestniczącą w miejscu nauki, zamieszkania i pracy cudzoziemców; tę technikę bardzo powszechną w antropologii kulturowej stosowaliśmy wówczas, gdy było to możliwe; obserwacja uczestnicząca wymaga zdecydowanie dłuższego okresu badań, stanowi jednak technikę komplementarną z wywiadami pogłębionymi, pozwala bowiem na skonfrontowanie deklaracji respondentów z ich zachowaniami); dyskusje w grupach fokusowych, przeprowadzone w oparciu o przygotowane przez badaczy scenariusze; takich badań zrealizowano łącznie sześć trzy z samymi cudzoziemcami oraz trzy z polskimi obywatelami studiującymi lub pracującymi z przybyszami (studentami kierunków filologicznych, pracownikami organizacji pozarządowej zatrudniającej zagranicznych wolontariuszy oraz lektorami języka polskiego dla cudzoziemców);\n16 16 Natalia Bloch wywiady eksperckie z przedstawicielami instytucji publicznych (urzędów zajmujących się bezpośrednio i pośrednio sprawami cudzoziemców w Poznaniu; placówek edukacyjnych kształcących cudzoziemskie dzieci i zagranicznych studentów; oddziałów opieki zdrowia, których klientami są obywatele niepolscy, a także organizacji pozarządowych zajmujących się zagadnieniami wielokulturowości i tolerancji) takich wywiadów przeprowadzono łącznie 18. Ponadto, na wstępnym etapie badań, przeprowadziliśmy kwerendy w poznańskich urzędach w celu pozyskania danych statystycznych dotyczących cudzoziemców mieszkających, studiujących i pracujących w Poznaniu. W ten sposób udało nam się zebrać rozproszone informacje i zbudować ilościowy obraz interesującej nas grupy, co z kolei było pomocne przy doborze próby do badań jakościowych. Analiza danych statystycznych została zawarta w osobnym rozdziale niniejszej publikacji. Kolejnym elementem projektu badawczego była kompilacja bibliografii przedmiotowej. Podjęliśmy to żmudne, lecz niezwykle interesujące i przydatne zadanie, aby stworzyć skomputeryzowaną bazę danych obejmującą notki bibliograficzne na temat migracji do Polski, integracji imigrantów osiadłych w kraju oraz zagadnień pokrewnych w szerszym kontekście europejskim. Bibliografia ta obejmuje 200 pozycji i będzie rozbudowywana przez nasz zespół badawczy w trakcie kolejnych projektów dotyczących migracji. Ważną częścią badań była też zorganizowana w ramach projektu konferencja Integracja cudzoziemców spoza Unii Europejskiej w Poznaniu. Praca, zdrowie, edukacja, która odbyła się 18 czerwca 2010 roku, w Collegium Minus Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza. Spotkanie to służyło nie tylko zaprezentowaniu rezultatów badań, ale również poddaniu pod dyskusję zaproponowanych przez badaczy rekomendacji w odniesieniu do zdiagnozowanych w trakcie badań problemów. W tym celu zaprosiliśmy do udziału w spotkaniu zarówno teoretyków (badaczy zajmujących się w swojej pracy naukowej zagadnieniami migracji i integracji), jak i praktyków (przedstawicieli lokalnych urzędów oraz placówek edukacyjnych i związanych z opieką zdrowotną, a także poznańskich organizacji pozarządowych) oraz samych zagranicznych poznaniaków. Naszym celem było z jednej strony zachęcenie zaproszonych gości do aktywnego udziału w trzech tematycznych panelach dyskusyjnych poświęconych interesującym nas obszarom, czyli wymiany opinii i doświadczeń, a z drugiej integracja tych środowisk, często nie mających na co dzień okazji do bezpośredniego kontaktu. Wypracowane w ten sposób propozycje dobrych praktyk zostały przez nas zawarte w każdym rozdziale tematycznym.\n17 Projekt: idea, cele, metody 17 Badana grupa Badaniami, zgodnie z wymogami EFI, zostały objęte osoby będące obywatelami państw nie należących do Unii Europejskiej, które mieszkają, studiują i/lub pracują w Poznaniu nie są więc turystami, ale ludźmi, którzy współtworzą społeczność lokalną Poznania. Nasi rozmówcy posiadali różny status formalno-prawny: od wiz pobytowych, poprzez zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, po zezwolenia na osiedlenie się. To zróżnicowanie było metodologicznie ważne i zamierzone, jako że dostęp imigranta do interesujących nas sfer zmienia się wraz ze zmianą jego statusu. Ponadto, imigranci, którzy byli posiadaczami różnych statusów, czyli przebywali w Polsce dłużej, zyskiwali perspektywę porównawczą i mogli się z nami podzielić swoimi spostrzeżeniami odnośnie do różnych etapów ich integracji. W badaniach staraliśmy się też zachować parytet płciowy, zdając sobie sprawę, iż doświadczenia w tym migracyjne kobiet i mężczyzn różnią się (w przypadku kobiet, przykładowo, często podejmowanym tematem dotyczącym ich kontaktów z polską służbą zdrowia była ciąża i rodzenie dzieci). W rezultacie w badanej grupie kobiety stanowiły 54,3% wobec 45,7% mężczyzn. Łącznie wywiady pogłębione, często połączone z obserwacją, zostały przeprowadzone z 46 osobami spoza Unii Europejskiej mieszkającymi w Poznaniu. Przy doborze próby kierowaliśmy się również kryterium pochodzenia imigrantów pracując z cudzoziemcami wywodzącymi się z różnych regionów, chcieliśmy mieć możliwość odróżnienia barier integracyjnych o charakterze instytucjonalnym od tych, które mają podłoże kulturowe. Nasi rozmówcy pochodzili zatem z trzech obszarów, najliczniej według różnego rodzaju danych statystycznych reprezentowanych w Poznaniu: z państw byłego Związku Radzieckiego: 21 badanych (m.in. z Ukrainy, Białorusi, Rosji, Gruzji, Armenii); z państw azjatyckich: 17 badanych (m.in. z Korei, Japonii, Tajwanu, Wietnamu, Tajlandii, Indii, Nepalu, Mongolii); z państw afrykańskich: 8 badanych (m.in. z Maroka, Algierii, Nigerii czy Wysp Św. Tomasza i Książęcej). Ponadto, 21 innych cudzoziemców uczestniczyło w dyskusjach w grupach fokusowych. Dobierając osoby do udziału w badaniach, staraliśmy się maksymalnie zdywersyfikować badaną grupę pod kątem wykonywanych przez cudzoziemców zajęć. Dzięki temu kryterium chcieliśmy wychwycić jak najwięcej czynników sprzyjających i barier w dostępie do interesujących nas obszarów, co korespondowało z pilotażowym charakterem badań. Różnorodność doświadczeń naszych rozmówców pozwoliła nam\n18 18 Natalia Bloch zdiagnozować maksymalną liczbę problemów i sukcesów integracyjnych. W rezultacie, w badanej grupie znaleźli się cudzoziemcy należący do następujących grup: uczniów (szkół podstawowych i gimnazjum zarówno publicznych, jak i prywatnych; wywiady prowadzone były przede wszystkim z rodzicami dzieci); studentów (Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza, Uniwersytetu Medycznego studiów anglo- i polskojęzycznych, Uniwersytetu Ekonomicznego, Politechniki Poznańskiej, Akademii Wychowania Fizycznego, Wyższej Szkoły Bankowej oraz Wyższej Szkoły Hotelarstwa i Gastronomii); edukatorów (lektorzy, wykładowcy, nauczyciele, native speakers); usługodawców (menadżerowie, tłumacze, bibliotekarze, lekarze, weterynarze, przewodnicy turystyczni, pracownicy telefonicznych centrów obsługi klientacall centres, masażyści, osoby pracujące przy obsłudze kserokopiarki, kelnerzy, pomocnicy kucharza, osoby pracujące przy remontach); osób prowadzących własną działalność gospodarczą (restauratorzy, handlarze); artystów (muzycy, malarze, rzeźbiarze, tancerze); osób niepracujących. Zasady kodowania Aby zapewnić naszym rozmówcom ochronę ich danych osobowych oraz poszanowanie ich prywatności, wszystkie wywiady zostały zakodowane. W niniejszej publikacji, gdy powołujemy się na wywiad z konkretną osobą, podajemy zatem w nawiasie literę W oraz przypisaną jej liczbę, np. (W 13). Na końcu raportu znajduje się tabela zawierająca podstawowe informacje o naszych respondentach: kraju ich pochodzenia, czasu pobytu w Polsce, statusu prawnego, wykształcenia, wykonywanej pracy, płci oraz wieku. Z kolei, gdy powołujemy się na wywiady eksperckie (czy inne), oznaczamy je literą I oraz przypisaną jej liczbą, np. (I 4). Na końcu publikacji można znaleźć wykaz tychże wywiadów. Natomiast badania w grupach fokusowych zostały oznaczone literą F ich identyfikacja również znajduje się na końcu niniejszego raportu.\n19 Projekt: idea, cele, metody 19 Podziękowania Chcielibyśmy serdecznie podziękować wszystkim pochodzącym z zagranicy poznaniakom, którzy zgodzili się wziąć udział w naszych badaniach bez ich zaangażowania realizacja tego projektu byłaby niemożliwa. Pragniemy też podziękować pracownikom poznańskich instytucji publicznych, którzy udostępnili nam posiadane dane statystyczne i dzielili się z nami wiedzą i doświadczeniem w trakcie wywiadów eksperckich. W szczególności kierujemy te słowa do przedstawicieli Wydziału Spraw Obywatelskich i Cudzoziemców Wielkopolskiego Urzędu Wojewódzkiego, różnych wydziałów Urzędu Miasta Poznania, Urzędu Marszałkowskiego Województwa Wielkopolskiego (w tym Regionalnego Ośrodka Polityki Społecznej), Powiatowego Urzędu Pracy, Izby Skarbowej, Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie, Kuratorium Oświaty, Ośrodka Doskonalenia Nauczycieli oraz Placówki Straży Granicznej Poznań- Ławica. Dziękujemy za współpracę dyrektorkom i nauczycielkom poznańskich szkół, w których uczą się dzieci cudzoziemskie, lektorom ze Studium Języka i Kultury Polskiej dla Cudzoziemców UAM, pracownikom Działu Współpracy z Zagranicą Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza oraz osobom z Narodowego Funduszu Zdrowia. Składamy też podziękowania działaczom poznańskich organizacji pozarządowych zajmujących się wielokulturowością i tolerancją Stowarzyszenia Jeden Świat i Stowarzyszenia Forum Kultur. Chcielibyśmy też podziękować naszym fundatorom Europejskiemu Funduszowi na rzecz Integracji Obywateli Państw Trzecich, Uniwersytetowi im. Adama Mickiewicza w Poznaniu oraz Fundacji MacArthur.\n21 ROZDZIAŁ II Cudzoziemcy w Poznaniu: goście, imigranci, sąsiedzi Elżbieta M. Goździak Przemiany po roku 1989 spowodowały olbrzymie zmiany w procesach migracyjnych w Europie Środkowej i Wschodniej. Polska, kraj tradycyjnie emigracyjny, zaczęła przeistaczać się w kraj atrakcyjny dla rosnącej liczby imigrantów. New York Times w artykule opublikowanym 19 listopada 2006 roku relacjonował, że 800 tys. Polaków opuściło kraj od momentu przystąpienia Polski do Unii Europejskiej. W tym samym czasie jednak wzrosła liczba cudzoziemców przybywających do Polski. Według danych zawartych w International Migration Report 2006, w Polsce mieszkało 703 tys. cudzoziemców (Alscher 2008). Urząd ds. Repatriacji i Cudzoziemców 4 w 2004 roku szacował liczbę zarejestrowanych imigrantów posiadających zezwolenie na pobyt stały i czasowy na 85 tys. osób (Grzymała-Kazłowska 2008: 9). Między 1990 a 1997 rokiem nastąpił czterokrotny wzrost liczby cudzoziemców żyjących w Polsce (Wenzel 1999: 1), co spowodowało, że Polska największy kraj emigracyjny w regionie przeistoczyła się w kraj imigracji docelowej i migracji tranzytowej (Iglicka 2005). Nowe, kulturowo odlegle, grupy imigrantów Wietnamczycy, Chińczycy, Czeczeni zaczęły osiedlać się w RP, przeobrażając stosunkowo jednorodne etnicznie społeczeństwo polskie ponownie 5 w społeczność wielokulturową, wieloetniczną i religijnie różnorodną. Miejscem docelowym dla największej liczby imigrantów przyjeżdżających do Polski pozostaje Warszawa i województwo mazowieckie. Jednakże inne województwa, a przede wszystkim duże aglomeracje miejskie, również stają się coraz bardziej atrakcyjne dla cudzoziemców. Podczas, gdy 32,1% zarejestrowanych w Polsce w 2004 roku imigrantów osiedliło się na Mazowszu, 90% mieszkało w Warszawie. W tym samym okresie ponad połowa (56%) imigrantów z Dolnego Śląska mieszkała we Wrocławiu, Wałbrzychu i Legnicy, prawie trzy czwarte (71%) cudzoziemców 4 Obecnie: Urząd ds. Cudzoziemców. 5 Trzeba w tym miejscu zaznaczyć, że ta homogeniczność to stosunkowo nowy, choć trwały, produkt PRL-u. Historycznie Polska była bowiem krajem wielokulturowym i religijnie zróżnicowanym.\n22 22 Elżbieta M. Goździak z Małopolski osiedliło się w Krakowie i Tarnowie (Fihel 2008: 40). Obcokrajowcy wybierają także inne duże miasta Polski: Łódź, Lublin, Szczecin, Białystok, Katowice oraz Poznań. Dane statystyczne nie budzą wątpliwości: liczba cudzoziemców mieszkających w Poznaniu, podejmujących tu studia i pracę, stale rośnie (zob. rozdział Cudzoziemcy spoza Unii Europejskiej w Poznaniu w świetle danych statystycznych). Podczas gdy Poznań stopniowo przeistacza się w miasto wielokulturowe, do tej pory niewiele prac badawczych skupiało się na zagadnieniach integracji imigrantów w mieście i regionie. Większość badań nad procesami migracyjnymi w Polsce, w tym także analiza integracji imigrantów w różnych sferach życia społecznego i ekonomicznego, skupiała się na Warszawie i okolicach (zob. Grzymała-Kazłowska 2004, Halik, Nowicka 2002, Halik 2006). Wyjątkiem są pionierskie, eksploracyjne badania terenowe zrealizowane w drugiej połowie 2007 roku w Krakowie i we Wrocławiu (Desponds, Lesińska 2009, Biernath 2008). Badania te miały na celu przedstawienie sytuacji imigrantów, zwłaszcza cudzoziemców z Wietnamu i Ukrainy, w obu ośrodkach miejskich. Nacisk został położony na zagadnienia integracji społeczno-ekonomicznej, ze szczególnym uwzględnieniem obecności imigrantów na rynku pracy. Powstałe w 2009 roku Centrum Badań Migracyjnych (CeBaM) na Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza szybko wypełnia empiryczną pustkę dotyczącą studiów nad zjawiskami migracyjnymi w Poznaniu. Niniejsza publikacja oparta jest na badaniach z zakresu antropologii stosowanej, traktujących o integracji tzw. obywateli państw trzecich, czyli osób spoza Unii Europejskiej, osiadłych w Poznaniu w trzech sferach edukacji, rynku pracy i opieki zdrowotnej. Członkowie CeBaM prowadzą także indywidualne badania dotyczące różnorodnych wymiarów i procesów migracyjnych w Poznaniu i Wielkopolsce. Elżbieta M. Goździak opracowuje wyniki projektu badawczego, sponsorowanego przez Fundację Fulbrighta, dotyczącego stosunku poznaniaków do cudzoziemców. Agnieszka Szczepaniak-Kroll realizuje trzyletni projekt o transnacjonalizmie w kontekście polsko-niemieckim, w ramach którego prowadzi badania wśród Polaków żyjących w Berlinie oraz Niemców mieszkających i pracujących w Poznaniu. Elżbieta M. Goździak, Agata Mleczko i Izabela Czerniejewska rozpoczynają nowy projekt dotyczący Polaków powracających z zagranicy, którego celem jest zwrócenie uwagi zarówno na powroty tych, którzy osiągnęli sukces zagranicą, jak i tych, którym się nie powiodło i zostali zmuszeni do powrotu do kraju. Mimo wzrastającej liczby imigrantów, zarówno społeczeństwo polskie, jak i rząd RP, nie są wystarczająco przygotowani do sprostania wyzwaniom, jakie stawiają przed nimi narastające procesy migracyjne i wiążąca się z nimi integracja imigrantów. Polacy zaczęli odczuwać obecność cudzoziemców w Polsce dopiero w ostatniej dekadzie\n23 Cudzoziemcy w Poznaniu: goście, imigranci, sąsiedzi 23 XX wieku. Wówczas rozpoczął się proces kształtowania ich opinii o imigrantach i problemach imigracyjnych: Wyobrażenia i reprezentacje różnych grup etnicznych nabierały kształtu i zmieniały się pod wpływem kontaktów osobistych. W drugiej połowie lat 90. pozytywne zainteresowanie imigrantami i cudzoziemcami zmieniło się w brak zaufania do cudzoziemców i lęk przed imigrantami. Pod koniec lat 90. Polacy byli mniej skłonni do goszczenia cudzoziemców w kraju oraz do pomocy tym, którzy tutaj się osiedlili. Polacy zaczęli otwarcie odrzucać etnicznie odmienne grupy i wymagać pełnej asymilacji imigrantów (Grzymała-Kazłowska 2002: 6). Stosunek społeczeństwa polskiego do odmiennych etnicznie grup uzależniony jest od stopnia modernizacji i zamożności kraju pochodzenia imigrantów, kulturowego i politycznego podobieństwa, historycznych konfliktów lub politycznych sojuszy między Polską a krajem pochodzenia obcokrajowców, a także od portretów różnych grup cudzoziemskich przedstawianych w mediach (Jasińska-Kania 1999: 75). Centrum Badania Opinii Społecznej sugeruje, że pod koniec lat 90. tylko 25% Polaków głównie młodych i wykształconych mieszkańców wielkich miast osobiście znało cudzoziemców mieszkających w Polsce (Strzeszewski 1999). Dziesięć lat później, dane zgromadzone przez fundację German Marshal Fund, która prowadziła badania sondażowe w siedmiu krajach Stanach Zjednoczonych, Wielkiej Brytanii, Francji, Niemczech, Włoszech, Holandii i Polsce dotyczące opinii publicznej na temat imigracji, zarządzania procesami migracyjnymi oraz polityki integracyjnej, pokazały, że prawie trzy czwarte (71%) sondowanych Polaków nie posiadało przyjaciół lub znajomych wśród cudzoziemców osiedlonych w Polsce (GMF 2008). Według autorów raportu, Polacy mają słabo ukształtowane poglądy na temat migracji, szczególnie na zagadnienia takie, jak integracja muzułmanów. Fakt, że Polacy nie znają wielu cudzoziemców, nie przeszkadza im w formułowaniu opinii na ich temat. Obecność imigrantów na polskim rynku pracy nie jest tematem tak newralgicznym, jak w Europie Zachodniej, niemniej powoli staje się przedmiotem konfliktów społecznych. Ankietowani przez German Marshal Fund Polacy uznali, że imigracja stwarza więcej problemów (41%) niż przynosi korzyści (32%). Prawie połowa (47%) ankietowanych uznała, że imigranci stanowią zagrożenie na rynku pracy. Przedmiotem niechęci społeczeństwa polskiego są przede wszystkim łatwo rozpoznawalne grupy Wietnamczyków i Chińczyków. Polacy wolą gościć cudzoziemców z Zachodu, natomiast są negatywnie ustosunkowani do przybyszów zza wschodniej granicy: Rosjan, Ukraińców, Białorusinów, a także Romów zarówno polskich, jaki i rumuńskich którzy kojarzą się im z kryminalistami, członkami mafii i przemytnikami. Romowie są dyskryminowani w największym stopniu: 59% Polaków\n24 24 Elżbieta M. Goździak sondowanych przez CBOS w 2007 roku przyznało, że ma negatywny stosunek do Romów, podczas gdy 46% deklarowało niechęć do Rosjan, 39% do Ukraińców i 34% do Białorusinów. Polacy niechęcią obdarzają także Arabów (55%), Turków (46%) oraz Chińczyków (38%) (Strzeszewski 2007: 2). Z drugiej strony, 52% Polaków ankietowanych przez GMF uważa, że legalni imigranci powinni mieć możliwość stałego pobytu w Polsce. Społeczeństwo polskie jest także podzielone, jeśli chodzi o zarządzanie procesami imigracyjnymi: 40% uważa, że polityka imigracyjna powinno leżeć w gestii Unii Europejskiej, podczas gdy 39% jest zdania, że kwestie migracji powinny spoczywać w rękach rządów państw, a 14% sądzi, że powinny one być kontrolowane na szczeblu regionalnym (GMF 2008: 14). Tylko 15% Polaków uważa, że legalni imigranci powinni mieć takie same prawa polityczne, jak obywatele polscy, podczas gdy 23% jest zdania, że legalni imigranci powinni mieć dostęp do tych samych świadczeń społecznych. 51% Polaków stwierdziło, że obywatelstwo winno być zarezerwowane wyłącznie dla etnicznych Polaków urodzonych w Polsce (GMF 2008: 22). Podobne badania prowadzone przez autorkę niniejszego rozdziału w Poznaniu wskazują, że znajomość imigrantów w stolicy Wielkopolski jest znacznie lepsza niż w skali ogólnokrajowej: prawie ¾ (73,5%) uczestników badań (N=474) znało osobiście przynajmniej jednego cudzoziemca mieszkającego w Poznaniu lub okolicy 6. Wydaje się, że personalne kontakty z cudzoziemcami wpłynęły na opinie poznaniaków o imigrantach. Większość badanych (67,9%) deklarowała sympatię w stosunku do imigrantów, 27,2% obojętność, 1,3% niechęć, a tylko 0,6% wrogość. 7,6% ankietowanych stwierdziło, że trudno powiedzieć, jaki mają stosunek do cudzoziemców. Zdecydowana większość (72,4%) uważała, że obecność cudzoziemców jest korzystna dla miasta i regionu. Mimo tych pozytywnych opinii, respondenci widzieli także spore zagrożenia ze strony imigrantów dla lokalnej gospodarki: 19% sugerowało zagrożenie dla rynku pracy, 49,4% uważało, że wiąże się ono z pracą na czarno, 27% z tanią siłą roboczą, 34,3% z handlem i przemytem, 17,5% z wykupywaniem przedsiębiorstw i ziemi, a 20% z konkurencją dla regionalnych przedsiębiorstw (Goździak 2009). W tej chwili trudno przewidzieć kierunek ewolucji stosunku Polaków do imigrantów. Historia Polski pełna jest opowieści o nas i o nich, którzy zagrażali naszej autonomii (Davies 1982). Przed rokiem 1989 etykietki my i oni były nieodłącznym składnikiem dynamiki konstrukcji tożsamości w Europie Wschodniej (Verdery, 1996, zob. także Haraszti 1978, Holy 1996; Lampland 1995, Wedel 1986), 6 Większość respondentów (66%) pochodzi z Poznania, 15% z mniejszych miast w Wielkopolsce, a 7,4% z obszarów wiejskich. W badanej grupie przeważały osoby z wyższym wykształceniem (71%).\n25 Cudzoziemcy w Poznaniu: goście, imigranci, sąsiedzi 25 lecz przed transformacją ustrojową, kategoria oni zarezerwowana była dla partii komunistycznej, podczas gdy etykietka my odnosiła się do ludzi. Wiele zmian nastąpiło od tamtego czasu. Mnożą się także opinie często sprzeczne o cudzoziemcach. Badania sondażowe prowadzone przez CBOS w 2005 roku ujawniły, że Polacy opowiadają się za otwarciem granic dla imigrantów, lecz nie widzą specjalnych korzyści płynących z imigracji dla Polski. Dyrektywy Unii Europejskiej wskazują natomiast, że nadal istnieją w Polsce duże uprzedzenia w stosunku do imigrantów. W 1999 roku Europejska Komisja Przeciwko Rasizmowi i Nietolerancji zaleciła, aby rząd polski podjął zdecydowaną akcję w celu zwalczania rasizmu, ksenofobii oraz antysemityzmu (ECRI 2000). Trendy migracyjne w Polsce będą się nieustannie pogłębiać jest to proces nieodwołalny. Integracja imigrantów będzie uzależniona nie tylko od charakteru procesów migracyjnych zachodzących w kraju, ale także od stosunku Polaków do imigrantów oraz od oficjalnej polityki imigracyjnej i integracyjnej. W chwili obecnej Polska nie posiada niestety ani jednej, ani drugiej. Niektórzy tłumaczą ten stan rzeczy małą skalą imigracji do Polski. Inni porównują zachowania polskich polityków do reakcji strusia, mówiąc, że polscy decydenci chowają głowę w piasek, mając nadzieję, że globalizacja i masowa migracja ominą Polskę (Grzymała- Moszczyńska, Błeszyńska, Van Anh 2007: 53). Jeszcze inni wskazują na ustawę z 6 stycznia 2005 roku o mniejszościach narodowych i etnicznych oraz o języku regionalnym, mówiąc, że jest to pierwszy krok w dobrym kierunku, dodając jednak naprędce, że jej narodziny były długie i bolesne, co wskazuje na ambiwalentny stosunek do mniejszości. Sceptycy utrzymują, że dopóki ich liczba jest stosunkowo niewielka, rząd RP będzie je i ich kulturowy dobytek ochraniać, lecz w momencie, gdy ich liczebność włączając w to imigrantów wzrośnie, rząd będzie dążył do ich asymilacji (Zając 2008). Poznań uczestniczy w ogólnoeuropejskiej inicjatywie Open Cities, zapoczątkowanej w 2007 roku przez British Council i mającej na celu rozwój oraz wsparcie społecznej i ekonomicznej polityki integracji imigrantów. Wiosną 2009 roku, w ramach powyższego projektu, poznańskie stowarzyszanie Forum Kultur zorganizowało spotkanie cudzoziemców mieszkających w mieście, a lokalna Gazeta Wyborcza opublikowała serię artykułów o imigrantach z Kamerunu, Kenii, Egiptu, Peru, Japonii, Indii, RPA, Wielkiej Brytanii, Włoch, Australii, Stanów Zjednoczonych, Ukrainy i Białorusi. Przedstawione w nich portrety cudzoziemców były bardzo pozytywne, lecz spowodowały burzliwą dyskusję w Internecie (Gondek 2009). Jeden z imigrantów mówił w wywiadzie o tym, jak trudno porozumieć się z urzędnikami, którzy operują\n26 26 Elżbieta M. Goździak wyłącznie językiem polskim, podczas gdy inny rozmówca zasugerował, że Poznań powinien być more user-friendly to foreigners. Te i tym podobne sformułowania rozpętały pełną emocji, a czasem wręcz ordynarną dyskusję. Jeden z dyskutantów, który tytułował swoje wypowiedzi hasłem Obcym mówimy nie zdecydowanie odrzucił koncepcję Otwartego Miasta, argumentując, że ci, którzy deklarują otwartość na inne kultury i innych ludzi, nie są patriotami, nie kochają Polski i Polaków. Każdą ze swoich licznych wypowiedzi kończył ksenofobicznym wierszykiem Tylko pod krzyżem, tylko pod tym znakiem, Polska jest Polską, a Polak Polakiem (wypowiedź z , godz ). Co charakterystyczne, autorzy negatywnych wypowiedzi nie mieli osobistych kontaktów z imigrantami. Uczestnicy dyskusji, którzy bronili imigrantów i opowiadali się za ułatwieniem im życia w Poznaniu, w swoich wypowiedziach nawiązywali do konkretnych rozmów i spotkań z cudzoziemcami, i wykazywali się znacznie większym zrozumieniem potrzeb imigrantów. Znaczną liczbę cudzoziemców w Poznaniu stanowią studenci. Lokalne szkolnictwo wyższe stara się być atrakcyjne dla zagranicznych kandydatów na studia. Kilka poznańskich wyższych uczelni, zarówno państwowych, jak i prywatnych, uruchomiło specjalne kursy i programy w języku angielskim skierowane do przybyszów z zagranicy. Niektóre instytucje uznają te posunięcia za świetny sposób dywersyfikacji populacji studenckiej, cynicy utrzymują, że jest to jedynie sposób na zarabianie pieniędzy. Jesienią 2009 roku prowadziłam badanie w grupie fokusowej z tajwańskimi studentami medycyny w Poznaniu. Chwalili oni sobie program studiów, lecz byli bardzo rozczarowani brakiem wsparcia ze strony uniwersytetu, jeśli chodzi o integrację ze społecznością akademicką i lokalną. Niepokoił ich fakt, że polscy studenci uważali ich za grupę finansowo uprzywilejowaną. Tajwańczycy łączyli tę błędną percepcję o ich zamożności z szeregiem kradzieży popełnionych rzekomo przez polskich studentów w ich akademiku. Co więcej, przytaczali przykłady wrogości, z jaką się spotykali w przestrzeni miejskiej. Jeden ze studentów tak podsumował całą sytuację: Kiedy było nas niewielu, byliśmy egzotyczni; ludzie chcieli z nami rozmawiać, aby nas lepiej poznać. Teraz, kiedy jest nas więcej 7, ludzie czują się zagrożeni. Jego koleżanka dodała: Starsze panie są szczególnie nam niechętne. W sklepie często nas popychają laskami lub łokciami. Nie muszę mówić po polsku, żeby zrozumieć nienawiść i złość, zakończyła swoją opowieść. Biorąc pod uwagę często niechętny stosunek Polaków do cudzoziemców i rodzące się dopiero dyskusje dotyczące integracji imigrantów w Polsce, rodzi się szereg pytań: 7 W okresie moich badań, jesienią 2009 roku, około 200 studentów z Tajwanu kształciło się na Uniwersytecie Medycznym w Poznaniu.\n27 Cudzoziemcy w Poznaniu: goście, imigranci, sąsiedzi 27 Jak przebiega integracja imigrantów w społeczności lokalnej miasta Poznania? Jakie bariery napotykają cudzoziemcy osiedlający się w Poznaniu? Jak jest rola władz lokalnych w ułatwieniu im integracji? Jaka jest rola samych imigrantów? Niniejsza publikacja stara się odpowiedzieć na te pytania oraz przybliżyć obraz nowych przybyszów osiedlających się w Poznaniu. Kim oni są? Gośćmi, którzy wpadli na krótki czas? Imigrantami ekonomicznymi, którzy szukają w mieście lepszych możliwości zawodowych i większych zarobków? Studentami z zagranicy, którzy pragną zdobyć wykształcenie na jednej z wielu renomowanych uczelni w Poznaniu? Naszymi nowymi sąsiadami, którzy chcą się zintegrować i włączyć w lokalne życie kulturalne, społeczne i polityczne? W jaki sposób pomóc nowym przybyszom z zagranicy w tym procesie? Czego oni od nas oczekują? Jakie programy i innowacje powinni wprowadzić w życie poznańscy decydenci, aby proces integracji imigrantów przyniósł korzyści społeczności lokalnej? Natalia Bloch w rozdziale Cudzoziemcy spoza Unii Europejskiej w Poznaniu w świetle danych statystycznych maluje portret statystyczny obcokrajowców mieszkających w Poznaniu. Analiza cech demograficznych oraz informacji na temat długości pobytu w Poznaniu wskazuje na wielką różnorodność poznańskiego środowiska imigranckiego oraz na ciągły przyrost tej populacji. Analiza zgromadzonych danych ilościowych wskazuje na niezwykle palącą potrzebę rozwoju bazy danych na temat naszych nowych sąsiadów. Jak wynika z badań, brakuje nie tylko centralnego ośrodka danych, ale także zharmonizowanego i standardowego sposobu ich gromadzenia przez poszczególne instytucje: urzędy miejskie, szkoły, placówki opieki zdrowotnej. Izabela Czerniejewska w rozdziale Cudzoziemiec jako uczeń i student. Integracja w obszarze poznańskiej edukacji szczegółowo analizuje sytuację cudzoziemskich dzieci i młodzieży w wieku szkolnym oraz studentów szkół wyższych w poznańskich placówkach edukacyjnych. Poświęca szczególną uwagę kwestii nauki języka polskiego jako jednego z głównych mierników integracji w społeczeństwie przyjmującym imigrantów. Anna Romanowicz i Ignacy Jóźwiak w rozdziale Cudzoziemiec jako pracownik i pracodawca. Integracja na poznańskim rynku pracy przedstawiają sytuację cudzoziemców w sferze lokalnego rynku pracy. Autorzy rozpatrują zarówno czynniki sprzyjające takie, jak status imigracyjny harmonijnemu wejściu na rynek pracy, jak i bariery takie, jak brak znajomości języka polskiego które utrudniają zdobycie zatrudnienia lub powodują konieczność podjęcia pracy poniżej posiadanych przez cudzoziemskich pracowników kwalifikacji. Agnieszka Mińkowska w rozdziale Cudzoziemiec jako pacjent. Integracja w sferze poznańskiej opieki zdrowotnej poświęca uwagę sytuacji imigrantów w poznańskim\n28 28 Elżbieta M. Goździak systemie opieki zdrowotnej. Jak wynika z przytoczonych przykładów, imigranci mają często utrudniony dostęp do podstawowych usług medycznych, mimo przepisów uprawniających ich do takowych. Sytuacja ta zagraża nie tylko zdrowiu cudzoziemskich pacjentów, ale może również wpływać na koszty ponoszone przez państwo polskie. Każdy z powyższych rozdziałów kończy zestaw rekomendacji, zarówno w sferze polityki, jak i praktyki integracyjnej. Postulaty te kierowane są pod adresem lokalnych polityków i decydentów, administratorów szkolnictwa powszechnego i wyższego, pracowników systemu opieki zdrowotnej oraz urzędów pracy i pracodawców. Rekomendacje te mają na celu zapoczątkowanie szerszej dyskusji na temat integracji imigrantów w Poznaniu. Jest to dyskusja niezbędna, jako że Polska i Poznań stają się coraz bardziej atrakcyjne dla przybyszów z zagranicy, zwłaszcza z krajów spoza Unii Europejskiej. Publikację kończy krótki esej Elżbiety M. Goździak, w którym autorka rozważa potencjalne kierunki polityki integracyjnej w Polsce. Ważnym elementem niniejszej książki jest bibliografia wybranej literatury dotyczącej imigracji do Polski, procesów integracyjnych imigrantów osiadłych w kraju, stosunku Polaków do cudzoziemców, szerszych procesów imigracyjnych i integracyjnych w Europie, ze szczególnym uwzględnieniem ruchów migracyjnych w Europy Środkowej i Wschodniej.\n29 Rozdział III Cudzoziemcy spoza Unii Europejskiej w Poznaniu w świetle danych statystycznych Natalia Bloch Analiza danych statystycznych przedstawiona w niniejszym rozdziale nie jest odzwierciedleniem rzeczywistości, lecz stanu wiedzy różnego rodzaju instytucji publicznych o żyjących w Poznaniu cudzoziemcach. Dają one jednak pewne wyobrażenie o skali zjawiska imigracji z krajów spoza Unii Europejskiej do stolicy Wielkopolski. Tym bardziej, iż obecność tych imigrantów jest dużo staranniej odnotowywana przez urzędy niż ma to miejsce w przypadku obywateli państw członkowskich UE. Ze względu na brak obowiązku uzyskiwania zezwoleń na pracę przez obywateli UE od 10 stycznia 2007 roku oraz w większości niewypełnianie obowiązku rejestracji pobytu obywatela UE przebywającego w Polsce dłużej niż 3 miesiące, trudno jest określić ogólną liczbę obywateli innych państw mieszkających w Poznaniu. Niemniej, we wszelkiego rodzaju statystykach poza obywatelami Niemiec, którzy jako jedyni obywatele Unii znajdują się w czołówce zdecydowanie wśród poznańskich imigrantów przodują cudzoziemcy, będący bohaterami niniejszego opracowania. Na pierwszym miejscu prawie zawsze znajdują się obywatele Ukrainy, którzy są zdecydowanie najliczniejszą grupą cudzoziemców zarejestrowanych w Poznaniu. Drugie i trzecie miejsce zajmują wymiennie przybysze z Białorusi i Rosji. Obywatele państw postradzieckich są zatem według oficjalnych danych najliczniejszą grupą imigrantów w Poznaniu. Należy pamiętać, iż różne dane omówione w niniejszym rozdziale są cząstkowe i nie można ich automatycznie sumować. Nie wiemy bowiem, czy osoba zameldowana w Poznaniu jest też zarejestrowana przez Urząd Skarbowy jako płatnik i widnieje w statystykach Wydziału Spraw Obywatelskich i Cudzoziemców o cudzoziemcach, którym wydano zezwolenie na pracę. Mogą to być trzy różne osoby albo jedna i ta sama, co stwarza dodatkową trudność w odpowiedzi na pytanie Ilu cudzoziemców żyje w Poznaniu?.\nOd gości do sąsiadów Integracja cudzoziemców spoza Unii Europejskiej w Poznaniu w edukacji, na rynku pracy i w opiece zdrowotnej Praca zbiorowa pod redakcją Natalii Bloch i Elżbiety M. Goździak Od gości\nO kursach adaptacyjnych i kursach języka polskiego dla repatriantów i członków ich rodzin\nO kursach adaptacyjnych i kursach języka polskiego dla repatriantów i członków ich rodzin organizowanych w formie obozów, kursów języka polskiego w miejscu zamieszkania oraz konsultacji on-line w 2015\nWierzysz w opiekę nad dzieckiem? Metodologia badań. Podsumowanie w języku polskim\nWierzysz w opiekę nad dzieckiem? Podsumowanie w języku polskim W wyniku współpracy pomiędzy Radą Irlandii Północnej ds. Mniejszości Narodowych (NICEM) i Barnardo's Northern Ireland powstał projekt badawczy


Złap kontrakt: Przebuduj most nad Motławą - Puls Biznesu - pb.pl\nPowiat Gdański z siedzibą w Pruszczu Gdańskim szuka wykonawcy remontu mostu nad Motławą. Jest to most żelbetowy, płytowy, jednoprzęsłowy o długości nieco ponad 25 metrów. Remont ma być prowadzony w sposób umożliwiający wahadłowy ruch samochodów i zakończony do 30 października 2012 r.\nZleceniodawca nie przewiduje możliwości wykonania rusztowań w nurcie rzeki. Do wykonania remontu spodu konstrukcji i elementów podpór słupowych konieczne będzie użycie rusztowań podwieszanych lub środków pływających.\nO kontrakt mogą się ubiegać firmy, które w ostatnich pięciu latach wykonały przynajmniej dwa podobne remonty o wartości nie mniejszej niż 300 tys. zł każdy i dysponujące równocześnie polisą odpowiedzialności cywilnej na 350 tys. zł. Oferty muszą poprzeć wpłatą 10 tys. zł wadium. Wybrany wykonawca będzie musiał zabezpieczyć należyte wykonanie umowy kwotą równą 3 proc. ofertowej ceny brutto.\nTego dnia o godz. 11.30 mija termin składnia ofert. Zostaną otwarte w południe.\nMarzena Żuchowska (sprawy formalne) tel.: 58-773 12 55 Sabina Bobkowska (sprawy merytoryczne) tel.: 58-773 12 26\nGdańskie , Archiwum , Złoty , Oferta , Podobne , Ważne , Umowa\nPuls Firmy / Złap kontrakt: Przebuduj most nad Motławą


Coraz częściej mieszkańcy pytają się, gdziezapytaj o łapanie bezpańskich psów. Problem tego rodzaju jest nie tylko w stolicy, ale w wielu regionach kraju. Opuszczone psy są zmuszane do zdobywania własnego jedzenia na śmieciach, do życia na podwórkach. Powoduje to urazę u wielu najemców budynków mieszkalnych. Jeśli na podwórku czujesz się jak bezpańskie psy, dokąd iść? Jak radzić sobie z tym zjawiskiem? Będziemy rozumieć bardziej szczegółowo.\nZłapanie bezpańskich psów rozpoczęło się w XIX wieku. W tym czasie środki chwytające były bardzo okrutne. Dalszy los czworonogów był z góry określony - po prostu zostali zabici. Współczesny świat bardziej humanitarnie zachowuje się wobec zwierząt. Agencje rządowe przeznaczają miliony środków budżetowych na utrzymanie zwierząt w żłobkach i ich sterylizację. W pewnym stopniu pomaga poradzić sobie z sytuacją, ale nie można całkowicie się ich pozbyć. Wzrost zwierząt ulicznych idzie nie tylko w sposób naturalny. Niestety wielu nieuważnych mistrzów po prostu wyrzuca swoje zwierzęta na ulicę. Chociaż ich liczba stanowi zaledwie 1% wszystkich bezpańskich zwierząt, fakt pozostaje.\nBezpańskie psy w mieście topoważne zagrożenie dla mieszkańców. Mieszkają najczęściej w miejscach, w których są ludzie: rynki, składowiska odpadów, śmietniki. To tutaj bezpańskie psy czują się jak właściciele terytorium. Gdzie się udać, aby zabezpieczyć się w takich przypadkach, powiemy dalej.\nTerytoria, na których można zarabiać, psyszybko znakuj i chroń ich miejsca irytacji za pomocą wszelkich środków. Kiedy inwazja obcych może nawet rzucić się. To niebezpieczne zjawisko rozprzestrzenia się w całym mieście.\nNiebezpieczeństwa bezpańskich psów\nPsy hodują w dużych miastach, czują sięza darmo, jak dla nich jest doskonała baza żywnościowa: pojemniki ze śmieciami, a także współczujący najemcy, karmiący ich. Dlatego konieczne staje się łapanie bezpańskich psów. Gdzie iść - wiele osób jest zainteresowanych.\nBezdomne psy są nosicielami niebezpiecznychwiele z nich jest śmiertelnych. Lista obejmuje ponad 45 chorób. Możesz zarażać się nawet przez karmienie bezpańskiego psa, a w rzeczywistości wiele psów swobodnie wchodzi do wejść, kontaktuje się z ludźmi.\nJako bezdomne zwierzęta często używają piaskownic dla dzieci, co sprawia, że nie nadają się dla dzieci.\nCałe stado psów jest eksterminowane na obszarach parków leśnychróżne zwierzęta, które naruszają megacity ekosystemu. Przypadki ataków bezpańskich psów na ludzi stały się częstsze, nawet zgony zostały naprawione. Szczególne niebezpieczeństwo ze strony psów zagraża dzieciom i kobietom w ciąży, które nie mogą się obronić. Często psy stają się nosicielami tak straszliwej choroby, jak wścieklizna.\nWszystkie te fakty wskazują na konieczność złapania psów i kontrolowania liczby wędrownych zwierząt gospodarskich, ich sterylizacji i umieszczenia w schroniskach dla zwierząt.\nCo powinienem zrobić? Gdzie mogę narzekać na bezpańskie psy w Moskwie?\nPonieważ konieczne jest działanie w przypadkach, jeśli w stoczniNie dają bezpańskich psów? Każdy rodzic będzie chciał zabezpieczyć drogę swojego dziecka do szkoły i domu. Rozważmy podobną sytuację w Moskwie. Gdzie szukać bezpańskich psów, jeśli takie istnieją, w twojej okolicy. Kto jest odpowiedzialny w stolicy za kontrolę liczby bezdomnych zwierząt?\nPytania dotyczące łapania psów są rozwiązywane przez specjalistówFauna, która znajduje się w każdej prefekturze okręgu administracyjnego. Ci z kolei powinni otrzymać oświadczenie od lokatorów domu, którzy domagają się podjęcia działań mających na celu złapanie psów na ich podwórku.\nUsługa łapania psów reaguje w odpowiednim czasie iwydaje zlecenie na złapanie i sterylizację dla firmy zamawiającej. Cały okres odpowiedzi na wniosek trwa około trzech tygodni. Przede wszystkim uwięzione są samice i najbardziej agresywne psy. Są one zabierane do specjalnego przedszkola, gdzie są sterylizowane. Po 10 dniach wracają do tego samego miejsca. Istnieje opinia, że sterylne psy są mniej agresywne.\nJeżeli w aplikacji najemcy wskazują, że najbardziej agresywne psy nie są zwracane, są one umieszczane w schroniskach dla zwierząt domowych lub wypuszczane w innym miejscu.\nNiewątpliwie, jeśli bezpański pies się martwijedna osoba, prawie nikt nie rozwiąże tego problemu. Przede wszystkim należy napisać zbiorową skargę od mieszkańców i zebrać podpisy. Dokument musi zostać przesłany do administracji dzielnicy. Co więcej, wniosek zostanie rozpatrzony przez pracowników kompleksu mieszkaniowego i przeniesiony do służby w celu złapania psów, jeśli w ogóle, w mieście. Zdarza się, że specjaliści wysyłają list polecający z prośbą o bardziej szczegółową prezentację sprawy. Pod wskazanym adresem przedstawiciel administracji podróżuje do mieszkańców i zbiera ich skargi na piśmie. W dalszej części komisji rozważa się kwestię i podejmuje decyzję, czy sytuacja sama w sobie jest niebezpieczna i jak należy ją zneutralizować. Czas rozpatrzenia wniosku nie powinien przekraczać trzech tygodni.\nKolejni pracownicy serwisu organizują strój,zadanie polega na złapaniu psów. Przedstawiciel kompleksu mieszkaniowego bierze udział w procedurze, w której zostanie odnotowana informacja o wydarzeniu. Tak więc, jeśli pokonaliśmy bezpańskie psy, gdzie się zwrócić, okazało się. A co, jeśli komisja nie podjęła pozytywnej decyzji w sprawie twojego wniosku?\nJeżeli skarga nie odpowiada\nWiele nowoczesnych kompleksów mieszkaniowych(administracja) uważają, że łapanie bezpańskich psów nie jest częścią ich działalności. Częściej takie koszty są problemem w małych miastach. W Moskwie problem ten jest traktowany poważniej, a większość mieszkańców wie, gdzie zwrócić się o bezpańskie psy.\nJeśli twoja aplikacja nie zostanie sprawdzona, nie zostanie zaakceptowanaśrodki, w żadnym przypadku nie walcz z bezpańskie psy sam. Może to prowadzić do nieprzewidywalnych konsekwencji. Możesz spowodować nieodwracalną szkodę dla własnego zdrowia. W przypadku kary dla psów możesz zostać pociągnięty do odpowiedzialności za okrutne traktowanie zwierząt. Jeśli po trzech tygodniach nie zostaną podjęte działania przez służby, ponownie napisz skargę. W przypadku nieudanych powtórnych prób, należy złożyć wniosek do administracji regionalnej z reklamacją dotyczącą pracowników ich zespołu mieszkaniowego, w którym nie wykonują swoich obowiązków. Skarga musi zostać zarejestrowana i zaakceptowana do realizacji.\nNowoczesne metody wykorzystywane do przechwytywaniazwierzęta bezdomne pod wieloma względami różnią się od tych używanych w ubiegłym wieku, są bardziej humanitarne. Nie jest konieczne angażowanie się w łapanie na własną rękę, jeśli prefektura jest bezczynna, a wiele bezpańskich psów rozwodzi się na podwórku. Gdzie ubiegać się w tym przypadku? Pomoże profesjonalistom. Możesz zadzwonić do specjalistycznej usługi, która działa przez całą dobę. Adres w Moskwie: Stromynka, budynek 19, budynek 2, metro "Preobrażenskaja Płoszczad". Wielu najemców zgadza się na płatne usługi, aby nie czekać, aż ich pytanie zostanie rozwiązane bezpłatnie, co zajmuje dużo czasu.\nJak specjaliści od połowów? Używają pistoletu z dartem. Po strzale pies delikatnie upada na ziemię, powoli zasypiając. Następnie zwierzę zostaje przeniesione do specjalnego transportu i dostarczone do przedszkola. Weterynarz bada wszystkie zwierzęta. Zdrowe sterylizowane, po czym kilka dni później wróciły do miejsca, w którym złapały. Procedura eutanazji jest przeprowadzana tylko dla chorych zwierząt. Ten środek jest konieczny, ponieważ chore, agresywne psy są w rzeczywistości zagrożeniem dla ludzi. Tysiące zgłoszeń ukąszonych osób na pomoc medyczną jest rejestrowanych rocznie, kilkadziesiąt przypadków kończy się śmiercią. Dzikie psy spotykają się w stadach i nie pozwalają mieszkańcom czuć się bezpiecznie w swoich domach. W nagłych przypadkach ludzie zwracają się nawet do policji o pomoc.\nWalcz z paczką\nWszyscy wiedzą, że psy żyją w dużych paczkach. Oczywiście, że cały zestaw jest trudniejszy do złapania niż jedna osoba. Dlatego jeśli całe stado bezpańskich psów króluje na podwórku, gdzie iść - to pytanie jest ostre. Bezpłatne usługi najczęściej łapią dwa lub trzy psy i uważają, że ich misja została zakończona. Ponadto, psy często uciekają, gdy tylko uznają niebezpieczeństwo. A potem znajdź je mocniej. Ponadto nie jest jasne, czy te psy zostały złapane, na które lokatorzy napisali skargę. W końcu okazuje się, że psy nie są złapane i nadal są niebezpieczne dla innych. Czasami stają się bardziej ostrożni i nie pozwalają nikomu zbliżyć się do niego. Łowcy w takich przypadkach ich nie dotykają. "Łatwe" psy, które nie uciekają, łapią dużo łatwiej, a następnie informują o wykonanej pracy. Często całe stado złowionych psów niechętnie przyjmuje schronienia, ponieważ jest ograniczona liczba miejsc. Tak się składa, że zwierzęta są po prostu wypuszczane na innym obszarze.\nW takich przypadkach lepiej skontaktować się z płatnikiem.wyspecjalizowane organizacje zajmujące się połowem zwierząt. Tam, profesjonaliści mają w swoim arsenale wiele sprawdzonych sposobów, aby złapać całą paczkę aktywnych, agresywnych psów. Po schwytaniu są umieszczane w 10-dniowej kwarantannie. Zwierzęta są badane i sortowane.\nCo dzieje się z psami później?\nZaledwie kilka lat temu złapali psypo prostu zastrzelony. Teraz istnieją alternatywne metody, istnieje kilka sposobów na wyeliminowanie bezdomnych zwierząt, a mieszkańcy wiedzą, gdzie się zwrócić, jeśli na podwórku są bezpańskie psy. Opcje rozwiązywania problemów:\nPrzede wszystkim zwierzęta muszą zostać usunięteśrodowisko miejskie. Agencje wywiadowcze łapią psy na dziedzińcach i zabierają je do specjalnych schronów. Po pewnym czasie nieodebrane zwierzęta mogą zostać uśpione.\nInną bardziej humanitarną opcją jest sterylizacja zwierząt. Po czym wypuszczono je kilka dni później. Uważa się, że po sterylizacji psy tracą agresywność.\nSą regiony, w których wszystkie te same psy są po złapaniu, wyniesione z miasta i zastrzelone.\nWalka bezpańskich psów jest nadalkompleks złożony z szeregu środków, i nie powinieneś brać ich sam. W tym celu istnieją specjalne organizacje, a także profesjonalne firmy zajmujące się tymi problemami.\nGdzie pójść na bezpańskie psy,jeśli sprawa jest pilna? Jeśli pójdziesz na policję, pamiętaj, że funkcjonariusze organów ścigania nie mają żadnego sprzętu do złapania. Mają tylko standardową broń przeciwko psu.\nGdzie się udać, jeśli zabłąkane psy zaatakują? Bardziej skuteczne będzie zawołanie profesjonalistów z płatnej usługi. Mają wszystko, czego potrzebują - dusi, pułapki, rzutki. Każdy pracownik odbył szkolenie przez trzy miesiące i wie, jak szybko poradzić sobie z zadaniem. Przechwytywanie będzie szybkie, minimalnie traumatyczne dla zwierzęcia i dla innych. Nie czekaj, aż agresywny pies zaatakuje kogoś, zadzwoń do serwisu z góry. Takie aplikacje są akceptowane w kolejności pierwszeństwa. W Moskwie jest kilka profesjonalnych usług połowowych, jeden z nich znajduje się pod adresem: Koshkin Street, Building 12, Building 2.\nZalecenia dotyczące łowienia zwierząt\nCo zrobić z bezpańskimi psami, gdzie się udaćdla pomocy, odkryliśmy to. A jakie zalecenia są podawane w ćwiczeniach dotyczących pułapki dla psów? Istnieją specjalnie opracowane zalecenia OGVN, których należy przestrzegać podczas wychwytywania, a następnie podczas transportu i podczas trzymania zwierząt.\nRasowe psy nie podlegają pułapce, jeśli mają obrożę na szyi. Wskazuje to na ich własność właściciela.\nLudzkość jest głównym warunkiem schwytania zwierząt. Ta sama zasada występuje podczas transportu psów do hodowli.\nWszyscy łapacze zwierząt muszą być zaszczepieni, aby uniknąć infekcji wścieklizną.\nZanim złapiesz, musisz upewnić się, że zwierzę jest na ulicy bez hosta.\nStrzał jest wykonywany tylko wtedy, gdy cel jest bezpośrednio widoczny. Rykoszet nie jest dozwolony.\nIstnieją również elementy wygaszające dla łapaczy:\nNie możesz zacząć łapać, jeśli w pobliżu są małe dzieci.\nZabrania się przypisywania psów, a także sprzedaży innym osobom, organizacjom.\nDawka podczas unieruchamiania jest dokładnie obliczona i nie powinna przekraczać normy.\nPrzynęta i inne środki stosowane są wyłącznie w porozumieniu z lekarzami weterynarii.\nZabronione jest unieruchomienie strzelania w miejscach, w których przebywają ludzie w wąskich pomieszczeniach, przy słabym oświetleniu.\nZwierzęta nie powinny być transportowane dłużej niż 4 godziny.\nZwierzęta nie mogą być przewożone w pobliżu zwłok.\nPo złapaniu wszystkie instrumenty i pojazdy są dezynfekowane.\nBezpańskie psy. Gdzie iść w Moskwie\nPoniżej znajdują się adresy ekspertów ds. Fauny w moskiewskich dzielnicach. Tutaj możesz skontaktować się w sprawie kontroli zwierząt:\nWestern AO - ulica Ivana Franko, 12.\nPółnocno-Zachodnia AO - ulica Svoboda, 13-2.\nAD Południowo-Wschodniej - ulica Aviamotornaya 10.\nSouthwest AO - Sevastopolsky Avenue, 28 bldg. 4.\nPołudnie AO - ulica Avtozavodskaya, 10.\nCentralna AO - ulica Woroncskaja, 21 s. 1.\nPółnocna AO - ulica Timiryazevskaya, 27.\nJeśli ktoś zniknął w Moskwie, dokąd pójść? Algorytm działań\nGdzie w Moskwie strzelać biciem: informacja dla ofiar\nAmbasada RP w Moskwie: działania i usługi\nMaska psa własnymi rękami\nJak sprawić, by pies był zły na nieznajomych. Wskazówki i porady\nCo może powodować biegunkę u psa?\nIle dni ma rasa? Dowiemy się!\nKremacja psa. Jak godny wydać na ostatni sposób zwierzaka\nImię dla psa jest gwarancją jej charakteru\nWłosy psa wypadły. Co powinienem zrobić?\nJak zrobić stoisko dla psa własnymi rękami: podkreśla


W tym roku Boże Narodzenie uczciliśmy w sposób wyjątkowy. Celebrację pamiątki pierwszego przyjścia na Ziemię Mesjasza Pańskiego rozpoczęliśmy Mszą Świętą – Pasterką. Po raz pierwszy w naszej wspólnocie Pasterka celebrowana była dokładnie o północy. Ci, dla których pora była to zbyt późna, mieli możliwość uczestniczenia w Eucharystii w dzień Bożego Narodzenia o normalnej porze.\nTegoroczne rekolekcje adwentowo przeprowadził dla nas Ojciec Jerzy Wilk – kamilianin. Przez trzy dni (piątek, sobotę i niedzielę) głosił on dla nas kazania dotykające zarówno naszego życia jak i wiary oraz spraw Kościoła w wymiarze misyjnym. W niedzielę, po zakończonej Eucharystii spotkaliśmy się na sali parafialnej by wysłuchać konferencji o pracy misyjnej na Madagaskarze oraz by móc zadać rodzące się w nas pytania odnośnie do misji. Ojcze Jurku dziękujemy Ci za przeprowadzone rekolekcje i zapraszamy ponownie do Neuilly-sur-Marne !\nK oncert Świąteczny - Chante Noël\nW sobotę 14 grudnia we francuskim kościele Saint Henri w Neuilly-Plaisance odbył się przepiękny koncert świąteczny. Wzięło w nim udział aż 14 różnych grup, zespołów, schol i chórów z naszego sektora duszpasterskiego. Wzięla w nim również udział nasza polska schola parafialna. Wraz z księdzem Michałem zaprezentowaliśmy trzy utwory: „Jest taki dzień”, „Skrzypi wóz” oraz „Zaśpiewajmy kolędę Jezusowi dziś”.\nDzień 8-go grudnia – Uroczystość Niepokonanego Poczęcia NMP i jednocześnie II niedziela Adwentu na długo pozostanie w naszej pamięci. Mszę rozpoczęliśmy od procesji z lampionami oraz od zapalenia drugiej świecy adwentowej. We Mszy świętej asystował nasz francuski proboszcz Ks. Nicolas Maine. Podczas Mszy modliliśmy się również za niego z okazji jego imienin. Na jej zakończenie nasi trzecioklasiści - przygotowujący się do Pierwszej Komunii Świętej - otrzymali poświęcone medaliki z wizerunkiem Matki Bożej Niepokalanie Poczętej. Po Mszy świętej do najmłodszych z naszej polskiej parafii przybył Święty Mikołaj. Prezenty otrzymali również: ks. Nicolas oraz ks. Michał. Po wszystkim odbyło się również spotkanie Róży Różańcowej Rodziców za dzieci oraz odnowienie oddania się Matce Bożej Niepokalanie Poczętej\nI Niedziela Adwentowa 2019\nW niedzielę 1-go grudnia 2019 r. rozpoczęliśmy tegoroczny Adwent i zarazem nowy rok liturgiczny. Mszę Świętą rozpoczęliśmy od procesji z lampionami, w której uczestniczyli najmłodsi z naszej współnoty parafianlnej. Następnie Ks. Michał - nasz duszpasterz - zapalił pierwszą święcę w dekoracji adwentowej symbolizująca pierwszą niedziele adwentową.\nNiedziela 10 listopada była okazją do kolejnego szczególnego spotkania z naszymi najmłodszymi. W ten dzień nasi trzecioklasiści znaleźli się na kolejnym etapie swojego przygotowania do Pierwszej Komunii Świętej. Otrzymali swoje modlitewniki i indeksy zaliczeń obowiązkowych modlitw.\nW sobotę 2 listopada spotkaliśmy się na Mszy świętej za zmarłych. Najpierw w różańcu za zmarłych, a potem w Eucharystii, polecaliśmy Panu Bogu zmarłych bliskich naszemu sercu. W czasie Mszy można było zapalić znicz przed symbolicznym grobem.\nJak co roku delegacja z naszej parafii udała się do podparyskiego Montmorency, gdzie na cmentarzu nazwanym przez Polaków „Panteonem Polskiej Emigracji”, została odprawiona Msza święta za zmarłych naszych rodaków. We Mszy uczestniczyła również delegacja z naszej Polskiej Szkoły.\nTegoroczny listopad rozpoczęliśmy od Mszy świętej w uroczystość Wszystkich Świętych. Prawdę o „Świętych Obcowaniu” przypominała nam okolicznościowa dekoracja przed ołtarzem, składająca się z wizerunków dziesięciorga świętych i błogosławionych z Polski i Francji. Na koniec Mszy świętej nasz duszpasterz Ks. Michał ogłosił konkurs na zidentyfikowanie świętych z dekoracji. Zadanie nie było łatwe.\nTegoroczny „odpust” w naszej polskiej parafii pw. Św. Jana Pawła II w Neuilly sur Marne był celebrowany w niedzielę 27 października, czyli w niedzielę po liturgicznym wspomnieniu świętego papieża Polaka. Był on wyjątkowy. Było to święto dla całego Neuilly-sur-Marne, które jako jedyne miasto w departamencie posiada relikwie św. Jana Pawła II. Była to jedyna msza święta w naszym mieście w tą niedzielę. Msza sprawowana była w dwóch językach: polskim i francuskim. Eucharystii przewodniczył Rektor Polskiej Misji Katolickiej we Francji Ks. Bogusław Brzyś, a koncelebrowali Ks. Nicolas Maine – nasz francuski proboszcz i kanclerz w diecezji Saint-Denis oraz ks. Michał Biedak – polski duszpasterz. Msza zgromadziła ogromną liczbę wiernych zarówno z parafii polskiej, jak i z parafii francuskiej. Śpiewy i modlitwy były na przemian prowadzone przez obie wspólnoty w dwóch językach. Na koniec mszy Ks. Rektor oraz Ks. Proboszcz odmówili litanię do św. Jana Pawła II, również w dwóch językach. Była możliwość ucałowania relikwii świętego papieża. Po Mszy udaliśmy się na salę przy plebanii, gdzie tradycyjnie dzieliliśmy się posiłkiem. Tym razem w poszerzonym gronie wraz z parafią francuską.\nMsza Święta z procesją fatimską\nJuż trzeci rok z kolei, 13 października, zgromadziliśmy się we francuskim kościele Notre-Dame-de-l'Assomption w Neuilly-Plaisance, aby sprawować uroczystą Mszę świętą, a po niej procesję fatimską po ulicach miasta. We Mszy zaangażowane były trzy wspólnoty: francuska, polska i portugalska. W tych to językach odczytywane były czytania, Ewangelia, wezwania modlitwy wiernych oraz prowadzone były śpiewy. W tym roku przybyłą bardzo liczna była delegacja panów, pań, dzieci i młodzieży w naszych tradycyjnych polskich strojach. Wyglądaliśmy prepięknie!\nW pierwszą niedzielę października zainaugurowaliśmy ten „różańcowy miesiąc" przez nasze cotygodniowe nabożeństwo różańcowe. W tym roku rozważania prowadzą członkowie róży różańcowej, w której rodzice modlą się za swoje dzieci. Również modlitwą za swoich rodziców dzieciaki odwdzięczyły się w czasie homilii, kiedy to utworzyły prawdziwy „żywy różaniec”. Na zakończenie mszy nasi trzecioklasiści otrzymali swoje pierwsze w życiu różańce.\n50-te urodziny Ks. Proboszcza Nicolas Maine\nW niedzielę 15 września cały sektor duszpasterski dwóch Neuilly (Neuilly-sur-Marne i Neuilly Plaisance) obchodził 50-te urodziny swojego francuskiego proboszcza. Uroczystość zgromadziła ponad 300 osób z wszystkich trzech parafii francuskich oraz z naszej polskiej. Na Sali widowiskowej Marcel Pagnol w Neuilly sur Marne można było osobiście spożyć z suto zastawionych stołów oraz złożyć osobiście życzenia naszemu francuskiemu proboszczowi.\nTradycyjnie jak co roku w jedną z niedziel września, spotkaliśmy się nad Marną – rzeką nad którą znajduję się nasze miasto Neuilly-sur-Marne, by u jej brzegu sprawować Eucharystię. Uczestniczyliśmy w niej wraz z parafią francuską. Po Mszy świętej główny celebrans wraz z naszym duszpasterzem – Ks. Michałem wsiedli na jedną z zacumowanych łodzi i płynąc po Marnie błogosławili łodzie i ludzi nimi pływających.\nRozpczęcie nowego roku szkolnego i katechetycznego 2019/2020\nUroczysta Mszą świętą z udziałem ogromnej rzeszy dzieci rozpoczął się nowy rok szkolny i katechetyczny w naszej polskiej parafii pw. Św. Jana Pawła Ii Neuilly sur Marne praz naszej Polskiej Szkole AFPC. Podczas homilii nasz duszpasterz ks. Michał Biedak objaśniał najmłodszym co to znaczy nieść swój krzyż, a także tak jak we fragmencie ewangelii przewidzianej na ta niedzielę budował wraz z dzieciakami niedokończoną wierzę oraz wyprawiał się na wojnę. Całość zakończyło poświęcenie tornistrów i przyborów szkolnych.\nBoże Ciało i zakończenie roku szkolnego\nNiedziela 23 czerwca była dla naszej wspólnoty ważnym dniem. Świętowaliśmy Uroczystość Najświętszego Ciała i Krwi Pana Jezusa (Bożego Ciała) oraz kończyliśmy rok szkolny 2018/2019 w naszej Polskiej Szkole. W czasie Mszy świętej dzieci ubrane w pięć kolorów (kolory misyjne pięciu kontynentów), przyniosły do ołtarza swoje dary. Dzieciaki przygotowały i wykonały również Modlitwę Wiernych. Po Mszy Świętej odbyła się zbiórka do puszek na pomoc dzieciom na Misjach, a konkretnie na zakup kuchni do szkoły parafialnej na Grenadzie. Po Mszy przeszliśmy na podwórko przy plebanii, gdzie odbył się mini-festyn parafialny, z którego dochód również został przeznaczony na ten szczytny misyjny cel.\nPierwsze "Bierzmowanie" w Neuilly-sur-Marne\nDzień 2. czerwca na zawsze pozostanie w naszej pamięci. Nie tylko z powodu 40. rocznicy pierwszej pielgrzymki do ojczyzny naszego patrona, Świętego Jana Pawła II, w 1979 roku, ale również przez to, że w tym dniu, ale w 2019 roku, odbyło się nasze historyczne, bo pierwsze „bierzmowanie”. Przyjęło je 13 młodych z naszej polskiej parafii pw. Św. Jana Pawła II w Neuilly-sur-Marne. Cztery dziewczęta i 9 chłopców. Julia, Sebastian, Filip, Wiktor, Michał, Patryk, Emilia, Rémi, Aleksandra, Mateusz, Jakub, Nicolas i Elodi. Sakramentu Bierzmowania udzielił Biskup Wiesław Lechowicz – delegat Konferencji Episkopatu Polski do spraw Polonii. Poniżej zobaczcie krótką fotorelację z tego wydarzenia.\nWe Wniebowstąpienie Pańskie 2019 roku miała miejsce nasza historyczna bo pierwsza pielgrzymka parafialna. Udaliśmy się autokarem do Lisieux – do sanktuarium Św. Teresy od Dzieciątka Jezus. Nasza kilkudziesięcioosobowa grupa składała się z młodzieży przygotowującej się do Sakramentu Bierzmowania, przedstawicieli dzieci, które przyjęły Pierwszą Komunie Święta, ministrantów oraz innych parafian. Po Mszy Świętej w krypcie bazyliki, obejrzeliśmy film o św. Teresce, zwiedziliśmy bazylikę, klasztor karmelitanek oraz dom rodzinny świętej Teresy. Pielgrzymkę możemy ocenić jako bardzo udaną. Dziękujemy wszystkim pielgrzymom!\nOstatnia niedziela maja to zawsze Dzień Matki – w tym roku wypadający również 26 maja. Była to również dla naszej wspólnoty parafialnej uroczystość Pierwszej Komunii Świętej naszych trzecioklasistów. Zaczęła się ona przed kościołem St. Baudile w Neuilly-sur-Marne, gdzie dzieciaki poprosiły swoich rodziców o błogosławieństwo. Po uroczystym wejściu do kościoła, prośbie rodziców, Liturgii Słowa, a w czasie Liturgii Eucharystycznej, Ks. Michał udzielił jedenastce dzieci pierwszej w życiu Komunii Świętej. A oto ich imiona:\nUroczystość Zmartwychwstania Pańskiego - Wielkanoc\nW Uroczystość Zmartwychwstania Pańskiego zebraliśmy się na uroczystej Mszy Świętej. Po niej przed kosciołem kontynuowaliśmy nasze świętowanie przy tradycyjnym polskim barszczyku i jajeczku.\nŚwiętowanie tej najważniejszej nocy w roku rozpoczęliśmy tuż po zachodzie słońca. Na placu przed kościołem przygotowano ogień, który następnie poświecono i odpalono od niego paschał, symbol Chrystusa Zmartwychwstałego. Podczas prosesyjnego wejścia do kościoła usłyszeliśmy trzykrotne „Światło Chrystus”, by następnie wsłuchać się w Orędzie Wielkanocne, w tym roku przepięknie i bezbłędnie odśpiewane przez naszego parafianina Pana Sławomira Szychowiaka – śpiewaka Opery Paryskiej. Po Liturgia Słowa i Liturgii Chrzcielnej sparowaliśmy Liturię Eucharystyczną, zakończoną odśpiewaniem uroczystego „Te Deum Laudamus”.\nWielki Piątek to dzień śmierci i pogrzebu Pana Jezusa. W ten dzień nie sprawuje się Eucharystii. Co roku czas ten spędzamy wraz z Parafia Francuską na wspólnej Drodze Krzyżowej oraz na Liturgii Męki Pańskiej.\nWielki Czwartek w naszej Polskiej Parafii upłynął w sposób bardzo uroczysty. O godzinie 20.00 rozpoczęliśmy Mszę Świętą Wieczerzy Pańskiej. Po Homilii nasz duszpasterz zgodnie z rytuałem, tak jak kiedyś Jezus, obmył nogi wybranym mężczyznom. Po komunii parafianie złożyli życzenia naszemu Ks. Michałowi – z okazji święta wszystkich kapłanów. Po nich obnażono ołtarz oraz odprowadzono Najświętszy Sakrament do "ołtarza przechowania".\nOd poświęcenia palm i odczytania fragmentu Ewangelii o wjeździe Jezusa do Jerozolimy rozpoczęliśmy świętowanie Niedzieli Palmowej i Wielkiego Tygodnia. Licznie zebrani parafianie przed kościołem saint Baudile w Neuilly-sur-Marne podnosili swoje palmy wysoko do góry. Były tradycyjne palmy polskie, oraz francuski bukszpan. Po wejściu do kościoła wsłuchiwaliśmy się w Mękę naszego Pana Jezusa Chrystusa. Na koniec nasz proboszcz Ks. Michał Biedak zaprosił wszystkich do głębokiego i pobożbego przeżycia Triduum Paschalnego w naszej polskiej wspólnocie pw. Św. Jana Pawła II.\nKoncert wsparcia dla Sióstr Matki Bożej z La Salette\nW niedzielę 7. kwietnia, w kościele Saint Henri w Neuilly Plaisance, odbył się koncert wsparcia dla sióstr zakonnych ze zgromadzenia Sióstr Matki Bożej z La Salette, którę pracują w naszym sektorze duszpasterskim dla parafii francuskich. W koncercie wystąpiły wszystkie chóry i schole działające na terenie Neuilly-sur-Marne oraz Neuilly Plaisance. Wzięła w nim udział również nasza polska schola parafialna, która zagrała i zaśpiewała trzy pieśni: „Lament Piotra”, Trzoda” oraz „Abba Ojcze”. Dziękujemy scholii za występ oraz wszystkim uczestniczącym w koncercie.\nRozdanie Pisma Świętego\nW piątą niedzielę Wielkiego Postu nasi trzecioklasiści przygotowujący się do Pierwszej Komunii Świętej, do której przystąpią już 26 maja 2019 r., otrzymali swoje pierwsze w życiu "dorosłe" egzemplarze Pisma Świętego. Mamy nadzieję, że będą je wnikliwie czytać i posłużą one do ożywienia się ich wiary oraz do nauki w czasie katechezy szkolnej.\nTegoroczne Rekolekcje Wielkopostne były naprawę wyjątkowe. Odbywały się bardzo wcześnie, bo zaraz po Środzie Popielcowej. Spotykaliśmy się w naszym kościele St. Baudile w Neuilly-sur-Marne przez 3 dni: w piątek (8. marca), sobota (9. marca) i pierwszą niedzielę Wielkiego Postu (10. marca). Rekolekcje dla nas Ks. Łukasz Trynda z Archidiecezji Częstochowskiej, który oprócz posługi wikariusza w parafii, posługuje również jako diecezjalny egzorcysta. W swoich pięknych homiliach powoływał się na swoje doświadczenie w tej trudnej posłudze. W niedziele po południu, po wspólnym obiedzie na plebanii u ks. Michała – w Neuilly Plaisance, ks. Łukasz wygłosił kilkugodzinną konferencję o zagrożeniach duchowych, po której można było zadawać pytania naszemu rekolekcjoniście.\nKsięże Łukaszu bardzo dziękujemy i zapraszamy ponownie!\nTo już druga Środa Popielcowa w krótkiej historii naszej polskiej parafii. Spotkaliśmy się o godz. 19.30 by rozpocząć Wielki Post – czas nawrócenia i pokuty. Tradycyjnie spoczął na naszych głowach popiół i usłyszeliśmy „Nawracajcie się w wierzcie w Ewangelię”, albo „Pamiętaj, że prochem jesteś i w proch się obrócisz”.\nW związku z tym, że Wielki Post zbliża się „wielkimi krokami, przygotowujący się do Pierwszej Komunii świętej z naszej polskiej parafii otrzymali książeczki ze Stacjami Drogi Krzyżowej. Mamy nadzieję, że dzięki tej zachęcie, będą pilniej uczestniczyli w tych nabożeństwach, które w czasie Wielkiego Postu będą sprawowane w naszej parafii w każdy piątek o 20.00.\n20.30 - Msza Św. z nauką rekolekcyjną\n(Spowiedź przed oraz w czasie Drogi Krzyżowej i Mszy Św.)\n(Spowiedź przed oraz w czasie Mszy Świętej)\n09.00 - Gorzkie Żale\n09.30 - Msza Św. z nauką rekolekcyjną\n(Spowiedź od 8.15 oraz w czasie Gorzkich Żali i Mszy Świętej)\n13.00 - Wspólny "Raclette" na plebanii w Neuilly Plaisance\n(Neuilly Plaisance, 93360, 11 rue Emile Cossonneau)\n16.00 - Konferencja, prezentacja i pytania.\nRozdanie obrazków Św. Michała Archanioła\nŚwięty Michał Archanioł to potężny orędownik w niebie. Ten dowódca wojsk anielskich lubi wstawiać się za ludźmi bo bardzo nas wszystkich kocha. W drugą niedziele zwykłą trzecioklasiści z naszej parafii przygotowujący się do Pierwszej Komunii Świętej otrzymali obrazki z tym potężnym świętym do postawienia sobie na biurku, przy którym się uczą i odrabiają prace domowe ze szkoły "francuskiej" i szkoły „polskiej”. Święty Michale Archaniele módl się za nami i za nimi.\n„Noworoczny Tryptyk ” czyli spotkanie opłatkowe\nRokrocznie spotkanie opłatkowe w polskiej parafii pw. św. Jana Pawła II w Neuilly-sur-Marne nosi znamiona tryptyku. Na jego trzy części składają się: Uroczysta Msza Święta, „Jasełka” oraz wspólne dzielenie się posiłkiem. W tym roku spotkanie to miało szczególny charakter. Mszy Świętej przewodniczył: Ksiądz z Kaliningradu - Ks. prałat dr Jerzy Steckiewicz.\nZaproszenie na spotkanie z Dr. Markiem Brzezińskim\nZgodnie z obietnicą, mam ogromną przyjemność zaprosić na spotkanie z panem doktorem Markiem Brzezińskim, psychologiem, anglistą, dziennikarzem Polskiego Radia oraz świetnym kucharzem (Le Cordon Bleu). Kilka tygodni temu zrodził się pomysł, aby w ramach naszych sobotnich Dni Skupienia dla dorosłych i starszej młodzieży, zorganizować cykl spotkań poświęconych problemom życia rodzinnego, szczególnie konfliktom rodzinnym. Już dzisiaj zapraszam wszystkich 12 stycznia (sobota) 2019 r. na godzinę 12.00 do polskiej parafii pw. Matki Bożej Królowej Rodzin na Belleville w Paryżu 19.\nTo już czwarta zabawa sylwestrowa w krótkiej historii naszej polskiej parafii. Tym razem nie zgromadziła ona tłumów, ale i tak bawiliśmy się wyśmienicie. W tym roku w rolę DJ-a wcielił się nasz proboszcz – Ks. Michał – i musimy mu przyznać, że grał nam muzykę, przy której nogi same tańczyły. Nie zabrakło również przekąsek oraz cudownej kolacji. Nowy Rok przywitaliśmy lampką Szampana, oraz składanymi sobie nawzajem życzeniami. Mamy nadzieję, że będzie on szczęśliwy dla całej naszej parafii.


..::Forum Animal Attack::.. :: Zobacz temat - Ultraman The Next\n..::Forum Animal Attack::.. Strona Główna » Filmy » Animal Attack i Monster Movies » Ultraman The Next Poprzedni temat «» Następny temat\nWysłany: 2013-08-02, 12:05 Ultraman The Next\nW 1966 roku powstał serial Ultraman- produkcja dość marnej jakości, podobnie jak większość jej Spin Offów.\nW 2004 roku powstał film będący swoistym rebootem Ultramana.\nPorucznik Shunichi Maki jest czołowym pilotem F-15. Jednak jego praca sprawia że zaniedbuje żonę i nieuleczanie chorego syna. Maki postanawia opuścić jednostkę by mieć więcej czasu dla rodziny. Jednak przed odejściem z jednostki zostaje wysłany na ostatnią misję w celu zbadania tajemniczej świetlistej kuli zbliżającej się do Japonii, w czasie misji jego samolot rozbija się. W tym samym czasie z rządowej placówki badawczej ucieka potwór który potrafi asymilować DNA ziemskich zwierząt\nCo mogę powiedzieć? Film jest zajebisty.\nNie ma jakiś większych dziur i niedomówień fabularnych (poza sprawą kiedy potwór miał okazję wchłonąć DNA jaszczurki). Historia jest wciągająca i trochę tajemnicza. Wątek ludzki jest bardzo dobrze poprowadzony (co jest rzadkością w kinie Kaiju). Akcja jest wartka (bawiłem się lepiej niż na seansie Pacific Rim), starcia efektowne i świetnie nakręcone (to była pięta achillesowa PR-tam miejscami w ujęciach walki nic nie było widać).\nAle chyba największym atutem filmu jest storna techniczna. Świetna muzyka, szczególnie spodobał mi się Main Theme. Efekty specjalne też stoją na najwyższym poziomie, o ile CGI już się trochę zestarzało o tyle kostiumy wyglądają zajebiście (Godzille mogą się schować), dopracowane z uwagą na szczegóły (może potwór po wchłonięciu salamandry wygląda trochę gorzej) kolejne formy potwora z jednej strony diametralnie się różnią z drugiej mają wspólne cechy, moim osobistym faworytem jest forma Idorobia (po wchłonięciu jaszczurki).\nUltraman również wykonany jest zacnie- nadal wygląda jak wielki człowiek lecz nie jest tak przejaskrawiony jak w serialach i nie wali plastykiem.\nJeżeli lubisz filmy o napierdalających się wielkich potworach to pozycja obowiązkowa. Fani small monster movie też się raczej nie zawiodą ze względu na dwie pierwsze formy potwora w których również robi niezłą rozróbę.\nFilm miał kontynuację w postaci serialu Ultraman Nexus (serial zacny) ale powiązanie filmu i serialu jest co najmniej naciągane.\n..::Forum Animal Attack::.. Strona Główna » Filmy » Animal Attack i Monster Movies » Ultraman The Next


Horror-Princess: W świecie Colorado Kid'a\nW świecie Colorado Kid'a\nTwórcy: Adam Kane, Stephen King\nIlość odcinków: 13x2\nSezon trzeci: trwa\nW zeszłym roku, przeglądając listę seriali dostępnych na pewnym popularnym serwisie trafiłam właśnie na Haven. Mój wzrok przyciągnęło jedna wzmianka: "Serial oparty na twórczości Stephena Kinga ("The Colorado Kid")". Nie czytałam dalszego opisu, od razu wzięłam się za oglądanie. Pierwszy sezon dosłownie pochłonęłam, a drugi wciągnął mnie jeszcze bardziej. Jak zwykle niestety nie zapałałam miłością do głównej bohaterki, niestety tak to już ze mną jest. Mam za duże i na dodatek bardzo konkretne wymagania co do postaci, a Audrey Parker ich nie spełnia. Mimo mojej niechęci do niej serial obejrzałam z wielką przyjemnością i szczerze mówiąc nie mogę się doczekać kiedy obejrzę kolejny sezon. Pierwszy odcinek ukazał się 21 września, jednak jeszcze go nie oglądałam - poczekam aż pojawi się jeszcze kilka, żeby obejrzeć później wszystkie bez konieczności czekania, a wtedy na pewno zdam relację, czy utrzymał poziom dwóch poprzednich.\nWróćmy do sezonu 1 i 2. Bardzo podoba mi się czołówka serialu. Doskonale wpasowuje się w klimat całej opowieści, potrafi zaciekawić widza. Muzyka jest dobrze dopasowana - dzięki temu czołówka należy do niewielu, których nie przewijam podczas oglądania serialu.\nAktorzy są dobrze dobrani (rzecz jasna oprócz Audrey), scenariusz interesujący, a pomysły świeże, realizowane z rozmachem. Każdy odcinek nie tylko opowiada nową historię i przedstawia nowe postaci drugoplanowe, ale także dodaje nowe elementy do głównego wątku, czyniąc serial coraz ciekawszym. Podoba mi się także nieprzewidywalność. Nigdy nie wiemy gdzie zaprowadzi nas akcja, nie możemy być pewni nawet tego, kim rzeczywiście są główni bohaterowie. Każda z historii jest dobrze przemyślana i intrygująca. W każdym niemalże odcinku widzowie mogą brać udział w rozwiązywaniu zagadek, co dodaje atrakcyjności całemu serialowi.\nAudrey Parker (Emily Rose) jest agentką FBI. Szef zleca jej udział w schwytaniu przestępcy, który ukrywa się w Haven, w stanie Maine. Na miejscu, w nietypowych okolicznościach poznaje policjanta, Nathan'a Wuornos'a, który ma pomóc jej w zakończeniu zleconego zadania. Po przybyciu kobieta zaczyna zauważać niepokojące rzeczy, które mają miejsce w tym niewielkim miasteczku. Audrey odnosi wrażenie, że pod płaszczykiem spokojnego Haven kryje się wielka tajemnica. Wkrótce dowiaduje się, że niektórzy mieszkańcy są dotknięci dziwną przypadłością, którą wszyscy nazywają "kłopotami". Przejawiają oni nadprzyrodzone zdolności, które są niezwykle niebezpieczne. Agentka nie jest do końca pewna, z czym ma do czynienia. Audrey będzie musiała dowiedzieć się czym w rzeczywistości są "kłopoty", a także co wspólnego z nimi ma jej matka oraz odnalezione wiele lat temu zwłoki mężczyzny, którego miejscowi nazwali Colorado Kid'em. W zdobywaniu informacji pomogą jej Nathan (Lucas Bryant)oraz uroczy Duke (Eric Balflour). Mężczyźni, którzy szczerze się nienawidzą będą rywalizować o względy agentki. Audrey musi jednak pamiętać, że w Haven nigdy nie wiadomo kto jest kim...\nWłaściwie to nie mam nic konkretnego do zarzucenia temu serialowi. Momentami wszystko jest bardzo pogmatwane, ale nie sądzę, żeby można było to uznać za minus, z pewnością wszystko się wyjaśni, może już w trzecim sezonie?\nMuszę przyznać, że Haven to jeden z moich ulubionych seriali. Warto go obejrzeć ze względu na historię jaką opowiada, na klimat jaki tworzy oraz ze względu na wartką i nieprzewidywalną akcje. Na uwagę zasługują także ciekawe efekty specjalne. Jeśli to Was nie przekonuje, to sięgnę po wykorzystywany już po mnie argument - Stephen King stworzył scenariusz... Czy muszę jeszcze coś pisać?\nZachęcam Was do obejrzenia i podzielenia się wrażeniami.\nAutor: Horror Princess o 21:05\nPiotrek 2 października 2012 17:37\nNo pięknie, a ja odpadłem po pierwszym odcinku pierwszego sezonu, w sumie z durnego powodu. Odrzuciły mnie, co może Cię zdziwić, efekty specjalne :-D Może po prostu nie byłem w odpowiednim nastroju na seans, spróbuje raz jeszcze, w końcu to serial z nazwiskiem Kinga :)\nHorror Princess 3 października 2012 08:47\nHmm, ale według Ciebie było ich za dużo/za mało czy kiepskie? :>\nW Haven trzeba się "wgryźć", ja po pierwszym ugryzieniu już nie mogłam przestać ;)\nPiotrek 4 października 2012 00:57\nZa dużo i za kiepskie, przynajmniej w pierwszym epizodzie - być może w późniejszych jest lepiej ;) Pamiętam właśnie to, no i drętwe "dowcipne" dialogi pomiędzy bohaterką a jakimś facetem :D Przyznaje, za szybko odpuściłem, powinienem dać mu szansę i obejrzeć przynajmniej 2-3 odcinki. Poprawię się ;)\nHorror Princess 5 października 2012 13:12\nPiotrek 19 października 2012 22:05\nTen weekend będzie pod znakiem Haven - wracam do gry, obejrzę jeszcze raz ten nieszczęsny pierwszy epizod, a potem polecą następne. Tym razem nie liczę na cuda-nie-widy, tak że spojrzę na serial trzeźwiejszym okiem :D\nHorror Princess 22 października 2012 13:36\nDZASTI 15 stycznia 2013 11:16\nUwielbiam ten serial! I mam nadzieję, że dalej będzie robiony, bo ostatni odcinek 3 sezonu dziwnie się skończył.\nDZASTI 15 stycznia 2013 11:22\nNo i serial na podstawie mojego mistrza, guru Kinga ;)\nHorror Princess 27 stycznia 2013 22:43\nDżasti ja też bardzo go lubię i liczę na kontynuację :) Zresztą mam do nadrobienia sporo, bo sezonu 3 jeszcze nie widziałam. To też mój guru :P A ten serial oglądałam chyba właśnie dzięki Twojemu poleceniu :)


Autor Wątek: [Kurtka] Mammut Foraker (Przeczytany 2521 razy)\n« Odpowiedź #5 dnia: Styczeń 07, 2021, 11:35:18 »\nMam wersję zbliżoną bo Foraker In Hooded. Zewnętrzna powłoka identyczna + kaptur częściowo ocieplany, a zamiast PrimaLoft jest Polartec Alpha, rękawy nie są ocieplane, więc możliwe, że mniej grzeje ale trzeba pamiętać, że ma kaptur, a to często robi ogromną różnicę.\nW każdym razie na podejścia przy mocno minusowych temperaturach bez silnego wiatru będzie ok.\nPertex Microlight mimo wszystko dość przyzwoicie opiera się wiatrom. Termikę oceniam ciut lepiej niż PS, oddychalność bardzo dobra oraz nie chłonie wody - przy małym deszczu oczywiście


Co ubrać? Czy Balerinki dziecięce 01646 różowe to wciąż modne balerinki dla dzieci?\nPoznaj opinie popularnych Video Blogerów i ich opinie o Balerinki dziecięce Kornecki 01646 Różowe. Zobacz co ubrać by prezentować się wyjątkowo za dnia i podczas wieczoru. Zakup modne buty dla dzieci tanio przez internet i ciesz się modnym zakupem!\nCena uzależniona jest między innymi od ilości towaru w sklepie i promocji. Dzięki współpracy ze sponsorami, porównywarkami cen oraz sklepami możemy zaprezentować Wam ubrania i dodatki w cenie nawet poniżej 130 zł.\nurokliwe dziewczęce baleriny popularnej producenta Kornecki: - tworzone z najlepszej jakości skóry naturalnej\n- gruba, sprężysta podeszwa i umocnione palce zapewniają komfort chodzenia\n- rzep na cholewce dostosowuje obuwie do stopy\n- piękny różowyolśni każdą małą damę!\nKup korzystnie za 129,0\n129,0 zł Sprawdź w sklepie


Pierwszy Dzień Wiosny | SP Byszew\nWszyscy z utęsknieniem czekaliśmy na Pierwszy Dzień Wiosny. Doczekaliśmy się, ale niestety w tym roku wiosna przywitała nas na biało. Dzieci z klas 0-III nie zniechęciły się jednak i postanowiły tradycyjnie pożegnać zimę. Wykonały Marzannę i wiosenne stroiki i ze śpiewem ruszyły w uroczystym pochodzie.\nNastępnie uczniowie klasy 0 przedstawili z tej okazji krótki występ.\nPóźniej odbył się turniej gier planszowych. W warcaby najlepszymi okazali się Mateusz Kaźmierczak, Kuba Ciemieniewski, Miłosz Cegiełka. W grze w kości zwyciężyła Maja Walczak, Michał Grzelak i Piotrek Wasielewski, w zmaganiach z klockami Jenga najsprawniejszymi zostali Natanael Olszewski, Karolina Marczak i Adam Królak. Natomiast w grze w „chińczyka” sukces odniósł Arek Ciura, Kuba Ciemieniewski i Małgosia Bieguszewska.\nStarsi koledzy z gimnazjum Pierwszy Dzień Wiosny spędzali pod opieką wychowawcy. Uczestniczyli w różnorodnych zajęciach, zabawach i rozgrywkach sportowych. Dla przykładu, klasa IIa uczestniczyła w warsztatach kulinarnych prowadzonych przez wychowawcę, jednocześnie nauczyciela zajęć technicznych, P. Iwonę Bieganowską. Na zajęciach uczniowie poznali tajniki wypieku ciasta kruchego. Powstały pyszne wielkanocne mazurki.