Warszawa była słabsza niż giełdy na Zachodzie – Parkiet • Przewodnik po Warszawie\nWarszawa była słabsza niż giełdy na Zachodzie – Parkiet\nJak relacjonuje serwis Parkiet we wpisie "Warszawa była słabsza niż giełdy na Zachodzie":\nWieczorem za euro płacono w Warszawie już tylko 4101 zł, czyli 0,45 proc. mniej niż dzień wcześniej. Dolar w tym czasie wyceniany był na mniej niż 3078 zł, co oznaczało 0,25-proc. przecenę. Frank tracił 0,47 proc. i wyceniano go na poziomie 3402 zł, [...] czytaj pełny news ».\n« Najdroższe biura w Warszawie. Ceny jak przed kryzysem – Gazeta.pl\nWarszawa: przychodni dla kombatantów grozi zamknięcie – Rynek Zrdowia »\nRaport: W Krakowie buduje się więcej kawalerek niż w Warszawie – Gazeta Prawna Mieszkania jednopokojowe to w Krakowie i Katowicach 12 proc. oferty nowych lokali, w Warszawie – tylko 6 proc. Deweloperzy budują głównie małe lokale, gdyż z powodu kryzysu i utrudnionego dostępu do kredytów takie cieszą się powodzeniem – oceniają...\nTną ceny. Do Warszawy taniej LOT-em niż koleją – Gazeta.pl Bilety lotnicze na trasie Poznań – Warszawa już od 79 zł – oferuje LOT. Czy to odpowiedź na nową ofertę OLT Express? – Doceniamy nowego gracza, ale nie jest on jedynym powodem naszej promocji. Takie oferty proponujemy od lat, zwłaszcza zimą – zapewnia...\nGPW W WARSZAWIE SA nabycie akcji Towarowej Giełdy Energii SA – Wirtualna Polska GPW sfinalizowała nabycie 80,33% kapitału TGE, kupuje kolejne 7,68...\nGrecy i Bank Światowy studzą Warszawę. WIG20 broni pozycji – Bankier Jeszcze pół roku temu Bank Światowy przewidywał, że w 2012 roku PKB Strafy Euro urośnie o 1,8 proc. Teraz zmienia zdanie i uważa, że będzie to 0,3 proc. i to na minusie. Po dobrym wtorkowym handlu przyszedł dzień na odreagowanie wzrostów....\nW Warszawie indeksy spadają – Parkiet Niechęć do zakupu aktywów uważanych za bardziej ryzykowne rozbudził komunikat po spotkaniu grupy G20 w Meksyku. . W niedzielę ministrowie finansów i przedstawiciele banków centralnych gospodarek wchodzących w skład tej grupy zaapelowali do UE,...


Sklep z zabawkami - Janod, Zestaw Kreatywny Aksamitne Karty Tropikalna Dżungla - Modne Zabawki\n»Janod, Zestaw kreatywny Aksamitne karty Tropikalna...\nJanod, Zestaw kreatywny Aksamitne karty Tropikalna dżungla\nZestaw kreatywny Aksamitne karty Tropikalna dżungla francuskiej marki JANOD zawiera 5 czarno-białych plansz-obrazków z samoprzylepną warstwą, przedstawiających niezwykłe tropikalne krajobrazy – dziewczynkę z kameleonem, motyle, kolibry, rafę koralową i tygrysy w dżungli. Na ilustracjach tych można – w wyznaczonych miejscach – przykleić elementy z aksamitu, dzięki czemu powierzchnia obrazka pokryje się delikatną aksamitną powłoką. W komplecie znajduje się 8 aksamitnych arkuszy w 4 kolorach (czarnym, czerwonym, różowym i żółtym), a pozostałe przestrzenie – pomalować. W komplecie znajduje się też szpatułka do odkrywania powierzchni, przeznaczonych do wyklejania i dociskania aksamitnych arkuszy. Przyklejanie i malowanie to dla dziecka długie godziny angażującej i jednocześnie uspokajającej zabawy, a gotowe obrazki staną się wspaniałym elementem dekoracyjnym dziecięcego pokoju. Zestaw zaprojektowano we Francji. Zapakowany jest w praktyczną kartonową teczkę z zawieszką. Idealnie nadaje się na prezent.\nMateriał: karton, aksamit\nAlexander, Mały Konstruktor Expert Furgon\nPetit Collage, Puzzle Mini Astronauta\nKorbo, Klocki Marine 18 - niebieskie\nKorbo, Klocki Animals 18 - różówe\nFabryka Frajdy, Wypiekanki Zwierzakowe\nFabryka Frajdy, Wypiekanki Kosmiczne\nFabryka Frajdy, Wypiekanki Kreatywna Zabawa\nFabryka Frajdy, Wypiekanki Przygodowe\nAlbi, Magnetyczna gra Młynek


Porównanie kont - ppoleca.pl\nNie jest łatwo obecnie zdecydować się na wybór konta bankowego, a dzieje się tak dlatego, że mamy w tym względzie ogromny wybór i nie zawsze wiemy, co jest najlepsze. Nie jesteśmy także zainteresowani w nowościach, jakie pojawiają się w branży bankowej. Na szczęście możemy liczyć pomoc, jaką są porównywarki internetowe. Na specjalnych stronach www są zestawione wszystkie konta bankowe. Dzięki temu możemy zrobić solidne porównanie. Na stronie uwzględnia się między innymi opłatę za konta bankowe oraz przeprowadzane operacje, ilość bankomatów, rozmieszczenie placówek, oprocentowanie rachunku osobistego oraz konta oszczędnościowego i wiele innych aspektów. Kiedy porównamy już konta bankowe zgodnie z aktualnym stanem wiedzy, możemy dokonać dobrego, racjonalnego wyboru. Najlepiej więc nie kierować się reklamami, ale rzetelnym źródłem informacji. Można także dzwonić bezpośrednio do banków, ale to okazuje się niezwykle czasochłonne. Lepiej więc skorzystać z nowoczesnych rozwiązań, które oferuje Internet.


Marabut | Sherlock Jak Wiki | FANDOM powered by Wikia\nBohaterowie, Postacie męskie, Ptaki oraz 3 więcej\nPodejrzani\tPtaki tropikalne\tWinowajcy\tMarabut\nMarabut (ang. Marabou) - postać fikcyjna występująca w serialu animowanym Sherlock Jak.\nMarabut jest doskonałym reporterem, światowej sławy dziennikarzem i najlepszym fotografem w zoo. Pisze reportaże do codziennej gazety na różne ciekawe tematy związane z mieszkańcami zoo i ich życiem. Robi z nimi wywiady i fotografie będące ozdobą kalendarza na każdy miesiąc roku.\nPo raz pierwszy pojawia się w odcinku Kto zadrwił z Rajskiego Ptaka?, gdzie jest gościem wystawy sztuki z innymi mieszkańcami zoo. Tutaj jest jednym z podejrzanych o zniszczenie obrazu Rajskiego Ptaka. W odcinku Kto posprzątał Guźca? jest ponownie w kręgu podejrzanych, ale tym razem o sprzątanie wybiegu, na którym mieszka Guziec.\nMarabut jest dużym ptakiem, który ma szare pióra, niebieskie oczy, różową szyję oraz żółty dziób i nogi. Nosi też czerwoną kamizelkę.\nPióro - przedmiot z czerwonym atramentem, który Marabut trzyma w kieszeni swojej kamizelki.


DESIGN & BUILD - The Design Group\nWśród naszych usług oferujemy również proces DESIGN & BUILD.\nTen sposób pozwala nam na pokrycie kompletu oczekiwań Klienta zaczynając od stworzenia programu biura, poprzez przygotowanie projektów wnętrz oraz wykonawczych aż do dostarczenia wykończonej powierzchni.\nZakres DESIGN&BUILD realizujemy przy zaangażowaniu doświadczonego Generalnego Wykonawcy.\nDo realizacji projektów podchodzimy jako dwie niezależne finansowo jednostki. Uważamy, że ten sposób współpracy pozwala klientowi na elastyczny i przejrzysty proces.\nOszczędność czasu – jesteśmy w stałej codziennej współpracy\nOszczędność pieniędzy – dzięki codziennemu kontaktowi już na etapie projektowania jesteśmy w stanie zidentyfikować większość potencjalnych kolizji i wyzwań\nKoordynacja – dzięki wspólnemu doświadczeniu znamy słabe i mocne strony pracy obu zespołów i możemy je lepiej koordynować\nPełne bieżące raportowanie z budowy


Polędwiczki wieprzowe z sosem sojowym z termomiksem - przepisy thermomix - przepisy thermomix\nKrólik z romesco z thermomixem\nSkrzydełka z kurczaka w sosie karmelowym z Thermomixem\n30 przepisów na klopsiki z termomiksem\nDuszona jagnięcina z bakłażanem na Thermomixie\n15 przepisów na policzki z Thermomixem\npomarańczowy królik z termomiksem\nIndyk czosnkowy z Thermomixem\n50 dań głównych na Boże Narodzenie z termomiksem\nTaśma do polędwicy miodowej z termomiksem\nSkrzydełka z kurczaka marynowane w miso z Thermomixem\nJagnięcina duszona z winogronami z termomiksem\nSchab z ananasem z Thermomixem\nKurczak w sosie gorgonzola z Thermomixem\nSekret z pomidorem z termomiksem\nPikantny królik z czerwoną cebulą i piwem z Thermomixem\nPrzepisy thermomix » Mięso i kurczak z Thermomixem » Polędwiczki wieprzowe z sosem sojowym z termomiksem\nPolędwiczki wieprzowe z sosem sojowym z termomiksem\nchomon 7 de septiembre de 2021\nNie mów mi, że nie chcesz ugryźć tego przepisu, po prostu czytając nazwę. Zgadza się, tym razem pokażemy Wam jak przygotować polędwiczki wieprzowe z sosem sojowym z termomiksem.\nTen przepis zawiera składnik, który doskonale łączy się z tą wieprzowiną, karmel, wraz z słonością ziaren soi, jest mieszanką smaków, której nie można przegapić. Ten przepis wykorzystuje soję\n2 polędwiczki wieprzowe (350 – 400 gram każda)\n4 łyżki płynnego karmelu\n1 łyżka czosnku w proszku (opcjonalnie)\n3 łyżki suszonych ziół aromatycznych (oregano, tymianek, rozmaryn itp.)\n1500 gramów wody\nTorebka do pieczenia.\nAby rozpocząć przygotowanie tego pysznego przygotowania Polędwiczki Wieprzowej z sosem sojowym z termomiksem, musisz posmarować polędwiczki wieprzowe pieprzem i solą ze wszystkich stron.\nDo woreczka do pieczenia dodać 3 łyżki aromatycznych ziół wraz z łyżką słodkiej papryki, imbirem i czosnkiem w proszku, liściem laurowym, łyżką musztardy, a także sokiem z cytryny, sosem sojowym i płynnym karmelem.\nZamknij szczelnie torebkę do pieczenia, wstrząśnij, aby wszystkie składniki były dobrze wymieszane. Następnie otwórz i włóż przyprawione polędwiczki wieprzowe, ponownie zamknij, wstrząśnij, aby polędwiczki były nasycone całym smakiem, a sos wymieszał się i był równomiernie rozprowadzony we wszystkich polędwiczkach. Rezerwować.\nZ drugiej strony wlej wodę do szklanki thermomix i umieść woreczek do pieczenia z polędwiczkami w pojemniku varoma, umieść pojemnik varoma na miejscu i zaprogramuj.\n35 minut / Temperatura Varoma / Prędkość 1.\nPo 35 minutach pieczenia bardzo ostrożnie wyjmij worek do pieczenia z pojemnika varoma, otwórz go, wyjmij polędwiczki i umieść je w pojemniku do ostygnięcia\nRównież sos wlej do innego pojemnika. Jeśli zauważysz, że sos jest bardzo płynny, możesz dodać go do szklanki thermomix (usuwając resztki wody z gotowania polędwicy) i dodać łyżkę skrobi kukurydzianej rozcieńczonej w 50 gramach wody, w programie sosu.\n5 minut / Temperatura 100° / Prędkość 1.\nGdy polędwiczki ostygną, pokrój je w plastry, polaj sosem i gotowe.\nanterior» Pierś z kurczaka z cebulą na Thermomixie\nsiguiente« Ziemniaki z Asturii z serem Cabrales z Thermomixem


Kosmetyki z Maroka, zabiegi na włosy, zabiegi na skórę – Travelglow\nJakim zabiegom urodowym się poddać i jakie beauty pamiątki przywieźć z marokańskiej podróży?\nPodróż do Maroka to niezwykła przygoda. Maroko to kraj, który wpływa na wszystkie nasze zmysły. Zatem jakim zabiegom urodowym się poddać i jakie beauty pamiątki przywieźć z marokańskiej podróży?\nInspirujące Maroko. Co przywieźć z podróży?\nKupowanie pamiątek z wakacji to zawsze niesamowita frajda, ponieważ nawet drobiazgi przywiezione z zagranicznej podróży pozwalają nam dłużej zachować piękne wspomnienia. Jest cała lista ciekawych rzeczy, które można przywieźć z Maroka. Co zatem wybrać? Strzałem w dziesiątkę zarówno dla siebie, jak i w prezencie będzie olej arganowy, który jest nazywany „złotem Maroka”. Drzewa arganowe to gatunek lokalny, występujący jedynie w południowym Maroku, dokładnie w regionie Sus. Z nasion tych drzew wytwarza się jadalny olej arganowy, który jest jednym z najdroższych olejów na świecie, ponieważ wytwarza się go w tradycyjny sposób. Z uwagi na swoje wyjątkowe właściwości odżywcze, regenerujące i odmładzające, olej ten ma szerokie zastosowanie w kosmetyce oraz medycynie naturalnej. Jak rozpoznać czy olej arganowy jest prawdziwy? Naturalny olej arganowy jest bardzo gęsty, ma złocistożółty kolor i pięknie pachnie – intensywnie orzechowo. Maroko to zdecydowanie najlepsze miejsce na świecie, by kupić ten oryginalny produkt. Można go dostać m.in. na Suki, czyli arabskich targowiskach, które stanowią największą i najpopularniejszą atrakcję Maroka.\nJakim zabiegom urodowym poddać się w Maroku?\nŁaźnia parowa zwana hammam, to tradycyjny marokański sposób dbania o urodę. Rytuał ten zwykle składa się z seansu w saunie, zimnego prysznica, masażu rękawicami w marmurowej łaźni kąpielowej, mycia skóry specjalnym mydłem, a następnie masażu całego ciała. Ta “urodowa” tradycja jest dostosowana do nakazów islamu, które wymagają starannej higieny. Hammam to również miejsce całkowitego relaksu i jedno z nielicznych miejsc publicznych, w którym przedstawiciele wszystkich klas społecznych i całe pokolenia mogą się spotkać towarzysko i porozmawiać. Marokańskie hammamy to też miejsca wymiany wskazówek oraz przepisów na zachowanie młodości i naturalnego nieskazitelnego piękna.\nWspomniany już wcześniej olejek arganowy, to kosmetyk stosowany podczas wielu zabiegów relaksacyjnych. Liczne mieszanki olejku arganowego pokazały kobietom na całym świecie, że jest on wręcz produktem doskonałym. Jak działa? Głęboko nawilża skórę twarzy i ciała, a także włosy, dlatego jest coraz częstszym składnikiem wielu kosmetyków.\nW Polsce w wielu salonach SPA jest dostępna opcja marokańskiego masażu. Na czym polega i jak jest wykonywana ta niezwykle relaksująca czynność? Masażysta oplata dłońmi i przedramieniem ciało klienta, przez co wprowadza je w stan błogości. Ruchy masażysty podczas zabiegu są niezwykle harmonijne, a ciało jest dopieszczane płynnym nieprzerwanym ruchem.\nPoprzedni artykuł Najpiękniejsze etui na paszport, które doceni każda it-girl\nNastępny artykuł Czym się kierować kupując ubrania na narty lub deskę?\n4 lektury o górach, które powinna mieć w swojej biblioteczce każda miłośniczka wędrówek na wysokościach


Warszawa, ul. Puławska w 1968 r. Słynne zdjęcie ulewy Zbyszka Siemaszko | Aleksandra Arendt-Czekała, Magazyn TVN24\nW 1968 roku nastoletnia Grażynka biegła ulicą Puławską i akurat złapała ją ulewa. Bez wahania zdjęła sandałki i w podskokach ruszyła dalej. Nie wiedziała, że kilka metrów za nią stał znany fotoreporter.\nTekst został opublikowany 20 czerwca 2020 roku. Prezentujemy go w ramach przeglądu najważniejszych artykułów Magazynu TVN24 w 2020 roku.\nOna nie wzięła z domu parasola, on zawsze miał przy sobie aparat.\nZbyszko Siemaszko, znany warszawski artysta fotografik, nazywany najwierniejszym dokumentalistą stolicy, uwiecznił gwałtowną ulewę, która przeszła w 1968 roku nad miastem. Zrobił wtedy wiele zdjęć, ale tylko jedno z nich skradło serca mieszkańców stolicy.\nTo fotografia, na której widać zalaną ulicę Puławską i dziewczynę, która boso w podskokach omija kałuże na chodniku.\nOna go wtedy nie widziała, on ją dokładnie. Pstryk i dziewczyna znalazła się na jego kliszy. A wraz z nią przejeżdżająca taksówka marki Warszawa 223 z niedomkniętymi drzwiami i idąca chodnikiem kobieta w modnym wówczas ortalionowym płaszczu.\nZbyszko Siemaszko nie mógł wtedy wiedzieć, że bosa modelka zobaczy tę fotografię dopiero 52 lata później. Kobieta właśnie rozpoznała się na zdjęciu i zdradziła, gdzie tak biegła.\nSłynne zdjęcie ulewy w Warszawie w 1968 roku / Źródło: NAC/ Zbyszko Siemaszko\nŁukasz Ostoja-Kasprzycki od siedmiu lat prowadzi blog "PoWarszawsku". Publikuje zdjęcia stolicy sprzed lat i odnajduje elementy ich historii, które nie zawsze miały szansę ujrzeć światło dzienne. Jest z Mokotowa. Zna tu każdy kąt. Doskonale zna też wspomniane zdjęcie Siemaszki z 1968 roku.\n- To kultowa fotografia, wiele osób ją kojarzy i bardzo lubi. Fotograf doskonale uchwycił tamten moment, tamtą Warszawę. Ja też mam sentyment do tego zdjęcia. Bardzo je lubię – przyznaje Ostoja-Kasprzycki.\nZdjęcie pojawiło się na jego blogu kilka razy. Na początku maja Łukasz znów je opublikował. I wtedy "zadziała się magia".\n- Pod zdjęciem pojawił się komentarz pani Grażyny, która napisała, że to ona jest na tym zdjęciu. Że to ona biegła wtedy Puławską z sandałkami w ręce. Zaskoczyła mnie. Poczułem, że dzieje się magia, ale jednocześnie starałem się zachować dystans. Przecież każdy mógł tak powiedzieć. Wymieniliśmy się numerami, potem długo rozmawialiśmy. Im dłużej opowiadała mi o dniu, w którym powstało zdjęcie, tym bardziej byłem przekonany, że to właśnie ona – opowiada autor bloga.\nUlewa w Warszawie w 1968 roku / Wideo: NAC/Zbyszko Siemaszko\n"Nagle zrobiło się czarno i lunęło"\nW 1968 roku pani Grażyna była 13-letnią Grażynką. Uczennicą szkoły podstawowej, która wraz z rodzicami i rodzeństwem mieszkała w bloku na Ochocie.\nTo musiał być lipiec, bo miałam już wtedy wakacje. Zwykle spędzałam je na koloniach lub obozach harcerskich. Tata dbał, żebyśmy zawsze mieli zorganizowany czas – wspomina pani Grażyna.\nTego dnia była jednak w Warszawie. Ale plan i tak miała już "ułożony" za sprawą ojca.\nPamiętam, jak rano wychodził do pracy i powiedział: Grażynko, przyjdziesz do mnie pod Kino Moskwa. Będę miał od cioci truskawki. Nie będę ich przecież trzymać cały dzień w pracy, bo zamienią się w kompot. Jak już przyjdziesz, to dam ci jakieś drobne na lody w Zielonej Budce.\nNie było jeszcze komórek, ba – telefon stacjonarny był wielkim luksusem – więc umówili się na konkretną godzinę.\nNie pamiętam już, na którą. Z Ochoty na Mokotów pojechałam tramwajem. Wysiadłam przystanek wcześniej, bo lubiłam popatrzeć na wystawy sklepowe. Poza tym chciałam też zajrzeć do Supersamu.\nPierwszy sklep samoobsługowy w Warszawie (1967 rok) / Źródło: NAC/Grażyna Rutkowska\nSupersam przy Placu Unii Lubelskiej na Mokotowie działał już wtedy od sześciu lat. Pawilon handlowy z oryginalnym dachem podtrzymywanym przez stalowe liny był dziełem trojga architektów: Jerzego Hryniewieckiego oraz Ewy i Macieja Krasińskich. Był to pierwszy w Warszawie sklep samoobsługowy. I to nie byle jaki. W nowoczesnym pawilonie o powierzchni 6 tysięcy metrów kwadratowych znajdowały się m.in. sklep spożywczy oraz znany bar Frykas.\nWidok zewnętrzny elewacji od strony południowej. Na pierwszym planie widoczna część pawilonu z wydzielonym barem samoobsługowym Frykas / Źródło: NAC/Zbyszko Siemaszko\nAkurat była duża kolejka. Próbowałam się dowiedzieć, za czym ci ludzie stoją, ale nikt nic nie wiedział. Może pomarańcze? Wtedy pojawiały się rzadko, więc też stanęłam.\nMinuty mijały, a kolejka ani drgnęła.\nPo pewnym czasie zapytałam którąś z pań, która jest godzina, bo nie miałam zegarka. Nie pamiętam już, co odpowiedziała, ale wiedziałam, że za chwilę się spóźnię. Opuściłam kolejkę i wybiegłam ze sklepu. Tata był człowiekiem rygorystycznym i bardzo punktualnym. Nie chciałam od niego dostać bury.\nDaleko nie było. Supersam i kino Moskwa dzieliło około 350 metrów. Pieszo to jakieś pięć minut.\nMusiałam biec kawałek ulicą Puławską aż do przejścia dla pieszych. Kino Moskwa było po drugiej stronie. I wtedy nagle zrobiło się czarno i lunął deszcz.\nNagła ulewa w Warszawie / Źródło: NAC/ Zbyszko Siemaszko\nGrażynka nie miała parasolki. Śledzenie prognozy pogody nie było tym, co zajmowało 13-latkę.\nZ danych Instytutu Meteorologii i Gospodarki Wodnej wynika, że w lipcu 1968 roku w Warszawie nie padało dużo, ale za to często. Parasole przydawały się mieszkańcom stolicy przeciętnie co drugi dzień.\nTemperatury też nie rozpieszczały. Termometry wskazywały średnio 17 stopni Celsjusza.\nOpady w Warszawie w lipcu i sierpniu 1968 roku / Źródło: IMGW/Michał Marosz\nW lipcu zanotowano 15 dni z opadem atmosferycznym (suma dobowa opadu >=0,1 mm). Wystąpiły również 4 dni z dobową sumą opadu przekraczającą 5 mm.\nNajwyższą dobową sumę opadu odnotowano 26 lipca 1968 i wyniosła ona 9,0 mm.\nMiesięczna suma opadu za lipiec 1968 wyniosła 51,3 mm, co wskazuje na to, że był to miesiąc bardzo suchy.\nW sierpniu 1968 spadło zaledwie 3,8 mm opadu. Był to miesiąc skrajnie suchy. Najsuchszy sierpień w wieloleciu 1951-2019.\ndr Michał Marosz, kierownik Zakładu Badań Morskich IMGW-PIB\nBiegłam, ale w sandałach wcale nie było to takie proste. Wlewała mi się w nie woda z kałuż. Dlatego zdjęłam buty i chwyciłam je w prawą dłoń, w drugiej trzymałam torbę na truskawki. Ktoś do mnie nawet krzyknął: panienko schowaj się! Może to ktoś z przejeżdżającej taksówki? Nie pamiętam, ale wiem, że i tak byłam już cała mokra i było mi wszystko jedno.\nKiedy Grażynka dobiegła do przejścia dla pieszych, deszcz zelżał. Bardziej już przypominał letni kapuśniaczek niż oberwanie chmury sprzed chwili. Kino było tuż-tuż.\nKino Moskwa w Warszawie / Źródło: NAC/Zbyszko Siemaszko\nKino Moskwa było wtedy jednym z najnowocześniejszych i najelegantszych w PRL. Wolnostojący budynek, który porównywano do hangaru samolotowego, znajdował się vis a vis ulicy Rakowieckiej. Przed wejściem do gmachu znajdowały się charakterystyczne kamienne lwy. Seans w tym miejscu był nie lada gratką. Sala kinowa mogła pomieścić nawet 1200 widzów. Bilety rozchodziły się jak ciepłe bułeczki. Często ich brakowało. Ci, którzy za wszelką cenę chcieli obejrzeć tam film, mogli zatem liczyć tylko na ofertę "koników".\nPrzez długi czas "Moskwa" była najważniejszym ekranem stolicy, z szatnią dla widzów i programami drukowanymi na wzór teatralny. Pierwotnie kino miało nosić nazwę "Wieczór", co jednak zmieniono, by uspokoić decydentów dopatrujących się w bryle obiektu zachodnich naleciałości architektonicznych.\nKino działało do roku 1996, kiedy to zostało wyburzone. Na jego miejscu stanął multipleks.\nRepozytorium Cyfrowe, dokument "Moja Moskwa"\nAle Grażynka nie przyszła tu na seans, tylko żeby spotkać się z ojcem.\nTata już na mnie czekał. Przekazał mi truskawki i trochę drobnych na kultowe lody w Zielonej Budce. Nie pamiętam już, jakie mieli smaki w ofercie. Ja od zawsze uwielbiałam waniliowe i truskawkowe, więc tylko takie kupowałam. Tamtego dnia już z nich zrezygnowałam. Nie chciałam stać w kolejce na dworze. W każdej chwili znów mogło padać, poza tym miałam już w torbie truskawki.\nKolejki przed Zieloną Budką przy ulicy Puławskiej / Źródło: NAC/ Grażyna Rutkowska\nBiegnącą boso wzdłuż ulicy Puławskiej dziewczynkę wypatrzył Zbyszko Siemaszko. Miała czerwoną płócienną sukienkę w kremowe paseczki. Nikt nie miał takiej jak ona. Sukienkę uszyła jej babcia ze skrawków materiału, które jej zostały. Ciemne włosy były zebrane w kucyk z wyjątkiem niesfornych pasemek tuż przy twarzy.\nFotoreporter zwykle nie rozstawał się ze swoim Linhoffem. To było cacko! Niektóre części aparatu wykonano na specjalne zamówienie Siemaszki. Były dostosowane do jego stylu pracy. Ciężki aparat wraz z wymiennymi obiektywami nosił w walizce, która sporo ważyła. Oprócz niej brał ze sobą też drewniany statyw. Taki zestaw zabierał bez względu na to czy fotografował na ulicy, czy też wdrapywał się na dachy.\nZbyszko Siemaszko podczas pracy / Fot. NAC\nLeonard Siemaszko fotografował m.in. Piłsudskiego / Fot. Archiwum rodziny Siemaszków\nZbyszko z synem Maciejem / Fot. Archiwum rodziny Siemaszków\nZbyszko Siemaszko z wnukiem Filipem / Fot. Archiwum rodziny Siemaszków\nZbyszko Siemaszko podczas pracy\nLeonard Siemaszko fotografował m.in. Piłsudskiego\nZbyszko z synem Maciejem\nZbyszko Siemaszko z wnukiem Filipem\nCzy zdjęcie, na którym uchwycił unoszącą się nad chodnikiem dziewczynę, zrobił właśnie tym aparatem?\nCzy wiedział o możliwej ulewie i cierpliwie na nią czekał, jak to miał w zwyczaju, gdy zależało mu na konkretnym kadrze? A może tylko przypadkowo tam przechodził?\n- Nigdy nie rozmawiałem z dziadkiem o tej konkretnej fotografii, ale zdecydowanie jest to moje ulubione zdjęcie spośród wszystkich, które zrobił. Mam do niego sentyment, bo oddaje to, co robił dziadek i to, co kochał. Jest idealnym przykładem na to, że Warszawa na jego zdjęciach żyje, że to nie tylko architektura nowego miasta, ale też i jego mieszkańcy. To zdjęcie ma w sobie to coś. Tamta chwila, niezwykłe oberwanie chmury i dziewczyna, która biegnie boso po kałużach. Proszę zwrócić uwagę, że dziadek nacisnął migawkę w takim momencie, żeby ująć ją, jeszcze gdy jest w powietrzu. Nie był to przypadek i wtedy nie było łatwo uzyskać taki efekt. Dziadek miał dobre oko, cierpliwość i doświadczenie – opowiada Filip Siemaszko, który po dziadku odziedziczył pasję i rodzinne studio fotograficzne na Ochocie.\nRodzina Siemaszków fotografuje już od stu lat. Zaczęło się jeszcze w Wilnie, skąd pochodzi. Przed obiektywem pradziadka Filipa, czyli Leonarda Siemaszki, stanęli m.in. marszałek Józef Piłsudski i prezydent Ignacy Mościcki. Leonard był portrecistą, ale jego syn Zbyszko nie dał się "zamknąć" w studiu. Jako fotoreporter pozostawił po sobie ponad 10 tysięcy zdjęć.\nRodzina fotografów ze 100-letnią tradycją / Wideo: DDTVN\n"Warszawa wciąż żyje i jest na chodzie"\nWnuk słynnego fotografa dowiedział się z bloga "PoWarszawsku" o odnalezieniu się dziewczyny sprzed pół wieku. I też od razu zabrał głos na forum. Nie on jeden. Na ten sam wpis natknął się Grzegorz z okolic Lublina.\n- Ja mam tę kultową Warszawę 223, która przejeżdżała wtedy Puławską – mówi i na dowód pokazuje tablicę rejestracyjną auta.\nWarszawa ze zdjęcia wciąż jest sprawna / Źródło: FB / Grzegorz\n- Kupiłem Warszawę w 2017 roku na Śląsku. W bagażniku była jeszcze jej oryginalna tablica rejestracyjna. Zawodowo zajmuje się transportem międzynarodowym, a prywatnie jestem pasjonatem dawnej motoryzacji. Lubię auta, które mają styl i klasę – opowiada.\nWarszawa przeszła kapitalny remont silnika i zyskała nowy błękitno-szary lakier.\n- Dokładnie taki był jej oryginalny kolor. Udało się go odtworzyć, bo resztki lakieru zachowały się na desce rozdzielczej. Niestety nie mam dawnych dokumentów tego auta, dlatego nie wiem, ilu właścicieli miała przede mną. Trudno mi też wskazać, w którym roku pierwszy raz wyjechała na ulicę. Pewne jest to, że musiało to być w latach 60. XX wieku. Proszę się przyjrzeć tej fotografii z 1968 roku. Widać, że to auto jest praktycznie nowe – zwraca uwagę nowy właściciel.\nAuto wyjeżdża na ulice tylko na szczególne okazje / Źródło: FB/Grzegorz\nPierwszą Warszawę wyprodukowano w fabryce na Żeraniu 6 listopada 1951 roku z części importowanych z ZSRR. Pięć lat później auto składało się już tylko z polskich elementów. W zależności od modelu silnika osiągało maksymalną prędkość od 105 do 130 kilometrów na godzinę.\nWielkość produkcji na Żeraniu zaplanowano na 25 000 samochodów rocznie, jednak nigdy takiego poziomu nie osiągnięto. W pierwszym roku powstało zaledwie 75 samochodów. Najlepszym rocznikiem był 1968, kiedy to zmontowano ponad 17 000 egzemplarzy.\nAdam Zakrzewski, autor "PRL. Auto-Moto. Władcy dróg i poboczy"\nAuto wciąż służy jako prywatna taksówka, tyle że okolicznościowa. - Wynajmuję ją na szczególne okazje takie jak śluby. O tym, że moja Warszawa jest na tak znanym zdjęciu, wiedziałem od trzech lat. Nigdy się tym jakoś specjalnie nie chwaliłem. Aż któregoś dnia kolega podesłał mi post z "PoWarszawsku" – podkreśla nowy właściciel.\n"Nie muszę nikomu nic udowadniać"\n– Prawie całe życie spędziłam w Warszawie, ale nigdy nie natknęłam się na to zdjęcie z Puławskiej. I przez cały ten czas nie miałam pojęcia, że ktoś mnie wtedy sfotografował. To niesamowite – opowiada pani Grażyna.\n- Na fotografii nie widać pani twarzy. Każdy może powiedzieć: to ja. Skąd ta pewność? – dopytuję.\n- To zdjęcie będzie dla mnie i dla moich dzieci wspaniałą pamiątką. Nie muszę nikomu udowadniać, że to ja, bo nie szukam rozgłosu – mówi pani Grażyna. - Spotkałam się z wieloma reakcjami internautów. Większość była bardzo życzliwa, ale trafiły się też komentarze obraźliwe, dlatego długo zastanawiałam się, czy tę moją historię w ogóle jeszcze opowiadać – wyznaje.\n- Któryś z komentarzy jakoś szczególnie zapadł w pamięć?\n- Odezwał się do mnie pewien młody mężczyzna i zapytał, czy to naprawdę ja jestem na tym zdjęciu. Odpisałam, że tak, a on mi na to: "To się Pani zdziwi". Stwierdziłam, że pewnie za chwilę otrzymam jakąś niemiłą wiadomość. Tymczasem otrzymałam zdjęcie tatuażu na przedramieniu. To byłam ja biegnąca przez kałuże! Szok. Minęło tyle lat, ja już tak nie wyglądam, a ktoś wytatuował sobie moją podobiznę – wspomina pani Grażyna.\nŁukasz Ostoja-Kasprzycki uważa, że zdjęcie z 1968 roku jest magiczne i jego historia też. Jest pomysł, żeby je powtórzyć z panią Grażyną, z wnukiem pana Zbyszka i nowym właścicielem Warszawy.\n- Jak zobaczyłem, że pani Grażyna się odnalazła, to myślałem, że mi mózg eksploduje (śmiech). Historia zatoczyła koło, odnalazły się brakujące elementy tej układanki, a my możemy je wspólnie na nowo ułożyć. Wciąż mam tego Linhoffa dziadka. Wiem, że działa i z wielką przyjemnością nacisnę spust migawki w tym samym miejscu co dziadek. Mam też nadzieję, że namówię panią Grażynę na wizytę w naszym studiu – mówi Filip Siemaszko.\n- Błękitna Warszawa znów na Puławskiej to byłby niezły widok. Mieszkam w okolicach Lublina, więc przywiezienie warszawy do Warszawy będzie wymagało kilku czynności operacyjnych, ale myślę, że damy radę – dodaje pan Grzegorz.\n- Przeżyć jeszcze raz chwilę sprzed pół wieku? To byłoby na pewno ciekawe doświadczenie. Ale muszę to jeszcze przemyśleć. Trzeba też poczekać, aż sytuacja z tym koronawirusem się poprawi. Pomyślę o tym – obiecuje pani Grażyna.\nInstytut Meteorologii i Gospodarki Wodnej przewiduje, że tegoroczny lipiec może być bardziej deszczowy niż zwykle.


Jak przetrwać remont i nie zwariować? | Blog budowlany, blog o budowie domu\nRemont domu czy mieszkania to wielkie wyzwanie nie tylko budowlane, ale również organizacyjne. Jeśli nie mamy możliwości przeprowadzenia się na czas trwania robót w inne miejsce, musimy jakoś przerwać w tych specyficznych warunkach. Oto kilka sprawdzonych porad, które pomogą nam poradzić sobie z remontową rzeczywistością.\nW każdym domu lub mieszkaniu prędzej czy później konieczne jest przeprowadzenie remontu. Nawet najlepiej wykończone wnętrza z czasem się po prostu nudzą i potrzebujemy aranżacyjnej odmiany. Przebywanie i normalne życie w remontowanym mieszkaniu jest naprawdę trudne – w pomieszczeniach kręcą się robotnicy, prowadzone prace powodują bałagan, trzeba wynieść niektóre sprzęty itd.\nPrzede wszystkim musimy zaplanować plan prowadzonych prac remontowych. W oparciu o dokładny harmonogram będziemy mogli stworzyć sobie warunki do przetrwania w remontowanym wnętrzu. Dzięki temu bowiem przykładowo uwzględnimy kolejność remontowanych pomieszczeń, oraz zapotrzebowanie na materiały. Ma to szczególne znacznie jeśli nie dysponujemy zbyt dużą przestrzenią, w której moglibyśmy składować wszystkie potrzebne w trakcie remontu produkty i przybory. Dużo sprawdzonych porad na temat planowania remontu można znaleźć na http://museumspass.eu/Jak-zaplanowac-remont-Sprawdz-o-czym-nie-mozesz-zapomniec.html\nDoświadczeni i solidni fachowcy mogą zaoszczędzić nam wiele nerwów. Dobra ekipa remontowa nie tylko skutecznie i estetycznie wprowadzi w życie wszystkie zaplanowane przez nas zmiany remontowe, ale też przyczyni się do tego, że remont nie będzie tak kłopotliwy. Wystarczy wspomnieć chociażby o utrzymywaniu porządku – budowlańcy powinni w trakcie swoich działań starać się w miarę możliwości ogarniać rozgardiasz np. pozamiatać po sobie podłogę czy pozbierać opakowania po materiałach.\nJeśli prowadzony właśnie remont nie dotyczy całego domu i wszystkich elementów jego wyposażenia, to co nie będzie odnawiane powinno być zabezpieczone. Przykładowo drewniane schody można zakleić tekturowymi podkładami, które przytwierdzimy taśmą malarską. W takim wypadku na stopniach nie pojawią się rysy. Podobnie jest w przypadku podłóg. W miejscach, gdzie będą prowadzone ciężkie prace, w wyniku których pojawia się pył i kurz, zamknijmy drzwi lub w wejściach zawieśmy specjalne kurtyny – dzięki temu zabrudzenia w mniejszym stopniu będą się rozprzestrzeniać po całym mieszkaniu.


Jacek Sutryk jest już prezydentem Wrocławia - Radio Wrocław\nJacek Sutryk jest już prezydentem Wrocławia\nRadio Wrocław, GN\t| Utworzono: 2018-11-19 12:57\t| Zmodyfikowano: 2018-11-19 13:00\nDziś odbyła się uroczysta sesja nowej Rady Miejskiej Wrocławia. Najważniejszym wydarzeniem było ślubowanie nowego prezydenta Jacka Sutryka.\nRafał Dutkiewicz oficjalnie pożegnał się z urzędem prezydenta Wrocławia. Jego następca, Jacek Sutryk, złożył w trakcie uroczystości ślubowanie.\n– Nie ma innej partii, niż Wrocław. Jest naszą wspólną sprawą, ponad podziałami– zadeklarował Jacek Sutryk:\nNowi radni miejscy oficjalnie rozpoczęli swoją kadencję. W Starym Ratuszu miała miejsce specjalna Inaugurująca Sesja, w trakcie której radni złożyli uroczyste ślubowanie. Jakie będą pierwsze zadania nowej Rady? Robert Grzechnik, startujący z listy Prawa i Sprawiedliwości:\nW poprzednim tygodniu przedstawiono projekt budżetu Wrocławia na przyszły rok. Teraz będą pracować nad nim nowi radni. Mówi Andrzej Puzio, radny senior:\nW tegorocznych wyborach, po raz pierwszy, Rada Miasta została wybrana na pięć lat. Dotychczas kadencja trwała rok krócej.\nPrezydent Wrocławia w tym tygodniu ma przedstawić 100 decyzji i działań, które zostaną podjęte w ciągu najbliższych 100 dni. Sutryk zapowiedział, że w ciągu najbliższych dni wybierze wiceprezydentów miasta. Z kolei przewodniczącym rady miejskiej został Jarosław Charłampowicz z PO.\nW październikowych wyborach samorządowych Sutryk uzyskał 50,2%, czyli prawie 130 tysięcy głosów i już w pierwszej turze został wybrany na nowego prezydenta miasta. Poprzedni włodarz, Rafał Dutkiewicz, rządził Wrocławiem przez 16 lat.\nNowa kadencja Rady będzie wyjątkowa – polityków po raz pierwszy wybrano bowiem na 5, a nie jak dotąd na 4 lata.\nOto pełna lista radnych:\nKoalicja obywatelska – 17 radnych\nGalant Dorota Magdalena\nGrabarek Tadeusz Paweł\nGranowska Renata Małgorzata\nGwadera-Urlep Agata Izabela\nKozłowska Marta Magdalena\nLorenc Sebastian Łukasz\nMłyńczak Michał Mateusz\nNiezgodzka Jolanta Magdalena\nUhle Piotr Michał\nWolak Ewa Wanda\nZieliński Maciej Jerzy\nGrzechnik Robert Sebastian\nKurczewski Michał Tymoteusz\nLach Mirosław Mieczysław\nMaryński Piotr Tomasz\nMotyka Tomasz Marek\nPiwoński Dariusz Dominik\nKWW Rafała Dutkiewicza – Sojusz dla Wrocławia – 7 radnych\nAniszczyk Bohdan Józef\nCiążyński Bartłomiej Zygmunt\nKrauze Jarosław Piotr\nW związku z dużym zainteresowaniem, wrocławianie mogli śledzić przebieg Sesji Inauguracyjnej na telebimie, ustawionym przed wejściem do Starego Ratusza.\nSutryk od Dutkiewicza różni się tylko wzrostem. Oj będzie się działo we Wrocławiu. Kto na niego głosował bo ja nie.\nwasz Prezio wasz KLER . amen\nBędzie nowa galeria na placu Społecznym :)) gazetawroclawska . pl/miasto-wyburzy-estakade-na-pl-spolecznym-zlozylo-wniosek-o-rozbiorke-wizualizacje/ar/13675868\nno i kolejne 5 lat w pizd...\nTo teraz czekamy na MIT+ i pryśnięcie kolejnej bańki. Słuchałem dziś nowego prezydenta, sterowanego przez starego i dalej to samo oderwanie od rzeczywistości. Otwartość, radosny marsz itp. Stek frazesów nie mających umocowania w rzeczywistości. By jakieś społeczeństwo było otwarte, jak np. obywatele Stanów Zjednoczonych Ameryki Północnej, musi mieć najnowocześniejszą armie świata, która tej otwartości szczerze. Wtedy można dopiero mówić o wolności i wolności słowa. Sutryk już popełnia te same błędy, co Dutkiewicz. Pamiętem przeprowadzki do Łodzi. Sutryk, podobnie podobnie do Dutkiewicza nie dyskutuje z mieszkańcami. Jest tak samo arogancki jak buc wcześniejszy.\nMasz rację - nic dobrego nie bedzie, bo już wczesniej pokazał, że nic nie potrafi. Młody-gniewny i chamski wobec pracowników.\nI w tle ubecja typu Czarnecki nie chciałbym krakac ale komuna typu ubecjia wróci do władzy i wtedy będzie koniec przynajmniej dla prostych ludzi bo ubecja sobie poradzi\nZapomnijcie o wsxhodnieh obwodnicy\nOglądam te zdjęcia i widzę kopię Dutkiewicza. No sorry, nawet podobna broda.\na gdzie żona, dzieci - chcemy ich poznać ile mają lat - jak sobie radzi teraz prezydent miasta z ich wychowaniem\nSię obudziłeś przecież to było wiadomo zdjęcia z seniorami ale młodych ludzi brak podobnie jak dzieci czy rodzin. Wrocław dał się kupić opowiastki.


Koń by się uśmiał! „The Independent” wini LPR i „jej sukces w wyborach w 2015 r.” za wzrost tendencji nacjonalistycznych w Polsce\nWydrukowano: 2020-08-11 20:29:36.915840+02:00\nOpublikowano: 2017-11-13 12:38:44+01:00\nRedaktorom The Independent chyba się coś pomyliło / autor: independent.co.uk/screenshot\nTysiące nacjonalistycznych i faszystowskich demonstrantów wzięło w sobotę udział w marszu w Polsce, który był prawdopodobnie jednym z największych zgromadzeń skrajnej prawicy na świecie – pisze lewicowy brytyjski dziennik „The Independent” o Marszu Niepodległości w Warszawie.\nWedług gazety marsz przyciągnął skrajnie prawicowych i nacjonalistycznych aktywistów z całej Europy, jak brytyjskiego nacjonalistę Tommy’ego Robinsona, obok protestujących z Szwecji, Niemiec i Słowacji.\nPolska widziała wyraźny wzrost działalności nacjonalistów od chwili upadku komunizmu, po latach spędzonych za żelazna kurtyną. Kraj jest na piątym miejscu pod względem liczby członków skrajnej prawicy na świecie, za Niemcami, Węgrami, Czechami i USA\n—przekonuje gazeta. Za wzrost nacjonalistycznych resentymentów nad Wisłą zdaniem „The Independent” odpowiada Liga Polskich Rodzin Romana Giertycha, która „osiągnęła dobry wynik w wyborach parlamentarnych w 2015 roku”.\nTo dodało skrajnej prawicy w Polsce skrzydeł\n—dodaje gazeta. Tak uczestnicy Marszu Niepodległości wyrazili sympatię dla rasistowskich i ksenofobicznych idei.\nNa jednym z transparentów widniał napis: „Biała Europa braterskich narodów”\n—pisze „The independent” dalej. A my zastanawiamy się skąd gazeta czerpie swoje informacje. Żaden z członków LPR nie uzyskał bowiem w 2015 r. mandatu w parlamencie.\nPublikacja dostępna na stronie: https://wpolityce.pl/polityka/366744-kon-by-sie-usmial-the-independent-wini-lpr-i-jej-sukces-w-wyborach-w-2015-r-za-wzrost-tendencji-nacjonalistycznych-w-polsce


Doskonałe, zachwycające konstrukcje drewniane - Blue Dance\nHome » Finanse » Handel » Doskonałe, zachwycające konstrukcje drewniane\nWiele firm obecnie się rozwija, ponieważ trzeba przyznać szczerze, że aktualnie mamy rozkwit wszelkiej działalności, aktualna koniunktura sprzyja temu, żeby rozwijało się wiele różnych przedsiębiorstw, zarówno polskich, jak również przedsiębiorstw zagranicznych. Jedną z firm, która w ostatnich latach znacząco się rozwinęła, jest pochodzące z Wielkiej Brytanii profesjonalne przedsiębiorstwo EcoCurves, które specjalizuje się w tym, że wykonuje ono na zamówienie klientów, tak zwane constructions curves, czyli zakrzywione konstrukcje, które wykonywane są tylko i wyłącznie z najlepszego drewna. Firma ta rozwija się z roku na rok i systematycznie do swojej już bardzo bogatej oferty wprowadza nowe, bardziej innowacyjne constructions curves, które zyskują ogromną popularność nie tylko na Wyspach Brytyjskich, ale również w naszym kraju. Firma ta ma ponadto w Polsce, a konkretnie w Szczecinie swoje biuro, gdzie regularnie wpływa wiele różnego rodzaju zamówień od klientów, którzy zamawiają budowane przez firmę konstrukcje.\nCoraz częściej i w coraz większej ilości sklepów, jednorazowe, foliowe reklamówki są płatne. Ponadto, każdy, kto ma świadomość ekologiczną, wie, że takie foliowe torebki bardzo długo rozkładają się i zanieczyszczają środowisko naturalne. Dlatego, za każdym razem, gdy idziemy do sklepu, warto zabra�...


Stefcia Ćwiek w szponach życia - Wydawnictwo Czarne\nDubravka Ugresic, Stefcia Ćwiek w szponach życia\nKróciutka powieść „Stefcia Ćwiek w szponach życia” Dubravki Ugresic ukazała się w 1981 roku. Datę jej powstania warta jest podkreślenia, gdyż książkę tę można traktować jako ironiczną odpowiedź na zalewającą także polski rynek falę publikacji naśladujących powieści Helen Fielding. Znakomita pisarka wykorzystuje tu swą literaturoznawcze umiejętności i pokazuje, jak łatwo „robi się” powieści dla dość niewybrednych odbiorców oraz to, w jak ogromnym stopniu opierają się one na mocno już zużytej konwencji XIX-wiecznego romansu. Jest to fabularyzowana refleksja poświęcona literackiej kreacji, którą autorka w zabawny sposób, wykorzystując homonimiczną właściwość wyrazu, zestawia z kreacją ubraniową. Tytułowa Stefcia próbuje wykreować własne życie, zaś towarzysząca jej poczynaniom autorka kroi literacki materiał tak, aby w efekcie otrzymać idealną „figurę”, nienagannie dopasowany do oczekiwań „model” Kopciuszka, który znajduje księcia. Do zabawy w krawiectwo-pisanie zaprasza się także czytelników sugerując im, które fragmenty można wyciąć, przymarszczyć lub przerobić (sugestie te symbolizowane są przez specjalne, graficzne wyróżniki). Stefcia jest maszynistką biurową, nieśmiałą, samotną dziewczyną, marzącą o miłości. Rozmaite koleżanki usiłują jej pomóc w znalezieniu partnera i każda robi to na swój sposób: dziewczyna, która ma powodzenie, wielokrotna mężatka, intelektualistka. Stefcia słucha rad wszystkich i stosuje się do nich, z mizernym jednak skutkiem, z żadnym z „konkurentów” nie udaje jej się zajść dalej niż w pobliże łóżka. Przez cały czas nie traci zdrowego rozsądku, co ją odróżnia od ww. koleżanek i literackich wzorców, z których Dubravka Ugresic kpi, tak jak to ona potrafi. W końcu Stefcia znajduje kogoś na kursach angielskiego – ale co dalej? Żeby to rozstrzygnąć, autor (tak właśnie, w rodzaju męskim), ciągle obecny na kartach tej opowieści, zwołuje damskie kolegium złożone z własnej mamy, ciotki, przyjaciółek i sąsiadki – są wśród nich Czeszka i Macedonka. Radzą, jak dalej mają się potoczyć losy Stefci, ale mają do zaproponowania jedynie stereotypowe fabuły z arlekinów. Bo właśnie z arlekinów, wiary w bajki, poddawania się stereotypowym zachowaniom, z marzeń o życiu jak z wzorców popkultury szyła autorka, pruła, kroiła i fastrygowała na nowo tę uroczą małą powieść. Dubravka Ugresic nie walczy w stylu niektórych bojowych feministek z ogłupiającymi stereotypami, ona je oswaja i dzięki temu łatwiej obnaża, a czyni to z ogromnym wdziękiem. Spreparowany przez Ugresic pastisz ujmuje nie tylko wybornym poczuciem humoru, finezją autokomentarza czy trafnymi złośliwostkami obnażającymi kicz i głupotę wzorca. Opis cierpień młodziutkiej maszynistki nie wolny jest od realizmu oddanego przez drobne epizody, psychologicznie prawdziwy portret fantazjującej nastolatki, a także subtelnie zaznaczone zachwiania emocjonalne właściwe wiekowi dojrzewania. Stefcia Ćwiek zdaje się symbolizować nie tylko produkt mediów, zwłaszcza prasy kobiecej lansującej niedościgniony ideał piękna, ale także potencjalną ofiarę miernej literatury. A ponieważ w Polsce ten bezwartościowy typ twórczości święci obecnie triumfy, demaskatorska książka chorwackiej pisarki może się okazać znakomitym antidotum.\nDubravka Ugresic nie walczy w stylu niektórych bojowych feministek z ogłupiającymi stereotypami, ona je oswaja i dzięki temu łatwiej obnaża, a czyni to z ogromnym wdziękiem.\nSpreparowany przez Ugresic pastisz ujmuje nie tylko wybornym poczuciem humoru, finezją autokomentarza czy trafnymi złośliwostkami obnażającymi kicz i głupotę wzorca. Opis cierpień młodziutkiej maszynistki nie wolny jest od realizmu oddanego przez drobne epizody, psychologicznie prawdziwy portret fantazjującej nastolatki, a także subtelnie zaznaczone zachwiania emocjonalne właściwe wiekowi dojrzewania.\nTa niewielka powieść jest nie tylko szalenie zabawna i pomysłowa, ale pokazuje, jak wielkim polem do popisu może być kobiece pisanie. Jak inteligentnie bawić się konwencją, nie tracąc z oczu babskiej duszy i nie rezygnując z pokazania żeńskiego sposobu odbioru świata. Jak zgrabnie łączyć groteskę i zmysłowość, by się ze sobą nie kłóciły. Jak – koniec końców – wreszcie uwolnić się od wzorca.\nStefcia Ćwiek... to ironiczna, parodystyczna historia, która pod wierzchnią fastrygą tekstu ułożonego z dostępnych klisz z literatury popularnej, pyta o możliwość literatury bliższej realnemu doświadczeniu kobiet, a nie jego melodramatyczno-brukowo-hollywoodzkiemu wizerunkowi.\n„Stefcia Ćwiek” w szponach życia’ to ’literatura kuchenna’, zaczyna się i kończy w tradycyjnej kobiecej przestrzeni. To ironiczna dekonstrukcja stereotypów ’męskości’ i ’kobiecości’ w tradycyjnej jugosłowiańskiej kulturze. Beznadziejna seksualna frustracja, na którą cierpi tytułowa bohaterka to rezultat jej daremnej próby podporządkowania się mitom kobiecej bierności.\na) wybór techniki\nPrzyjaciele radzili mi, że powinnam napisać prozę kobiecą. Napisz — mówili — takie na wskroś kobiece, otóż to właśnie, kobiece opowiadanie! No cóż, prawdę mówiąc, nie wszyscy tak mówili... Moje przyjaciółki (O nas! O nas!); mój krawiec (Ile tu jest materiału, żeby pani tylko wiedziała...!); mój fryzjer (Czego to ja nie przystrzygłem w swoim życiu, droga pani...!); i mój znerwicowany przyjaciel, który stale bada mityczną przeszłość i skarży się, że coś go kłuje (Coś mnie kłuje, kłuje, pewnie jestem w ciąży...).\nTak więc siedzę teraz pochylona nad maszyną do pisania i zastanawiam się, jak napisać taką właśnie prozę na zamówienie, a na dodatek — kobiecą! Pisanie to u mnie proces powolny, bo kiedy już zacznę, zawsze wciąga mnie odgłos piszącej maszyny. Odgłos maszyny do pisania przypomina mi maszynę do szycia. Fascynuje mnie ten stukot (uderzanie opuszkami palców we wklęsłe klawisze z czcionkami), równomierny napływ dźwięków. Ale do dzieła! Wszystkie maszynistki i krawcowe (wszystkie szwaczki, tkaczki i hafciarki) są jak muchy zaklęte w bursztynie. Niczym na obrazach Vermeera.\nFascynują mnie też babskie pogaduszki — to pełne pasji zawłaszczanie pustki. Ktoś, kto plecie, bębni (tka, haftuje...), jest niemal tak samo tym pochłonięty jak ten, kto przygląda się temu z boku. Obserwator ma wrażenie, że tamten ktoś znajduje się w zupełnie innym świetle, jakby we śnie, skazany na odwieczne, wciąż te same ruchy. Oświetlony od wewnątrz, pusty... niczym na obrazach Vermeera. A zatem, wybór techniki? Wygląda na to, że już dokonany. Maszynistka — krawcowa, maszyna do szycia — maszyna do pisania... Opowiadanie będziemy szyć!\nb) Wybór materiału\nMam osiemnaście lat. Myślę, że znalazłam się w punkcie zwrotnym swojego życia. Sama nie potrafię już znaleźć odpowiedzi na pewne pytania. Jestem jak najbardziej normalna, rozsądna, żadnych wrogów, wygląda na to, że mam pełną świadomość swoich zalet i wad, i sądzę, że wiem, jak należy żyć. Nie jestem niezdecydowana ani małoduszna, i nie szukam w życiu ramienia, na którym mogłabym się wypłakać. Sądzę, że mam dość siły, by znaleźć odpowiedź na wszystko, co mnie dręczy. Potrafię kochać chłopaków, potrafię odkryć ich zalety i je polubić. Oni też mnie kochali, a jednak porzucali mnie, wszyscy po kolei, i zawsze w końcu zostawałam sama. Na pociechę zostawały mi słowa — jaki to ze mnie wspaniały człowiek i piękna dziewczyna. Teraz jest tak samo. Rok temu zaczęłam chodzić z chłopakiem w moim wieku, którego szczerze pokochałam i dałam mu wszystko, co można dać drugiemu człowiekowi... tyle że on też mnie zostawił, twierdząc, że jestem fantastyczna. Chciałabym znów z nim być, ale myślę, że straciłam go już na zawsze. To ostatecznie zachwiało moim systemem wartości. Nie potrafię zdecydować: czy żądam od życia za wiele, czy za mało? I na co jeszcze mogę liczyć?\n— - — - — - — - — - — - — - — - — - — - — - — - — - -\nMam osiemnaście lat. Jak spojrzeć na to obiektywnie, niczym nie różnię się od swoich rówieśniczek. Jestem koleżeńska, aktywna wszędzie tam, gdzie trzeba, powierzchowność przeciętna. A jednak wciąż nie mogę znaleźć tego, kto by mnie pokochał, a ja odwzajemniłabym jego uczucie. Zawsze byłam wierna sobie, swoim odczuciom, przekonaniom, i zawsze drogo za to płaciłam. Od ponad dwóch lat kocham chłopaka, który ma inną, u mnie natomiast znajduje oazę, gdzie może się w trudnych chwilach wypłakać, i to ja wyciągam go z każdej opresji. Jestem tego świadoma. Kocham go z całego serca, chociaż wiem, że ta miłość nie ma przyszłości. Co robić?\nMam dwadzieścia trzy lata, trzyletnią córkę, jestem rozwódką, mówią, że przystojną, pracuję. Wyszłam za mąż, mając lat siedemnaście, a rozwiodłam w wieku lat dwudziestu. Mieszkaliśmy u moich rodziców, ale oni byli przeciwni naszemu związkowi i naszemu małżeństwu. Ciągle tylko krytykowali męża, a przecież ja go kochałam. Aż wreszcie rodzice mogli być szczęśliwi, bo ich córka uwolniła się od tego „wycirusa”. A ja, rozczarowana i zraniona, szukałam pocieszenia i zapomnienia, wdając się w kolejne awantury. Moje życie prywatne sprowadzało się do przelotnych związków z żonatymi mężczyznami. Nie chcę nikogo narażać na rozwód, ale instynktownie ciągnie mnie właśnie do żonatych. Może szukam poczucia stabilizacji? Dla mnie wszyscy faceci są tacy sami, wszyscy kłamią. Klasyfikuję ich tylko na dobrych i złych kochanków. Ale dalej już tak nie mogę. Wszyscy pragną tylko mojego ciała. Od trzech lat drepczę w kółko. Może sposób, w jaki żyję, ma swoje głębsze przyczyny. Niezgodność charakterów w małżeństwie rodziców, brak troski o mnie. Zawsze miałam pieniądze, nigdy rodziców W wieku lat trzynastu zostałam zgwałcona. To się odbiło na moim sposobie mówienia, ale nikt nie zadał sobie trudu, by dociec, skąd moje kłopoty. Być może z wszystkimi facetami uciekałam w fałszywy świat zadowolenia Co robić?\nMam dwadzieścia pięć lat. Jestem maszynistką. Mieszkam z ciotką. Sądzę, że jestem brzydka, chociaż niektórzy twierdzą, że nie. Od swoich rówieśniczek różnię się tym, że one wszystkie albo są mężatkami, albo mają chłopaków, tylko ja nie mam nikogo. Jestem sama jak palec, pogrążona w melancholii, nie wiem, jak sobie pomóc. Proszę o radę.\n— - — - — - — - — - — - — - — - — - — - — - — - nożyczki\nI w tym momencie nagle stanęłam! Poczułam pod palcami doskonałą tkaninę.\nStefcia, Stefcia, to ty będziesz moją tkaniną, będziesz moim wątkiem, już zręczną fastrygą podążam w twoją stronę... nazwisko? Hm...? Może Ćwiek? Halo? 913? Nieważne, kim jestem! Macie może — Ćwiek?! Wspaniale!\nc) Wybór kroju\nJest już zatem materiał. Nie mamy wprawdzie autora wprawnego w sztuce haftu, tkania, szydełkowania i gobeliniarstwa, ale mamy maszynę do pisania-szycia. I jest autor oddany — fastrygowaniu! Potrzebny nam jeszcze tylko prosty wykrój i łatwy sposób wykonania. Bingo! Udało się! To będzie patchwork! Patchworkowa kamizelka, patchworkowa koszula, patchworkowa spódnica... Patchwork jest uniwersalnym, prostym, demokratycznym sposobem ubierania, to nie tylko strój, ale też — światopogląd! Sztampa w jego wykonaniu tylko podkreśla wdzięk.\nStukam w klawisze. Szyję opowiadanie, które ma być prozą kobiecą. Szyję prozatorską suknię, wykrajam jej długość i szerokość, wszerz i wzdłuż, jestem skryba-tchórz, potrzebny mi róż, jestem tkaczką do wzięcia, która szuka księcia, autorem, który tego dokona, choć ze zmęczenia kona, jestem ptaszkiem koronczarką, ach, niezgrabny ten pierwszy haft, tu będzie cięcie, bach! Oto mamy upragniony wątek! I historii początek!\nJAK STEFCIA ĆWIEK PRZEBIERAJĄC MłODY GROSZEK, POCZUŁA, ŻE W JEJ ŻYCIU COŚ JEST NIE W PORZĄDKU (heftanje)\n— - — - — - — - — - — - — - — - — - — - — - — - — - — - — - — - — - — -\nWkrótce wykiełkuje czosnek w waszej spiżarni. Żeby temu zapobiec, należy włożyć główki czosnku do puszek lub innych naczyń, obrócone spodem do dołu, i porządnie przysypać solą.\n— - — - — - — - — - — - — - — - — - — - — - — - — - — - — - — — - nożyczki\n— Czy widziałaś gdzieś moje zęby? [ciotka musi seplenić!] — spytała ciotka, wchodząc do kuchni.\n— Znowu gdzieś je zapodziałam! — westchnęła ciotka.\nKuśtykała, coś do siebie mamrocząc, otwierała i zamykała szuflady, aż wreszcie przystanęła, jakby zastanawiała się nad czymś bardzo ważnym, poczym znowu westchnęła, otworzyła drzwi spiżarki, wyjęła stamtąd woreczek z groszkiem i wysypała go na stół.\n— Dobra, przebierz ten groszek, a ja poszukam zębów — powiedziała.\n— Poszukaj dobrze w łóżku, pamiętasz, ostatnio znalazłyśmy je w jaśku!\nCiotka uśmiechnęła się smutno, wciągnęła wargi do bezzębnych ust i wyszła z kuchni. „Przypomina figę! — pomyślała Stefcia. — Figa też chowa swój ogonek do środka, kiedy usycha”.\n—. —. —. —. — Stefcia wzięła rondel i zaczęła powoli przebierać groszek. Kuchnia, równomiernie skąpana w słońcu, aż pulsowała w jego promieniach. Z podwórka docierały głosy dzieci i gruchanie gołębi. Stefcia przebierała groszek powoli, leniwie, jak w zwolnionym filmie, i przez chwilę wydało jej się, że mogłaby w tej pozie pozostać na zawsze, gdyby przypadkiem film się zatrzymał lub — kto to może wiedzieć — zaciął się projektor!\n— Wiesz — powiedziała ciotka, wchodząc do kuchni — jedna z naszych, ta z Boszanskiej Krupy, nie znasz jej, też zgubiła zęby i potem nie mogła ich znaleźć. W sześć miesięcy się zawinęła!\n— Zdarza się! — westchnęła Stefcia.\n— Owszem! — westchnęła ciotka i dodała: — Potem jeszcze obierz ziemniaki!\nCiotka wyszła z kuchni. Stefcia rozrywała strąki, sprawdzała wypukłości, pociągała za zielone włókna, otwierała mieszki, a wtedy wysypywały się ziarenka. Groszek kokosił się w rondlu, chłonąc słońce. Stefcia wzięła go do ręki, zielone kuleczki zsuwały się wzdłuż jej palców i bębniły o dno rondla niczym drobny deszcz. „Młody groszek!” — westchnęła rozmarzona Stefcia, wkładając jedno ziarenko do ust.\n— Nie jedz groszku! — powiedziała ciotka, wchodząc do kuchni.\n— Wiesz przecież jeden z naszych, ten z Boszanskiej Krupy, nazywali go Szalony Mile, najadł się kiedyś surowego groszku, bo o to się założył, i umarł.\n— Z powodu surowego groszku?!\n— Owszem — odparła ciotka. — Groszek zawsze należy porządnie poddusić z cebulką.\nCiotka kręciła się po kuchni, znowu otworzyła i zamknęła kilka szuflad, wreszcie powiedziała:\n— Dużo ci zostało do końca?\nCiotka wyszła, a Stefcia kontynuowała przebieranie zielonych mieszków, wyciągając włókna, jakby pruła jakiś materiał.\nNagle odniosła wrażenie, że wokół opada i gęstnieje mgła, ciepła niczym wełna, i że raz już kiedyś przebierała tak groszek, o tej samej porze, w tej samej kuchni, przy tym samym stole... A może — pomyślała Stefcia — przez całe życie siedzę w tej kuchni i przebieram groszek, tylko o tym nie wiem?\n" " " " " " Wełna zwolna otulała Stefcię Ćwiek, nawijając się na nią niczym na poczwarkę. Jakbym była gąsienicą — pomyślała i wyrwała się z odrętwienia. — Zieloną gąsienicą.. — przędła dalej Stefcia Cwiek. Pociągnęła ostatnią nić. Ze strąka wypadły cztery pękate ziarenka.\nStefcia wzięła rondel ze stołu, ale rondel wyśliznął jej się z rąk i rąbnął o ziemię. Rozsypały się ziarna. Stefcia schyliła się, uklękła i zaczęła zbierać groszek, ziarno do ziarnka. Promienie słońca pełzały po podłodze i Stefcia niczym pod szkłem powiększającym mogła obserwować kurz, rysy w podłodze, groszek... I nagle przygniotła ją niewytłumaczalna rozpacz...\n" " " " " " " " " " " " " " " " " " Na Boga — pomyślała Stefcia — na zawsze\n= = = = = = zostanę skazana w tej kuchni i będę zbierać groszek, ziarnko do ziarnka, płakała Stefcia, przez całe moje życie, myślała dalej, z ciotką, która bez przerwy gubi sztuczną szczękę, łzy Stefci kapały na podłogę,\n" " " " " " będę tylko zbierać i zbierać, płakała Stefcia, wszystkim jest lepiej, pomyślała, i Marianie, i Eli, i Anuszce, groszek toczył się zwinnie, one przynajmniej kogoś mają, ziarenka wyślizgiwały się z rąk, męża, dzieci, przyjaciół, płakała Stefcia, tylko ja nikogo nie mam, myślała, praca, dom, praca, zalewała się łzami, nigdy, nigdy już nic się nie zmieni, łzy toczyły się dalej, zawsze rondle będą mi leciały z rąk i zawsze będę składać ziarnko do ziarnka, groszek tonął już we łzach, jak w okropnym śnie, pociągnęła nosem Stefcia, dlaczego Ela nie ma okropnych snów, myślała, dlaczego Marianie garnki nie lecą z rąk, podłoga kołysała się we łzach, dlaczego Anuszka nie zbiera groszku, przebierała palcami zielony różaniec Stefcia, dlaczego zawsze mnie to spotyka, muszę coś z tym zrobić, nanizywała sznur groszku Stefcia, tylko pozbieram ziarenka, ręka niczym bibuła wchłaniała łzy...\n= = = = = = Na okiennym parapecie siedziały dwa szaro-białe gołębie, kiwały głowami i przyglądały się Stefci Ćwiek. Do kuchni weszła ciotka.\n— Paszoł won, paskudy! — krzyknęła i gołębie odleciały. Nagle ciotka się rozpromieniła: — Moje zęby!\nW tym samym momencie tuż obok nogi stołu Stefcia dostrzegła sztuczną szczękę ciotki. Podniosła ją dwoma palcami i podała ciotce.\nCiotka ze smutkiem spojrzała na Stefcię, która zapłakana klęczała na podłodze, na moment znikło starcze bielmo na oczach, i już, już, otworzyła usta, jakby chciała coś powiedzieć, jednak zrezygnowała — pokiwała głową i ruszyła w stronę drzwi.\nNa podłodze zostało jeszcze zaledwie kilka ziaren.\nSTEFCIA ĆWIEK KONSULTUJE SIĘ Z ANUSZKą, BARDZO DOŚWIADCZONĄ W KWESTIACH DEPRESJI (falcanje)\nJeżeli codziennie przez kilka minut będziecie stać na głowie, poprawi się wam cera oraz cyrkulacja krwi. Spróbujcie najpierw przy ścianie — należy wytrzymać dwie-trzy minuty. To samo ćwiczenie należy powtórzyć, kiedy jest się zmęczonym albo w złym humorze. Kredki do makijażu lepiej chować do lodówki, wtedy łatwiej je zatemperować.\n— - — - — - — - — - — - — - — - — - — - — - — - — - — - — - — - — nożyczki\n— Anuszka? To ja, Stefcia!\n— A, to ty! Czemu dzwonisz?\n— Tak sobie, bez powodu... Co robisz?\n— Prasuję. Uzbierała mi się cała sterta... A co u ciebie, jak się masz? Nie dajesz znaku życia...\n— Wszystko w porządku... Tylko, wiesz... chciałam cię zapytać... Pamiętasz, jak mi raz powiedziałaś, że jesteś w depresji?... Pamiętasz? Wydaje mi się, że opowiadałaś, jak to musiałaś pójść z tego powodu do lekarza...\n— Nie pamiętam, ale to bez znaczenia. Mam depresję każdego dnia. Czemu o to pytasz?\n— Tak sobie... Mam wrażenie, że ja też...\n— Co? Wpadłaś w depresję?\n— Sama nie wiem... Na to wygląda.\n— Hm... zaczekaj chwilę, zaraz wracam... Wyrwałam kartkę, na której wszystko było napisane, czekaj, nie odkładaj słuchawki, moment...\n— Halo? Stefcia, jesteś tam?\n— Chwila... O jest. Podstawowe objawy, po których można rozpoznać depresję. Depresję można rozpoznać po wzajemnie powiązanych objawach, takich jak: niezdecydowanie... Słuchasz?\n— Takich jak niezdecydowanie, bezsenność, utrata zainteresowania.. Słyszysz?\n— To mów!?\n— No, masz te objawy czy nie?\n— Mam niezdecydowanie i utratę zainteresowania, ale bezsenności nie mam.\n— Dobra, idziemy dalej. Zmęczenie, skłonność do płaczu, anksioznost [?]...\n— Co to jest? To ostatnie?\n— Nie wiem dokładnie, jakaś neuroza, strach, coś w tym rodzaju...\n— Dalej jest poczucie beznadziejności, poczucie winy, utrata pewności siebie... A potem negatywne nastawienie do wszystkiego i zaburzenia gastryczne. To wszystko.\n— Wszystko to mam!... Co to jest, to ostatnie?\n— Negatywne nastawienie, występuje wtedy, gdy wszystko widzisz czarno, a to drugie ma związek z trawieniem, jak nie masz apetytu, i...\n— Co „aha”?! Jesteś w depresji czy nie?\n— Nie wiem. Większość tego mam...\n— W takim razie jesteś, tyle że częściowo. To nic strasznego.\n(Cisza. W słuchawce)\n— Stefcia, co z tobą? Czemu milczysz?\n— Co się dzieje?! Pewnie zalewasz się łzami?!\n— Tak... Nie bardziej...\n— Przecież to są właśnie objawy!\n— Nie wiem. Gdybym wiedziała, sama bym sobie pomogła. Masz faceta?\n— Tak też myślałam. Znajdź sobie faceta! To najlepszy lek na depresję. Tyle to chyba wiesz?\n— Już wiesz, i ja też to wiem.\n(W słuchawce cisza)\n— Stefcia, posłuchaj mnie! Jak wyprasuję tę beznadziejną stertę, zadzwonię do ciebie. W porządku?\n— I uspokój się. W końcu wszyscy ludzie są mniej czy bardziej depresyjni! Ja wpadam w depresję każdego dnia! Przynajmniej na dziesięć minut. Słyszysz?\n— Zadzwonię. Dobrze?\n— No to cześć...\n— Hej, nie odkładaj słuchawki! Coś ci powiem... znasz Matyldę?\n— Wyjechała z grupą na Palma de Mallorcę. Na siedem dni! Wyobrażasz sobie!?\n— Otóż to. Taka prędzej wyciągnie kopyta niż wpadnie w depresję!\n— Jasne. Tylko dlaczego słuchawka tak skrzeczy?\n— To nie słuchawka, to papuga. Kupiłam sobie papugę. Nie wiedziałaś?! No tak, nie mogłaś wiedzieć. Kilka dni temu. Jest piękna, tylko strasznie wulgarna!\n— Nie mów?!\n— W porządku... Odezwij się.\n— Zadzwonię. Tylko wyprasuję...\n— W porządku...\nSTEFCI ĆWIEK UDZIELA RAD KOLEŻANKA Z PRACY MARIANA (futranje)\nKuleczkami ulepionymi z masy świeżego chleba można zetrzeć ślady palców z jasno pomalowanych powierzchni, drewnianych ram, tapet ściennych i kart do gry, a także z pociemniałych grawiur. Zabrudzoną kulkę należy zastąpić nową.\n— - — - — - — - — - — - — - — - — - — - — - — - — - — - — - — - nożyczki\n— No tak, dzisiejsi faceci to zwyczajni rwacze! Całe szczęście, że w odpowiedniej chwili złowiłam mojego! — westchnęła Mariana i ugryzła kanapkę z szynką. Kawałek szynki niczym sprężyna wyskoczył z kanapki, ale Mariana szybko wsunęła go palcem wskazującym do środka. — A jak się dobrze przyjrzeć — ciągnęła dalej z pełnymi ustami — może ja i jestem prymitywna, ale facet to najważniejsza sprawa w życiu! Dlatego puknij się lekko w tę swoją makówkę! Nie jesteś przecież głupia! Zastanów się!\nMariana przełknęła ostatni kęs, wyciągnęła z torebki śniadaniowej kolejną kanapkę, otworzyła ją, sprawdzając, czy szynka jest na właściwym miejscu, i mówiła dalej:\n— No, powiedz mi, co ty masz z życia?! No co?! Siedzisz w domu, z tą swoją starą ciotką i czekasz, aż ci facet spadnie z nieba! O nie! Nie spadnie! Zapamiętaj to sobie! O faceta trzeba zawalczyć.\nMariana przysunęła do siebie papierowy talerzyk i przekręciła tą stroną, gdzie leżały ciastka.\n— Do dzieła, ja to z kremem, a ty baklawę (* ciastko z miodu, orzechów i cukru)! Zgoda? Dzisiaj zapominamy o linii! Z jajkami na miękko ruszamy od poniedziałku. Zgoda?!...\n+ + + + + + — Słuchaj, powiem ci szczerze, moja droga, ty po prostu nie masz seksapealu, nie masz i... kwita! — powiedziała Mariana, wbijając plastikową łyżeczkę w ciastko. — Na szczęście, to da się naprawić! — dodała ochoczo i oblizała łyżeczkę. — Po pierwsze, musisz zrzucić parę kilo! O to ja się postaram. Mam doskonałą dietę. Po drugie, wybierz się do jakiegoś dobrego fryzjera. Po trzecie, kup sobie kilka odlotowych ciuchów, nie, nie musisz w butiku, teraz, na szczęście nosi się szmaty... Obejrzyj żurnale... A po czwarte — powiedziała Mariana, przysuwając filiżankę z kawą — cóż, co tu dużo gadać, jesteś za poważna, jakby przesadnie porządna, sama nie wiem... — Mariana pokręciła głową, poczym zapaliła papierosa, wydmuchała dym i energicznie kontynuowała dalej:\n— Najważniejsze, żebyś była wesoła! — przełknęła łyk kawy Mariana. — Kawę dali dziś doskonałą. No właśnie, to chciałam powiedzieć, jak nie masz humor, ja też zaczynam się ciebie bać. Faceci lubią wesołe dupy! A ty stale obnosisz na twarzy żal do całego świata. Jakby ktoś ci zrobił krzywdę. To u każdego faceta wywołuje od razu poczucie winy. Zresztą, z jakiej racji ktoś miałby lubić bez przerwy czuć się winnym! Pomyśl o tym!\n— Przecież — Mariana ponownie sięgnęła po plastikową łyżeczkę i zaczęła wyjadać deser — masz chyba jakieś przyjaciółki, wypuść się z nimi na miasto! Rozluźnij się! Pizda to nie mydło, żeby ją na próżno zużywać! — powiedziała energicznie Mariana i dodała: — Skoro już mam być wulgarna! Rozejrzyj się! Faceci stoją na każdym rogu! Gdzie tylko spojrzysz! Jasne? — strzeliła palcami Mariana.\n— Ja, na twoim miejscu — ciągnęła dalej, wypuszczając dym — zabrałabym się też za żonatych. Tyle że taki to nigdy się z tobą nie ożeni, a prawdę mówiąc, na widok cen w hotelach czasem w ogóle im nie staje! Uff, ależ jestem wulgarna! Lepiej tego nie słuchaj! Żal mi ciebie, niezła z ciebie laska, a życie przecieka ci przez palce bez sensu, zupełnie bez sensu!\nMariana przerwała na chwilę, palcem wskazującym pozbierała okruszki chleba z biurka, przełknęła je, potem zmarszczyła czoło, jakby się zamyśliła głęboko, i powiedziała:\n— Słuchaj, rozpytam się o tego nowego kierowcę. Bardzo przystojny, a w dodatku może nie żonaty... No dobrze, dobrze, nie będę o nic pytać! — zapewniła i dodała: — Tylko parę szczegółów!\nMariana wstała, zebrała ze stołu papierową torebkę i talerzyk, poczym wszystko wyrzuciła do kosza na śmieci. Następnie spojrzała na zegarek i zaproponowała: — Zapalimy jeszcze po jednym, dobra?!\nMariana spojrzała na Stefcię ze współczuciem, wydmuchała dym i konspiracyjnie dodała:\n— Istnieje, moja droga, tysiąc i więcej sposobów, żeby dopaść frajera! W pracy lepiej niczego nie motać, chyba że facet od razu się ożeni. Następni w kolejce to dyskotekowi luzacy... czy ja wiem, nie, to chyba nie dla ciebie... O, weź na przykład taką Szprychę! Wiedziałaś o tym...? Nie?! Wiesz, że Szprycha długo nie wypuszczała się z facetami na balangi!? W końcu dała za wygraną i, proszę, kupiła sobie psa. No wiesz, tego od pedigree pal. Od tej pory każdego ranka nasza Szprycha idzie sobie na spacer... A tam już czeka jakiś frajer z psem. I bla, bla, bla, jak się ma pani pies, a jak pański, od słowa do słowa — i Szprycha wydała się za mąż. Jak w tym dowcipie!\nMariana przerwała na chwilę, wyciągnęła z torebki czekoladę, odłamała kawałek, poczęstowała Stefcię i ciągnęła dalej:\n— A nasza Ankica?! Nic nie wiesz?! Ta z tymi pięknymi zębami. Przecież ona wyszła za mąż na fotelu dentystycznym! Pewnego pięknego dnia rozbolał ją ząb... i to wszystko! Młody dentysta i tarirarira. Zajebiście!... No bierz, bierz! — Mariana podetknęła Stefci czekoladę. — Z dietą ruszamy od poniedziałku!... Tak... A Ditta?! To dopiero numer! Nic nie wiesz?! To, że starzy zostawili Ditcie dom, to wiesz. No i Ditta postanowiła go sprzedać, na co samotnej babie taka kurna chata... W porządku, ty nie masz domu, ale ja ci to opowiadam, żebyś zobaczyła, jak się ludzie spotykają... No i dała ogłoszenie do gazet. Któregoś dnia zadzwonił taki super facet i powiedział, że chciałby kupić dom dla siebie i swoich starych. Architekt. Dopinali szczegóły w sprawie tego domu przynajmniej z miesiąc i w końcu się pobrali. Teraz wszyscy sobie razem pięknie żyją Oni i jego starzy... Mówię ci, człowiek nigdy nie wie, kiedy i na kogo trafi!\nMariana spojrzała nagle na zegarek, szybko siadła do maszyny i powiedziała:\n— Już wpół do dwunastej, do roboty!\nPoczym stuknęła kilka razy w maszynę, spojrzała na Stefcię i westchnęła:\n— Dlaczego ja, do cholery, nigdy nie jestem w depresji?!\nSTEFCIA ĆWIEK PRZJMUJE RADY\n— - — - — - — - — - — - — - — - — - — - — - — - — - — - — - — - — - — - -\nCzy wiecie, że woda, w której gotował się szpinak, jest doskonałym środkiem do prania rzeczy z czarnej wełny?\n— - — - — - — - — - — - — - — - — - — - — - — - — - — - — - — - — - nożyczki\nW tym rozdziale Stefcia podejmuje heroiczną próbę przeczytania modnych kobiecych magazynów — dowiaduje się, jak powinna być ubrana, ale litery zlewają się jej wkrótce w jedno stunożne słowo. Zasypia. A ciotka jak zawsze ma stosowną anegdotę na tę okoliczność:\n— To nieprawda, że wszystkie krawcowe umierają od ukłucia igły. Jedna z naszych z Boszanskiej Krupy umarła od lodów. W tamtych czasach lody rozwozili lodziarze w tych swoich wózkach i krzyczeli... O tak: Loodyyyy bambino! Loodyyyy! Jeszcze dziś pamiętam, jak krawcowa wychylała się z okna z centymetrem zawieszonym na szyi i szpilkami w zębach, poczym zaczynała krzyczeć: „Lodziarzu! Proszę tutaaaj, tutaaaaj! (...) To było straszne! Umarła na zapalenie płuc. I wszystko przez te lody! Wcale nie przez igłę...\nMięso przed chwilą kupione, wygląda na twarde i żylaste? W takim wypadku niezależnie od tego, co zamierzaliście z nim zrobić, najpierw trzeba je włożyć do naczynia z mlekiem i odstawić, żeby wymoczyło się przez mniej więcej pół godziny. Będzie potem miękkie i smaczne.\nW tym rozdziale Stefcia przekonuje się, że mimo diety wskazówka wagi ani drgnie. Piątego dnia wstrzemięźliwości rusza do cukierni. Wraca do domu z pełną torbą smakołyków, zamyka drzwi, zaciąga zasłony (ciotka jest w Bosanskiej Krupie), włącza telewizor. Zaczyna się orgia jedzenia tocząca się równolegle z filmem rysunkowym o Królewnie Śnieżce.\n—. —. —. — Co by się stało, gdyby Królewna była brzydka? — zastanowiła się nagle Stefcia i napoczęła kolejne ciastko. — Pewnie nie byłoby bajki — myślała dalej i pociągnęła łyk wina. — Wszystko przecież zaczyna się od tego, że była ładniejsza od macochy! (...)\nAch, żyć szybciej! Szybciej, niech się dokona życie, które ją czeka, otworzą rozległe przestrzenie, szybciej, żeby nie postarzeli się kochankowie, którzy będą ją wielbić, szybciej, żeby nie zatrzymały się pociągi, którymi będzie podróżować, szybciej, żeby nie wyschły morza, żeby suknie nie zmieniły się w proch, szybciej, żeby życie nie stopiło się jak lukier na wierzchu ciastka, szybciej, Stefcia błądziła łyżeczką po talerzyku, szybciej, oblizywała ją, jakby to był jej los, szybciej, kołatały się myśli w głowie Stefci, szybciej, mściła się za wszystko Stefcia ćwiek...\n+ + + + + A wtedy poczuła nagle błogie zmęczenie, w głowie mąciło jej się i szumiało, miała wrażenie, że tonie, że nogi oplatają jej szuwary i mocno ciągną ją na dno, to było straszne i zachwycające jednocześnie, więc Stefcia się poddała...\n— - — - — - — - — - — - — - — - — - — - — - — - — - — - — - — - — - — - — -\nJeśli przy malowaniu rzęs zdarzy się, że zamiast pomalować rzęsę zrobicie małą kropkę na powiece, należy wziąć papierową chusteczkę i usunąć nadwyżkę tuszu. Albo przy sczesywaniu podłożyć chusteczkę pod rzęsy.\nW tym rozdziale Stefcia Ćwiek dowiaduje się, jak należy pielęgnować skórę, oczy, twarz, wargi i włosy. Jednym słowem — dalszy ciąg mądrych nauk rodem z kobiecych magazynów. Następnie próbuje ćwiczyć wargi i policzki wedle zaleceń, powtarzając ćwiczenia po dziesięć razy.\nCiotka Stefci Ćwiek powiedziała:\n— Jedna taka z Boszanskiej Krupy zawsze robiła makijaż węglem z zapałek. Zapalała zapałkę, o tak... a potem zwęglonym czubkiem czerniła rzęsy. Kiedyś trafiła zapałką prosto w oko i zupełnie oślepła. Może nawet wciąż żyje... Nie wiem... Wiem tylko, że nigdy nie wyszła za mąż...\nSTEFCIA ĆWIEK I MĘŻCZYŹNI (zapięcie na ukryte guziki)\na) Stefcia i Szofer\nZdarzyła się katastrofa — w jasnym ubraniu usiedliście na trawie? Plamy można usunąć destylowaną wodą, w której uprzednio należy rozpuścić alkohol.\nCo będzie, jeżeli stara wróci z Bosanskiej Krupy przed czasem?! — myślał Szofer, dzwoniąc do drzwi.\n— A, to pan! — powiedziała zmieszana Stefcia.\nI zaczyna się pierwsze spotkanie Stefci z mężczyzną, który ma jej dać szczęście. On plecie swoje androny, ona cały czas myśli, czy zachowuje się tak, jak powinna. Kiedy Szofer upewni się, że Stefcia nie ma chłopaka, rusza do ataku, cały czas popijając koniak. Atak oznacza po prostu zaciągnięcie jej do łóżka. Ona ma skrupuły, bo nie dała mu jeść, nie pościeliła łóżka... I kiedy już wydaje się, że do czegoś dojdzie, Szofer potyka się o własną torbę i nagle zaczyna się z niej dobywać nieustające szczekanie psa. To mechaniczne zabawki, które gdzieś miał dostarczyć Mechanizmy okazują się silniejsze od prób Szofera, by je uciszyć. Jego szamotanina kończy się tak, że dopija koniak, zapina spodnie, zostawia jednego szczekającego pieska Stefci i wychodzi pod byle pretekstem. Ona ucisza zabawkę po jego wyjściu, stając na niej swoim ciężarem. Kiedy zapada cisza, znajduje portfel, a w niej zdjęcie kobiety z bliźniakami. Postanawia zwrócić portfel przez Marianę. To w końcu był jej pomysł z tym Szoferem.\nb) STEFCIA I TRÓJFAZOWIEC\n— - — - — - — - — - — - — - — - — - — - — - — - — - — - - — — nożyczki\n— A gdzie twoja ciotka? — spytał Trójfazowiec, wślizgując się przez drzwi.\n— W Bosanskiej Krupie — odparła Stefcia.\n— Acha. W porządku! — powiedział Trójfazowiec. — Nie lubię, kiedy ciotki snują się po mieszkaniu, jak przystępuję do rzeczy.\nTrójfazowiec uspokojony zapewnieniem, że Stefcia nie studiuje (a nie przepada za studentkami), obiecuje natychmiast, że ją „przeleci”, nie przestając jednocześnie żuć gumy, poczym zwala się na łóżko. Zapada cisza. Następuje naprzemienne żucie gumy (Trójfazowiec) i palenie papierosa (Stefcia) oraz błądzenie oczami po suficie (oboje). Wreszcie rozebrawszy ją, obala ją na podłogę i dość beznadziejnie prowadzi „grę wstępną”. Nagle przerywa – poczuł głód. Stefcia z ulgą przygotowuje mu kanapki.\nTrójfazowiec, zabierając się do jedzenia, dalej opowiada, czego to on ze Stefcią nie zrobi, jak to on ją „przeleci”. W ten sposób dotrwali do świtu. Trójfazowiec, nagle zaniepokojony, gdzie przykleił gumę, którą musiał wyjąć, by skonsumować kanapki, oświadcza, że niestety musi iść, przecież zaraz może wrócić ciotka.\nc) Stefcia i Intelektualista\nPorada w sprawie środków antybólowych\n— - — - — - — - — - — - — - — - — - — - — - — - — - — - — - — - — — nożyczki\n— Nie mówiłaś, że mieszkasz ze starą ciotką! — powiedział Intelektualista, wchodząc do pokoju.\n— To prawda, ale jej nie ma.\n— W Bosanskiej Krupie.\n— Szkoda! — powiedział Intelektualista. — Uwielbiam stare ciotki!\nTym razem to on przyniósł butelkę koniaku i natychmiast ją otworzył. Popijając, wypytuje, dlaczego właściwie Stefcia i jej koleżanka były w kawiarni, w której się poznali „Przecież to zwykły bajzel!” Wypytując dalej — głównie o koleżankę Stefci — dopija koniak i pyta, czy ma coś do picia. Stefcia ma jeszcze resztkę po wizycie Szofera. Intelektualista zaczyna pleść ogólnodostępne banały o potrzebie miłości – „Wszyscy tylko jej pragną!” — i takie tam. Wkrótce Stefcia orientuje się, że jest pijany. Okazuje się, że jego żona uciekła z hydraulikiem. I znowu cisza. Stefcia nie ma płyt. A kiedy go zapyta, dlaczego zawsze tak jest, że to ona jest na straconej pozycji, on opowiada jej opowiadanie Haszka o panu Kalinie...\nI po raz pierwszy Stefcia ma wrażenie, że ktoś ją zrozumiał Wszystko jest beznadziejne. Czy mam dodawać, że osiągnięte porozumienie zaprowadzi ich do łóżka, tyle że to Stefcia z trudem go tam zawlecze (pijanego), a on zwali się w pościel, „złapawszy ją za cyc”?\nRano z trudem go dobudzi, on upewni się, czy do czegoś między nimi doszło (nie doszło) i wypiwszy kawę wpadnie na wspaniały pomysł: mógłby zadzwonić do żony hydraulika.\nSEN STEFCI ĆWIEK\nPorada, co robić, gdy ktoś obudzi się w środku nocy\nTo sen-komentarz. Obraz Mariany, koleżanki leżącej w torcie na stole obraz Stefci na dnie wodnego zbiornika. Najpierw w jej stronę płynie karp — Trójfazowiec, potem mechaniczny piesek — Szofer, i wreszcie żółw — Intelektualista. Kiedy sobie uświadomi, że wszyscy trzej przepadli na zawsze, Stefcia usłyszy głos wodorostów:\n„Widzisz, wszyscy mężczyźni to zwierzęta, a niektórzy z nich na dodatek mieszkają w głębinach wodnych!” — zaszemrały wodorosty. I wtedy Stefcia poczuła, jak niepowstrzymanie rośnie i staje się gładka, wypełniona wodą. Głos Mariany dochodził gdzieś z daleka przez muł i wodorosty: „Stefciu, nie jesteś mydłem, by dać się zużywać, dać się używać, dać się żywać... wać... ććć...” — głos powoli tonął i zanikał w piasku, zostawiając za sobą wąską szczelinę.\nA Stefcia poczuła, że zaczyna się pienić, jakby była wielkim mydłem. „Boże, zamydlę całą wodę! — pomyślała. Piany było coraz więcej i więcej... — Mam wrażenie, że cała już się wymydliłam” — pomyślała, poczym ujrzała samą siebie, jak leży we własnych rozchylonych dłoniach niczym gładki, obły ostatek mydła, i to był — koniec.\nPODWÓJNA AUTORSKA FASTRYGA\n+ + + + + + Droga moja, biedna Stefciu Ćwiek! Czara goryczy się przelała! Gdybym była dobrym człowiekiem i tak samo dobrym pisarzem, powinnam teraz stanąć dzielnie w twojej obronie. I poznać cię wreszcie z mężczyzną twojego życia!...\nTeraz następuje wizja szczęśliwego życia Stefci w stylu hollywoodzkim: tysiące przeszkód, ale on i ona się kochają, więc wszystko kończy się szczęśliwie, choćby na drodze piętrzyły się nieszczęścia.\nTak bym ci życie wymościła różami, droga moja Stefciu, gdybym tylko była dobrym pisarzem. Ale ja jestem z tych, co to im „życie dyktuje, a oni piszą”, a nawet jeszcze gorszych...\nSTEFCI ĆWIEK UDZIELA RAD EMANCYPOWANA ELA\nJeżeli chcecie, żeby lakier na paznokciach dłużej się trzymał, należy — kiedy lakier wyschnie — posmarować paznokcie białkiem.\n— - — - — - — - — - — - — - — - — - — - — - — - — - — - - — — - — - nożyczki\n— Nie znoszę typowych kobiet! — Emancypowana Ela energicznie pokręciła głową i wbiła papieros w cygarniczkę z kości słoniowej.\nZ rozmowy Emancypowanej Eli ze Stefcią wyłania się obraz typowej kobiety, która trwoni życie, wisząc na ramieniu mężczyzny. A przecież:\n— Coraz mniej jest takich, na szczęście. Dla kobiety najważniejsze jest, żeby pracowała, wdychała życie pełnymi płucami, pamiętając, że mężczyzna to nie jedyna rzecz na świecie!\n— A Mariana uważa, że jedyna — cicho wtrąciła Stefcia.\n— Mariana to krowa! Głupia kretynka, która myśli, że wychodząc za mąż za tego swojego typka, złapała Pana Boga za nogi! (...) Na pewno ci poradziła, żebyś sobie znalazła faceta! I nie udało ci się! A teraz tkwisz w jeszcze większym gównie, niż przedtem!\n— Skąd wiesz? — zdumiała się Stefcia.\n— Wiem! Wszystko wiem! Znam wasze dusze, znam każdy wasz oddech! To jasne jak słońce, że ci nie wyszło! Bo nie mogło!\n— Prosta sprawa. Chwytałaś się faceta jak ostatniej deski ratunku. Masz to wypisane na twarzy. Zakochujesz się w sekundę... Wystarczy, że ktoś cię na ulicy zapyta, która godzina!\n— To co mam robić? — poddała się Stefcia.\n— Żyć, na litość boską! Wziąć się do roboty... czytać!\nNastępują rady Emancypowanej Eli: Stefcia ma czytać, iść na wystawę, do teatru, zapisać się na kurs angielskiego. życie jest przecież takie ciekawe. Zanim wyjdzie od Stefci, Emancypowana Ela oznajmi naszej kompletnie zdruzgotanej bohaterce, że właśnie wychodzi za mąż. Już po raz piąty.\nSTEFCIA ĆWIEK PRZYJMUJE RADY\na) Stefcia Ćwiek w teatrze\nJajek, które mają pękniętą bądź wybrzuszoną skorupkę, nie da się ugotować tak, żeby nie wypłynęło z nich białko a nawet żółtko. Jeśli nie macie innego wyboru, weźcie te jajka, ale owińcie je folią aluminiową, po czym śmiało włóżcie do wody.\n— - — - — - — - — - — - — - — - — - — - — - — - — - — - — - — nożyczki\n—. —. —. — W sali było potwornie duszno. Stefcia z początku uważnie śledziła wszystko, co działo się na scenie: króla, królową i młodą zakochaną Ofelię, która podobała jej się najbardziej. Poczuła żal, kiedy Ofelia się utopiła. Potem na scenę weszli grabarze — stali w dole, o czymś rozmawiali i łopatami wyrzucali prawdziwą, najprawdziwszą ziemię, co Stefcię zaskoczyło najbardziej, bo na scenie niewiele było rzeczy prawdziwych.\nW tym momencie Stefci robi się słabo i przedzierając się przez zbity tłum ludzi w ostatniej chwili dopada toalety. Kiedy uświadomi sobie, że świat to takie wielkie pudło, w którym jest następne mniejsze — teatr, a w teatrze... ona zaś zamknęła się właśnie w najmniejszym i nie ma drogi ucieczki, słyszy nagle rozmowę dwóch teatralnych sprzątaczek w duchu rozmowy grabarzy, tyle że o raku, chorobach kobiecych itp. To dobija ją ostatecznie.\nb) Stefcia Ćwiek czyta „Panią Bovary” Gustawa Flauberta\nPorada, jak zrobić zakładkę do książki\nStefcia czyta książkę (znaczące cytaty) i popada w jeszcze większy smutek. W tym stanie widzi ją ciotka, która właśnie wróciła z zakupów i opowiada anegdotę o takiej jednej, co to stale płakała i płakała, aż wreszcie wyszła za mąż i przeszło jej jak ręką odjął.\nc) Stefcia Ćwiek na wystawie\nTak naprawdę Stefcia Ćwiek nie pójdzie na wystawę. Autorka jest zawiedziona swoimi pomysłami (Stefcia widzi na wystawie fallusa, który automatycznie staje itp.), co więcej uświadamia sobie, że ilekroć nie wie, co zrobić ze Stefcią, każe jej się pogrążać w smutku i zapłakiwać na śmierć.\nTak więc tym razem odpowiedni kawałek materii do patchworka nie został znaleziony, a i poprzedni był już lekką fuszerką... żeby jednak wszystko nie przepadło, załączam pożyteczną radę, która doskonale wpasowuje się w naszkicowaną tematykę.\nZdjęcia nie będą się kołysać w te i wewte, jeśli z tyłu ramy przylepi się taśmę klejącą.\nSTEFCIA ĆWIEK ŚPI Z GŁOWĄ PROSIAKA W RAMIONACH, CZYLI KOLEJNY ATAK DEPRESJI\nNie należy nigdy suszyć włosów suszarką, siedząc w wannie pełnej wody.\nW tym rozdziale Emancypowana Ela i jej świeżo upieczony mąż na chwilę wprowadzają się do Stefci — ciotka wyjechała, a oni nie mają się gdzie podziać zaraz po ślubie. Tak więc weselne przyjęcie przenosi się do mieszkania Stefci. Stefcia popija wino, kieliszek za kieliszkiem, i obserwuje weselnych gości. Panna młoda wydaje jej się silna niczym kombajn, który metalowymi zębami wyrywa kolejne warstwy ziemi.\nTo potworne — pomyślała Stefcia i wypiła kolejny kieliszek wina. I nagle odezwała się ze swojego kąta strasznym głosem:\n— Ela, z ciebie to prawdziwy seksualny kombajn!\nNa moment wszyscy ucichli, spoważnieli, po czym Ela pierwsza wybuchła głośnym śmiechem... Stefci zakręciło się w głowie, coś ją mocno pociągnęło w sen, poczuła, że plącze się w czyichś rękach a może nogach, zresztą — było jej wszystko jedno.\nRano budzi się z głową weselnego prosiaka w ramionach, wśród kwiatów, którymi ją ozdobiono, obok niej leży obiecany bukiet panny młodej. Jest sama, mieszkanie w całkowitym nieładzie, wszędzie resztki jedzenia i picia, gołębie gruchają na parapecie... Stefcia wyrzuca bogu ducha winną głowę prosiaka przez okno, a w ślad za nią bukiecik Emancypowanej Eli. Przykrywa się prześcieradłem. I tam, w ciemności pod prześcieradłem, postanawia ostatecznie — umrzeć.\nANUSZKA, BARDZO DOŚWIADCZONA W SPRAWACH DEPRESJI, OBWIESZCZA STEFCI ĆWIEK NOWINĘ\nJeśli chcecie, żeby mimoza stała długo w wazonie, zamiast do zimnej wstawcie ją do ciepłej wody!\nDzwoni Anuszka. Okazuje się, że jest zakochana. Opowiada historię, jak to poszła w sprawie horoskopu i... wpadła po uszy. Jej wybranek postawił też horoskop Stefci i oświadczył, że wkrótce w jej życiu nastąpi przełom. Szczęśliwy, oczywiście. Także i tę rozmowę dwóch przyjaciółek przerywa skrzekliwy głos wulgarnej papugi.\nSTEFCIA ĆWIEK I PAPUGA\nNa wiosnę zaczynają się problemy z ukąszeniami insektów. Jako środek pierwszej pomocy może posłużyć sok z cebuli. Kilka kropel należy wetrzeć w ukąszone miejsce, a wtedy i ból, i opuchnięcie w sposób wyczuwalny się zmniejszą.\nStefcia decyduje się nie wychodzić z depresji. „Nawet Anuszka się zakochała!” — płacze, choć nie rozumie, dlaczego miałby to być powód do szczególnej rozpaczy. Zapewne dlatego, że zawsze musi być ktoś, komu jest gorzej niż nam, a tymczasem Anuszce było lepiej.\nI nagle jak grom z jasnego nieba spadło na Stefcię olśnienie — papuga! Otóż to! Papuga! Anuszka kupiła papugę, bo była w ciągłej depresji. Od tej chwili\n" " " " " " wszystko przybrało w jej życiu lepszy obrót. Najwyraźniej papuga była drobnym, tajemnym wezwaniem pod adresem życia, sygnałem S.O.S., dyskretnym znakiem danym losowi — niczym uchylona firanka w oknie lub wazon z kwiatami, upuszczona chusteczka lub zapalone światło w pokoju... Los odebrał sygnał wysłany przez Anuszkę.\nA w końcu — rozmyślała Stefcia — papuga jest mniejsza i tańsza od psa, to właściwie nie jest zwierzę, zaledwie ptak, pies, na przykład, szczeka, a papuga nie, tylko szczebiocze, skubie ziarenka i na pewno jest o wiele weselsza od psa...\nI Stefcia kupuje papugę. Robi jej się lżej na sercu i wszystko zaczyna iść lepiej. Aż tu nagle, kiedy któregoś dnia Stefcia odpoczywa w błogim nastroju i poczuciu, że jej życie wypełniło się ciepłem i wiele dobrego ją czeka, słyszy nieludzki głos:\n— Stefcia Ćwiek, twoja dupa to miech!\n— Coooooo!? — zmartwiała Stefcia.\nZ klatki niewzruszenie wpatrywały się w Stefcię małe czarne oczka papugi.\n— Stefcia Ćwiek, twoja dupa to miech! — powtórzyła obojętnie starczym głosem papuga.\nStefcia, oczywiście, nie powstrzyma swojej złości i otworzywszy klatkę, wypuści papugę na wolność. Papuga nawet na nią nie spojrzawszy, odleci. A nasza bohaterka? Cóż, znowu zacznie wylewać łzy nad swoim nieszczęśliwym życiem. Serce jej się kraje. łzy płyną. A Stefci wydaje się, że jedno jej tylko zostało — pętla na szyję.\n— Święta Małgorzata! — zamruczała nagle przez sen ciotka. — Za dnia dziury łata, w nocy kraje, jak jej materii staje! — Poczym zmieniła pozycję w fotelu i zachrapała.\nSTEFCIA ĆWIEK ROZMYŚLA O PIERWSZYM DEFLORANCIE, DRUGIM DEFLORANCIE I SAMOBÓJSTWIE\nWiecie, kiedy jarzyny są ugotowane? Kiedy opadają na dno garnka — są gotowe, a kiedy utrzymują się na powierzchni, potrzeba jeszcze chwili, by doszły.\nTytuł jest jak najbardziej adekwatny. Stefcia przypomina sobie swoje dwie „skonsumowane” przygody łóżkowe, ale ponieważ były byle jakie, uznaje obie za „ten pierwszy raz”. Zrozumiawsz,y jakie to wszystko żałosne, co przytrafia jej się w życiu, postanawia popełnić samobójstwo. Po dłuższym zastanowieniu kładzie się do wanny, łyka wszystkie pigułki ciotki i zapada w głęboki sen.\nKiedy się przebudzi, uroczy lekarz wychodzi z ich mieszkania, jej i ciotki, a nad nią pochyla się zrzędząca ciotka, która właśnie wróciła z Bosanskiej Krupy. Nie rozumie, dlaczego Stefcia połknęła wszystkie jej preparaty witaminowe i trzy środki nasenne, dlaczego wyszedłszy z wanny, mokra położyła się do łóżka. A właściwie rozumie, tylko złości ją dyletanctwo.\n— Dyletanci! — burczała pod nosem ciotka. — Tak jak ten Pero z Boszanskiej Krupy. Postanowił się zabić w najgorszy z możliwych sposobów. Połknął nóż. I nic. Ponowił rzecz całą z widelcem. I znowu nic. Wtedy dostał szału, rozbestwił się i połknął całą srebrną zastawę żony na dwanaście osób! I nic! Proszę, nadal żyje i ma się dobrze. Idiota! Szkoda zastawy...\nSTEFCIA ĆWIEK PRZYPOMINA SOBIE JEDNĄ Z RAD EMANCYPOWANEJ ELI\nResztki pasty z „pustej” tubki można wycisnąć po uprzednim zanurzeniu jej na kilka minut we wrzącej wodzie.\nJAK PO ANGIELSKU MÓWI SIĘ GRUPA KRWI? — z tym pytaniem zwracały się do Stefci Ćwiek wielkie, groźne litery. Stefcia rozejrzała się wokół siebie. Nikogo prócz niej nie było. Pytanie skierowano najwyraźniej do niej. Rzeczywiście — pomyślała Stefcia. Jak po angielsku mówi się grupa krwi? I ostrożnie podeszła do plakatu.\nRozmowa z hasłami z plakatu ciągnie się jeszcze przez chwilę, aż wreszcie Stefcia postanawia zapisać się na kurs języka angielskiego. Wesoła wchodzi do domu i pyta ciotkę:\n— Ciociu, jak po angielsku mówi się „grupa krwi”?\n— Blad tajp! A dlaczego pytasz? — odpowiedziała ciotka i dodała: — Grupa krwi to bardzo ważna rzecz. Ja mam grupę B i nigdy tego nie zapominam. Rzeczywiście trzeba to umieć powiedzieć nie tylko w swoim, ale i w obcych językach. Ilu to już umarło tylko dlatego, że nie znali swojej grupy krwi!...\nSTEFCIA ĆWIEK W HAPPY ENDZIE AŻ PO GARDŁO\nPorada kulinarna, jak otrzymać porządną pianę z białka\nStefcia Ćwiek na kursie języka. Bardzo jej się tu podoba. Docenia korzyści płynące z nauki. A kiedy wychodzi po lekcji, Mister Frndić podchodzi do niej na przystanku tramwajowym i zagaja po angielsku. Pod Stefcią uginają się nogi, ale pozwala odjeżdżać w siną dal kolejnym tramwajom.\n" " " " " " " Yes, zamrugało zielone światło semafora, yes, zastukotały myśli w głowie Stefci, yes, zabiło jej serce, yes, mówiły uśmiechy na twarzach przypadkowych przechodniów, yes, dzwoniły tramwaje, yes, zapalały się światła w oknach domów, yes, chwiał się pijak, yes, przytakiwały ulice, yes, yes, yes...\nWszystkie kawiarnie były już zamknięte, ale Stefcia Ćwiek i Mister Frndić szli dalej. Stefcia wiedziała już, że wszystko wokół niej nagle ruszyło z miejsca i nieprędko się zatrzyma; że wszystko zdąża do przodu, do przodu, jak lesson fourteen, lesson fifteen, lesson sexteen..\nPo tych zamykających historię słowach są jeszcze dodatki, a więc krawieckie aplikacje. W dwu-, trzyzdaniowych akapitach Dubravka Ugresic podsuwa czytelnikowi możliwe ozdobniki tego, co zostało powiedziane na końcu. Te ozdobniki napisane są w różnych konwencjach, ale autorka ma świadomość, że to już tylko ozdobniki. Nawet nie przypisy. Nagle przychodzą jej do głowy rozmaite zarzuty, z którymi może spotkać się jej kobieca proza. Że bohaterka nijaka, bez charakteru, że odbiera się jej jakąkolwiek szansę, że nie ma słowa o aborcji, o nieślubnym dziecku, żadnej wizyty w dyskotece, ciotka to tylko szkic do postaci, wszystko to jakieś uogólnienia... i wreszcie:\nUsłyszałam jeszcze jeden głos... znam go, jest taki twardy, redaktorski...\n— Za krótkie! — mówi.\n— Po prostu za krótkie! — potwierdza.\n— Ach tak! — mówię.\nZmęczona opuszczam ręce. I nagle widzę na swoim biurku — trzy jabłka! Jakby\n= = = = = = = spadły z nieba! Uśmiechnęłam się i pomyślałam: jedno trafi do moich ust, drugie do ust bohaterki, a trzecie będzie dla — ciotki Stefci Ćwiek!\nW kolejnym rozdziale odbywa się babskie konsylium. Matka autorki, jej ciotka, sąsiadka matki, przyjaciółka ciotki z Brna, a także dwie kuzynki próbują pomóc autorce wybrnąć z kłopotu, w jaki wpędziło ją to jedno krótkie redaktorskie stwierdzenie. Wysłuchując ich rad i wyobrażeń o życiu, a zwłaszcza szczęściu, nagle autorka kobiecej prozy uświadamia sobie, jak bardzo jest samotna. Opuszczając rozszczebiotane kobiety, myśli o tym, że ich wyobrażenia to najzwyklejsze klisze, że mikroby kiczu to najbardziej żywotne organizmy emocji, że melodramatyczna wyobraźnia jest niezniszczalna, że naszym życiem w naszych marzeniach rządzi bajka, że ona, autorka kobiecej prozy będzie więc musiała wymyślić jakiś niespodziewany spadek dla Stefci i wysłać ją na Thaiti, że jednak tego nie zrobi, a przecież nie da się bez happy endu...\nKsiążkę zamyka autorska eksplikacja, dlaczego właśnie taką prozę chciała napisać, jaka jest jej rola, co autorka chciała powiedzieć, dlaczego wybrała taką a nie inną bohaterkę (dzięki postaci zwykłej maszynistki autorka chciała stworzyć prozę mającą wdzięk rodem z Harlekina)... Wszystko zwięźle, ze śmiertelną powagą, w trzynastu punktach z powodu kobiecej potrzeby, by wszystko było w jak najlepszym porządku, symetrycznie ułożone względem fatalnej trzynastki I wreszcie autorka może odpocząć i uczciwie na to zapracowawszy, wziąć do ręki Hrabala i raz jeszcze przeczytać, jak to było z jego bohaterem.


Program dla Niemiec: zakaz na auta osobowe na olej napędowy, benzynę oraz hybrydy - PCh24.pl - Prawa Strona Internetu. Informacje z życia Kościoła i prawicowa publicystyka\nProgram dla Niemiec: zakaz na auta osobowe na olej napędowy, benzynę oraz hybrydy\n#ZRÓWNOWAŻONY ROZWÓJ #NIEMCY #EKOLOGIA #EKOTERRORYZM #SPALINY #BENZYNA #ON #HYBRYDY\nEuropa musi zaprzestać sprzedaży nowych samochodów benzynowych, diesla i konwencjonalnych samochodów hybrydowych do 2028 r., aby móc sprostać najbardziej ambitnemu celowi porozumienia klimatycznego z 2015 roku – alarmuje raport niemieckiego Centrum Aeronautycznego wykonany na zlecenie Greenpeace Belgium.\nAutorzy opracowania ostrzegli, że kontynuacja produkcji przyczyni się do tego, że Europa nie zdoła ograniczyć swojego „wkładu” w ocieplenie się klimatu. Zieloni aktywiści wezwali rządy do przyjęcia planów i skutecznego wycofywania z obrotu samochodów spalinowych. Niemieccy naukowcy stwierdzili, że konieczne są „rygorystyczne” cięcia CO2 poprzez wycofywanie spalinowych samochodów osobowych lub dalsze cięcia w innych sektorach.\n„Eksperci” uważają, że biorąc pod uwagę aktualne wyczulenie społeczeństwa kwestiami jakości powietrza, mobilności w mieście i związanymi z nimi problemami zdrowotnymi, lepiej będzie wycofywać pojazdy osobowe zasilane tradycyjnymi paliwami. - Stopniowe wycofywanie silników spalinowych w samochodach osobowych przyniesie korzyści nie tylko klimatowi, ale pomoże również rozwiązać kryzys związany z zanieczyszczeniem powietrza i poprawi jakość życia – stwierdziła Barbara Stoll, prowadząca kampanię Greenpeace Clean Air.\nWojna wypowiedziana samochodom o tradycyjnym napędzie spotkała się z reakcją Trybunału Obrachunkowego UE, który podkreślił, że jeśli rządy zdecydują się na zapowiadany krok, aby sprostać wyzwaniom klimatycznym, konsumenci muszą otrzymać alternatywę.\nNiemieccy eksperci postulują zwiększenie produkcji i sprzedaży pojazdów elektrycznych. Ostrzegają jednak, że przyjęcie takiego rozwiązania może spowodować poważne problemy na rynku pracy i problemy środowiskowe, wynikające z uzależnienia od metali ziem rzadkich. Już wcześniej europejscy producenci aut ostrzegali w specjalnym opracowaniu przed „katastrofą społeczną”, spowodowaną przymuszaniem do przestawiania się na auta elektryczne.\nBadanie niemieckie - poza zwiększeniem produkcji aut elektrycznych – postuluje produkcję samochodów napędzanych paliwami syntetycznymi i zmianę zachowań konsumentów (przejście na rowery, transport publiczny itp.). Wyjaśniają, że do zmiany zachowań mogą przymusić wyższe koszty paliwa lub specjalne opłaty środowiskowe.\nPrzewidują także, że konwencjonalne „diesle” znikną z rynku europejskiego w latach 40. tego stulecia, z kolei „benzyniaki” nieco później. Wskazują, że produkcja aut elektrycznych jednak nie będzie wystarczająca, by zaspokoić zapotrzebowanie konsumentów. Dlatego alternatywnym rozwiązaniem jest przymuszenie ludzi do korzystania z transportu publicznego, rowerowego, czy do poruszania się pieszo.\nZobowiązania do wprowadzenia zakazu używania benzyny i oleju napędowego zostały już podjęte przez rządy francuski i brytyjski, które zamierzają zabronić produkcji tego typu aut do 2040 r. Komisja Europejska – chociaż bardzo by chciała wprowadzić ten zakaz w całej UE – to jednak nie ma takich uprawnień.\nEkolodzy liczą na to, że zakaz wprowadzą Chiny, które obecnie są jednym z największych rynków dla nowych samochodów, co pośrednio miałoby zmusić innych producentów do odejścia od produkcji diesli, aut benzynowych, a nawet hybrydowych. W przyszłym tygodniu europosłowie będą głosować nad tym, czy przyjąć bardziej rygorystyczny cel redukcji CO2, wynikający z porozumienia paryskiego. Komisja ds. środowiska uzgodniła w zeszłym tygodniu cel redukcji CO2 przez producentów aut osobowych aż o 45 proc. do 2030 r. Trwają również rozmowy odnośnie nowych limitów dla samochodów ciężarowych.\nDATA: 2018-09-20 14:13\nI w ten sposób cofniemy się do ery przedpotopowej. SUKCES EKOLOGÓW!\nZawartość CO2 w atmosferze Ziemi to 0;034%. I nie mam możliwość by dobił do choćby 0,05%\nIdź w końcu do szkoły, tam po wielu latach nauki dowiesz się że to nie górnicy wytwarzają prąd :)\nponad 1 rok temu / do ale kwik\nA jak żabojady robią co rusz próby jądrowe to matka ziemia czy jak tam ją zwą nie cierpi nie ma podgrzania atmosfery emisji co2 itd niech nam płacą za to\nEuropa po ograniczeniu produkcji zacznie więcej importować z Chin, USA - a w końcu z każdego kraju który nie ratyfikował tych kretyńskich ustaleń odnośnie emisji CO2.\nponad 1 rok temu / ograniczony\nDlaczego wolicie płacić Putinowi za ropę zamiast polskim górnikom za prąd?


W Kutnie szczepią trzecią dawką. Wkrótce ten proces ma przyspieszyć - KCI Kutno - Kutnowskie Centrum Informacyjne. Kutnowski portal internetowy.\nW Kutnie szczepią trzecią dawką. Wkrótce ten proces ma przyspieszyć\nSzczepienia trzecią dawką przeciw COViD-19 trwają także w Kutnie | foto poglądowe\nWydarzenia Choć prawie połowa społeczeństwa nie zdecydowała się jeszcze na przyjęcie szczepionki przeciw COViD-19, są tacy, którzy mają za sobą już trzecią dawkę preparatu. Tzw. szczepienia przypominające przyjmują także mieszkańcy Kutna. Na razie są to osoby przewlekle chore oraz te, które ukończyły 50 lat, lecz że niebawem trzecią dawkę będą mogli otrzymać wszyscy pełnoletni Polacy. Jak przebiega szczepienie trzecią dawką? Czy w powiecie kutnowskim odnotowano jakieś NOP-y?\nszczepienia trzecia dawka kutnoszczepienia trzecia dawka powiat kutnowskicovid 19 powiat kutnowskicovid 19 kutnotrzecia dawka szczepionki3 dawka szczepionki3 dawka szczepionki kutno\nDwie dawki to za mało?\nLiczba osób zaszczepionych od początku pandemii co najmniej jedną dawką szczepionki przeciw COViD-19 wynosi ponad 20 mln, obie dawki lub jednodawkowy preparat Johnson&Johnson przyjęło natomiast ok 17,6 mln osób. Oznacza to, że odsetek zaszczepionych co najmniej jedną dawką szczepionki na koronawirusa wynosi w Polsce 52,32 proc, a w pełni zaszczepieni stanowią 46,05 proc. całego społeczeństwa.\nOd początku września trzecią dawkę szczepienia przeciw koronawirusowi mogą przyjmować osoby m.in. leczone onkologicznie, po przeszczepach, z niedoborem odporności lub zakażone HIV. Od 24 września kolejna dawka szczepionki została natomiast umożliwiona osobom, które ukończyły 50 lat.\nCZYTAJ RÓWNIEŻ: Alternatywa dla Kutnowskiego Budżetu Obywatelskiego? Jacek Sikora zapowiada pewną nowość\nPfizer vs COViD-19 - trzecia runda w Kutnie\nSzczepienia trzecią dawką preparatu Pfizer trwają także w Kutnie. Przyjęcie dawki przypominającej zalecił swoim pracownikom również prezes szpitala, Artur Gur. Mowa oczywiście o tych, którzy ukończyli 50 lat. Szef placówki zaznacza, że szczepienia są dobrowolne, a w pracowni diagnostycznej personel może zbadać swój poziom przeciwciał. Prezes dodaje, że sam jest już po przyjęciu trzeciej dawki.\nJak dowiadujemy się z kilku źródeł, nie brakuje kutnian, którzy dawkę przypominającą mocno odchorowali. Wysoka gorączka, wymioty, bóle mięśni, osłabienie potrafią utrzymywać się nawet kilka dni. O niepożądane odczyny poszczepiennie zapytaliśmy w kutnowskim sanepidzie. Powiatowa Stacja Sanitarno-Epidemiologiczna informuje, że do tej pory nie odnotowano w powiecie kutnowskim żadnych NOP-ów.\nKolejna dawka dla wszystkich pełnoletnich\nZdaniem rządu obecne statystyki dotyczące liczby osób zaszczepionych nie są jeszcze zadowalające. Z danych ministerstwa zdrowia wynika, że zgonów spowodowanych COVID-19 wśród osób zaszczepionych we wrześniu było prawie cztery razy mniej niż wśród niezaszczepionych. PiS przygotowuje więc proces, który umożliwi m.in. szczepienie trzecią dawką wszystkim pełnoletnim osobom w Polsce.\nTemat był omawiany podczas ostatniego spotkania Rady Medycznej. W trakcie obrad zdecydowano wspólnie z ministrem zdrowia, że szczepienia dawką przypominająca mogłyby rozpocząć się w ciągu kilku tygodni. Rada Medyczna rekomenduje, aby tzw. dawka przypominająca była podawana nie wcześniej niż 6 miesięcy od ukończenia szczepienia podstawowego.\nOmawiano także konieczność przyspieszenia procesu szczepień i obowiązkowych szczepieniach dla personelu medycznego. Dyskutowano także na temat nowych zasad zabezpieczenia oddziałów szpitalnych przed transmisją koronawirusa.


Korekta tłumaczenia - JARMIN - katalog stron\nTłumacz wrocławski oferujący usługi z zakresu tłumaczeń, które obejmują kompleksowy zasięg. Istnieje możliwość zamówienia zarówno tłumaczeń z języka angielskiego i na język angielski, jak również korekty czy wykonywania tłumaczeń ustnych oraz pisemnych. Dodatkowo, firma zapewnia również gwarancję jakości oraz błyskawiczną, darmową wycenę wszystkich zleceń. Tłumaczenia wykonywane są w bardzo szybkich terminach.\ndobry, polski, tłumacz, angielski, tani\nBTJE Wolny K. tłumaczenia opole\nZapraszamy do zapoznania się z ofertą Biura Tłumaczeń Języków Europejskich, wykonującym profesjonalne tłumaczenia z kilkudziesięciu języków. Przekładamy teksty z angielskiego, niemieckiego, francuskiego, lecz również z dużo mniej znanych ję... więcej »\nSupertlumacz.pl zaprasza klientów indywidualnych oraz firmowych zainteresowanych szybkimi i solidnymi tłumaczeniami pisemnymi (zwykłe i przysięgłe). Tłumaczymy większość języków europejskich oraz kilka języków azjatyckich. Z naszym biurem w... więcej »\nNasza strona powstała w momencie, kiedy nie udało nam się znaleźć tłumaczenia jednego słowa na język angielski. Postanowiliśmy, że stworzymy własny słownik, w którym zapewniamy ogromną ilość słów, aby każdy mógł znaleźć tłumaczenie, którego... więcej »\nTłumaczenia językowe Werbatis\nBiuro tłumaczeń językowych Werbatis oferuje tłumaczenia tekstów popularnych, technicznych, specjalistycznych, tłumaczenia stron internetowych, tłumaczenia przysięgłe, a ponadto weryfikacje, redakcje i korekty. Werbatis gwarantuje najwyższą ... więcej »